Adolf Hitler

Mein Kampf

Spis treści

Przedmowa………………………………………………………………………………. 4

Słowo wstępne………………………………………………………………………….... 7

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców…………………………………………………… 10

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu………………………………………. 19

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu…………………………. 45

Rozdział IV – Monachium……………………………………………………………….. 80

Rozdział V – Wojna światowa…………………………………………………………… 97

Rozdział VI – Propaganda wojenna……………………………………………………… 106

Rozdział VII – Rewolucja………………………………………………………………... 112

Rozdział VIII – Początki mojej aktywności politycznej…………………………………. 122

Rozdział IX – Niemiecka Partia Robotnicza……………………………………………... 127

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?…………………………………………... 132

Rozdział XI – Rasa i naród……………………………………………………………….. 162

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju NSDAP……………………………………….. 188

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia………………………………………………………... 212

Rozdział II – Państwo…………………………………………………………………….. 220

Rozdział III – Obywatele i poddani państwa……………………………………………... 248

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego…………………………………. 250

Rozdział V – Światopogląd i organizacja………………………………………………… 256

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki………………………………………………. 262

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych……………………………………………. 271

Rozdział VIII – Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam………………………….. 285

Rozdział IX – Podstawowe myśli w związku z naturą i organizacją SA………………… 290

Rozdział X – Maska federalizmu………………………………………………………… 309

Rozdział XI – Propaganda i organizacja…………………………………………………. 323

Rozdział XII – Problem związków zawodowych………………………………………… 332

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec…………………………………… 339

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie……………………………… 358

Rozdział XV – Prawo do samoobrony…………………………………………………… 373

Zakończenie……………………………………………………………………………… 384

Posłowie………………………………………………………………………………….. 385

Adolf Hitler – Mein Kampf

Przedmowa

xx

Przedmowa

Przedstawiając czytelnikom to pełne tłumaczenie ksiąŜki Adolfa Hitlera, Mein Kampf, czuję się zobowiązany do zwrócenia uwagi na pewne fakty historyczne, o których naleŜy pamiętać, aby wydać sprawiedliwy osąd o tym, co zostało napisane w tej niezwykłej pracy.

Pierwszy tom Mein Kampf został napisany, kiedy autor był uwięziony w bawarskiej twierdzy. Jak się tam dostał i dlaczego? Odpowiedź na to pytanie jest istotna, poniewaŜ

ksiąŜka traktuje o wydarzeniach, jakie sprowadziły na niego ten los, i poniewaŜ pisze on w stanie emocjonalnego napięcia spowodowanego ówczesnymi wydarzeniami historycznymi.

Był to okres najgłębszego upokorzenia Niemiec, w pewien sposób podobny do tego sprzed nieco ponad stu lat, kiedy Napoleon podzielił starą Rzeszę Niemiecką i francuscy Ŝołnierze okupowali prawie całe Niemcy.

Na początku 1923 roku Francja dokonała inwazji na Niemcy, okupując okręg Ruhry i przejmując kilka niemieckich miast w Nadrenii. Było to raŜące naruszenie prawa międzynarodowego, przeciwko któremu protestowała wówczas cała brytyjska opinia publiczna. Niemcy nie mogli się skutecznie obronić, jako Ŝe zostali rozbrojeni postanowieniami Traktatu Wersalskiego. Sytuacja była tym bardziej katastrofalna dla Niemiec, Ŝe Francja prowadziła inten-sywną propagandę za oddzieleniem Nadrenii od Republiki Niemieckiej i ustanowieniem niezaleŜnej Rhenanii [?]. Nie Ŝałowano pieniędzy dla agitatorów prowadzących tą pracę, i niektórzy podstępni Niemcy zaczęli pracować dla najeźdźców. W tym samym czasie w Bawarii działał energiczny ruch mający za cel secesję tego kraju i ustanowienie niezaleŜnej katolickiej monarchii, będącej wasalem Francji, jak zrobił to Napoleon, kiedy uczynił Maksymiliana pierwszym królem Bawarii w 1805 roku.

Ruch separatystyczny w Nadrenii poszedł tak daleko, Ŝe niektórzy wiodący politycy niemieccy opowiedzieli się po jego stronie, sugerując, Ŝe jeśli odda się Nadrenię, Republika Niemiecka będzie mogła zawrzeć umowę z Francją w sprawie reparacji. Ale ruch w Bawarii poszedł nawet dalej. I jego implikacje były znacznie bardziej dalekosięŜne; jeśli bowiem ustanowiono by niezaleŜną katolicką monarchię w Bawarii, następnym ruchem byłby związek z niemiecką Austrią, prawdopodobnie pod przywództwem króla Habsburga. Tym samym stworzono by katolicki blok rozciągający się przez Bawarię i Austrię aŜ do doliny Dunaju, który byłby przynajmniej pod moralną i wojskową, jeśli nie w pełni polityczną, hegemonią Francji. Dzisiaj wygląda to fantastycznie, ale było całkiem powaŜnie rozwaŜane w tych fanta-stycznych czasach. Efekt wdroŜenia takiego planu w praktyce oznaczałby całkowity podział

Niemiec; i do tego celu dąŜyła francuska dyplomacja. Oczywiście taki cel juŜ nie istnieje. I nie wspominałbym tego, co dla współczesnego pokolenia musi wyglądać na „stare, nieszczęśliwe, dalekie sprawy”, gdyby nie były one bardzo bliskie i aktualne w czasach, kiedy powstawało Mein Kampf i były bardziej nieszczęśliwe niŜ moŜemy to sobie teraz wyobrazić.

Jesienią 1923 roku ruch separatystyczny w Bawarii miał właśnie stać się faktem doko-nanym. Generał von Lossow, dowódca Reichswehry w Bawarii nie przyjmował juŜ rozkazów z Berlina. Trudno było zobaczyć flagę Republiki Niemieckiej. W końcu, premier Bawarii zdecydował się na proklamowanie niepodległej Bawarii i jej secesję od Republiki Niemieckiej. To miało mieć miejsce w piątą rocznicę ustanowienia Republiki Niemieckiej (9 listopada 1918 r.)

Hitler zorganizował kontruderzenie. Przez kilka dni mobilizował swoje oddziały szturmowe w okolicach Monachium, planując narodową demonstrację i mając nadzieję, Ŝe Reichswehra opowie się po jego stronie zapobiegając secesji. Ludendorff był z nim. I myślał, Ŝe prestiŜ wielkiego niemieckiego dowódcy z wojny światowej wystarczy, aby uzyskać wierność zawodowej armii.

4

Adolf Hitler – Mein Kampf

Przedmowa

xx

Ogłoszono, Ŝe w nocy 8 listopada ma się odbyć zebranie w Bürgerbräu Keller. Zebrały się tam bawarskie stowarzyszenia patriotyczne, i premier, dr von Kahr, zaczął odczytywać swoje oficjalne oświadczenie, praktycznie oznaczające proklamację niepodległości Bawarii i secesję od Republiki. Podczas przemowy von Kahra do sali wszedł Hitler razem z Luden-dorffem. Zebranie zostało przerwane.

Następnego dnia nazistowskie bataliony zajęły ulice w celu zrobienia masowej demonstracji popierającej związek narodowy. Maszerowali tłumnie, prowadzeni przez Hitlera i Ludendorffa. Kiedy doszli do jednego z głównych placów miasta wojsko otworzyło do nich ogień. Szesnastu maszerujących zostało zabitych na miejscu, dwóch umarło z powodu ran w koszarach Reichswehry. Kilku innych zostało rannych. Hitler upadł na chodnik i złamał oboj-czyk. Ludendorff szedł prosto na Ŝołnierzy strzelających zza barykady, ale nikt nie odwaŜył

się wystrzelić do swojego dawnego dowódcy.

Hitler został aresztowany z kilkoma swoimi towarzyszami i uwięziony w Twierdzy Landsberg nad rzeką Lech. 26 lutego 1924 roku został doprowadzony na proces przed Sądem Ludowym w Monachium. Został skazany na pięć lat uwięzienia w Twierdzy. Z kilkoma towarzyszami, którzy takŜe zostali skazani na róŜne okresy uwięzienia, powrócił do Lansberga nad Lechem i pozostał tam do 20 grudnia, kiedy to został wypuszczony. Spędził prawie trzynaście miesięcy w więzieniu. W tym czasie napisał pierwszy tom Mein Kampf.

Jeśli weźmiemy to wszystko pod uwagę, moŜemy zrozumieć stres emocjonalny, pod jakim powstała ta ksiąŜka. Hitler był naturalnie rozsierdzony przez władze Bawarii, przez bzdurne stowarzyszenia patriotyczne, które były pionkami w grze Francji, chociaŜ często nieświadomie, i oczywiście przez Francję. To, Ŝe pisze surowo o Francji, było oczywiste w tych okolicznościach. Wtedy nie było Ŝadnej przesady w nazywaniu Francji nieprzejednanym i śmiertelnym wrogiem Niemiec. Tak mówili nawet pacyfiści, nie tylko w Niemczech, ale i zagranicą. I nawet chociaŜ drugi tom Mein Kampf został napisany po wypuszczeniu Hitlera z więzienia i został opublikowany po wycofaniu się Francji z okręgu Ruhry, krok inwazyjnych armii ciągle brzmiał w uszach Niemców, i straszliwe spustoszenia uczynione w przemysłowym i finansowym Ŝyciu Niemiec w konsekwencji francuskiej inwazji, pogrąŜyły kraj w społecznym i ekonomicznym chaosie. Nawet we Francji wartość franka spadła o połowę. Praktycznie cała Europa została doprowadzona na skraj ruiny z powodu francuskiej inwazji na okręg Ruhry i Nadrenię.

Ale teraz, kiedy te sprawy naleŜą do umarłej przeszłości, której nikt nie chce pamiętać, często powstają pytania: dlaczego Hitler nie zrewidował Mein Kampf? Myślę, Ŝe odpowiedź, która natychmiast przychodzi na myśl bezstronnego krytyka, jest następująca: Mein Kampf jest dokumentem historycznym, który nosi odcisk tamtych czasów. Rewizja wyrwałaby go z historycznego kontekstu. Co więcej, Hitler zadeklarował, Ŝe jego działania i publiczne oświadczenia stanowią częściową rewizję jego ksiąŜki i tak powinny być traktowane. Dotyczy to zwłaszcza stwierdzeń w Mein Kampf dotyczących Francji i Niemców, którzy jeszcze nie zostali wcieleni do Rzeszy. W imieniu Niemiec ostatecznie uznał, Ŝe niemiecka część Północnego Tyroli naleŜy do Włoch, a w stosunku do Francji, zadeklarował niejednokrotnie, Ŝe nie istnieją obecnie Ŝadne podstawy dla konfliktu interesów politycznych pomiędzy Niemcami a Francją i Ŝe Niemcy nie mają Ŝądań terytorialnych w stosunku do Francji. W końcu, mogę wspomnieć tu, Ŝe Hitler zadeklarował takŜe, Ŝe kiedy pisał tą ksiąŜkę, był tylko przywódcą politycznym, a nie męŜem stanu obarczonym oficjalną odpowiedzialnością, więc to, co napisał w Mein Kampf nie obliguje go jako Kanclerza Rzeszy.

Przejdę teraz do kilku często powtarzających się odniesień w tekście, które mogą nie zawsze być jasne dla kaŜdego czytelnika. Na przykład, Hitler mówi w róŜnych miejscach o Rzeszy Niemieckiej. Czasami odwołuje się do pierwszej Rzeszy, albo Imperium, a czasami do Imperium Niemieckiego załoŜonego przez Wilhelma I w 1871 roku. Przypadkowo jego reŜim, jaki rozpoczął w 1933 roku, znany jest ogólnie jako Trzecia Rzesza, chociaŜ to wyra-5

Adolf Hitler – Mein Kampf

Przedmowa

xx

Ŝenie nie jest uŜywane w Mein Kampf. Hitler mówi takŜe o Rzeszy Austriackiej i Wschodniej Marchii, nie zawsze wyraźnie rozróŜniając pomiędzy Imperium Habsburgów a właściwą Austrią. Jeśli czytelnik będzie pamiętał o następującym zarysie historycznym, będzie rozumiał

występujące w tekście odniesienia.

Słowo Reich, niemiecka forma od łacińskiego słowa Regnum, nie oznacza królestwa, imperium ani republiki. Jest to słowo, które moŜe odnosić się do kaŜdej formy konstytucji.

Przodkiem pierwszego Imperium Niemieckiego było Święte Imperium Rzymskie załoŜone przez Karola Wielkiego w 800 r. n.e. Karol Wielki był królem Franków, niemieckich plemion, które zostały później zromanizowane. W X wieku Imperium Karola Wielkiego przeszło w ręce Niemców kiedy Otto I (936 – 973) został Imperatorem. Jako Święte Imperium Rzymskie Narodu Niemieckiego (taka była jego formalna nazwa), istniało pod rządami niemieckich Imperatorów dopóki Napoleon nie podzielił Niemiec w czasie pierwszej dekady XIX wieku. 6

sierpnia 1806 roku ostatni Imperator, Franciszek II, formalnie zrezygnował z korony Niemiec.

W październiku Napoleon wszedł triumfując do Berlina, po bitwie pod Jeną.

Po upadku Napoleona powstał ruch dla ponownego połączenia państw niemieckich w jedno Imperium. Ale pierwszym decydującym krokiem do tego celu było utworzenie Drugiej Rzeszy Niemieckiej w 1871, po wojnie francusko – pruskiej. Jednak to Imperium nie obej-mowało terenów niemieckich które pozostały pod rządami Habsburgów. Były one nazywane niemiecką Austrią. Marzeniem Bismarcka było połączenie niemieckiej Austrii z Rzeszą Niemiecką; ale pozostało to tylko marzeniem, które zrealizował dopiero Hitler w 1938 roku.

Trzeba o tym pamiętać, poniewaŜ to marzenie o zjednoczeniu wszystkich państw niemieckich w jednej Rzeszy było główną cechą niemieckiego patriotyzmu przez ponad sto lat i był to jeden z ideałów Hitlera od czasów jego dzieciństwa.

W Mein Kampf Hitler często mówi o Wschodniej Marchii. Ta Wschodnia Marchia –

czyli wschodni teren graniczny – została utworzona przez Karola Wielkiego jako wschodni wał obronny Imperium. Była zamieszkana głównie przez germańsko – celtyckie plemiona zwane Bajuvari i przez stulecia stała jako mocne przedmurze zachodniego chrześcijaństwa przed inwazjami ze Wschodu, zwłaszcza tureckimi. Geograficznie była prawie identyczna z niemiecką Austrią.

NaleŜy takŜe zwrócić uwagę na słowo „światopogląd” (oryg. Weltanschhauung). To niemieckie słowo oznacza cały system idei związanych z jego podstawowym znaczeniem, dotyczących Ŝycia człowieka, wartości ludzkich, kulturalnych i religijnych, polityki, ekonomii itd. W praktyce jest to całkowite spojrzenie na Ŝycie człowieka. Tak więc słowem „Weltanschhauung” moŜna określić chrześcijaństwo, muzułmanizm, takŜe socjalizm, zwłaszcza głoszony w Rosji. Narodowy socjalizm zdecydowanie określa się jako Weltanschhauung.

Na koniec chciałbym wskazać, Ŝe termin „socjaldemokracja” moŜe być mylący, jako Ŝe nie ma on nic wspólnego z demokracją. Nazwą tą określano partię socjalistyczną w Niemczech. Partia ta była czysto marksistowska, ale przyjęła nazwę socjaldemokracji aby odwoływać się do demokratycznej części narodu niemieckiego.

James Murphy

Abbots Langley, luty 1939 r.

6

Adolf Hitler – Mein Kampf

Słowo wstępne

xx

Słowo wstępne

1 kwietnia 1924 roku zacząłem odbywać wyrok w Twierdzy w Lansbergu nad Lechem, na który zostałem skazany przez Sąd Ludowy w Monachium.

Po latach nieprzerwanej pracy po raz pierwszy było moŜliwe rozpoczęcie pracy, o którą wielu pytało, a którą ja sam uwaŜałem za poŜyteczną dla ruchu. Zdecydowałem się więc poświęcić dwa tomy opisaniu nie tylko celów naszego ruchu, ale takŜe jego rozwojowi. MoŜna się z nich dowiedzieć więcej niŜ z jakiejkolwiek czystko doktrynerskiej rozprawy.

Dało mi to takŜe moŜliwość opisania mojego własnego dotychczasowego rozwoju, jako Ŝe taki opis konieczny jest do zrozumienia pierwszego i drugiego tomu i do zniszczenia krąŜących na mój temat legend sfabrykowanych przez Ŝydowską prasę.

W tej pracy zwracam się nie do obcych, ale do zwolenników ruchu, których serca naleŜą do niego i którzy chcą go bardziej gruntownie przestudiować. Wiem, Ŝe mniej ludzi po-zyskuje się słowem pisanym niŜ mówionym i Ŝe kaŜdy wielki ruch na świecie zawdzięcza swój rozwój wielkim mówcom, a nie wielkim pisarzom.

Mimo wszystko, aby ujednolicić podstawy kaŜdej doktryny, konieczne jest spisanie jej fundamentalnych zasad. Niech więc te dwa tomy słuŜą za kamienie, które dokładam do wspólnej budowy.

Twierdza, Landsberg nad Lechem.

7

Adolf Hitler – Mein Kampf

Słowo wstępne

xx

9 listopada 1923 roku, o godzinie 0.30, ci, których nazwiska wymieniono poniŜej polegli przed Feldherrnhalle i na placu przed byłym Ministerstwem Wojny w Monachium, wierząc w zmartwychwstanie ich narodu:

Alfarth Felix, kupiec, urodzony 5 lipca 1901 r.

Bauriedl Andreas, kapelusznik, 4 maja 1879 r.

Casella Theodor, urzędnik bankowy, urodzony 8 sierpnia 1900 r.

Ehrlich Wilhelm, urzędnik bankowy, urodzony 19 sierpnia 1894 r.

Faust Martin, urzędnik bankowy, urodzony 27 stycznia 1901 r.

Hechenberger Anton, ślusarz, urodzony 28 września 1902 r.

Koerner Oskar, kupiec, urodzony 4 stycznia 1875 r.

Kuhn Karl, kierownik kelnerów, urodzony 25 lipca 1897 r.

Laforce Karl, student inŜynierii, urodzony 28 października 1904 r.

Neubauer Kurt, kelner, urodzony 27 marca 1899 r.

Pape Claus von, kupiec, urodzony 16 sierpnia 1904 r.

Pfordten Theodor von der, radca w WyŜszym Sądzie Prowincji, ur. 14 maja 1873 r.

Rickmers Johann, emerytowany kapitan kawalerii, urodzony 7 maja 1881 r.

Scheubner-Richter Max Erwin von, doktor inŜynierii, urodzony 9 stycznia 1884 r.

Stransky Lorenz Ritter von, inŜynier, urodzony 14 marca 1899 r.

Wolf Wilhelm, kupiec, urodzony 19 października 1898 r.

Tak zwani urzędnicy narodowi odmówili zmarłym bohaterom wspólnego grobu. De-dykuję więc im pierwszy tom tej pracy jako wspólny pomnik. Ich pamięć moŜe być ciągłym źródłem światła dla zwolenników naszego ruchu.

Adolf Hitler

Twierdza, Landsberg nad Lechem

16 października 1924 r.

8

Tom I

Obrachunek

9

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

Rozdział I

W domu moich rodziców

Dzisiaj okazało się, jak szczęśliwie dla mnie przeznaczenie wyznaczyło Braunau nad Innem na miejsce moich narodzin. To małe miasto jest usytuowane dokładnie na granicy pomiędzy dwoma Państwami, których ponowne połączenie wydaje się, przynajmniej dla nas, młodszego pokolenia, zadaniem dla którego powinniśmy poświęcić nasze Ŝycia i w pogoni za jego osiągnięciem powinniśmy uŜyć wszelkich dostępnych środków.

Niemiecka Austria musi zostać przywrócona do wielkiej Niemieckiej Ojczyzny. I to nie na podstawie jakichkolwiek ekonomicznych kalkulacji. Nie, nie. Nawet gdyby ten związek był nieistotny ekonomicznie i nawet gdyby był niekorzystny z punktu widzenia ekonomicznego, nadal powinien mieć miejsce. Ludzie tej samej krwi powinni być w tej samej Rzeszy. Niemieccy ludzie nie będą mieć Ŝadnego prawa do zajmowania się polityką kolonialną, dopóki nie połączą wszystkich swoich synów w jednym Państwie. Tylko kiedy terytorium Rzeszy obejmuje wszystkich Niemców i staje się niezdolne do zapewnienia im środków egzystencji, powstaje moralne prawo z potrzeby ludzi, aby zdobywać obce terytoria. Pług jest wtedy mieczem; i łzy wojny wyprodukują chleb dla przyszłych pokoleń.

I tak to małe graniczne miasto wydało mi się symbolem wielkiego zadania. Ale w inny sposób wskazuje takŜe na lekcję, która jest stosowalna w naszych czasach. Ponad sto lat temu to oderwane miejsce było sceną tragicznej klęski, która wpłynęła na cały naród niemiecki i zostało zapamiętane na zawsze, przynajmniej w kronikach niemieckiej historii. W czasie najgłębszego upokorzenia naszej Ojczyzny księgarz, Johannes Palm, bezkompromisowy nacjonalista i wróg Francuzów, został tutaj zgładzony poniewaŜ miał nieszczęście mocno kochać Niemcy. Uparcie odmawiał ujawnienia imion swoich wspólników, czy raczej przełoŜonych którzy byli przede wszystkim odpowiedzialni za to wydarzenie. Dokładnie tak samo miało miejsce w przypadku Leo Schlagetera. Ten pierwszy, podobnie jak drugi, został zadenuncjo-wany do Francuzów przez agenta rządu. To był szef policji z Augsburga, który zdobył haniebną sławę przy tej okazji i ustanowił przykład, który miał zostać skopiowany w późniejszym czasie przez nowo-niemieckich urzędników Rzeszy pod reŜimem Herr Severinga.1) W tym małym mieście nad Innem, otoczonym nimbem pamięci niemieckiego mę-czennika, mieście które było bawarskiej krwi ale pod rządami państwa austriackiego, moi rodzice byli jego mieszkańcami do końca poprzedniego wieku. Mój ojciec był urzędnikiem państwowym, który wypełniał swoje obowiązki bardzo sumiennie. Moja matka opiekowała się gospodarstwem domowym i poświęciła się z miłością i troską dla swoich dzieci. Z tego okresu niewiele pozostało mi w pamięci, poniewaŜ po kilku latach mój ojciec musiał opuścić to graniczne miasto, które ja ukochałem tak mocno i zajął nowe stanowisko dalej w dole doliny Inn, w Passau, czyli właściwie w samych Niemczech.

W tamtych czasach był to zwykły los urzędnika państwowego – być okresowo przeno-szonym z jednego stanowiska na inne. Niedługo po przybyciu do Passau mój ojciec został

przeniesiony do Linzu, gdzie w końcu przeszedł na emeryturę. Ale to nie oznaczało, Ŝe sę-dziwy pan mógł odpocząć od pracy.

Był synem biednego wieśniaka, i kiedy był nadal chłopcem, dorastał niespokojnie i opuścił dom. Kiedy miał zaledwie trzynaście lat zapiął swoją torbę i ruszył naprzód ze swojej ojczystej zalesionej gminy. Pomimo odradzania przez wieśniaków, którzy mogli mówić z

„doświadczenia”, udał się do Wiednia aby nauczyć się tam handlu. To było w pięćdziesiątym roku ostatniego stulecia. To była okrutna próba – zdecydować się opuścić dom i zmierzyć się z nieznanym z trzema guldenami w kieszeni. Kiedy trzynastoletni chłopiec stał się siedemna-stolatkiem i zakończył swoje terminowanie jako rzemieślnik, nie był zadowolony. Wręcz 10

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

przeciwnie. Ciągły kryzys ekonomiczny w tym okresie i stała bieda i niedola wzmocniły jego postanowienie, aby zrezygnować z pracy w handlu i walczyć o „coś wyŜej”. Jako chłopcu wydawało mu się, Ŝe pozycja parafialnego księdza w jego ojczystej wsi była najwyŜsza w skali ludzkich osiągnięć; ale teraz duŜe miasto powiększyło jego perspektywy – młody męŜczyzna widział godność urzędnika państwowego jako najwyŜszą ze wszystkich. Z uporem człowieka, którego niedola i trudności postarzyły w połowie jego młodości, siedemnastoletni młody męŜczyzna wytrwale realizował swój plan, dopóki nie wygrał. Został urzędnikiem państwowym. Miał około dwudziestu trzech lat, kiedy odniósł sukces i uczynił siebie tym, kim postanowił zostać. W ten sposób był w stanie spełnić obietnicę, którą poczynił jako biedny chłopiec – nie wrócić do ojczystej wsi, dopóki nie będzie „kimś”.

Osiągnął swój cel. Ale we wsi nie było nikogo, kto zapamiętał go jako małego chłopca, i sama wieś stała się dla niego obca.

Teraz w końcu, kiedy miał pięćdziesiąt sześć lat, zakończył aktywną karierę; ale nie mógł znieść bezczynności przez jeden dzień. Na kresach małego handlowego miasta Lambach w Górnej Austrii kupił gospodarstwo rolne i sam je uprawiał. W ten sposób, na końcu długiej kariery, wrócił do Ŝycia, jakie prowadził jego ojciec.

W tym okresie zacząłem mieć własne ideały. Spędziłem duŜo czasu na świeŜym powietrzu, w długiej drodze ze szkoły, i zadawałem się z najbardziej brutalnymi chłopcami, co powodowało u mojej matki wiele momentów niepokoju. Wszystko to spowodowało, Ŝe stałem się kimś w rodzaju całkowitej odwrotności domatora. Prawie nie myślałem powaŜnie o wyborze zawodu; ale na pewno byłem całkiem daleki od poparcia rodzaju kariery, jaki wybrał

mój ojciec. Myślę, Ŝe zaczął rozwijać się wrodzony talent przemawiania i nabierał on kształtu podczas bardziej lub mniej forsownych dyskusji prowadzonych z moimi towarzyszami. Zostałem młodocianym prowodyrem, który uczył się dobrze i łatwo w szkole, ale był raczej trudny do zarządzania. W moim wolnym czasie praktykowałem śpiewanie w chórze kościel-nym klasztoru w Lambach i w ten sposób znalazłem się w pozycji bardzo sprzyjającej do emocjonalnego zachwycania się raz za razem wspaniałym splendorem duchownego ceremo-niału. Co mogło być dla mnie bardziej naturalne niŜ uwaŜać opata za reprezentanta najwyŜszej ludzkiej idealnej wartości, zupełnie jak pozycja skromnego duchownego wydawała się mojemu ojcu w jego własnych chłopięcych latach? W końcu to był mój pomysł przez jakiś czas. Ale młodociane spory, jakie toczyłem z moim ojcem nie doprowadziły go do ocenienia oratoryjnych talentów jego syna w sposób ukazujący sprzyjającą obietnicę takiej kariery, i naturalnie nie mógł zrozumieć chłopięcych pomysłów jakie miałem w głowie w tamtym czasie. Ta sprzeczność w moim charakterze uczyniła go nieco zaniepokojonym.

Właściwie ta przemijająca tęsknota za powołaniem wkrótce zrobiła miejsce dla nadziei lepiej dostosowanych do mojego temperamentu. Przeglądając ksiąŜki mojego ojca, natknąłem się na publikacje dotyczące wojskowych tematów. Jedną z tych publikacji była popularna historia francusko-niemieckiej wojny z 1870-71. Składała się z dwóch tomów ilustro-wanego periodyku z tamtych lat. Stała się ona moją ulubioną lekturą. W krótkim czasie ten wielki i bohaterski konflikt zaczął zajmować pierwsze miejsce w moim umyśle. I począwszy od tego czasu stawałem się coraz większym entuzjastą wszystkiego, co było w jakikolwiek sposób połączone z wojną lub ze sprawami wojskowymi.

Ale ta historia wojny francusko-niemieckiej miała dla mnie specjalne znaczenie takŜe pod innymi względami. Po raz pierwszy, na razie tylko w ogólnikowy sposób, zaczęło istnieć pytanie: czy jest róŜnica – a jeśli jest, to jaka – pomiędzy Niemcami którzy walczyli w tej wojnie i innymi Niemcami? Dlaczego Austria nie wzięła w niej udziału? Dlaczego mój ojciec i wszyscy inni nie brali udziału w tych zmaganiach? Czy nie jesteśmy tacy sami jak inni Niemcy? Czy nie naleŜymy wszyscy do Niemiec?

Wtedy po raz pierwszy ten problem zaczął poruszać mój mały mózg. I z odpowiedzi udzielonych na pytania które zadawałem bardzo niepewnie, zostałem zmuszony do zaakcep-11

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

towania faktu, chociaŜ z ukrytą zazdrością, Ŝe nie wszyscy Niemcy mieli szczęście naleŜeć do Imperium Bismarcka. To było coś, czego nie mogłem zrozumieć.

Zdecydowano, Ŝe powinienem się uczyć. Biorąc pod uwagę mój charakter w całości, a zwłaszcza mój temperament, mój ojciec zdecydował, Ŝe klasyczne przedmioty nauczane w liceum niezbyt odpowiadają moim naturalnym talentom. Myślał, Ŝe szkoła realna [Realschu-le2)] będzie lepiej do mnie pasować. Mój oczywisty talent do rysowania utwierdził go w tym przekonaniu; w jego opinii rysowanie było przedmiotem zbyt mocno zaniedbanym w austriackim gimnazjum. Prawdopodobnie takŜe pamięć trudnej drogi, jaką sam musiał przejść przyczyniła się do tego, Ŝe uwaŜał klasyczne studia za niepraktyczne i zgodnie z tym nie miały dla niego wielkiej wartości. W głębi duszy myślał, Ŝe jego syn takŜe powinien zostać urzędnikiem państwowym. Rzeczywiście, zdecydował o takiej karierze dla mnie. Trudności z którymi musiał się zmagać we własnej karierze spowodowały, Ŝe przeceniał swoje osiągnięcia, poniewaŜ były one wyłącznie efektem jego niezmordowanej energii i pracowitości. Charakterystyczna duma człowieka, który wszystko zawdzięcza sobie, popychała go do myśli, Ŝe jego syn powinien iść za tym samym powołaniem i jeśli to moŜliwe, wznieść się na wyŜszą pozycję niŜ on. Co więcej, ta myśl była wzmacniana poprzez stwierdzenie, Ŝe w rezultacie swojej Ŝyciowej pracowitości osiągnął pozycję, dzięki której mógłby ułatwić swojemu synowi postępy w tej samej karierze.

Po prostu nie był w stanie wyobrazić sobie, Ŝe mógłbym odrzucić to, co dla niego było całym Ŝyciem. Decyzja mojego ojca była prosta, ostateczna, jasna i w jego oczach była czymś co powinno być traktowane jak dar. Dla człowieka o takiej naturze, który stał się autokratą z powodu swoich trudnych zmagań Ŝyciowych, nie do pomyślenia było pozwolenie „niedo-świadczonym” i nieodpowiedzialnym młodym ludziom na wybór własnych karier. Takie działanie, w wyniku którego przyszłość jego własnego syna byłaby nieokreślona, byłoby grobem i naganną słabością w ćwiczeniu rodzicielskiej władzy i odpowiedzialności, czymś zupełnie niezgodnym z jego charakterystycznym zmysłem obowiązku.

A jednak musiało być inaczej.

Pierwszy raz w moim Ŝyciu – miałem wtedy jedenaście lat – poczułem się zmuszony do otwartego sprzeciwu. NiewaŜne jak twardy i zdecydowany mój ojciec mógł być w dąŜe-niach do przekształcenia swoich planów i opinii w czyny, jego syn był nie mniej uparty w odmawianiu zaakceptowania pomysłów, które widział jako mało- lub bezwartościowe.

Nie zostanę urzędnikiem państwowym.

śadna ilość perswazji i Ŝadna ilość „powaŜnych” ostrzeŜeń nie mogły rozbić tego sprzeciwu. Nie zostanę urzędnikiem państwowym, w Ŝadnym wypadku. Wszelkie próby, jakie mój ojciec podejmował, aby pobudzić we mnie upodobanie do tej profesji, poprzez obra-zowanie mi swojej własnej kariery, miały wyłącznie przeciwny efekt. Mdliło mnie na myśl, Ŝe pewnego dnia nie mógłbym rozporządzać swoim własnym czasem, ale zostałbym zmuszony do spędzenia całego Ŝycia na wypełnianiu formularzy.

MoŜna sobie wyobrazić, jakiego rodzaju myśli taka perspektywa budziła w umyśle młodego człowieka, który w Ŝaden sposób nie był „dobrym chłopcem” w ówczesnym sensie tego terminu. Śmiesznie łatwe zadania szkolne, które otrzymywaliśmy dały mi moŜliwość spędzania znacznie większej ilości czasu na świeŜym powietrzu niŜ w domu. Dzisiaj, kiedy moi polityczni przeciwnicy podpatrują moje Ŝycie pilnie je analizując, cofając się do czasów mojego chłopięctwa, by w końcu być w stanie udowodnić, do jakich haniebnych sztuczek posuwał się ten Hitler w swojej młodości, dziękuję niebiosom Ŝe mogę spojrzeć wstecz na te szczęśliwe dni i pamiętam je jako pomocne. Pola i lasy były wtedy terenem, na którym wszystkie spory zostały zwalczone.

Nawet uczęszczanie do szkoły realnej nie mogło zmienić mojego sposobu spędzania czasu. Ale musiałem wygrać inną bitwę.

12

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

Tak długo, jak ojcowski plan zrobienia ze mnie urzędnika państwowego sprzeciwiał

się moim własnym upodobaniom tylko w teorii, konflikt był łatwy do zniesienia. Mogłem być dyskretny w wyraŜaniu moich osobistych opinii i tym samym unikać ciągle powtarzających się dyskusji. Moje własne postanowienie, Ŝe nie zostanę urzędnikiem państwowym wystarczyło mi do uspokojenia umysłu. Trzymałem się tego postanowienia nieubłaganie. Ale sytuacja stała się trudniejsza, od kiedy miałem pozytywny plan dla siebie który mogłem zaprezentować mojemu ojcu jako kontr-sugestię. To stało się kiedy miałem dwanaście lat. Jak do tego doszło, nie jestem w stanie dokładnie teraz powiedzieć; ale pewnego dnia stało się dla mnie jasne Ŝe będę malarzem – czyli artystą. To, Ŝe miałem zdolności do rysowania, było znanym faktem. To był nawet jeden z powodów, dla których mój ojciec wysłał mnie do szkoły realnej; ale nigdy nie myślał o rozwinięciu tego talentu w sposób, który pozwoliłby mi być zawodowym malarzem. Wręcz przeciwnie. Kiedy w efekcie mojej ponownej odmowy przyjęcia jego ulubionego planu zapytał mnie po raz pierwszy, kim naprawdę chciałbym zostać, postanowienie jakie juŜ sformułowałem, wyraziło się prawie automatycznie. Przez chwilę mojemu ojcu odjęło mowę. „Malarz? Artysta malarz?” – zawołał.

Zastanawiał się, czy jestem przy zdrowych zmysłach. Myślał, Ŝe moŜe nie usłyszał

właściwie moich słów, albo Ŝe je źle zrozumiał. Ale kiedy wyjaśniłem mu moje idee i zobaczył, jak powaŜnie je traktuję, sprzeciwił się im z pełną determinacją, która była dla niego charakterystyczna. Jego decyzja była nadzwyczaj prosta i nie mogła zmienić kierunku przez Ŝadne rozwaŜania na temat moich prawdziwych naturalnych kwalifikacji.

„Artysta! Dopóki Ŝyję, nigdy.” PoniewaŜ oprócz własnych zalet syn odziedziczył trochę ojcowskiej nieustępliwości, moja odpowiedź była równie energiczna. Ale stanowiła coś dokładnie przeciwnego.

Znaleźliśmy się w sytuacji patowej. Ojciec nie zmieniłby swojego „Nigdy!”, a ja coraz bardziej utwierdzałem się w moim „A jednak!”.

Naturalnie powstała sytuacja była nieprzyjemna. Stary gentleman był gorzko zirytowany; i oczywiście ja teŜ, chociaŜ naprawdę go kochałem. Mój ojciec zabronił mi rozwaŜania jakichkolwiek nadziei na traktowanie sztuki malarskiej jako zawodu. Poszedłem o krok dalej i zadeklarowałem, Ŝe nie mam zamiaru studiować niczego innego. Poprzez takie deklaracje sytuacja stawała się coraz bardziej napięta, tak więc stary gentleman nieodwołalnie zdecydował bronić swojego rodzicielskiego autorytetu za wszelką cenę. To doprowadziło mnie do stosowania nastawienia ostroŜnej ciszy, ale moja groźba nadal pozostawała w mocy. Myślałem, Ŝe kiedy stanie się jasne dla ojca Ŝe nie robię postępów w szkole realnej, prośbą ani groźbą, będzie zmuszony pozwolić mi na szczęśliwą karierę o której marzyłem.

Nie wiem, czy kalkulowałem właściwie czy nie. Na pewno mój brak postępów w szkole stał się widoczny. Uczyłem się przedmiotów które mnie interesowały, zwłaszcza tych, z których mógłbym skorzystać później jako malarz. To, co nie wyglądało na waŜne z tego punktu widzenia, albo co nie interesowało mnie z innych przyczyn, kompletnie sabotowałem.

Moje oceny szkolne z tego czasy były zawsze ekstremalnie dobre lub złe, zaleŜnie od przed-miotu i mojego nim zainteresowania. W jednej kolumnie moje kwalifikacje były „bardzo dobre” lub „doskonałe”. W innej zaś „dostateczne” lub nawet „poniŜej dostatecznej”. Jak dotąd moimi najlepszymi przedmiotami były geografia, i moŜe nawet bardziej, historia powszechna.

To były moje dwa ulubione przedmioty, i byłem w nich najlepszy w klasie.

Kiedy spojrzę wstecz przez tak wiele lat i próbuję osądzić rezultaty tych doświadczeń, dochodzę do dwóch bardzo waŜnych faktów wyróŜniających się w moim umyśle.

Po pierwsze, stałem się nacjonalistą.

Po drugie, nauczyłem się rozumieć i pojmować prawdziwe znaczenie historii.

Stara Austria była państwem wielonarodowościowym. W tych dniach przynajmniej obywatele Rzeszy Niemieckiej zupełnie nie mogli zrozumieć co taki fakt oznaczał w codziennym Ŝyciu jednostek w takim państwie. Po wspaniałym triumfalnym marszu zwycię-13

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

skich armii w wojnie francusko-niemieckiej Niemcy w Rzeszy byli coraz bardziej i bardziej odseparowani od Niemców poza granicami, częściowo dlatego, Ŝe nie chcieli docenić prawdziwej wartości tych innych Niemców albo po prostu dlatego, Ŝe nie potrafili tego zrobić.

Niemcy w Rzeszy nie zdawali sobie sprawy, Ŝe jeŜeli Niemcy w Austrii nie byliby najlepszego rasowego gatunku, nigdy nie mogliby odcisnąć swojego charakteru na 52-milionowym imperium tak zdecydowanie, Ŝe w Niemczech powstała idea – chociaŜ całkiem błędna – Ŝe Austria była państwem niemieckim. To był błąd, który prowadził do strasznych konsekwencji; ale jednocześnie był wspaniałym świadectwem charakteru dziesięciu milionów Niemców w tej Wschodniej Marchii.3) Tylko niewielu Niemców w Rzeszy miało pojęcie o gorzkich zmaganiach, które ci Wschodni Niemcy musieli codziennie prowadzić aby zachować ich niemiecki język, niemieckie szkoły i niemiecki charakter. Dopiero dzisiaj, kiedy tragiczny los oderwał kilka milionów naszych rodaków od Rzeszy i zmusił ich do Ŝycia pod obcym jarzmem, marząc o wspólnej ojczyźnie, do której kierują wszystkie swoje tęsknoty i do walki, aby podtrzymać przynajmniej święte prawo uŜywania ich mowy ojczystej – tylko teraz szersze kręgi niemieckiej ludności zrozumiały, co oznacza przymus walki o tradycje czyjejś rasy. I w końcu być moŜe są tu i tam ludzie, którzy mogą docenić wielkość niemieckiego ducha, który oŜywiał starą Wschodnią Marchię i umoŜliwił tym ludziom, zdanym całkowicie na własne siły, obronę Imperium przed Orientem przez kilka wieków, a następnie silnie utrzymywać granice niemieckiego języka przez partyzancką wojnę na wyniszczenie, w czasie kiedy imperium niemieckie było pilnie zainteresowane koloniami, ale nie własnym ciałem i krwią za progiem jego własnych drzwi.

To, co działo się zawsze i wszędzie, w kaŜdym rodzaju walki, zdarzyło się takŜe w językowej walce, jaka była toczona w starej Austrii. Były trzy grupy – wojownicy, dekownicy i zdrajcy. Nawet w szkołach zaczęły mieć miejsce takie przesiewania. I warto zauwaŜyć, Ŝe walka o język prawdopodobnie toczyła się w najbardziej gorzkiej formie wokół szkoły; poniewaŜ to był Ŝłobek, w którym nasiona musiały być podlewane, aby mogły urosnąć i utworzyć przyszłe pokolenie. Taktycznym celem walki było pociągnięcie dzieci, i to do nich skierowany był pierwszy skupiony krzyk:

„Niemiecki młodzieńcze, nie zapominaj Ŝe jesteś Niemcem” i „Pamiętaj, mała dziew-czynko, Ŝe pewnego dnia będziesz musiała być niemiecką matką”.

Ci, którzy wiedzą coś o duchu młodości, zrozumieją, Ŝe młodzi zawsze chętnie słuchają takich krzyków. Pod wieloma względami młodzi ludzie przewodzili walce, walczyli swoimi własnymi sposobami i własnymi broniami. Odmawiali śpiewania nie-niemieckich piose-nek. Im większe były wysiłki odciągnięcia ich od wierności Niemcom, tym bardziej wychwa-lali chwałę ich niemieckich bohaterów. Ograniczali się w kupowaniu Ŝywności, Ŝeby móc zaoszczędzić kilka groszy aby pomóc w dziele wojny starszym. Byli niewiarygodnie czujni w znaczeniu tego, co ich nie-niemieccy nauczyciele mówili, i zgodnie im zaprzeczali. Mieli na sobie zabronione emblematy własnego narodu i byli szczęśliwi kiedy ich za to karano, nawet jeśli karano ich fizycznie. W miniaturze byli oni odzwierciedleniami lojalności, od których starsi ludzie mogliby brać lekcje.

Tak więc w stosunkowo wczesnym wieku zacząłem brać udział w walce, którą narodowości toczyły pomiędzy sobą w starej Austrii. Na spotkaniach Niemieckiej Ligi Wschodniej Marchii i Ligi Szkolnej ubieraliśmy się w czarno-czerwono-złote kolory i nosiliśmy kwiaty, aby wyrazić naszą lojalność. Pozdrawialiśmy się nawzajem poprzez Heil! i zamiast austriackiego hymnu śpiewaliśmy nasz własny Deutschland über Alles, pomimo ostrzeŜeń i kar. W ten sposób młodzi byli kształceni politycznie w czasie, kiedy obywatele tak zwanego narodowego państwa przewaŜnie nie wiedzieli o swojej narodowości nic oprócz języka.

Oczywiście nie naleŜałem do dekowników. W krótkiej chwili zostałem Ŝarliwym ‘niemieckim nacjonalistą’, co miało zupełnie inne znaczenie od partyjnego znaczenia związanego dzisiaj z tym określeniem.

14

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

Rozwinąłem się bardzo szybko w nacjonalistycznym kierunku, i w wieku 15 lat byłem w stanie zrozumieć róŜnicę pomiędzy dynastycznym patriotyzmem a nacjonalizmem opartym na koncepcji ludu lub ludzi – skłaniałem się całkowicie na korzyść tego drugiego.

Taka preferencja moŜe nie być wyraźnie zrozumiała dla tych, którzy nigdy nie zadali sobie trudu przestudiowania wewnętrznych okoliczności, które dominowały w monarchii Habsburgów.

Pośród historii powszechnej nauczanej w szkołach austriackich, o prawdziwej austriackiej historii było bardzo niewiele. Los tego państwa był ściśle związany z istnieniem i rozwojem Niemiec jako całości; podział historii na historię niemiecką i austriacką byłby praktycznie niepojęty. I rzeczywiście, tylko kiedy Niemcy zaczęli być dzieleni między dwoma państwami, taki podział niemieckiej historii zaczął mieć miejsce.

Insygnia 4) byłej imperialnej suwerenności, nadal przechowywane w Wiedniu, wydawały się słuŜyć raczej jako magiczne relikty niŜ jako widoczna gwarancja wiecznej więzi związku.

Kiedy państwo Habsburgów rozpadło się na części w 1918 austriaccy Niemcy instynktownie podnieśli krzyk za unią z ich niemiecką ojczyzną. To był głos jednomyślnej tęsknoty w sercach całego narodu za powrotem do niezapomnianego domu ich ojców. Ale ta ogólna tęsknota nie mogła być wyjaśniona wyłącznie poprzez przypisywanie jej przyczyny historycznemu treningowi, który przechodzili poszczególni austriaccy Niemcy. Tu leŜy źródło, które nigdy nie wysycha. Zwłaszcza w czasach szaleństwa i zapominania, jego cichy głos był pamiątką przeszłości, kaŜąc ludziom patrzeć poza chwilowy dobrobyt ku nowej przyszłości.

Nauczanie historii powszechnej w tym, co nazywa się szkołami średnimi, jest nadal bardzo niezadowalające. Niewielu nauczycieli zdaje sobie sprawę, Ŝe celem nauczania historii nie jest zapamiętywanie jakichś dat i faktów; Ŝe uczeń nie jest zainteresowany znajomością dokładnej daty bitwy lub urodzin takiego czy innego marszałka, i wcale nie – lub co najmniej w sposób bardzo mało znaczący – zainteresowany wiedzą, kiedy korona jego ojców została umieszczona na czole jakiegoś monarchy. To na pewno nie wygląda na powaŜne sprawy.

Poznawanie historii oznacza poszukiwanie i odkrywanie sił powodujących efekty pojawiające się przed naszymi oczami jako wydarzenia historyczne. Sztuka czytania i studiowania polega na zapamiętywaniu najwaŜniejszego i zapominaniu reszty.

Prawdopodobnie całe moje przyszłe Ŝycie zostało zdeterminowane przez fakt, Ŝe miałem profesora historii który rozumiał jako jeden z niewielu, jak sprawić, aby ten punkt widzenia zwycięŜył w nauczaniu i egzaminowaniu. Tym nauczycielem był dr Leopold Poetsch, w szkole realnej w Linzu. Był idealną personifikacją wartości niezbędnych nauczycielowi historii w sensie wspomnianym powyŜej. Starszy pan o stanowczym usposobieniu ale dobrym sercu, był bardzo atrakcyjnym mówcą i potrafił zainspirować nas swoim własnym entuzjazmem.

Nawet dzisiaj nie mogę wspominać bez emocji tej czcigodnej osobowości, której entuzjastyczne naświetlenie historii tak często powodowało, Ŝe całkowicie zapominaliśmy o teraźniejszości i pozwalało nam na jakby magiczny transport w przeszłość. Przedzierał się przez mgły tysięcy lat i przekształcał historyczne wspomnienia martwej przeszłości w Ŝywą rzeczywistość. Kiedy go słuchaliśmy płonęliśmy z entuzjazmu i czasem dochodziliśmy nawet do łez.

Co więcej, profesor nie tylko potrafił ilustrować przeszłość przykładami z teraźniejszości, ale potrafił z przeszłości wyciągać lekcje dla teraźniejszości. Rozumiał lepiej niŜ ktokolwiek inny codzienne problemy jakie zaprzątały nasze umysły. Narodowy zapał który czuliśmy we własny mały sposób był przez niego uŜywany jako narzędzie naszej edukacji, jako Ŝe często odwoływał się do naszego narodowego poczucia honoru; w ten sposób utrzymywał

porządek i skupiał naszą uwagę duŜo prościej niŜ mógłby to zrobić w jakikolwiek inny sposób. PoniewaŜ miałem takiego profesora, historia stała się moim ulubionym przedmiotem. W

15

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

naturalnej konsekwencji, ale bez świadomego przyzwolenia mojego profesora, wtedy i tam stałem się młodym buntownikiem. Ale kto mógł studiować historię Niemiec u takiego nauczyciela i nie stać się wrogiem państwa którego władcy wywierali tak niszczycielski wpływ na przeznaczenie narodu niemieckiego? W końcu jak moŜna pozostać wiernym poddanym Domu Habsburgów, którego miniona historia i obecne zachowanie dowiodły, Ŝe jest gotowy zawsze i wszędzie zdradzić interesy niemieckich ludzi w imię nędznych osobistych interesów? Czy jako młodzi ludzie nie zdaliśmy sobie w pełni sprawy, Ŝe Dom Habsburgów nie miał, i nie mógł mieć, Ŝadnej miłości dla nas Niemców?

To, czego historia nauczyła nas o polityce którą kierował się Dom Habsburgów zostało potwierdzone przez nasze własne codzienne doświadczenia. Na północy i południu trucizna obcych ras zjadała ciało naszego narodu, i nawet Wiedeń stawał się coraz bardziej i bardziej nie-niemieckim miastem. ‘Dom Cesarski’ preferował Czechów przy kaŜdej nadarzającej się okazji. Wreszcie ręka bogini wiecznej sprawiedliwości i nieubłaganej zemsty zadała śmierć najbardziej nikczemnemu wrogowi niemieckości w Austrii, Arcyksięciu Franciszkowi Ferdy-nandowi. Zabiła go kula, którą sam pomógł wystrzelić. To on był przecieŜ głównym patro-nem ruchu pracującego nad uczynieniem z Austrii państwa słowiańskiego.

CięŜary leŜące na ramionach narodu niemieckiego były olbrzymie i ofiary pieniędzy i krwi, które musieli ponieść, były niewiarygodnie cięŜkie.

Ale kaŜdy, kto nie był całkiem ślepy, musiał zobaczyć, Ŝe wszystkie one poszły na marne. Najbardziej gorzko wpływała na nas świadomość faktu, Ŝe cały ten system był moralnie chroniony przez sojusz z Niemcami, dzięki czemu powolne wykorzenienie niemieckości w starej austriackiej monarchii wydawało się w jakiś sposób usankcjonowane przez same Niemcy. Hipokryzja Habsurgów, którzy usiłowali na zewnątrz wmawiać ludziom, Ŝe Austria nadal pozostaje niemieckim państwem, wzmagała uczucie nienawiści przeciw Domowi Ce-sarskiemu i jednocześnie pobudzała ducha buntu i pogardy.

Ale w Rzeszy Niemieckiej ci, którzy byli jej władcami, nie wiedzieli, co to wszystko oznacza. Jak gdyby uderzeni atakiem ślepoty, stali obok zwłok i objawy jego rozkładu uzna-wali za znaki odnowionej witalności. W tym nieszczęśliwym przymierzu pomiędzy młodym imperium niemieckim i iluzorycznym państwem austriackim leŜał początek Wojny Światowej oraz końcowego upadku.

Na dalszych stronach tej ksiąŜki dojdę do korzeni problemu. Wystarczy powiedzieć tutaj, Ŝe w bardzo wczesnych latach mojej młodości doszedłem do pewnych wniosków, których nigdy nie porzuciłem. Co więcej, coraz bardziej przekonywałem się o ich słuszności w miarę jak mijały lata. Oto one: rozpad austriackiego imperium jest wstępnym warunkiem obrony Niemiec; dalej, Ŝe narodowe nastawienie nie jest w Ŝaden sposób identyczne z dynastycznym patriotyzmem; w końcu i przede wszystkim, Ŝe przeznaczeniem Domu Habsburgów było przyniesienie nieszczęścia narodowi niemieckiemu.

Jako logiczna konsekwencja tych wniosków, powstała we mnie gorąca miłość do mojej niemieckiej Austrii i głęboka nienawiść do austriackiego państwa.

Ten rodzaj historycznego myślenia, jaki rozwinąłem w sobie podczas moich studiów historycznych w szkole nigdy potem mnie nie opuścił. Historia świata stawała się coraz bardziej niewyczerpanym źródłem zrozumienia współczesnych wydarzeń historycznych, czyli polityki. Tak więc nie „uczyłem się” polityki, ale pozwoliłem aby polityka uczyła mnie.

Przedwczesnym rewolucjonistą w polityce byłem nie mniej niŜ przedwczesnym rewolucjonistą w sztuce. W owym czasie stolica prowincji Górnej Austrii miała teatr, który relatywnie mówiąc, był niezły. Grano tam prawie wszystko. Kiedy miałem dwanaście lat widziałem jak grano Wilhelma Tella. To było moje pierwsze doświadczenie z teatrem. Kilka miesięcy później byłem obecny na Lohengrin – pierwszej operze, jaką kiedykolwiek słyszałem. Mój młodzieńczy entuzjazm dla Mistrza z Bayreuth nie znał granic. Raz za razem słuchałem jego oper; i dzisiaj widzę to jako wielkie szczęście, Ŝe te skromne produkcje w małym prowincjo-16

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

nalnym mieście przygotowały mi drogę i umoŜliwiły mi docenienie lepszych produkcji później.

Ale to wszystko pomagało zintensyfikować moją głęboką niechęć do kariery jaką mój ojciec wybrał dla mnie; i ta awersja stała się specjalnie silna kiedy ostre kąty młodzieńczej gburowatości zaczęły się ścierać – proces, który w moim przypadku spowodował duŜo bólu.

Stawałem się coraz bardziej i bardziej przekonany, Ŝe nigdy nie będę szczęśliwy jako urzędnik państwowy. I teraz, kiedy w szkole realnej rozpoznano i uznano moje zdolności do rysowania, moje postanowienie stało się jeszcze silniejsze. Obelgi i groźby nie miały juŜ więcej szans jego zmiany. Chciałem zostać malarzem i Ŝadna siła na świecie nie mogła mnie zmusić do bycia urzędnikiem państwowym. Jedyną szczególną cechą sytuacji obecnej było to, Ŝe kiedy urosłem stawałem się coraz bardziej i bardziej zainteresowany architekturą. RozwaŜy-łem ten fakt jako naturalne rozwinięcie mojego talentu malarskiego i cieszyłem się, Ŝe sfera moich artystycznych zainteresowań powiększyła się w ten sposób. Nie miałem pojęcia, Ŝe pewnego dnia będzie musiało być inaczej.

Kwestia mojej kariery wyjaśniła się duŜo szybciej niŜ mogłem oczekiwać.

Kiedy miałem trzynaście lat mój ojciec nagle odszedł od nas. Był nadal zdrowy i silny, kiedy atak apopleksji bezboleśnie zakończył jego ziemskie wędrówki i odszedł, pozostawiając nas wszystkich głęboko osieroconymi. Jego najbardziej Ŝarliwym pragnieniem była pomoc jego synowi w postępach kariery i tym samym oszczędzenie mi cięŜkich prób, które sam musiał przejść. Wydawało mu się wtedy, Ŝe całe to pragnienie poszło na marne. I chociaŜ nie był

sam świadomy tego, zasiewał nasiona przyszłości której Ŝaden z nas nie przewidział w tamtym czasie.

Na początku nic na zewnątrz się nie zmieniło.

Moja matka uznawała za swój obowiązek kontynuowanie mojej edukacji zgodnie z Ŝyczeniami ojca, co oznaczało Ŝe nadal będzie chciała kształcić mnie na urzędnika. Z mojej strony byłem bardziej niŜ kiedykolwiek wcześniej zdeterminowany, Ŝe w Ŝadnych okolicznościach nie zostanę urzędnikiem państwowym. Program i metody nauczania stosowane w szkole średniej tak daleko odbiegały od moich ideałów, Ŝe zostałem dogłębnie obojętny. Z

pomocą nagle przyszła mi choroba. W ciągu kilku tygodni zdecydowała o mojej przyszłości i połoŜyła kres staremu konfliktowi rodzinnemu. Moje płuca zostały tak powaŜnie dotknięte, Ŝe lekarz bardzo mocno zalecił mojej matce, aby nie pozwoliła mi pod Ŝadnym pozorem pracować w zawodzie wymagającym pracy w biurze. Nakazał mi przerwanie nauki w szkole realnej na co najmniej rok. To, czego potajemnie pragnąłem od tak długiego czasu i o co uparcie walczyłem, teraz stało się rzeczywistością prawie za jednym zamachem.

Pod wpływem mojej choroby moja matka zgodziła się, abym porzucił szkołę realną i zaczął uczęszczać do Akademii.

To były szczęśliwe dni, które wydawały mi się prawie snem; niestety, pozostały tylko snem. Dwa lata później śmierć mojej matki połoŜyła brutalny koniec wszystkim moim pięknym projektom. Uległa długiej i bolesnej chorobie, która od samego początku pozostawiała mało nadziei na wyzdrowienie. ChociaŜ oczekiwana, jej śmierć była dla mnie strasznym ciosem. Szanowałem mojego ojca, ale kochałem moją matkę.

Ubóstwo i surowa rzeczywistość zmusiły mnie do szybkiej decyzji.

Szczupłe zasoby rodziny zostały prawie całkowicie zuŜyte przez cięŜką chorobę mojej matki. Zasiłek jaki otrzymywałem jako sierota nie wystarczał wobec surowych konieczności Ŝycia. Tak czy inaczej musiałem zarobić na własny chleb.

Z ubraniami i płótnem spakowanym do walizki i z nieposkromionym zdecydowaniem w sercu, odszedłem do Wiednia. Miałem nadzieję ubiec fatum, jak uczynił to mój ojciec pięćdziesiąt lat wcześniej. Byłem zdeterminowany Ŝeby zostać „kimś” – ale na pewno nie urzędnikiem państwowym.

17

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział I – W domu moich rodziców

Przypisy:

1) Aby zrozumieć to odniesienie, i podobne odniesienia w dalszych częściach Mein Kampf, naleŜy pamiętać o następujących sprawach:

W latach 1792 – 1814 francuskie wojska rewolucyjne opanowały Niemcy. W 1800

roku Bawaria podzieliła klęskę Austrii pod Hohenlinden i Francuzi okupowali Monachium. W 1805 elektor Bawarii został ustanowiony przez Napoleona królem Bawarii i zobowiązany do wspierania Napoleona we wszystkich jego wojnach siłą 30.000 Ŝołnierzy.

Tak więc Bawaria stała się absolutnym wasalem Francji. To był „czas najgłębszego upokorzenia Niemiec”, do którego raz po raz odnosi się Hitler.

W 1806 roku broszura zatytułowana „Najgłębsze upokorzenie Niemiec” została opu-blikowana na południu Niemiec. Pośród tych, którzy pomagali rozprowadzać tą broszurę był norymberski księgarz, Johannes Philipp Palm. Donos do Francuzów na niego złoŜył

bawarski agent policji. Na procesie odmówił ujawnienia nazwiska autora. Na rozkaz Napoleona, został rozstrzelany w Braunau nad Innem 26 sierpnia 1806 roku. Pomnik wzniesiony na miejscu egzekucji był jednym z pierwszych obiektów, jakie wywarły wraŜenie na Hitlerze, kiedy był małym chłopcem.

Przypadek Leo Schlagetera był w wielu punktach podobny do przypadku Johannesa Palma. Schlageter był niemieckim studentem teologii który na ochotnika zgłosił się do wojska w 1914 roku. Został oficerem artylerii i otrzymał śelazny KrzyŜ obu klas. Kiedy Francuzi zaczęli okupację Ruhry w 1923 roku Schlageter pomagał organizować bierny opór wśród Niemców. On i jego towarzysze wysadzili w powietrze most kolejowy, aby utrudnić transport węgla do Francji.

Niemiecki informator złoŜył donos na ludzi, którzy wzięli w tym udział. Schlageter wziął całą odpowiedzialność na siebie i został skazany na śmierć, jego towarzysze zostali skazani na róŜne kary więzienia i katorgi przez francuski sąd. Schlageter odmówił ujawnienia nazwiska tego, kto wydał rozkaz wysadzenia mostu i nie błagał o litość przed sądem. Został rozstrzelany przez francuski pluton egzekucyjny 26 maja 1923 roku. Severing był w tym czasie niemieckim ministrem spraw wewnętrznych. Odmówił on interwencji w sprawie Schlagetera.

Schlageter stał się głównym męczennikiem niemieckiego oporu wobec francuskiej okupacji Ruhry i jednym z największych bohaterów ruchu narodowosocjalistycznego. Dołączył do ruchu na bardzo wczesnym etapie, jego legitymacja miała numer 61.

2) Nie-klasyczna szkoła średnia. Liceum i gimnazjum były klasycznymi lub pół-klasycznymi szkołami średnimi.

3) Patrz Przedmowa.

4) Kiedy Franciszek II złoŜył tytuł Imperatora Świętego Imperium Rzymskiego Narodu Niemieckiego na rozkaz Napoleona, korona i berło, jako Insygnia Imperialne, zostały złoŜone w Wiedniu. Po ponownym utworzeniu Rzeszy Niemieckiej w 1871 roku przez Wilhelma I, Ŝądano przekazania Insygniów do Berlina, ale Ŝądania te pozostały bez odpowiedzi. Hitler sprowadził je do Niemiec po Anschlussie Austrii i pokazywał w Norymberdze na zjeździe partii we wrześniu 1938 roku.

18

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Rozdział II

Lata studiów i cierpienia w Wiedniu

Kiedy moja matka umarła, mój los był juŜ zadecydowany pod jednym względem. W

czasie ostatnich miesięcy jej choroby udałem się do Wiednia na egzaminy wstępne do Akademii Sztuk Pięknych. Uzbrojony w opasły pakiet szkiców, czułem się przekonany Ŝe przejdę egzaminy całkiem łatwo. W szkole realnej byłem najlepszym uczniem w klasie pod względem rysunku, a od tego czasu poczyniłem więcej niŜ zwykłe postępy w rysowaniu. Tak więc byłem zadowolony z siebie, dumny i szczęśliwy wobec perspektyw pewnego sukcesu.

Ale była jedna obawa: wyglądało, Ŝe mam większe zdolności do rysowania niŜ do malowania, zwłaszcza w róŜnych dziedzinach architektury. W tym samym czasie moje zainteresowanie architekturą stale rosło. Rozwinąłem się w tym kierunku z jeszcze większą szybkością po mojej pierwszej wizycie w Wiedniu, która trwała dwa tygodnie. Nie miałem jeszcze szesnastu lat. Poszedłem do Muzeum Hof aby studiować obrazy w tamtejszej galerii sztuki; ale sam budynek przyciągnął prawie całkowicie moje zainteresowanie, od wczesnego rana do późnej nocy spędzałem cały mój czas odwiedzając róŜne publiczne budynki. Godzinami mogłem stać w zachwycie przed Operą i Parlamentem. Cała Ringstrasse miała na mnie magiczny wpływ, jak gdyby była sceną z tysiąca i jednej nocy.

A teraz byłem po raz drugi w tym pięknym mieście, niecierpliwie czekając na wyniki egzaminu wstępnego, ale będąc dumnie przekonany, Ŝe go przeszedłem. Byłem tak pewny sukcesu, Ŝe wiadomość o nie przyjęciu spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Jednak faktem było, Ŝe nie udało mi się. Poszedłem do rektora i poprosiłem o wyjaśnienie powodów, dla których odmówiono przyjęcia mnie jako studenta w szkole malarstwa, która była częścią Akademii. Powiedział mi, Ŝe szkice które przyniosłem ze sobą nie pozostawiają wątpliwości, Ŝe malarstwo nie jest dla mnie odpowiednie, ale te same szkice dają jasną wskazówkę moich zdolności w dziedzinie architektury. Tak więc szkoła malarstwa nie wchodziła w grę, ale raczej szkoła architektury, która równieŜ była częścią Akademii. Na początku to było niemoŜliwe do zrozumienia, jako Ŝe nigdy nie chodziłem do szkoły architektów i nigdy nie dostałem Ŝadnych instrukcji projektowania architektury.

Kiedy opuściłem Pałac Hansena, na placu Schillera, byłem zupełnie zawiedziony. Po raz pierwszy byłem niezadowolony z siebie w moim krótkim Ŝyciu. To, co usłyszałem o moich zdolnościach wydało mi się błyskiem błyskawicy, który wyraźnie ujawnił dualizm, z powodu którego cierpiałem od długiego czasu, ale dotąd nie miałem Ŝadnego wyjaśnienia jego powodów i przyczyn.

Po kilku dniach sam wiedziałem, Ŝe powinienem zostać architektem. Ale droga była oczywiście bardzo trudna. Musiałem gorzko Ŝałować mojego zaniedbywania i pogardy dla niektórych przedmiotów w szkole realnej. Przed podjęciem nauki w szkole architektury konieczne było uczęszczanie do technicznej szkoły budownictwa; ale konieczne do przyjęcia do tej szkoły było posiadanie świadectwa ukończenia szkoły średniej. A tego po prostu nie miałem. Zgodnie z ludzką miarą rzeczy mój sen o pójściu za artystycznym powołaniem wydawał

się poza granicami moŜliwości.

Po śmierci mojej matki pojechałem do Wiednia po raz trzeci. Ta wizyta miała potrwać kilka lat. PoniewaŜ byłem juŜ tutaj wcześniej, odzyskałem mój dawny spokój i rezolutność.

Była pewność siebie wróciła i moje oczy nakierowały się na cel. Będę architektem. Przeszkody są umieszczone na naszej ścieŜce Ŝycia nie są po to, aby się załamywać, ale aby je pokonywać. I byłem całkowicie zdeterminowany pokonać te przeszkody, mając stale w umyśle obraz mojego ojca, który własnymi wysiłkami doszedł do pozycji urzędnika państwowego, chociaŜ był biednym synem wiejskiego szewca. Miałem lepszy początek i moŜliwości zma-19

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu gania się z losem teŜ były większe. Wtedy mój losy wydawał mi się trudny; ale dzisiaj widzę w tym mądrość Opatrzności. Przeznaczenie chwyciło mnie w ręce i często groziło klęską; ale moja wola była coraz silniejsza w miarę wzrostu przeszkód, i w końcu wola zatriumfowała.

Jestem wdzięczny za ten okres mojego Ŝycia, poniewaŜ mnie wzmocnił i umoŜliwił mi bycie tak silnym jak teraz jestem. Jestem nawet bardziej wdzięczny, poniewaŜ doceniam fakt Ŝe zostałem tym samym ocalony od pustki łatwego Ŝycia. ChociaŜ wtedy buntowałem się przeciwko temu jako zbyt trudnemu losowi, jestem wdzięczny, Ŝe zostałem wrzucony do świata niedoli i ubóstwa i w ten sposób poznałem ludzi, dla których następnie walczyłem.

* * *

W czasie tego okresu moje oczy otworzyły się na dwa niebezpieczeństwa, których imiona dotąd prawie nie były mi znane i nie miałem Ŝadnego pojęcia o ich straszliwym znaczeniu dla egzystencji narodu niemieckiego. Tymi dwoma niebezpieczeństwami były marksizm i judaizm.

Dla wielu ludzi Wiedeń symbolizuje niewinną zabawę, radosne miejsce dla szczęśliwych śmiertelników. Dla mnie niestety jest to Ŝywe wspomnienie najsmutniejszego okresu w moim Ŝyciu. Pięć lat ubóstwa w tym [Phaecian 5)] mieście. Pięć lat w których najpierw jako przypadkowy wyrobnik, a następnie malarz drobnostek musiałem zarobić na codzienny chleb.

I był to naprawdę mizerny kawałek, nie wystarczający nawet na uciszenie głodu, jaki stale czułem. ten głód był wiernym straŜnikiem który nigdy mnie nie opuszczał, ale brał udział we wszystkim co robiłem. KaŜda ksiąŜka jaką kupowałem oznaczała odnowienie głodu, i kaŜda wizyta w operze oznaczała wtargnięcie tego niepozbywalnego towarzysza w czasie następnych dni. Zawsze walczyłem z moim niesympatycznym przyjacielem. W tym czasie nauczyłem się więcej niŜ kiedykolwiek przedtem. Poza moimi architektonicznymi studiami i rzad-kimi wizytami w operze, dla których musiałem odmawiać sobie jedzenia, nie miałem w Ŝyciu Ŝadnej radości z wyjątkiem ksiąŜek.

Przeczytałem wtedy duŜo i głęboko rozmyślałem nad tym, co przeczytałem. Cały wolny czas po pracy poświęcałem wyłącznie na studiowanie. W ten sposób przez kilka lat mogłem zdobyć zasób wiedzy, który uwaŜam za przydatny nawet dzisiaj.

Ale to nie wszystko. Podczas tych lat w moim umyśle utworzył się określony sposób patrzenia na świat i na Ŝycie. Stały się one granitową podstawą mojego zachowania. Od tego czasu bardzo mało rozszerzyłem tą podstawę i niczego w niej nie zmieniłem.

Wręcz przeciwnie: jestem dzisiaj głęboko przekonany, Ŝe ogólnie mówiąc, w młodości człowieka leŜy podstawa jego twórczego myślenia, gdziekolwiek ta twórcza myśl istnieje.

Uczyniłem rozróŜnienie pomiędzy mądrością wieku – która moŜe wynikać tylko z większej głębi i przezorności opartych na doświadczeniach długiego Ŝycia – i twórczym geniuszem młodości, który obfituje w niezwykły urodzaj pomysłów, które nie mogą być natychmiast zrealizowane z powodu ich nadmiaru. One składają się na materiały budowlane i plany przyszłości; z nich wiek bierze kamienie i buduje gmach, dopóki tak zwana mądrość wieku nie udusi twórczego geniuszu młodości.

* * *

śycie, które dotychczas prowadziłem w domu ze swoimi rodzicami nie róŜniło się prawie niczym od wszystkich innych. Patrzyłem w przyszłość bez lęku i nie musiałem się zmagać z rzeczami takimi jak problemy socjalne. Ci, wśród których spędziłem dni swojej młodości naleŜeli do klasy małej burŜuazji. Dlatego to był świat, który miał bardzo mało styczności ze światem autentycznych fizycznych robotników. ChociaŜ początkowo to moŜe wydawać się dziwne, przepaść oddzielająca tą klasę, która w Ŝadnym wypadku nie jest eko-20

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu nomicznie dobrze sytuowana, od klasy robotników fizycznych jest często głębsza niŜ ludzie myślą.

Powód tego podziału, który prawie moŜemy nazywać wrogością, leŜy w strachu, który opanowuje grupę społeczną, która ledwie przekroczyła poziom fizycznego robotnika – strach przed powrotem do swojego starego statusu albo przed zaliczeniem do robotników. Ponadto, jest coś odraŜającego w pamiętaniu kulturalnego ubóstwa tych klas niŜszych i ich nieokrzesa-nych manier; ludzie, którzy znaleźli się na pierwszym szczeblu drabiny społecznej uwaŜają za nieznośne być zmuszonym do posiadania jakiejkolwiek styczności z kulturowym poziomem i poziomem Ŝycia, z którego wyszli.

Zdarza się bardzo często Ŝe ci, którzy naprawdę naleŜą do tak zwanej klasy wyŜszej uwaŜają za znacznie łatwiejsze niŜ nowobogaccy, aby zniŜyć się i mieszać z ich bliźnimi na najniŜszym społecznym poziomie. Pod pojęciem „nowobogackiego” oznaczam kaŜdego, kto podniósł siebie przez jego własne wysiłki do społecznego poziomu wyŜszego niŜ ten, do którego niegdyś naleŜał. W przypadku takiego człowieka twarda walka, którą toczy często niszczy jego normalne ludzkie współczucie. Jego własna walka o istnienie zabija wraŜliwość dla nieszczęścia tych, którzy pozostali w tyle.

Z tego punktu widzenia los był dla mnie łaskawy. Okoliczności zmusiły mnie do powrotu do tego świata ubóstwa i niepewności gospodarczej, z którego mój ojciec podniósł się w swoich wczesnych dniach; i stąd klapki wąskiej drobnomieszczańskiej edukacji zostały zdarte z moich oczu. Teraz po raz pierwszy uczyłem się poznawać ludzi rozróŜniać pomiędzy pustymi pozorami albo brutalnymi manierami a prawdziwą wewnętrzną naturą ludzi, którzy pozornie wyglądali w ten sposób.

* * *

Na początku wieku Wiedeń zajął juŜ pozycję wśród miast, w których warunki społeczne są raŜąco niesprawiedliwe. Oślepiające bogactwo i wstrętne ubóstwo były wymieszane w uderzającym kontraście. W centrum i w śródmieściu czuło się tętno Imperium, które miało pięćdziesiąt dwa miliony populacji, z całym niebezpiecznym czarem państwa złoŜonego z wielorakich narodowości. Olśniewająca wspaniałość Dworu działała jak magnes na bogactwo i inteligencję całego Imperium. I ta atrakcyjność była ponadto wzmacniana przez dynastyczną politykę monarchii Habsburgów w centralizowaniu wszystkiego w sobie i dla siebie.

Ta centralizująca polityka była niezbędna, aby spinać tę mieszaninę heterogenicznych narodowości. Ale jej rezultatem było niezwykłe stęŜenie wyŜszych urzędników w mieście, które było w jednym i tym samym czasie metropolią i imperialną rezydencją.

Ale Wiedeń był nie tylko polityczną i intelektualną siedzibą monarchii; to było równieŜ centrum handlu. Oprócz hordy oficerów wojskowych wysokiej szarŜy, urzędników państwowych, artystów i naukowców, była jeszcze większa horda robotników. Skrajna nędza stanęła twarzą w twarz z bogactwem arystokracji i klasy handlowej. Tysiące bezrobotnych wałęsało się przed pałacami na Ringstrasse; i poniŜej tej Via Triumphalis starej Austrii bez-domni przytulili się do siebie w mroku i brudzie kanałów.

Nie było chyba Ŝadnego innego niemieckiego miasta, w którym społeczne problemy mogły być poznane lepiej niŜ w Wiedniu. Ale tu muszę wypowiedzieć ostrzeŜenie przed złu-dzeniem, Ŝe ten problem moŜe być ‘przestudiowany’ od góry do dołu. Człowiek, który nigdy nie był w uchwycie tej druzgocącej Ŝmii nigdy nie będzie wiedzieć czym jest jej trucizna.

Próba poznania tego problemu w jakiejkolwiek innej drodze da w efekcie tylko powierzchowne gadanie i sentymentalne iluzje. Obydwa podejścia są szkodliwe. Pierwsze, poniewaŜ

nigdy nie moŜe dojść do źródła problemu, drugie poniewaŜ całkowicie omija problem. Nie wiem co jest bardziej nikczemne: ignorować społeczny ból, jak robi większość tych, którzy byli faworyzowani przez fortunę i tych, którzy wznieśli się w towarzyskiej skali własną pracą, 21

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu albo tak samo wyniosła i często nietaktowna, ale zawsze nobliwa protekcjonalność okazywana przez ludzi, którzy mają chwilową fanaberię bycia Ŝyczliwymi i kto pysznią się ‘rozumieniem ludzi.’ Oczywiście takie osoby grzeszą bardziej niŜ mogą sobie wyobrazić z braku instynktownego rozumienia. I stąd oni dziwią się stwierdzeniem, Ŝe ich ‘wraŜliwość społeczna’

z której są dumni nigdy nie przynosi jakichkolwiek rezultatów, ale często powoduje odrzucenie ich dobrych zamiarów; a następnie oni rozmawiają o niewdzięczności ludzi.

Takie osoby wolno uczą się, Ŝe tu nie ma miejsca na jedynie socjalną działalność i Ŝe nie naleŜy oczekiwać na wdzięczność; w związku z tym nie ma Ŝadnego problemu rozdawa-nia dóbr ale wyłącznie kwestia karzącej sprawiedliwości. Zostałem ochroniony przed pokusą, by poznawać problem socjalny w drodze właśnie wspomnianej, z tej prostej przyczyny Ŝe byłem zmuszony do Ŝycia pośród dotkniętych biedą ludzi. Dlatego to nie było kwestią obiektywnego studiowania problemu, ale raczej sprawdzania jego konsekwencji na sobie. ChociaŜ

królik przetrwał mękę eksperymentu, to nie moŜe być dowodem jego nieszkodliwości.

* * *

Gdy próbuję dziś przypomnieć sobie wraŜenia, jakie wówczas odebrałem, dochodzę do wniosku, Ŝe mogę to zrobić tylko w przybliŜony sposób. Tutaj opiszę tylko najbardziej istotne wraŜenia i tych, którzy osobiście wpłynęli na mnie i często wprawiali mnie w osłupie-nie. Muszę teŜ wspomnieć o kilku lekcjach, jakich nauczyłem się z tego doświadczenia.

* * *

W owym czasie nie było najtrudniej znaleźć pracę, poniewaŜ musiałem jej szukać nie jako uzdolniony rzemieślnik, ale jako tak zwana „ręka do pracy”, gotowa podjąć jakąkolwiek przypadkową pracę, po prostu aby zarobić na codzienny chleb.

Stąd znalazłem się w takiej samej sytuacji jak wszyscy ci emigranci, którzy strzepują kurz Europy z ich stóp, z Ŝelazną determinacją by kłaść podwaliny nowego istnienia w Nowym Świecie i nabyć dla siebie nowy dom. Uwolnieni ze wszystkich paraliŜujących uprzedzeń klasy i powołania, środowiska i tradycji, podejmują się kaŜdej słuŜby, do jakiej mają otwarte drzwi, akceptują kaŜdą pracę jaką napotkają na swojej drodze i napełniają się coraz mocniej przekonaniem, Ŝe rzetelna praca nigdy nie przyniosła nikomu wstydu, niezaleŜnie od tego jaka to praca. Zatem postanowiłem postawić obie nogi w nowym dla mnie świecie i kontynuować własną drogę.

Szybko dowiedziałem się, Ŝe jakąś pracę zawsze moŜna dostać, ale równieŜ dowiedziałem się, Ŝe moŜna ją równie szybko i łatwo stracić. Niepewność co do moŜliwości zarobienia środków na codzienne Ŝycie szybko pojawiła się jako najbardziej ponura cecha w tym nowym Ŝyciu, do którego wszedłem.

Pomimo Ŝe pracownik wykwalifikowany był nie tak często wyrzucany na ulicę jak pracownik niewykwalifikowany, ten pierwszy nie był w Ŝadnym wypadku broniony przed takim samym losem; chociaŜ nie musi on głodować w efekcie bezrobocia z powodu braku zapotrzebowania na rynku pracy, lokaut i strajk pozbawiały pracownika wykwalifikowanego okazji by zarobić na chleb. Ten element niepewności w stałym zarabianiu na chleb był najbardziej gorzką cechą całego systemu społeczno-gospodarczego.

Wiejski chłopak, który emigruje do duŜego miasta czuje się przyciągnięty przez tak zwaną łatwą robotę – która rzeczywiście moŜe taka być – i niewiele roboczych godzin. Jest urzeczony zwłaszcza magicznym blaskiem duŜych miast. Przyzwyczajony na wsi otrzymywać stałe zarobki, został nauczony nie opuszczać swojego dawnego stanowiska, dopóki nie ma w zasięgu wzroku nowego. PoniewaŜ jest duŜy niedobór robotników rolnych, prawdopodobieństwo długiego bezrobocia na wsi jest bardzo małe. Błędem jest sądzić, Ŝe chłopak, któ-22

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu ry wyjeŜdŜa ze wsi do miasta ulepiony jest z innej gliny niŜ ci, którzy pozostają w domu i pracują na roli. Wręcz przeciwnie, doświadczenie pokazuje, Ŝe emigrują ci zdrowsi i ener-giczniejsi, nie na odwrót. Wśród tych emigrantów są nie tylko ci, którzy wywędrują za ocean, lecz takŜe słuŜący chłopak ze wsi, który decyduje się na opuszczenie swojej rodzinnej wioski i emigrację do duŜego miasta, gdzie będzie obcy. Jest gotowy zaryzykować niepewny los. W

większości przypadków przybywa do miasta z niewielką ilością pieniędzy w kieszeni i przez pierwszych kilka dni nie zniechęca się, jeśli nie ma szczęścia znaleźć pracy. Ale jeśli znajdzie pracę i zaraz ją traci, jego przypadek jest znacznie gorszy. Znaleźć pracę jeszcze raz, zwłaszcza zimą, jest zwykle trudno, a czasami praktycznie jest to niemoŜliwe. Przez kilka pierwszych tygodni Ŝycie jest nadal znośne, otrzymuje zasiłek od swojego związku zawodowego i moŜe nadal działać. Ale kiedy straci ostatnie pieniądze, a związek zawodowy przestaje mu płacić poniewaŜ jego bezrobocie przedłuŜa się, zaczyna się prawdziwe cierpienie. Zaczyna się wałęsać i jest głodny. Często zastawia albo sprzedaje resztki swojego dobytku. Jego ubranie staje się podarte i wraz ze wzrastającym ubóstwem swojego wyglądu zewnętrznego przechodzi on na niŜszy poziom społeczny i miesza się z grupą istot ludzkich, które zatruwają jego umysł w dodatku do jego fizycznej nędzy. Nie ma gdzie spać, a jeśli to zdarza się zimą, co jest częstym przypadkiem, znajduje się w tragicznym połoŜeniu. W końcu dostaje pracę. Ale stara historia powtarza się. Po raz drugi zdarza się to samo. Potem trzeci raz; i teraz to jest prawdopodobnie znacznie gorsze. Stopniowo obojętnieje na ten wieczny brak pewności jutra.

W końcu przyzwyczaja się do powtarzającego się cyklu. Stąd nawet człowiek pracowity zaczyna podchodzić do Ŝycia w sposób coraz bardziej nierozwaŜny i powoli staje się instrumentem w rękach pozbawionych skrupułów ludzi, którzy wykorzystują go dla ich własnych haniebnych celów. Tak często wyrzucano go z pracy bez własnej winy, Ŝe jest mu obojętne, czy strajk, w którym bierze udział ma na celu zabezpieczenie jego praw ekonomicznych czy zniszczenie Państwa, całego ładu społecznego czy nawet samej cywilizacji. ChociaŜ idea strajku moŜe nie pasować do jego własnych upodobań, przyłącza się do niego z czystej obojętności.

Widziałem ten proces na własne oczy w tysiącach przypadków. I im dłuŜej go obserwowałem, tym większa stawała się moja niechęć do tego mamuciego miasta, które chciwie przyciąga ludzi na swoje łono po to, aby bezlitośnie złamać ich na końcu. Kiedy przybywają nadal czują się związani z ludźmi w domu; jeśli pozostają ta więź zrywa się.

Zostałem tak mocno wrzucony w Ŝycie metropolii, Ŝe doświadczyłem działania takiego losu na sobie i poczułem jego skutki we własnej duszy. Jedna rzecz jasno stoi mi przed oczami: nagłe zmiany od pracy do bezczynności i vice versa; tak Ŝe ciągłe fluktuacje spowodowane przez zarobki i wydatki w końcu zniszczyły u wielu ludzi zmysł oszczędności i nawyk regulowania wydatków w inteligentny sposób. Ciało wydawało się przystosowywać do zmienności jedzenia i głodu – jedzenia w dobrych czasach i głodowania w złych. Istotnie, głód rozwala wszystkie plany regularnego racjonowania wydatków w lepszych czasach, kiedy znalazło się zatrudnienie. Powodem tego jest nędza, którą bezrobotny robotnik musi znieść – i konieczność jej psychologicznego skompensowania przez wytrwałą umysłową fatamorganę, w której on wyobraŜa sobie, Ŝe po raz kolejny moŜe się porządnie najeść. I to marzenie zamienia się w tęsknotę, która z kolei przekształca się w chorobliwy impuls, aby zrzucić z siebie wszelkie ograniczenia kiedy znajduje pracę i zwiększają się zarobki. Dlatego kiedy znajduje pracę zapomina o regulowaniu wydawania swoich zarobków, ale traci wszystko nie myśląc o jutrze. To powoduje zamieszane w niewielkim tygodniowym budŜecie domowym, poniewaŜ

wydatki nie są racjonalnie planowane. Kiedy zjawisko o którym wspomniałem zdarza się po raz pierwszy, zarobki wystarczą być moŜe na pięć dni zamiast siedmiu; kolejny raz wystarczą tylko na trzy dni; a kiedy nawyk powraca, ledwie na dzień; aŜ w końcu znikną po jednej nocy ucztowania.

23

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Zwykle w domu jest Ŝona i dzieci. I w wielu przypadkach zostają zaraŜeni takim sposobem Ŝycia, zwłaszcza jeśli mąŜ jest dla nich dobry i chce dla nich zrobić to, co moŜe najlepszego i kocha ich na swój sposób. Wówczas tygodniowe zarobki wydawane są w domu w trakcie dwóch albo trzech dni. Rodzina je i pije tak długo, jak wystarcza jej pieniędzy, a pod koniec tygodnia razem głodują. Potem Ŝona wędruje ukradkiem w sąsiedztwie, trochę poŜycza i zaciąga małe długi u sklepikarzy próbując dotrwać do kończ tygodnia. Siadają razem do południowego posiłku który jest mizerną strawą na stole, a czasem nie ma niczego do jedzenia. Czekają na dzień wypłaty, mówią o nim i robią plany; a kiedy są głodni myślą o nadchodzącej obfitości. W ten sposób małe dzieci zapoznają się z nędzą w swoich wczesnych latach.

Ale kulminacja zła następuje wtedy, kiedy mąŜ idzie swoją drogą od początku tygodnia i Ŝona protestuje z miłości do dzieci. Zaczynają się kłótnie i złe uczucia, a mąŜ zaczyna pić w miarę jak zraŜa się do Ŝony. Jest pijany w kaŜdą sobotę. Walcząc o egzystencję swoją i dzieci, Ŝona musi nękać go w drodze z fabryki do knajpy Ŝeby dostać od niego kilka szylin-gów w dzień wypłaty. Kiedy wreszcie wraca do domu, w niedzielę albo w poniedziałek, stra-ciwszy resztę pieniędzy, rozgrywają się Ŝałosne sceny, które wołają o pomstę do nieba.

Doświadczyłem setek takich przypadków. Początkowo czułem wstręt i oburzenie; ale później poznałem całą tragedię ich nieszczęścia i zrozumiałem gruntownie te przypadki. Oni byli nieszczęśliwymi ofiarami diabelskich okoliczności.

Warunki mieszkaniowe były wówczas bardzo złe. Robotnicy Wiednia mieszkali w otoczeniu przeraŜającej nędzy. Nawet dzisiaj wzdragam się na myśl o przygnębiających no-rach, w których mieszkali ludzie, o nocnych przytułkach i slumsach, i o całych mrocznych widowiskach wstrętnej nieprzyzwoitości i okrucieństwa.

Co się stanie pewnego dnia, kiedy hordy wyemancypowanych niewolników wyjdą ze swoich nędznych nor, aby uderzyć na swoich nie spodziewających się współobywateli? O

takiej moŜliwości ten inny świat nawet nie myślał. Pozwolili na rozwijanie się wydarzeń nie martwiąc się o to i nawet nie podejrzewając – w swoim totalnym braku instynktownego zrozumienia – Ŝe wcześniej czy później przeznaczenie weźmie odwet, jeśli nie zostanie w porę uspokojone.

Dzisiaj gorąco dziękuję Opatrzności za to, Ŝe musiałem przejść taką szkołę. Nie mogę odmówić interesowania się sprawami, które nie są przyjemne. Ta szkoła nauczyła mnie głębokiej lekcji.

Aby nie pogrąŜyć się całkowicie w rozpaczaniu nad ludźmi, wśród których wówczas Ŝyłem, musiałem wziąć pod uwagę z jednej strony zewnętrzny wygląd ich Ŝycia, a z drugiej strony powody, dla których ich Ŝycie potoczyło się właśnie w tym kierunku. Wtedy mogłem słuchać wszystkiego bez zniechęcenia; poniewaŜ ci, którzy wyszli z całego tego nieszczęścia i nędzy, z brudu i upokorzenia nie byli ludźmi, ale raczej opłakanymi rezultatami opłakanych praw. W moim własnym Ŝyciu podobne cięŜkie doświadczenia powstrzymały mnie przed litościwym sentymentalizmem na widok tych poniŜonych produktów powstałych pod presją okoliczności. Nie, takie sentymentalne nastawienie byłoby niewłaściwe.

Nawet wtedy widziałem, Ŝe była metoda która umoŜliwiłaby poprawienie tych warunków. Ta metoda to: po pierwsze, stworzyć lepsze podstawowe warunki rozwoju społecznego poprzez ustanowienie głębokiego uczucia odpowiedzialności socjalnej w społeczeństwie; po drugie, połączenie tego uczucia odpowiedzialności socjalnej z bezlitosną determinacją usunięcia wszystkich obcych elementów, które byłyby niezdolne do poprawy.

Podobnie jak Natura koncentruje swoją największą uwagę nie na utrzymywaniu tego co juŜ istnieje, ale na selektywnym hodowaniu potomstwa w celu zachowania gatunku, tak samo w Ŝyciu człowieka jest mniej waŜne sztuczne poprawianie istniejącego pokolenia – co, z powodu ludzkiego charakteru, jest w dziewięćdziesięciu dziewięciu przypadkach na sto niemoŜliwe – a waŜniejsze jest zabezpieczenie od samego początku lepszej drogi dla przyszłego rozwoju.

24

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu W czasie mojej walki o przetrwanie w Wiedniu zrozumiałem bardzo wyraźnie, Ŝe kierunkiem wszelkiej działalności socjalnej nie moŜe być wyłącznie pomoc społeczna, która jest śmieszna i bezuŜyteczna, ale raczej naleŜy znaleźć drogę do wyeliminowania podstawowych niedoskonałości w naszym Ŝyciu ekonomicznym i kulturalnym – niedoskonałości, które powodują degradację jednostki albo przynajmniej prowadzą ją ku takiej degradacji. Trudności w uŜyciu wszelkich środków, włącznie z najbardziej drastycznymi, w celu wyplenienia wrogości przewaŜającej wśród klasy pracującej wobec Państwa wynikają w większości z postawy niepewności przy decydowaniu o sprawach wewnętrznych powoduje ten współczesny fenomen. PodłoŜe tej niepewności moŜe być znalezione wyłącznie w poczuciu winy odczuwanym przez kaŜdą jednostkę za zezwolenie na tą tragedię degradacji. To uczucie paraliŜuje kaŜdy wysiłek podjęcia powaŜnej i twardej decyzji. Dlatego teŜ ludzie których to dotyczy są niezdecydowani, nieśmiali i mało entuzjastyczni w podejmowaniu nawet tych kroków, które są niezbędne dla przetrwania. Kiedy jednostka nie jest juŜ obciąŜona własną świadomością winy w tym względzie, wtedy i tylko wtedy będzie mieć wewnętrzny spokój i zewnętrzną siłę do dra-stycznego i bezlitosnego wycięcia pasoŜytniczych narośli i wyrwania chwastów.

Ale poniewaŜ Państwo austriackie prawie nie miało poczucia praw socjalnych albo ustawodawstwa socjalnego, ujawniła się jego niezdolność do zniszczenia tych zgubnych wrzodów.

* * *

Nie wiem co najbardziej mnie wtedy przeraŜało: ekonomiczna nędza tych, którzy byli wówczas moimi towarzyszami, ich prymitywne zwyczaje i moralność, czy niski poziom ich kultury intelektualnej.

Jak często nasze mieszczaństwo powstaje w moralnym oburzeniu słysząc z ust jakiegoś Ŝałosnego włóczęgi słowa o tym, Ŝe jest mu wszystko jedno czy jest Niemcem czy nie i Ŝe znajdzie swój dom tam, gdzie będzie mógł dostać tyle, aby utrzymać duszę i ciało razem.

Oni protestują mocno przeciwko takiemu brakowi „dumy narodowej” i ostro wyraŜają swoje przeraŜenie wobec takich poglądów.

Ale jak wielu ludzi naprawdę zadaje sobie pytanie, dlaczego ich własne poglądy są lepsze? Jak wielu z nich rozumie, Ŝe ich naturalna duma z bycia członkiem tak wyjątkowego narodu wynika z niezliczonej serii przypadków, które napotkali i które przypominają im o wielkości Ojczyzny i Narodu we wszystkich sferach Ŝycia artystycznego i kulturalnego? Jak wielu z nich zdaje sobie sprawę, Ŝe duma z Ojczyzny jest wyraźnie zaleŜna od wiedzy o jej wielkości we wszystkich tych sferach? Czy nasze mieszczańskie koła kiedykolwiek myślą, jak mizerna część ludzi dzieli tą wiedzę, która jest niezbędnym warunkiem wstępnym, aby czuć dumę ze swojej ojczyzny?

Nie moŜna zaprzeczyć, Ŝe w innych krajach istnieją podobne warunki i mimo tego klasa pracująca pozostała patriotyczna. Nawet gdyby tak było, nie moŜe być usprawiedliwienia dla naszej niedbałej postawy. Ale tak nie jest. To, co nazywamy szowinistyczną edukacją

– na przykład w przypadku Francuzów – jest tylko nadmiernym wysławianiem wielkości Francji we wszystkich sferach kultury lub, jak Francuzi mówią, cywilizacji. Francuski chłopiec nie jest uczony czysto obiektywnych zasad. Kiedy mowa o politycznej waŜności i wielkości kulturalnej, wpaja mu się w najbardziej subiektywny sposób, jaki moŜna sobie wyobrazić.

Ta edukacja zawsze musi być ograniczona do ogólnych idei w szerszej perspektywie i idee te muszą być głęboko wyryte, przez ciągłe powtarzanie jeśli to konieczne, w pamięci i uczuciach ludzi.

W naszym przypadku jednak nie jesteśmy winni tylko grzechu zaniechania, ale dodat-kowo demoralizujemy te jednostki, które mają szczęście uczyć się w szkole. Szczury zatruwa-25

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu ją nasze ciało – polityka wgryza się w serca i wspomnienia szerokich mas, których nie ominęły mało które nieszczęścia i ból.

Niech czytelnik spróbuje sobie wyobrazić coś takiego: Kwatera znajduje się w piwnicy i kwatera ta składa się z dwóch wilgotnych pokoi. W

tych pokojach Ŝyje robotnik i jego rodzina – razem siedem osób. Przyjmijmy, Ŝe jedno z dzieci to trzyletni chłopczyk. W tym wieku dzieci stają się świadome odbieranych wraŜeń. W

przypadku wysoko utalentowanych ludzi ślady wraŜeń odebranych w tych wczesnych latach pozostają w pamięci do zaawansowanego wieku. Ciasnota i przeludnienie tej kwatery nie sprzyjają przyjemnym wzajemnym relacjom. Stąd teŜ powstają kłótnie i napady wzajemnego gniewu. Trudno powiedzieć, Ŝe ci ludzie Ŝyją ze sobą, raczej na sobie. Małe nieporozumienia które znikają same z siebie w domu, w którym jest wystarczająco duŜo miejsca dla ludzi aby mogli chwilę od siebie odpocząć, tutaj stają się źródłem chronicznych dyskusji. Dopóki pamięta się o dzieciach, sytuacja jest tolerowalna z tego punktu widzenia. W takich warunkach ciągle kłócą się ze sobą, ale kłótnie są krótkie i całkowicie zapominane. Ale kiedy rodzice pogrąŜają się w całodziennych sprzeczkach często przechodzą w niegrzeczność która nie mo-Ŝe być odpowiednio wyobraŜona. Efekty takich doświadczeń muszą być widoczne potem w dzieciach. Trzeba mieć praktyczne doświadczenie w takich sytuacjach, aby móc wyobrazić sobie stan rzeczy wynikający z wzajemnych oskarŜeń, kiedy ojciec fizycznie napada na matkę i maltretuje ją w napadzie pijackiego szału. W wieku sześciu lat dziecko juŜ nie moŜe ignorować tych wstrętnych szczegółów, które nawet osoba dorosła uwaŜałaby za odraŜające. Za-kaŜony moralną trucizną, fizjologicznie nie doŜywiony, z biedną głowiną wypełnioną robac-twem, młody ‘obywatel’ idzie do szkoły podstawowej. Z trudem uczy się ledwie czytać i pisać. Nie ma Ŝadnej moŜliwości, aby uczyć się w domu. Wręcz przeciwnie. Ojciec i matka mówią przy dzieciach w sposób najbardziej lekcewaŜący o nauczycielach i szkole i są duŜo bardziej skłonni, aby oskarŜać nauczycieli niŜ przełoŜyć dziecko przez kolano i przemówić mu do rozsądku. To, co mały człowiek słyszy w domu nie słuŜy podnoszeniu szacunku dla ludzi w jego otoczeniu. Nie mówi się nic dobrego o naturze ludzkiej w całości i kaŜda instytucja, od szkoły do rządu, jest napiętnowana. Czy mowa o religii czy moralności, o Państwie i o porządku społecznym, wszystko jedno; ze wszystkiego się kpi. Gdy młody chłopak kończy szkołę, w wieku czternastu lat, trudno powiedzieć jakie są najbardziej uderzające cechy jego charakteru, niewiarygodna ignorancja w stosunku do rzeczywistej wiedzy czy cyniczne zu-chwalstwo powiązane z nastawieniem do moralności, które jest naprawdę zadziwiające w tak młodym wieku.

Jaką pozycję w Ŝyciu moŜe zająć osoba, dla której nie ma nic świętego, która nigdy nie doświadczyła niczego szlachetnego, ale przeciwnie, gruntownie zna najniŜszy rodzaj ludzkiej egzystencji? To trzyletnie dziecko przyzwyczaiło się do piętnowania całej władzy do czasu gdy ma piętnaście lat. Był zapoznany tylko z zepsuciem moralnym i nikczemnością, wykluczono wszystko, co mogło pobudzać jego myśl w kierunku wyŜszych rzeczy. I teraz ten młody okaz ludzkości rozpoczyna naukę w szkole Ŝycia.

Prowadzi Ŝycie w ten sam sposób, jaki pokazał mu jego ojciec podczas jego dzieciństwa. Wałęsa się dookoła i przychodzi do domu kiedy chce. Czasami bije złamaną istotę która kiedyś była jego matką, przeklina Boga i świat i w końcu kończy w domu poprawczym dla młodych. Tam dostaje ostatnie szlify.

A współczesna mu burŜuazja jest zdumiona brakiem „patriotycznego entuzjazmu”

który przejawia ten młody „obywatel”.

Dzień po dniu świat burŜuazji jest świadkiem fenomenu rozprzestrzeniania trucizny wśród ludzi poprzez instrumenty teatru i kina, rynsztokowe gazety i obsceniczne ksiąŜki; a jednocześnie są zaskoczeni godnymi ubolewania „standardami moralnymi” i „narodową obojętnością” mas. Jak gdyby kinowe banialuki i rynsztokowa prasa i tym podobne mogły wpoić wiedzę o wielkości czyjegoś kraju, zupełnie niezaleŜnie od wcześniejszej edukacji jednostki.

26

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Zrozumiałem wtedy, szybko i dokładnie to, na co nigdy wcześniej nie zwracałem uwagi. Chodzi dokładnie o to:

Kwestia „nacjonalizowania” ludzi jest pierwsza i podstawowa dla ustanowienia zdrowych warunków socjalnych które dostarczą podstaw niezbędnych dla edukacji jednostki. Tylko kiedy wychowanie rodzinne i edukacja szkolna wpoi w jednostkę wiedzę o kulturze i ekonomii i przede wszystkim o politycznej wielkości własnego kraju – wtedy i tylko wtedy będzie mógł czuć dumę z bycia obywatelem tego kraju. Mogę walczyć tylko o to, co kocham.

Mogę kochać tylko to, co szanuję. A Ŝeby móc coś szanować muszę chociaŜ trochę wiedzieć na ten temat.

* * *

Kiedy moje zainteresowanie dla kwestii socjalnych obudziło się, zacząłem je studiować w zasadniczy sposób. Nowy i dotychczas nieznany świat odsłonił się przede mną.

W latach 1909-10 poprawiłem swoją pozycję na tyle, Ŝe nie musiałem dłuŜej zarabiać na chleb jako zwykły robotnik. Pracowałem niezaleŜnie jako rysownik i akwarelista. Zarobki były niewielkie i wystarczyły tylko do zapewnienia naglących potrzeb Ŝyciowych. Było to jednak dla mnie interesujące, jako Ŝe dąŜyłem do tego zawodu. Ponadto, kiedy wracałem do domu wieczorem nie byłem juŜ tak śmiertelnie zmęczony jak wcześniej, kiedy nie byłem w stanie zajrzeć do ksiąŜki bez zasypiania prawie natychmiast. Mój obecny zawód dlatego był

zgodny z zawodem, do którego dąŜyłem w przyszłości. Ponadto, byłem panem własnego czasu i mogłem zorganizować swoje godziny pracy lepiej niŜ poprzednio. Malowałem aby zarobić na chleb, i studiowałem poniewaŜ lubiłem to.

Tak więc mogłem zebrać wiedzę teoretyczną o problemie socjalnym, która była koniecznym uzupełnieniem tego, czego się nauczyłem poprzez rzeczywiste doświadczenie. Studiowałem wszystkie ksiąŜki, jakie mogłem znaleźć, traktujące o tej kwestii i głęboko myślałem nad tym, co czytałem. Myślę, Ŝe otoczenie w którym wówczas Ŝyłem uwaŜało mnie za ekscentryczną osobę.

Poza moim zainteresowaniem kwestią socjalną oddałem się z entuzjazmem studiowa-niu architektury. Razem z muzyką, uwaŜałem ją za królową sztuk. Jej studiowanie było dla mnie nie pracą, lecz przyjemnością. Mogłem czytać albo rysować do rana bez zmęczenia. I stawałem się coraz pewniejszy tego, Ŝe moje marzenie o świetlanej przyszłości stanie się prawdą, nawet jeśli musiałem czekać długie lata na jego urzeczywistnienie. Byłem mocno przekonany, Ŝe pewnego dnia moje imię wyrobię sobie nazwisko jako architekt.

Fakt, Ŝe oprócz moich zawodowych studiów najbardziej interesowałem się wszystkim, co było związane z polityką nie oznaczało dla mnie niczego szczególnie waŜnego. Wręcz przeciwnie: patrzyłem na to zainteresowanie polityką jedynie jako część podstawowego obowiązku, który ciąŜy na kaŜdym myślącym człowieku. Ci, którzy w ogóle nie rozumieją świata politycznego wokół nich nie mają prawa krytykować ani skarŜyć się. Tak więc kontynuowałem czytanie i studiowanie kwestii politycznych. Ale czytanie miało dla mnie prawdopodobnie inne znaczenie niŜ to, jakie ma dla przeciętnego z naszych tak zwanych „intelektualistów”.

Znam ludzi, którzy czytają bez końca, ksiąŜka za ksiąŜką, strona za stroną, i nadal nie nazywam ich „oczytanymi”. Oczywiście ich „wiedza” jest ogromna ilościowo; ale ich mózgi wydają się być niezdolne do sortowania i klasyfikowania materiału jaki zebrali z ksiąŜek. Nie mają zdolności rozróŜniania pomiędzy tym, co w ksiąŜce uŜyteczne i bezuŜyteczne; tak aby zatrzymać to pierwsze w umyśle i jeśli to moŜliwe ominąć to drugie przy czytaniu, a jeśli to niemoŜliwe, po przeczytaniu wyrzucić to z umysłu jako bezuŜyteczny balast. Czytanie nie jest celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Głównym celem jest pomoc w wypełnieniu ram, które stanowią talenty i zdolności posiadane przez kaŜdego. KaŜdy sam szuka [procures] na-27

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu rzędzi i materiałów niezbędnych do wypełnienia jego Ŝyciowej misji, niezaleŜnie czy będzie to elementarne zadanie zarobienia na codzienny chleb czy powołanie odwołujące się do wyŜszych ludzkich aspiracji. To jest pierwszy cel czytania. A drugim celem jest dać ogólną wiedzę o świecie, w którym Ŝyjemy. W obu przypadkach jednak, materiał jaki uzyskaliśmy poprzez czytanie nie moŜe być przechowywany w pamięci w postaci odpowiadającej kolejnym rozdziałom ksiąŜki; ale kaŜda mała część wiedzy tak uzyskanej musi być traktowana jak gdyby była małym kamieniem do włoŜenia do mozaiki, tak aby znalazł swoje właściwe miejsce pomiędzy wszystkimi innymi częściami i drobinami które pomagają utworzyć ogólny obraz świata w mózgu czytelnika. W przeciwnym wypadku z całego czytania wyniknie tylko po-mieszana sterta chaotycznych pojęć. Ta sterta jest nie tylko bezuŜyteczna, ale takŜe powoduje u jej niefortunnego posiadacza przemądrzalstwo. UwaŜa się on za osobę dobrze wykształconą i myśli, Ŝe rozumie coś o Ŝyciu. Wierzy Ŝe uzyskał wiedzę, podczas gdy prawda jest taka, Ŝe kaŜde powiększenie tej „wiedzy” odciąga go coraz bardziej i bardziej od realnego Ŝycia, aŜ w końcu ląduje w jakimś sanatorium albo zajmuje się polityką i zostaje posłem.

Takiej osobie nigdy nie uda się przekształcić swojej wiedzy na praktyczne zastosowanie kiedy nadchodzi sprzyjający moment; poniewaŜ jego umysłowa aparatura nie potrafi spełnić wymagań codziennego Ŝycia. Jego wiedza jest przechowywana w mózgu jako dosłowna kopia ksiąŜek jakie przeczytał i w takiej kolejności, w jakiej je przeczytał. I jeśli Los pewnego dnia wezwie go do uŜycia części jego ksiąŜkowej wiedzy do konkretnego zastosowania w Ŝyciu, będzie musiał w tym wezwaniu nazwać ksiąŜkę i numer strony, jako Ŝe biedny tuman nigdy nie znajdzie miejsca, w którym przechowywane są informacje teraz potrzebne. Ale jeśli nie wymieniono numeru strony, w krytycznym momencie oczytany intelektualista znajdzie się w stanie beznadziejnego zakłopotania. W stanie wysokiego poruszenia szuka analogicz-nych przypadków i jest prawie zupełnie pewne, Ŝe w końcu znajdzie złą receptę.

Jeśli to nie jest właściwy opis, jak moŜemy wyjaśnić polityczne osiągnięcia naszych parlamentarnych herosów którzy zajmują najwyŜsze pozycje w rządzie? W przeciwnym wypadku musielibyśmy przypisać działania takich polityków nie patologicznym warunkom, ale po prostu złym zamiarom i krętactwu.

Z drugiej strony ten, kto kultywuje sztukę czytania natychmiast dostrzeŜe w ksiąŜce, gazecie czy broszurze, co powinien zapamiętać poniewaŜ spełnia to jego osobiste potrzeby albo jest wartościowe jako wiedza ogólna. To, czego się dowie jest włączone w jego umysłowe analogie tego czy innego problemu lub rzeczy, dalej korygując umysłowy obraz lub po-większając go tak, Ŝe staje się bardziej dokładny i precyzyjny. Jeśli jakiś praktyczny problem nagle wymaga rozpoznania lub rozwiązania, pamięć natychmiast wybierze właściwą informację z masy jaka została zebrana w ciągu lat czytania i da tą informację do dyspozycji czyjejś oceny sytuacji, aby uzyskać nowy i bardziej jasny ogląd problemu lub doprowadzić do jego rozwiązania.

Tylko w ten sposób czytanie moŜe mieć jakieś znaczenie i być wartościowe.

Na przykład mówca, który nie ma pod ręką źródeł informacji niezbędnych do właściwego potraktowania tematu nie będzie w stanie obronić swoich poglądów przed przeciwnikiem, nawet jeśli te poglądy są całkowicie logiczne i prawdziwe. W kaŜdej dyskusji jego pamięć pozostawi go haniebnie w tyle. Nie będzie w stanie przywołać argumentów wspierających jego stwierdzenia ani obalić argumentów przeciwnika. Tak długo, jak mówca musi bronić się na własny rachunek, sytuacja nie jest powaŜna; ale zło nadchodzi kiedy Los stawia na czele spraw publicznych takiego wszystkowiedzącego [soi-disant], który w rzeczywistości nie wie nic.

Od wczesnej młodości starałem się czytać ksiąŜki we właściwy sposób i miałem szczęście mieć dobrą pamięć i inteligencję, która mi to ułatwiała. Z tego punktu widzenia mój pobyt w Wiedniu był szczególnie uŜyteczny i owocny. Moje doświadczenia codziennego Ŝycia tam były ciągłą stymulacją do studiowania najbardziej róŜnorodnych problemów pod no-28

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu wymi kątami. Jako Ŝe mogłem uŜyć teorii do przetestowania rzeczywistości i rzeczywistości do przetestowania teorii, byłem bezpieczny przed groźbą pedantycznego teoretyzowania z jednej strony, a z drugiej strony przed przecenianiem powierzchownych aspektów rzeczywistości.

Doświadczenia codziennego Ŝycia w tamtym czasie zdeterminowały mnie, abym podjął fundamentalne studia teoretyczne nad dwoma najbardziej istotnymi kwestiami poza kwestią socjalną.

Kto wie, kiedy zacząłbym dokładnie studiować doktrynę i cechy marksizmu, gdyby nie fakt, Ŝe wtedy dosłownie zderzyłem się czołowo z tym problemem.

* * *

Bardzo mało wiedziałem o socjaldemokracji w mojej młodości, i było to w większości nieprawdziwe. Fakt, iŜ prowadzili walkę o powszechne prawo wyborcze i tajne głosowanie dawało mi wewnętrzną satysfakcję; mój rozsądek mówił mi, Ŝe to osłabi reŜym Habsburgów, którego tak gruntownie nie cierpiałem. Byłem przekonany, Ŝe nawet jeśli poświęci się element niemiecki, państwo dunajskie nie mogło kontynuować istnienia. Nawet za cenę długiego i powolnego zesłowianizowania austriackich Niemców Państwo nie mogło zagwarantować zabezpieczenia trwałości Imperium; poniewaŜ bardzo niepewne jest to, czy i w jakim stopniu Słowianie posiedli niezbędną zdolność konstruktywnej polityki. Tym samym cieszyłem się z kaŜdego ruchu, jako mógł doprowadzić do ostatecznego rozpadu tego niemoŜliwego Państwa, które zadecydowało o wyplenieniu niemieckiego charakteru dziesięciu milionów ludzi. Im większą niezgodę i rozpad powodowała ta wieŜa Babel języków, nawet w parlamencie, tym bliŜsza stawała się godzina upadku tego babilońskiego imperium. To oznaczało wyzwolenie austriackich Niemców, i tylko wtedy stawało się moŜliwe ponowne ich zjednoczenie w Ojczyźnie.

Nie miałem uczucia antypatii do aktualnej polityki socjaldemokratów. Zdeklarowany cel podniesienia poziomu klasy robotniczej – w co wówczas w swojej ignorancji głupio wierzyłem – był dalszym powodem, dla którego powinienem opowiedzieć się raczej za socjaldemokracją niŜ przeciw niej. Ale najbardziej od ruchu socjaldemokratycznego odstręczała mnie ich wroga postawa wobec walki o zachowanie niemieckości w Austrii, ich Ŝałosne umizgi wobec słowiańskich „towarzyszy”, którzy przyjmowali takie podejście przychylnie tak długo, jak wynikały z tego jakieś praktyczne korzyści, ale w innym przypadku zachowywali wynio-słą rezerwę, tym samym dając natrętnym Ŝebrakom odpowiedź, na jaką zasługiwało ich zachowanie.

W wieku siedemnastu lat słowo „marksizm” było mi praktycznie nieznane, podczas gdy patrzyłem na „socjaldemokrację” i „socjalizm” jak na synonimiczne wyraŜenia. Tylko w efekcie nagłego uderzenia twardej ręki Losu moje oczy otworzyły się na tą nieporównaną zdradę narodu.

Dotychczas moja znajomość partii socjaldemokratycznej ograniczała się do obserwacji kilku ich masowych spotkań. Nie miałem najmniejszego pojęcia o naukach socjaldemokratycznych ani o mentalności ich zwolenników. Nagle spotkałem się twarzą w twarz z produktami ich nauk i z tym, co nazywali ich światopoglądem. W ten sposób kilka miesięcy wystarczyło mi do nauczenia się czegoś, co w innych okolicznościach mogłoby wymagać dekad studiów – mianowicie, Ŝe pod przykrywką cnót socjalnych i miłości bliźniego rozprzestrze-niała się za granicą prawdziwa zaraza, i Ŝe jeśli ta zaraza nie będzie bez zwłoki wypleniona na świecie, moŜe doprowadzić do unicestwienia rasy ludzkiej.

Po raz pierwszy wszedłem w kontakt z socjaldemokratami kiedy pracowałem w bran-Ŝy budowlanej.

29

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Od samego początku mojej pracy sytuacja nie była dla mnie bardzo przyjemna. Moje ubrania były nadal raczej przyzwoite. UwaŜałem na to, co mówię i zachowywałem się ostroŜnie. Byłem tak bardzo zajęty myśleniem o swoim obecnym losie i przyszłych moŜliwościach, Ŝe nie zwracałem wiele uwagi na moje bezpośrednie otoczenie. Musiałem szukać pracy Ŝeby nie umrzeć z głodu i w tym samym czasie posuwać do przodu moje studia, chociaŜ ten postęp mógł być powolny. Prawdopodobnie nie musiałbym interesować się moimi towarzyszami, gdyby nie to, Ŝe trzeciego czy czwartego dnia wydarzyło się coś, co zmusiło mnie do zajęcia zdecydowanego stanowiska. Kazano mi zapisać się do związku zawodowego.

W tym czasie nie wiedziałem nic o związkach zawodowych. Nie miałem moŜliwości uformowania opinii o ich przydatności lub nieprzydatności. Ale kiedy powiedziano mi, Ŝe muszę się zapisać do związku, odmówiłem. Powody mojej odmowy były proste, nie wiedziałem nic na ich temat i nie chciałem być w jakikolwiek sposób zmuszany do czegokolwiek.

Prawdopodobnie ten pierwszy powód uratował mnie przed natychmiastowym wyrzucenie.

Chyba myśleli, Ŝe za kilka dni uda im się mnie skonwertować i będę bardziej uległy. Ale jeśli tak myśleli, byli w głębokim błędzie. Po dwóch tygodniach stwierdziłem, Ŝe jest dla mnie całkowicie niemoŜliwe zrobienie takiego kroku, nawet gdybym chciał to zrobić na początku.

W ciągu tych czternastu dni poznałem lepiej moich kolegów robotników, i Ŝadna siła na świecie nie mogła zmusić mnie do przyłączenia się do organizacji, której reprezentanci w międzyczasie pokazali się w świetle, które uznałem za bardzo niekorzystne.

Podczas tych pierwszych dni moja uraza wzmocniła się.

W południe niektórzy z moich kolegów robotników udawali się do najbliŜszej knajpy, podczas gdy inni pozostawali na terenie budowy i tutaj jedli ich południowy posiłek, który w większości wypadków był bardzo ubogi. Byli to Ŝonaci ludzie. Ich Ŝony przynosiły im zupę w rozpadających się naczyniach. Pod koniec tygodnia stopniowo zwiększała się liczba osób pozostających na terenie budowy aby zjeść swój południowy posiłek. Zrozumiałem później, jaki był tego powód. Teraz rozmawiali o polityce.

Jadłem moją odrobinę chleba i piłem mleko z butelki gdzieś na obrzeŜach, podczas gdy ostroŜnie studiowałem moje otoczenie albo popadałem w rozmyślania nad własnym cięŜkim losem. Ale i tak słyszałem więcej niŜ potrzeba. Często myślałem Ŝe część z tego, co mówią była przeznaczona dla moich uszu, w nadziei na wymuszenie na mnie decyzji. Ale wszystko to, co słyszałem powodowało tylko powiększanie się najsilniejszego sprzeciwu we mnie. Wszystko było dyskredytowane – naród, poniewaŜ wymyślił klasę „kapitalistów” (jak często musiałem słuchać tego zwrotu!); Ojczyzna, poniewaŜ była instrumentem w rękach burŜuazji dla wyzysku mas pracujących; autorytet prawa, poniewaŜ był środkiem do uciska-nia proletariatu; religia, jako środek odurzający dla ludzi, Ŝeby ich potem wykorzystać; moralność jako oznakę głupiej uległości. Nie było niczego, czego nie unurzaliby w błocie.

Na początku pozostawałem cicho; ale to nie mogło trwać zbyt długo. Potem zacząłem brać udział w dyskusjach i odpierać ich stwierdzenia. Musiałem jednak niestety stwierdzić, Ŝe było to całkowicie bezowocne, jako Ŝe nie miałem odpowiedniego zasobu dokładnych informacji o dyskutowanych kwestiach. Zdecydowałem się więc na udanie się do źródła, z którego moi interlokutorzy czerpali tak zwaną wiedzę. Pochłaniałem ksiąŜkę za ksiąŜką, broszurę za broszurą.

W międzyczasie kłóciliśmy się ze sobą na placu budowy. Z dnia na dzień stawałem się lepiej poinformowany niŜ moi towarzysze w sprawach, w których określali się jako eksperci.

Wtedy nadszedł dzień, kiedy najbardziej budzący respekt z moich adwersarzy odwołali się do najbardziej efektywnej broni, którą musieli zastąpić siłę rozsądku. Było to zastraszenie i siła fizyczna. Niektórzy z przywódców wśród moich adwersarzy kazali mi opuścić budowę albo zostanę zepchnięty z rusztowania. PoniewaŜ byłem całkiem sam nie mogłem stawić Ŝadnego fizycznego oporu; wybrałem więc pierwszą alternatywę i odszedłem, bogatszy jednak w doświadczenie.

30

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Odszedłem pełen obrzydzenia; ale w tym samym czasie posunąłem się tak daleko, Ŝe stało się niemoŜliwe dla mnie aby odwrócić się plecami do całej tej sytuacji i nie myśleć więcej o niej. Kiedy mój gniew zaczął się uspokajać, powrócił duch uporu i zdecydowałem za wszelką cenę wrócić do pracy na budowie. Ta decyzja umocniła się kilka tygodni później, kiedy moje małe oszczędności całkowicie się skończyły i głód ponownie złapał mnie w swoje bezlitosne ramiona. Nie miałem wyboru. Znów zacząłem pracować i musiałem przestać z tych samych powodów co poprzednio.

Wtedy zapytałem się: czy ci ludzie są warci naleŜenia do wielkiego narodu? Pytanie było głęboko niepokojące; jeśli odpowiedź brzmiałaby „tak”, walka o obronę czyjejś narodowości nie jest warta wszystkich kłopotów i poświęceń jakich wymagamy od naszych najlepszych ludzi, jeśli ma toczyć się w interesie takiego motłochu. Z drugiej strony, jeśli odpowiedź brzmiałaby „nie – ci ludzie nie są warci narodu”, wtedy nasz naród składa się z naprawdę niewielu ludzi. Podczas tych dni umysłowego cierpienia i głębokich rozmyślań zobaczyłem w moim umyśle ciągle zwiększającą się i groźną armię ludzi, którzy nie mogli dłuŜej być uwaŜani za przynaleŜnych do własnego narodu.

Całkiem innym uczuciem, kilka dni później, było oglądanie niekończących się szeregów, idących ramię w ramię wiedeńskich robotników idących w masowej demonstracji. Stałem oniemiały przez prawie dwie godziny, patrząc na tego olbrzymiego ludzkiego smoka jaki powoli rozwijał się przede mną. Kiedy wreszcie opuściłem plac i poszedłem w kierunku mojej kwatery czułem się przeraŜony i przygnębiony. Po drodze zobaczyłem Arbeiterzeitung (Dziennik robotniczy) w sklepie tytoniowym. To był główny organ prasowy starej austriackiej socjaldemokracji. W taniej kawiarki, gdzie zbierali się zwykli ludzie i gdzie często chodziłem czytać gazety, znajdował się teŜ Arbeiterzeitung. Ale dotychczas nie mogłem zmusić się do spojrzenia na tą przeklętą rzecz przez kilka minut: cały jej ton był dla mnie rodzajem umysłowego jadu. Pod przygnębiającym wpływem demonstracji, jakiej byłem świadkiem, jakiś wewnętrzny głos kazał mi kupić tą gazetę w sklepie tytoniowym i ją przeczytać. Przyniosłem ją do domu i spędziłem cały wieczór czytając ją, pomimo ciągle wzmagającej wściekłości sprowokowanej bezustannym potokiem kłamstw.

Stwierdziłem wtedy, Ŝe w socjaldemokratycznych gazetach codziennych mogę przestudiować wewnętrzny charakter tego systemu polityczno-filozoficznego znacznie lepiej niŜ

w całej ich teoretycznej literaturze.

Istniała uderzająca rozbieŜność pomiędzy nimi. W literackich porywach traktujących o teorii socjaldemokracji ukazywano szumnie brzmiącą frazeologię o wolności, ludzkiej godności i pięknie, wszystko ogłaszane w atmosferze dogłębnej mądrości i proroczych zapewnień; drobiazgowo utkany blask słów aby oślepić i zmylić czytelnika. Z drugiej strony, codzienna prasa wpajała tą doktrynę nowego ludzkiego zbawienia w najbardziej brutalny sposób. śadne środki nie były zbyt nikczemne, o ile mogły być wykorzystane w kampanii oszczerstw. Ci dziennikarze byli prawdziwymi wirtuozami w sztuce przekręcania faktów i przedstawiania ich w zwodniczej formie. Teoretyczna literatura była przeznaczona dla głupków i [soi-disant]

intelektualistów naleŜących do średniej, i naturalnie wyŜszej klasy. Gazetowa propaganda była przeznaczona dla mas.

To wniknięcie w ksiąŜki i gazety i studiowanie nauk socjaldemokracji ponownie obudziło moją miłość do własnego narodu. I to, co na początku wyglądało na nieprzekraczalną przepaść stało się okazją do głębszej sympatii.

Zrozumiawszy działanie kolosalnego systemu powszechnego zatruwania umysłów, tylko głupiec mógłby winić jego ofiary. W ciągu następnych lat stałem się bardziej niezaleŜny i udało mi się lepiej zrozumieć wewnętrzne przyczyny sukcesu uzyskanego przez tą socjaldemokratyczną ewangelię. Zrozumiałem znaczenie i cel tych brutalnych rozkazów zabrania-jących czytania ksiąŜek i gazet które nie były „czerwone” i w tym samym czasie wymagały 31

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu uczęszczania tylko na „czerwone” spotkania. W jasnym świetle brutalnej rzeczywistości mogłem zobaczyć, jakie były nieuchronne konsekwencje tak nietolerancyjnego nauczania.

Psychika szerokich mas odbiera tylko to, co silne i bezkompromisowe. Podobnie jak kobieta, której stan psychiczny jest określony w znacznie mniejszym stopniu przez abstrakcyjne rozumowanie niŜ przez niezdefiniowaną emocjonalną tęsknotę za siłą która będzie dopełnieniem jej natury, i która raczej ugnie się przed silnym męŜczyzną niŜ zdominuje słabeusza – w ten sam sposób masy ludzi wolą przywódcę niŜ petenta i są wypełnieni silniejszym poczuciem bezpieczeństwa myślowego przez doktrynę która nie toleruje niczego oprócz siebie samej niŜ przez oferowanie im wolnego wyboru. Nie mają pojęcia jak dokonać takiego wyboru i tym samym mają skłonność do odczuwania, Ŝe zostali opuszczeni. Nie czują wstydu dlatego, Ŝe są terroryzowani intelektualnie i są prawie nieświadomi faktu, Ŝe ich wolność jako istot ludzkich została zuchwale wykorzystana; tym samym nie mają najmniejszego podejrzenia o wewnętrznym błędnym rozumowaniu całej doktryny. Widzą tylko bezwzględną siłę i brutalność jej wykalkulowanych manifestacji, którym się zawsze w końcu podporządkowują.

Gdyby przeciwnikiem socjaldemokracji była bardziej prawdziwa doktryna, ale stosu-jąca tak samo brutalne metody, zwycięŜy ta druga, chociaŜ moŜe to wymagać niezwykle gorzkiej walki.

W ciągu mniej niŜ dwóch lat jasno zrozumiałem zarówno teorię, jak i technikę działania socjaldemokracji.

Poznałem niegodziwość techniki duchowego terroru wywieranego przez ten ruch przeciwko burŜuazji, która nie moŜe ani moralnie ani duchowo przeciwstawić się takim ata-kom. Taktyka socjaldemokracji opierała się na otwarciu, na dany sygnał, prawdziwego ognia zaporowego kłamstw i kalumni przeciwko człowiekowi, którego uznali za najbardziej niebezpiecznego spośród swoich przeciwników, póki przeciwnikom nie puściły nerwy i nie poświęcili zaatakowanego człowieka w nadziei na to, Ŝe będą mogli Ŝyć w pokoju. Jednak ta nadzieja zawsze okazywała się być głupia, poniewaŜ nigdy nie zostali pozostawieni w spokoju.

Ta sama taktyka powtarzana jest znowu i znowu, dopóki strach przed tymi wściekłymi psami nie wywrze, poprzez sugestię, paraliŜującego efektu na ich ofiarach.

PoniewaŜ socjaldemokraci najlepiej znają wartość strachu z własnego doświadczenia, najbardziej brutalnie atakują tych, od których czuć zapach prawdziwego bezwarunkowego oddania idei, co jest naprawdę rzadkim darem. Z drugiej strony chwalą kaŜdego słabeusza wśród swoich przeciwników, mniej lub bardziej umiarkowanie, zaleŜnie od prawdziwej lub domniemanej jakości jego inteligencji. Mniej boją się geniusza któremu brakuje siły woli niŜ

energicznego człowieka o przeciętnej inteligencji. Ale z największym entuzjazmem chwalą tych, którzy są pozbawieni i inteligencji i siły woli.

Socjaldemokraci wiedzą jak stworzyć wraŜenie, Ŝe tylko oni są obrońcami pokoju. W

ten sposób, działając bardzo ostroŜnie, ale nigdy nie tracąc z oczu swojego ostatecznego celu, zdobywają jedną pozycję za drugą, czasami przez ciche zastraszanie, innym razem przez kradzieŜ w biały dzień, stosując tą drugą taktykę w momentach, kiedy uwaga publiczna zwróco-na jest ku innym sprawom od których nie chce się odrywać, albo kiedy opinia publiczna uwaŜa incydent za zbyt błahy aby tworzyć skandal i tym samym prowokować gniew groźnego przeciwnika.

Ta taktyka oparta jest na precyzyjnej ocenie ludzkich słabości i musi prowadzić do sukcesu, z prawie matematyczną pewnością, dopóki druga strona nie nauczy się jak walczyć z trującym gazem przy pomocy trującego gazu. Naszym obowiązkiem jest poinformować wszystkich słabeuszy, Ŝe jest to kwestia ich „być albo nie być”.

Zrozumiałem takŜe, Ŝe psychiczne zastraszenie ma swoje znaczenie zarówno dla mas jak i dla jednostki. Tutaj ponownie socjaliści precyzyjnie skalkulowali efekt psychologiczny.

Terror w warsztatach i fabrykach, w halach zebrań i na masowych demonstracjach zawsze będzie skuteczny dopóki nie napotka na opór w postaci silniejszego terroru.

32

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Wtedy oczywiście partia wyda z siebie przeraŜony okrzyk protestu, wrzeszcząc wnie-bogłosy i odwołując się do autorytetu Państwa, który właśnie odrzucili. W ten sposób powodują zwiększenie ogólnego zamieszania, aby mieć lepszą okazję do osiągnięcia własnych celów w sposób niezauwaŜony. Ich celem jest znalezienie wśród wyŜszych urzędników rządowych jakiejś gamoniowatej kreatury, która w idiotycznej nadziei, Ŝe zyska łaskę tych budzą-cych strach i podziw przeciwników aby zapamiętali go w razie przyszłych ewentualności, pomoŜe im zniszczyć wszystkich, którzy mogą sprzeciwić się tej światowej zarazie.

WraŜenie, jakie taka skuteczna taktyka wywiera w umysłach szerokich mas, niezaleŜnie, czy są zwolennikami czy oponentami, moŜe być oceniona tylko przez kogoś, kto zna przeciętny umysł nie z ksiąŜek ale z prawdziwego Ŝycia. Sukcesy uzyskane w ten sposób są przyjmowane przez zwolenników socjaldemokracji jako triumfalny symbol słuszności ich sprawy; z drugiej strony pobity oponent bardzo często traci wiarę w skuteczność dalszego oporu.

Im więcej rozumiałem z metod psychicznego zastraszania jakie były stosowane, tym większą sympatię czułem dla tłumu, jaki im uległ.

Jestem teraz wdzięczny za męki, jakie musiałem wówczas przejść; poniewaŜ zacząłem znów dobrze myśleć o własnym narodzie, a ponadto te doświadczenia pozwoliły mi na rozróŜnienie pomiędzy fałszywymi przywódcami a ofiarami, które zostały przez nich zwiedzio-ne.

Na tych drugich musimy patrzeć po prostu jak na ofiary. Próbowałem przedstawić kilka cech, które wyraziłyby mentalność tych znajdujących się na najniŜszym szczeblu drabiny socjalnej; ale mój obraz byłyby niekompletny, gdybym nie dodał, Ŝe pośród tych głębin nadal znajdowałem światło; doświadczałem rzadkiego ducha samopoświęcenia i lojalnego braterstwa pośród tych ludzi, którzy mało oczekiwali od Ŝycia i byli zadowoleni ze swojego skromnego otoczenia. Było to prawdziwe zwłaszcza w przypadku starszej generacji robotników. I chociaŜ te cnoty coraz bardziej zanikały w młodszych pokoleniach, w związku z wszechogarniającym wpływem wielkiego miasta, takŜe pośród młodszych robotników było wielu, którzy pozostali zdrowi do rdzenia i którzy potrafili pozostać nieskaŜeni pośród wstrętnych warunków codziennej egzystencji. Jeśli ci ludzie, którzy w wielu wypadkach chcieli dobrze i byli prawi i uczciwi, wsparli polityczne działania prowadzone przez wspólnych wrogów naszego narodu, działo się tak tylko dlatego, Ŝe ci przyzwoici robotnicy nie pojmowali i nie mogli pojąć jawnej hańby doktryny głoszonej przez socjalistycznych agitatorów. Co więcej, było tak, poniewaŜ Ŝadna inna część społeczeństwa nie przejmowała się losem klasy pracującej. W końcu dlatego, Ŝe warunki socjalne stały się takie, Ŝe ludzie którzy w innych okolicznościach działaliby inaczej zostali zmuszeni do podporządkowania się, nawet jeśli początkowo niechętnie. Nędza, w którą wcześniej czy później popadli wepchnęła ich do obozu socjaldemokratów.

Przy niezliczonych okazjach burŜuazja jednoznacznie stawała przeciwko nawet naj-słuszniejszym ludzkim Ŝądaniom klasy pracującej. To postępowanie było nierozsądne i nie-moralne i nie mogło przynieść Ŝadnego zysku klasie burŜuazyjnej. W efekcie uczciwy robotnik porzucał oryginalną koncepcję związków zawodowych i był wciągany do polityki.

Były miliony robotników którzy zaczynali jako wrogowie partii socjaldemokratycznej; ale ich linie obrony były ciągle szturmowane i w końcu musieli się poddać. Ta klęska wynikała z głupoty partii burŜuazyjnych, które przeciwstawiały się kaŜdemu Ŝądaniu socjalnemu wysuwanemu przez klasę pracującą. Krótkowzroczna odmowa podjęcia wysiłków w celu poprawienia warunków pracy; odmowa wprowadzenia środków zabezpieczających przed wypadkami w fabrykach; odmowa zakazu pracy dzieci; odmowa rozwaŜenia kroków zmie-rzających do ochrony kobiet, zwłaszcza kobiet w ciąŜy – to wszystko była woda na młyn liderów socjaldemokracji, którzy byli wdzięczni za kaŜdą okazję którą mogli wykorzystać do wciągnięcia mas w ich sieć. Nasze partie burŜuazyjne nigdy nie naprawią szkód, jakie wyni-33

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu kły z pomyłki przez nie popełnionej. Zasiali ziarna nienawiści kiedy sprzeciwili się wszelkim wysiłkom reform socjalnych. I tym samym dali widoczne podstawy do usprawiedliwienia twierdzeń wygłaszanych przez socjaldemokratów – mianowicie, Ŝe tylko oni reprezentują interesy klasy pracującej.

I to stało się podstawą do moralnego usprawiedliwienia istnienia związków zawodowych, tak Ŝe organizacje robotników stały się od tego czasu głównym miejscem rekrutacji politycznej w celu powiększenia szeregów partii socjaldemokratycznej.

Podczas tego studiowania warunków socjalnych wokół mnie zostałem zmuszony, czy tego chciałem, czy nie, do zdecydowania, jaką postawę powinienem zająć wobec związków zawodowych. PoniewaŜ patrzyłem na nie jako nieodłączną część partii socjaldemokratycznej, moja decyzja była szybka – i błędna. Odrzuciłem je bez namysłu. Jednak w tej kluczowej kwestii takŜe zainterweniował Los i dał mi lekcję, w efekcie której zmieniłem opinię, jaką początkowo ukształtowałem.

Kiedy miałem dwadzieścia lat nauczyłem się odróŜniać pomiędzy związkiem zawodowym jako sposobem obrony socjalnych praw pracowników i walki o lepsze warunki Ŝycia dla nich a związkiem zawodowym jako instrumentem politycznym uŜywanym przez partię w walce klas.

Socjaldemokraci zrozumieli olbrzymią waŜność związków zawodowych. Przywłasz-czyli sobie je jako instrument i skutecznie ich uŜyli, podczas gdy partie burŜuazyjne nie potrafiły tego zrozumieć i tym samym straciły ich polityczną pozycję. Myśleli, Ŝe ich aroganckie veto zatrzyma logiczny rozwój ruchu, ale w rzeczywistości skierowali go na nielogiczne tory.

Ale jest absurdem i nieprawdę mówić, Ŝe związki zawodowe są same w sobie wrogie narodowi. Wręcz przeciwnie. Jeśli działania związków zawodowych są skierowane na poprawianie warunków klasy robotniczej, i uda im się to zrobić, takie działania nie są przeciwne Ojczyźnie ani Państwu, ale są w najprawdziwszym sensie tego słowa, nacjonalistyczne. W ten sposób związki zawodowe pomagają kreować warunki socjalne które są niezbędne dla ogólnego systemu narodowej edukacji. Zasługują na wysokie uznanie, kiedy niszczą psychologiczne i psychiczne zarazki socjalnej choroby i tym samym popierają ogólny dobrobyt narodu.

Jest więc zbyteczne pytać, czy związki zawodowe są niezbędne.

Tak długo, jak istnieją pracodawcy nie rozumiejący spraw socjalnych i mają złe zrozumienie idei sprawiedliwości i fair play jest nie tylko prawem ale teŜ obowiązkiem tych pracowników – którzy są, w końcu, integralną częścią naszego narodu – aby bronić interesy ogółu przed chciwością i nierozsądkiem jednostki. Ochrona lojalności i zaufania narodu jest tak samo w interesie państwa jak ochrona zdrowia publicznego.

Oba są powaŜnie zagroŜone przez niegodziwych pracodawców, którzy nie są świadomi swoich obowiązków jako członków społeczności narodowej. Ich osobista Ŝądza lub nieod-powiedzialność zasiewa ziarna przyszłych kłopotów. Wyeliminowanie takich przypadków z pewnością dobrze słuŜy krajowi.

Nie wolno powiedzieć, Ŝe kaŜdy robotnik moŜe w kaŜdej chwili uciec przed konsekwencjami niesprawiedliwości, której aktualnie doznaje z rąk pracodawcy, albo domniemanej niesprawiedliwości – innymi słowy, Ŝe moŜe odejść z pracy. Nie. Taki argument to tylko podstęp w celu odwrócenia uwagi od problemu. Czy w interesie narodu leŜy usunięcie przyczyn niepokojów socjalnych? Jeśli tak, walka musi być prowadzona przy pomocy broni dających szansę sukcesu. Ale pojedynczy robotnik nigdy nie będzie na pozycji równej sile duŜego pracodawcy; poniewaŜ nie chodzi tutaj o triumf prawa. Gdyby w takich relacjach prawo było uznane za zasadę przewodnią, konflikt nie powstałby w ogóle. Pytanie brzmi: kto jest silniejszy? Gdyby było inaczej, poczucie sprawiedliwości rozwiązałoby spór w honorowy sposób; albo mówiąc bardziej ściśle, nie powstałby w ogóle Ŝaden spór.

34

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Nie. Jeśli niegodne i haniebne traktowanie ludzi prowokuje opór, silniejsza strona mo-Ŝe narzucić swoją decyzję w konflikcie, dopóki konstytucyjne władze legislacyjne nie zlikwi-dują zła poprzez legislację. Tym samym staje się oczywiste, Ŝe jeśli pojedynczy robotnik ma mieć jakąkolwiek szansę wygrania walki, musi być w grupie kolegów robotników i tworzyć zjednoczony front przed jednostkowym pracodawcą, który w swojej osobie zawiera połączo-ną siłę własnych interesów w przedsiębiorstwach przemysłowych lub handlowych, jakie prowadzi.

Tym samym związki zawodowe mogą prowadzić do wszczepienia i wzmocnienia poczucia odpowiedzialności socjalnej w codziennym Ŝyciu i otworzyć drogę do praktycznych efektów. W ten sposób usuwają tarcia, które są ciągłym źródłem narzekań i niezadowolenia.

Winę za to, Ŝe związki zawodowe nie spełniają tej bardzo potrzebnej funkcji, ponoszą ci, którzy rzucają kłody na drogę legislacyjną do reformy socjalnej, albo powodują nieefektywność takiej reformy przez sabotowanie jej poprzez swoje wpływy polityczne.

Polityczna burŜuazja nie zrozumiała – albo raczej nie chciała zrozumieć – waŜności związków zawodowych. Socjaldemokraci wykorzystali przewagę daną im przez tą błędną politykę i wzięli ruch robotniczy pod swoją wyłączną ochronę, bez Ŝadnego protestu z drugiej strony. W ten sposób ustanowili dla siebie solidny bastion, za którym mogą się bezpiecznie schronić kiedy walka przybiera krytyczną formę. Tym samym prawdziwe cele ruchu stopniowo popadły w zapomnienie i zostały zastąpione nowymi celami. Socjaldemokraci nigdy nie martwili się respektowaniem i staniem na straŜy oryginalnych celów, dla których związki zawodowe zostały utworzone. Po prostu przejęli cały ruch aby słuŜył ich własnym politycznym celom.

W ciągu kilku dekad związki zawodowe zostały przekształcone w doświadczonych rękach socjaldemokracji z instrumentu oryginalnie utworzonego dla obrony praw ludzkich w instrument destrukcji narodowej struktury ekonomicznej. Nie pozwolono, aby interesy klasy robotniczej choć przez chwilę stanęły na przeszkodzie temu celowi; poniewaŜ w polityce uŜycie nacisku ekonomicznego jest zawsze moŜliwe jeśli jedna strona jest wystarczająco pozbawiona skrupułów, a druga wystarczająco bierna i uległa. W tym wypadku spełnione były obydwa warunki.

* * *

Na początku bieŜącego stulecia związki zawodowe przestały pełnić funkcje, dla których zostały utworzone. Z roku na rok wchodziły coraz bardziej pod polityczną kontrolę socjaldemokratów, aŜ w końcu zostały uŜyte jako taran w walce klas. Plan zakładał rozbicie, poprzez ciągle powtarzane uderzenia, ekonomicznego gmachu, budynku, którego powstanie wymagało tak wiele czasu i wysiłku. Po osiągnięciu tego celu, zniszczenie Państwa byłoby kwestią czasu, jako Ŝe Państwo byłoby juŜ pozbawione swoich podstaw ekonomicznych.

Prawdziwym interesom klasy robotniczej socjaldemokraci poświęcali coraz mniej uwagi, aŜ

w końcu przebiegli liderzy dostrzegli, Ŝe w ich politycznym interesie leŜy, aby socjalne i kulturalne Ŝądania szerokich mas pozostały niewysłuchane; istniało bowiem niebezpieczeństwo, Ŝe gdyby zadowolono Ŝądania mas, nie dałoby się ich juŜ uŜyć jako biernego materiału w walce politycznej.

Ponura perspektywa, jaka ukazywała się przed oczami kondotierów walki klas, gdyby niezadowolenie mas nie było juŜ moŜliwe do uŜycia jako broń w tej wojnie, wywołała wśród nich tak duŜy niepokój, Ŝe zablokowali i przeciwstawili się nawet najbardziej elementarnym reformom socjalnym. Nigdy nie brakowało im wyjaśnień takiego zachowania, które wydawało się całkowicie nielogiczne.

W miarę jak masy powiększały i potęgowały swoje Ŝądania, prawdopodobieństwo ich spełnienia malało i jakiekolwiek łagodzące kroki zostałyby podjęte, stawały się one coraz 35

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu mniej znaczące; wówczas stało się moŜliwe przekonanie mas, Ŝe śmieszne działania, w których wyraŜano zgodę na najbardziej elementarne prawa klasy robotniczej, tak naprawdę reprezentują diaboliczny plan osłabienia jej siły do walki w najłatwiejszy sposób, i jeśli to moŜliwe, sparaliŜowanie jej. Nie naleŜy się dziwić sukcesowi tych twierdzeń, jeśli pamięta się o niewielkiej zdolności myślenia szerokich mas.

W obozie burŜuazyjnym powstało wielkie oburzenie z powodu oczywistej nieszczerości taktyki socjaldemokratów; ale nie zrobiono niczego, aby wyciągnąć praktyczne wnioski i zorganizować kontratak ze strony burŜuazyjnej. Strach socjaldemokratów przed poprawie-niem nędznych warunków klasy robotniczej powinien wzbudzić w partiach burŜuazyjnych najbardziej energiczne wysiłki w tym kierunku i tym samym wytrącić z rąk przywódców walki klas ich najwaŜniejszą broń; ale nic takiego się nie stało.

Zamiast atakować pozycje przeciwników, burŜuazja wolała być nękana i przyciskana do ściany. W końcu zastosowali środki tak spóźnione i nieznaczące, Ŝe były one nieefektywne i zostały odrzucone. Cała sytuacja pozostała taka sama jak przed interwencją burŜuazji, z tym, Ŝe niezadowolenie było większe.

Jak groźna burza, „wolne związki zawodowe” wisiały nad politycznym horyzontem i Ŝyciem kaŜdej jednostki. Były jednym z najstraszniejszych instrumentów terroru który zagraŜał bezpieczeństwu i niepodległości narodowej struktury ekonomicznej, podstawom Państwa i wolności jednostki. Przede wszystkim dlatego, Ŝe to „wolne związki zawodowe” zmieniły demokrację w śmieszny i pogardliwy zwrot, obrazili ideał wolności i napiętnowali braterstwo sloganem „Jeśli nie zostaniesz naszym towarzyszem, rozwalimy ci czaszkę”.

W ten sposób poznałem tego przyjaciela ludzkości. Z upływem lat moja wiedza stawała się coraz głębsza i szersza; ale nigdy nie musiałem niczego zmieniać.

Im bardziej zaznajamiałem się z zewnętrznymi formami socjaldemokracji, tym większe stawało się moje pragnienie zrozumienia wewnętrznej natury ich doktryn.

Oficjalna literatura partyjna nie nadawała się do tego celu. W dyskusjach kwestii ekonomicznych ich stwierdzenia były fałszywe, a ich dowody oparte na błędnych przesłankach.

Traktując o celach politycznych, ich nastawienie było nieszczere. Co więcej, ich nowoczesne metody krętactwa przy prezentowaniu argumentów były dla mnie głęboko odraŜające. Ich krzykliwe stwierdzenia, zawiłe i niezrozumiałe zdania, miały zawierać wielkie myśli, ale były ich pozbawione i nic nie znaczące. Trzeba było być dekadenckim artystą w jednym z naszych współczesnych miast Ŝeby czuć się jak w domu w tym labiryncie umysłowej aberracji, aby odkryć „osobiste doświadczenia” pośród śmierdzących wyziewów tego literackiego dada-izmu. Ci pisarze najwyraźniej liczyli na słynną pokorę pewnej części naszego narodu, którzy wierzą, Ŝe osoba wyraŜająca się niezrozumiale musi być niezwykle mądra.

Konfrontując teoretyczną fałszywość i absurdalność tej doktryny z rzeczywistością jej zewnętrznych manifestacji, powoli doszedłem do jasnego obrazu celów, do jakich zmierzają.

W takich momentach miałem mroczne przeczucia i bałem się czegoś złego. Miałem przed sobą doktrynę opartą na egoizmie i nienawiści, matematycznie skalkulowaną tak, aby prowadziła do zwycięstwa, jednak jej triumf byłby śmiertelnym ciosem dla ludzkości.

W międzyczasie odkryłem zaleŜności istniejące pomiędzy tą niszczycielską doktryną a specyficzną naturą ludzi, którzy jak dotąd byli dla mnie prawie całkowicie nieznani.

Wiedza o śydach jest jedynym kluczem, przy pomocy którego moŜna zrozumieć wewnętrzną naturę i tym samym prawdziwe cele socjaldemokracji.

Człowiek, który pozna tą rasę moŜe skutecznie usunąć sprzed swoich oczu zasłonę, przez którą cele i sens działania partii socjaldemokratycznej widzi się w fałszywym świetle; i wtedy, zza mroku i mgły socjalnych sformułowań wyłania się skrzywiona postać marksizmu.

* * *

36

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Dzisiaj jest mi trudno, o ile to w ogóle moŜliwe, powiedzieć kiedy słowo „śyd” zaczęło wzbudzać jakieś specjalne myśli w moim umyśle. Nie pamiętam nawet, Ŝebym słyszał to słowo w domu za Ŝycia mojego ojca. Gdyby słowo to było wspomniane w obraźliwym sensie, myślę, Ŝe stary gentleman uwaŜałby tego, kto uŜył tego słowa w ten sposób, za pospolitego reakcjonistę. W czasie jego kariery stawał się mniej lub więcej kosmopolitą, z silnymi poglądami na nacjonalizm, co miało takŜe wpływ na mnie. W szkole takŜe nie znalazłem powodu, aby zmienić obraz rzeczy jaki uformowałem w domu.

W szkole realnej znałem jednego Ŝydowskiego chłopca. Wszyscy byliśmy ostroŜni w kontaktach z nim, ale tylko z powodu jego powściągliwości i pewnych jego zachowań, jakie kazały nam zachować dyskrecję. Poza tym moi koledzy i jak nie mieliśmy Ŝadnej szczególnej opinii na jego temat.

Dopiero w wieku czternastu lub piętnastu lat zacząłem często napotykać słowo „śyd”, częściowo w połączeniu ze sporami politycznymi. Te odniesienia wzbudzały we mnie lekką awersję, i nie mogłem pozbyć się nieprzyjemnego uczucia, jakie zawsze mnie nachodziło, kiedy musiałem słuchać dysput religijnych. Ale wtedy nie miałem Ŝadnych innych odczuć co do kwestii Ŝydowskiej.

W Linzu było bardzo mało śydów. W trakcie wieków śydzi którzy tutaj mieszkali zostali zeuropeizowani w zewnętrznym wyglądzie i wyglądali jak inni ludzie, tak, Ŝe nawet patrzyłem na nich jak na Niemców. Powodem, dla którego nie dostrzegłem absurdalności takiej iluzji było to, Ŝe jedynym znakiem rozpoznawczym jaki odróŜniał ich od nas było prak-tykowanie ich dziwnej religii. Kiedy myślałem o tym, Ŝe byli prześladowani z powodu swojej wiary moja awersja do słuchania uwag przeciwko nim urosła prawie do uczucia odrazy. Nie przypuszczałem, Ŝe moŜe być coś takiego, jak systematyczny antysemityzm.

Wtedy przybyłem do Wiednia.

Zaabsorbowany masą wraŜeń, jakie odbierałem z architektonicznego otoczenia i przygnębiony własnymi kłopotami, nie od razu byłem w stanie rozróŜnić pomiędzy róŜnymi warstwami społecznymi, z których złoŜona była ludność tego mamuciego miasta. ChociaŜ w Wiedniu było wtedy około dwieście tysięcy śydów w całej dwumilionowej populacji, nie zauwaŜyłem ich. W pierwszych tygodniach mojego pobytu moje oczy i umysł nie mogły poradzić sobie z powodzią nowych idei i wartości. Dopiero kiedy stopniowo osiadłem w moim otoczeniu, i pogmatwany obraz zaczął się rozjaśniać, uzyskałem bardziej wyrobiony obraz mojego nowego świata. I razem z tym napotkałem kwestię Ŝydowską.

Nie mogę powiedzieć, Ŝeby sposób, w jaki po raz pierwszy ich poznałem, był dla mnie szczególnie nieprzyjemny. W śydzie widziałem nadal tylko człowieka innej religii, a tym samym, na gruncie ludzkiej tolerancji, byłem przeciwny idei atakowania go z powodu od-miennej wiary. Tak więc uznałem ton, jaki przyjęła wiedeńska antysemicka prasa, za niegodny kulturalnej tradycji wielkiego narodu. Przychodziły mi do głowy wspomnienia pewnych wydarzeń, jakie miały miejsce w średniowieczu, i czułem, Ŝe nie chciałbym ich oglądać ponownie. Ogólnie mówiąc, te antysemickie gazety nie naleŜały do pierwszego szeregu – ale wtedy nie rozumiałem jaki jest tego powód – i uwaŜałem je raczej za produkt zazdrości i zawiści niŜ wyraz szczerego, chociaŜ błędnego, przekonania.

Moje własne opinie były potwierdzone przez nieskończenie bardziej godny sposób, w jaki naprawdę duŜe gazety odpowiadały na te ataki albo po prostu ignorowały je, co wyglądało na najbardziej godną szacunku drogę.

Pilnie czytałem tak zwaną światową prasę – Neue Freie Presse, Wiener Tageblatt, etc.

– i byłem zdziwiony ilością informacji, jaką dawali czytelnikom i bezstronnością, z jaką prezentowali poszczególne problemy. Doceniałem ich dostojny ton; ale czasami ekstrawagancja stylu była nieprzekonująca, nie lubiłem tego. Przypisywałem to jednak przemoŜnemu wpływowi światowej metropolii.

37

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu PoniewaŜ wtedy uwaŜałem Wiedeń za światową metropolię, uwaŜałem, Ŝe stanowi to wystarczającą podstawę do usprawiedliwienia tych niedociągnięć prasy. Ale często byłem zniesmaczony uniŜonością z jaką wiedeńska prasa grała rolę lokaja Dworu. Prawie nie było Ŝadnego wydarzenia w Hofburgu, które nie zostałoby przedstawione czytelnikom w pochwal-ny sposób. To była głupia praktyka, która zwłaszcza w odniesieniu do „najmądrzejszego monarchy wszech czasów” przypominała mi taniec godowy wykonywany przez górskie koguty zabiegające o względy samicy. To był po prostu czysty nonsens. UwaŜałem, Ŝe ten sposób zdobywania przychylności Dworu był niegodny narodu. I to była pierwsza plama, jaka znalazła się na moim uznaniu dla wielkiej prasy wiedeńskiej.

Będąc w Wiedniu kontynuowałem z Ŝywym zainteresowaniem śledzenie wydarzeń, jakie miały miejsce w Niemczech, związanych z kwestiami politycznymi i kulturalnymi. Czułem w sobie dumę i uwielbienie kiedy porównywałem rozkwit młodej Rzeszy Niemieckiej z upadkiem państwa austriackiego. Ale chociaŜ polityka zagraniczna Rzeszy była źródłem ogólnej radości, wewnętrzna polityka nie zawsze była tak satysfakcjonująca. Nie zgadzałem się z kampanią, jaka wówczas była prowadzona przeciwko Wilhelmowi II. Patrzyłem na niego nie tylko jako na cesarza Niemiec, ale przede wszystkim jako na twórcę niemieckiej marynarki wojennej. Fakt, iŜ cesarzowi zabroniono przemawiać w Reichstagu bardzo mnie złościł, poniewaŜ zakaz został wydany przez tych, którzy nie mieli prawa go wydać. Przez jedno posiedzenie ci sami parlamentarni imbecyle wyrzucali z siebie więcej nonsensów niŜ cała dynastia cesarzy, biorąc pod uwagę nawet najsłabszych, w ciągu wieków.

Irytowała mnie świadomość, Ŝe w państwie, w którym kaŜdy przygłupi człowieczek nie tylko rościł sobie prawo do krytyki, ale mógł nawet zostać wybrany przez ludzi jako „le-gislator” do Reichstagu, człowiek noszący koronę imperialną moŜe dostawać „reprymendę”

od najbardziej nędznego zgromadzenia ludzi plotących bzdury jakie kiedykolwiek istniało.

Byłem jeszcze bardziej oburzony sposobem, w jaki prasa wiedeńska klękała słuŜalczo przed najnędzniejszym wierzchowcem naleŜącym do ekwipaŜu Habsburgów i wpadała w dziką ekstazę i zachwyt jeśli chabeta zamachała ogonem w odpowiedzi. A w tym samym czasie te gazety przyjmowały postawę niepokoju w sprawach dotyczących cesarza Niemiec, próbując ukryć swoją wrogość przy pomocy powaŜnej atmosfery. Oczywiście zapewniali, Ŝe nie mają zamiaru mieszać się w wewnętrzne sprawy Niemiec – uchowaj BoŜe! Udawali, Ŝe poprzez dotykanie delikatnego punktu w przyjacielski sposób wywiązują się z obowiązku nało-Ŝonego na nich przez wzajemny sojusz dwóch krajów i w tym samym czasie wypełniają obowiązek dziennikarskiej prawdomówności. Usprawiedliwiając się w ten sposób, bezlitośnie wiercili palcem w ranie.

Takie rzeczy powodowały, Ŝe krew się we mnie gotowała. Zacząłem mieć się coraz bardziej na baczności, kiedy czytałem wiedeńskie gazety.

Muszę przyznać, Ŝe w takich sprawach jedna z gazet antysemickich – Deutsche Volksblatt – zachowywała się bardziej przyzwoicie.

Jeszcze bardziej działał mi na nerwy odraŜający sposób, w jaki wielkie gazety kulty-wowały uwielbienie dla Francji. Człowiek musiał poczuć wstyd z powodu bycia Niemcem kiedy był skonfrontowany z tymi melodyjnymi hymnami wychwalającymi „wielki, kulturalny naród”. To przeklęte lizanie francuskich butów nieraz powodowało, Ŝe odrzucałem te „światowe gazety”. Często sięgałem po Volksblatt, który miał znacznie mniejsze rozmiary, ale traktował o takich sprawach bardziej przyzwoicie. Nie zgadzałem się z jego ostrym antysemickim tonem; ale co raz znajdowałem tam argumenty, które dawały mi wiele do myślenia.

W kaŜdym razie, w efekcie tego czytania poznałem człowieka i ruch, który wtedy zdeterminował los Wiednia. Był to dr. Karl Lueger i Ruch Chrześcijańskich Socjalistów. Kiedy przybyłem do Wiednia, byłem im przeciwny. Patrzyłem na tego człowieka i na jego ruch jako na „reakcjonistów”.

38

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Ale elementarny zmysł sprawiedliwości wymusił na mnie zmianę opinii, kiedy miałem okazję poznać tego człowieka i jego dzieło, i powoli ta opinia urosła do jawnego podziwu, kiedy miałem lepsze podstawy do wydania osądu. Dzisiaj, tak jak wtedy, uwaŜam dr.

Karla Luegera za największego niemieckiego burmistrza wszech czasów. Jak wiele uprzedzeń odrzuciłem kiedy zmieniłem swoje nastawienie w stosunku do Ruchu Chrześcijańskich Socjalistów!

Moje idee na temat antysemityzmu takŜe zmieniały się z czasem, ale była to zmiana dla mnie najtrudniejsza. Kosztowała mnie wiele wewnętrznych konfliktów ze sobą, i po walce pomiędzy rozumem a uczuciami szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na stronę tego pierwszego. Dwa lata później uczucia poszły za rozumem i stały się wiernym straŜnikiem i doradcą.

W czasie tej gorzkiej walki pomiędzy chłodnym rozumem a uczuciami w jakich zostałem wychowany, lekcje jakie odebrałem na ulicach Wiednia wyświadczyły mi bezcenną pomoc. Nadszedł czas, kiedy nie chodziłem juŜ na oślep po ulicach wielkiego miasta, jak czyniłem to na początku, ale moje oczy były otwarte nie tylko na studiowanie budynków, ale takŜe ludzi.

Pewnego razu, kiedy przechadzałem się po śródmieściu, nagle napotkałem zjawisko w długim kaftanie z czarnymi kosmykami włosów po bokach. Moją pierwszą myślą było: czy to śyd? Oni na pewno nie wyglądali tak w Linzu. Obserwowałem tego człowieka ostroŜnie i ukradkiem; ale im dłuŜej przyglądałem się temu dziwnemu obliczu analizując poszczególne cechy, tym bardziej moje pierwsze pytanie przybierało kształt w moim mózgu: czy to Niemiec?

Jak miałem w zwyczaju w podobnych przypadkach, szukałem pomocy w usunięciu wątpliwości w ksiąŜkach. Po raz pierwszy w Ŝyciu kupiłem kilka antysemickich broszur. Niestety, wszystkie one zakładały, Ŝe czytelnik ma juŜ jakieś wiadomości na temat kwestii Ŝydowskiej albo jest z nią zaznajomiony. Co więcej, ton większości z tych broszur był taki, Ŝe znów zacząłem wątpić, poniewaŜ stwierdzenia były częściowo powierzchowne, a dowody niezwykle nienaukowe. Przez tygodnie, a nawet miesiące, powróciłem do starego sposobu rozumowania. Sprawa wydawała się tak olbrzymia, a oskarŜenia tak daleko sięgające, Ŝe obawiałem się potraktowania jej w sposób niesprawiedliwy, i znów stałem się niepewny i pełen niepokoju.

Naturalnie nie wątpiłem juŜ, Ŝe nie chodzi o Niemców którzy wyznają inną religię, ale raczej o całkowicie róŜniących się ludzi. Kiedy zacząłem badać tą sprawę i obserwować śydów, ujrzałem Wiedeń w innym świetle. Gdziekolwiek się ruszyłem widziałem śydów, i im więcej ich widziałem tym bardziej jasne i rzucające się w oczy stawało się, Ŝe są oni zupełnie innymi ludźmi niŜ inni obywatele. Zwłaszcza śródmieście i dzielnice na północ od Kanału Dunajskiego roiły się od ludzi, którzy nawet w zewnętrznym wyglądzie stracili jakiekolwiek podobieństwo do Niemców.

Ale wszelkie niezdecydowanie, jakie mogłem nadal odczuwać w tym momencie, zostało ostatecznie usunięte przez pewną grupę śydów. Powstał wśród nich wielki ruch, zwany syjonizmem. Jego celem było manifestowanie narodowego charakteru judaizmu, i ruch ten był silnie reprezentowany w Wiedniu.

Na pozór wyglądało, Ŝe tylko jedna grupa śydów przewodzi temu ruchowi, podczas gdy znaczna większość nie aprobuje go, a nawet go odrzuca. Ale zbadanie sytuacji pokazało, Ŝe te pozory były celowo mylące. Te zewnętrzne pozory powstały z mgły teorii stworzonych ze względów praktycznych, jeśli nie w celu wręcz oszustwa. Tak zwani liberalni śydzi nie wypierali się syjonistów jako członków własnej rasy, ale traktowali ich jako braci śydów którzy publicznie wyznawali swoją wiarę w niepraktyczny sposób, tym samym stwarzając zagroŜenie dla całego Ŝydostwa.

Jednak nie było prawdziwego rozdźwięku w ich wewnętrznej solidarności.

39

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu Ten fikcyjny konflikt pomiędzy syjonistami a liberalnymi śydami wzbudził we mnie obrzydzenie; poniewaŜ był całkowicie fałszywy i stał w bezpośredniej sprzeczności z moralną godnością i nieskazitelnym charakterem, którym ta rasa zawsze się szczyciła.

Czystość, moralna czy innego rodzaju, miała szczególne znaczenie dla tych ludzi. Ich niechęć do wody była oczywista kiedy się na nich patrzyło, i niestety bardzo często takŜe wtedy, kiedy się na nich nie patrzyło. Odór tych ludzi w kaftanach zwykle przyprawiał mnie o mdłości. Poza tym mieli zaniedbane ubrania i nikczemną powierzchowność.

Wszystkie te szczegóły z pewnością nie były bardzo przyjemne; ale odraŜające było to, Ŝe pod ich nikczemną powierzchownością kryła się moralna pleśń „narodu wybranego”.

W krótkim czasie zacząłem się powaŜnie interesować aktywnością śydów w niektórych gałęziach Ŝycia, którą to tajemnicę powoli penetrowałem. Czy jest jakieś podejrzane przedsięwzięcie, jakaś forma obrzydliwości, zwłaszcza w Ŝyciu kulturalnym, w której nie bierze udziału chociaŜ jeden śyd? Jeśli ostroŜnie rozetnie się taki ropień, natychmiast do-strzegamy, jak robaka w rozkładającym się ciele, małego śyda zwykle oślepionego przez nagłe światło.

W moich oczach zarzuty przeciwko śydom stały się powaŜne w momencie, kiedy odkryłem Ŝydowska aktywność w prasie, sztuce, literaturze i teatrze. Wszystkie obłudne protesty są daremne. Wystarczy tylko popatrzeć na plakaty reklamujące odraŜające produkcje kinowe i teatralne, i sprawdzić nazwiska wychwalanych autorów Ŝeby stać się ostatecznie stanowczym wobec kwestii Ŝydowskiej. To była zaraza, moralna zaraza, która infekowała ludzi. Była gorsza niŜ Czarna Śmierć z dawnych czasów. A w jakich silnych dawkach ta trucizna była wytwarzana i rozprowadzana! Oczywiście, im niŜszy poziom moralny i intelektualny autora takich produkcji, tym bardziej niewyczerpana jego płodność. Czasami dochodziła do tego stopnia, Ŝe taki gałgan działał jak pompa ściekowa, wystrzeliwując brud prosto w twarz ludzkości. I musimy pamiętać, Ŝe liczba takich ludzi jest nieograniczona. Trzeba zdawać sobie sprawę Ŝe na jednego Goethego Natura powołuje do istnienia dziesięć tysięcy takich pismaków, którzy działają jak najgorsi nosiciele zarazków zatruwających ludzkie dusze.

To była straszna myśl, ale nie moŜna nie dostrzegać, Ŝe zwłaszcza śydzi zostali wybrani przez Naturę w przewaŜającej liczbie do odegrania tej haniebnej roli.

I czy z tego powodu naleŜy ich nazywać narodem wybranym?

Zacząłem badać dokładnie nazwiska wszystkich twórców tych nieczystych produktów w publicznym Ŝyciu kulturalnym. Wynik tego dochodzenia był bardzo nieprzyjemny dla mojego dotychczasowego nastawienia w stosunku do śydów. ChociaŜ moje uczucia buntowały się po tysiąckroć, rozum musiał wyciągnąć wnioski.

Fakt, Ŝe dziewięć dziesiątych całej nieprzyzwoitej literatury, artystycznych bzdur i teatralnych banałów mógł zostać zapisany na konto ludzi, którzy tworzyli ledwie jeden procent narodu nie mógł być zakwestionowany. Zacząłem więc badać moją ulubioną „prasę światową” pod tym kątem.

Im bardziej się zagłębiałem, tym mniejszy stawał się mój szacunek dla prasy, jaką wcześniej podziwiałem. Jej styl stawał się coraz bardziej odpychający i zostałem zmuszony do odrzucenia ich idei jako całkowicie płytkich i pobieŜnych. Stwierdzenie, Ŝe sposób prezentacji faktów i opinii był bezstronny zaczęło zawierać więcej fałszu niŜ prawdy. Pisarze byli śydami.

Tysiące szczegółów, które przedtem ledwie dostrzegałem, teraz wyglądały na warte zainteresowania. Zacząłem pojmować i rozumieć rzeczy, na które wcześniej patrzyłem w innym świetle.

Zobaczyłem w innym świetle liberalne nastawienie tej prasy. Jej dostojny ton przy odpieraniu ataków jej przeciwników i martwa cisza w innych przypadkach okazała się być przebiegłą i podłą metodą zwodzenia czytelników. Błyskotliwi krytycy teatralni zawsze wy-40

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu chwalali Ŝydowskich autorów, zaś ich krytycyzm był zarezerwowany wyłącznie dla Niemców.

Delikatne ukłucia przeciwko Wilhelmowi II pokazywały wytrwałość ich polityki, podobnie jak systematyczne wychwalanie francuskiej kultury i cywilizacji. Tematy felietonów były trywialne i często pornograficzne. Język tej prasy w całości miał obcy akcent. Ogólny ton był otwarcie obraźliwy w stosunku do Niemców i to musiało być całkowicie zamierzone.

Jakie były interesy, które nakłoniły prasę wiedeńską do przyjęcia takiej polityki? A moŜe zrobili to tylko przez przypadek? Próbując znaleźć odpowiedź na te pytania stawałem się coraz bardziej niepewny.

Wtedy stało się coś, co pomogło mi podjąć decyzję. Zacząłem dostrzegać znaczenie całej serii wydarzeń jakie miały miejsce w innych gałęziach wiedeńskiego Ŝycia. Wszystkie one były zainspirowane przez praktycznie stosowaną przez duŜą część śydów ogólną koncepcją moralności i obyczajów, i mogły być uznane za związane z nimi. Po raz kolejny Ŝycie, jakie obserwowałem na ulicach nauczyło mnie, gdzie tak naprawdę leŜy zło.

Rola, jaką śydzi grali w zjawisku prostytucji, a jeszcze bardziej w handlu białymi niewolnikami, mogła być tutaj przestudiowana lepiej niŜ w jakimkolwiek mieście Europy Zachodniej, moŜe z wyjątkiem niektórych portów w północnej Francji. Idąc nocą samotnie ulicami Leopoldstadt prawie na kaŜdym kroku chcąc czy nie chcąc było się świadkiem zdarzeń, o których istnieniu większość Niemców nie miała pojęcia do czasu wojny, kiedy Ŝołnierze mieli okazję, a raczej byli zmuszeni, je zaobserwować na froncie wschodnim.

Zimny dreszcz przebiegł mi po grzbiecie kiedy po raz pierwszy rozpoznałem, zimno-krwistego, gruboskórnego, bezwstydnego i wyrachowanego śyda, który pokazał swój wy-trawny talent w przeprowadzaniu tej odraŜającej eksploatacji mętów wielkiego miasta. Wtedy zapłonąłem gniewem.

Nie miałem więcej wątpliwości, czy problem śydów powinien ujrzeć światło dzienne ze wszystkimi szczegółami. Nie. Odtąd byłem zdeterminowany, aby to zrobić. Ale kiedy nauczyłem się, jak wytropić śyda w kaŜdej dziedzinie Ŝycia kulturalnego i artystycznego, i w róŜnych aspektach Ŝycia codziennego, nagle napotkałem go w miejscu, gdzie najmniej spodziewałem się go znaleźć. Zrozumiałem, Ŝe śydzi są przywódcami socjaldemokracji. W obliczu tego olśnienia łuski spadły mi z oczu. Moja długa wewnętrzna walka została zakończona.

W moich kontaktach z kolegami robotnikami często byłem zaskoczony, jak łatwo i często zmieniali swoje zdanie na ten sam temat, czasami w ciągu kilku dni, a czasem nawet w ciągu kilku godzin. Trudno było mi zrozumieć, jak ludzie posiadający rozsądne opinie kiedy mówili jako jednostki, nagle tracili cały rozsądek kiedy działali jako masa. Ten fenomen często budził we mnie rozpacz. Dyskutowałem z nimi godzinami i kiedy udało mi się doprowadzić ich do rozsądnej według mnie drogi myślenia cieszyłem się z sukcesu. Ale następnego dnia wszystko szło na marne. Zasmucająca była myśl, Ŝe będę musiał zacząć od początku.

Niczym wahadło w swoim wiecznym kołysaniu, wpadali z powrotem w swoje absurdalne opinie.

Mogłem w pełni zrozumieć ich połoŜenie. Byli niezadowoleni ze swojego Ŝycia i przeklinali los, który tak mocno w nich uderzył. Nienawidzili swoich pracodawców, w których widzieli bezdusznych egzekutorów ich okrutnego przeznaczenia. Często uŜywali obraźliwego języka w stosunku do urzędników państwowych, których oskarŜali o brak współczucia w stosunku do robotników. Urządzali publiczne protesty przeciwko cenom Ŝywności i maszerowali po ulicach w obronie swoich Ŝądań. To wszystko moŜe być rozsądnie wyjaśnione. Ale niemoŜliwe jest zrozumienie, dlaczego przejawiali bezgraniczną nienawiść w stosunku do własnego narodu, dlaczego go dyskredytowali, wyśmiewali się z jego wielkości, piętnowali jego historię i nurzali nazwiska jego najwspanialszych przedstawicieli w rynsztoku.

Ta wrogość w stosunku do ich własnych bliskich i rodziny, do ich własnej ojczyzny i domu była irracjonalna i niezrozumiała. Była przeciwko Naturze.

41

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu MoŜna było tymczasowo wyleczyć tą chorobę, ale tylko na kilka dni lub najwyŜej tygodni. Ale kiedy później spotykało się człowieka o którym myślałeś, Ŝe został skonwertowany, okazywało się, Ŝe jest taki, jak był przedtem. Nienaturalna choroba znów trzymała go w swoim uścisku.

* * *

Stopniowo odkrywałem, Ŝe prasa socjaldemokratyczna była kontrolowana w przewaŜającym stopniu przez śydów. Ale nie przywiązywałem do tego specjalnej uwagi, poniewaŜ

ten sam stan rzeczy miał miejsce takŜe w innych gazetach. Był jednak pewien uderzający fakt w tym połączeniu. śydzi nie byli obecni w ani jednej gazecie, którą moŜna by uznać za prawdziwie narodową, w znaczeniu tego słowa nadanym przez moją edukację i sposób myślenia.

Podjąłem wysiłek przezwycięŜenia mojej naturalnej niechęci i próbowałem czytać artykuły publikowane w prasie marksistowskiej, ale w ten sposób moja awersja tylko rosła.

Wtedy chciałem dowiedzieć się czegoś o ludziach, którzy napisali i opublikowali te złośliwe niegodziwości. Poczynając od wydawcy, wszyscy byli śydami. Przywołałem w umyśle nazwiska liderów marksistowskich i zdałem sobie sprawę, Ŝe większość z nich naleŜała do „narodu wybranego” – reprezentanci socjaldemokracji w gabinecie imperialnym, sekretarze związków zawodowych, agitatorzy uliczni. Wszędzie ukazywał się ten sam złowieszczy obraz. Nigdy nie zapomnę szeregu nazwisk – Austerlitz, David, Adler, Ellenbogen i inni. Jeden fakt stał się dla mnie całkiem oczywisty. To ta obca rasa trzymała w swoich rękach przywództwo partii socjaldemokratycznej, z której pomniejszymi przedstawicielami dyskutowa-łem w przeszłości. Byłem szczęśliwy wiedząc na pewno, Ŝe śyd nie jest Niemcem.

Wreszcie odkryłem, kto był złym duchem prowadzącym nasz naród w złym kierunku.

Mój roczny pobyt w Wiedniu był wystarczający, aby przekonać mnie, Ŝe Ŝaden robotnik nie jest tak zakorzeniony w swoich przyjętych z góry poglądach, Ŝe nie odstąpi od nich w obliczu lepszych i jaśniejszych argumentów i wyjaśnień. Stopniowo stałem się ekspertem w doktrynie marksistowskiej i uŜywałem tej wiedzy jako instrumentu w walce o własne przekonania. Odnosiłem sukces prawie w kaŜdym przypadku. Szerokie masy mogły być uratowane, ale trzeba było tej pracy poświęcić mnóstwo czasu i cierpliwości.

Ale śyda nigdy nie da się uwolnić od jego utrwalonych przekonań.

Byłem wtedy na tyle dziecinny, Ŝe próbowałem pokazać im absurdalność ich doktryny. W małym kółku mówiłem do nich, aŜ do bólu gardła i do zachrypnięcia. Wierzyłem, Ŝe w końcu udało mi się przekonać ich o niebezpieczeństwie tkwiącym w ich marksistowskim szaleństwie. Ale osiągałem tylko efekt przeciwny. Wyglądało na to, Ŝe kiedy tylko niszczycielskie efekty teorii marksistowskiej i jej zastosowania w praktyce stawały się oczywiste, ich opór tylko się wzmacniał.

Im więcej z nimi debatowałem, tym bardziej zapoznawałem się z ich taktyką argumen-towania. Najpierw liczyli na głupotę przeciwnika, ale kiedy zawikłali się tak, Ŝe nie mogli znaleźć drogi wyjścia udawali niewinnych głupków. Jeśli to nie pomagało, pomimo ich sztuczek logicznych, udawali, Ŝe nie rozumieją kontrargumentów i rzucali się do ucieczki na inną płaszczyznę dyskusji. Przytaczali truizmy i komunały; a jeśli je zaakceptowałeś, stosowali je do innych problemów i rzeczy całkowicie innej natury niŜ pierwotny temat. Jeśli przycisnąłeś ich w tym punkcie znów uciekali i nie moŜna było ich zmusić do jakiejkolwiek konkretnej wypowiedzi. Kiedy próbowało się mocno złapać któregoś z tych głosicieli, dłoń chwytała tylko maź i galaretę, która przeciekała przez palce i za chwilę znów łączyła się w stałą masę.

Jeśli twój przeciwnik poczuł się zmuszony do poddania się twoim argumentom w obecności świadków i myślałeś, Ŝe wreszcie zrobiłeś krok naprzód, czekała cię niespodzianka następnego dnia. śyd będzie całkowicie nieświadomy, co wydarzyło się poprzedniego dnia, i zacznie znowu opowiadać swoje skandaliczne bzdury, jak gdyby nic się nie stało. Jeśli z oburzeniem 42

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu przypomnisz mu wczorajszą poraŜkę, będzie udawał zdziwienie i nie będzie pamiętał niczego oprócz tego, Ŝe wczoraj dowiódł słuszności swoich twierdzeń. Czasami byłem osłupiały. Nie wiem, co było bardziej niezwykłe – giętkość ich języków czy wirtuozeria kłamstwa. Stopniowo zacząłem ich nienawidzieć.

Miało to jednak dobrą stronę; poniewaŜ im więcej wiedziałem o poszczególnych lide-rach, a przynajmniej propagandzistach socjaldemokracji, tym bardziej rosła moja miłość do własnego narodu. Znając diaboliczny talent przejawiany przez nich, jak moŜna winić nieszczęśliwe ofiary? Było mi niezwykle trudno dorównać tej rasie w dialektycznej perfidii. Jak daremne były próby wygrania z ludźmi, których usta zniekształcały prawdę, wypierając się dopiero co wypowiedzianych słów i ponownie ich uŜywając chwilę później, aby osiągnąć swój cel! Nie. Im bardziej znałem śydów, tym łatwiej było usprawiedliwić robotników.

Według mnie najbardziej winni znajdowali się nie wśród robotników, ale raczej wśród tych, którzy uwaŜali za niewarte zachodu współczucie ich własnym krewnym i oddanie cięŜko pracującym synom narodowej rodziny tego, co im się naleŜało poprzez Ŝelazną logikę sprawiedliwości, w tym samym czasie stawiając tych, którzy ich demoralizowali pod ścianą.

Opierając się na własnych codziennych doświadczeniach, zacząłem bardziej dokładnie badać źródła doktryny marksistowskiej. Jej efekty były znane mi w szczegółach. Poprzez ostroŜną obserwację, jej codzienny postęp stał się dla mnie oczywisty. I potrzeba było tylko niewielkiej wyobraźni, aby móc przewidzieć konsekwencje, jakie muszą z tego wyniknąć.

Jedynym pytaniem teraz było: czy twórcy przewidzieli efekty swoich działań w takiej formie, jaka była widoczna na co dzień, czy teŜ twórcy sami byli ofiarami własnych błędów? Obydwie moŜliwości były według mnie prawdopodobne.

Jeśli odpowiedź na drugie pytanie jest twierdząca, obowiązkiem kaŜdej myślącej osoby jest przeciwstawienie się temu złowrogiemu ruchowi w celu zapobieŜenia powstaniu najgorszych moŜliwych skutków jego działań. Jeśli jednak odpowiemy twierdząco na pierwsze pytanie, trzeba uznać, Ŝe twórcy tej plagi, która zaraziła naród byli diabłami wcielonymi. Tylko w mózgu potwora, nie człowieka, mógł powstać plan organizacji, której działanie musi ostatecznie doprowadzić do upadku ludzkiej cywilizacji i zamienić ten świat w pustkowie.

W takim przypadku jedyną pozostającą alternatywą była walka z uŜyciem wszelkiej broni jaką ludzki duch, intelekt i wola moŜe dostarczyć, pozostawiając Losowi rozstrzygnię-cie, na czyją stronę przechyli się szala zwycięstwa.

Zacząłem zbierać informację o autorach tej doktryny, aby zbadać podstawy ruchu.

Osiągnąłem mój cel szybciej niŜ się spodziewałem, dzięki głębszej niŜ przedtem znajomości kwestii Ŝydowskiej. Ta nowo zdobyta wiedza pozwoliła mi na dokonanie porównania pomiędzy praktyczną rzeczywistością a teoretyczną pretensjonalnością doktryny głoszonej przez załoŜycieli socjaldemokracji; poniewaŜ teraz juŜ rozumiałem język śydów. Zrozumiałem, Ŝe śyd uŜywa języka, aby zataić swoje myśli albo przynajmniej je zakryć, więc nie moŜna odkryć jego prawdziwych celów w tym, co mówi, ale raczej są one ukryte między wierszami. Ta wiedza spowodowała we mnie największą wewnętrzną rewolucję, jakiej kiedykolwiek doświadczyłem. Z miękkiego kosmopolity stałem się zdeklarowanym antysemitą.

Tylko jeden raz później, i to po raz ostatni, poddałem się dręczącym myślom, które spowodowały we mnie głęboki niepokój.

Kiedy krytycznie oceniałem aktywność śydów w ciągu długich okresów historycznych, zaniepokoiłem się i zadałem sobie pytanie, czy z jakichś nieprzeniknionych powodów nie do pojęcia dla zwykłych śmiertelników takich jak my, Los nie zrządził nieodwołalnie, Ŝe ostateczne zwycięstwo ma naleŜeć do tego małego narodu? Czy nie moŜe tak być, Ŝe tym ludziom obiecano ziemię jako nagrodę? Czy mamy obiektywne prawo do walki o przetrwanie, czy jest ono tylko rzeczą subiektywną? Los odpowiedział mi na to pytanie prowadząc mnie do dokonania obiektywnego i wyczerpującego dochodzenia w sprawie doktryny marksistowskiej i działań śydów powiązanych z nią.

43

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział II – Lata studiów i cierpienia w Wiedniu śydowska doktryna marksizmu podwaŜa arystokratyczne zasady Natury i zastępuje odwieczny przywilej siły i energii znaczeniem liczebności mas. Tym samym odrzuca wartość jednostki ludzkiej i jej osobowości, kwestionuje podstawowe znaczenie narodowości i rasy, a robiąc to odrzuca podstawy ludzkiej egzystencji i cywilizacji. Jeśli doktryna marksistowska zostałaby zaakceptowana jako podstawa Ŝycia we wszechświecie, doprowadziłaby do zniszczenia wszelkiego porządku pojmowalnego dla ludzkiego umysłu. Tak więc przyjęcie takiego prawa spowodowałoby chaos w strukturze największego znanego nam organizmu, a co za tym idzie zniszczenie mieszkańców tej planety.

Jeśli śyd, z pomocą swojego marksistowskiego credo, zatriumfuje nad narodami tego świata, jego korona stanie się wieńcem pogrzebowym ludzkości, a ta planeta zejdzie z orbity w eter, bez Ŝadnego ludzkiego Ŝycia na jej powierzchni, podobnie jak działo się to przed milionami lat.

Odwieczna Natura nieubłaganie mści się za pogwałcenie jej praw.

Dlatego teraz wierzę, Ŝe działam zgodnie z wolą Wszechmogącego Stwórcy. Stojąc na straŜy przeciwko śydom bronię dzieła BoŜego.

Przypisy:

5) [Phaecians] byli legendarnym ludem, wspominanym przez Homera w „Odysei”. Mieli Ŝyć na jakiejś nieznanej nazwie na wschodzie Morza Śródziemnego, czasami sugerowano, Ŝe miała to być Corcyra, obecnie Corfu. Bardziej kochali dobre Ŝycie niŜ pracę, tak więc nazwa „[Phaecian]” stała się synonimem pasoŜyta.

44

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Rozdział III

Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Ogólnie mówiąc człowiek nie powinien publicznie brać udziału w polityce przed osiągnięciem wieku trzydziestu lat, chociaŜ oczywiście muszą być poczynione wyjątki w przypadku ludzi naturalnie obdarzonych ponadprzeciętnymi zdolnościami politycznymi. Taka jest moja obecna opinia. Powód tego jest taki, Ŝe przed osiągnięciem około trzydziestego roku Ŝycia umysłowy rozwój człowieka w większości polega na zbieraniu i przesiewaniu wiedzy koniecznej do przygotowania ogólnej platformy, z której moŜe on badać róŜne problemy polityczne, jakie powstają na co dzień i jest w stanie przyjąć jednoznaczną postawę wobec kaŜdego z nich. Człowiek musi najpierw zebrać pewien zasób ogólnych idei i połączyć je razem w celu uformowania integralnej struktury myślenia lub sposobu patrzenia na świat – czyli określonego światopoglądu. Wtedy będzie posiadał wyposaŜenie umysłowe, bez którego nie mógłby wyraŜać swoich sądów na temat poszczególnych kwestii, zyska takŜe umiejętności niezbędne dla spójności i niezłomności tworzenia opinii politycznych. Taki człowiek jest wtedy gotowy, przynajmniej subiektywnie, do wzięcia udziału w politycznym prowadzeniu spraw publicznych.

Jeśli te wstępne warunki nie zostaną spełnione, a człowiek musi wejść w Ŝycie polityczne bez tego wyposaŜenia, ryzykuje podwójnie. Po pierwsze, moŜe okazać się w trakcie wydarzeń, Ŝe stanowisko, jakie początkowo zajął w stosunku do jakiejś kluczowej kwestii, jest niewłaściwe. Musi wtedy porzucić swoją poprzednią pozycję lub obstawać przy niej wbrew swojej lepszej wiedzy i dojrzalszej mądrości, mimo Ŝe jego rozum i przekonania dowiodły, Ŝe jest to pozycja nie do obrony. Jeśli przyjmie pierwszą linię postępowania, znajdzie się w trudnej sytuacji osobistej; poniewaŜ oddanie pozycji dotychczas zajmowanej będzie wyglądało na niespójność i nie będzie mógł oczekiwać od swoich zwolenników, Ŝe pozostaną tak samo lojalni w stosunku do niego jak byli przedtem. Sami zwolennicy mogą łatwo zacząć patrzeć na zmianę polityki swojego przywódcy jako na dowód wrodzonego braku rozsądku w jego charakterze. Ponadto zmiana musi wzbudzić w nich pewne uczucie zmieszania względem tych, którzy dotychczas byli przeciwnikami przywódcy.

Jeśli przyjmie drugą alternatywę – co dzisiaj zdarza się bardzo często – publiczne oświadczenia przywódcy nie są dłuŜej wspierane jego osobistymi przekonaniami. Im dłuŜej to trwa, tym obrona danej sprawy staje się coraz bardziej pobieŜna i płytka. Przywódca zacznie się uciekać do stosowania ordynarnych środków w swojej obronie. ChociaŜ sam juŜ nie myśli powaŜnie o pozostaniu przy swoich politycznych protestach do końca – bo Ŝaden człowiek nie umrze za coś, w co sam nie wierzy – Ŝąda coraz więcej od swoich zwolenników. Im większa będzie jego nieszczerość, tym bardziej niefortunne i nieprzemyślane będą jego wypowiedzi o członkach swojej partii. W końcu odrzuci ostatnie pozostałości prawdziwego przywództwa i zacznie grać polityka. To oznacza, Ŝe stanie się jednym z tych, których jedyną spójno-ścią jest niespójność, połączona z butną bezczelnością i częstokroć ze zręczną skłonnością do mijania się z prawdą rozwiniętą do bezwstydnie wysokiego stopnia.

Jeśli taka osoba, na nieszczęście wszystkich przyzwoitych ludzi, odniesie sukces i zostanie posłem, od początku będzie jasne, Ŝe dla niego istota politycznej aktywności oznacza heroiczną walkę o ciągłe utrzymanie się przy tej butelce mleka będącej źródłem środków do Ŝycia dla niego samego i jego rodziny. Im bardziej jego Ŝona i dzieci będą zaleŜne od niego, tym bardziej uparcie będzie walczył o utrzymanie dla siebie mandatu w swoim okręgu wy-borczym. Z tego powodu kaŜda inna osoba, która daje dowody zdolności politycznych jest jego osobistym wrogiem. W kaŜdym nowym ruchu będzie upatrywał moŜliwego początku 45

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu własnego upadku. I kaŜdy kto jest lepszym człowiekiem od niego będzie dla niego zagroŜeniem.

Później zajmę się pełniejszym omówieniem problemu, któremu początek daje taki rodzaj parlamentarnego robactwa.

Kiedy człowiek osiąga swój trzydziesty rok Ŝycia, nadal musi się wiele nauczyć. To jest oczywiste. Ale odtąd to, czego się uczy, będzie przede wszystkim wzmacniać jego podstawowe idee; będzie łączyć się nierozerwalnie z nimi i wypełniać podstawowy szkielet światopoglądu, jaki juŜ posiada. Nauka ta nie oznacza porzucenia juŜ wyznawanych zasad, ale raczej pogłębianie wiedzy na temat tych zasad. W ten sposób jego koledzy nigdy nie będą mieli nieprzyjemnego uczucia, Ŝe zostali przez niego zaprowadzeni w ślepy zaułek. Wręcz przeciwnie, ich pewność wzrośnie kiedy spostrzegą, Ŝe umiejętności ich przywódcy bez przerwy rozwijają się wraz z organicznym wzrostem co w rezultacie powoduje ciągłą asymilację nowych idei; tak więc zwolennicy będą patrzeć na ten proces jako na wzbogacanie poglądów, w które wierzą, w ich oczach kaŜdy taki rozwój jest nowym świadectwem poprawności całego dotychczas wyznawanego zbioru opinii.

Przywódca który musi porzucić platformę zbudowaną na swoich ogólnych zasadach, poniewaŜ uznał tą podstawę za fałszywą, moŜe zachować się honorowo tylko wtedy, gdy za-deklaruje gotowość zaakceptowania ostatecznych konsekwencji swoich błędnych przekonań.

W takim przypadku powinien powstrzymać się od brania udziału w jakiejkolwiek politycznej aktywności w przyszłości. Jeśli raz poszedł w złym kierunku odnośnie podstawowych spraw, moŜe pójść w złym kierunku po raz drugi. W Ŝadnym przypadku nie ma prawa oczekiwać ani Ŝądać od innych obywateli, Ŝe będą go w dalszym ciągu popierać.

Jak mało taka linia postępowania przemawia w dzisiejszych czasach do naszych publicznych przywódców! Dowodzi to ogólnej deprawacji szeroko rozpowszechnionej wśród kliki czującej się w obecnej chwili powołanej do politycznego przewodzenia. W całej tej klice prawie nie ma nikogo, kto nadaje się do tego zadania.

ChociaŜ w tych dniach więcej czasu poświęcałem na rozwaŜanie kwestii politycznych niŜ większość innych ludzi, starannie unikałem brania otwartego udziału w polityce. Tylko w małym kółku mówiłem o rzeczach, które poruszały mój umysł albo były powodem mojego ciągłego zainteresowania. Nawyk dyskutowania spraw w takiej ograniczonej grupie ma wiele zalet. Zamiast mówić do nich, nauczyłem się wyczuwać sposoby myślenia i poglądy ludzi dookoła mnie. Częstokroć te sposoby myślenia i poglądy były całkiem prymitywne. Wyko-rzystywałem więc kaŜdą dostępną okazję do powiększenia mojej wiedzy o ludziach.

Nigdzie pośród narodu niemieckiego nie było tak dobrej okazji do prowadzenia takich studiów jak w Wiedniu.

* * *

W starej monarchii dunajskiej myśl polityczna była szersza w zasięgu i miała bogatszą róŜnorodność interesów niŜ w Niemczech tamtej epoki – z wyjątkiem niektórych części Prus, Hamburga i regionów graniczących z Morzem Północnym. Kiedy mówię tutaj o Austrii, mam na myśli część wielkiego Imperium Habsburgów, która z racji jego niemieckiej ludności, dostarczyła nie tylko historycznej podstawy dla utworzenia tego Państwa, ale czyja ludność przez kilka wieków była wyłącznym źródłem Ŝycia kulturalnego w systemie politycznym, którego struktura była tak sztuczna. W miarę upływu czasu stabilność Państwa austriackiego i gwarancja jego ciągłego istnienia coraz bardziej zaleŜała od przetrwania tego jądra Imperium Habsburgów.

Dziedziczne prowincje imperium stanowiły serce Imperium. I to serce stale wysyłało Ŝywą krew pulsującą w całym systemie politycznym i kulturalnym. Analogicznie do serca Imperium, Wiedeń stanowił mózg i wolę. W tym czasie Wiedeń prezentował wygląd, który 46

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu skłaniał do myślenia o nim jako o zasiadającym na tronie królu, którego zdecydowane rządy jednoczyły konglomerat heterogenicznych narodowości Ŝyjących pod berłem Habsburgów.

Promienne piękno stolicy powodowało, Ŝe moŜna było zapomnieć o smutnych objawach starczego rozpadu, jaki przejawiało Państwo jako całość.

ChociaŜ Imperium wewnętrznie chwiało się z powodu ogromnego konfliktu pomiędzy róŜnymi narodowościami, świat zewnętrzny – a zwłaszcza Niemcy – widział tylko cudowny obrazek miasta. Iluzja była tym większa, Ŝe w tym czasie Wiedeń zdawał się osiągać najwyŜszy szczyt splendoru. Pod rządami burmistrza, który był prawdziwym geniuszem administra-cyjnym, sędziwe Miasto Imperatorów starego Imperium wydawało się odzyskiwać chwałę swojej młodości. Ostatni wielki Niemiec który był potomkiem ludzi, którzy skolonizowali Wschodnią Marchię nie był „męŜem stanu” w oficjalnym sensie. Dr. Lueger jednak, w swojej roli burmistrza stolicy Imperium osiągnął tak wiele w prawie wszystkich sferach aktywności miejskiej, zarówno ekonomicznej jak i kulturalnej, Ŝe serce całego Imperium biło z odnowio-ną siłą. Tym samym udowodnił, Ŝe był znacznie większym męŜem stanu niŜ tak zwani „dyplomaci” z tamtego okresu.

Fakt, iŜ ten polityczny system heterogenicznych ras zwany Austrią ostatecznie rozpadł

się nie jest Ŝadnym dowodem barku politycznych zdolności elementu niemieckiego w starej Marchii Wschodniej. Upadek był nieuniknionym efektem niemoŜliwej sytuacji. Dziesięć milionów ludzi nie moŜe stale utrzymywać pięćdziesięciomilionowego Państwa, złoŜonego z róŜnych narodowości, dopóki pewne warunki wstępne nie zostaną spełnione we właściwym czasie.

Austriacki Niemiec miał bardzo ambitny sposób myślenia. Przyzwyczajony do Ŝycia w wielkim Imperium, miał głębokie poczucie obowiązków ciąŜących na nim w tej sytuacji.

Był jedynym członkiem Państwa Austriackiego który patrzył poza wąskie granice terenów naleŜących do Korony i obejmował swoim umysłem wszystkie granice Imperium. Kiedy przeznaczenie odcięło go od wspólnej Ojczyzny próbował zapanować nad olbrzymim zadaniem, jakie w konsekwencji został przed nim postawione. Tym zadaniem było utrzymanie dla austriackich Niemców tego dziedzictwa, które po niezliczonych walkach, ich przodkowie wywalczyli na Zachodzie. Trzeba pamiętać, Ŝe austriaccy Niemcy nie mogli włoŜyć całych swoich sił w ten wysiłek, poniewaŜ serca i umysły najlepszych spośród nich ciągle zwracały się ku ich krewnym w Ojczyźnie, tak Ŝe tylko część ich energii pozostawała do wykorzystania w kraju.

Horyzonty umysłowe austriackiego Niemca były porównywalnie szerokie. Jego komercyjne interesy tworzyły prawie kaŜdą sekcję heterogenicznego Imperium. Przeprowadzenie prawie wszystkich waŜnych przedsięwzięć było w jego rękach. Podtrzymywał Państwo, w głównej części, swoimi wiodącymi ekspertami technicznymi i urzędnikami państwowymi.

Był odpowiedzialny za prowadzenie handlu zagranicznego na tyle, na ile ta sfera aktywności nie była pod kontrolą śydów. Wyłącznie austriacki Niemiec reprezentował polityczny cement, który utrzymywał Państwo w całości. Jego obowiązki wojskowe mogły zaprowadzić go daleko poza wąskie granice rodzinnego kraju. ChociaŜ jako rekrut mógł dołączyć do pułku złoŜonego z Niemców, pułk mógł stacjonować w Hercegowinie równie dobrze jak w Wiedniu lub Galicji. Oficerowie w armiach Habsburgów byli nadal Niemcami, podobny element przewaŜał w wyŜszych gałęziach słuŜby państwowej. Sztuka i nauka była w rękach Niemców.

Poza nowym artystycznym śmietnikiem, jaki mógł być łatwo wyprodukowany przez plemię murzyńskie, wszystkie prawdziwe inspiracje artystyczne pochodziły od niemieckiej części ludności. W muzyce, architekturze, rzeźbie i malarstwie, Wiedeń znacząco wspomagał całą podwójną monarchię. I to źródło nigdy nie ukazywało śladów moŜliwego wyczerpania. W

końcu, to Niemcy determinowali kierunek prowadzenia polityki zagranicznej, chociaŜ niewielka liczba Węgrów równieŜ była aktywna na tym polu.

47

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Jednak wszystkie wysiłki zmierzające do zachowania jedności Państwa były skazane na niepowodzenie, poniewaŜ kluczowe warunki wstępne nie były spełnione.

Była tylko jedna moŜliwa droga kontrolowania i utrzymania w szachu odśrodkowych sił róŜnych narodowości. Tą drogą było zarządzanie Państwem austriackim i zorganizowanie go wewnętrzne zgodnie z zasadą centralizacji. W Ŝaden inny sposób nie moŜna sobie wyobrazić zapewnienia egzystencji tego Państwa.

Od czasu do czasu były światłe okresy, kiedy wyŜsza warstwa rządząca rozumiała tą prawdę. Ale szybko o niej zapominano, albo rozmyślnie ignorowano z powodu konieczności przezwycięŜania trudności we wprowadzaniu jej w praktyce. KaŜdy projekt, jaki miał na celu nadanie Imperium bardziej federalnego kształtu musiał być nieefektywny, poniewaŜ nie było silnego autorytetu centralnego który mógł posłuŜyć się wystarczającą władzą wewnątrz Państwa do utrzymania elementów federalnych razem. Trzeba pamiętać w związku z tym, Ŝe warunki w Austrii były zupełnie inne niŜ w Rzeszy Niemieckiej załoŜonej przez Bismarcka.

Niemcy musiały zmierzyć się z tylko jedną trudnością, którą była transformacja czysto politycznych tradycji, poniewaŜ w całych Niemcach Bismarcka istniała wspólna podstawa kulturalna. Rzesza składała się tylko z przedstawicieli tej samej rasy lub narodowości, z wyjątkiem kilku małych obcych fragmentów.

Warunki demograficzne w Austrii były zupełnie odmienne. Z wyjątkiem Węgier nie było tradycji politycznych wynikających z przeszłości w Ŝadnym z róŜnych stowarzyszonych państw. Jeśli były, czas albo zatarł wszelkie ich ślady, albo przynajmniej spowodował ich niewyraźność. Co więcej, to była epoka, kiedy dominująca zaczynała być zasada narodowości; i ten fenomen obudził narodowe instynkty w róŜnych krajach stowarzyszonych pod berłem Habsburgów. Było trudno kontrolować działania tych nowo obudzonych sił narodowych, poniewaŜ obok granic podwójnej monarchii powstawały nowe państwa narodowe, których ludność składała się z pokrewnych ras jak odpowiednie narodowości tworzące Imperium Habsburgów. Te nowe państwa wywierały większy wpływ niŜ element niemiecki.

Nawet Wiedeń nie mógł się długo utrzymać w tym konflikcie. Kiedy Budapeszt rozwinął się w metropolię stał się rywalem, którego zadaniem nie była pomoc w utrzymaniu razem róŜnych rozbieŜnych części Imperium, ale raczej wzmocnienie jednej części. W krótkim czasie Praga poszła za przykładem Budapesztu, a następnie Lemberg, Laibach i inne. Poprzez podniesienie tych miejsc, które były prowincjonalnymi miasteczkami do rangi narodowych miast, powstały ośrodki niezaleŜnego Ŝycia kulturalnego. Poprzez to lokalne instynkty narodowe zyskały duchową podstawę i tym samym wzmocniły swój wpływ na ludzi. Musiał nadejść czas, kiedy partykularne interesy tych róŜnych krajów staną się silniejsze od wspólnych interesów imperialnych. Kiedy ten etap został osiągnięty, zagłada Austrii została przypieczę-towana.

Ten kurs rozwoju wypadków był jasno przewidywalny od śmierci Józefa II. Jego szybkość zaleŜała od wielu czynników, z których jedne miały źródła w samej monarchii, a inne wynikały z pozycji, jaką Imperium zajęło w polityce zagranicznej.

NiemoŜliwe było zrobienie jakiegokolwiek skutecznego wysiłku w celu permanentnej konsolidacji Państwa Austriackiego, dopóki nie wprowadzono by w Ŝycie silnej i nieustępliwej polityki centralizacji. Przede wszystkim naleŜało ustanowić tylko jeden język jako urzę-dowy język Państwa. W ten sposób moŜna by podkreślić formalną jedność tej imperialnej wspólnoty. I tym samym administracja miałaby w rękach techniczny instrument, bez którego Państwo nie moŜe przetrwać jako polityczna jedność. W ten sam sposób szkoły i inne formy edukacji powinny być uŜyte do wpajania poczucia wspólnego obywatelstwa. Taki cel nie mógłby zostać osiągnięty w dziesięć czy dwadzieścia lat. Taki wysiłek musi być przewidziany na stulecia; podobnie jak we wszystkich problemach kolonizacji, ciągła wytrwałość jest znacznie istotniejszym elementem niŜ jednorazowy wielki wysiłek.

48

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Nie trzeba dodawać, Ŝe w takich okolicznościach kraj musi być rządzony i admini-strowany poprzez ścisłe przestrzeganie zasady jednolitości.

Dla mnie bardzo pouczające było odkrycie dlaczego nie miało to miejsca, albo raczej dlaczego nie zostało to zrobione. ci, którzy byli winni zaniechania, powinni ponieść odpowiedzialność za rozpad Imperium Habsburgów.

Bardziej niŜ jakiekolwiek inne państwo, egzystencja starej Austrii zaleŜała od silnego i sprawnego rządu. Imperium Habsburgów brakowało jednolitości etnicznej, która ustanawia fundamentalną podstawę Państwa narodowego i zapewnia jego istnienie nawet jeśli siła rządząca jest całkowicie nieefektywna. Kiedy Państwo składa się z homogenicznej ludności, naturalna inercja takiej populacji utrzyma Państwo w całości i zapewni jego istnienie pomimo zadziwiająco długich okresów złych rządów i nieudolnej administracji. Czasem moŜe się wydawać, Ŝe nie ma juŜ Ŝycia w tym ciele, ale nadchodzi czas, kiedy pozorne zwłoki powstają i pokazują światu zadziwiające dowody niezniszczalnej Ŝywotności.

Ale sytuacja jest całkowicie inna w kraju, gdzie ludność nie jest homogeniczna, gdzie nie ma więzów krwi, a tylko rządy jednej ręki. Jeśli ta ręka wykaŜe oznaki słabości w takim Państwie nie nastąpi rodzaj hibernacji Państwa, ale raczej obudzenie indywidualistycznych instynktów drzemiących w grupach etnicznych. Te instynkty nie są odczuwane tak długo, jak te grupy są zdominowane przez centralną wolę rządu. Niebezpieczeństwo, jakie istnieje z powodu tych uśpionych instynktów separatystycznych moŜe być bardziej lub mniej unieszko-dliwione tylko poprzez stulecia edukacji, wspólnych tradycji i interesów. Im młodsze jest takie Państwo, tym bardziej jego istnienie zaleŜy od zdolności i siły centralnego rządu. Jeśli ich powstanie nastąpiło tylko z powodu pracy silnej osobowości albo genialnego przywódcy, w wielu przypadkach rozpadnie się kiedy tylko zniknie załoŜyciel, bo chociaŜ wielki, był

sam. Ale nawet po wiekach wspólnej edukacji i doświadczeń nie moŜna mówić o całkowitym przezwycięŜeniu tych tendencji separatystycznych. Mogą być tylko uśpione i mogą się nagle obudzić, kiedy centralny rząd okaŜe słabość i siła wspólnej edukacji włącznie z prestiŜem wspólnej tradycji nie dadzą rady przeciwstawić się Ŝywotnej energii separatystycznych narodowości wykuwających swoją indywidualną egzystencję.

Niezdolność dostrzeŜenia tej prawdy moŜe być nazwana tragicznym przestępstwem rządzących Habsburgów.

Tylko przed oczami jednego z władców Habsburgów, i po raz ostatni, ręka Przeznaczenia trzymała pochodnię, jaka rzuciła światło na przyszłość jego kraju. Ale ta pochodnia została zgaszona na zawsze.

Józef II, Rzymski Cesarz Narodu Niemieckiego, wypełniony był rosnącym lękiem, kiedy zdał sobie sprawę z faktu, Ŝe jego Ród został zepchnięty na margines Imperium i Ŝe w niedługim czasie zostanie obalony i pochłonięty przez wir wytworzony przez ten Babilon narodowości, jeśli nie zrobi się czegoś w ostatniej chwili aby przezwycięŜyć złowieszcze konsekwencje wynikające z niedbalstwa jego przodków. Z nadludzką energią ten „Przyjaciel Ludzkości” uczynił kaŜdy moŜliwy wysiłek dla przeciwdziałania efektom niefrasobliwości i bezmyślności jego poprzedników. Usiłował w ciągu dekady naprawić szkody wyrządzone w ciągu stuleci. Gdyby tylko Przeznaczenie dało mu czterdzieści lat na jego pracę, i gdyby tylko dwa pokolenia kontynuowały zaczętą przez niego pracę, stałby się cud. Ale kiedy zmarł, złamany na ciele i duchu po dziesięciu latach władania, jego praca utonęła wraz z nim w grobie i spoczywa razem z nim w Krypcie Kapucynów, śpiąc wiecznym snem, nigdy więcej nie pokazując śladów obudzenia.

Jego następcy nie mieli ani zdolności, ani siły woli koniecznej do przeprowadzenia zadania, z jakim musieli się zmierzyć.

Kiedy pierwsze znaki nowej rewolucyjnej epoki pojawiły się w Europie, ogień stopniowo rozprzestrzeniał się w Austrii. I kiedy ten ogień zaczął bez przerwy płonąć, był podsy-49

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu cany nie przez warunki socjalne czy polityczne, ale przez siły mające swoje źródło w nacjonalistycznych tęsknotach róŜnych grup etnicznych.

Europejski ruch rewolucyjny w 1848 przyjął prawie wszędzie formę konfliktu klaso-wego, ale w Austrii stał się wojną na tle rasowym. Zapominając o źródłach tego ruchu lub być moŜe nie mogąc rozpoznać go od początku i konsekwentnie biorąc udział w rewolucyjnym powstaniu, austriaccy Niemcy przypieczętowali swój los. Pomogli obudzić ducha „zachodniej demokracji”, który w krótkim czasie zniszczył podstawy ich własnej egzystencji.

Ustanowienie parlamentarnego ciała przedstawicielskiego, bez uprzedniego domaga-nia się ustanowienia jednego języka uŜywanego we wszystkich kontaktach publicznych wewnątrz Państwa było pierwszym wielkim ciosem wymierzonym w przewagę elementu niemieckiego w podwójnej monarchii. Od tego momentu Państwo było skazane na wcześniejszą lub późniejszą zagładę. Wszystko, co nastąpiło później było niczym innym, jak tylko historyczną likwidacją Imperium.

Oglądanie tego procesu postępującej dezintegracji było tragicznym i jednocześnie po-uczającym doświadczeniem. Wykonanie wyroku historii pociągało za sobą tysiące szczegółów. Fakt, iŜ większość ludzi była ślepa na oczywiste znaki rozpadu tylko dowodzi, Ŝe bogo-wie zarządzili zniszczenie Austrii.

Nie chcę rozwodzić się nad szczegółami, poniewaŜ leŜy to poza zakresem tej ksiąŜki.

Chcę potraktować w szczegółach tylko te wydarzenia, które są typowe dla spraw prowadzących do upadku narodów i Państw i tym samym są waŜne dla naszych obecnych czasów. Co więcej, przestudiowanie tych wypadków pomogło mi utworzyć podstawę moich poglądów politycznych.

* * *

Pośród instytucji, które przejawiały najbardziej klarowne znaki rozpadu, nawet dla sklepikarza nie obdarzonego dobrym wzrokiem, była ta, która ze wszystkich instytucji Państwa powinna być najsilniejsza – mam na myśli parlament, albo jak nazywano go w Austrii, Reichsrat.

Oczywisty przykład tego ciała kolegialnego istniał w Anglii, kraju klasycznej demokracji. Całość tej znakomitej instytucji została przeniesiona do Austrii z moŜliwie najmniejszymi zmianami.

Austriacki odpowiednik dla brytyjskiego systemu dwuizbowego został ustanowiony w Wiedniu jako Abgeordnetenhaus i Herrenhaus. Same budynki były nieco inne. Kiedy Barry wznosił swoje pałace, albo jak mówimy Izby Parlamentu, na wybrzeŜu Tamizy, mógł spojrzeć do historii Imperium Brytyjskiego jako inspirację do swojej pracy. W tej historii znalazł

wystarczająco duŜo materiału do wypełnienia i udekorowania 1.200 nisz, wsporników i fila-rów w swoim wspaniałym gmachu. Jego pomniki i obrazy spowodowały, Ŝe Izba Lordów i Izba Gmin stały się świątyniami chwały narodowej.

Tutaj Wiedeń napotkał pierwszą trudność. Kiedy Hansen, duński architekt, ukończył

ostatni szczyt marmurowego pałacu, w którym miało mieścić się ciało reprezentacyjne, musiał zwrócić się do świata antycznego aby wypełnić dekoracje. Ten teatralny zdrój „zachodniej demokracji” został przyozdobiony statuami i portretami greckich i rzymskich męŜów stanu i filozofów. Jak na ironię, konie przy kwadrygach zwieńczających obydwie izby ciągnęły je we wszystkie cztery strony świata. Nie ma lepszego symbolu dla aktywności odbywają-cej się w tych budynkach.

„Narodowości” były przeciwne jakiejkolwiek formie gloryfikacji historii Austrii w dekoracjach tego budynku, twierdząc, Ŝe będzie to stanowić prowokację i atak. To samo wydarzyło się w Niemczech, gdzie Reichstag zbudowany przez Wallota nie był zadedykowany 50

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu narodowi niemieckiemu dopóki nie zagrzmiały armaty Wojny Światowej. I wtedy został zadedykowany przez inskrypcję.

Nie miałem jeszcze dwudziestu lat, kiedy po raz pierwszy wszedłem do pałacu na Franzensring aby zobaczyć i posłuchać Izby Deputowanych. To pierwsze doświadczenie wzbudziło we mnie głębokie uczucie odrazy.

Zawsze nienawidziłem parlamentu, ale nie jako samej instytucji. Wręcz przeciwnie.

Jako człowiek zawsze pielęgnujący ideały wolności politycznej nie mogę sobie nawet wyobrazić innej formy rządzenia. W świetle mojej postawy w stosunku do rodu Habsburgów rozwaŜanie jakiejkolwiek formy dyktatury było przestępstwem przeciwko wolności i rozsądkowi.

Szczególny podziw, jaki miałem dla parlamentu brytyjskiego przyczynił się do uformowania tej opinii. Byłem przepojony uczuciem podziwu prawie nie będąc świadomym efektu czytania zbyt duŜej ilości gazet kiedy byłem młodszy. Nie mogłem odrzucić tego podziwu w jednym momencie. Dostojny sposób, w jaki brytyjska Izba Lordów wypełniała swoją funkcję wywierała na mnie wielkie wraŜenie, głównie dzięki entuzjastycznemu sposobowi, w jaki prasa austriacka opisywała te wydarzenia. Musiałem zapytać się, czy moŜe być jakaś szla-chetniejsza forma rządów niŜ rządy ludu?

Ale te rozwaŜania dostarczyły mi motywów mojej wrogości w stosunku do parlamentu austriackiego. Forma, w jakiej reprezentowane były rządy parlamentarne, wyglądała na niegodną swojego wielkiego prototypu. Następujące rozwaŜania takŜe wpłynęły na moją postawę:

Los Niemców w Państwie Austriackim zaleŜał od ich pozycji w parlamencie. Przed wprowadzeniem powszechnego tajnego głosowania Niemcy mieli większość w parlamencie, chociaŜ nie była to bardzo znacząca większość. Nawet ta sytuacja dawała powody do niepokoju, poniewaŜ nie moŜna było liczyć na socjaldemokratyczną frakcję Niemców przy oma-wianiu problemów narodowych. W kwestiach o krytycznym znaczeniu dla elementu niemieckiego, socjaldemokraci zawsze zajmowali stanowisko antyniemieckie, poniewaŜ obawiali się utraty zwolenników wśród innych grup narodowych. JuŜ w tym czasie – przed wprowadzeniem powszechnego prawa wyborczego – partia socjaldemokratyczna nie mogła być traktowana jako partia niemiecka. Wprowadzenie powszechnego prawa wyborczego spowodowało zakończenie nawet tej czysto liczbowej przewagi elementu niemieckiego. Droga została oczyszczona dla dalszej „de-germanizacji” Państwa Austriackiego.

Narodowy instynkt samozachowawczy spowodował, Ŝe było dla mnie niemoŜliwe przyjęcie systemu reprezentacji, w którym Niemcy nie byli naprawdę reprezentowani, w dodatku byli zawsze zdradzani przez frakcję socjaldemokratyczną. Jednak a, i wiele innych niedoskonałości nie mogły być przypisane systemowi parlamentarnemu jako takiemu, ale raczej szczególnie Państwu Austriackiemu. Nadal wierzyłem, Ŝe jeśli uda się przywrócić większość niemiecką w ciele reprezentacyjnym, nie będzie powodów do sprzeciwiania się takiemu systemowi tak długo, jak będzie istniało Państwo Austriackie.

Takie było moje ogólne nastawienie, kiedy po raz pierwszy wszedłem do tych świętych i kontrowersyjnych sal. Dla mnie były święte tylko z powodu promiennego piękna tego majestatycznego gmachu. Grecki cud na niemieckiej ziemi.

Jednak szybko wściekłem się z powodu odraŜającego spektaklu, jaki rozgrywał się przed moimi oczami. Kilkuset przedstawicieli zebrało się dla omówienia bardzo istotnego problemu ekonomicznego i kaŜdy z ich miał prawo wypowiedzieć własne zdanie.

To doświadczenie jednego dnia dało mi wystarczająco duŜo materiału do przemyśleń na kilka następnych tygodni.

Intelektualny poziom debaty był niski. Czasami debatujący byli całkowicie niezrozu-miali. Niektórzy z obecnych w ogóle nie mówili po niemiecku, a tylko w swoich słowiańskich językach narodowych lub dialektach. Tak więc mogłem na własne uszy usłyszeć to, z co do 51

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu tej pory znałem tylko z lektury gazet. Wzburzona masa ludzi, gestykulujących i wrzeszczą-cych na siebie, i Ŝałosny stary człowiek potrząsający dzwonkiem i gorączkowo starający się doprowadzić Izbę do porządku poprzez przyjacielskie przemowy, nawoływania i powaŜne ostrzeŜenia.

Nie mogłem powstrzymać się od śmiechu.

Kilka tygodni później odbyłem drugą wizytę. Tym razem Izba przedstawiała zupełnie inny widok, tak Ŝe trudno było rozpoznać to samo miejsce. Sala była praktycznie pusta. W

dole wszyscy spali. Kilku deputowanych było na swoich miejscach, ziewali na siebie. Jeden z nich „przemawiał”. Obecny był wicemarszałek Izby. Kiedy rozglądał się dookoła, było jasne, Ŝe się nudzi.

Zacząłem się powaŜnie zastanawiać nad całą tą sprawą. Chodziłem do parlamentu kiedy tylko miałem wolny czas i przyglądałem się spektaklowi cicho, ale z uwagą. Słuchałem debat, na tyle na ile były zrozumiałe, i studiowałem bardziej lub mniej inteligentne twarze

„wybrańców” – przedstawicieli róŜnych narodów, jakie tworzyły to błazeńskie Państwo.

Stopniowo formowałem własne idee na temat tego, co widziałem.

Rok takiej cichej obserwacji wystarczył do całkowitego zniszczenia moich wcześniejszych przekonań co do charakteru tej instytucji parlamentarnej. Nie sprzeciwiałem się juŜ

tylko skrzywionej formie, w jakiej przyjęto zasadę reprezentacji parlamentarnej w Austrii.

Nie. Stało się dla mnie niemoŜliwe zaakceptowanie całego tego systemu. Dotychczas wierzyłem, Ŝe straszliwe niedoskonałości austriackiego parlamentu wynikają z braku większości niemieckiej, ale zrozumiałem, Ŝe sama instytucja jest zła w swojej formie i istocie.

Wiele problemów powstało w moim umyśle. Przyjrzałem się dokładniej demokratycznej zasadzie „decyzji przez głos większości”, i przeanalizowałem nie mniej dokładnie intelektualną i moralną wartość panów, którym jako wybranym reprezentantom narodu zostało powierzone zadanie wprowadzenia w Ŝycie tej zasady.

Tak więc w tym samym czasie poznałem zarówno samą instytucję, jak i tych, którzy wchodzili w jej skład. Dlatego teŜ w ciągu kilku lat doszedłem do jasnego i Ŝywego obrazu przeciętnego uwielbianego fenomenu naszych czasów – deputowanego parlamentarnego. Jego obraz, jaki wtedy uformowałem, wyrył się głęboko w mojej pamięci i nigdy później go nie zmieniłem, przynajmniej jeśli chodzi o kwestie podstawowe.

Po raz kolejny te praktyczne lekcje wzięte z prawdziwego Ŝycia ocaliły mnie przed zaplątaniem się w teorię, która na pierwszy rzut oka jest tak kusząca dla wielu osób, chociaŜ

ta teoria jest sama w sobie objawem ludzkiej dekadencji.

Demokracja dzisiaj praktykowana w Zachodniej Europie, jest prekursorem marksizmu. W praktyce marksizm jest niewyobraŜalny bez demokracji. Demokracja jest wylęgarnią, w której bakcyle marksizmu mogą rosnąć i się rozprzestrzeniać. Poprzez wprowadzenie parlamentaryzmu, demokracja wyprodukowała „potworność brudu i ognia”6), w której jednak kreatywny ogień chyba zbyt szybko się wypalił.

Jestem bardziej niŜ wdzięczny Losowi, Ŝe natknąłem się na ten problem, kiedy jeszcze byłem w Wiedniu; poniewaŜ gdybym był w tym czasie w Niemczech, mógłbym łatwo znaleźć tylko powierzchowne rozwiązanie. Gdybym był w Berlinie kiedy po raz pierwszy odkryłem jak nielogiczna jest instytucja którą nazywamy parlamentem, mógłbym łatwo dojść do drugiej skrajności i uwierzyć – jak wierzyło wiele osób, i najwidoczniej nie bez powodu – Ŝe ratunek narodu i Rzeszy moŜe być osiągnięty tylko poprzez ponowne wzmocnienie władzy imperialnej. Ci, którzy wierzyli w to, nie dostrzegali tendencji swoich czasów i byli ślepi na dąŜenia ludzi.

W Austrii nie moŜna było się tak łatwo pomylić. NiemoŜliwe byłoby popadnięcie z jednego błędu w drugi. Jeśli parlament był bezuŜyteczny, Habsburgowie byli gorsi; albo przynajmniej nie byli chociaŜ odrobinę lepsi. Problem nie mógł być rozwiązany przez odrzucenie systemu parlamentarnego. Natychmiast powstawało pytanie: co potem? Odrzucenie i 52

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu zniesienie Reichsratu spowodowałoby pozostawienie całej władzy w rękach Habsburgów.

Zwłaszcza dla mnie ta idea była niemoŜliwa do przyjęcia.

PoniewaŜ ten problem był zwłaszcza trudny w odniesieniu do Austrii, zostałem zmuszony kiedy byłem jeszcze całkiem młody do znacznie dokładniejszego rozwaŜenia całej kwestii, niŜ zrobiłbym to w innym przypadku.

Najbardziej uderzającym aspektem całej sytuacji, który dał mi najwięcej podstaw do powaŜnych przemyśleń był całkowity brak jakiejkolwiek indywidualnej odpowiedzialności w ciele przedstawicielskim.

Parlament podejmuje pewne decyzje, których wprowadzenie w Ŝycie moŜe mieć najbardziej niszczące konsekwencje, ale nikt nie ponosi odpowiedzialności za to. Od nikogo nie moŜna Ŝądać wyjaśnień. Z pewnością nie moŜna powiedzieć, Ŝe rząd uwalnia się odpowiedzialności, kiedy podaje się do dymisji po spowodowaniu katastrofy. Czy moŜna powiedzieć, Ŝe ta odpowiedzialność całkowicie znika, kiedy tworzy się nowa koalicja albo parlament zostaje rozwiązany? Czy zasada odpowiedzialności moŜe oznaczać cokolwiek innego niŜ odpowiedzialność określonej osoby?

Czy w ogóle moŜliwe jest pociągnięcie do odpowiedzialności liderów rządu za jakąkolwiek akcję, która miała źródło w Ŝyczeniach całego tłumu deputowanych i została przeprowadzona z ich aprobatą lub na ich rozkaz? Czy zamiast rozwijania konstruktywnych idei i planów zadanie męŜa stanu polega na sztuce sprawienia, aby horda tępaków zrozumiała jego projekty? Czy jego zadaniem jest błagać ich, aby udzielili mu wspaniałomyślnego pozwolenia?

Czy niezbędną umiejętnością męŜa stanu, jaką powinien posiadać jest dar przekony-wania współmierny z jego umiejętnością kreślenia wielkich politycznych planów i wprowadzania ich w Ŝycie?

Czy naprawdę dowodzi niekompetencji męŜa stanu, jeśli nie potrafi uzyskać większości głosów dla wsparcia jego polityki wśród motłochu, jaki został zebrany razem przez mniej lub bardziej sprzyjające przypadki?

Czy był kiedykolwiek przypadek, kiedy takie zgromadzenie godnie oceniło wielką koncepcję polityczną, zanim ta koncepcja została wprowadzona w Ŝycie i jej wielkość otwarcie ukazała się poprzez jej sukces?

CzyŜ na tym świecie kreatywny akt geniuszu nie musi zawsze sprzeciwiać się bezwładności mas?

Co powinien zrobić mąŜ stanu, jeśli nie uda mu się skłonić parlamentarnego tłumu do wyraŜenia zgody na jego politykę? Czy powinien kupić tą zgodę w jakichś okolicznościach?

Albo czy skonfrontowany z uporczywą głupotą swoich współobywateli, powinien powstrzymać się od zastosowania środków, jakie uznał za Ŝywotną konieczność dla Ŝycia narodu? Powinien zrezygnować czy pozostać u władzy?

Czy w takich okolicznościach człowiek honoru nie znajdzie się twarzą w twarz z bez-nadziejną sprzecznością pomiędzy jego polityczną przenikliwością z jednej strony, a integral-nością moralną, albo ściślej mówiąc, z jego poczuciem uczciwości z drugiej strony?

Gdzie moŜemy przeprowadzić granicę pomiędzy obowiązkiem publicznym a osobistym honorem?

Czy kaŜdy prawdziwy przywódca musi odrzucić pomysł zdegradowania siebie do poziomu politycznego gangstera?

Czy z drugiej strony kaŜdy gangster nie czuje chęci na „zabawę w politykę”, widząc, Ŝe końcowa odpowiedzialność nigdy nie spocznie osobiście na nim, ale na anonimowej masie jakiej nigdy nie da się pociągnąć do odpowiedzialności za ich działania?

Czy parlamentarna zasada rządzenia poprzez liczbową większość musi koniecznie doprowadzić do zniszczenia kaŜdej formy przywództwa?

53

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Czy ktoś naprawdę wierzy w to, Ŝe postęp człowieka ma źródło w zbiorowym mózgu większości, a nie w mózgu indywidualnej jednostki?

Czy moŜna spodziewać się, Ŝe przyszła cywilizacja ludzka będzie w stanie zrezygnować z tej podstawy ludzkiej kultury?

Ale czy dzisiaj nie jest tak, bardziej niŜ kiedykolwiek, Ŝe kreatywny mózg jednostki jest niezastąpiony?

Parlamentarna zasada nadawania mocy legislacyjnej decyzjom większości odrzuca autorytet jednostki i zamiast niego stawia jakąś ilość anonimowych głów. Robiąc to sprzeciwia się arystokratycznej zasadzie, będącej fundamentalnym prawem Natury; ale oczywiście musimy pamiętać, Ŝe w naszej dekadenckiej erze nie naleŜy myśleć o tej zasadzie jako o wcielonej w wyŜsze dziesięć tysięcy.

Dewastujący wpływ tej parlamentarnej instytucji moŜe nie być łatwo dostrzeŜony przez tych, którzy czytają Ŝydowską prasę, dopóki czytelnik nie nauczy się, jak samodzielnie myśleć i oceniać fakty. Ta instytucja jest przede wszystkim odpowiedzialna za tłumne wtargnięcie miernych ludzi na pole polityki. Skonfrontowany z takim fenomenem, człowiek obdarzony prawdziwymi umiejętnościami przywódczymi będzie odczuwał pokusę wycofania się z udziału w Ŝyciu politycznym; poniewaŜ w takich okolicznościach sytuacja nie wymaga człowieka, który posiada cechy konstruktywnego męŜa stanu, ale raczej człowieka, który potrafi targować się o przychylność większości. Taka sytuacja przemawia do małych umysłów i będzie je przyciągać.

Im węŜsze horyzonty myślowe i bardziej mizerny zasób wiedzy politycznego gangstera, tym bardziej precyzyjne są jego oceny jego własnej bazy politycznej, i tym bardziej będzie on skłonny doceniać system, jaki nie wymaga kreatywnego geniuszu albo wysokiej klasy talentu; ale raczej chytrej roztropności, jaka cechuje efektywnego urzędnika miejskiego. W rzeczy samej, bardziej ceni on ten rodzaj małej chytrości niŜ polityczny geniusz Peryklesa. Taka miernota nie musi się nawet martwić o odpowiedzialność za to, co czyni. Od początku wie, Ŝe jakiekolwiek byłyby efekty jego „bycia męŜem stanu” jego koniec jest juŜ zapisany w gwiaz-dach; pewnego dnia będzie musiał wycofać się i zrobić miejsce dla kogoś, kto ma podobny kaliber umysłowy. Kolejnym znakiem naszych dekadenckich czasów jest to, Ŝe liczba wybitnych męŜów stanu rośnie proporcjonalnie do tego, jak kurczy się kaliber indywidualnej osobowości. Ten kaliber będzie stawał się coraz mniejszy, w miarę jak pojedynczy polityk będzie musiał liczyć na parlamentarną większość. Człowiek o prawdziwych umiejętnościach politycznych odmówi bycia pachołkiem stada bezmyślnych gdakaczy; z drugiej strony oni, będąc reprezentantami większości – co oznacza cymbalski tłum – nie nienawidzą czegokolwiek tak bardzo, jak ponadprzeciętnego mózgu.

Dla bezmyślnych deputowanych zawsze pocieszające jest, jeśli kieruje nimi osoba, której ranga intelektualna jest na ich poziomie. Wtedy kaŜdy z nich moŜe mieć okazję zabły-śnięcia w debacie pośród innych i przede wszystkim kaŜdy z nich czuje, Ŝe pewnego dnia moŜe wznieść się na szczyt. Jeśli Peter moŜe być szefem dzisiaj, dlaczego Paul nie moŜe być nim jutro?

Ten nowy wynalazek demokracji jest bardzo ściśle związany ze szczególnym fenomenem, jaki ostatnio rozprzestrzenił się w zastraszający sposób, mianowicie tchórzostwo duŜej części naszych tak zwanych liderów politycznych. Kiedykolwiek muszą być podjęte waŜne decyzje, zawsze będą czuli się szczęśliwi, Ŝe mogą się ukryć za plecami tego, co nazywają większością.

Obserwując jednego z tych politycznych manipulatorów moŜna zauwaŜyć, jak nakłania większość do poparcia jego wszelkich działań. Musi mieć wspólników, aby móc przesunąć odpowiedzialność na inne barki, kiedy tylko będzie miał okazję to zrobić. To jest główny powód, dlaczego ten rodzaj politycznej aktywności jest odraŜający dla odwaŜnego człowieka z charakterem, podczas gdy w tym samym czasie przyciąga typów niŜszej kategorii; poniewaŜ

54

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu człowiek, który nie chce przyjąć odpowiedzialności za własne działania, ale zawsze chce być jakoś osłaniany, musi być klasyfikowany pośród niegodziwców i łotrów. Jeśli przywódca państwa będzie wywodził się z tej niŜszej klasy politycznej, zgubne konsekwencje szybko dadzą znać o sobie. Nikt nie będzie miał odwagi, aby zrobić decydujący krok. Raczej zaak-ceptują obelgi i oszczerstwa, niŜ zbiorą się na odwagę zajęcia zdecydowanego stanowiska.

Nie pozostanie nikt, kto będzie chciał zaryzykować swoją pozycję i karierę, jeśli zajdzie taka potrzeba, dla wsparcia wyznaczonej linii politycznej.

Zawsze trzeba mieć na uwadze fakt, Ŝe większość nigdy nie moŜe zastąpić człowieka.

Ta większość reprezentuje nie tylko ignorancję, ale takŜe tchórzostwo. I tak jak stu tępaków nie jest równych jednemu mędrcowi, tak stu nędznych tchórzy nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek politycznego działania wymagających moralnej siły i hartu ducha.

Im mniejszy cięŜar odpowiedzialności na kaŜdym pojedynczym przywódcy, tym większa będzie liczba tych, którzy pomimo swojej Ŝałosnej mierności, będą się czuli powołani do oddania swojej nieśmiertelnej energii w słuŜbę narodowi. Jest ich tak wielu, Ŝe nie mogą doczekać się na swoją kolej. Stoją w długiej kolejce, z wysiłkiem i smutno licząc, ilu stoi przed nimi i odliczają godziny, kiedy wreszcie będą mogli posunąć się naprzód. Obserwują kaŜdą zmianę, jaka ma miejsce wśród personelu urzędu ku któremu kierują swoje nadzieje, i są wdzięczni za kaŜdy skandal, jaki usuwa jednego z pretendentów stojących przed nimi w kolejce. Jeśli ktoś pozostaje zbyt długo na swoim stanowisku, traktują to jako prawie naruszenie świętego porozumienia opartego na ich wzajemnej solidarności. Wpadają we wściekłość i nie dają spokoju, dopóki nietaktowna osoba w końcu zostanie usunięta i zmuszona do oddania swojej wygodnej synekury do dyspozycji publicznej. Po tym będzie miał marne szanse na otrzymanie kolejnej szansy. Zwykle kreatury, które zmuszono do oddania swoich stanowisk wpychają się z powrotem do kolejki oczekujących, dopóki nie zostaną przepędzeni przez protesty innych pretendentów.

Rezultat tego wszystkiego jest taki, Ŝe w takim Państwie, następują nagłe zmiany w publicznych urzędach i na publicznych stanowiskach, co ma ogólnie bardzo niepokojące efekty, ale moŜe łatwo doprowadzić do katastrofy, jeśli powstanie niepoŜądany kryzys. Nie tylko ignoranci i niekompetentne osoby mogą paść ofiarami tych parlamentarnych uwarunkowań, jako Ŝe prawdziwy przywódca moŜe zostać tym objęty tak samo jak inni, jeśli nie bardziej, jeśli tylko zrządzeniem Losu znalazł się on na takim stanowisku. Kiedy tylko wyŜsze umiejętności takiego przywódcy zostaną rozpoznane, natychmiast utworzy się zwarty front przeciwko niemu, zwłaszcza jeśli ten przywódca, chociaŜ nie pochodzący z ich szeregów, wpadł

w nawyk rozmawiania z tymi prześwietnymi głupcami na ich poziomie. Oni chcą przebywać tylko we własnym towarzystwie i szybko nabiorą wrogiej postawy w stosunku do kaŜdego człowieka, który moŜe wznieść się ponad nich, kiedy zmiesza się z ich szeregami. Ich instynkt, tak ślepy w innych kierunkach, tutaj akurat jest bardzo ostry.

W nieuniknionym rezultacie poziom intelektualny klasy rządzącej ciągle się obniŜa.

MoŜna łatwo przewidzieć, jak bardzo naród i Państwo cierpią z powodu takiego rozwoju okoliczności, chyba Ŝe samemu naleŜy się do tej samej klasy „przywódców”.

Stara Austria posiadała parlamentarny reŜim w najczystszej formie.

ChociaŜ austriacki premier był mianowany przez Króla – Imperatora, ten akt miano-wania zaledwie był praktycznym wynikiem woli parlamentu. Targi odbywające się w odniesieniu do kaŜdego stanowiska ministerialnego ukazywały wszystkie typowe oznaki Zachodniej Demokracji. Efekty odpowiadały omówionym zasadom. Odstępy czasu pomiędzy zamia-nami jednej osoby na inną stawały się coraz krótsze, w końcu następowała dzika sztafeta. Z

kaŜdą zmianą jakość „męŜów stanu” pogarszała się, aŜ w końcu pozostawał tylko typ drobne-go politycznego cwaniaka. Walory takich ludzi były oceniane według ich zręczności w mon-towaniu jednej koalicji za drugą; innymi słowy według chytrości w manipulowaniu najdrob-55

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu niejszymi transakcjami politycznymi. To była jedyna praktyczna aktywność, do jakiej ci przedstawiciele byli zdolni.

W tej sferze Wiedeń był szkołą oferującą najbardziej imponujące przykłady.

Kolejną cechą, jaka zwróciła moją uwagę równie mocno, jak cechy, o których juŜ

mówiłem, był kontrast pomiędzy talentami i wiedzą tych wybrańców narodu z jednej strony, a z drugiej strony naturą zadań, z jakimi mieli się zmierzyć. Chcąc nie chcąc, nie moŜna było powstrzymać się od powaŜnej refleksji nad wąskimi horyzontami intelektualnymi tych wybranych reprezentantów róŜnych składowych narodowości, i nie moŜna było uniknąć rozwaŜań nad metodami, którymi te szlachetne figury naszego Ŝycia publicznego były odkrywane.

Warto było dokonać dokładnych studiów i badań nad sposobami, jakimi prawdziwe talenty tych panów były oddawane w słuŜbę ich krajowi; innymi słowy, przeanalizować dokładnie techniczne procedury ich działań.

Cały spektakl Ŝycia parlamentarnego stawał się coraz bardziej beznadziejny, im głębiej wnikało się w jego wewnętrzną strukturę i studiowało ludzi i zasady systemu w duchu bezwzględnej obiektywności. Było niezwykle konieczne pozostawanie ściśle obiektywnym w studiach nad instytucją, której sponsorzy mówili o „obiektywności” w kaŜdym zdaniu jako o jedynej sprawiedliwej bazie ocen i osądów. Jeśli ktoś przyjrzał się tym panom i prawom ich Ŝmudnej egzystencji, rezultaty były niespodziewane.

Nie ma Ŝadnej innej zasady okazującej się być tak nieprzemyślaną jak parlamentaryzm, jeśli przyjrzeć mu się obiektywnie.

W naszym badaniu moŜemy pominąć metody związane z przeprowadzaniem wyboru nowych przedstawicieli, jak równieŜ sposoby przydzielania im urzędów i nadawania im tytu-łów. Jest całkiem ewidentne, Ŝe tylko w niewielkim stopniu Ŝyczenia i potrzeby publiczne są zadowalane w sposób, w jaki wybory mają miejsce; poniewaŜ kaŜdy, kto właściwie ocenia polityczną inteligencję mas moŜe łatwo dostrzec, Ŝe nie jest ona dostatecznie rozwinięta, aby pozwolić im na uformowanie ogólnych sądów politycznych na własną rękę, albo wybranie ludzi którzy mogliby być kompetentni we wdraŜaniu ich idei w praktyce.

Jakkolwiek by nie definiować terminu „opinia publiczna”, tylko bardzo mała jej część pochodzi z osobistego doświadczenia lub indywidualnych spostrzeŜeń. Większa jej część jest rezultatem sposobu, w jaki sprawy publiczne są prezentowane ludziom poprzez przytłaczają-co sugestywny i nieustępliwy system „informacji”.

W sferze religijnej wyznawanie jakiegoś przekonania jest w duŜej mierze efektem edukacji, podczas gdy pragnienia religijne są uśpione w duszy; tak samo poglądy polityczne mas są końcowym efektem wpływów systematycznie operujących na ludzkiej inteligencji i uczuciach, stosowanych czasami z prawie niewiarygodną dokładnością i wytrwałością.

Jak dotąd najbardziej efektywna gałąź edukacji politycznej, która najlepiej w tym miejscu określona jest słowem „propaganda”, prowadzona jest przez prasę. Prasa jest główną metodą stosowaną w procesie politycznego „oświecenia”. Reprezentuje rodzaj szkoły dla dorosłych. Jednak ta aktywność edukacyjna nie jest w rękach Państwa, ale w szponach sił, które częściowo mają bardzo podejrzany charakter. Jako nadal młody człowiek w Wiedniu miałem doskonałą moŜliwość poznania ludzi, którzy są właścicielami tej maszyny masowego nauczania, jak równieŜ tych dostarczających jej później rozprowadzanych idei. Na początku byłem zaskoczony, kiedy zdałem sobie sprawę, jak mało czasu zajmuje tej niebezpiecznej wielkiej sile wewnątrz Państwa wytworzenie jakiegoś poglądu wśród ludzi; nawet jeśli w ten sposób całkowicie błędnie interpretowano prawdziwą wolę i przekonania ludzi. Tylko kilka dni zajmuje prasie przetworzenie jakiejś śmiesznie trywialnej sprawy w kwestię o znaczeniu narodowym, podczas gdy Ŝywotne problemy były całkowicie ignorowane albo ukrywane przed uwagą publiczną.

Prasa opanowała magiczną sztukę produkowania nazwisk z niczego w ciągu kilku tygodni. Powodują związanie wielkich nadziei mas z tymi nazwiskami. Czynią te nazwiska 56

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu bardziej popularnymi, niŜ jakikolwiek człowiek o prawdziwych zdolnościach mógłby mieć nadzieję w ciągu długiego Ŝycia. Wszystko to było robione, na przekór faktowi, Ŝe te nazwiska były całkowicie nieznane i nikt nigdy nie słyszał o nich na miesiąc przed tym, jak prasa publicznie ich ozdobiła. W tym samym czasie stare i wypróbowane figury w polityce i innych sferach Ŝycia szybko wypadały z publicznej pamięci i zapominano o nich jak gdyby byli martwi, chociaŜ byli nadal zdrowi i cieszyli się pełnią energii. Czasami tacy ludzie byli tak obrzydliwie obraŜani, Ŝe ich nazwiska stawały się trwałymi symbolami najgorszego rodzaju nikczemności. W celu poprawnego ocenienia naprawdę zgubnego wpływu, jaki moŜe wywrzeć prasa, trzeba zbadać haniebną Ŝydowską metodę, wskutek której honorowi i porządni ludzie byli obrzucani błotem i brudem, w formie niskich oszczerstw i wyzwisk, z setek kierunków jednocześnie, jak gdyby kierowanych jakimś magicznym zaklęciem.

Ci drogowi rabusie nie cofną się przed niczym, Ŝeby osiągnąć swoje niecne cele.

Wetkną swoje nosy w najbardziej osobiste sprawy rodzinne i nie spoczną, dopóki nie wywęszą jakiegoś drobiazgu, który moŜe być uŜyty do zniszczenia reputacji ich ofiar. Ale jeśli pomimo całego tego węszenia nie znajdą niczego obraźliwego w prywatnym albo publicznym Ŝyciu ofiary, będą kontynuować obrzucanie go obelgami, wierząc, Ŝe pomimo ty-siącznego obalenia ich krytyki coś zawsze się przylepi. W większości przypadków w końcu ofiara nie jest w stanie dłuŜej kontynuować swojej obrony, poniewaŜ oskarŜający ma tak wielu wspólników, Ŝe jego oszczerstwa będą rozbrzmiewać w nieskończoność. Ale ci oszczercy nigdy nie twierdzą, Ŝe działają z motywów które mają wpływ na resztę ludzkości albo są przez nich zrozumiałe. O, nie. Drań, którzy zniesławia ludzi sobie współczesnych w ten łaj-dacki sposób chodzi w aureoli heroicznej nieposzlakowanej uczciwości wymodelowanej z nadskakującej frazeologii i opowiada banialuki o swoich „dziennikarskich obowiązkach” i innych nonsensach tego typu. Kiedy te mątwy zbiorą się razem w duŜe ławice na spotkaniach i kongresach obleśnie gadają o specjalnym rodzaju honoru, jaki nazywają profesjonalnym honorem dziennikarza. Wtedy całe zgromadzenie kłania się z szacunkiem sobie nawzajem.

Istoty tego rodzaju fabrykują ponad dwie trzecie tego, co nazywa się opinią publiczną, i z tej piany w końcu powstaje parlamentarna Afrodyta.

Potrzeba by kilku tomów, aby zdać odpowiednią relację z całej procedury i dokładnie opisać wszystkie jej błędy. Ale jeśli pominiemy szczegóły i popatrzymy na sam produkt i jego działania, myślę, Ŝe wystarczy to aby otworzyć oczy nawet najbardziej nieświadomych i ła-twowiernych osób tak, aby mogli rozpoznać absurdalność tej instytucji poprzez obiektywne spojrzenie na nią.

śeby zdać sobie sprawę, jak bardzo ta ludzka aberracja jest szkodliwa i absurdalna, testem i najprostszą metodą jest porównanie demokratycznego parlamentaryzmu z prawdziwą niemiecką demokracją.

Niezwykłą cechą parlamentarnej formy demokracji jest fakt, Ŝe pewna liczba osób, powiedzmy pięćset – w tym takŜe, w ostatnim czasie, kobiet – zostaje wybrana do parlamentu i obdarzona autorytetem do wydawania ostatecznych werdyktów na kaŜdy temat. W praktyce oni sami są ciałem rządzącym; chociaŜ mogą utworzyć rząd, który wygląda na zewnątrz jako kierujący sprawami państwa, ten rząd nie ma prawdziwej własnej egzystencji. W rzeczywistości tak zwany rząd nie moŜe zrobić niczego przeciw woli zgromadzenia. Nie moŜe być pociągnięty do odpowiedzialności za cokolwiek, poniewaŜ prawo decyzji nie jest dane rządowi, ale większości parlamentarnej. Rząd zawsze funkcjonuje tylko jako wykonawca woli większości. Jego zdolności polityczne mogą być oceniane tylko w odniesieniu do tego, jak skutecznie dostosowuje się do woli większości albo przekonuje większość, aby zgodziła się na jego propozycję. Ale to oznacza, Ŝe musi zejść z poziomu prawdziwej władzy rządzącej do poziomu Ŝebraka, który musi błagać o poparcie większości która moŜe być w danym momencie zebrana. W istocie, główną troską rządu musi być zabezpieczenie dla siebie, w kaŜdym przypadku, przychylności aktualnie rządzącej większości, albo jeśli to się nie uda, utworzenie 57

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu nowej większości która będzie bardziej przychylnie nastawiona. Jeśli odniesie sukces w któ-rymś z tych wysiłków moŜe „rządzić” przez chwilę dłuŜej. Jeśli nie uda mu się wygrać albo utworzyć większości musi podać się do dymisji. Pytanie, czy polityka rządu jako taka jest dobra, czy zła, w ogóle nie ma znaczenia.

W ten sposób cała odpowiedzialność jest praktycznie zniesiona. Do jakich konsekwencji taki stan rzeczy moŜe doprowadzić moŜna łatwo zrozumieć z następujących prostych rozwaŜań:

Pięciuset deputowanych wybranych przez ludzi pochodzą z róŜnych odmiennych zawodów i wykazują bardzo róŜne stopnie zdolności politycznych, w efekcie czego cała kombinacja jest chaotyczna i czasami przedstawia Ŝałosny obraz. Z pewnością nikt nie wierzy, Ŝe ci wybrani przedstawiciele narodu są wybitni duchowo albo intelektualnie. Nikt, mam nadzieję, nie jest na tyle głupi, Ŝeby uwierzyć, Ŝe setki męŜów stanu mogą wyłonić się z papierów umieszczanych w urnach przez średnio inteligentnych wyborców. śadne potępienie absurdalnego przekonania, Ŝe geniusze rodzą się z powszechnych wyborów, nie jest za mocne. Po pierwsze, naprawdę błogosławione są te czasy, kiedy wśród ludzi pojawia się jeden mąŜ stanu. Tacy ludzie nie pojawiają się setkami na raz. Po drugie, wśród szerokich mas jest instynk-towna antypatia przeciwko kaŜdemu wybitnemu geniuszami. Jest większa szansa na zobaczenie, jak wielbłąd przechodzi przez ucho igielne niŜ na zobaczenie naprawdę wielkiego człowieka „odkrytego” poprzez wybory.

Cokolwiek wydarzyło się w historii ponad średnim poziomem szerokiego społeczeństwa, było to głównie z powodu siły napędowej wybitnej osobowości.

Ale tutaj pięćset osób o mniej niŜ skromnych zdolnościach intelektualnych wydaje werdykt w najbardziej waŜnych problemach dotyczących narodu. Tworzą rządy, które z kolei wygrywają poparcie znamienitego zgromadzenia dla kaŜdego podejmowanego kroku legisla-cyjnego, co oznacza, Ŝe aktualna polityka jest polityką tych pięciuset ludzi.

I rzeczywiście, ogólnie mówiąc, ta polityka nosi znak swojego źródła.

Pomińmy jednak zdolności intelektualne tych reprezentantów i zapytajmy, jaka jest natura zadania postawionego przed nimi. Jeśli rozwaŜymy, Ŝe problemy, jakie mają być prze-dyskutowane i rozwiązane naleŜą do bardzo róŜnych i odmiennych dziedzin, moŜemy bardzo dobrze zrozumieć, jak nieefektywny musi być system rządzenia, który powierza prawo decyzji masowemu zgromadzeniu, w którym tylko kilka osób ma wiedzę i doświadczenie kwalifikujące ich do zajmowania się sprawami, jakie mają być ustalane. Najistotniejsze kwestie ekonomiczne są przedstawiane trybunałowi, w którym nie więcej niŜ jedna dziesiąta członków studiowała elementy ekonomii. To oznacza, Ŝe ostateczna władza jest nadana ludziom, którzy są całkowicie pozbawieni jakiegokolwiek wstępnego szkolenia, które mogłoby sprawić, Ŝe byliby kompetentni w kwestii, o której mają decydować.

To samo pozostaje prawdziwe przy kaŜdym innym problemie. Zawsze większość ignorantów i niekompetentnych ludzi decyduje o wszystkim; poniewaŜ skład instytucji nie zmienia się, podczas gdy rozwaŜane problemy pochodzą z najróŜniejszych sfer Ŝycia publicznego. Inteligentny pogląd byłby moŜliwy tylko wówczas, gdyby róŜni deputowani mieli władzę do rozwiązywania róŜnych spraw. Nie ma co myśleć, Ŝe ci sami ludzie są tak samo odpowiedni do decydowania w sprawie transportu albo powiedzmy polityki zagranicznej, chyba Ŝe kaŜdy z nich będzie uniwersalnym geniuszem. Ale rzadko więcej niŜ jeden geniusz pojawia się w danym wieku. Tutaj mamy do czynienia z prawdziwymi mózgami dyletantów, którzy są tak samo wąsko myślący jak zarozumiali i aroganccy, z przedstawicielami intelektualnego półświatka najgorszego rodzaju. Dlatego ci szlachetni panowie pokazują tak zaskakują-cy brak powagi w dyskutowaniu i decydowaniu o sprawach, które wymagają najbardziej skrupulatnego rozwaŜenia nawet od wielkich umysłów. Sprawy o doniosłym znaczeniu dla przyszłego istnienia Państwa są omawiane i dyskutowane w atmosferze bardziej odpowied-58

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu niej przy stoliku karcianym. To zresztą sugeruje znacznie bardziej odpowiednie zajęcie dla tych panów niŜ decydowanie o losach narodu.

Oczywiście byłoby niesprawiedliwe zakładać, Ŝe kaŜdy członek parlamentu jest obdarzony przez naturę tak małym poczuciem odpowiedzialności. To nie ulega kwestii.

Ale ten system, poprzez zmuszanie jednostek do wydawania osądów o kwestiach, co do których nie są kompetentni, stopniowo rujnuje jego charakter moralny. Nikt nie ma odwagi powiedzieć: „Panowie, obawiam się, Ŝe nie wiemy nic na temat, o którym mówimy. Ja na przykład w ogóle nie jestem kompetentny w tej sprawie”. Nawet gdyby została wygłoszona taka deklaracja, niewiele by ona zmieniła; taka jawna szczerość nie zostałaby zrozumiana.

Osoba wygłaszająca tą deklarację zostałaby uznana za honorowego osła któremu nie wolno pozwolić popsuć zabawy. Ci, którzy wiedzą coś o naturze człowieka wiedzą, Ŝe nikt nie chce być oceniany jako głupek pośród swoich towarzyszy; i w niektórych kręgach szczerość jest brana za wskaźnik głupoty.

Tak więc zdarza się, Ŝe naturalnie uczciwy człowiek, kiedy zostanie wybrany do parlamentu, moŜe w końcu zostać nakłoniony przez siłę okoliczności do zgodzenia się na ogólną linię postępowania, która sama w sobie jest nikczemna i jest równoznaczne ze zdradą publicznego zaufania. Poczucie, Ŝe jeśli jednostka powstrzyma się od brania udziału w jakiejś decyzji i tak nie zmieni sytuacji, niszczy jakiekolwiek poczucie honoru które moŜe okazjo-nalnie powstać w świadomości jakiejś osoby. W końcu, ogólnie uczciwy deputowany moŜe odnieść sukces w przekonywaniu siebie, Ŝe wcale nie jest jeszcze najgorszy i Ŝe przyjmując pewną linię postępowania zapobiega wydarzeniu się czegoś jeszcze gorszego.

MoŜna tutaj przytoczyć kontrargument. MoŜna powiedzieć, Ŝe oczywiście poszczególny członek nie ma wiedzy potrzebnej do zajmowania się tą czy tamtą sprawą, ale jego nastawienie do nich powstaje na podstawie porad partii jako przewodniego autorytetu w kaŜdej sprawie politycznej; moŜna dalej powiedzieć, Ŝe partia tworzy specjalne komitety ekspertów które mają więcej niŜ wymaganą wiedzę do zajmowania się kwestiami postawionymi przed nimi.

Na pierwszy rzut oka, ten argument brzmi rozsądnie. Ale wtedy powstaje inny problem – mianowicie po co wybierać pięćset osób, skoro tylko kilka ma wiedzę konieczną do zajmowania się najbardziej istotnymi problemami?

Celem naszego współczesnego systemu parlamentarnego nie jest stworzenie zgromadzenia inteligentnych i dobrze poinformowanych deputowanych. W ogóle nie. Celem jest raczej zebranie grupy miernot, które są zaleŜne od czyichś opinii i które mogą być tym łatwiej prowadzone, im węŜsze horyzonty intelektualne kaŜdej z nich. Tylko w ten sposób polityka partii, zgodnie ze swoim złym znaczeniem jakie ma dzisiaj, moŜe być wprowadzona w Ŝycie.

W ten sposób moŜliwe jest, aby manipulator, który sprawuje prawdziwą kontrolę, pozostawał

w cieniu, tak Ŝe nigdy nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za jego akcje. W takich okolicznościach Ŝadna z podjętych decyzji, niewaŜne jak katastrofalna moŜe się okazać dla całego narodu, nie moŜe być przypisana jednostce, o której wszyscy wiedzą, Ŝe jest geniuszem zła odpowiedzialnym za całą aferę. Cała odpowiedzialność przesuwa się na barki partii jako całości.

W praktyce nie pozostaje Ŝadna odpowiedzialność. PoniewaŜ odpowiedzialność powstaje tylko z osobistego obowiązku, a nie ze zobowiązań spoczywających na parlamentarnym zgromadzeniu pustomówców.

Instytucja parlamentu przyciąga ludzi typu borsuka, którzy nie lubią otwartego światła. śadnego uczciwego człowieka, który jest gotów ponieść osobistą odpowiedzialność za swoje czyny, taka instytucja nie przyciągnie.

Oto powód, dlaczego ten typ demokracji stał się narzędziem w rękach rasy, która z powodu wewnętrznych celów, jakie chce zrealizować, musi unikać otwartego światła, jak 59

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu zawsze robiła i zawsze będzie robić. Tylko śyd moŜe chwalić instytucję, która jest tak samo skorumpowana i fałszywa, jak on sam.

* * *

Jako kontrast do tego typu demokracji mamy niemiecką demokrację, która jest prawdziwą demokracją; poniewaŜ w niej przywódca jest wolno wybierany i zobowiązany do zaakceptowania pełnej odpowiedzialności za jego akcje i pomyłki. Problemy, jakie naleŜy rozwiązać nie są poddawane pod głosowanie większości, ale decyzje są podejmowane przez jednostkę, i jako gwarancję odpowiedzialności za te decyzje przysięga on na wszystko, co ma na świecie, nawet swoje Ŝycie.

MoŜna tutaj sprzeciwić się, Ŝe w takich warunkach bardzo trudno byłoby znaleźć człowieka, który będzie gotowy poświęcić się tak brzemiennemu w skutkach zadaniu. Odpowiedź na ten sprzeciw jest następująca:

Dziękujemy Bogu, Ŝe wewnętrzny duch naszej niemieckiej demokracji zapobiega te-mu, aby przypadkowy karierowicz, który moŜe być intelektualnym zerem i moralnym kręta-czem, pokrętnymi drogami osiągnął pozycję, z której moŜe rządzić swoimi współobywatela-mi. Strach przed powzięciem tak daleko idącej odpowiedzialności w demokracji niemieckiej odstraszy ignorantów i nieudaczników.

Ale nawet gdyby zdarzyło się, Ŝe taka osoba wpełzłaby ukradkiem, łatwo byłoby ją zidentyfikować i zwrócić się do niej bezlitośnie mniej więcej tak: „Precz, łajdaku! Nie kalaj tej drogi swoimi stopami; poniewaŜ droga ta prowadzi do portali Panteonu Historii, a są one przeznaczone nie dla zdradzieckich złodziei, ale dla bohaterów!”

* * *

Takie były poglądy, jakie uformowałem po dwóch latach uczęszczania na sesje parlamentu wiedeńskiego. Później nigdy tam nie poszedłem.

Parlamentarny reŜim stał się jednym z powodów, dla których Państwo Habsburgów chyliło się ku upadkowi w ostatnich latach swojego istnienia. Im bardziej przewaga elementu niemieckiego była zmniejszana poprzez procedurę parlamentarną, tym waŜniejszy stawał się system wygrywania jednej narodowości składowej przeciw drugiej. W parlamencie imperialnym zawsze element niemiecki cierpiał z powodu systemu, co oznacza, Ŝe rezultaty były szkodliwe dla całości Imperium; pod koniec stulecia nawet najprościej myślący ludzie mogli dojrzeć, Ŝe siły spójności wewnątrz podwójnej monarchii nie wystarczyły juŜ do równowaŜe-nia tendencji separatystycznych prowincjonalnych narodowości. Wręcz przeciwnie!

Środki, jakie Państwo podjęło dla własnego utrzymania stawały się coraz mniej odwaŜne i w tym samym stopniu wzrastał ogólny brak szacunku dla Państwa. Nie tylko Węgrzy, ale takŜe róŜne prowincje słowiańskie stopniowo przestały identyfikować się z monarchią, która obejmowała ich wszystkich, i w związku z tym nie czuli jej słabości jako szkodliwych dla nich samych w jakikolwiek sposób. Raczej cieszyli się z tych przejawów starczego rozpadu. Patrzyli w przyszłość z nadzieją na ostateczny rozpad Państwa, nie na jego powrót do zdrowia.

Całkowity upadek został poprzedzony w parlamencie upokarzającymi ustępstwami czynionymi wobec natarczywych Ŝądań kaŜdego rodzaju kosztem elementu niemieckiego. W

całym kraju obrona Państwa opierała się na wygrywaniu róŜnych narodowości przeciw sobie.

Jednak ogólny trend rozwoju skierowany był przeciwko Niemcom. Zwłaszcza od kiedy arcyksiąŜę Franciszek Ferdynand stał się prawowitym następcą tronu, polityka zwiększania władzy Czechów była prowadzona systematycznie od wyŜszych szczebli administracji do niŜszych. Wszystkimi dostępnymi sposobami przyszły władca podwójnej monarchii osobiście 60

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu rozszerzał politykę mającą na celu eliminację wpływu Niemców, albo przynajmniej działał

jako protektor tej polityki. Poprzez uŜycie urzędników państwowych jako narzędzi, czysto niemieckie okręgi były stopniowo, ale zdecydowanie wprowadzane do niebezpiecznej strefy mieszanych języków. Nawet w Dolnej Austrii proces ten zaczął postępować w ciągle przy-spieszającym tempie i Wiedeń był postrzegany przez Czechów jako ich największe miasto.

W kręgu rodziny tego nowego Habsburga preferowano język czeski. śona arcyksięcia była wcześniej czeską hrabiną i wyszła za mąŜ za księcia przez morganatyczne małŜeństwo.

Pochodziła ze środowiska, w którym wrogość do Niemców była tradycyjna. NajwaŜniejszą ideą w umyśle arcyksięcia było ustanowienie państwa słowiańskiego w Środkowej Europie, zbudowanego wyłącznie na podstawie katolicyzmu, aby słuŜyło jako zapora przed ortodok-syjną Rosją.

Jak często zdarzało się to w historii Habsburgów, religia została wykorzystana do celów czysto politycznych, i w tym wypadku była to polityka fatalna, przynajmniej jeśli oceniać ją z punktu interesów niemieckich. Skutki były opłakane z wielu powodów.

Ani Habsburgowie, ani Kościół katolicki nie otrzymał nagrody, na jaką liczył. Habsburgowie stracili tron, a Kościół stracił wielkie Państwo. Poprzez uŜycie motywów religijnych w słuŜbie polityki, powstała atmosfera, jaką pomysłodawcy tej polityki dotychczas uwaŜali za niemoŜliwą.

Poprzez próby eksterminacji niemieckości w starej monarchii wszelkimi dostępnymi środkami jako odpowiedź powstał ruch wielkoniemiecki w Austrii.

W latach osiemdziesiątych poprzedniego wieku manchesterski liberalizm, który był

Ŝydowski w podstawowych ideach, osiągnął szczyt swojego wpływu w podwójnej monarchii, albo juŜ go minął. Reakcja powstała nie z tendencji socjalnych, ale nacjonalistycznych, jak się to zawsze zdarzało w starej Austrii. Instynkt samozachowawczy doprowadził Niemców do energicznej obrony. Zagadnienia ekonomiczne zaczynały powoli zyskiwać istotny wpływ; ale wtedy miały drugorzędne znaczenie. Z ogólnego politycznego chaosu wyłoniły się dwie organizacje partyjne. Jedna z nich miała charakter bardziej narodowy, a druga bardziej socjalny; obie jednak były bardzo interesujące i pouczające dla przyszłości.

Po wojnie z 1866, zakończonej poniŜeniem Austrii, Habsburgowie myśleli o rewanŜu na polu walki. Tylko tragiczny koniec cesarza Maksymiliana w Meksyku [?] zapobiegł ściślejszej współpracy z Francją. Główną winę za katastrofalną ekspedycję Maksymiliana ponosi Napoleon III i fakt porzucenia go przez Francuzów spowodował ogólne oburzenie. Ale Habsburgowie nadal czekali na swoją okazję. Gdyby wojna 1870-71 nie była tak niezwykłym triumfem, dwór wiedeński prawdopodobnie zaryzykowałby krwawą grę, aby wziąć odwet za Sadowę. Ale kiedy nadeszły pierwsze raporty z francusko – niemieckiego pola walki, które chociaŜ prawdziwe, wyglądały niewiarygodnie i prawie niesamowite, „najmądrzejszy” ze wszystkich monarchów zrozumiał, Ŝe moment był niesprzyjający i próbował zaakceptować niekorzystną sytuację z taką gracją, jak było to moŜliwe.

Heroiczny konflikt tych dwóch lat (1870-71) spowodował jeszcze większy cud; poniewaŜ dla Habsburgów zmiana nastawienia nigdy nie wynikała z potrzeby serca, a tylko z presji okoliczności. Niemiecka ludność Wschodniej Marchii jednak, została porwana trium-falną chwałą nowo ustanowionej Rzeszy Niemieckiej i była głęboko poruszona, kiedy ujrzeli, jak sen ich ojców odradza się we wspaniałą rzeczywistość.

Nie popełnijmy tutaj błędu – prawdziwy austriacki Niemiec zrozumiał od tego czasu, Ŝe Königgrätz był tragicznym, ale niezbędnym, warunkiem wstępnym ponownego utworzenia Rzeszy, która nie będzie juŜ obciąŜona starymi sojuszami i nie będzie dotknięta chorobową zgnilizną. Przede wszystkim, austriacki Niemiec poczuł w głębi swojej istoty, Ŝe historyczna misja Habsburgów dobiegła końca i nowe Imperium moŜe wybrać tylko Imperatora, który dzięki swojemu heroizmowi byłby warty nosić „Koronę Renu”. To było słuszne i chwalmy 61

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Opatrzność, Ŝe wybrała potomka rodu, z którego wywodził się Fryderyk Wielki, który dał w dawnych czasach narodowi lśniący i wieczny symbol jego odrodzenia.

Po wielkiej wojnie 1870-71 ród Habsburgów przystąpił z pełną determinacją do zniszczenia niebezpiecznego elementu niemieckiego – co do jego uczuć i nastawień nie było wątpliwości – powoli, ale dokładnie. UŜywam słowa zniszczenie, poniewaŜ ono wyraŜa, co musiało stać się ostatecznym rezultatem tej wspierającej Słowian polityki. Wtedy wybuchł ogień rebelii pośród ludzi których eksterminację zarządzono. Taki ogień nigdy nie był widziany we współczesnej historii Niemiec.

Po raz pierwszy nacjonaliści i patrioci przekształcili się w rebeliantów.

Nie buntowali się przeciw narodowi czy Państwu, ale przeciwko formie rządów, która według ich przekonania musi nieuchronnie doprowadzić do ruiny ich własny naród. Po raz pierwszy we współczesnej historii tradycyjny dynastyczny patriotyzm i narodowa miłość do ojczyzny i narodu weszły w otwarty konflikt.

Zasługą ruchu wielkoniemieckiego w Austrii w ostatniej dekadzie poprzedniego stulecia było jasne i jednoznaczne wskazanie, Ŝe Państwo ma prawo Ŝądać szacunku i chronić swoją władzę tylko wtedy, kiedy władza ta sprawowana jest w zgodzie z interesami narodu, a przynajmniej nie w sposób szkodliwy dla tych interesów.

Władza Państwa nie moŜe być celem samym w sobie; gdyby tak było, kaŜda forma tyranii byłaby nienaruszalna i święta.

Jeśli rząd uŜywa instrumentów władzy w celu doprowadzenia ludzi do ruiny, bunt jest nie tylko prawem, ale i obowiązkiem kaŜdego pojedynczego obywatela.

Pytanie, czy i kiedy taka sytuacja ma miejsce nie moŜe znaleźć odpowiedzi w teoretycznych rozwaŜaniach ale tylko poprzez uŜycie siły, i sukces decyduje o sprawie.

KaŜdy rząd, nawet jeśli będzie najgorszy z moŜliwych i nawet jeśli zdradzi zaufanie narodu po tysiąckroć, będzie twierdził, Ŝe jego obowiązkiem jest stać na straŜy władzy Państwa. Jego przeciwnicy, którzy walczą o przetrwanie narodu, muszą uŜyć tej samej broni co rząd, jeśli chcą zwycięŜyć przeciw takiej władzy i zapewnić sobie wolność i niepodległość.

Tym samym konflikt będzie prowadzony „legalnymi” środkami tak długo, jak siła, która ma być obalona, uŜywa ich; ale powstańcy nie zawahają się uŜyć nielegalnych środków, jeśli ciemięzca ich uŜyje.

Ogólnie mówiąc, nie wolno nam zapominać, Ŝe najwyŜszym celem ludzkiej egzystencji nie jest podtrzymanie Państwa ani rządu, ale raczej zachowanie rasy.

Jeśli rasa jest zagroŜona prześladowaniami, a nawet zniszczeniem, kwestia legalności ma drugorzędne znaczenie. Ustanowiona władza moŜe w takim przypadku uŜywać tylko środków uwaŜanych za „legalne”, ale instynkt samozachowawczy uciśnionej części zawsze usprawiedliwia, w najwyŜszym stopniu, uŜycie wszelkich dostępnych środków.

Tylko poprzez zrozumienie tej zasady moŜliwe było prowadzenie walki o wyzwolenie od zewnętrznego i wewnętrznego zniewolenia narodów, co pokazują nam wspaniałe historyczne przykłady.

Prawa człowieka są waŜniejsze od praw Państwa. Ale jeśli ludzie przegrywają w walce o ich prawa, oznacza to, Ŝe były one zbyt lekkie na wadze Opatrzności, aby mogły przetrwać na tym świecie.

Świat nie jest dla tchórzliwych ras.

Austria ukazuje bardzo jasny i uderzający przykład, jak łatwo tyrania moŜe ukryć się pod płaszczykiem tak zwanego „legalizmu”.

Legalne sprawowanie władzy w Państwie Habsburgów oparte było wtedy na antynie-mieckim nastawieniu parlamentu, z jego nie niemiecką większością, i na dynastii, która równieŜ była wroga Niemcom. Cała władza Państwa była skupiona w tych dwóch czynnikach.

Próba zmiany losu Niemców przez te dwa czynniki była bezsensowna. Ci, którzy doradzali

„legalną” drogę jako jedyną moŜliwą drogę i posłuszeństwo wobec władzy państwowej, nie 62

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu mogli stawiać oporu; poniewaŜ polityka oporu nie moŜe być wprowadzona w Ŝycie legalnymi środkami. Posłuchanie rad legalistycznych doradców oznaczałoby nieuchronną ruinę elementu niemieckiego wewnątrz monarchii, i ta katastrofa nie zajęłaby duŜo czasu. Niemiecki element został uratowany tylko dlatego, Ŝe Państwo jako takie rozpadło się.

Teoretycy w okularach wolą umrzeć za swoją doktrynę niŜ za swój naród.

PoniewaŜ człowiek ustanawia prawa, dochodzi do wniosku, Ŝe Ŝyje dla tych praw.

Wielką przysługą, jaką oddał nam ruch wielkoniemiecki było obalenie całego tego nonsensu, pomimo szoku doktrynerskich teoretyków i innych czcicieli fetyszy.

Kiedy Habsburgowie zamierzali zaatakować element niemiecki przy uŜyciu wszystkich dostępnych środków, ruch wielkoniemiecki bezlitośnie uderzył przeciwko „przeświet-nej” dynastii. Ta partia jako pierwsza zbadała i odsłoniła stan rozkładu Państwa; i robiąc to otworzyła oczy setkom tysięcy. Uwolnienie ideału miłości do ojczyzny z uścisku tej godnej ubolewania dynastii było jedną z największych zasług ruchu wielkoniemieckiego.

Kiedy partia po raz pierwszy pojawiła się, miała wielu zwolenników – w istocie ruch zagraŜał przekształceniem się w lawinę. Ale pierwsze sukcesy nie zostały utrzymane. Kiedy przybyłem do Wiednia partia wielkoniemiecka została zaćmiona przez Partię Chrześcijańskich Socjalistów, która w międzyczasie doszła do władzy. W zasadzie partia wielkoniemiecka stała się prawie całkowicie nieznacząca.

Powstanie i upadek ruchu wielkoniemieckiego z jednej strony, a cudowny postęp Partii Chrześcijańskich Socjalistów z drugiej, stały się dla mnie obiektem badań, jako Ŝe odgry-wały waŜną rolę w rozwoju moich własnych poglądów.

Kiedy przybyłem do Wiednia, moje sympatie były wyłącznie po stronie ruchu wielkoniemieckiego.

Największe wraŜenie na mnie wywarł fakt, Ŝe mieli odwagę krzyczeć „Heil Hohenzollern” i ich determinacja w uwaŜaniu siebie za integralną część Rzeszy Niemieckiej, od której zostali tylko tymczasowo odłączeni. Nigdy nie unikali przedstawiania swoich poglądów publicznie, co wzmagało mój entuzjazm i zaufanie. Publiczne przedstawianie swoich poglądów na kaŜdy temat związany z niemieckością i nie wchodzenie nigdy w Ŝadne kompromisy, było dla mnie jedyną drogą ocalenia naszego narodu. Nie mogłem zrozumieć, jak taki ruch mógł

rozpaść się tak szybko po tak wspaniałym początku; nie mniej niezrozumiałe było, dlaczego chrześcijańscy socjaliści zyskali tak olbrzymią siłę w tak krótkim czasie. Wtedy osiągali szczyty popularności.

Kiedy zacząłem porównywać obydwa te ruchy, Los dał mi moŜliwość najlepszego zrozumienia przyczyn tego zagadkowego problemu. Działanie Losu zostało w tym przypadku przyspieszone moimi własnymi smutnymi okolicznościami.

Moją analizę zacznę od omówienia dwóch ludzi, którzy byli załoŜycielami i przywódcami tych ruchów. Byli to Georg von Schönerer i Dr. Karl Lueger.

Jeśli chodzi o osobowość, obaj byli wysoko ponad poziom i rangę tak zwanych postaci parlamentarnych. Wiedli Ŝycie nieskazitelnie i nienagannie uczciwe pośród wszechobecnej korupcji politycznej. Osobiście najpierw lubiłem przedstawiciela ruchu wielkoniemieckiego, Schönerera, a dopiero później stopniowo polubiłem takŜe lidera chrześcijańskich socjalistów.

Kiedy porównałem ich umiejętności Schönerer wydał mi się lepszym i głębszym my-ślicielem co do problemów podstawowych. Przewidział nieuchronny upadek Państwa Austriackiego bardziej jasno i precyzyjnie niŜ ktokolwiek inny. Gdyby to ostrzeŜenie w odniesieniu do Imperium Habsburgów zostało wysłuchane w Niemczech, katastrofalna wojna światowa, która zaangaŜowała Niemcy przeciw całej Europie, nigdy nie miałaby miejsca.

Ale chociaŜ Schönererowi udało się dotrzeć do głębi problemu, bardzo często mylił się w swoich ocenach ludzi.

I tutaj leŜał specjalny talent dr. Luegera. Miał rzadki dar wejrzenia w ludzką naturę i był bardzo ostroŜny w braniu ludzi za lepszych, niŜ są w rzeczywistości. Opierał swoje plany 63

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu na praktycznych moŜliwościach jakie oferowało mu ludzkie Ŝycie, podczas gdy Schönerer miał mało rozeznania w tym względzie. Wszystkie idee tego przywódcy ruchu wielkoniemieckiego były słuszne w teorii, ale nie miał on mocy albo zrozumienia niezbędnego do przedstawienia swoich idei szerokim masom. Nie umiał ich sformułować tak, aby mogły być łatwo pojęte przez masy, których zdolności rozumowania są i zawsze pozostaną ograniczone.

Tym samym cała wiedza Schönerera była wiedzą proroka i nigdy nie mógł odnieść sukcesu we wdraŜaniu jej w praktyce.

Ten brak wglądu w naturę człowieka prowadził go do złej oceny sił stojących za pewnymi ruchami i właściwej siły starych instytucji.

Schönerer na pewno zrozumiał, Ŝe problemy z jakimi musi się zmierzyć naleŜą do kwestii światopoglądowych, ale nie zrozumiał, Ŝe tylko szerokie masy narodu mogą spowodować zwycięstwo tych przekonań, które są natury prawie religijnej.

Niestety zrozumiał tylko w sposób bardzo niedoskonały, jak słaby jest duch walki w tak zwanej burŜuazji. Słabość ta wynika z ich pozycji ekonomicznej – poszczególne jednostki za bardzo boją się ryzyka i tym samym powstrzymują się od podejmowania działań. Ogólnie mówiąc, światopogląd nie ma szans na sukces, dopóki szerokie masy nie zadeklarują gotowości wystąpienia w roli jego chorąŜych i gotowości do walki za niego wszędzie i w takim stopniu, jak będzie to konieczne.

Ta niezdolność zrozumienia waŜności niŜszej warstwy ludności poskutkowała bardzo niedoskonałą koncepcją kwestii socjalnej.

W tym wszystkim Dr. Lueger był przeciwieństwem Schönerera. Jego głęboka wiedza o ludzkiej naturze pozwoliła mu na uformowanie właściwych ocen róŜnych sił socjalnych i uchroniła go przed niedocenianiem siły istniejących instytucji. I być moŜe ta umiejętność pozwoliła mu na uŜycie tych instytucji jako środków do osiągania celów własnej polityki.

Tylko on jasno dojrzał, Ŝe w naszej epoce siła walki politycznej klas wyŜszych jest mało znacząca i niezdolna do walki o wielki nowy ruch dopóki nie zostanie osiągnięty triumf tego ruchu. Tym samym poświęcił największą część swojej aktywności politycznej dla pozy-skania tej części ludności, której egzystencja była zagroŜona i rozbudzaniu w nich ducha bojowego zamiast prób jego sparaliŜowania. Szybko stosował wszelkie dostępne środki dla uzyskania poparcia długo istniejących instytucji, aby móc uzyskać jak największą przewagę dla swojego ruchu z tych starych źródeł mocy.

Po pierwsze, wybrał jako bazę socjalną jego nowej partii klasę średnią, która była zagroŜona wyginięciem. W ten sposób zapewnił sobie zwolenników gotowych na duŜe poświęcenia i mających dobrą wytrzymałość bojową. Jego niezwykle mądre podejście do Kościoła katolickiego szybko przekonało do niego młodsze duchowieństwo w tak duŜej liczbie, Ŝe stara partia klerykalna była zmuszona ustąpić z pola walki albo, co było mądrzejsze, połączyć się z nową partią, w nadziei stopniowego zajmowania kolejnych pozycji.

Ale byłoby powaŜną niesprawiedliwością, jeśli uznalibyśmy to za jego podstawową charakterystykę. Posiadał umiejętności zdolnego taktyka i był prawdziwym geniuszem wielkich reform; ale był ograniczony przez dokładne pojmowanie moŜliwości i przez swoje własne zdolności.

Cele, jakie ten naprawdę wybitny człowiek chciał osiągnąć były głęboko praktyczne.

Chciał zdobyć Wiedeń, serce monarchii. Z Wiednia ostatnie impulsy Ŝycia szły w chore i zuŜyte ciało niedołęŜnego Imperium. Gdyby udało się uzdrowić to serce, inne części ciała teŜ

oŜywiłyby się. Ta idea była właściwa; ale czas, kiedy mogła być zastosowana w praktyce, był

ściśle ograniczony. I to był słaby punkt tego człowieka.

Jego osiągnięcia jako burmistrza Wiednia są nieśmiertelne, w najlepszym sensie tego słowa. Ale to nie mogło uratować monarchii. Na to było juŜ za późno.

Jego rywal, Schönerer, widział to bardziej jasno. To, co Dr. Lueger wprowadził w Ŝycie, okazało się być cudownie skuteczne. Ale nadzieje, jakie wiązał z tymi osiągnięciami, 64

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu nie sprawdziły się. Wysiłki Schönerera nie były skuteczne, ale jego najgorsze lęki sprawdziły się. Obaj zawiedli w osiąganiu swoich dalszych celów. Lueger nie mógł uratować Austrii, a Schönerer nie mógł zapobiec upadkowi narodu niemieckiego w Austrii.

Zbadanie przyczyn niepowodzenia tych dwóch partii jest wysoce pouczającą lekcją w naszej epoce. Zwłaszcza jest to uŜyteczne dla moich przyjaciół, poniewaŜ w wielu punktach okoliczności naszych czasów są podobne do tamtych. W ten sposób taka lekcja moŜe pomóc nam ustrzec się przed popełnieniem błędów, jakie doprowadziły jeden z tych ruchów do upadku, a drugi do jałowości wyników.

Moim zdaniem, upadek ruchu wielkoniemieckiego w Austrii związany jest z trzema sprawami.

Pierwsza z nich wiąŜe się z faktem, Ŝe przywódcy nie mieli jasnej koncepcji waŜności problemu socjalnego, zwłaszcza dla nowego ruchu o charakterze rewolucyjnym. Schönerer i jego zwolennicy kierowali swoją uwagę zwłaszcza w kierunku klasy burŜuazyjnej. Z tego powodu ich ruch musiał okazać się mierny i uległy. Niemiecka burŜuazja, zwłaszcza w wyŜszych kręgach, jest pacyfistyczna aŜ do kompletnego wyrzeczenia się siebie – chociaŜ jednostka moŜe nie być tego świadoma – kiedy mowa o wewnętrznych sprawach narodu i Państwa. W dobrych czasach, co w tym wypadku oznacza dobry rząd, takie nastawienie psychologiczne powoduje, Ŝe ta warstwa społeczna jest niezwykle wartościowa dla Państwa. Ale tam, gdzie jest zły rząd, ma to niszczycielski efekt. W celu zapewnienia moŜliwości prowadzenia naprawdę wyczerpującej walki, ruch wielkoniemiecki powinien swoje wysiłki skiero-wać na przekonanie mas. PoraŜka w tym względzie pozostawiła ruch od samego początku bez podstawowego impulsu, którego ta fala potrzebuje, jeśli nie ma ustąpić po krótkiej chwili.

Nie dostrzegając jasno prawdziwości tej zasady na samym początku działalności ruchu i zaniedbując wdroŜenie tej zasady w praktyce nowa partia popełniła błąd, który nie mógł być potem wyprostowany. Poprzez przyjmowanie licznych umiarkowanych burŜuazyjnych elementów do ruchu, coraz bardziej ustalała się jego wewnętrzna orientacja i tym samym stracone zostały wszelkie dalsze szanse na uzyskanie znacznego poparcia wśród mas ludzi. W takich okolicznościach ruch nie mógł wyjść poza dyskusje i krytycyzm. Quasi-religijna wiara i duch poświęcenia nie były juŜ obecne w ruchu. Ich miejsce zajęły wysiłki w kierunku „pozytywnej” współpracy, która w tym przypadku oznaczała pogodzenie się z istniejącym stanem rzeczy, stopniowe zestrugiwanie twardych krawędzi problemów w dyskusjach, i na koniec zawarcie niegodziwego pokoju.

Taki był los ruchu wielkoniemieckiego, poniewaŜ na początku jego przywódcy nie dostrzegli najwaŜniejszego warunku sukcesu – Ŝe powinni rekrutować swoich zwolenników spośród szerokich mas narodu. Ruch stał się burŜuazyjnie przyzwoity i umiarkowanie radykalny.

Z tego niepowodzenia wynikła druga przyczyna jego szybkiego upadku.

Sytuacja Niemców w Austrii była juŜ rozpaczliwa, kiedy powstał ruch wielkoniemiecki. Rok po roku parlament był uŜywany coraz bardziej jako instrument stopniowego wy-niszczenia austriackich Niemców. Jedyna nadzieja dla jakiegokolwiek wysiłku mającego w ostatniej chwili ich ocalić leŜała w odrzuceniu systemu parlamentarnego; ale były bardzo ma-łe szanse, aby to miało się wydarzyć.

Ruch wielkoniemiecki musiał się zmierzyć z kwestią o podstawowej waŜności.

śeby odrzucić parlament, czy przedstawiciele tego ruchu powinni wejść do niego i

„osłabiać go od środka”, jak brzmiało obecne hasło? Czy powinni zaatakować instytucję jako taką z zewnątrz?

Weszli do parlamentu i zostali pokonani. Ale czuli się zobowiązani do wejścia.

W celu prowadzenia efektywnej wojny z taką siłą z zewnątrz, niezbędną bronią była niezłomna odwaga i duch poświęcenia. W takich przypadkach trzeba brać byka za rogi.

Wściekłe uderzenia mogą nieraz powalić atakującego na ziemię; ale jeśli ma on potęŜne ser-65

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu ce, wstanie nawet jeśli złamano mu kilka kości, i tylko po długiej i cięŜkiej walce odniesie zwycięstwo. Nowi bojownicy są przyciągani do sprawy poprzez odwołanie do wielkich poświęceń poczynionych w jej imieniu, dopóki ten niezłomny duch nie zostanie w końcu ukoro-nowany sukcesem.

Aby jednak osiągnąć taki rezultat, konieczne są dzieci szerokich mas. Tylko oni mają wymaganą determinację i nieustępliwość do walki za krwawą sprawę do końca. Ale ruch wielkoniemiecki nie miał tych szerokich mas jako bojowników, i Ŝadne inne rozwiązania nie mogły być wypróbowane z wyjątkiem wejścia do parlamentu.

Byłoby błędem myśleć, Ŝe taka decyzja była efektem długiej serii wewnętrznych wa-hań moralnych, albo Ŝe była wynikiem ostroŜnej kalkulacji. Nie. Nie myśleli nawet o innym rozwiązaniu. Tym, którzy brali udział w tym błędzie, przyświecały ogólne rozwaŜania i niejasne poglądy, jak znaczący będzie udział w instytucji, którą potępiali co do zasady. Ogólnie mówiąc mieli nadzieję, Ŝe zyskają w ten sposób środki dla przedstawienia swojej sprawy szerokim masom, poniewaŜ będą mogli przemawiać „na forum całego narodu”. Poza tym rozsądnie wyglądało przekonanie, Ŝe atakowanie zła u korzenia będzie bardziej efektywne niŜ

gdyby atak ten wyszedł z zewnątrz. Wierzyli, Ŝe pod ochroną immunitetu parlamentarnego, pozycja poszczególnych bojowników będzie się wzmacniać, a tym samym siła ich ataków będzie rosnąć.

W rzeczywistości wszystko okazało się być zupełnie inne.

Forum, na którym przemawiali przedstawiciele ruchu wielkoniemieckiego nie powiększyło się, ale jeszcze zmalało; poniewaŜ kaŜdy przemawiał tylko w kręgu tych, którzy chcieli go wysłuchać albo przeczytać relację z jego mowy w gazecie.

Większe forum bezpośrednich słuchaczy to nie parlamentarne audytorium: to duŜe zebranie publiczne. Tylko tam będą tysiące ludzi którzy przyszli tylko po to, aby usłyszeć, co mówca ma do powiedzenia, podczas gdy na posiedzeniach parlamentu jest obecnych tylko kilkuset, a większość z nich tylko po to, aby otrzymać dietę za obecność, a nie zostać oświe-conym mądrością tego czy owego „wybrańca narodu”.

NajwaŜniejsze jest to, Ŝe obecni są tam zawsze ci sami ludzie, i ludzie ci nie chcą nauczyć się niczego nowego; poniewaŜ poza kwestią ich inteligencji, brakuje im nawet niewiel-kiego kwantu siły woli, niezbędnego dla podjęcia wysiłku uczenia się.

Ani jeden z tych wybrańców narodu nie złoŜył hołdu najwyŜszej prawdzie i nie poświęcił się w jej słuŜbie. Nie. Ani jeden z nich nie zrobi tego, chyba Ŝe będzie miał podstawy aby liczyć na to, Ŝe przez taką konwersję będzie mógł zachować swój mandat w nadchodzą-cym parlamencie. Tak więc, kiedy tylko staje się jasne, Ŝe stara partia przeŜyje trudne chwile w nadchodzących wyborach – wtedy te ideały wszelkich cnót zaczynają szukać nowej partii która moŜe mieć lepszy wynik wyborczy; ale oczywiście tej zmianie pozycji towarzyszył będzie istny zalew wysoko moralnych motywów dla usprawiedliwienia jej. To ma miejsce zawsze, kiedy istniejąca partia wywołała wśród ludzi taką niechęć, Ŝe zagraŜa jej moŜliwość miaŜdŜącej klęski – wtedy następuje wielka migracja. Parlamentarne szczury porzucają partyjny okręt.

Wszystko to dzieje się nie dlatego, Ŝe poszczególne jednostki zostały lepiej poinfor-mowane o jakichś sprawach i postanowiły w związku z tym działać. Te zmiany frontu są tylko dowodem daru jasnowidzenia, który ostrzega parlamentarną pchłę we właściwym momencie i umoŜliwia jej przeskoczenie do ciepłego łóŜka innej partii.

Przemawianie przed takim forum oznacza rzucanie pereł przed wiadome zwierzęta.

Zaiste, nie tylko nie spłaca poniesionych trudów; wynik zawsze musi być ujemny.

I dokładnie to się wydarzyło. Przedstawiciele ruchu wielkoniemieckiego mogli mówić do zachrypnięcia, ale bez Ŝadnego efektu.

Prasa albo ignorowała ich totalnie, albo okaleczała ich mowy tak, Ŝe ich logiczna spójność była zniszczona albo znaczenie tak przekręcone, Ŝe ludzie mieli bardzo niewłaściwe 66

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu wyobraŜenie co do celów nowego ruchu. NiewaŜne było, co mówili poszczególni członkowie.

WaŜne było to, co ludzie czytali jako pochodzące od nich. Były to zaledwie fragmenty wyrwane z kontekstu dające wraŜenie niespójnych nonsensów, zresztą właśnie tak zostały pomyślane. Zatem jedyna publiczność, przed którą naprawdę przemawiali, składała się z zaledwie pięciuset parlamentarzystów; i to mówi wystarczająco duŜo.

Najgorsze było to:

Ruch wielkoniemiecki mógł mieć nadzieję na sukces tylko jeŜeli jego przywódcy ro-zumieliby od samego początku, Ŝe nie ma dla nowej partii kwestii równie waŜnej jak nowy światopogląd. Tylko on mógł podnieść wewnętrzne siły moralne, jakie były niezbędne dla tak gigantycznej walki. W tej walce przywódcy musieli być ludźmi o pierwszorzędnych mózgach i niezłomnej odwadze. Jeśli walka w imię światopoglądu nie jest prowadzona przez ludzi heroicznego ducha, którzy są gotowi do poświęcenia wszystkiego, w krótkim czasie niemoŜliwe stanie się znalezienie prawdziwych bojowników, którzy gotowi będą oddać Ŝycie za sprawę.

Człowiek, który walczy tylko o własne przetrwanie, nie ma wiele do oddania w słuŜbie społe-czeństwu.

Aby zabezpieczyć warunki konieczne dla sukcesu, kaŜdy musiał zrozumieć, Ŝe nowy ruch patrzy w przyszłość pełną honoru i chwały, ale nie ma rekompensaty do zaoferowania obecnym członkom. Jeśli ruch oferuje duŜą liczbę stanowisk i urzędów, które są łatwo dostępne, mnóstwo niegodnych kandydatów będzie starało się do niego wstąpić i w końcu nadejdzie dzień, w którym ci polityczni pieczeniarze tak bardzo zmienią oblicze tego ruchu, Ŝe kombatanci stanowiący główną siłę bitewną we wcześniejszych etapach nie będą mogli rozpoznać własnej partii i zostaną później z niej usunięci jako niechciany balast. Po czym ruch nie będzie miał juŜ dłuŜej misji do wypełniania.

Kiedy ruch wielkoniemiecki zdecydował się na kolaborację z parlamentem, nie byli juŜ dłuŜej przywódcami i kombatantami popularnego ruchu, ale zaledwie parlamentarzystami.

Tak więc ruch zniŜył się do poziomu ówczesnej przeciętnej partii politycznej i nie miał juŜ

dłuŜej siły do zmierzenia się z wrogim losem i nie liczenia się z ryzykiem udręk. Zamiast walczyć, przywódcy ruchu wielkoniemieckiego wpadli w nawyk gadania i negocjowania.

Nowi parlamentarzyści szybko ocenili, Ŝe jest to znacznie bardziej satysfakcjonująca, bo mniej ryzykowna, droga do wypełnienia ich zadania – bronić nowego światopoglądu duchową bronią parlamentarnej retoryki zamiast brać udział w walce, w której naraŜali swoje Ŝycie na niebezpieczeństwo, której wynik był niepewny i w najlepszym razie nie mógł oferować nadziei na osobisty zysk dla nich samych.

Kiedy zajęli swoje miejsca w parlamencie, ich zwolennicy na zewnątrz mieli nadzieję i czekali na zdarzenie się cudów. Naturalnie, takie cuda nie zdarzyły się ani nie mogły się zdarzyć. Po czym zwolennicy ruchu szybko stali się niecierpliwi, poniewaŜ relacje, jakie czytali o swoich własnych deputowanych w ogóle nie pokrywały się z tym, czego oczekiwali głosując na nich w wyborach. Powód nie był trudny do zauwaŜenia. Był nim fakt, iŜ nieprzyjazna prasa powstrzymywała się od przekazania prawdziwej informacji o tym, co tak naprawdę robią przedstawiciele ruchu wielkoniemieckiego.

W miarę jak nowi deputowani polubili tą umiarkowaną formę „rewolucyjnej” walki w parlamencie i diety, stopniowo stawali się niechętni do wznowienia bardziej ryzykownej pracy objaśniania zasad ruchu szerokim masom ludzi.

Masowe spotkania z ludźmi stawały się coraz rzadsze, chociaŜ są one jedynym narzędziem wywierania naprawdę efektywnego wpływu na ludzi; poniewaŜ wtedy wpływ ten wynika z bezpośredniego osobistego kontaktu, w ten sposób moŜna pozyskać poparcie duŜych grup społecznych.

Kiedy stoły, przy których stali mówcy w wielkich piwiarniach, zwracając się do ty-sięcznych zgromadzeń, zostały porzucone na rzecz parlamentarnej trybuny i kiedy mowy nie były juŜ dłuŜej adresowane bezpośrednio do ludzi, ale do tak zwanych „wybranych” przed-67

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu stawicieli, ruch wielkoniemiecki stracił swoją popularność i w krótkiej chwili zdegenerował

się do poziomu bardziej lub mniej powaŜnego klubu, w którym odbywały się akademickie dyskusje o codziennych problemach.

Niewłaściwe wraŜenia stworzone przez prasę nie były juŜ korygowane poprzez osobisty kontakt z ludźmi na publicznych zebraniach, dzięki którym poszczególni przedstawiciele mogliby przekazać prawdziwą informację o swoich działaniach. Ostatecznym efektem tego zaniedbania było to, Ŝe słowo „wielkoniemiecki” stało się nieprzyjemnym dźwiękiem w uszach mas.

Rycerze pióra i dzisiejsze literackie snoby powinni zdać sobie sprawę, Ŝe wielkie rewolucje jakie miały miejsce na świecie nigdy nie były przeprowadzane gęsim piórem. Nie.

Zadaniem tego pióra musi być zawsze prezentowanie teoretycznych koncepcji, jakie uzasadniają takie zmiany. Siłą, jaka zawsze i wszędzie wprawiała w ruch wielkie historyczne lawiny ruchów religijnych i politycznych jest magiczna siła słowa mówionego.

Szerokie masy ludności są bardziej podatne na urok retoryki niŜ na jakąkolwiek inną siłę. Wszystkie wielkie ruchy to powszechne ruchy. Są wulkaniczną erupcją ludzkich pragnień i uczuć, wzbudzonych do aktywności przez bezlitosną Boginię Nędzy albo przez pochodnię słowa mówionego rzuconą w środek tłumu. W Ŝadnym wypadku wielkie ruchy nie były stawiane na nogi przez ckliwe wylewy estetycznych literatów i salonowych bohaterów.

Zagładzie narodu moŜe zapobiec tylko burza gorącej pasji; ale tylko ci, którzy sami są Ŝarliwi, mogą wzbudzać tą pasję w innych. Tylko poprzez zdolność płomiennego odczuwania wybrany przywódca moŜe dzierŜyć potęgę słowa, które jak uderzenie młota, otworzy mu drzwi do ludzkich serc.

Ten, kto nie jest do tego zdolny, nigdy nie był wybrany przez Opatrzność na herolda jej woli. Dlatego pisarz powinien trzymać się swojej butelki atramentu i zająć się kwestiami teoretycznym, jeśli ma wymagane umiejętności i wiedzę. Nie urodził się ani nie został wybrany przywódcą.

Ruch, który ma wielkie cele do osiągnięcia, musi starannie strzec się przed niebezpieczeństwem utraty kontaktu z masami ludzi. KaŜdy napotkany problem musi być rozwaŜany przede wszystkim z tego punktu widzenia i podejmowane decyzje zawsze muszą być w harmonii z tą zasadą.

Ruch musi unikać wszystkiego, co moŜe zmniejszyć albo osłabić jego siłę wpływu na masy; nie z powodów demagogicznych ale po prostu dlatego, Ŝe Ŝadna wielka idea, niewaŜne jak wzniosła i wysoka moŜe się wydawać, nie moŜe być zrealizowana w praktyce bez skutecznej siły spoczywającej w powszechnych masach. Tylko surowa rzeczywistość musi wy-znaczać drogę do celu. Niechęć do pójścia trudną drogą oznacza aŜ nazbyt często całkowite wyrzeczenie się celów i zamierzeń, świadomie zamierzone lub nie.

Moment, w którym przywódcy ruchu wielkoniemieckiego, godząc się z zasadami parlamentarnymi, przesunęli centrum swojej aktywności z ludzi do parlamentu, był momentem poświęcenia przyszłości w imię taniego chwilowego sukcesu. Wybrali łatwiejszą drogę w tej walce i robiąc to okazali się niegodni ostatecznego zwycięstwa.

Będąc w Wiedniu zastanawiałem się powaŜnie nad tymi dwiema kwestiami, i widziałem, Ŝe główna przyczyna upadku ruchu wielkoniemieckiego leŜała w fakcie niedocenienia tych kwestii. UwaŜałem wtedy, Ŝe ten ruch mógł wziąć w swoje ręce przywództwo austriackich Niemców.

Pierwsze dwa błędy, które doprowadziły do upadku ruchu wielkoniemieckiego były ze sobą ściśle połączone. Błędne rozpoznanie sił napędowych, jakie popychają wielkie ruchy naprzód, prowadziło do niewłaściwej oceny woli, jaką szerokie masy odgrywają w przeprowadzaniu takich przemian. W efekcie zbyt mało uwagi poświęcono problemowi socjalnemu i próby zdobycia umysłów niŜszych klas były zbyt rzadkie i zbyt słabe. Innym skutkiem była akceptacja polityki parlamentarnej, co miało podobny efekt w odniesieniu do waŜności mas.

68

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Gdyby właściwie doceniono olbrzymią siłę i wytrzymałość, jakie zawsze ukazują ma-sy w ruchach rewolucyjnych, przyjęto by inne podejście w stosunku do problemu socjalnego oraz inną politykę w sprawach propagandowych. Wówczas środek cięŜkości ruchu nie prze-sunąłby się do parlamentu, ale pozostałby w warsztatach i na ulicach.

To był trzeci błąd, który równieŜ miał korzenie w niemoŜności zrozumienia wartości mas. Masy są najpierw wprawiane w ruch w określonym kierunku przez ludzi o ponadprze-ciętnych talentach; ale raz wprawione w ruch działają jak koło zamachowe podtrzymując pęd i stabilność ofensywy.

Decyzja przywódców ruchu wielkoniemieckiego o prowadzeniu cięŜkiej walki przeciw Kościołowi katolickiemu moŜe być wyjaśniona tylko przez przypisanie jej niewłaściwe-mu zrozumieniu duchowego charakteru ludzi.

Przyczyny, dla których nowa partia rozpoczęła agresywną kampanię przeciw Rzymo-wi były następujące:

Kiedy Habsburgowie ostatecznie zdecydowali o przekształceniu Austrii w państwo słowiańskie, uŜyto wszelkich środków, jakie wydawały się w jakikolwiek sposób przydatne do tego celu. Habsburgowie nie mieli wyrzutów sumienia z powodu wykorzystywania nawet instytucji religijnych w słuŜbie nowej „idei Państwa”. Zatem jedną z wielu stosowanych metod było uŜycie czeskiego kleru jako instrumentu rozprzestrzeniania słowiańskiej hegemonii w Austrii. Robiono to w sposób następujący:

Proboszczowie narodowości czeskiej byli mianowani w regionach czysto niemieckich.

Stopniowo, ale stale przedkładając interesy Czechów nad interesy Kościoła, parafie i ich księŜa stawali się komórkami rozrodczymi procesu de-germanizacji.

Niestety austriacko-niemieckie duchowieństwo całkowicie zawiodło w przeciwdziała-niu tej procedurze. Nie tylko, Ŝe nie potrafili wdroŜyć podobnej inicjatywy po niemieckiej stronie, ale okazało się, Ŝe nie umieją stawić odpowiedniego oporu ofensywie Czechów. Element niemiecki był więc spychany do tyłu, powoli ale nieustępliwie, poprzez wypaczenie wierzeń religijnych dla celów politycznych z jednej strony, a brak właściwego oporu z drugiej strony. Taka była taktyka uŜywana w radzeniu sobie z mniejszymi problemami; ale w przypadku większych problemów nie róŜniła się wiele.

Antyniemieckie cele, do których dąŜyli Habsburgowie, nie spotkały się z Ŝywym oporem, zwłaszcza wyŜszego kleru, podczas gdy klerykalni przedstawiciele interesów niemieckich wycofali się całkowicie na tyły. Ogólnie wywołane wraŜenie nie mogło być inne niŜ takie, Ŝe kler katolicki jako taki w większości nie interesuje się prawami ludności niemieckiej.

Tym samym wyglądało na to, Ŝe Kościół katolicki nie sympatyzuje z narodem niemieckim, ale niesprawiedliwie wspomaga jego przeciwników. Źródło wszelkiego zła, zwłaszcza w opinii Schönerera, leŜało w fakcie, Ŝe przywództwo Kościoła katolickiego nie było w Niemczech, i tylko ten fakt był wystarczającym powodem dla wrogiego nastawienia Kościoła wobec Ŝądań naszych ludzi.

Tak zwany problem kulturalny w tym czasie zszedł prawie całkowicie na dalszy plan praktycznie w całej Austrii. Przyjmując wrogie nastawienie do Kościoła katolickiego, przywódcy ruchu wielkoniemieckiego byli pod wpływem nie tyle stosunku Kościoła do kwestii naukowych, ale przede wszystkim faktu, Ŝe Kościół nie bronił praw Niemców, jak powinien, ale zawsze wspierał tych, którzy naruszali te prawa, zwłaszcza Słowian.

Georg Schönerer nie był człowiekiem połowicznych rozwiązań. Rozpoczął walkę z Kościołem poniewaŜ był przekonany, Ŝe tylko w ten sposób ocali Niemców. Ruch Los-von-Rom (Daleko od Rzymu) wyglądał na najpotęŜniejszy, choć równieŜ najtrudniejszy, sposób zaatakowania i zniszczenia twierdzy przeciwnika. Schönerer wierzył, Ŝe jeśli ten ruch odniósłby sukces, nieszczęśliwy podział pomiędzy dwa odłamy religijne w Niemczech zostałby wymazany i przez to wewnętrzne siły Rzeszy Niemieckiej i Narodu zostałyby ogromnie powiększone przez takie zwycięstwo.

69

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Ale zarówno załoŜenia, jak i wnioski były w tym przypadku błędne.

Było bez wątpienia prawdziwe, Ŝe siły narodowego oporu, we wszystkim co dotyczyło niemieckości jako takiej, były znacznie słabsze wśród niemieckiego kleru katolickiego niŜ

wśród ich nie-niemieckich braci, zwłaszcza Czechów. I tylko ignorant moŜe nie zauwaŜać faktu, Ŝe prawie nikomu z kleru niemieckiego nie przyszło do głowy rozpocząć ofensywy w imieniu niemieckich interesów.

Ale w tym samym czasie kaŜdy, kto nie jest ślepy na fakty, musi przyznać, Ŝe wszystko to powinno być przypisane cesze, przez którą wszyscy Niemcy byli skazani na cierpienie.

Cecha ta ujawniała się w naszym obiektywnym spojrzeniu na naszą narodowość, jak gdyby była czymś leŜącym na zewnątrz nas.

Podczas gdy czescy księŜa przyjmowali subiektywne podejście w stosunku do własnego narodu i obiektywność wobec Kościoła, niemieccy proboszczowie okazywali subiektywną poboŜność dla swojego Kościoła i pozostawali obiektywni w stosunku do narodu. Jest to fenomen, którego występowanie dokładnie w ten sam sposób na nasze nieszczęście moŜe być zaobserwowane w tysiącach innych przypadków.

Nie jest to w Ŝadnym wypadku szczególne dziedzictwo katolicyzmu; ale jest czymś w nas, co w krótkim czasie przeŜera prawie kaŜdą instytucję, zwłaszcza instytucje państwowe i te, które mają idealistyczne cele. Weźmy na przykład postawę naszych urzędników państwowych w stosunku do wysiłków czynionych dla doprowadzenia do odrodzenia narodu i porównajmy tą postawę ze stanowiskiem, jakie zajmują urzędnicy państwowi jakiegokolwiek innego narodu w takim przypadku. Czy moŜna uwierzyć, Ŝe oficerowie wojska jakiegoś innego kraju na świecie odmówiliby działania w imię narodowych aspiracji chowając się za zwro-tem „autorytet państwa”, jak było w przypadku naszego kraju w czasie ostatnich pięciu lat i było zawsze uznawane za chwalebną postawę? Albo weźmy inny przykład. W odniesieniu do problemu Ŝydowskiego, czy dwa odłamy chrześcijaństwa nie przyjęły punktu widzenia, jaki dzisiaj nie odpowiada wymogom narodowym ani nawet interesom religii? RozwaŜmy postawę Ŝydowskiego rabina w stosunku do jakiejkolwiek kwestii, nawet zupełnie nieznaczącej, dotyczącej śydów jako rasy, i porównajmy ją z postawą większości naszego kleru, zarówno katolickiego, jak i protestanckiego.

Obserwujemy ten sam fenomen zawsze wtedy, kiedy chodzi o stanięcie w obronie jakiejś abstrakcyjnej idei.

„Autorytet państwa”, „demokracja”, „pacyfizm”, „solidarność międzynarodowa” itp., wszystkie takie pojęcia stały się sztywnymi, dogmatycznymi koncepcjami; i im bardziej Ŝywotne potrzeby narodu, tym bardziej będą osądzane wyłącznie w świetle tych koncepcji.

Ten nieszczęśliwy nawyk patrzenia na wszelkie potrzeby narodowe z punktu widzenia przyjętej z góry myśli powoduje niemoŜliwość dostrzeŜenia subiektywnej strony rzeczy, która obiektywnie sprzeciwia się czyjejś doktrynie. Ostatecznie prowadzi to do całkowitego odwrócenia relacji między środkami a celem. KaŜda próba odrodzenia narodu będzie napotykała sprzeciw, jeśli wstępnym warunkiem takiego odrodzenia będzie odrzucenie złego i szkodliwego reŜimu; poniewaŜ takie działania będą traktowane jako naruszenie „autorytetu państwa”. W oczach tych, którzy przyjmują taki punkt widzenia, „autorytet państwa” jest nie celem który ma słuŜyć celowi, ale raczej dla umysłu dogmatycznie wierzącego w obiektywność, jest celem samym w sobie; i uwaŜają go za wystarczające usprawiedliwienie dla własnej Ŝałosnej egzystencji. Tacy ludzie podniosą krzyk jeśli, dajmy na to, ktokolwiek spróbuje ustanowić dyktaturę, nawet gdyby człowiek za to odpowiedzialny był Fryderykiem Wielkim i nawet gdyby politycy w tym czasie tworzący większość parlamentarną byli małymi i niekom-petentnymi ludźmi albo moŜe nawet stali jeszcze niŜej; poniewaŜ dla tych formalistów abstrakcyjne zasady praw demokracji są bardziej święte niŜ dobrobyt narodu. W zgodzie ze swoimi zasadami, jeden będzie bronił najgorszego rodzaju tyranii, chociaŜ moŜe prowadzić ludzi 70

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu do ruiny, poniewaŜ jest ucieleśnieniem „autorytetu państwa”, a inny odrzuci nawet bardzo korzystny rząd, jeśli nie będzie się zgadzał z jego pojęciem „demokracji”.

W ten sam sposób nasz niemiecki pacyfista pozostanie cicho kiedy naród jęczy w ucisku wywieranym przez krwawą siłę wojskową, kiedy taki stan rzeczy doprowadzi do aktywnego oporu; poniewaŜ taki opór oznacza uŜycie fizycznej siły, co jest przeciwne duchowi stowarzyszeń pacyfistycznych. Niemiecki międzynarodowy socjalista moŜe być oszukiwany i rabowany przez swoich towarzyszy ze wszystkich innych krajów świata w imię „solidarności”, ale on odpowiada z braterską uprzejmością i nigdy nie myśli o odebraniu swojego ani nawet o samoobronie. Dlaczego? PoniewaŜ jest Niemcem.

MoŜe być nieprzyjemne rozwodzenie się nad tymi prawdami, ale jeśli coś ma się zmienić, musimy zacząć diagnozować chorobę.

Fenomen, który właśnie opisałem przyczynił się takŜe do słabości środków, którymi niemieckie interesy były promowane i bronione przez część kleru.

Takie postępowanie nie jest objawem złośliwych intencji, ani nie jest wynikiem rozkazów danych „z góry”; ale taki brak narodowego charakteru i determinacji wynika z braków w naszym systemie edukacji. Zamiast wpajać młodym Ŝywy sens ich niemieckiej narodowości, celem systemu edukacji jest powalić ich na ziemię w hołdzie idei, jak gdyby idea była boŜkiem.

Edukacja, która czyni ich wyznawcami takich abstrakcyjnych pojęć jak „demokracja”,

„międzynarodowy socjalizm”, „pacyfizm” itp., jest tak sztywna, wybiórcza i subiektywna w formowaniu ich ogólnego obrazu całości zewnętrznego Ŝycia, Ŝe są całkowicie pod wpływem tych przyjętych z góry pojęć. Ale z drugiej strony, ich postawa w stosunku do własnej niemieckiej narodowości jest bardzo obiektywna począwszy od młodości. Pacyfista – o tyle, o ile jest Niemcem – który poddaje się subiektywnie, duszą i ciałem, dyktatowi swoich dogmatycznych zasad, zawsze będzie najpierw obiektywnie rozwaŜał sytuację kiedy niebezpieczeństwo zagraŜa jego własnemu narodowi, nawet jeśli to niebezpieczeństwo jest powaŜne. Ale nigdy nie stanie w szeregach narodu i nie będzie walczył za niego i z nim z czystego instynktu samozachowawczego.

Inny przykład moŜe lepiej zilustrować, jak dobrze to pasuje do róŜnych odłamów religijnych. O tyle, o ile jego źródła i tradycja bazują na niemieckich ideałach, protestantyzm broni tych ideałów lepiej. Ale zawodzi w momencie, kiedy jest wezwany do obrony narodowych interesów, które nie leŜą w sferze jego ideałów i tradycyjnego rozwoju, albo które, z jakiegoś powodu, mogą być odrzucone przez tą sferę.

Tym samym protestantyzm zawsze będzie brał udział w promowaniu niemieckich ideałów jeśli chodzi o spójność moralną lub edukację narodową, kiedy trzeba bronić niemieckiej duchowości, języka albo wolności duchowej: poniewaŜ są to zasady, na których oparty jest protestantyzm. Ale ten sam protestantyzm gwałtownie sprzeciwi się kaŜdej próbie ratowania narodu z uścisku śmiertelnego wroga; poniewaŜ postawa protestantów w stosunku do śydów jest mniej lub bardziej sztywna i dogmatycznie ustalona. I to jest pierwszy problem jaki naleŜy rozwiązać, bo inaczej wszystkie próby doprowadzenia do odrodzenia Niemców albo do podniesienia poziomu narodu są skazane na okazanie się nonsensownymi i niemoŜli-wymi.

W ciągu mojego pobytu w Wiedniu miałem dostateczną wolność i moŜliwość studiowania tego problemu nie pozwalając przy tym stanąć na przeszkodzie Ŝadnym uprzedzeniom; i w moich codziennych kontaktach z ludźmi mogłem ustalić poprawność uformowanych opinii testując tysiące przypadków.

W tym skupisku, gdzie zbiegały się najróŜniejsze narodowości kaŜdy mógł jasno i wyraźnie zobaczyć, Ŝe niemiecki pacyfista był zawsze i wyłącznie tym, który próbował roz-patrywać obiektywnie interesy swojego narodu; ale nie moŜna nigdy znaleźć śyda który przyjmowałby podobną postawę w stosunku do swojej rasy. Co więcej, stwierdziłem, Ŝe tylko 71

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu niemiecki socjalista jest „internacjonalistą” w tym sensie, Ŝe czuje się zobligowany do Ŝądania sprawiedliwości dla własnego narodu tylko i wyłącznie poprzez jęczenie i skomlenie do jego międzynarodowych towarzyszy. Nikt nigdy nie mógłby zarzucić Czechom albo Polakom takiego postępowania. Krótko mówiąc, juŜ wtedy zrozumiałem, Ŝe to zło jest tylko częściowo rezultatem doktryn głoszonych przez socjalizm, pacyfizm itp., ale jest głównie efektem naszego całkowicie niewłaściwego systemu edukacji, którego braki są odpowiedzialne za brak oddania naszym narodowym ideałom.

Tym samym pierwszy argument teoretyczny podnoszony przez przywódców ruchu wielkoniemieckiego jako podstawę ich ofensywy przeciw katolicyzmowi był niemoŜliwy do obrony.

Jedyna droga do zaradzenia złu, o którym mówiłem, jest szkolić Niemców począwszy od młodości w prawdziwym rozumieniu praw ich własnego narodu, zamiast zatruwać ich umysły, kiedy są jeszcze dziećmi, wirusem przeklętej „obiektywności”, nawet w sprawach dotyczących podtrzymania naszego istnienia. W efekcie katolik w Niemczech, tak jak w Ir-landii, Polsce czy Francji będzie przede wszystkim Niemcem. Ale to wszystko wymaga radykalnych zmian w sposobie rządzenia.

Najsilniejszym dowodem na poparcie mojego twierdzenia jest to, co się wydarzyło w punkcie historycznym, kiedy nasz naród został ostatnio wezwany przed trybunał Historii aby bronić swojego istnienia, w walce na śmierć i Ŝycie.

Tak długo, jak nie brakowało przywództwa w wyŜszych kręgach, ludzie wypełniali swoje obowiązki w przytłaczającej większości. Protestancki pastor czy katolicki ksiądz, czynili największe wysiłki aby wspomóc nasze siły oporu nie tylko w okopach, ale takŜe, a moŜe nawet bardziej, w domach. W tych latach, zwłaszcza podczas początkowego wybuchu entuzjazmu, w obu obozach religijnych była jedna niepodzielona i święta Rzesza Niemiecka, o której przetrwanie i dalsze istnienie wszyscy się modlili.

Ruch wielkoniemiecki w Austrii powinien zadać sobie jedno pytanie: czy utrzymanie elementu niemieckiego w Austrii jest moŜliwe czy nie, dopóki pozostaje on pod wpływem wiary katolickiej? Gdyby odpowiedź była twierdząca, partia nie powinna się mieszać w kwestie religijne i wyznaniowe. Ale jeśli odpowiedź byłaby negatywna, potrzebna byłaby religijna reformacja, a nie ruch polityczny.

KaŜdy, kto uwaŜa, Ŝe religijna reformacja moŜe być osiągnięta poprzez działanie organizacji politycznej pokazuje, Ŝe nie ma pojęcia o rozwoju koncepcji religijnej i doktryn wiary, ani o tym, jak są one wdraŜane przez Kościół.

Nikt nie moŜe słuŜyć dwóm panom. Dlatego utrzymuję, Ŝe stworzenie lub odrzucenie religii ma daleko większe konsekwencje niŜ stworzenie lub zniszczenie państwa, nie mówiąc o partii.

I nie moŜna powiedzieć, Ŝe ataki były tylko środkami obronnymi przed atakami z drugiej strony.

Niewątpliwie zawsze byli pozbawieni skrupułów bandyci, którzy nie wahali się zde-gradować religii do niskiej polityki. Prawie zawsze tacy ludzie myśleli tylko o tym, jak zrobić interes między religią a polityką. Ale z drugiej strony byłoby utrzymywać, Ŝe religia, albo odłam religijny, odpowiedzialne są za łotrów, którzy wykorzystali Kościół do swoich własnych nikczemnych interesów, tak jak wykorzystują wszystko inne, w czym biorą udział.

Nic nie moŜe bardziej podobać się tym parlamentarnym obibokom i oszustom niŜ

moŜliwość znalezienia kozła ofiarnego, na którego da się zrzucić odpowiedzialność za ich polityczne szwindle – oczywiście juŜ po fakcie. Kiedy tylko religia albo wyznanie zostanie zaatakowane i obciąŜone odpowiedzialnością za jego osobiste występki, taki bezwstydny kłamca podniesie krzyk i wezwie cały świat, aby zobaczył, jak usprawiedliwione były jego działania twierdząc, Ŝe on sam i jego elokwencja uratowały religię i Kościół. Opinia publiczna, w większości głupia i mająca krótką pamięć, nie potrafi rozpoznać prawdziwego podŜega-72

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu cza w całej podniesionej wrzawie. Często nie pamięta początku walki, i zbirowi udaje się jego numer.

Chytry lis tego rodzaju jest świadom, Ŝe jego występki nie mają Ŝadnego związku z religią. Tym bardziej będzie się zaśmiewał po cichu w rękaw, kiedy jego uczciwy, ale naiwny przeciwnik przegra grę, i pewnego dnia tracąc wiarę w ludzi, wycofa się z uczestnictwa w Ŝyciu publicznym.

Ale z innego punktu widzenia takŜe źle jest obciąŜać religię albo Kościół jako taki odpowiedzialnością za występki jednostek. Jeśli porównać wielkość organizacji widoczną dla kaŜdego z przeciętną słabością natury ludzkiej musimy przyznać, Ŝe stosunek dobra do zła jest znacznie lepszy niŜ gdziekolwiek indziej. Wśród księŜy mogą być oczywiście tacy, którzy uŜywają swojego świętego powołania dla posunięcia do przodu swoich politycznych ambicji. Są tacy, którzy niestety zapominają, Ŝe w politycznej walce powinni być paladynami bardziej wzniosłych prawd, a nie wspólnikami kłamstwa i oszczerstwa. Ale na kaŜdego z tych niegodnych przypada tysiąc albo więcej tych, którzy wykonują swoją misję szlachetnie, jako godni zaufania straŜnicy dusz, podnoszący wzwyŜ poziom naszej zepsutej epoki, niczym małe wyspy na morzu bagna.

Nie mogę potępić Kościoła jako takiego, ani być usprawiedliwionym robiąc to, jeśli jakaś niemoralna osoba w sutannie popełnia przestępstwo przeciw prawom moralnym. Nie powinienem teŜ ani przez moment winić Kościoła, jeśli jeden z jego niezliczonych członków zdradza i oczernia swoich rodaków, zwłaszcza nie w epoce, w której takie postępowanie jest całkiem powszechne. Nie wolno nam zapominać, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, Ŝe na jednego Ephialtesa7) przypada tysiąc tych, których serca krwawią czując nieszczęście narodu i którzy razem z najlepszymi z naszego narodu, tęsknią za godziną, w której szczęście znów się do nas uśmiechnie.

Jeśli ktoś się sprzeciwi, Ŝe nie rozwaŜamy tutaj błahych problemów codziennego Ŝycia ale zasadnicze kwestie podstawowych prawd i dogmatów, jedynym sposobem odpowiedzi jest zadanie pytania:

Czy czujesz, Ŝe Opatrzność wezwała cię, abyś głosił Prawdę światu? Jeśli tak, idź i zrób to. Ale powinieneś mieć odwagę zrobić to bezpośrednio, nie uŜywając jakiejś partii politycznej jako swojej tuby; w ten sposób uchylasz się od swojego powołania. W miejsce czegoś złego, co obecnie istnieje, stwórz coś, co jest lepsze i przetrwa w przyszłości.

Jeśli brakuje ci tej niezbędnej odwagi, albo sam dobrze nie wiesz, jaki powinien być twój lepszy zamiennik tego, co jest, lepiej zostaw to w spokoju. Ale cokolwiek by się nie działo, nie próbuj osiągnąć celu okręŜną drogą partii politycznej jeśli nie jesteś wystarczająco odwaŜny, aby walczyć z otwartą przyłbicą.

Partie polityczne nie mają prawa do mieszania się w kwestie religijne z wyjątkiem spraw związanych z czymś obcym dla dobra narodu i tym samym obliczonym na podwaŜanie rasowych zwyczajów i moralności.

Jeśli jacyś kościelni dostojnicy naduŜyją religijnych obrzędów lub nauk, aby okale-czyć swój naród, ich przeciwnicy nigdy nie powinni iść tą samą drogą i walczyć tą samą bronią.

Dla przywódcy politycznego religijne nauki i praktyki jego narodu powinny być święte i nienaruszalne. W przeciwnym razie powinien być nie męŜem stanu a reformatorem, jeśli ma wystarczające umiejętności do takiej misji.

KaŜda inna linia postępowania doprowadzi do katastrofy, zwłaszcza w Niemczech.

Badając ruch wielkoniemiecki i jego konflikt z Rzymem byłem wówczas mocno przekonany, a później jeszcze bardziej, Ŝe poprzez niemoŜność zrozumienia waŜności problemu socjalnego przedstawiciele ruchu stracili poparcie szerokich mas, którzy są niezastąpionymi bojownikami w takim ruchu. Poprzez wejście do parlamentu przywódcy ruchu pozbawili się wielkiej siły drzemiącej w masach, a w tym samym czasie na ich ramiona spadły wszystkie 73

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu błędy instytucji parlamentarnej. Ich walka z Kościołem spowodowała, Ŝe stali się nie do zaakceptowania w licznych kręgach niskiej i średniej klasy, podczas gdy jednocześnie obrabowała ich z niezliczonych przedstawicieli klasy wyŜszej – niektórzy z nich byli najlepszymi członkami narodu. Praktyczny wynik austriackiego Kulturkampfu był ujemny.

ChociaŜ udało im się odciągnąć 100.000 wiernych od Kościoła, nie wyrządzili mu większej szkody. Kościół nie potrzebował wylewać łez za tymi straconymi owieczkami, które przestały do niego naleŜeć dawno temu w ich sercach. RóŜnica pomiędzy tą nową reformacją a wielką Reformacją polega na tym, Ŝe w epoce historycznej wielkiej Reformacji część najlepszych członków Kościoła porzuciła go z przekonań religijnych, podczas gdy teraz odeszli tylko ci, którzy przedtem byli obojętni, a teraz znaleźli się pod wpływem poglądów politycznych. Z politycznego punktu widzenia rezultat był śmieszny i smutny zarazem.

Po raz kolejny ruch polityczny, który tak wiele obiecał narodowi niemieckiemu upadł, poniewaŜ nie był prowadzony w duchu bezlitosnego trzymania się nagiej rzeczywistości, ale zagubił się na polach, gdzie musiał ulec zniszczeniu.

Ruch wielkoniemiecki nigdy nie popełniłby tego błędu gdyby właściwie rozumiał

psychikę szerokich mas. Gdyby przywódcy ruchu wiedzieli, Ŝe tylko z powodów psychologicznych, nie jest korzystne wskazywać masom dwóch lub więcej przeciwników – poniewaŜ

powoduje to kompletne rozdzielenie ich sił do walki – skoncentrowaliby pełną i niepodzielo-ną siłę ataku przeciwko jednemu przeciwnikowi. Nic w polityce partii nie jest tak niebezpieczne, jak pozwolić podejmować decyzje ludziom, którzy chcą wszystkiego naraz, ale nie potrafią osiągnąć niczego.

Ale nawet jeŜeli naprawdę wiele moŜna powiedzieć przeciwko róŜnym wyznaniom religijnym, przywódcy polityczni nie mogą zapominać o tym, Ŝe doświadczenie historyczne uczy nas, Ŝe Ŝadna czysto polityczna partia w podobnych okolicznościach nie zdołała przeprowadzić religijnej reformacji. I nie po to studiuje się historię, Ŝeby zapominać albo nie ufać jej lekcjom wtedy, kiedy trzeba je zastosować w praktyce. Byłoby błędem wierzyć, Ŝe w tym konkretnym przypadku sprawy potoczyłyby się inaczej i wieczne prawdy historii nie byłyby stosowalne. Historii uczy się po to, aby móc zastosować jej lekcje do obecnych czasów i ktokolwiek nie potrafi tego dokonać, nie moŜe pretendować do bycia politycznym liderem. W

rzeczywistości jest on całkiem płytką osobą albo, jak to zdarza się najczęściej, zarozumiałym głupkiem, którego dobre intencje nie mogą wyrównać jego niekompetencji w sprawach praktycznych.

Sztuka przywództwa, co pokazali naprawdę wielcy przywódcy wszech czasów polega na skupieniu uwagi ludzi na jednym przeciwniku i upewnianiu się, Ŝe nic nie podzieli tej uwagi. Im bardziej energia bojowa ludzi jest skierowana ku jednemu celowi, tym więcej nowych rekrutów będzie dołączać się do ruchu, przyciągniętych magnetyzmem jedności działania, i tym samym jego siła uderzeniowa będzie ciągle wzmacniana. Genialny przywódca musi umieć przedstawić róŜnych przeciwników tak, jak gdyby naleŜeli do jednej kategorii; słabi i niezdecydowani ludzie wśród zwolenników przywódcy mogą łatwo zacząć wątpić w słuszność ich sprawy, jeśli będą musieli zmierzyć się z róŜnymi wrogami.

Kiedy tylko niezdecydowane masy zorientują się, Ŝe stoją twarzą w twarz z opozycją złoŜoną z róŜnych grup wrogów, obudzi się ich zmysł obiektywizmu i zaczną pytać, jak to moŜliwe, Ŝe wszyscy inni są źli, a tylko oni i ich ruch są dobrzy.

Takie uczucie jest pierwszym krokiem do sparaliŜowania ich energii do walki. Jeśli są róŜni wrogowie, podzieleni na rozbieŜne grupy, konieczne jest zblokować ich razem tworząc jeden ciągły front, tak aby masy zwolenników powszechnego ruchu mogły widzieć tylko jednego wspólnego wroga, przeciwko któremu mają walczyć. Takie ujednolicenie wzmacnia poczucie słuszności własnej sprawy i umacnia ich uczucie wrogości w stosunku do przeciwnika.

74

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Ruch wielkoniemiecki był niepopularny, poniewaŜ przywódcy nie pojęli znaczenia tej prawdy. Widzieli jasno cel i ich intencje były dobre; ale obrali złą drogę. Ich działania moŜna porównać do alpinisty, który nigdy nie traci z oczu szczytu na jaki chce się wspiąć, który wyrusza z największą determinacją i energią, ale nie zwraca uwagi na drogę pod swoimi stopami. Cały czas skupiając swój wzrok na celu nie rozwaŜa ani nie zauwaŜa natury wspinaczki i w końcu musi spaść.

Sposób, w jaki wielki rywal partii wielkoniemieckiej postanowić osiągnąć swój cel był

zupełnie inny. Droga jaką wybrali była dobra i trafnie wybrana; ale nie mieli jasnej wizji celu.

W prawie wszystkich kwestiach, gdzie ruch wielkoniemiecki zawiódł, polityka Partii Chrześcijańskich Socjalistów była prawidłowa i systematyczna.

Właściwie ocenili znaczenie mas, i tym samym zyskali poparcie duŜej liczby ludzi poprzez podkreślanie socjalnego charakteru ruchu od samego początku. Poprzez kierowanie swoich wysiłków zwłaszcza w kierunku niŜszej klasy średniej i rzemieślników, zyskali zwolenników wiernych, wytrwałych i gotowych do poświęceń. Przywódcy chrześcijańskich socjalistów unikali wszelkich sporów z instytucjami religijnymi i tym samym zabezpieczyli sobie poparcie potęŜnej organizacji – Kościoła katolickiego. Ci przywódcy poznali wartość propagandy na duŜą skalę i byli prawdziwymi wirtuozami we wpływaniu na duchowe instynkty szerokich mas ich zwolenników.

PoraŜka tej partii we wprowadzaniu w Ŝycie marzenia o ocaleniu Austrii przed rozpadem musi być przypisana dwóm głównym błędom w stosowanych przez nich środkach i brakowi jasnego postrzegania celów, jakie chcieli osiągnąć.

Antysemityzm chrześcijańskich socjalistów był oparty na podstawach religijnych, nie rasowych. Powód tej pomyłki był takŜe źródłem drugiego błędu.

ZałoŜyciele Partii Chrześcijańskich Socjalistów uwaŜali, Ŝe nie mogą oprzeć swojej pozycji na zasadach rasowych, jeśli chcą ocalić Austrię, poniewaŜ według nich przyjęcie takiej polityki mogło w krótkim czasie spowodować ogólne zniszczenie Państwa. W opinii szefów partii sytuacja w Wiedniu wymagała starannego unikania wszelkich czynników dąŜących do zraŜania narodowości do siebie i zachęcania do stosowania czynników tworzących jedność.

W tym czasie Wiedeń był tak wypełniony obcymi elementami, zwłaszcza Czechami, Ŝe wymagało największej tolerancji, jeśli te elementy miały być przyjęte w szeregi jakiejkolwiek partii, która nie była z zasady antyniemiecka. Jeśli Austria miała być uratowana, te elementy były niezbędne. Dlatego podjęto próby zdobycia poparcia małych handlowców, wśród których wielu było Czechów, poprzez walkę z liberalizmem szkoły manchesterskiej; wierzyli, Ŝe przyjmując taką postawę znaleźli slogan przeciwko Ŝydostwu, który z powodu swoich religijnych implikacji zjednoczy wszystkie narodowości, z których składała się ludność starej Austrii.

Jednak było oczywiste, Ŝe ten rodzaj antysemityzmu nie zdenerwuje bardzo śydów, po prostu dlatego, Ŝe miał czysto religijne podstawy. Jeśli doszłoby do najgorszego, kilka kropli chrzcielnej wody załatwiłoby sprawę, po czym śyd nadal mógłby bezpiecznie prowadzić swój interes i w tym samym czasie zachować swoją Ŝydowską narodowość.

Na takich powierzchownych podstawach było niemoŜliwe załatwienie całego problemu w powaŜny i racjonalny sposób. W konsekwencji wielu ludzi nie mogło zrozumieć tego rodzaju antysemityzmu i tym samym odmówiło wzięcia udziału w nim.

Przyciągająca siła tej idei została tym samym ograniczona wyłącznie do wąsko myślących kręgów, poniewaŜ przywódcom nie udało się wyjść poza czysto emocjonalne uczucia i oprzeć ich pozycję na naprawdę racjonalnej podstawie. Intelektualiści sprzeciwiali się takiej polityce z zasady. Z jednej strony coraz bardziej wydawało się, Ŝe cały ruch jest nową próbą nawracania śydów, a z drugiej strony, Ŝe został załoŜony aby konkurować z innymi współczesnymi ruchami. Cała walka straciła wszelkie ślady zorganizowania dla duchowej i wznio-75

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu słej misji. Dla niektórych ludzi – i nie były to w Ŝadnym wypadku bezwartościowe jednostki

– wyglądała na niemoralną i naganną. Ruch nie wzbudził w ludziach poczucia, Ŝe jest to problem Ŝywotnie istotny dla całej ludzkości i Ŝe od jego rozwiązania zaleŜy los całej ludności nie-Ŝydowskiej na świecie.

Z powodu tego niezdecydowania w rozwiązywaniu problemu antysemityzm chrześcijańskich socjalistów okazał się całkiem nieefektywny.

Był to antysemityzm tylko w zewnętrznych pozorach. Co gorsza, w ogóle nie czynił

pretensji do bycia antysemityzmem; dał on początek złudnemu poczuciu bezpieczeństwa wśród ludzi, którzy sądzili, Ŝe wróg został chwycony za uszy; ale, w gruncie rzeczy, ludzie sami byli wodzeni za nos.

śyd łatwo dopasował się do tej formy antysemityzmu i doszedł do wniosku, Ŝe jej kontynuacja bardziej mu się opłaca niŜ gdyby połoŜono jej kres.

JeŜeli Partia Chrześcijańskich Socjalistów musiała wiele poświęcić dla państwa złoŜonego z wielu róŜnorodnych narodowości, musieli zdobyć się na jeszcze większe poświęcenie kiedy chodziło obronę niemieckości jako takiej.

Nie mogli ośmielić się na bycie „nacjonalistami”, nawet w Wiedniu, bo natychmiast straciliby grunt pod nogami. Mieli nadzieję, Ŝe Państwo Habsburgów moŜe być uratowane poprzez ciche unikanie kwestii narodowej; ale ta polityka doprowadziła Państwo do ruiny. Ta sama polityka spowodowała upadek chrześcijańskiego socjalizmu, poniewaŜ ruch został pozbawiony jedynego źródła energii, z jakiego partia polityczna moŜe czerpać niezbędną siłę do działania.

Podczas tych lat ostroŜnie popierałem te dwa ruchy i obserwowałem ich rozwój, jeden poniewaŜ moje serce było z nim, a drugi z powodu mojego podziwu dla tego niezwykłego człowieka, który stał się dla mnie gorzkim symbolem całej niemieckiej ludności w Austrii.

Kiedy imponujący kondukt pogrzebowy zmarłego burmistrza przemieszczał się drogą od ratusza przez Ringstrasse, stałem pośród setek tysięcy ludzi patrzących na tą uroczystą procesję. Kiedy tak stałem czułem się głęboko poruszony, i mój instynkt jasno powiedział mi, Ŝe cała praca tego człowieka poszła na marne, poniewaŜ złowrogi Los nieubłaganie prowadzi to Państwo do upadku. Gdyby dr. Karl Lueger Ŝył w Niemczech, znalazłby się pośród największych przywódców naszego narodu. Nieszczęściem dla niego samego i jego pracy było to, Ŝe Ŝył w tym beznadziejnym Państwie.

Kiedy umarł, poŜar juŜ został wzniecony na Bałkanach i rozprzestrzeniał się miesiąc po miesiącu. Los był łaskawy oszczędzając mu widoku tego, czemu do końca chciał zapobiec.

Próbowałem przeanalizować przyczyny, które jeden z tych ruchów uczyniły daremnym i zniweczyły postępu drugiego. Wynik tego dochodzenia był głębokim przekonaniem, Ŝe poza wrodzoną niemoŜliwością wzmocnienia pozycji Państwa w starej Austrii, obydwie partie popełniły następujący fatalny błąd:

Partia wielkoniemiecka miała całkowitą rację w swoich podstawowych ideach odnośnie celu ruchu, którym było odrodzenie Niemiec, ale niefortunnie wybrała środki działania.

Była nacjonalistyczna, ale niestety zwracała zbyt mało uwagi na problem socjalny, i tym samym nie udało jej się uzyskać poparcia mas. Jej polityka antyŜydowska była jednak oparta na właściwym zrozumieniu znaczenia problemu rasowego, a nie na zasadach religijnych. Jednak niewłaściwie oceniała fakty i przyjęła złą taktykę, kiedy rozpoczęła wojnę z jednym z wyznań religijnych.

Partia Chrześcijańskich Socjalistów miała tylko mglisty zarys koncepcji odrodzenia Niemiec, ale była inteligentna i pomyślnie wybierała środki działania do wdraŜania swojej polityki. Chrześcijańscy socjaliści pojęli znaczenie kwestii socjalnej; ale przyjęli złe zasady w swojej walce przeciw śydom, i uparcie odmawiali uznania wartości idei narodowej jako źródła politycznej energii.

76

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Gdyby Partia Chrześcijańskich Socjalistów, razem z ich trafną oceną wartości szerokich mas, właściwie oceniła takŜe znaczenie problemu rasowego – który został dobrze zrozumiany przez ruch wielkoniemiecki – i gdyby partia ta była naprawdę nacjonalistyczna; albo gdyby przywódcy ruchu wielkoniemieckiego, z drugiej strony, w dodatku do ich właściwej oceny problemu Ŝydowskiego i idei narodowej, przyjęli praktyczną mądrość Partii Chrześcijańskich Socjalistów, a zwłaszcza ich nastawienie w kierunku socjalizmu – wtedy taki ruch mógłby rozwinąć się w sposób, który w mojej opinii mógł wówczas skutecznie zmienić los Niemców.

Jeśli rzeczy nie poszły w ten sposób, wina leŜała głównie w wewnętrznej naturze Państwa Austriackiego.

Nie znalazłem w Ŝadnej istniejącej później partii odzwierciedlenia moich poglądów, nie mogłem zapisać się do Ŝadnej z tych organizacji ani pomóc im w ich walce. Nawet wówczas wszystkie te organizacje wydawały mi się znuŜone i tym samym niezdolne do przeprowadzenia prawdziwie głębokiego odrodzenia narodu niemieckiego, nie tylko pozornego.

Moja wewnętrzna niechęć do Państwa Habsburgów codziennie rosła.

Im więcej uwagi poświęcałem kwestiom polityki zagranicznej, tym bardziej rosło we mnie przekonanie, Ŝe to fikcyjne Państwo sprowadzi nieszczęście na Niemców. Coraz bardziej zdawałem sobie sprawę, Ŝe nie moŜna tutaj wpłynąć na los narodu niemieckiego, a tylko w Rzeszy Niemieckiej. I odnosiło się to nie tylko do ogólnych kwestii politycznych, ale takŜe w nie mniejszym stopniu do całej sfery Ŝycia kulturalnego.

TakŜe we wszystkich sprawach odnoszących się do narodowej kultury i sztuki, Państwo Austriackie pokazywało wszelkie znaki starczego zniedołęŜnienia, albo przynajmniej przestawało mieć jakiekolwiek znaczenie dla narodu niemieckiego. Było to szczególnie prawdziwe w architekturze. Współczesna architektura nie mogła wyprodukować Ŝadnych wielkich efektów w Austrii, poniewaŜ od czasu zbudowania Ringstrasse – przynajmniej w Wiedniu – aktywność architektoniczna stała się nieznacząca w porównaniu z przyszłościo-wymi planami, o których myślano w Niemczech.

I tak coraz bardziej dochodziłem do tego, co moŜna by nazwać podwójnym Ŝyciem.

Rozum i rzeczywistość zmuszała mnie do kontynuowania mojej trudnej nauki w Austrii, chociaŜ muszę teraz powiedzieć, Ŝe ta nauka ostatecznie zakończyła się pomyślnie. Ale moje serce było gdzie indziej.

Rosło we mnie uczucie niezadowolenia i byłem tym bardziej przygnębiony, im bardziej zdawałem sobie sprawę z wewnętrznej pustki tego Państwa i niemoŜliwości uratowania go przed upadkiem. W tym samym czasie byłem całkowicie pewien, Ŝe sprowadzi ono wszelkie nieszczęścia na naród niemiecki.

Byłem przekonany, Ŝe Państwo Habsburgów wyprze się i będzie powstrzymywać kaŜdego Niemca, który moŜe pokazywać oznaki prawdziwej wielkości, podczas gdy w tym samym czasie będzie pomagać i współuczestniczyć w kaŜdym nie-niemieckim działaniu.

To połączone widowisko heterogenicznych ras, jakie pokazywała stolica podwójnej monarchii, ta zbieranina Czechów, Polaków, Węgrów, Ruthenians, [?], Serbów, Chorwatów itp., i oczywiście bakcyl będący rozpuszczalnikiem ludzkiego społeczeństwa – śyd tu, tam i wszędzie – cały ten spektakl był dla mnie odraŜający. To gigantyczne miasto było dla mnie wcieleniem rasowej profanacji.

Język niemiecki, jakim mówiłem od czasu mojego dzieciństwa, był regionalną gwarą Dolnej Bawarii. Nigdy nie zapomniałem tego szczególnego stylu mówienia i nigdy nie nauczyłem się wiedeńskiego dialektu. Im dłuŜej Ŝyłem w tym mieście tym silniejsza stawała się moja nienawiść do przypadkowego tłumu obcokrajowców, którzy zaczynali Ŝerować na tej starej kolebce niemieckiej kultury. Pomysł, Ŝe to Państwo mogłoby podtrzymywać swoje istnienie przez dłuŜszy czas był całkiem absurdalny.

77

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Austria była wówczas częścią staroŜytnej mozaiki, której cement wysechł i stał się stary i kruchy. Dopóki takie dzieło sztuki pozostaje nietknięte moŜe trzymać się razem i nadal istnieć; ale w momencie, w którym następuje uderzenie, rozsypuje się na tysiące kawałków.

Teraz pytanie brzmiało tylko: kiedy nastąpi uderzenie?

PoniewaŜ moje serce było zawsze z Rzeszą Niemiecką, a nie z monarchią austriacką, rozpad Austrii jako państwa był dla mnie pierwszym krokiem do wyzwolenia narodu niemieckiego.

Wszystkie te przemyślenia wzmagały moje pragnienie wyjazdu do kraju, za którym moje serce sekretnie tęskniło od dni mojej młodości.

Miałem nadzieję, Ŝe pewnego dnia będę znany jako architekt i poświęcę swoje talenty w słuŜbie krajowi na duŜą lub małą skalę, zgodnie z wolą Losu.

Wreszcie chciałem być pośród tych, którzy Ŝyli i pracowali w kraju, z którego powinien narodzić się ruch, którego celem będzie wypełnienie tego, za czym zawsze tęskniło moje serce, mianowicie zjednoczenie kraju w którym się urodziłem w naszej wspólnej ojczyźnie, w Rzeszy Niemieckiej.

Wielu moŜe nie rozumieć jak silne moŜe być takie pragnienie; ale odwołuję się przede wszystkim do dwóch grup ludzi. Pierwsza obejmuje tych, którzy nadal nie mogą doświadczyć szczęśliwości o której mówiłem, a druga obejmuje tych, którzy cieszyli się nią, ale została im wyrwana przez cięŜki los. Zwracam się do tych, którzy zostali oderwani od ojczyzny i musieli walczyć o zachowanie ich najświętszego dziedzictwa, własnego języka, dręczeni i nękani z powodu swojej lojalności i miłości do ojczyzny, tęskniący za godziną kiedy będą mogli powrócić do ojczystego domu. Do nich adresuję te słowa, i wiem, Ŝe zrozumieją.

Tylko ten, kto doświadczył we własnym Ŝyciu, co oznacza być Niemcem i nie mieć prawa naleŜeć do swojej ojczyzny moŜe docenić głęboką nostalgię wymuszającą emigrację.

To nieustanny ból serca, i nie ma miejsca na radość i zadowolenie, dopóki drzwi ojczystego domu nie zostaną szeroko otwarte i ci, w których Ŝyłach płynie bratnia krew nie znajdą pokoju i odpoczynku we wspólnej Rzeszy.

Wiedeń był dla mnie cięŜką szkołą; ale nauczył mnie najgłębszych lekcji w moim Ŝyciu. Byłem ledwie chłopcem kiedy przybyłem, aby tam Ŝyć, i kiedy wyjeŜdŜałem byłem powaŜnym i zadumanym męŜczyzną. W Wiedniu zdobyłem podstawy ogólnego światopoglądu i rozwinąłem zdolności analizowania poszczególnych kwestii politycznych. Nigdy nie porzuciłem tego światopoglądu i poglądów politycznych wówczas uformowanych, chociaŜ potem zostały rozszerzone w róŜnych kierunkach. Teraz mogę w pełni docenić, jak wartościowe były dla mnie te lata nauki.

Dlatego szczegółowo omawiam ten okres. Tutaj, w Wiedniu, surowa rzeczywistość nauczyła mnie prawd, które teraz kształtują podstawowe zasady partii, jaka w ciągu pięciu lat urosła od niewielkich początków do prawdziwie masowego ruchu. Nie wiem, jaka byłaby moja postawa wobec śydów, socjaldemokratów albo raczej marksistów w ogóle, wobec problemu socjalnego itp. byłaby dzisiaj gdybym nie nabył zestawu osobistych poglądów w tak młodym wieku, w trakcie twardej nauki i pod przymusem Losu.

Dlatego, chociaŜ nieszczęścia Ojczyzny stymulowały tysiące ludzi do rozwaŜania wewnętrznych przyczyn upadku, nie mogli dojść do tak gruntownych wniosków i głębokiej wiedzy jaką moŜe rozwinąć człowiek który toczył przez wiele lat cięŜką walkę o to, aby być panem własnego losu.

78

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział III – Polityczne refleksje z okresu pobytu w Wiedniu Przypisy:

6) Spottgeburt von Dreck und Feuer. Takim epitetem Faust rzuca w Mefistofelesa, kiedy ten drugi wtrąca się w rozmowę pomiędzy Faustem i Martą w ogrodzie.

7) Herodot (Księga VII, 213 – 218) opowiada historię, jak grecki zdrajca, Ephialtes, pomógł

perskim najeźdźcom w bitwie o Termopile (480 p.n.e.) Kiedy perski król, Xerxes, zaczął

rozpaczać z powodu niemoŜności złamania greckiej obrony, Ephialtes w zamian za obietnicę zapłaty powiedział królowi o ścieŜce w górach do greckiego końca przełęczy. Umowa została zawarta i Ephialtes poprowadził oddział perskich Ŝołnierzy pod dowództwem generała Hydarnesa tą górską ścieŜką. Zaatakowani od tyłu greccy obrońcy, pod dowództwem Leonidasa, króla Sparty, musieli walczyć na dwóch przeciwnych kierunkach w wąskiej przełęczy. Nastąpiła straszliwa rzeź i Leonidas poległ w walce.

Odwaga Leonidasa i zdrada Ephialtesa wywarły wraŜenie na Hitlerze, jak na prawie kaŜdym uczniu szkoły. Hitler po raz kolejny odnosi się do tego przypadku w rozdziale VII, gdzie porównuje niemieckich Ŝołnierzy, którzy zginęli we Francji i Flandrii do Greków pod Termopilami, a zdrada Ephialtesa jest prototypem defetystycznej polityki niemieckich polityków pod koniec wojny światowej.

79

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

Rozdział IV

Monachium

Na wiosnę 1912 wreszcie przybyłem do Monachium.

Samo miasto było mi dobrze znane, jak gdybym Ŝył wiele lat wewnątrz jego murów.

Było tak, poniewaŜ moje studiowanie architektury ciągle zwracało moją uwagę na tą metropolię niemieckiej sztuki. Trzeba poznać Monachium jeśli chce się znać Niemcy, i nie moŜna zebrać wiedzy o sztuce niemieckiej nie widząc Monachium.

MoŜna powiedzieć, Ŝe ten okres przed wojną był jak dotąd najszczęśliwszym i najbardziej zadowalającym okresem w moim Ŝyciu. Moje zarobki były bardzo skromne; ale w końcu nie Ŝyłem po to, aby malować. Malowałem po to, aby zapewnić sobie niezbędne środki egzystencji podczas kontynuowania moich studiów. Byłem mocno przekonany, Ŝe w końcu osiągnę cel, jaki sobie wyznaczyłem. I to przekonanie było wystarczająco silne, abym mógł

znosić drobne trudności codziennego Ŝycia nie przejmując się nimi zanadto.

Ponadto, prawie od samego początku mojego pobytu pokochałem to miasto bardziej niŜ jakiekolwiek inne znane mi miejsce. Niemieckie miasto! – mówiłem sobie. Jak róŜne od Wiednia. Czułem wstręt, kiedy moja wyobraźnia powracała do tego Babilonu ras. Inną przyjemną rzeczą tutaj był sposób w jaki ludzie mówili po niemiecku, który to sposób był znacznie bliŜszy mojemu sposobowi mówienia niŜ dialekt wiedeński. Przypominał mi dni mojej młodości, zwłaszcza kiedy rozmawiałem z tymi, którzy przybyli do Monachium z Dolnej Bawarii. Były tysiące rzeczy, które wewnętrznie kochałem albo które zacząłem kochać w trakcie mojego pobytu. Ale najbardziej przyciągał mnie cudowny mariaŜ pierwotnej energii i subtelnego artystycznego ducha miasta, unikalna harmonia Hofbräuhaus i Odeonu, Oktober-fest i Pinakoteki itp. Powód, dla którego jestem związany z tym miastem jak z Ŝadnym innym miejscem na świecie prawdopodobnie wynika z faktu, Ŝe Monachium jest i pozostanie nierozerwalnie związane z rozwojem mojej kariery; i fakt, Ŝe od początku mojej wizyty czułem się wewnętrznie szczęśliwy i zadowolony moŜe być przypisany urokowi cudownej rezydencji Wittelsbachów która przyciąga prawdopodobnie kaŜdego, kto otrzymał błogosławieństwo odczuwania piękna zamiast handlowych instynktów.

Oprócz mojej pracy zawodowej, najbardziej interesowały mnie bieŜące wydarzenia polityczne, zwłaszcza te związane z polityką zagraniczną. Doszedłem do nich przy okazji niemieckiej polityki sojuszy, które nawet w moich austriackich dniach uwaŜałem za całkowicie błędne. Ale w Wiedniu nie widziałem jasno jak daleko Rzesza Niemiecka łudziła się. W

Wiedniu skłaniałem się ku wyjaśnieniu, albo moŜe przekonałem siebie o tym w celu wyjaśnienia błędu Niemiec, Ŝe być moŜe władze w Berlinie wiedzą, jak słaby i niesolidny okaŜe się ich sojusznik kiedy stanie twarzą w twarz z rzeczywistością, ale z jakichś bardziej lub mniej tajemniczych powodów powstrzymują opinię publiczną przed poznaniem ich opinii.

Mogli uwaŜać, Ŝe powinni podtrzymywać politykę sojuszy zapoczątkowanych przez Bismarcka, a ich nagłe zerwanie moŜe być niepoŜądane, poniewaŜ moŜe obudzić kraje, które czekają na swoją szansę albo przestraszyć Filistynów w domu.

Ale mój kontakt z ludźmi szybko dał mi do zrozumienia, ku mojemu przeraŜeniu, Ŝe przypuszczenia były niewłaściwe. Byłem zdumiony widząc wszędzie, nawet w dobrze poinformowanych kołach, Ŝe nikt nie ma nawet najmniejszego pojęcia o prawdziwym charakterze monarchii Habsburgów. Zwłaszcza pośród zwykłych ludzi przewaŜała iluzja, Ŝe Austria była sojusznikiem, z którym naleŜy się powaŜnie liczyć i który uŜyje swojej siły w godzinie potrzeby. Masy ludzi nadal patrzyły na podwójną monarchię jako na „państwo niemieckie” i wierzyły, Ŝe moŜna na nie liczyć. Przyjmowali, Ŝe ich siła leŜy w milionach obywateli, jak w przypadku Niemiec. Po pierwsze nie zdawali sobie sprawy, Ŝe Austria przestała być pań-80

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

stwem niemieckim, a po drugie, Ŝe warunki przewaŜające w Austrii ciągle popychają ją na oślep na skraj przepaści.

W tym czasie znałem stan spraw w Austrii lepiej niŜ profesjonalni dyplomaci. Mając zawiązane oczy, jak prawie zawsze, ci dyplomaci szli własną drogą do katastrofy. Opinie przewaŜające u większości ludzi odzwierciedlały tylko to, co zostało im wbite do głowy z góry. WyŜsze władze płaszczyły się przed „sojusznikiem”, niczym ludzie kłaniający się zło-temu cielcowi. Prawdopodobnie myśleli, Ŝe poprzez grzeczność i Ŝyczliwość mogą wyrównać brak szczerości po drugiej stronie. Tak więc przyjmowali kaŜdą deklarację za dobrą monetę.

Nawet będąc w Wiedniu ciągle irytowały mnie rozbieŜności pomiędzy przemowami urzędników państwowych i zawartością wiedeńskiej prasy. A Wiedeń był jeszcze niemieckim miastem, przynajmniej z pozoru. Opuszczając Wiedeń, albo raczej niemiecką Austrię, napo-tykało się zupełnie inny stan rzeczy w słowiańskich prowincjach. Wystarczyło zerknąć do gazet w Pradze aby zobaczyć, jak oceniali tam całe te egzaltowane czary-mary Trójprzymierza. W Pradze nie było wówczas nikogo oprócz kpiarzy i szyderców z tego „arcydzieła męŜów stanu”. Nawet w czasie pokoju, kiedy dwaj cesarze całowali się w czoła na znak przyjaźni, te gazety nie ukrywały swojego przekonania, Ŝe sojusz rozpadnie się w momencie, w którym trzeba będzie przejść od ideałów połyskujących chwałą Nibelungów do praktycznej rzeczywistości.

Wielkie oburzenie podniosło się kilka lat później, kiedy sojusze zostały poddane pierwszemu praktycznemu testowi. Włochy nie tylko wycofały się z Trójprzymierza, pozostawiając pozostałych dwóch członków własnemu losowi, ale dołączyły do naszych wrogów!

To, Ŝe ktokolwiek chociaŜ na chwilę uwierzył w moŜliwość takiego cudu – Ŝe Włochy będą walczyć po tej samej stronie co Austria – było po prostu niewiarygodne dla kaŜdego, kto nie cierpiał na ślepotę oficjalnej dyplomacji. I właśnie tak czuli ludzie równieŜ w Austrii.

W Austrii tylko Habsburgowie i austriaccy Niemcy wspierali ten sojusz. Habsburgowie robili to z trafnej kalkulacji i z konieczności. Niemcy robili to w dobrej wierze i z politycznej ignorancji. Działali w dobrej wierze o tyle, Ŝe wierzyli, Ŝe przez ustanowienie Trójprzymierza oddają wielką przysługę Rzeszy Niemieckiej i pomagają ją wzmocnić i poprawić jej bezpieczeństwo. Jednak pokazali swoją polityczną ignorancję wyznając takie idee, poniewaŜ zamiast pomóc Rzeszy Niemieckiej tak naprawdę skuli ją razem z chylącym się ku upadkowi Państwem, które mogło pociągnąć swojego towarzysza do grobu razem ze sobą; i, przede wszystkim, poprzez obronę tego sojuszu czuli się coraz bardziej ofiarami polityki de-germanizacji prowadzonej przez Habsburgów. Soujsz dawał Habsburgom dobre podstawy do sądzenia, Ŝe Rzesza Niemiecka nie będzie się mieszać w ich sprawy wewnętrzne i tym samym mieli dobrą pozycję do łatwiejszego i mniej ryzykownego wprowadzenia w Ŝycie ich wewnętrznej polityki stopniowego eliminowania elementu niemieckiego. MoŜna było liczyć nie tylko na „obiektywność” niemieckiego rządu, więc nie trzeba było bać się protestów z tamtego kierunku, ale moŜna było teŜ zawsze przypomnieć austriackim Niemcom o sojuszu i tym samym uciszyć ich gdyby kiedykolwiek sprzeciwili się nagannym środkom uŜywanym do ustanowienia słowiańskiej hegemonii w podwójnej monarchii.

Co mogli zrobić austriaccy Niemcy, kiedy obywatele Rzeszy Niemieckiej otwarcie ogłaszali ich zaufanie do reŜimu Habsburgów?

Czy powinni stawić opór, i tym samym być napiętnowani przed ich krewnymi w Rzeszy jako zdrajcy ich narodowych interesów? Oni, którzy przez dziesięciolecia poświęcili tak wiele w imię ich niemieckiej tradycji!

Skoro wpływ Niemców w Austrii został usunięty, jak była wartość tego sojuszu?

Gdyby Trójprzymierze miało być korzystne dla Niemców, czy koniecznym warunkiem nie byłoby utrzymanie przewagi elementu niemieckiego w Austrii? Czy ktokolwiek naprawdę wierzył, Ŝe Niemcy mogą nadal być sojusznikiem Imperium Habsburgów pod hegemonią słowiańską?

81

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

Oficjalna postawa niemieckiej dyplomacji, jak równieŜ opinii publicznej w stosunku do wewnętrznych problemów Austrii dotyczących narodowości była nie tylko głupia, ale wręcz szalona. Na tym sojuszu, jako na solidnej podstawie, opierali bezpieczeństwo i przyszłą egzystencję siedemdziesięciomilionowego narodu, podczas gdy w tym samym czasie pozwa-lali ich partnerowi kontynuować politykę podwaŜania samej podstawy tego sojuszu w sposób metodyczny i stanowczy, rok po roku. Musiał nastąpić dzień, kiedy nie pozostanie nic poza formalnym kontraktem z wiedeńskimi dyplomatami. Sam sojusz, jako efektywne wsparcie, będzie stracony dla Niemiec.

Jeśli chodzi o Włochy, tak było od samego początku.

Gdyby ludzie w Niemczech studiowali historię i psychologię narodów nieco bardziej starannie, Ŝaden z nich nawet na godzinę nie uwierzyłby, Ŝe Quirinal i wiedeński Hofburg mogą stanąć ramię w ramię na jednym froncie walki. Włochy wybuchłyby jak wulkan gdyby rząd włoski ośmielił się wysłać jednego włoskiego Ŝołnierza do walki za państwo Habsburgów. To państwo było tak fanatycznie nienawidzone, Ŝe Włosi mogli znaleźć się na froncie tylko jako wrogowie Austrii. Nieraz w Wiedniu byłem świadkiem eksplozji pogardy i głębokiej nienawiści którą Włochy były „sprzymierzone” z państwem austriackim. Przestępstwa, jakie Habsburgowie popełnili przeciwko wolności i niepodległości Włoch w ciągu stuleci były zbyt powaŜne aby mogły być wybaczone, nawet gdyby istniała dobra wola takiego wy-baczenia. Ale nie było takiej woli, ani wśród ludności, ani w rządzie. Tym samym dla Włoch istniały tylko dwie moŜliwości koegzystencji z Austrią – sojusz albo wojna. Przez wybór tej pierwszej ewentualności moŜna było powoli przygotowywać się do drugiej.

Zwłaszcza od kiedy relacje pomiędzy Rosją i Austrią coraz bardziej skłaniały się ku wojnie, niemiecka polityka sojuszy była nie tylko bezsensowna, ale i niebezpieczna. To był

klasyczny przykład, który pokazywał brak jakichkolwiek logicznych sposobów myślenia.

Ale jaki był powód stworzenia tego sojuszu w ogóle? Nie mógł być inny niŜ chęć zabezpieczenia przyszłości Rzeszy lepszej, niŜ gdyby trzeba było opierać się wyłącznie na swoich własnych zasobach. Ale przyszłość Rzeszy nie mogła oznaczać niczego innego niŜ zabezpieczenie środków do Ŝycia dla narodu niemieckiego.

Jedyne pytania były zatem następujące: Jaką formę przyjmie Ŝycie narodu w bliskiej przyszłości – czyli w okresie, jaki moŜemy przewidzieć? I jakimi środkami moŜna zagwarantować niezbędne podstawy i bezpieczeństwo dla tego rozwoju w ramach ogólnego podziału sił między narodami w Europie? Analiza zasad, na których powinna opierać się polityka zagraniczna Niemiec powinna prowadzić do następujących wniosków: Roczny przyrost naturalny w Niemczech wynosi prawie 900.000 dusz. Trudności w zaopatrywaniu tej armii nowych obywateli muszą rosnąć z roku na rok i w końcu muszą doprowadzić do katastrofy, dopóki nie zostaną znalezione metody i środki, które oddalą widmo nędzy i głodu. Były cztery sposoby przeciwdziałania tej strasznej klęsce: 1. MoŜna było na wzór Francji sztucznie ograniczać liczbę urodzeń, tym samym zapobiegając nadmiarowi ludności.

W pewnych okolicznościach, w czasach nędzy lub w złych warunkach klimatycznych, albo jeśli plony są zbyt małe, sama Natura skłania się do regulacji liczby ludności w niektórych krajach i pośród niektórych ras, metodą która jest tak samo bezlitosna, jak mądra. Nie utrudnia ona zdolności prokreacyjnych jako takich; ale utrudnia dalszą egzystencję potomstwa poprzez poddawanie go takim testom i niedostatkom, Ŝe wszystko, co jest mniej silne albo mniej zdrowe, musi powrócić na łono wiecznej niewiadomej. Cokolwiek przeŜyje te trudy egzystencji zostało przetestowane i wypróbowane po tysiąckroć, wzmocnione i dobrze przystosowane aby kontynuować proces prokreacji; po czym następuje ta sama gruntowna selekcja od początku. Poprzez takie brutalne obchodzenie się z jednostką i odwołanie jej w 82

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

tym samym momencie, kiedy pokazuje, Ŝe nie jest przystosowana do prób Ŝycia, Natura zachowuje siłę rasy i gatunku i podnosi ją na najwyŜszy stopień efektywności.

Zmniejszenie ilości powoduje zwiększenie siły jednostki, i w końcowym efekcie oznacza pobudzenie gatunku.

Jednak sprawa wygląda inaczej, kiedy człowiek zaczyna proces liczbowego ograniczania. Człowiek nie jest wyrzeźbiony z tego samego drewna, co Natura. Jest zrobiony z

„ludzkiego” materiału. Wie więcej niŜ bezlitosna Królowa Mądrości. Nie przeszkadza za-chowaniu jednostek, ale zapobiega samej prokreacji. Dla jednostki, która zawsze widzi tylko siebie, a nie rasę, ta linia działania wygląda bardziej ludzko i sprawiedliwie niŜ droga odwrotna. Ale niestety konsekwencje są takŜe przeciwne.

Poprzez pozostawienie procesu prokreacji w sposób niekontrolowany i poddawanie jednostek najtrudniejszym przygotowawczym testom w Ŝyciu, Natura wybiera najlepsze jednostki z obfitości i oznacza je jako zdolne do Ŝycia i podtrzymania gatunku. Ale człowiek ogranicza zdolności prokreacyjne i uparcie dąŜy do utrzymania przy Ŝyciu za wszelką cenę tego, co się urodziło. Ta poprawka Świętej Woli wygląda dla niego mądrze i ludzko, i cieszy się z tego, Ŝe przebił kartę Natury chociaŜ w jednej grze i tym samym dowiódł, Ŝe nie jest całkowicie niezawodna. Droga mała małpa Wszechmogącego Ojca cieszy się, Ŝe udało się jej wprowadzić liczbowe ograniczenia, ale byłaby bardzo niezadowolona, gdyby powiedzieć, Ŝe ten system sprowadza degenerację jednostki.

Kiedy tylko przeszkodzi się w prokreacji i zmniejsza się liczba urodzeń, naturalna walka o egzystencję która pozwala tylko zdrowym i silnym jednostkom na przetrwanie zostaje zastąpiona zwykłym szaleństwem „ratowania” słabych i nawet chorych istot za wszelką cenę. I w ten sposób zostają posiane ziarna ludzkiego potomstwa, które będzie coraz bardziej nędzne z pokolenia na pokolenia, dopóki szydzi się z woli Natury.

Jeśli jednak ta polityka będzie prowadzona ostatecznym efektem musi być całkowite zakończenie egzystencji narodu na ziemi; chociaŜ człowiek moŜe przeciwstawić się wiecznym prawom prokreacji przez jakiś czas, zemsta nastąpi wcześniej czy później. Silniejsza rasa będzie usuwać to, co urosło słabe; z Ŝywotnej potrzeby, w ostatecznej formie, rozerwie wszystkie absurdalne łańcuchy tak zwanego ludzkiego człowieczeństwa i zastąpi je człowie-czeństwem Natury, która usuwa to, co jest słabe aby zrobić miejsce dla silnych.

KaŜda polityka która ma na celu zabezpieczenie egzystencji narodu poprzez ograni-czanie liczby urodzeń rabuje ten naród z jego przyszłości.

2. Drugim rozwiązaniem jest wewnętrzna kolonizacja. Ta propozycja jest często powtarzana w naszych czasach i jest wychwalana jako dobre rozwiązanie. Ta sugestia jest pro-ponowana w dobrej wierze, ale jest źle zrozumiana przez większość ludzi, moŜe więc spowodować większe szkody niŜ ktokolwiek jest w stanie sobie wyobrazić.

Jest całkowitą prawdą, Ŝe wydajność ziemi moŜe być zwiększona w pewnych granicach; jednak tylko w określonych granicach i nie w nieskończoność. Poprzez zwiększenie mocy produkcyjnej ziemi moŜna będzie wyrównać efekt nadmiaru liczby urodzeń przez jakiś czas, bez niebezpieczeństwa głodu. Ale musimy zmierzyć się z faktem, Ŝe ogólny standard Ŝycia rośnie nawet szybciej niŜ liczba urodzeń. Wymagania co do jedzenia i ubrania stają się coraz większe z roku na rok i są nieproporcjonalne do tych, jakie mieli nasi przodkowie sprzed, powiedzmy, stu lat. Byłoby więc błędem uwaŜać, Ŝe kaŜdy wzrost mocy produkcyjnej ziemi daje podstawę do zwiększenia populacji. Nie. To jest prawdziwe tylko w pewnym stopniu, poniewaŜ przynajmniej część zwiększonej produkcji będzie zuŜyty na zaspokojenie Ŝądań spowodowanych stałym wzrostem standardu Ŝycia. Ale nawet jeśli te Ŝądania zostaną ograniczone do najwęŜszych moŜliwych granic i w tym samym czasie uŜyjemy całej dostępnej energii na intensyfikację upraw, osiągniemy określoną granicę wyznaczoną przez właściwą naturę samej ziemi. NiewaŜne, jak pilnie będziemy pracować, nie podniesiemy produkcji 83

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

rolnej ponad tą granicę. Tym samym, chociaŜ moŜemy przesunąć złą godzinę nędzy na jakiś czas, w końcu i tak nadejdzie. Pierwszą oznaką będzie powtarzanie się okresów głodu od czasu do czasu, po złych zbiorach itp. Przerwy pomiędzy tymi okresami będą coraz krótsze w miarę zwiększania się populacji; i w końcu głód będzie znikał tylko w tych rzadkich latach obfitości, kiedy spichlerze będą pełne. I w końcu nadejdzie czas, kiedy nawet w tych latach obfitości będzie za mało dla wszystkich; i głód nie będzie na krok odstępował narodu. Natura musi wtedy wkroczyć ponownie i wybrać tych, którzy są w stanie przeŜyć, albo człowiek zacznie sztucznie ograniczać wzrost swojej liczebności, ze wszystkimi fatalnymi skutkami dla rasy i gatunku, które były juŜ omawiane.

MoŜna sprzeciwić się temu mówiąc, Ŝe w takiej lub innej formie, ta przyszłość czeka całą ludzkość i Ŝe poszczególne narody czy rasy nie mogą uniknąć tego losu.

Na pierwszy rzut oka ten sprzeciw wydaje się być logiczny; ale musimy wziąć pod uwagę następujące fakty:

Z pewnością nastąpi dzień, kiedy cała ludzkość będzie zmuszona ograniczyć powiększanie się gatunku ludzkiego, poniewaŜ nie będzie dalszych moŜliwości dostosowywania wy-dajności ziemi do ciągłego wzrostu populacji. Trzeba będzie pozwolić Naturze na uŜycie jej własnych metod albo człowiek weźmie w swoje ręce zadanie tej regulacji i ustanowienia niezbędnej równowagi poprzez uŜycie środków lepszych, niŜ mamy je do dyspozycji dzisiaj. Ale wtedy będzie to problem całej ludzkości, podczas gdy obecnie muszą cierpieć tylko te rasy, które nie mają siły i śmiałości aby uzyskać wystarczająco duŜo ziemi dla zaspokojenia swoich potrzeb. W dzisiejszych czasach ogromne przestrzenie nadal leŜą nieuprawiane na całej powierzchni globu. Te obszary tylko czekają na lemiesz. I jest pewne, Ŝe Natura nie ustanowi tych terenów jako pastwisk dla wyłącznie jednego narodu czy rasy ani nie pozostawi ich nie-uŜywanych jako rezerwy na przyszłość. Takie tereny czekają na ludzi, którzy mają siłę je zająć i pracowitość, aby je uprawiać.

Natura nie zna politycznych granic. Zaczęła od ustanowienia Ŝycia na tej planecie i przygląda się wolnej grze sił. Ci, którzy okazują największą odwagę i pracowitość są dziećmi najbliŜszymi jej sercu i będą nagrodzeni najwyŜszym prawem istnienia.

Jeśli naród ogranicza się do „wewnętrznej kolonizacji”, podczas gdy inne rasy stale powiększają swoje aneksje terytorialne na całym świecie, naród ten będzie zmuszony ograniczyć wzrost liczebności swojej populacji w czasie gdy inne narody powiększają ją. Ta sytuacja musi w końcu nastąpić. Nastąpi szybko, jeśli terytorium, jakie naród ma do dyspozycji, jest małe. Jest niestety prawdziwe Ŝe zbyt często najlepsze narody – albo, mówiąc ściślej, jedyne naprawdę kulturalne narody, które są jednocześnie niosą sztandar postępu ludzkości –

decydują, w ich ślepym pacyfizmie, na powstrzymywanie się od zdobywania nowych terytoriów i zadowalanie się „wewnętrzną kolonizacją”. Ale w tym samym czasie narody gorszej jakości osiągają sukcesy w zajmowaniu duŜych terytoriów kolonizacyjnych na całym świecie.

Stan rzeczy, jaki musi wynikać z tego kontrastu jest następujący: Rasy kulturalnie wyŜsze, ale mniej bezwzględne będą zmuszone do ograniczenia swojego wzrostu z powodu niewystarczającego terytorium do podtrzymania ludności, podczas gdy mniej cywilizowane rasy mogą powiększać się w nieskończoność, dzięki ogromnym terytoriom, jakie mają do dyspozycji. Innymi słowy: jeśli ten stan rzeczy się utrzyma, pewnego dnia światem zawładnie ta część ludzkości, która jest kulturalnie niŜsza, ale bardziej aktywna i energiczna.

Nadejdzie czas, nawet jeśli w dalekiej przyszłości, kiedy pozostaną tylko dwie alternatywy. Albo świat będzie rządzony zgodnie z naszym współczesnym pojęciem demokracji, i wtedy kaŜda decyzja będzie po myśli liczbowo silniejszych ras; albo świat będzie rządzony przez prawo naturalnego podziału sił, i wtedy zwycięskie będą narody bardziej brutalne, a nie te, które praktykowały wyrzeczenia.

84

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

Nie ma wątpliwości, Ŝe świat stanie się pewnego dnia sceną straszliwej walki o przeŜycie części ludzkości. W końcu instynkt samozachowawczy zatriumfuje. Przed tym nie-okiełznanym ogniem tak zwany humanitaryzm, który oznacza tylko mieszaninę głupkowatej nieśmiałości i zarozumialstwa, stopnieje jak śnieg w marcu. Człowiek stał się wielki w nie-ustannej walce. W ciągłym pokoju jego wielkość musi podupaść.

Dla nas, Niemców, hasło „wewnętrznej kolonizacji” jest zgubne, poniewaŜ zachęca do wiary w to, Ŝe odkryliśmy sposób który jest zgodny z naszym wrodzonym pacyfizmem i który pozwoli nam pracować na środki do Ŝycia w pół-uśpionej egzystencji. Taka nauka, jeśli zostanie powaŜnie potraktowana przez naród, oznacza koniec wszelkich wysiłków dla osiągnięcia miejsca na świecie, na jakie zasługujemy. Jeśli przeciętny Niemiec zostanie przekonany, Ŝe ma szansę zapewnić sobie środki do Ŝycia i zagwarantować przyszłość, kaŜda próba wzięcia aktywnego i poŜytecznego wzięcia udziału w obronie decydujących wymagań jego kraju nie będzie wchodziła w grę. Jeśli naród zgodzi się na taką postawę kaŜda naprawdę uŜyteczna polityka zagraniczna moŜe być uwaŜana za martwą i zakopaną, razem z wszelką nadzieją na przyszłość narodu niemieckiego.

Skoro znamy juŜ konsekwencje tej teorii „wewnętrznej kolonizacji” nie moŜemy dłuŜej uwaŜać za przypadek faktu, Ŝe wśród tych, którzy wpajają ten szkodliwy sposób myślenia naszemu narodowi, śydzi zawsze stoją w pierwszym szeregu. śyd zna tych mięczaków za dobrze Ŝeby nie wiedzieć, Ŝe są gotowi być wdzięcznymi ofiarami kaŜdego oszustwa, które obiecuje im złote góry w postaci odkrycia, które pozwoli im przechytrzyć Naturę i tym samym spowodować zbyteczność cięŜkiej i nieustępliwej walki o przetrwanie; tak Ŝe w końcu mogą zostać władcami planety częściowo przez pracę, a częściowo nie robiąc nic, zaleŜnie od okoliczności.

Nie moŜna zbyt silnie podkreślić, Ŝe kaŜda niemiecka „wewnętrzna kolonizacja” musi być traktowana jako nadająca się tylko do eliminowania społecznych krzywd. Aby wdroŜyć system wewnętrznej kolonizacji, najwaŜniejszym środkiem wstępnym będzie uwolnienie ziemi z rąk spekulantów i zapewnienie tej wolności. Ale taki system nigdy nie wystarczy do zapewnienia przyszłości narodu bez zdobywania nowych terytoriów.

Jeśli przyjmiemy inny plan szybko osiągniemy punkt, po przekroczeniu którego zasoby naszej ziemi nie będą mogły być dłuŜej wykorzystywane, i w tym samym czasie osiągniemy punkt, po przekroczeniu którego nasza siła ludzka nie będzie mogła się rozwijać.

Podsumowując, naleŜy powiedzieć co następuje:

Ograniczenie się do zdecydowanie małego obszaru, nieuchronne w wewnętrznej kolonizacji, podobnie jak ten sam efekt końcowy osiągnięty przez ograniczenie prokreacji – te dwa czynniki mają bardzo niekorzystny wpływ na militarną i polityczną pozycję narodu.

Rozmiar narodowego terytorium jest czynnikiem określającym zewnętrzne bezpieczeństwo państwa. Im większe terytorium naród ma do dyspozycji, tym silniejsza jest naturalna obrona tego narodu. Decyzje militarne są podejmowane szybciej, łatwiej, bardziej efektywnie i kompletnie przeciwko narodom zajmującym ograniczony obszar niŜ przeciwko Państwom mającym rozległe terytoria. Co więcej, wielkość narodowego terytorium jest sama w sobie pewnym zabezpieczeniem, Ŝe zewnętrzna siła nie zaryzykuje szybkiej inwazji; poniewaŜ w takim przypadku walka moŜe być zbyt długa i wyczerpująca, aby moŜna było liczyć na zwycięstwo. Ryzyko będzie za duŜe, więc muszą istnieć nadzwyczajne powody do takiej agresji. W ten sposób rozmiar terytorium państwa stwarza podstawę na której wolność i niepodległość narodu mogą być utrzymywane z względną łatwością; podczas gdy z drugiej strony państwo którego terytorium jest małe w naturalny sposób kusi najeźdźców.

W gruncie rzeczy, tak zwane narodowe kręgi w Rzeszy Niemieckiej odrzuciły dwie pierwsze moŜliwości ustanowienia równowagi pomiędzy stałym wzrostem liczebności populacji a terytorium, które nie moŜe się proporcjonalnie powiększać. Ale powody tego odrzucenia były inne niŜ przedstawione przeze mnie. Sprzeciwiano się ograniczaniu liczby urodzeń 85

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

głównie z powodów zasad moralnych. Propozycje wewnętrznej kolonizacji zostały z oburzeniem odrzucone, poniewaŜ podejrzewano, Ŝe taka polityka moŜe oznaczać atak na wielkich posiadaczy ziemskich, i ten atak moŜe być zapowiedzią ogólnego szturmu przeciwko prywatnej własności. Forma, w jakiej przedstawiono drugie rozwiązanie – wewnętrzną kolonizację –

usprawiedliwiała obawy wielkich posiadaczy ziemskich.

Ale forma, w jakiej odrzucono propozycję kolonizacji, nie była bardzo mądra, jeŜeli chodzi o wraŜenie, jakie ta odmowa mogła wywrzeć na masach ludzi, i w kaŜdym razie w ogóle nie doszła do źródła problemu.

Pozostawały otwarte tylko dwie drogi zabezpieczenia pracy i chleba dla zwiększającej się populacji.

3. MoŜna było myśleć o zdobyciu nowego terytorium, na którym jakaś część wzrastającej populacji mogła się osiedlać kaŜdego roku; albo 4. Nasz przemysł i handel mógł zostać zorganizowany w sposób zabezpieczający zwiększanie eksportu i tym samym mógł wspierać ludzi poprzez zwiększanie siły nabywczej wynikającej z zysków osiągniętych na zagranicznych rynkach.

Tym samym powstawał problem: polityka ekspansji terytorialnej albo polityka kolonialna i handlowa. Obie te polityki były rozwaŜane, rozpatrywane, zalecane i odrzucane z róŜnych punktów widzenia, w końcu przyjęto drugą alternatywę. Rozsądniejsza była jednak niewątpliwie ta pierwsza.

Zasada zdobywania nowych terytoriów, na których mogłaby się osiedlać nadmiarowa populacja, miała wiele zalet, zwłaszcza jeśli rozwaŜymy nie tylko teraźniejszość, ale i przyszłość.

Na pierwszym miejscu, nie moŜna przecenić wartości i konieczności przyjęcia polityki umoŜliwiającej utrzymanie zdrowej warstwy chłopskiej jako podstawy społeczności narodowej. DuŜa część naszego obecnego zła ma swoje źródło wyłącznie w dysproporcji pomiędzy miejską a wiejską częścią populacji. Solidny zapas małych i średnich rolników zawsze jest najlepszą ochroną przed społecznymi chorobami jakie dzisiaj powszechnie występują. Co więcej, jest to jedyne rozwiązanie jakie gwarantuje codzienny chleb dla narodu w ramach jego wewnętrznej ekonomii. Jeśli ten warunek zostanie spełniony, przemysł i handel przestaną zajmować chorą pozycję głównej waŜności jaką zajmują obecnie i zajmą swoje właściwe miejsce w ogólnej strukturze narodowej ekonomii, ustalając równowagę między podaŜą a popytem. Tak więc przemysł i handel nie będą dłuŜej stanowić podstawy utrzymania narodu przy Ŝyciu, ale będą pomocniczymi instytucjami. Poprzez wypełnianie ich właściwych funkcji, czyli zapewnianie równowagi pomiędzy narodową produkcją a konsumpcją, zapewniają mniejszą lub większą niezaleŜność od obcych krajów i tym samym zabezpieczają wolność i niepodległość narodu, zwłaszcza w krytycznych punktach jego historii.

Taka polityka terytorialna nie moŜe być prowadzona w Kamerunie, ale prawie wyłącznie tutaj w Europie. Trzeba spokojnie i uczciwie spojrzeć prawdzie w oczy – z pewnością nie moŜe być częścią wyroku Boskiej Opatrzności to, aby jeden naród miał pięćdziesiąt razy więcej ziemi niŜ drugi. RozwaŜając obecny stan rzeczy, nie wolno pozwolić, aby istniejące granice polityczne rozpraszały uwagę od tego, co powinno istnieć na zasadach ścisłej sprawiedliwości. Jeśli na ziemi jest wystarczająco miejsca dla wszystkich, powinniśmy mieć jej tyle, ile jest absolutnie niezbędne dla naszego istnienia.

Oczywiście ludzie nie dostosują się do tego dobrowolnie. W tym miejscu odzywa się prawo do samoobrony. I kiedy wszelkie próby rozwiązania trudności w przyjazny sposób zostaną odrzucone, zaciśnięta pięść musi siłą wziąć to, co zostało odmówione otwartej dłoni przyjaźni. Gdyby w przeszłości nasi przodkowie opierali decyzje polityczne na podobnych 86

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

pacyfistycznych nonsensach jak robi to nasze pokolenie, nie posiadalibyśmy więcej niŜ jedną trzecią terytorium jakie mamy obecnie i prawdopodobnie nie byłoby nawet narodu niemieckiego, którego przyszłością w Europie naleŜałoby się martwić. Nie. Zawdzięczamy dwie Wschodnie Marchie 8) Rzeszy naturalnej determinacji naszych przodków w ich walce o przetrwanie, i tej samej stanowczej polityce zawdzięczamy wewnętrzną siłę opartą na rozmiarach naszych politycznych i rasowych terytoriów, które umoŜliwiły nam dotychczasowe istnienie.

Jest teŜ inny powód, dla którego to rozwiązanie byłoby poprawne: Wiele współczesnych państw europejskich wygląda jak piramidy stojące na wierz-chołkach. Terytorium w Europie posiadane przez te państwa jest śmiesznie małe w porównaniu z olbrzymią wagą ich kolonii, handlu zagranicznego, itp. MoŜna powiedzieć, Ŝe mają wierzchołek w Europie i podstawę piramidy na całym świecie; zupełnie inaczej niŜ Stany Zjednoczone, które mają podstawę na kontynencie amerykańskim i kontaktują się z resztą świata tylko przez swój wierzchołek. Z tej sytuacji wynika nieporównywalna wewnętrzna siła USA i przeciwna sytuacja jest odpowiedzialna za słabość większości europejskich potęg kolonialnych.

Anglia nie moŜe być argumentem przeciwko temu twierdzeniu, chociaŜ spoglądając na mapę Imperium Brytyjskiego moŜna łatwo przeoczyć istnienie całego anglosaskiego świata. Pozycja Anglii nie moŜe być porównana z Ŝadnym innym państwem w Europie, poniewaŜ

tworzy ona ogromną wspólnotę języka i kultury razem z USA.

Tym samym jedyna moŜliwość dla Niemiec wprowadzenia w Ŝycie rozsądnej polityki terytorialnej to zdobywanie nowych terytoriów w samej Europie. Kolonie nie mogą słuŜyć temu celowi poniewaŜ nie nadają się do osiedlania Europejczyków na duŜą skalę. W dzie-więtnastym wieku nie było juŜ moŜliwe zdobywanie takich kolonii pokojowymi sposobami.

Tak więc kaŜda próba ekspansji kolonialnej oznaczałaby olbrzymią walkę. Wskutek tego bardziej praktyczne było prowadzenie walki o nowe terytoria w Europie niŜ prowadzenie wojny o zdobycie terytoriów na zewnątrz.

* * *

Taka decyzja wymaga oczywiście poświęcenia niepodzielonych sił narodu. Polityka tego rodzaju, która wymaga dla jej realizacji kaŜdej uncji dostępnej energii nie moŜe być prowadzona półśrodkami ani w niezdecydowany sposób. Polityczne przywództwo Rzeszy Niemieckiej powinno być skierowane wyłącznie ku temu celowi. Nie powinno się podejmować Ŝadnych politycznych kroków w celu odpowiedzi na inne okoliczności niŜ to zadanie i środki do jego wykonania. Niemcy powinni być świadomi faktu, Ŝe taki cel moŜe zostać osiągnięty tylko poprzez wojnę, i naleŜało stanąć twarzą w twarz z perspektywą wojny z chłodnym i spokojnym zdecydowaniem.

Cały system sojuszy powinien być przewidziany i oceniany z tego punktu widzenia.

Jeśli nowe terytoria miały być zdobyte w Europie musiało to nastąpić głównie kosztem Rosji, i po raz kolejny nowa Rzesza Niemiecka powinna pójść tą samą drogą, którą poprzednio szli teutońscy rycerze, tym razem aby zdobyć ziemię dla niemieckiego pługa niemieckim mieczem i w ten sposób zapewnić narodowi jego codzienny chleb.

Dla takiej polityki był jednak tylko jeden moŜliwy sojusznik w Europie. To była Anglia.

Tylko w sojuszu z Anglią moŜliwe było zabezpieczenie tyłów nowej niemieckiej krucjaty. Uzasadnienie dla podjęcia takiej wyprawy było silniejsze niŜ uzasadnienie, jakie mieli nasi przodkowie kiedy wyruszali na swoje wyprawy. Ani jeden z naszych pacyfistów nie odmawia jedzenia chleba zrobionego z ziarna, które urosło na Wschodzie; chociaŜ pierwszy pług nazywał się „miecz”.

87

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

śadne poświęcenie nie powinno być uznawane za zbyt wielkie jeśli byłoby konieczne dla uzyskania przyjaźni Anglii. NaleŜy porzucić ambicje kolonialne i morskie i nie powinno się podejmować prób konkurowania z brytyjskim przemysłem.

Tylko jasna i zdecydowana polityka moŜe doprowadzić do takiego osiągnięcia. Taka polityka powinna wyrzec się dąŜeń do podbicia światowych rynków, powinna teŜ wyrzec się zamierzeń kolonialnych i potęgi morskiej. Wszystkie środki w dyspozycji państwa powinny zostać skoncentrowane w wojskach lądowych. Ta polityka wymagałaby okresu tymczasowych wyrzeczeń w imię wielkiej i potęŜnej przyszłości.

Był czas, kiedy Anglia mogła wejść w negocjacje z nami na gruncie tej propozycji.

Anglia dobrze rozumiała, Ŝe problemy wynikające z ciągłego wzrostu populacji zmuszają Niemcy do szukania rozwiązania albo w Europie z pomocą Anglii, albo bez jej pomocy w innej części świata.

Ten pogląd był prawdopodobnie głównym powodem, dla którego Londyn próbował

zbliŜyć się do Niemiec na przełomie wieków. Po raz pierwszy w Niemczech przejawiła się postawa, która później objawiła się w najbardziej tragiczny sposób. Ludzie dali wyraz nieprzyjemnemu poczuciu, Ŝe moŜemy zostać zmuszeni do wyjmowania angielskich kasztanów z ognia. Jak gdyby sojusz mógł być oparty na czymś innym niŜ wzajemnych ustępstwach! I Anglia stałaby się partnerem takiej wzajemnej umowy. Brytyjscy dyplomaci byli na tyle mądrzy, Ŝeby wiedzieć, Ŝe nie ma nic za darmo.

Przypuśćmy, Ŝe w 1904 roku nasza niemiecka polityka zagraniczna była prowadzona wystarczająco przebiegle, abyśmy mogli zająć pozycję jaką miała Japonia. Niełatwo zmierzyć wielkość rezultatów, jakie mogłyby wyniknąć dla Niemiec z takiej polityki.

Nie byłoby wojny światowej. Krew przelana w 1904 roku nie byłaby nawet jedną dziesiątą tego, co przelano w latach 1914 – 1918. A jaką pozycję Niemcy zajmowałyby na świecie dzisiaj?

W kaŜdym przypadku sojusz z Austrią był absurdem.

Ta mumia państwa nie połączyła się z Niemcami aby prowadzić wojnę, ale po to, aby utrzymać stan ciągłego pokoju który miał być wykorzystany dla celu powolnej, ale nieustępliwej eksterminacji elementu niemieckiego w podwójnej monarchii.

Innym powodem bezsensowności tego sojuszu było to, Ŝe nikt nie mógł oczekiwać wzięcia aktywnego udziału w obronie narodowych interesów Niemiec od państwa, które nie miało wystarczająco sił ani stanowczości aby przerwać politykę de-germanizacji w swoich własnych granicach. Jeśli Niemcy nie miały wystarczająco duŜo świadomości narodowej i bezwzględnej determinacji aby odebrać temu absurdalnemu państwu Habsburgów prawo do decydowania o losie dziesięciu milionów mieszkańców tej samej narodowości niemieckiej, nie moŜna było oczekiwać, Ŝe państwo Habsburgów weźmie udział w jakimś wielkim i od-waŜnym niemieckim przedsięwzięciu. Postawa starej Rzeszy w stosunku do kwestii austriackiej mogła być traktowana jako test jej wytrzymałości w walce, w której waŜyły się losy całego narodu.

W kaŜdym przypadku, nie moŜna było pozwolić na prowadzenie z roku na rok coraz silniejszej polityki ucisku ludności niemieckiej w Austrii; poniewaŜ wartość Austrii jako sojusznika mogła być zabezpieczona tylko poprzez utrzymanie tam elementu niemieckiego. Ale nikt nie poszedł tą drogą.

Nic nie było tak straszne jak moŜliwość zbrojnego konfliktu; ale w końcu, w najmniej odpowiednim momencie, trzeba było stanąć twarzą w twarz z konfliktem i go zaakceptować.

Chcieli uciec od przeznaczenia, ale przeznaczenie ich dopadło.

Śnili o utrzymaniu pokoju światowego i obudzili się wewnątrz wojny światowej.

Ten sen o pokoju był najwaŜniejszym powodem, dlaczego wyŜej wspomniana trzecia moŜliwość przyszłego rozwoju Niemiec nie była w ogóle brana pod uwagę. Zrozumiano, Ŝe nowe terytoria mogły być zdobyte tylko na Wschodzie; ale to oznaczało, Ŝe trzeba będzie 88

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

walczyć, podczas gdy chciano zachować pokój za wszelką cenę. Hasłem niemieckiej polityki zagranicznej kiedyś było: uŜywanie wszelkich moŜliwych środków dla zachowania narodu niemieckiego. Teraz zostało zmienione na: zachowanie pokoju światowego za wszelką cenę.

Wiemy, jaki był efekt. Wrócę szczegółowo do tej sprawy później.

Pozostawała jeszcze jedna moŜliwość, którą moŜemy nazwać czwartą. Czyli: przemysł

i handel światowy, morska potęga i kolonie.

Taki rozwój mógł być na początku szybszy i łatwiej osiągalny. Kolonizacja terytorium jest powolnym procesem, często trwającym stulecia. W tym jednak leŜy źródło jej wewnętrznej siły, poniewaŜ nie polega ona na nagłym wybuchu entuzjazmu, ale stopniowym i długo-trwałym procesie wzrostu zupełnie innym niŜ postęp przemysłowy, jaki moŜe być rozdmu-chany w ciągu kilku lat. Osiągnięty w ten sposób efekt nie jest jednak czymś trwałym ale wą-tłym, jak bańka mydlana. Znacznie łatwiej jest coś szybko zbudować niŜ przeprowadzić trudne zadanie zasiedlenia terytorium rolnikami i ustanowienia gospodarstw rolnych. Ale znacznie łatwiej jest teŜ zniszczyć to pierwsze niŜ to drugie.

Przyjmując taki kurs Niemcy musiały wiedzieć, Ŝe oznacza on nieuchronną wojnę wcześniej czy później. Tylko dzieci mogły uwierzyć, Ŝe ciągłe zapewnienia pokojowych intencji mogą przynieść im korzyści w tym „pokojowym współzawodnictwie narodów”, bez konieczności walki o nie.

Nie. Skoro wybraliśmy tą drogę, Anglia pewnego dnia musiała nieuchronnie stać się naszym wrogiem. Oczywiście pasowało to do naszych niewinnych zapewnień, ale nadal było bezsensowne wyraŜanie oburzenia z powodu faktu, Ŝe nastąpi dzień, kiedy Anglia przeciwstawi naszej pokojowej aktywności z brutalnością agresywnego egoisty.

Oczywiście my z naszej strony nigdy nie zrobilibyśmy czegoś takiego.

Jeśli polityka terytorialna przeciw Rosji mogła być zastosowana w praktyce tylko z Anglią jako naszym sojusznikiem, z drugiej strony polityka kolonialna mogła być wprowadzona w Ŝycie tylko przeciw angielskim interesom z poparciem Rosji. Ale wtedy ta polityka powinna być przyjęta z pełną świadomością konsekwencji jakie powoduje i przede wszystkim naleŜało pozbyć się Austrii najszybciej jak to moŜliwe.

Na przełomie wieków sojusz z Austrią stał się prawdziwym absurdem z kaŜdego punktu widzenia.

Ale nikt nie myślał o tworzeniu sojuszu z Rosją przeciw Anglii, tak jak nikt nie myślał

o tworzeniu sojuszu z Anglią przeciw Rosji, poniewaŜ w kaŜdym przypadku efektem końcowym byłaby nieuchronna wojna. A unikanie wojny było głównym powodem, dla którego zadecydowano o wdroŜeniu polityki przemysłowej i handlowej. Wierzono, Ŝe pokojowy podbój świata poprzez handel jest metodą, która na stałe zajmie miejsce polityki siły. Czasami jednak były wątpliwości co do skuteczności tej zasady, zwłaszcza kiedy nadchodziły z Anglii jakieś niezrozumiałe ostrzeŜenia. Z tego powodu zbudowano flotę. Nie w celu zaatakowania czy zniszczenia Anglii, ale zaledwie dla obrony koncepcji pokoju światowego, wspomnianej wyŜej, i w celu obrony zasady podboju świata „pokojowymi” środkami. Dlatego teŜ flota została utrzymana w niewielkich rozmiarach, nie tylko odnośnie liczby i tonaŜu okrętów, ale takŜe w ich uzbrojeniu, jako kolejny dowód naszych pokojowych zamiarów.

Gadanina o pokojowym podboju świata poprzez handel była chyba najbardziej nonsensowną rzeczą kiedykolwiek podniesioną do rangi naczelnej zasady polityki państwa. Ten nonsens stał się tym bardziej głupi, kiedy Anglia była wskazywana jako typowy przykład udowadniający, Ŝe moŜna to zrobić w praktyce. Nasz doktrynerski sposób traktowania historii i nasze profesorskie idee w tym względzie dokonały uszkodzeń nie do naprawienia i dawały uderzający „dowód” jak ludzie „uczą się” historii zupełnie jej nie rozumiejąc. W gruncie rzeczy, na Anglię naleŜało patrzeć jako na przekonujący argument przeciwko teorii pokojowego podboju świata handlowymi środkami. śaden naród nie przygotowywał drogi dla handlowych podbojów bardziej brutalnie niŜ Anglia czyniła to mieczem, i Ŝaden inny naród nie bronił tych 89

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

zdobyczy bardziej bezwzględnie. Czy nie jest charakterystyczne dla brytyjskiej umiejętności rządzenia krajem to, Ŝe wie jak uŜyć siły politycznej dla uzyskania przewagi ekonomicznej, i na odwrót – jak zmienić zdobycze ekonomiczne w siłę polityczną? Co za zdumiewający błąd

– wierzyć, Ŝe Anglia nie będzie miała odwagi oddać własnej krwi w imię ekspansji ekonomicznej! Fakt, Ŝe Anglia nie miała narodowej armii niczego nie dowodził; poniewaŜ nie miała tutaj znaczenia struktura wojskowa, ale raczej wola i determinacja uŜycia wszelkiej koniecznej siły wojskowej. Anglia zawsze miała uzbrojenie, jakiego potrzebowała Zawsze walczyła broniami niezbędnymi do osiągnięcia sukcesu. Wysyłała najemników, dopóki to wystarczało; ale nigdy nie wahała się sięgnąć głęboko po najlepszą krew całego narodu, jeśli zwycięstwo mogło być osiągnięte poprzez takie poświęcenie. I w kaŜdym przypadku duch walki, uparta determinacja i uŜywanie brutalnych środków w przeprowadzaniu operacji wojskowych pozostawały takie same.

Ale w Niemczech, poprzez szkołę, prasę i pisma humorystyczne, stopniowo ukształtowana została idea Anglika która prowadziła do najgorszego rodzaju oszukiwania samego siebie. Ten absurd powoli ale nieustępliwie rozprzestrzenił się we wszystkich obszarach niemieckiego Ŝycia. Wynikiem było ich niedocenienie, za które musieliśmy zapłacić wysoką cenę. Ta iluzja była tak głęboko, Ŝe wszyscy patrzyli na Anglika jako na sprytnego biznesme-na, ale osobiście tchórza w niewiarygodnym stopniu. Niestety nasi nauczyciele wzniosłej pro-fesorskiej historii nie wbili swoim uczniom do głów prawdy, Ŝe niemoŜliwe byłoby zbudowanie tak silnej organizacji jak Imperium Brytyjskie tylko za pomocą oszustw i wybiegów.

Niewielu tych, którzy zwracali uwagę itp., byli albo ignorowani albo uciszani. Widzę dokładnie w pamięci zdumione twarze moich towarzyszy kiedy stanęli po raz pierwszy twarzą w twarz z [Tommies] we Flandrii. Po kilku dniach walk powoli wśród naszych Ŝołnierzy zaczęła budzić się świadomość, Ŝe Szkoci nie są tacy, jak byli opisywani i karykaturowani w pismach humorystycznych ani jak opowiadano w komunikatach.

Wtedy po raz pierwszy uformowałem własne poglądy na temat efektywności róŜnych form propagandy.

Takie zafałszowanie jednak słuŜy celom tych, którzy je wytworzyli. Ta karykatura Anglika, chociaŜ fałszywa, mogła być uŜyta do dowiedzenia moŜliwości podbicia świata pokojowo poprzez handel. Skoro Anglikom się udało nam teŜ się uda. Nasza znacznie większa uczciwość i wolność od specyficznej angielskiej „perfidii” to nasze zalety. W ten sposób była nadzieja na łatwiejsze zyskanie sympatii mniejszych narodów i zaufania większych narodów.

Nie zdawaliśmy sobie sprawy, Ŝe nasza szczerość była powodem głębokiej awersji innych ludzi, poniewaŜ sami wierzyliśmy w nią. Reszta świata patrzyła na nasze zachowanie jako na manifestację sprytnej nieuczciwości; ale kiedy nadeszła rewolucja, byli zdumieni spoglądając głębiej w naszą mentalność, szczerą ponad granice głupoty.

Kiedy zrozumieliśmy rolę, jaką odgrywała ta absurdalna myśl pokojowego podboju świata poprzez handel, moŜemy jasno zrozumieć, jak powstał kolejny absurd, Trójprzymierze. Z jakim innym państwem mogliśmy wtedy wejść w sojusz? W sojuszu z Austrią nie mogliśmy zdobyć nowych terytoriów środkami wojskowymi, nawet w Europie. I ten fakt był

prawdziwym powodem wewnętrznej słabości Trójprzymierza. Bismarck mógł sobie pozwolić na taką prowizorkę powstałą z konieczności, ale z pewnością nie Ŝaden z jego nieudolnych następców, zwłaszcza wtedy, kiedy nie istniały juŜ podstawy na których Bismarck zbudował

Trójprzymierze. W czasach Bismarcka Austria mogła być nadal uwaŜana za państwo niemieckie; ale stopniowe wprowadzanie powszechnych wyborów zmieniło kraj w parlamentarną wieŜę Babel, w której głos Niemców był ledwie słyszalny.

Z punktu widzenia polityki rasowej, sojusz z Austrią był po prostu katastrofą. Pozwolił on urosnąć nowej słowiańskiej potędze przy granicy Rzeszy Niemieckiej. Ta potęga musiała wcześniej czy później przyjąć inne nastawienie w stosunku do Niemiec niŜ na przykład w stosunku do Rosji. Sojusz musiał stawać się coraz bardziej pusty i słaby, poniewaŜ ci, którzy 90

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

go wspierali tracili swoje wpływy i byli systematycznie wypierani z bardziej waŜnych urzędów państwowych.

Około roku 1900 sojusz z Austrią wszedł w tą samą fazę, jak sojusz między Austrią a Włochami.

Tutaj takŜe pozostawała tylko jedna moŜliwość: Albo stanąć po stronie monarchii Habsburgów, albo podnieść protest przeciwko uciskowi Niemców w Austrii. Ale, ogólnie mówiąc, jeśli przyjmuje się taki kurs działania, zawsze skończy się on otwartym konfliktem.

Z psychologicznego punktu widzenia, wartość Trójprzymierza była takŜe niewielka, poniewaŜ sojusz ten ograniczał swoje cele do obrony status quo. Ale, z drugiej strony, stabilność sojuszu rośnie proporcjonalnie do moŜliwości osiągnięcia określonych i konkretnych ekspansywnych celów przez poszczególne strony zawierające sojusz. Tutaj, jak wszędzie indziej, siła leŜy nie w obronie, ale w ataku.

Ta prawda była rozpoznawana w róŜnych miejscach, ale niestety nie przez tak zwanych wybranych przedstawicieli narodu. JuŜ w 1912 roku Ludendorff, który wówczas był

pułkownikiem i oficerem Sztabu Generalnego, wskazał na słabe punkty sojuszu w sporządzo-nym przez siebie memorandum. Ale oczywiście „męŜowie stanu” nie przypisali temu doku-mentowi waŜności ani wartości. Ogólnie wyglądało to tak, jak gdyby rozum był zdolnością aktywną tylko u zwykłych śmiertelników, ale całkowicie nieobecną kiedy miało się do czynienia z gałęzią gatunku znaną jako „dyplomaci”.

* * *

Na szczęście dla Niemiec wojna w 1914 roku wybuchła z bezpośredniego powodu Austrii, poniewaŜ Habsburgowie zostali zmuszeni do wzięcia w niej udziału. Gdyby powody wojny były inne, Niemcy zostałyby pozostawione samym sobie. Państwo Habsburgów nigdy nie było gotowe ani chętne, Ŝeby wziąć udział w wojnie za którą były odpowiedzialne Niemcy. To, co stało się później przedmiotem tak wielkiej hańby w przypadku Włoch miałoby takŜe miejsce, tyle Ŝe wcześniej, w przypadku Austrii. Innymi słowy, gdyby Niemcy zostały z jakiegoś powodu zmuszone do wojny, Austria pozostałaby „neutralna” w celu uchronienia państwa przed rewolucją która mogłaby wybuchnąć natychmiast po rozpoczęciu wojny. Element słowiański wolałby obalić podwójną monarchię w 1914 roku niŜ pozwolić jej na przyj-ście z pomocą Niemcom. Ale w tym czasie tylko niewielu rozumiało wszystkie niebezpieczeństwa i przykrości jakie wynikały z sojuszu z monarchią dunajską.

Po pierwsze, Austria miała zbyt wielu wrogów, którzy niecierpliwie czekali aby objąć spadek po tym rozpadającym się państwie, więc ludzie ci stopniowo wytworzyli w sobie niechęć wobec Niemiec, jako Ŝe Niemcy stały na przeszkodzie ich pragnieniom, jako Ŝe po-wstrzymywali podwójną monarchię przed rozpadem na części, na co oczekiwano z wielu stron. Powstało przekonanie, Ŝe do Wiednia moŜna dostać się tylko przez Berlin.

Po drugie, przyjmując taką politykę Niemcy straciły swoje najlepsze i najbardziej obiecujące szanse innych sojuszy. Zamiast tych moŜliwości były rosnące napięcia w stosunkach z Rosją i nawet z Włochami. I to pomimo faktu, Ŝe ogólne nastawienie Rzymu było tak przyjazne Niemcom, jak wrogie Austrii; wrogość ta drzemała w kaŜdym Włochu i często dawała o sobie brutalnie znać.

PoniewaŜ przyjęto politykę handlu i przemysłu, nie było motywu dla rozpoczęcia wojny przeciw Rosji. Tylko wrogowie obydwu krajów, Niemiec i Rosji, mogli mieć interes w wojnie w takich okolicznościach. W gruncie rzeczy tylko śydzi i marksiści próbowali wszczynać waśnie pomiędzy tymi państwami.

Po trzecie, sojusz stanowił stałe zagroŜenie dla bezpieczeństwa Niemiec; kaŜde państwo wrogie Rzeszy Bismarcka mogło zmobilizować całą grupę innych państw do wojny przeciw Niemcom obiecując im korzyści kosztem austriackiego sojusznika.

91

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

MoŜna było podburzyć całą Wschodnią Europę przeciwko Austrii, zwłaszcza Rosję, a takŜe Włochy. Światowa koalicja utworzona pod przywództwem króla Edwarda nigdy nie stałaby się rzeczywistością gdyby sojusznik Niemiec, Austria, nie oferował tak kuszących widoków na łupy. Sam ten fakt umoŜliwił połączenie tak wielu heterogenicznych państw o róŜnych interesach w jedną wspólną falangę ataku. KaŜdy uczestnik mógł mieć nadzieję na wzbogacenie się kosztem Austrii jeśli dołączy się do ogólnego ataku przeciw Niemcom. Fakt, Ŝe Turcja była cichym uczestnikiem w niefortunnym sojuszu z Austrią, powiększał zagroŜenie Niemiec w nadzwyczajnym stopniu.

śydowska międzynarodowa finansjera potrzebowała przynęty w postaci austriackiego dziedzictwa aby przeprowadzić swoje plany zrujnowania Niemiec; poniewaŜ Niemcy nie poddały się jeszcze kontroli, jaką międzynarodowe grube ryby finansów i handlu sprawowały nad innymi państwami. Tak więc moŜliwe było umocnienie koalicji i uczynienie jej wystarczająco silną i odwaŜną, poprzez zwykłą przewagę liczebną, aby rozpocząć atak na „rogate-go” Zygfryda. 9)

Sojusz z monarchią Habsburgów, do której czułem wstręt jeszcze w Austrii, był powodem mojej powaŜnej troski i zmusił mnie do bezustannych rozmyślań, aŜ w końcu doszedłem do wniosków o których wspomniałem powyŜej.

W małych kółkach, w których wówczas bywałem, nie ukrywałem mojego przekonania, Ŝe to złowrogie porozumienie z państwem skazanym na upadek sprowadzi takŜe katastrofę na Niemcy, jeśli nie uwolnią się od niego w porę. Nigdy ani na moment nie zmieniłem tego twardego poglądu, nawet kiedy wydawało się, Ŝe burza wojny światowej rozbiła wszelkie zdolności rozsądnego myślenia i zastąpiła je ślepym entuzjazmem, nawet w kręgach, nad którymi powinno mieć kontrolę chłodne obiektywne myślenie. W okopach wyraŜałem i podtrzymywałem moją opinię zawsze kiedy te problemy były omawiane. Podtrzymywałem, Ŝe porzucenie monarchii Habsburgów nie byłoby poświęceniem, jeśli Niemcy mogliby w ten sposób zmniejszyć liczbę własnych wrogów; miliony Niemców włoŜyły stalowe hełmy nie po to, aby walczyć za utrzymanie rozkładającej się dynastii, ale po to, aby walczyć o uratowanie narodu niemieckiego.

Przed wojną były okazje, przy których wyglądało, Ŝe przynajmniej część opinii publicznej w Niemczech ma pewne obawy co do politycznej mądrości sojuszu z Austrią. Od czasu do czasu konserwatywne kręgi Niemców ostrzegały przed przecenianiem wartości tego sojuszu; ale, jak kaŜda rozsądna sugestia w tamtym czasie, została rzucona na wiatr. Ogólne przekonanie było takie, Ŝe jeśli wybierze się odpowiednie środki „podboju” świata, sukces będzie olbrzymi przy nieistotnych poświęceniach.

Po raz kolejny „niewtajemniczony” laik nie mógł zrobić nic poza obserwowaniem, jak

„wybrańcy” maszerują prosto w kierunku katastrofy i nakłaniają swój naród aby szedł za nim, jak szczury szły za szczurołapem z Hamelin.

* * *

Jeśli przyjrzymy się głębszym powodom, które umoŜliwiły narzucenie ludziom tej absurdalnej myśli o pokojowym podbiciu świata poprzez handel, i jak moŜliwe było wysunię-cie zachowania pokoju na świecie jako celu narodowego, okaŜe się, Ŝe te powody leŜały w ogólnej chorobie jaka owładnęła całym ciałem niemieckiej myśli politycznej.

Triumfalny postęp nauk technicznych w Niemczech i cudowny rozwój niemieckiego przemysłu i handlu prowadził do zapomnienia faktu, Ŝe potęŜne państwo jest koniecznym warunkiem wstępnym tego sukcesu. Wręcz przeciwnie, niektóre kręgi poszły tak daleko, Ŝe wysunęły teorię, Ŝe państwo zawdzięcza swoje istnienie tym fenomenom; Ŝe jest, przede wszystkim, instytucją ekonomiczną i musi być rządzone zgodnie z interesem ekonomicznym.

92

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

Tym samym utrzymywano, Ŝe państwo jest zaleŜne od struktury ekonomicznej. Ten stan rzeczy był uwaŜany za najrozsądniejszy i najbardziej naturalny.

Prawda jest jednak taka, Ŝe państwo jako takie nie ma nic wspólnego z określoną koncepcją ekonomiczną ani określonym rozwojem ekonomicznym. Nie powstaje na skutek ukła-du zawartego pomiędzy stronami na określonym i ograniczonym terytorium w celu wypełnienia zadań ekonomicznych. Państwo jest wspólnotą istot Ŝywych o pokrewnych naturach fizycznych i duchowych, zorganizowane w celu zapewnienia przetrwania ich rodzaju oraz pomocy w wypełnianiu celów, jakie Opatrzność przydzieliła tej określonej rasie lub gałęzi rasy.

W tym, i tylko w tym, leŜy cel i sens państwa. Aktywność ekonomiczna jest jednym z wielu pomocniczych środków koniecznych dla osiągnięcia tych celów. Ale aktywność ekonomiczna nigdy nie jest źródłem ani celem państwa, z wyjątkiem państwa załoŜonego na fałszywej lub nienaturalnej podstawie. I to wyjaśnia, dlaczego państwo jako tanie nie wymaga koniecznie określonego i ograniczonego terytorium jako warunku jego powstania. Ten warunek staje się konieczny tylko wśród ludzi którzy zapewniają i zabezpieczają przetrwanie swoich braci przy pomocy własnej pracowitości, co oznacza Ŝe są gotowi prowadzić walkę o przetrwanie poprzez własną pracę. Ludzie, którzy potrafią przekraść się, jak pasoŜyty, do ludzkiego społeczeństwa i zmusić innych do pracy na nich pod róŜnymi pretekstami mogą utworzyć państwo nie posiadając Ŝadnego określonego terytorium. Głównie odnosi się to do pasoŜytniczego narodu, który zwłaszcza w obecnych czasach Ŝeruje na uczciwej części ludzkości: śydów.

Państwo Ŝydowskie nigdy nie było ograniczone przestrzennie. Zostało rozrzucone po całym świecie, bez Ŝadnych granic, i zawsze było określane przynaleŜnością do wyłącznie jednej rasy. Dlatego śydzi zawsze tworzą państwo w państwie. Jedna z najbardziej genialnych sztuczek kiedykolwiek wymyślonych to Ŝegluga tego Ŝydowskiego państwa pod banderą religii i tym samym zapewnienie sobie tolerancji, jaką Aryjczycy zawsze gotowi są przyznać róŜnym wyznaniom religijnym. Ale Prawo MojŜeszowe jest w istocie niczym innym jak doktryną przetrwania rasy Ŝydowskiej. Tym samym to Prawo ogarnia wszelkie sfery nauk socjo-logicznych, politycznych i ekonomicznych jakie mają wpływ na ten cel.

Instynkt przetrwania własnego gatunku jest podstawową przyczyną jaka prowadzi do powstawania ludzkich społeczności. Tym samym państwo jest organizmem rasowym, nie organizacją ekonomiczną. RóŜnica między nimi dwoma jest tak wielka, Ŝe aŜ niezrozumiała dla naszych współczesnych tak zwanych „męŜów stanu”. Dlatego wierzą, Ŝe państwo moŜe być utworzone jako struktura ekonomiczna, podczas gdy tak naprawdę zawsze powstawało na bazie działań będących częścią woli zachowania gatunku i rasy. Ale te działania zawsze istnieją i funkcjonują jako heroiczne cnoty i nie mają nic wspólnego z handlowym egoizmem; zachowanie gatunku zawsze zakłada, Ŝe jednostka jest gotowa do poświęcenia siebie. Takie jest znaczenie słów poety:

Und setzet ihr nicht das Leben ein,

Nie wird euch das Leben gewonnen sein.

(Jeśli nie postawisz swojego Ŝycia,

nigdy nie wygrasz Ŝycia dla siebie.) 10)

Poświęcenie istnienia jednostki jest konieczne w celu zapewnienia przetrwania rasy.

Stąd teŜ najwaŜniejszym warunkiem ustanowienia i podtrzymania państwa jest pewne poczucie solidarności, oparte na podobieństwie charakteru i rasy, oraz absolutna gotowość jego obrony za wszelką cenę. W ludziach, którzy Ŝyją na własnym terytorium powoduje to wytworzenie heroicznych cnót; w pasoŜytniczych ludziach rozwija sztukę podstępu i perfidii; chyba Ŝe uznamy, Ŝe dla nich jest to wrodzone i róŜne formy polityczne poprzez których pasoŜytni-cza rasa wyraŜa się są tylko zewnętrznymi manifestacjami ich wrodzonego charakteru. Przy-93

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

najmniej na początku, utworzenie państwa moŜe być tylko wynikiem manifestacji heroicznych cnót o których mówiłem. Ludzie, którzy przegrywają w walce o przetrwanie, to ci, którzy stają się wasalami i tym samym są skazani na całkowite zniknięcie wcześniej czy później, nie przejawiają tych heroicznych cnót w walce; albo ci, którzy padają ofiarami perfidii pasoŜytów. I nawet ten drugi powód poraŜki jest nie tyle wynikiem ich braku sił intelektualnych, ale raczej braku odwagi i zdecydowania. Próbuje się ukryć prawdziwą naturę tej poraŜki za zasłoną humanistycznych przekonań.

Cechy, jakie mają znaczenie przy budowaniu i podtrzymywaniu państwa mają bardzo niewiele wspólnego, jeśli w ogóle, z sytuacją ekonomiczną. I jest to wyraźnie demonstrowane przez fakt, Ŝe wewnętrzna siła państwa bardzo rzadko ma związek z tym, co nazywa się jego ekspansją ekonomiczną. Wręcz przeciwnie, są liczne przykłady na to, Ŝe okres ekonomicznej dobrej koniunktury sygnalizuje zbliŜający się upadek państwa. Gdyby przypisywać tworzenie się ludzkich społeczności siłom ekonomicznym, siła państwa jako takiego powinna być na najwyŜszym poziomie w okresach ekonomicznej dobrej koniunktury, a nie na odwrót.

Najtrudniej jest zrozumieć, jak wiara w to, Ŝe państwo jest powoływane do istnienia i podtrzymywane przez siły ekonomiczne, moŜe zyskać popularność w kraju, który daje dowody czegoś przeciwnego w kaŜdym etapie swojej historii. Historia Prus pokazuje w sposób szczególnie jasny i wyraźny, Ŝe nie warunki ekonomiczne, a cnoty moralne ludzi umoŜliwiają powstanie państwa. Tylko pod ochroną tych cnót mogą być rozwinięte działania ekonomiczne i będą one kwitnąć, dopóki nie nadejdzie czas, kiedy zabraknie kreatywnych zdolności politycznych. Wtedy struktura ekonomiczna takŜe się rozpadnie, co następuje w zatrwaŜający sposób na naszych oczach. Materialny interes ludzkości moŜe prosperować tylko w cieniu heroicznych cnót. W momencie, w którym staje się podstawową sferą Ŝycia, niszczy podstawy własnego istnienia.

Zawsze, kiedy polityczna siła Niemiec była szczególnie duŜa, sytuacja ekonomiczna takŜe się poprawiała. Ale kiedy tylko interesy ekonomiczne zajmowały najwaŜniejsze miejsce w Ŝyciu ludzi, i spychały najwyŜsze ideały w tło, państwo upadało i następowała szybka ekonomiczna ruina.

Jeśli rozwaŜymy kwestię, jakie siły są naprawdę waŜne dla powstania i istnienia państwa, moŜemy ją podsumować następująco: zdolność i gotowość do poświęcenia jednostki dla dobra ogółu. To, Ŝe nie mają one nic wspólnego z ekonomią, moŜna dowieść odwołując się do prostego faktu, Ŝe człowiek nie poświęci się dla materialnych interesów. Innymi słowy, moŜe umrzeć za ideały, ale nie za interes. Nic nie dowodzi lepszej znajomości psychologii przeciętnej duszy niŜ sposób, w jaki Anglicy przedstawili swoją sprawę podczas Wojny Światowej. My walczyliśmy o chleb; ale Anglicy zadeklarowali, Ŝe walczą o „wolność”, i to nawet nie o własną wolność. Nie, o wolność małych narodów. Niemieccy ludzie śmiali się z tej bezczelności albo byli wściekli z jej powodu; ale w ten sposób pokazywali, jak upadła myśl polityczna wśród naszych tak zwanych dyplomatów w Niemczech jeszcze przed wojną. Ci dyplomaci nie mieli najmniejszego pojęcia o tym, jaka siła prowadzi ludzi na śmierć z własnej nieprzymuszonej woli.

Dopóki Niemcy w 1914 roku nadal wierzyli, Ŝe walczą o ideały, nie ustępowali. Kiedy tylko im powiedziano, Ŝe walczą o swój codzienny chleb, zaczęli poddawać się w tej walce.

Nasi mądrzy „męŜowie stanu” byli mocno zaskoczeni tą zmianą postawy. Nigdy nie zrozumieli, Ŝe gdy tylko człowiek ma walczyć z czysto materialnych powodów, będzie unikał

śmierci na wszelkie sposoby, jako Ŝe śmierć i radość z powodu materialnych owoców zwycięstwa są całkowicie sprzecznymi koncepcjami. Najsłabsza kobieta stanie się bohaterką kiedy stawką jest Ŝycie jej dziecka. I tylko wola zachowania rasy i terytorium państwa, dającego ochronę rasie, przez wieki zmuszała ludzi do stanięcia przeciwko uzbrojonym przeciwnikom.

Następujące twierdzenie moŜe być uwaŜane za wiecznie słuszną prawdę: 94

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

Państwo nigdy nie powstaje z przyczyn handlowych dla celów pokojowego słuŜenia celom handlowym; ale państwo zawsze powstaje z instynktu zachowania grupy rasowej, czy instynkt ten wyraŜa się w sferze heroicznej, czy teŜ w sferze przebiegłości i krętactwa. W

pierwszym przypadku mamy do czynienia z państwami aryjskimi, opartymi na zasadach pracy i rozwoju kulturalnego. W drugim przypadku mamy do czynienia z Ŝydowskimi koloniami pasoŜytniczymi. Ale kiedy tylko interesy ekonomiczne zaczynają przewaŜać nad instynktami rasowymi i kulturalnymi w człowieku albo w państwie, te interesy wzmacniają przyczyny prowadzące do ujarzmienia i ucisku.

Przekonanie, jakie przewaŜało w Niemczech przed wojną, Ŝe świat moŜe być podbity przez Niemcy poprzez pokojową handlową penetrację i politykę handlową było typową oznaką wskazującą upadek tych prawdziwych zdolności, dzięki którym państwa powstają i istnieją, w tym wskazującą takŜe upadek wynikających z nich siły woli i osobistego zdecydowania.

Wojna Światowa ze swoimi skutkami była naturalną karą za ten upadek.

Dla kaŜdego, kto nie zagłębiał się w rozwaŜania, ta postawa narodu niemieckiego –

która była całkiem powszechna – musiała wyglądać na nierozwiązywalną zagadkę. W końcu Niemcy stanowiły wspaniały przykład imperium zbudowanego poprzez czystą politykę siły.

Prusy, będące jądrem Rzeszy Niemieckiej, zostały stworzone przez olśniewająco bohaterskie czyny, a nie przez układ finansowy czy handlowy. A sama Rzesza była wspaniałą nagrodą za przywództwo utrzymujące politykę siły i waleczności.

Jak to się stało, Ŝe polityczne instynkty tego samego narodu niemieckiego tak się zde-generowały? Nie było to jedno izolowane zjawisko wskazujące na tą dekadencję, ale oznaki choroby pojawiające się w zastraszającej ilości, pojawiające się w całym społeczeństwie, zja-dające to ciało jak gangrenowaty wrzód. Wyglądało tak, jakby jakaś wszędzie przenikająca trucizna została wstrzyknięta czyjąś tajemniczą ręką do krwiobiegu tego niegdyś bohaterskiego ciała, przynosząc postępujący paraliŜ, wpływający na rozum i podstawowy instynkt samozachowawczy.

W latach 1912 – 1914 ciągle zastanawiałem się nad problemami związanymi z polityką Trójprzymierza i polityką ekonomiczną wówczas prowadzoną przez Rzeszę Niemiecką.

Ponownie doszedłem do wniosku, Ŝe jedyne wyjaśnienie tej zagadki leŜy w działaniu siły, z jaką zapoznałem się w Wiedniu, chociaŜ z innego punktu widzenia. Siła, o której mówię, to marksistowska doktryna, światopogląd i ich zorganizowane akcje w całym kraju.

Po raz drugi w Ŝyciu zanurzyłem się głęboko w tą niszczycielską doktrynę. Tym razem, jednak nie po to, aby studiować kwestię jej wpływu na moje codzienne otoczenie, ale po to, aby obserwować ogólne zjawiska w politycznym Ŝyciu Niemiec. Zagłębiając się ponownie w teoretyczną literaturę tego nowego świata i dąŜąc do uzyskania jasnego obrazu moŜliwych skutków tej doktryny, porównałem teoretyczne zasady marksizmu ze zjawiskami zachodzą-cymi na skutek jego aktywności w sferze politycznej, kulturalnej i ekonomicznej.

Po raz pierwszy w Ŝyciu skierowałem swoją uwagę na wysiłki czynione w celu opanowania tej powszechnej plagi.

Studiowałem ustawodawstwo Bismarcka – jego oryginalną koncepcję, działanie i rezultaty. Stopniowo uformowałem podstawę dla własnych poglądów, która okazała się twarda jak skała, tak Ŝe nigdy nie musiałem zmieniać mojego podejścia do całości problemu. Przeprowadziłem dalszą i bardziej dokładną analizę relacji pomiędzy marksizmem a Ŝydostwem.

Podczas mojego pobytu w Wiedniu patrzyłem na Niemcy jako na niewzruszonego kolosa; ale nawet wtedy często przeszkadzały mi powaŜne wątpliwości i obawy. W moim własnym umyśle i w małym kółku znajomych krytykowałem politykę zagraniczną Niemiec i niewiarygodnie pobieŜny sposób, według mnie, w jaki był traktowany marksizm, chociaŜ

stanowił on wtedy najwaŜniejszy problem Niemiec. Nie mogłem zrozumieć, jak mogą iść z zawiązanymi oczami w sam środek tego zagroŜenia, którego efekty będą doniosłe, jeśli otwarcie deklarowane cele marksizmu zostaną wprowadzone w Ŝycie. JuŜ wtedy ostrzegałem 95

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IV – Monachium

ludzi wokół siebie, dokładnie tak jak teraz ostrzegam szerszą publiczność, przeciwko temu uspokajającemu hasłu wszystkich leniwych i nieodpowiedzialnych: „Nic się nam nie moŜe stać”. Podobna umysłowa zaraza zniszczyła juŜ potęŜne imperium. Czy Niemcy mogą nie poddać się działaniu praw, którym podlegają wszystkie inne społeczności ludzkie?

* * *

W latach 1913 i 1914 po raz pierwszy przedstawiłem swoją opinię w róŜnych kręgach, które częściowo wchodzą obecnie w skład ruchu narodowosocjalistycznego, Ŝe problem zabezpieczenia przyszłości narodu niemieckiego jest równoznaczny z problemem zniszczenia marksizmu.

UwaŜałem katastrofalną politykę Trójprzymierza za jeden ze skutków wynikających z niszczących efektów doktryny marksistowskiej; przeraŜające było to, Ŝe doktryna ta w sposób niewidzialny zniekształcała podstawy zdrowych poglądów politycznych i ekonomicznych. Ci, którzy zostali nią skaŜeni, często nie zdawali sobie sprawy, Ŝe ich cele i działania wynikają z tego światopoglądu, który otwarcie odrzucali.

Na długo przedtem rozpoczął się duchowy i moralny upadek narodu niemieckiego, chociaŜ ci, którzy zostali dotknięci chorobą dekadencji byli często nieświadomi – jak się to często zdarza – istnienia sił, które niszczyły ich egzystencję. Czasami próbowali wyleczyć chorobę biorąc jej skutki za przyczyny. Ale poniewaŜ nikt nie rozpoznawał, albo nie chciał

rozpoznać, prawdziwych przyczyn tej choroby, walka z marksizmem była nie bardziej efektywna niŜ zastosowanie jakiejś szarlatańskiej maści.

Przypisy:

8) Niemiecka Austria była Wschodnią Marchią na południu i Wschodnie Prusy były Wschodnią Marchią na północy.

9) Carlyle następująco wyjaśnia ten epitet: „Po pierwsze, niech nikt z powodu tytułu „rogaty” nie uwaŜa, Ŝe nasz dzielny Zygfryd, który był najpiękniejszy i najwaleczniejszy z ludzi, był [cornuted], i Ŝe miał róg na czole jak MojŜesz Michała Anioła; ani nawet Ŝe jego skóra była twarda jak skóra krokodyla, tak naprawdę, jego rogatość oznaczała tylko nie-zniszczalność, jak u Achillesa…”

10) Linie cytowane z pieśni kirasjerów w „Wallensteinie” Schillera.

96

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

Rozdział V

Wojna światowa

W burzliwych latach mojej młodości nic tak nie tłumiło mojego dzikiego ducha jak myśl, Ŝe urodziłem się w czasach, kiedy świat wyraźnie zdecydował nie wznosić więcej świą-tyń sławy z wyjątkiem honorowania sklepikarzy i urzędników państwowych. Wydawało się, Ŝe burza historycznych wydarzeń ucichła na stałe i przyszłość wyglądała na nieodwołalnie skazaną na tak zwane pokojowe współzawodnictwo między narodami. To po prostu oznaczało system wzajemnego wyzysku nielegalnymi metodami, z formalnym wykluczeniem zasady uciekania się do uŜycia siły w samoobronie. Poszczególne kraje coraz bardziej przyjmowały postać komercyjnych przedsiębiorstw, wydzierając sobie nawzajem tereny, klientów i konce-sje pod kaŜdym pretekstem. I wszystko to odbywało się przy akompaniamencie głośnego, ale nieszkodliwego krzyku. Wyglądało na to, Ŝe ten kierunek wydarzeń będzie się rozwijał stale i nieustannie. Z poparciem opinii publicznej, miał on w końcu przekształcić świat w olbrzymi dom towarowy. W przedsionku tego centrum handlowego stałyby rzędy monumentalnych popiersi dających nieśmiertelność najsprytniejszym spekulantom i najbardziej nieszkodliwym urzędnikom państwowym. Sprzedawcami mogliby być Anglicy, a funkcjonariuszami administracji Niemcy; śydzi poświęciliby się nieopłacalnemu byciu właścicielami, jako Ŝe ciągle oświadczają, Ŝe nie mają Ŝadnych zysków, a ciągle muszą „dokładać do interesu”. Co więcej, mają tą przewagę, Ŝe znają obce języki.

Dlaczego nie mogłem urodzić się sto lat wcześniej? Gdzieś w czasach wojen wyzwo-leńczych, kiedy człowiek miał jakąś wartość, nawet jeśli nie miał „interesu”.

Myślałem, Ŝe poprzez niezasłuŜony pech pojawiłem się za późno na tym świecie, i czułem rozgoryczenie na myśl, Ŝe moje Ŝycie będzie przebiegać w sposób pokojowy i upo-rządkowany. Jako chłopiec nie byłem „pacyfistą” i wszelkie próby uczynienia mnie kimś takim okazały się daremne.

Wtedy przyszła [Boer] wojna, jak błysk pioruna na dalekim horyzoncie. Dzień po dniu wpatrywałem się uwaŜnie w gazety i prawie „poŜerałem” telegramy i komunikaty, niezmiernie uradowany myślą, Ŝe mogę być świadkiem tej walki, nawet z tak wielkiej odległości.

Podczas wojny rosyjsko – japońskiej byłem starszy i lepiej potrafiłem ją ocenić. Z

powodów narodowych byłem po stronie Japonii w naszych dyskusjach. UwaŜałem, Ŝe klęska Rosji byłaby ciosem w austriacki słowianizm.

Wiele lat minęło od tego czasu do mojego przybycia do Monachium. Zdałem sobie sprawę, Ŝe to, co poprzednio uwaŜałem za chorobliwą dekadencję było tylko ciszą przed burzą. W czasie mojego pobytu w Wiedniu Bałkany były juŜ w uścisku tej dusznej ciszy, która poprzedza brutalną burzą. Tu i tam czasami moŜna było zobaczyć błysk pioruna; ale szybko znikał on w złowieszczym mroku. Wtedy wybuchła wojna bałkańska; i tym samym pierwsze podmuchy nadchodzącego tornado przetoczyły się przez bardzo nerwową Europę. W nadcho-dzącym spokoju czuło się przytłaczającą atmosferę złych przeczuć, tak bardzo, Ŝe poczucie nieuchronnie zbliŜającej się katastrofy zostało przekształcone w poczucie niecierpliwego oczekiwania. Chcieli, Ŝeby Niebo dało wolną rękę losowi, którego nie dało się dłuŜej zatrzymać. Wtedy pierwszy wielki piorun uderzył w ziemię. Burza rozszalała i grom z jasnego nieba zmieszał się z hukiem dział wojny światowej.

Kiedy do Monachium dotarła wiadomość, Ŝe arcyksiąŜę Franciszek Ferdynand został

zamordowany, byłem cały dzień w domu i nie znałem szczegółów, jak to się stało. Na początku bałem się, Ŝe strzały mogli oddać austriaccy Niemcy, studenci, którzy zostali doprowadzeni do wściekłości i oburzenia ciągłością prosłowiańskich działań następcy tronu Habsburgów i w ten sposób chcieli uwolnić ludność niemiecką od wewnętrznego wroga. Łatwo 97

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

było sobie wyobrazić, jaki byłby efekt takiej pomyłki. Sprowadziłaby ona nową falę prześladowań, których motywy byłyby „usprawiedliwione” przed całym światem. Ale niedługo później usłyszałem nazwiska przypuszczalnych zabójców i to, Ŝe są Serbami. Czułem się nieco oniemiały w obliczu nieubłaganej zemsty Przeznaczenia. Największy przyjaciel Słowian padł

ofiarą kul wystrzelonych przez słowiańskich patriotów.

Niesprawiedliwością wobec ówczesnego wiedeńskiego rządu jest obwinianie go za formę i ton ultimatum wówczas przedstawionego. W podobnej sytuacji i podobnych okolicznościach Ŝadna inna władza na świecie nie działałaby inaczej. Na południu Austria graniczyła z nieustępliwym śmiertelnym wrogiem, który pozwalał sobie na coraz częstsze prowokacje przeciwko podwójnej monarchii. Ta wytrwała linia postępowania nie zostałaby zmieniona dopóki nie doszłoby do dogodnego momentu dla zniszczenia Imperium. W Austrii istniały powody aby obawiać się, Ŝe dojdzie do tego w momencie śmierci starego Imperatora. Było całkiem prawdopodobne, Ŝe monarchia nie potrafiłaby wówczas stawić Ŝadnego powaŜnego oporu. Przez wiele lat państwo było tak całkowicie utoŜsamiane z osobowością Franciszka Józefa, Ŝe w oczach wielkich mas ludzi śmierć tego czcigodnego uosobienia Imperium byłoby równoznaczne ze śmiercią samego Imperium. Jedną ze sprytniejszych sztuczek polityki Słowian było podtrzymywanie wraŜenia, Ŝe państwo austriackie zawdzięcza swoje istnienie wyłącznie wyjątkowym talentom tego monarchy. Tego rodzaju pochlebstwa były szczególnie dobrze przyjmowane w Hofburgu, tym bardziej, Ŝe nie miały Ŝadnego związku z faktycznymi obowiązkami Imperatora. Nie podjęto wysiłku znalezienia starannie przygotowanego Ŝądła jakie było ukryte w tych pochwałach. Całkowicie przeoczono, być moŜe celowo, fakt, Ŝe im bardziej Imperium pozostawało zaleŜne od tak zwanych administracyjnych talentów „najmądrzejszego monarchy wszech czasów”, tym bardziej katastrofalna będzie sytuacja, kiedy Los zapuka do drzwi i zaŜąda swojej daniny.

Czy moŜna było sobie wyobrazić Imperium austriackie bez jego czcigodnego władcy?

Czy nie powtórzyłaby się znowu tragedia jaka spotkała Marię Teresę?

Jest prawdziwą niesprawiedliwością robić wyrzuty rządowym kołom wiedeńskim o wszczęcie wojny której moŜna było uniknąć. Ta wojna musiała nadejść. Być moŜe dałoby się ją odsunąć w czasie o rok, najwyŜej dwa. Ale zawsze przekleństwo niemieckich, jak równieŜ

austriackich dyplomatów polegało na próbach oddalenia nieuniknionego dnia sądu, w efekcie czego cios zawsze następował w najmniej odpowiednim momencie.

Nie. Ci, którzy nie chcieli tej wojny, powinni mieć odwagę przyjąć na siebie konsekwencje odmowy. Te konsekwencje z pewnością oznaczały poświęcenie Austrii. I nawet wówczas nadeszłaby wojna, nie taka, w której wszystkie narody połączyłyby się przeciw nam, ale w formie podziału monarchii Habsburgów. I wówczas musielibyśmy zdecydować, czy przyjść z pomocą Habsburgom, czy stać obok i obserwować z załoŜonymi rękami, i pozwolić Losowi na pójście swoją drogą.

Ci, którzy dzisiaj najgłośniej przeklinają i popisują się wielką mądrością oceniając przyczyny wojny to ci sami ludzie, którzy najbardziej przyczynili się do wciągnięcia nas do wojny.

Przez kilka poprzednich dekad niemieccy socjaldemokraci agitowali w krętacki i niegodziwy sposób za wojną przeciw Rosji; podczas gdy Niemiecka Partia Centrum, z powodów religijnych, pracowała nad uczynieniem Austrii głównym punktem niemieckiej polityki. Konsekwencje tego szaleństwa musiały dać znać o sobie. To, co nadeszło, musiało się stać i w Ŝadnych okolicznościach nie mogło być uniknięte. Wina rządu niemieckiego leŜy w tym, Ŝe wyłącznie w imię zachowania pokoju za wszelką cenę, przepuszczał okazje korzystne do działania, zawikłał się w sojusze w celu zachowania pokoju na świecie, i w końcu stał się ofiarą koalicji światowej która sprzeciwiła się wysiłkom Niemiec w celu zachowania pokoju i była zdecydowana na rozpoczęcie wojny światowej.

98

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

Gdyby rząd wiedeński wtedy sformułował ultimatum w mniej drastyczny sposób, nie zmieniłoby to w ogóle sytuacji; ale mogłoby spowodować publiczne oburzenie. W oczach wielkich mas ultimatum było zbyt umiarkowane i z pewnością nie wygórowane ani brutalne.

Ci, którzy dzisiaj temu zaprzeczają, są albo głupkami o krótkiej pamięci albo celowymi kłamcami.

Wojna w 1914 roku nie została narzucona masom; była poŜądana przez cały naród.

Było to pragnienie połoŜenia kresu ogólnemu poczuciu niepewności raz na zawsze. I tylko w świetle tego faktu moŜemy zrozumieć, dlaczego ponad dwa miliony Niemców ochot-niczo dołączyło do armii, gotowi przelać ostatnią kroplę krwi za sprawę.

* * *

Dla mnie te godziny były jak wybawienie od zmartwień, jakie ciąŜyły na mnie w czasach mojej młodości. Nie wstydzę się dzisiaj przyznać, Ŝe zostałem porwany entuzjazmem chwili i upadłem na kolana i dziękowałem Niebiosom z głębi serca za moŜliwość Ŝycia w takich czasach.

Rozpoczęła się walka o wolność na nieporównaną skalę w historii świata. Od momentu, kiedy Los wziął ster w swoje ręce, rosło wśród mas ludzi przekonanie, Ŝe stawką nie jest przesądzenie losów Austrii czy Serbii, ale istnienie całego narodu niemieckiego.

W końcu, po wielu latach ślepoty, ludzie patrzyli jasno w przyszłość. Dlatego prawie natychmiast po rozpoczęciu gigantycznej walki, nadmierny entuzjazm został zastąpiony bardziej powaŜnym i odpowiednim odcieniem, poniewaŜ ogólne duchowe uniesienie nie było tylko przemijającą gorączką. Konieczne było uświadomienie sobie powagi sytuacji. W tym czasie, ogólnie mówiąc, ludzie nie mieli najmniejszego pojęcia, jak długo ta wojna moŜe potrwać. Ludzie marzyli o Ŝołnierzach powracających na święta BoŜego Narodzenia i o powro-cie do codziennej pracy w pokoju.

Człowiek ma nadzieję i wierzy w to, czego pragnie. Przytłaczająca większość narodu od dawna była zmęczona ciągłą niepewnością ogólnego stanu spraw publicznych. Stąd nikt nie wierzył w to, Ŝe konflikt austriacko – serbski mógł zostać rozwiązany pokojowo. Dlatego nie mogli się doczekać radykalnego rozwiązania sprawy. Ja teŜ naleŜałem do tych milionów, które tego pragnęły.

Kiedy wiadomość o akcie przemocy w Sarajewie dotarła do Monachium, przyszły mi do głowy dwie myśli. Po pierwsze, Ŝe wojna była całkowicie nieunikniona, i po drugie, Ŝe państwo Habsburgów będzie zmuszone do uznania swojego udziału w sojuszu. Najbardziej obawiałem się tego, Ŝe pewnego dnia Niemcy, być moŜe w wyniku sojuszu, zostaną wcią-gnięte w konflikt, którego podstawowa przyczyna nie dotyczy Austrii. Obawiałem się, Ŝe w takim przypadku Austria, z wewnętrznych politycznych powodów, okaŜe się niezdolna do decyzji na korzyść swojego sojusznika. Ale teraz nie było juŜ takiego niebezpieczeństwa.

Stare państwo zostało zmuszone do walki, czy tego chciało, czy nie.

Moje własne nastawienie w stosunku do konfliktu było proste i jasne. Wierzyłem, Ŝe nie chodzi o walkę Austrii z Serbią o satysfakcję, ale raczej o walkę Niemiec o przetrwanie –

walkę narodu niemieckiego o swoje być albo nie być, za wolność i dla przyszłości. Dzieło Bismarcka musiało być kontynuowane. Młode Niemcy musiały okazać się warte krwi przela-nej przez naszych ojców na tak wielu polach bohaterskich bitew, od Weissenburga po Sedan i ParyŜ. I gdyby ta walka przyniosła nam zwycięstwo nasz naród ponownie znalazłby się wśród wielkich narodów. Tylko wówczas Rzesza Niemiecka mogłaby występować jako potęŜny orędownik pokoju, bez konieczności ograniczania codziennego chleba dla swoich dzieci w imię zachowania pokoju.

Jako chłopiec i młody człowiek, często pragnąłem moŜliwości dowiedzenia, Ŝe mój narodowy entuzjazm nie był tylko kaprysem. Czasami wydawało mi się, Ŝe krzyk „hurra” był

99

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

rodzajem słabości, chociaŜ nie potrafię w Ŝaden sposób uzasadnić tego uczucia; w końcu kto ma prawo krzyczeć to triumfalne słowo jeśli nie zdobył prawa do tego tam, gdzie nie ma Ŝadnego udawania i gdzie ręka Bogini Losu poddaje szczerość i prawdziwość narodów i ludzi swojemu nieubłaganemu testowi? Jak miliony innych, czułem dumną radość, Ŝe pozwolono mi przejść ten test. Tak często śpiewałem „Deutschland über Alles” i tak często krzyczałem

„Heil” Ŝe wydawało mi się rodzajem spóźnionej łaski, Ŝe pozwolono mi pojawić się przed Sądem Wiecznej Sprawiedliwości aby zaświadczyć o prawdziwości tych uczuć.

Jedno było dla mnie jasne od samego początku, mianowicie Ŝe w wypadku wojny, która teraz wydawała się nieuchronna, niezwłocznie odrzucę swoje ksiąŜki. Zdałem sobie sprawę, Ŝe moje miejsce będzie tam, gdzie wezwie mnie wewnętrzny głos sumienia.

Pozostawiłem Austrię głównie z powodów politycznych. Co zatem mogło być bardziej racjonalnego niŜ wcielenie w Ŝycie logicznych konsekwencji moich poglądów politycznych, kiedy wybuchła wojna. Nie chciałem walczyć za sprawę Habsburgów, ale byłem przygotowany na śmierć w kaŜdym momencie za moich braci i Rzeszę do której naprawdę naleŜeli.

3 sierpnia 1914 r. przedstawiłem pilną petycję Jego Wysokości, królowi Ludwikowi III, prosząc o pozwolenie słuŜby w bawarskim regimencie. W tych dniach Kancelaria miała ręce pełne roboty i tym większą przyjemność sprawił mi fakt, Ŝe odpowiedź otrzymałem następnego dnia – moja prośba została rozpatrzona pozytywnie. Otwierałem dokument trzęsą-cymi rękami; i Ŝadne moje słowa nie opiszą satysfakcji, jaką czułem czytając, Ŝe mam stawić się do raportu w pułku bawarskim. W ciągu kilku dni nosiłem mundur, który nieczęsto zdej-mowałem przez następne prawie sześć lat.

Dla mnie, jak dla kaŜdego Niemca, rozpoczął się najbardziej pamiętny okres mojego Ŝycia. Twarzą w twarz z tą ogromną walką, cała przeszłość odeszła w zapomnienie. Wspominam z tęskną dumą te dni, zwłaszcza dlatego, Ŝe zbliŜa się dziesiąta rocznica tego pamiętnego wydarzenia. Wspominam te pierwsze tygodnie wojny, kiedy dobry los pozwolił mi wziąć udział w tej heroicznej walce pomiędzy narodami.

Obraz za obrazem przesuwa mi się w pamięci, jakby to zdarzyło się wczoraj. Widzę siebie pośród moich młodych towarzyszy na naszej pierwszej musztrze, i tak dalej aŜ do dnia, kiedy mieliśmy wyjechać na front.

Razem z innymi, miałem wtedy tylko jedno zmartwienie. Bałem się, Ŝe moŜemy doje-chać za późno na front, Ŝeby walczyć. Ta myśl raz za razem mnie niepokoiła i kaŜde ogłoszenie o zwycięskiej bitwie pozostawiało gorzki smak, który powiększał się, kiedy docierały wiadomości o dalszych zwycięstwach.

W końcu nadszedł dzień, kiedy zostawiliśmy Monachium, aby zacząć wypełniać naszą słuŜbę. Po raz pierwszy w Ŝyciu zobaczyłem Ren, kiedy podróŜowaliśmy na zachód aby stanąć nad tą historyczną niemiecką rzeką przeciwko tradycyjnemu i pazernemu wrogowi. Kiedy pierwsze promienie słońca przebiły się przez mgłę i ukazały nam pomnik Niederwaldu, jed-nomyślnie cały pociąg Ŝołnierzy zaczął śpiewać Die Wacht am Rhein. Czułem się wtedy, jakby moje serce nie mogło pomieścić ducha.

Później była wilgotna, zimna noc we Flandrii. Maszerowaliśmy w ciszy przez noc i kiedy poranne słońce wyłoniło się z mgły, Ŝelazne powitanie nagle wybuchło nad naszymi głowami. Szrapnel wybuchł wśród nas i rozrzucił wilgotną ziemię. Ale zanim opadł dym eksplozji, dwieście gardeł wykrzyczało dzikie „hurra”, w odpowiedzi na to pierwsze powitanie Śmierci. Zaczął się świst kul i huk dział, krzyk i śpiew walczących. Parliśmy do przodu, szybciej i szybciej, aŜ w końcu przeszliśmy do walki człowieka przeciwko człowiekowi.

Szybko doszły do nas dalekie dźwięki pieśni. BliŜej i bliŜej, kompania za kompanią, nadchodził. I kiedy Śmierć zaczęła zbierać swoje Ŝniwo w naszych szeregach przekazaliśmy pieśń tym, którzy byli za nami: Deutschland, Deutschland über Alles, über Alles in der Welt.

100

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

Po czterech dniach w okopach wróciliśmy. Nawet nasz krok nie był taki jak przedtem.

Siedemnastoletni chłopcy wyglądali jak dorośli męŜczyźni. Szeregowcy regimentu Lista 11) nie byli dobrze wyszkoleni w sztuce wojennej, ale wiedzieli, jak umierać jak starzy Ŝołnierze.

Taki był początek. I tak to szło z roku na rok. PrzeraŜenie zastąpiło romantycznego ducha walki. Stopniowo stygł entuzjazm i Ŝywiołowe duchy tłumił strach przed wszechobec-ną Śmiercią. Nadszedł czas, kiedy w kaŜdym z nas powstał konflikt pomiędzy pragnieniem przetrwania a poczuciem obowiązku. Ja teŜ musiałem przejść przez ten konflikt. Kiedy Śmierć nieubłaganie poszukiwała wszędzie ofiar, nienazwane coś buntowało się w słabym ciele i próbowało przedstawić się jako zdrowy rozsądek; ale tak naprawdę to był strach, który w tym przebraniu próbował usidlić jednostkę. Ale im bardziej głos doradzający rozwagę wzmagał swoje wysiłki i im jaśniejszy i przekonujący stawał się jego urok, tym silniejszy był

teŜ opór; aŜ w końcu zakończyła się wewnętrzna walka i poczucie obowiązku zwycięŜyło. JuŜ

w zimie 1915 – 16 przeszedłem przez tą wewnętrzną walkę. Wola potwierdziła swoją nieza-przeczalną dominację. Podczas gdy na początku szedłem do walki ze śmiechem i radością, teraz byłem z nawyku spokojny i rozwaŜny. I ten nastrój przetrwał. Los mógł poddać mnie ostatecznemu testowi bez załamania moich nerwów albo rozumu. Młody ochotnik stał się starym Ŝołnierzem.

Ta sama przemiana miała miejsce w całej armii. Ciągłe walki postarzały i wzmacniały ją, tak Ŝe stała twarda i nieustraszona przeciwko kaŜdemu szturmowi.

Tylko teraz moŜna było ocenić tą armię. Po dwóch i trzech latach ciągłej walki, prze-rzucania z jednej bitwy w drugą, zaciekłego stawania przeciwko przewaŜającej liczebności i przewaŜającego uzbrojenia, cierpienia głodu i niedostatku, nadszedł czas, aby ocenić wartość tej niezwykłej armii.

Przez tysiąc następnych lat nikt nie ośmieli się mówić o bohaterstwie nie wspominając niemieckiej armii w wojnie światowej. I wtedy z niewyraźnej przeszłości wyłoni się nieśmiertelna wizja zwartych szeregów stalowych hełmów, nieugiętych i niezachwianych. Jak długo będą Ŝyli Niemcy, będą dumni na wspomnienie, Ŝe ci ludzie byli synami ich przodków.

Byłem wtedy Ŝołnierzem i nie chciałem mieszać się do polityki, tym bardziej, Ŝe czasy były temu niesprzyjające. Nadal uwaŜam, Ŝe najskromniejszy stajenny w tych dniach lepiej słuŜył krajowi niŜ najlepsi, powiedzmy, „deputowani parlamentarni”. Moja nienawiść dla tych obiboków nigdy nie była większa niŜ wtedy, kiedy wszyscy porządni ludzie, którzy mieli coś do powiedzenia mówili to wprost w twarz przeciwnika; albo, jeśli nie, milczeli i wykonywali swoje obowiązki gdzie indziej. Gardziłem tym politycznym towarzystwem i gdybym mógł, sformowałbym z nich batalion roboczy i dał im moŜliwość gadania między sobą do woli, bez szkodzenia porządnym ludziom.

W tych dniach nie przejmowałem się polityką; ale nie mogłem powstrzymać się od uformowania opinii na temat pewnych zjawisk które wpływały nie tylko na cały naród, ale zwłaszcza na Ŝołnierzy. Były dwie rzeczy, jakie wzbudzały we mnie wtedy największy niepokój i jakie uznałem za szkodliwe dla naszych interesów.

Krótko po naszej pierwszej serii zwycięstw pewna część prasy zaczęła wylewać zimną wodę, kropla po kropli, na entuzjazm opinii publicznej. Na początku nie było to oczywiste dla wielu ludzi. Robiono to pod maską dobrych intencji i ducha troskliwości. Mówiono ludziom, Ŝe wielkie świętowanie zwycięstw jest nie na miejscu i nie jest warte wyraŜania ducha wielkiego narodu. Siła i męstwo niemieckich Ŝołnierzy były akceptowane jako fakty niekoniecznie wymagające wybuchów świętowania. Co więcej, pytano, co opinia zagraniczna powie o tych manifestacjach? Czy zagranica nie zareaguje lepiej na cichą i spokojną formę świętowania niŜ na to dzikie rozradowanie? Na pewno nadszedł czas – jak mówiła prasa – dla nas, Niemców, abyśmy pamiętali, Ŝe ta wojna nie była naszym dziełem i nie ma potrzeby czuć wstydu z powodu deklarowania naszej chęci wzięcia udziału w doprowadzeniu do porozumienia między narodami. Z tego powodu nie byłoby mądrze plamić olśniewających czynów 101

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

naszej armii niestosownym świętowaniem; reszta świata nigdy tego nie zrozumie. Co więcej, nic nie jest bardziej doceniane niŜ skromność, z jaką prawdziwy bohater cicho i spokojnie odchodzi w zapomnienie. Taka była istota ich ostrzeŜeń.

Zamiast złapać to towarzystwo za ich długie uszy, zaciągnąć do jakiegoś rowu i zapę-tlić sznur na ich szyjach, aby zwycięski entuzjazm narodu nie uraŜał odczuć estetycznych tych rycerzy pióra, pozwolono prasie na kampanie przeciwko tak zwanym „niestosownym” i

„niegodnym” formom świętowania zwycięstwa.

Wydawało się, Ŝe nikt nie ma najmniejszego pojęcia, Ŝe kiedy publiczny entuzjazm zostanie raz stłumiony, nic nie rozpali go znowu, kiedy zajdzie taka konieczność. Ten entuzjazm jest odurzeniem i musi być utrzymywany w tej formie. Bez pomocy tego entuzjastycz-nego ducha jak moŜliwe byłoby przetrwanie w walce, która, według ludzkich standardów, nakładała tak ogromne wymagania na duchową wytrzymałość narodu?

Byłem za dobrze zapoznany z psychologią szerokich mas, Ŝeby nie wiedzieć, Ŝe w takich przypadkach wielkoduszny „estetycyzm” nie potrafi rozpalić ognia, który jest konieczny, aby Ŝelazo pozostało gorące. Według mnie błędem było to, Ŝe nie próbowali podnieść szczytu publicznego entuzjazmu jeszcze wyŜej. Dlatego nie mogłem w ogóle zrozumieć, dlaczego przyjęto przeciwną politykę, czyli politykę tłumienia publicznego ducha.

Inna rzecz, jaka mnie irytowała, to sposób, w jaki marksizm był uznawany i akceptowany. Myślałem, Ŝe dowodzi to, jak mało wiedzieli o marksistowskiej pladze. Wierzyli całkiem powaŜnie, Ŝe zniesienie partyjnych rozróŜnień podczas wojny uczyni marksizm łagod-nym i umiarkowanym.

Ale nie chodziło tutaj o partie. To była kwestia doktryny, która musiała doprowadzić do zniszczenia ludzkości. Sens tej doktryny pozostał niezrozumiany, poniewaŜ nic nie mówiono o tej stronie problemu na naszych opanowanych przez śydów uniwersytetach i poniewaŜ nasi wyniośli biurokratyczni urzędnicy nie uwaŜali za warte uwagi tematy, jakie nie znalazły się w ich kursie uniwersyteckim. Te silne dąŜenia rewolucyjne przechodziły obok nich; ale ci „intelektualiści” nie zaszczycili ich swoją uwagą. Oto dlaczego przedsięwzięcia państwowe prawie zawsze pozostają w tyle za prywatnymi. MoŜna powiedzieć, Ŝe ich zasadą było: „nie martwi nas to, o czym nie wiemy”. W sierpniu 1914 roku patrzono na niemieckiego robotnika jako na zwolennika marksistowskiego socjalizmu. To był duŜy błąd. Kiedy zaświta-ła ta pamiętna godzina, niemiecki robotnik wyrwał się z zatrutego uścisku tej plagi; inaczej nie byłby tak chętny i gotowy do walki. Ludzie przy władzy byli na tyle głupi, Ŝe wyobraŜali sobie, Ŝe marksizm stał się „narodowy”, kolejna trafna ilustracja faktu, Ŝe nigdy nie zadali sobie trudu przestudiowania prawdziwego tonu doktryny marksistowskiej. Gdyby to zrobili, nie popełnialiby tak głupich błędów.

Marksizm, którego głównym celem było i będzie kontynuowanie niszczenia nie-Ŝydowskich państw narodowych, musiał być świadkiem, jak w tych dniach lipca 1914 roku niemiecka klasa robotnicza, którą omotał, została pobudzona przez narodowego ducha i szybko stanęła po stronie Ojczyzny. W ciągu kilku dni zwodnicza zasłona dymna tej haniebnej zdrady narodowej rozwiała się i Ŝydowscy szefowie nagle zorientowali się, Ŝe są sami i opuszczeni. Jak gdyby nie zostało śladu głupoty i szaleństwa, które wszczepiano narodowi niemieckiemu przez sześćdziesiąt lat. To był naprawdę zły dzień dla zdrajców niemieckich robotników. Jednak kiedy zdali sobie sprawę z zagraŜającego im niebezpieczeństwa naciągnę-li na uszy magiczną czapkę oszustwa, i nie będąc rozpoznani, zagrali rolę mimów w ponownym rozbudzeniu narodu.

Nadszedł czas, aby rozprawić się z całym Ŝydowskim gangiem społecznych szkodni-ków. Trzeba było to zrobić niezaleŜnie od jakichś jęków czy protestów. Jednym uderzeniem, w sierpniu 1914 roku, wszystkie puste nonsensy o międzynarodowej solidarności zostały wy-bite z głowy niemieckiej klasy robotniczej. Kilka tygodni później, zamiast tego głupiego gadania, słuchali szumu wytworzonych przez Amerykanów szrapneli świszczących ponad gło-102

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

wami marszowych kolumn, jako symbolu międzynarodowego braterstwa. Niemieccy robotnicy ponownie odkryli drogę do narodowości, i powinno być obowiązkiem kaŜdego rządu jaki troszczył się ludźmi, którymi rządził, wykorzystanie tej moŜliwości dla bezlitosnego wyko-rzenienia wszystkiego, co sprzeciwiało się duchowi narodowemu.

Kiedy kwiat narodu umierał na froncie, było wystarczająco czasu aby wytępić to ro-bactwo w domu. Ale zamiast to zrobić, Jego Wysokość Kaiser wyciągnął rękę do tych od-wiecznych kryminalistów, zapewniając tym samym ochronę i pozwalając im na odzyskanie sił.

I tak Ŝmije mogły znów zacząć swoją pracę. Tym razem ostroŜniej niŜ poprzednio, ale równieŜ bardziej niszcząco. Kiedy uczciwi ludzie marzyli o pojednaniu, ci krzywoprzysięŜni bandyci przygotowywali się do rewolucji.

Oczywiście byłem zmartwiony zastosowanymi wówczas półśrodkami; ale nigdy nie przypuszczałem, Ŝe ostateczne konsekwencje mogą być tak katastrofalne.

Ale co trzeba było wtedy zrobić? Wtrącić prowodyrów do więzienia, osądzić ich i uwolnić od nich naród. Trzeba było uŜyć bezwzględnych środków wojskowych do wykorze-nienia zła. Partie powinny zostać rozwiązane i Reichstag doprowadzony do porządku, jeśli byłoby to konieczne, przy uŜyciu bagnetów. Ale jeszcze lepiej byłoby natychmiast rozwiązać Reichstag. Skoro dzisiaj republika rozwiązuje partie kiedy chce, wtedy zastosowanie tego środka było tym bardziej usprawiedliwione, skoro stawką było istnienie narodu. Oczywiście ta sugestia podnosi następującą kwestię: czy moŜna wyplenić idee zbrojną siłą? Czy światopogląd moŜe być fizycznie zaatakowany?

W tym czasie ciągle rozwaŜałem tą kwestię w moim umyśle. Studiując analogiczne przypadki w historii, zwłaszcza te wynikłe z przyczyn religijnych, doszedłem do następującego fundamentalnego wniosku:

Idee i systemy filozoficzne, jak równieŜ ruchy, oparte są na określonych podstawach duchowych, które prawdziwe czy nie, nie mogą zostać zniszczone poprzez uŜycie siły po przekroczeniu pewnego etapu, z wyjątkiem jednego przypadku: mianowicie, jeśli to uŜycie siły słuŜy nowej idei lub światopoglądowi jaki zapłonie nowym płomieniem.

Zastosowanie tylko siły, bez moralnego wsparcia opartego na koncepcji duchowej, nigdy nie spowoduje zniszczenia idei albo przerwania jej rozprzestrzeniania, dopóki nie jest się gotowym i przygotowanym na bezwzględną eksterminację zwolenników tej idei do ostatniego człowieka, i wymazania całej tradycji jaką mogła po sobie pozostawić. W większości przypadków oznacza to wykluczenie państwa, czasowo lub na zawsze, z grupy państw znaczących politycznie; ale doświadczenie pokazuje teŜ, Ŝe takie krwawe wyplenienie uderza w lepszą część populacji. W gruncie rzeczy, wszelkie prześladowania nie mające motywów duchowych ich wspierających są moralnie niesprawiedliwe i powodują opór wśród najlepszych elementów ludności; tak Ŝe oni coraz bardziej stają się orędownikami niesłusznie prześlado-wanych idei. U wielu jednostek wynika to z czystego ducha sprzeciwu wobec kaŜdej próby stłumienia rzeczy duchowych brutalną siłą.

W ten sposób w miarę postępu prześladowań rośnie liczba przekonanych zwolenników prześladowanej doktryny. Stąd całkowite zniszczenie nowej doktryny moŜe być przeprowadzone tylko poprzez całkowitą eksterminację; ale to, w ostatecznym rozrachunku, oznacza utratę części najlepszej krwi narodu czy państwa. I ta krew mści się później, poniewaŜ taka totalna czystka wewnętrzna sprowadza upadek siły narodu. Taka procedura zawsze jest skazana na daremność od samego początku, jeśli atakowana doktryna rozprzestrzeniła się poza niewielkim kręgiem.

Dlatego w tym przypadku, podobnie jak w przypadku kaŜdego wzrostu, doktryna mo-Ŝe być zniszczona w swoich najwcześniejszych etapach. W miarę upływu czasu rosną siły oporu, dopóki słabość starości nie ustąpi na rzecz nowej młodości, chociaŜ w innej formie i z innych powodów.

103

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

Pozostaje faktem, Ŝe prawie wszystkie próby eksterminacji doktryny, bez jakiejś duchowej podstawy ataku na nią, a takŜe wymazania wszelkich organizacji jakie stworzyła, prowadziły w wielu przypadkach do skutków odwrotnych; z następujących powodów: Kiedy uŜywa się zwykłej siły do walki z rozprzestrzenianiem się doktryny, ta siła musi być stosowana systematycznie i ciągle. To oznacza, Ŝe szansa powstrzymania doktryny leŜy tylko w ciągłym i jednolitym stosowaniu wybranych metod. Kiedy tylko nastąpi moment za-wahania, i okresy tolerancji będą występować na przemian ze stosowaniem siły, doktryna, przeciwko której te środki są skierowane, nie tylko odzyska siłę, ale kaŜde skuteczne prześla-dowanie zwiększy liczbę jej zwolenników zaszokowanych zastosowanymi metodami ucisku.

Starzy zwolennicy staną się bardziej rozgoryczeni i ich wierność będzie wzmocniona. Tak więc, jeśli uŜywa się siły, sukces zaleŜy od stałości sposobu, w jaki jest uŜywany. Ta stałość, jednak jest niczym innym, jak produktem określonych przekonań duchowych. KaŜda forma siły nie wspierana przez duchowe zaplecze zawsze będzie niezdecydowana i niepewna. Takiej sile brakuje stabilności która moŜe być znaleziona w światopoglądzie, który ma oddanych orędowników. Taka siła jest wyrazem indywidualnych energii; tak więc od czasu do czasu jest zaleŜna od zmiany ludzi, w których rękach znajduje się jej stosowanie, a takŜe od ich charakterów i umiejętności.

Ale trzeba tutaj powiedzieć coś jeszcze. KaŜdy światopogląd, czy to religijny, czy polityczny – a czasami trudno powiedzieć, gdzie jeden się kończy, a drugi zaczyna – walczy nie tyle o zniszczenie opozycyjnego świata idei, ale o realizację własnych idei. Tak więc ta walka polega raczej na ataku niŜ obronie. Ma tą przewagę, Ŝe wie, gdzie leŜy jej cel, poniewaŜ ten cel reprezentuje realizację jej własnych idei. I na odwrót, trudno powiedzieć, kiedy cel zniszczenia wrogiej doktryny jest osiągnięty i zabezpieczony. Tylko z tego powodu światopogląd o agresywnym charakterze ma lepiej określone plany i jest bardziej potęŜny i zdecydowany w akcji niŜ światopogląd, który przyjmuje nastawienie wyłącznie defensywne. Jeśli uŜywa się siły do walki z mocą ducha, ta siła pozostaje tylko środkiem obrony, dopóki jej nosiciele nie staną się chorąŜymi i apostołami nowej duchowej doktryny.

Podsumowując, moŜna powiedzieć co następuje: KaŜda próba walki ze światopoglądem środkami siłowymi musi się okazać w końcu daremna, jeśli walka nie potrafi przyjąć formy ofensywy, której celem jest ustanowienie całkowicie nowego duchowego porządku rzeczy. Tylko w walce między dwoma światopoglądami fizyczna siła, stale i bezwzględnie stosowana, w końcu przechyli szalę zwycięstwa na swoją stronę. Dlatego walka z marksizmem była dotychczas przegrana.

To był takŜe powód, dla którego antysocjalistyczne ustawodawstwo Bismarcka zawiodło i było skazane na klęskę w długim okresie, pomimo wszystko. Brakowało mu podstawy nowego światopoglądu, o którego rozwój i rozszerzanie mogłaby się toczyć walka.

Twierdzenie, Ŝe słuŜba bzdurom w rodzaju tak zwanego „autorytetu państwa” albo „prawa i porządku” jest wystarczającą podstawą dla duchowej siły napędowej w walce na śmierć i Ŝycie moŜe pochodzić tylko od mądral na wysokich stanowiskach państwowych.

PoniewaŜ nie było odpowiednich motywów duchowych tej ofensywy, Bismarck został

zmuszony poddać wykonanie jego ustaw osądowi i akceptacji kół, które same były produktami doktryny marksistowskiej. Tym samym zapanował groteskowy stan rzeczy, kiedy śelazny Kanclerz poddał los walki przeciwko marksizmowi dobrej woli burŜuazyjnej demokracji.

Pozostawił wilka, aby pilnował owiec. Ale to był tylko nieunikniony efekt niemoŜności znalezienia całkowicie nowego światopoglądu, jaki przyciągnąłby oddanych orędowników do tej sprawy i mógł być ustanowiony na gruncie, z którego marksizm został wyparty. Tym samym efekty bismarckowskiej kampanii były godne ubolewania.

Czy w czasie wojny światowej, albo na jej początku, warunki były inne? Niestety, nie.

Im więcej zastanawiałem się nad koniecznością zmiany nastawienia rządu w stosunku do socjaldemokracji, jako współczesnego wcielenia marksizmu, tym bardziej zdawałem sobie 104

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział V – Wojna światowa

sprawę z potrzeby praktycznego substytutu dla tej doktryny. Powiedzmy, Ŝe pokonaliśmy socjaldemokrację, co moŜemy zaoferować masom w zamian? Nie istniał Ŝaden ruch, który obiecywał sukces w przyciągnięciu ogromnej liczby robotników, którzy pozostaliby bez przywódców, i utrzymaniu tych robotników w swoich szeregach. Bezsensem jest wyobraŜać sobie, Ŝe internacjonalistyczny fanatyk, który właśnie zerwał swoje powiązania z partią kla-sową dołączy się do partii burŜuazyjnej, albo inaczej mówiąc, do organizacji innej klasy. Jakkolwiek niesatysfakcjonująco te róŜne organizacje mogły wyglądać, nie moŜna było zaprzeczyć, Ŝe burŜuazyjni politycy patrzyli na rozróŜnienie pomiędzy klasami jako na bardzo istotny czynnik Ŝycia społecznego, dopóki nie stawało się to dla nich politycznie niekorzystne.

Jeśli zaprzeczali temu, byli nie tylko zuchwali, ale i zakłamani.

Ogólnie mówiąc, naleŜy się strzec przed uwaŜaniem szerokich mas za głupsze niŜ są naprawdę. W sprawach politycznych często zdarza się, Ŝe uczucia poprawniej oceniają niŜ

rozum. Ale opinia, Ŝe te uczucia ze strony mas są wystarczającym dowodem ich głupiego internacjonalistycznego nastawienia mogą być natychmiastowo i całkowicie odrzucone poprzez prosty fakt, Ŝe pacyfistyczna demokracja jest nie mniej głupkowata, chociaŜ jej zwolennicy wywodzą się prawie wyłącznie z kręgów burŜuazyjnych. Dopóki miliony obywateli codziennie łykają to, co mówi im socjaldemokratyczna prasa, złem będą „panowie” Ŝartujący sobie kosztem „towarzyszy”; na dłuŜszą metę oni wszyscy połykają te same śmiecie, chociaŜ

mogą być róŜnie przyprawione. W obu przypadkach kucharz jest jeden i ten sam – śyd.

Trzeba być ostroŜnym w sprzeciwianiu się ustanowionym faktom. Jest faktem nieza-przeczalnym, Ŝe kwestia klasowa nie ma nic wspólnego z kwestiami dotyczącymi ideałów, chociaŜ twierdzi się tak podczas wyborów. Klasowa arogancja duŜej części naszego narodu, jak równieŜ przewaŜająca tendencja do pogardzania robotnikami, są oczywistymi faktami i nie fantazjami jakiegoś marzyciela. Pokazuje to jednak mentalność naszych tak zwanych kręgów intelektualnych, które jeszcze nie pojęły faktu, Ŝe stan rzeczy, w jakim nie moŜna zapobiec wzrostowi plagi marksizmu z pewnością nie umoŜliwi odzyskania tego, co zostało stracone.

Partie burŜuazyjne – nazwa ukuta przez nie same – nigdy nie będą w stanie wygrać i utrzymać mas proletariackich w swoich szeregach. Jest tak dlatego, Ŝe te dwa światy stoją naprzeciw siebie, częściowo naturalnie, a częściowo sztucznie podzielone. Te dwa obozy ma-ją jedną myśl przewodnią, Ŝe muszą ze sobą walczyć. Ale z takiej walki młodszy wyjdzie zwycięski; i będzie to marksizm.

W 1914 roku walka przeciw socjaldemokracji była całkiem wyobraŜalna. Ale brak jakiejkolwiek alternatywy powodował wątpliwości, jak długo ta walka mogłaby trwać. W tym sensie była tutaj ziejąca dziura.

Długo przed wojną byłem tego samego zdania, i z tego powodu nie mogłem zdecydować się na Ŝadną istniejącą wtedy partię. W czasie wojny światowej moje przekonania były potwierdzone poprzez oczywistą niemoŜliwość walki z socjaldemokracją w jakikolwiek gruntowny sposób: poniewaŜ do tego celu konieczny jest ruch będący czymś więcej niŜ tylko

„parlamentarną” partią, i nie było niczego takiego.

Często rozmawiałem o tej potrzebie z moimi bliskimi towarzyszami. I wtedy po raz pierwszy zacząłem kreślić plany późniejszego rozpoczęcia pracy politycznej. Jak często zapewniałem moich przyjaciół, skłaniałem się do zostania aktywnym mówcą publicznym po wojnie, w dodatku do mojej pracy zawodowej. Jestem pewien, Ŝe ta decyzja została podjęta po powaŜnych przemyśleniach.

Przypisy:

11) Drugi Pułk Piechoty Bawarskiej, w którym Hitler słuŜył jako ochotnik.

105

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VI – Propaganda wojenna

Rozdział VI

Propaganda wojenna

Kiedy obserwowałem bieg spraw politycznych, zawsze uderzała mnie aktywna rola, jaką odgrywała w nich propaganda. Widziałem ją jako instrument, na którym marksistowscy socjaliści umieli mistrzowsko grać i uŜywać go do praktycznych celów. Szybko zdałem sobie sprawę, Ŝe właściwe uŜycie propagandy jest sztuką samą w sobie i jest to sztuka praktycznie nieznana naszym burŜuazyjnym partiom. Tylko Partia Chrześcijańskich Socjalistów, zwłaszcza w czasach Luegera, pokazywała pewną efektywność w zastosowaniu tego instrumentu i zawdzięczała mu wiele swoich sukcesów.

W czasie wojny jednak mieliśmy najlepszą szansę oceny wspaniałych efektów, jakie mogły być osiągnięte poprzez właściwie prowadzony system propagandowy. Niestety, ponownie wszystko działo się po drugiej stronie, poniewaŜ praca wykonana przez nas była gorzej niŜ nieznacząca. To była całkowita poraŜka całego niemieckiego systemu informacji –

poraŜka, która była doskonale oczywista dla kaŜdego Ŝołnierza – która popchnęła mnie do rozwaŜenia problemu propagandy we wszechstronny sposób. Miałem liczne moŜliwości uzyskania praktycznej lekcji w tej kwestii; na nieszczęście dla nas wróg nauczył się jej aŜ za dobrze. Ten brak po naszej stronie został wykorzystany przez wroga w tak efektywny sposób, Ŝe sam w sobie wyglądał na przejaw prawdziwego geniuszu. W tej propagandzie prowadzonej przez wroga znalazłem godne podziwu źródło, z którego mogłem czerpać wiedzę. Niestety, ta lekcja nie była interesująca dla geniuszy po naszej stronie. Byli po prostu ponad wszystkim, zbyt mądrzy, Ŝeby przyjąć jakąś naukę. Poza tym, nie chcieli się nauczyć czegokolwiek.

Czy mieliśmy w ogóle jakąś propagandę? Niestety, mogę odpowiedzieć tylko nega-tywnie. Wszystkie działania podejmowane w tym kierunku, były tak uparcie niedoskonałe i nieprzemyślane od samego początku, Ŝe nie tylko nie było uŜyteczne, ale czasami wręcz szkodliwe. W istocie były niewystarczające. Psychologicznie były całkowicie złe. KaŜdy, kto dokładnie przeanalizował niemiecką propagandę, musiał dojść do takiego wniosku. Nasi ludzie nie mieli jasności nawet w podstawowej kwestii: czy propaganda jest środkiem, czy celem?

Propaganda jest środkiem i musi być tym samym oceniana w odniesieniu do celu, jakiemu ma słuŜyć. Musi być zorganizowana w sposób umoŜliwiający osiągnięcie jej celu. I, co jest całkiem jasne, waŜność tego celu moŜe być róŜna z punktu widzenia ogólnej konieczności, zatem wewnętrzny charakter propagandy takŜe musi się róŜnić. Sprawa, o którą walczyliśmy w tej wojnie była najwyŜszą i najbardziej godną, o jaką człowiek moŜe się zmagać. Walczyliśmy o wolność i niepodległość naszego kraju, o bezpieczeństwo naszego przyszłego dobrobytu i o honor naszego narodu. Pomimo wszelkim przeciwnym opiniom, ten honor naprawdę istnieje, albo raczej musi istnieć; poniewaŜ naród bez honoru wcześniej czy później straci swoją wolność i niepodległość. Zgodnie z wyrokami wyŜszej sprawiedliwości, pokolenie nędznych tchórzy nie jest uprawnione do wolności. Ten, kto jest niewolnikiem nie moŜe mieć honoru; poniewaŜ tej honor szybko stałby się obiektem ogólnej pogardy.

Niemcy prowadziły wojnę o swoje przetrwanie. Celem propagandy wojennej powinno być zatem wspomaganie ducha tej walki i pomoc w osiągnięciu zwycięstwa.

Ale kiedy narody walczą o swoje istnienie na tej ziemi, kiedy trzeba odpowiedzieć na pytanie „być albo nie być”, wszelkie rozwaŜania humanistyczne i estetyczne muszą być zostać odłoŜone na bok, jako Ŝe te ideały nie istnieją same w sobie gdzieś w powietrzu, ale są produktem kreatywnej wyobraźni człowieka i znikają kiedy on znika. Natura nic o nich nie wie. Co więcej, są one charakterystyczne tylko dla niewielu narodów, albo raczej ras. Humanitaryzm i ideały estetyczne znikną z powierzchni ziemi, kiedy znikną rasy, które są ich twórcami i chorąŜymi.

106

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VI – Propaganda wojenna

Wszystkie te ideały mają drugorzędne znaczenie, kiedy naród walczy o przetrwanie.

Trzeba zapobiec ich wejściu do walki w momencie, w którym zagraŜają osłabieniem wytrzymałości narodu prowadzącego wojnę. Taki jest zawsze jedyny widoczny efekt, jeśli oceniać ich rolę w walce.

Jeśli chodzi o rolę, jaką grają ludzkie uczucia, Moltke stwierdził, Ŝe w czasie wojny najwaŜniejszą rzeczą jest jak najszybsze podejmowanie decyzji i Ŝe najbardziej bezwzględne metody walki są jednocześnie najbardziej ludzkie. Kiedy ludzie próbują odpowiedzieć na to rozumowanie napuszoną gadką o estetyce, itp., moŜe paść tylko jedna odpowiedź. Kiedy walka dotyczy Ŝywotnych kwestii, jak walka narodu o przetrwanie, nie wolno jej podporządko-wywać Ŝadnym względom estetycznym. Jarzmo niewolnictwa jest i na zawsze pozostanie najbardziej nieprzyjemnym doświadczeniem dla ludzkości. Czy dekadenci ze Schwabing 12) patrzą na dzisiejszy los Niemiec jako „estetyczny”? Oczywiście, nie ma co dyskutować tej kwestii z śydami, poniewaŜ to oni są współczesnymi odkrywcami tej kulturalnej perfumy.

Same ich istnienie jest wcielonym zaprzeczeniem piękna obrazu Boga w Jego stworzeniu.

Jako Ŝe te ideały piękna i humanizmu nie mają miejsca na polu bitwy, nie mogą być uŜyte jako standardy propagandy wojennej.

W czasie wojny, propaganda była środkiem do celu. A tym celem była walka o przetrwanie narodu niemieckiego. Tym samym propaganda powinna być rozwaŜana z punktu widzenia swojej uŜyteczności dla tego celu. Najokrutniejsze bronie były wtedy najbardziej ludzkie, poniewaŜ pomagały w szybszym zakończeniu wojny; i tylko te metody były dobre i pięk-ne, które pomagały w zabezpieczeniu godności i wolności narodu. To było jedyne moŜliwe podejście do propagandy w walce na śmierć i Ŝycie.

Gdyby ci, którzy byli przy władzy zrozumieli to, nie byłoby niepewności co do formy i zastosowania propagandy wojennej jako broni; jako Ŝe nie jest ona niczym innym jak bronią, i to najstraszniejszą bronią w rękach tych, którzy potrafią jej uŜywać.

Druga najistotniejsza kwestia to: Do kogo powinna przemawiać propaganda? Do wy-kształconej klasy intelektualistów? A moŜe do tych mniej wykształconych?

Propaganda musi zawsze odnosić się do szerokich mas ludzi. Do intelektualistów, albo tych, których dzisiaj nazywamy intelektualistami, nie przemawia propaganda, a tylko wystawa naukowa. Propaganda ma tak mało wspólnego z nauką jak plakat reklamowy ze sztuką, jeśli chodzi o formę w jakiej przedstawia swoją wiadomość. Sztuka plakatu reklamowego polega na umiejętności przyciągnięcia uwagi tłumu przez projektanta poprzez wybór formy i kolorów. Plakat reklamowy ogłaszający wystawę sztuki nie ma innego celu niŜ przekonać ludzi o waŜności tej wystawy. Im lepiej spełnia ten cel, tym lepsza jest sztuka tego plakatu jako taka. PoniewaŜ jest pomyślany wyłącznie po to, aby wywrzeć wraŜenie na ludziach co do waŜności tej wystawy, plakat nigdy nie zajmie miejsca dzieł sztuki pokazywanych na wy-stawie. Tak więc, jeśli ktoś chce studiować sztukę, musi studiować coś zupełnie innego niŜ

jest na plakacie; w tym celu samo wałęsanie się po galeriach i wystawach nie wystarczy. Student sztuki musi starannie i dokładnie studiować kaŜdy eksponat, aby powoli wyrobić sobie opinię na jego temat.

Ta sama sytuacja dotyczy tego, co rozumiemy pod pojęciem propagandy. Celem propagandy nie jest szkolenie jednostek, ale przyciągnięcie uwagi publicznej do pewnych rzeczy, których waŜność moŜe być uświadomiona masom tylko w ten sposób.

Dlatego sztuka propagandy polega na przedstawianiu ludziom spraw w sposób wystarczająco jasny i przymusowy, aby wytworzyć ogólne przekonanie realności pewnego faktu, konieczności pewnych rzeczy i charakteru czegoś, co jest konieczne. Ale ta sztuka nie jest celem samym w sobie, poniewaŜ jej cel musi być dokładnie taki sam jak plakatu reklamowego – przyciągnąć zainteresowanie mas, a nie pod Ŝadnym pozorem udzielać indywidualnych instrukcji ludziom, którzy juŜ mają wykształconą opinię na jakiś temat, albo którzy chcą 107

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VI – Propaganda wojenna

uformować ją na podstawie obiektywnych studiów – poniewaŜ nie taki jest cel propagandy, ona musi odwoływać się do uczuć ludzi, a nie do ich rozsądku.

Cała propaganda musi być przedstawiana w popularnej formie i musi ustawić swój poziom tak, Ŝeby nie przekraczał najniŜszego poziomu człowieka, do którego jest kierowana.

Na czysto intelektualnym poziomie musi to być zatem poziom najmniejszego umysłowego wspólnego mianownika wśród ludzi, do których chce dotrzeć. Jeśli chodzi o objęcie całego narodu jej wpływem, jak w przypadku propagandy wojennej, nigdy nie za wiele ostroŜności w unikaniu zbyt wysokiego poziomu, który zakłada względnie wysoki poziom inteligencji wśród ludzi.

Im mniejszy będzie naukowy ton propagandy i im bardziej będzie ona adresowana do uczuć ludzi, tym bardziej zdecydowany będzie jej sukces. To jest najlepszy test wartości propagandy, a nie aprobata małej grupy intelektualistów czy artystów.

Sztuka propagandy polega wyłącznie na pobudzeniu wyobraźni ludzi poprzez odwoływanie się do ich uczuć, na znalezieniu właściwej formy psychologicznej która przyciągnie uwagę i przemówi do serc mas narodu. To, Ŝe nie rozumieją tego ci, których rozum powinien być na najwyŜszym poziomie, jest kolejnym dowodem ich marności albo myślowej bezwładności.

Skoro zrozumieliśmy, jak niezbędne jest skupienie przekonujących sił propagandy na szerokich masach ludzi, wynikają z tego następujące lekcje: Błędem jest organizowanie bezpośredniej propagandy w sposób wielostronny, jak gdyby była naukową instrukcją.

MoŜliwości odbiorcze mas są bardzo ograniczone, i ich rozumowanie jest słabe. Z

drugiej strony, szybko zapominają. Z tego powodu wszelka efektywna propaganda musi ograniczać się do kilku podstawowych spraw, które muszą być wyraŜone w formie stereoty-powych haseł na tyle, na ile to moŜliwe. Te slogany muszą być ciągle powtarzane, dopóki kaŜda jednostka nie pojmie przedstawianej idei. Jeśli zapomni się o tej zasadzie i jeśli będzie próbować się przedstawiać sprawy abstrakcyjne i ogólniki, propaganda okaŜe się nieefektywna; ludzie nie będą w stanie przetrawić ani zapamiętać niczego podawanego im w takiej formie. Tak więc, im większy zasięg przedstawianej wiadomości, tym bardziej konieczne jest dla propagandy odkrycie, jaki plan działania będzie najbardziej efektywny psychologicznie.

Było na przykład podstawowym błędem wyśmiewanie wartości wroga, co uczyniły austriackie i niemieckie pisma humorystyczne głównym punktem swojej propagandy. Ta zasada była błędna, poniewaŜ kiedy stanęli twarzą w twarz z wrogiem, nasi Ŝołnierze mieli zupełnie inne wraŜenia. Tym samym ten błąd miał katastrofalne następstwa. Kiedy niemiecki Ŝołnierz zrozumiał, z jak silnym wrogiem musi walczyć, poczuł się oszukany przez tych, którzy wyprodukowali informacje, jakie mu dano. Zatem zamiast wzmocnienia i stymulowania jego ducha bojowego, ta informacja miała efekt dokładnie odwrotny. W końcu stracił zapał.

Z drugiej strony, brytyjska i amerykańska propaganda wojenna była efektywna psychologicznie. Pokazując Niemców swoim ludziom jako barbarzyńców i Hunów, przygotowywali ich Ŝołnierzy na okropieństwa wojny i chronili ich przed złudzeniami. Najstraszliwsze bronie, jakie ci Ŝołnierze napotkali na polach bitew, tylko potwierdziły informacje jakie otrzymali i tym samym wzmacniała się ich wiara w prawdziwość twierdzeń ich rządów. Tym samym ich wściekłość i nienawiść przeciwko osławionemu wrogowi rosła. Straszliwe zniszczenia powodowane przez niemieckie uzbrojenie były tylko kolejną ilustracją brutalności tych barbarzyńców; podczas gdy po stronie Ententy Ŝołnierze nie mieli czasu zastanawiać się, Ŝe ich własne bronie mogą czynić podobne zniszczenia. W ten sposób brytyjskiemu Ŝołnierzowi nigdy nie pozwolono czuć, Ŝe informacja, jaką otrzymał w kraju, była nieprawdziwa. Niestety w przypadku Niemców było odwrotnie, którzy w końcu zaczęli odrzucać wszystko jako czyste oszustwo i bzdurę. Taki efekt był moŜliwe, poniewaŜ w kraju myślano, Ŝe praca propagandowa moŜe być wykonywana przez pierwszego napotkanego głupka (albo nawet kogoś 108

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VI – Propaganda wojenna

inteligentnego w „innym zakresie”), a nie rozumiano, Ŝe propaganda wymaga najtęŜszych mózgów, jakie uda się znaleźć.

Tak więc niemiecka propaganda wojenna pokazała nam niezrównany przykład, jak nie powinno się dokonywać „oświecania” i jak ten przykład wynika z całkowitej niezdolności uwzględnienia jakichkolwiek czynników psychologicznych.

Wiele wartościowej wiedzy od wroga mogli jednak uzyskać ci, którzy mieli oczy otwarte, których umiejętności pojmowania nie uległy sklerozie, i którzy przez cztery i pół

roku musieli doświadczać ciągłego zalewu wrogiej propagandy.

Najgorsze było to, Ŝe nasi ludzie nie zrozumieli podstawowego warunku, jaki musi być spełniony w kaŜdym rodzaju propagandy; mianowicie systematyczne jednostronne podejście w stosunku do kaŜdego problemu, z jakim naleŜało sobie poradzić. Popełniono tak wiele błędów, juŜ na samym początku wojny, tak Ŝe uzasadnione było zastanawianie się, czy takie szaleństwo moŜe być przypisane wyłącznie głupocie ludzi na wyŜszych stanowiskach.

Co na przykład moŜna powiedzieć o plakacie, który rzekomo reklamuje nową markę mydła poprzez twierdzenia o świetnej jakości konkurencyjnych produktów? MoŜna tylko potrząsnąć głową. I tak samo powinno być w podobnym przypadku politycznego ogłoszenia.

Celem propagandy nie jest wydawanie osądów o walczących racjach, ale wyłącznie podkreślanie racji naszych twierdzeń. Propaganda nie moŜe dochodzić obiektywnej prawdy, i o ile jest to korzystne dla drugiej strony, przedstawiać jej zgodnie z teoretycznymi regułami sprawiedliwości; musi przedstawiać tylko ten aspekt prawdy, który jest korzystny dla naszej strony.

Podstawowym błędem było dyskutowanie kwestii, kto jest odpowiedzialny za wybuch wojny, i deklarowanie, Ŝe wyłączna odpowiedzialność nie moŜe być przypisywana Niemcom.

Wyłączna odpowiedzialność powinna zostać złoŜona na barkach wroga, bez Ŝadnej dyskusji.

I jakie były skutki tych półśrodków? Szerokie masy ludzi nie są złoŜone z dyplomatów, ani z profesorów prawa politycznego, ani nawet z ludzi potrafiących uformować rozsądne poglądy w danej sprawie, ale z niezdecydowanego tłumu dzieci, które ciągle wahają się między jedną a drugą ideą. Kiedy tylko nasza własna propaganda poczyniła najmniejszą sugestię, Ŝe sprawiedliwość moŜe częściowo leŜeć po stronie wroga, połoŜyła podstawy, na których moŜna było kwestionować sprawiedliwość naszej sprawy. Masy nie potrafią dostrzec, gdzie kończy się wina wroga, a zaczyna nasza. W takim przypadku stają się niezdecydowane i nieufne, zwłaszcza jeśli wróg nie popełnia tego samego błędu, ale zrzuca całą winę na przeciwnika. Czy moŜe być lepszy dowód niŜ fakt, Ŝe ludzie w końcu uwierzyli w to, co mówiła propaganda wroga, która była jednakowa i stała w swoich twierdzeniach, a nie w to, co mówiła nasza własna propaganda? To oczywiście było zwiększone przez manię obiektywności, od której nasi ludzie się uzaleŜnili. KaŜdy zaczął być ostroŜny Ŝeby nie być niesprawiedliwym w stosunku do wroga, nawet za cenę zranienia, a nawet zrujnowania własnego narodu i państwa.

Oczywiście masy były nieświadome faktu, Ŝe ci, którzy byli przy władzy, nie potrafili zobaczyć problemu z tego punktu widzenia.

Ogromna większość narodu jest tak zniewieściała w charakterze i poglądach, Ŝe ich myślenie i działanie kieruje się raczej uczuciami, niŜ trzeźwym rozumowaniem. Te uczucia jednak nie są złoŜone, ale są proste i spójne. Nie są bardzo zróŜnicowane, są tutaj tylko pozytywne i negatywne pojęcia miłości i nienawiści, dobra i zła, prawdy i kłamstwa. Nigdy nie są w połowie takie, w połowie inne. Angielska propaganda zwłaszcza zrozumiała to w cudowny sposób i wdroŜyła to, co zrozumiała w praktyce. Nie pozwolili na Ŝadne półśrodki które mogłyby spowodować wątpliwości.

Dowodem, jak świetnie zrozumieli, Ŝe uczucia mas są prymitywne, była ich polityka publikowania opowieści o okropieństwach i aktach przemocy, które pasowały do prawdziwych okropności tamtych czasów, tym samym sprytnie i bezwzględnie przygotowując grunt dla moralnej solidarności na froncie, nawet w czasach wielkich klęsk. Co więcej, sposób, w 109

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VI – Propaganda wojenna

jaki przedstawiali niemieckiego wroga jako wyłącznie odpowiedzialnego za wojnę – co było brutalnym i całkowitym kłamstwem – i sposób, w jaki ogłaszali jego winę, był doskonale skalkulowany na dotarcie do mas, poniewaŜ zdali sobie sprawę, Ŝe uczucia mas są zawsze ekstremalne. I w ten sposób uwierzono w to potworne kłamstwo.

Efektywność tego rodzaju propagandy dobrze obrazuje fakt, Ŝe po czterech i pół roku wróg nie tylko nadal prowadził robotę propagandową, ale podkopywał wytrzymałość naszego narodu w kraju.

Nie jest dziwne, Ŝe nasza propaganda nie osiągnęła podobnych wyników, poniewaŜ

zarazki nieefektywności tkwiły w jej istocie z powodu jej wieloznaczności. Z powodu swojej treści nie moŜna było się spodziewać, Ŝe wywrze odpowiednie wraŜenie na masach. Tylko nasi nieodpowiedzialni „męŜowie stanu” mogli sobie wyobraŜać, Ŝe na takiej pacyfistycznej papce moŜe wyrosnąć entuzjazm konieczny do rozpalenia ducha, który poprowadzi ludzi do śmierci za ich kraj.

Tak więc nasz produkt był nie tylko bezwartościowy, ale szkodliwy.

NiewaŜne, ile talentu włoŜy się w organizację propagandy; pozostanie ona bez efektu, jeśli nie będzie prowadzona w zgodzie z jej podstawowymi zasadami. Propaganda musi być ograniczona do kilku prostych spraw i powtarzana w kółko. Tutaj, jak w wielu innych przypadkach, wytrwałość jest pierwszym i podstawowym warunkiem sukcesu.

Zwłaszcza na polu propagandy, łagodni esteci i zblazowani intelektualiści nie powinni jej przewodzić. Ci pierwsi szybko przekształcą sugestywny charakter prawdziwej propagandy w coś, co nadaje się tylko na literackie herbatki. Co do tych drugich, trzeba zawsze uwaŜać na tą zarazę; poniewaŜ w konsekwencji ich nieczułości na normalne wraŜenia, ciągle szukają nowych.

Tacy ludzie szybko wszystkim się nudzą i męczą. Zawsze tęsknią za zmianą i nigdy nie będą potrafili postawić się w pozycji obrazującej pragnienia ich mniej nieczułych współobywateli w ich bezpośrednim sąsiedztwie, nie mówiąc o próbach ich zrozumienia. Są zawsze pierwsi do krytykowania propagandy, albo raczej jej przesłania, poniewaŜ wydaje im się nie-modna i trywialna. Zawsze szukają czegoś nowego i zawsze rozglądają się za zmianą; i tym samym stają się śmiertelnymi wrogami kaŜdego wysiłku mającego na celu wpłynięcie na ma-sy w efektywny sposób. Kiedy organizacja i przesłanie propagandy zaczną być zorientowane zgodnie z ich smakiem, staną się niespójne i rozproszone.

Celem propagandy nie jest wywołanie serii zmian uczuć, aby zadowolić tą zblazowaną szlachtę. Jej główną funkcją jest przekonanie mas, których powolność rozumienia wymaga czasu, aby mogli zaabsorbować informacje; i tylko ciągłe powtarzanie zakończy się sukcesem w postaci odciśnięcia idei w pamięci tłumu.

KaŜda zmiana dokonywana w przedmiocie propagandowej wiadomości musi zawsze podkreślać ten sam wniosek. Myśl przewodnia musi oczywiście być pokazywana róŜnymi sposobami i pod róŜnymi kątami, ale w końcu musi zawsze wrócić do potwierdzenia tej samej formuły. Tylko w ten sposób propaganda moŜe być spójna i dynamiczna.

Tylko poprzez postępowanie zgodnie z tymi liniami i stanowcze przy nich obstawanie, przez jednakowy i stały nacisk, moŜna osiągnąć końcowy sukces. Nagrodą będą zaskakujące i prawie niewiarygodne rezultaty, jakie zapewnia taka stała polityka.

Sukces kaŜdej reklamy, czy to biznesowej czy politycznej natury, zaleŜy od spójności i wytrwałości, z jaką jest wykorzystywana.

W tym względzie propaganda zorganizowana przez naszych wrogów była doskonałym przykładem. Ograniczała się do kilku spraw, pomyślanych wyłącznie dla masowej konsump-cji, i powtarzała je z niestrudzoną wytrwałością. Kiedy te podstawowe tematy i sposób ich przedstawiania przed światem zostały uznane za skuteczne, trzymali się ich bez najmniejszej zmiany przez całą wojnę. Na początku wyglądało to na idiotyzm w swojej zuchwałej pewności siebie. Później wyglądało to niepokojąco, ale w końcu w to uwierzono.

110

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VI – Propaganda wojenna

Ale w Anglii zrozumiano takŜe coś innego: mianowicie, Ŝe moŜliwość sukcesu poprzez uŜycie tej duchowej broni polega na jej masowym zastosowaniu, i Ŝe kiedy jest stosowana w ten sposób przynosi pełny zwrot poniesionych znacznych wydatków.

W Anglii propaganda była uznawana była za pierwszorzędną broń, podczas gdy u nas przedstawiała ostatnią nadzieję na środki do Ŝycia dla bezrobotnych polityków i przytulną posadę dla obiboków.

Ogólnie rzecz biorąc, jej efekty były negatywne.

Przypisy:

12) Schwabing to artystyczna dzielnica w Monachium, gdzie artyści mają swoje studia i gdzie zbierają się literaci, zwłaszcza członkowie bohemy.

111

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

Rozdział VII

Rewolucja

W 1915 roku wróg zaczął swoją propagandę wśród naszych Ŝołnierzy. Od 1916 roku stawała się coraz bardziej intensywna, i na początku 1918 roku wezbrała jak fala sztormowa.

MoŜna było teraz ocenić efekty stopniowego uwodzenia. Powoli nasi Ŝołnierze zaczęli myśleć w sposób, w jaki wróg chciał, Ŝeby myśleli. Po stronie niemieckiej nie było kontrpropagandy.

Władze wojskowe, pod wodzą naszego zdolnego i zdecydowanego Dowódcy, były chętne i gotowe podjąć walkę takŜe na polu propagandowym, ale niestety nie mieli odpowiednich środków, aby wcielić ten zamiar w Ŝycie. Co więcej, władze wojskowe popełniłyby psychologiczny błąd gdyby same podjęły to zadanie szkolenia umysłowego. śeby było efektywne, musiałoby pochodzić z kraju. Tylko wtedy byłoby skuteczne wśród ludzi, którzy przez prawie cztery lata dokonywali nieśmiertelnych czynów bohaterstwa i ponosili wszelkie rodzaje niedostatku w imię kraju. Ale co robili ludzie w kraju? Czy ich brak działania wynikał tylko z głupoty, czy ze złej wiary?

W środku lata 1918 roku, po wycofaniu się z południowego brzegu Marny, niemiecka prasa przyjęła politykę tak przygnębiająco niestosowną, i nawet kryminalnie głupią, Ŝe zacząłem zadawać sobie pytanie, które wzmagało we mnie codziennie wściekłość: czy naprawdę nie ma nikogo, kto ośmieli się zakończyć ten proces duchowego sabotaŜu prowadzony wśród naszych bohaterskich Ŝołnierzy?

Co stało się we Francji w 1914 roku, kiedy nasze armie najechały ten kraj i maszero-wały w triumfie od jednego zwycięstwa do drugiego? Co stało się we Włoszech kiedy ich armie załamały się na froncie pod Isonzo? Co stało się we Francji na wiosnę 1918 roku, kiedy niemieckie dywizje wzięły główne francuskie pozycje szturmem i artyleria dalekiego zasięgu bombardowała ParyŜ?

Jak oni podsycali słabnącą odwagę uciekających Ŝołnierzy i podsycali ogień narodowego entuzjazmu wśród nich! Jak ich propaganda i ich cudowne zdolności wpływania na ma-sy ponownie obudziły ducha bojowego na przerwanym froncie i wbiły do głów Ŝołnierzy wiarę w ostateczne zwycięstwo!

Co nasi ludzie robili przez ten czas? Nic, albo nawet gorzej niŜ nic. Raz po raz byłem wściekły i oburzony kiedy czytałem najnowsze gazety i zdawałem sobie sprawę z natury masowego morderstwa jakie było popełniane poprzez ich wpływ na umysły ludzi i Ŝołnierzy.

Nieraz męczyła mnie myśl, Ŝe gdyby Opatrzność oddała w moje ręce prowadzenie niemieckiej propagandy, zamiast w ręce tych niekompetentnych ignorantów i słabeuszy, a nawet przestępców, wynik walki mógłby być inny.

Podczas tych miesięcy po raz pierwszy poczułem, Ŝe Los niepotrzebnie trzyma mnie na froncie w miejscu, gdzie mógł mnie wykończyć kaŜdy przypadkowy nabój wystrzelony przez jakiegoś czarnucha, podczas gdy mogłem naprawdę słuŜyć Ojczyźnie w inny sposób.

Byłem wtedy na tyle arogancki, Ŝe wierzyłem, Ŝe poradziłbym sobie z zarządzaniem propagandą.

Ale byłem kimś bezimiennym, jednym pośród ośmiu milionów. Było więc dla mnie lepiej zamknąć się i wypełniać jak najlepiej swoje obowiązki tam, gdzie zostałem przydzielony.

* * *

W lecie 1915 roku pierwsze ulotki wroga spadły na nasze okopy. Wszystkie mówiły mniej więcej to samo, z niewielkimi róŜnicami w formie. Mówiły, Ŝe Niemcy cierpią coraz 112

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

bardziej; Ŝe wojna będzie trwała w nieskończoność; Ŝe perspektywa zwycięstwa staje się coraz bardziej nikła kaŜdego dnia; Ŝe ludzie w kraju tęsknią za pokojem, ale „militaryzm” i „Kaiser” nie pozwala na to; Ŝe świat – który wie to bardzo dobrze – nie prowadzi wojny przeciw narodowi niemieckiemu, ale tylko przeciwko człowiekowi, który ponosi wyłączną odpowiedzialność – Kaiserowi; Ŝe dopóki ten wróg pokoju światowego nie zostanie usunięty, konflikt się nie skończy; ale jeśli zostanie usunięty, wojna się skończy, a wolne i demokratyczne narody przyjmą Niemców jako kolegów w Lidze Pokoju Światowego. Stanie się tak wtedy, gdy

„pruski militaryzm” zostanie w końcu zniszczony.

śeby zilustrować i poprzeć dowodami te wszystkie twierdzenia, ulotki często zawierały „listy z domu”, których treść wydawała się popierać propagandowe wiadomości wroga.

Ogólnie mówiąc, śmialiśmy się z tych wszystkich wysiłków. Czytaliśmy ulotki, wysy-łaliśmy do dowództwa, i zapominaliśmy o nich dopóki sprzyjający wiatr nie przywiał znów świeŜej porcji w okopy. Były głównie zrzucane z samolotów uŜywanych specjalnie w tym celu.

Jedna cecha tej propagandy była uderzająca. Tam, gdzie stacjonowali Ŝołnierze bawarscy wrodzy propagandziści czynili wysiłki, Ŝeby wzbudzić niechęć do Prusaków, zapewniając, Ŝe tylko Ŝołnierze pruscy są winni rozpętaniu i kontynuowaniu wojny, i Ŝe nie ma Ŝadnej wrogości w stosunku do Bawarczyków; ale nie moŜna im pomóc tak długo, dopóki nadal słuŜą Prusakom i pomagają wyciągać pruskie kasztany z ognia.

Ta ciągła propaganda zaczęła mieć realny wpływ na naszych Ŝołnierzy w 1915 roku.

Niechęć w stosunku do Prus znacznie urosła wśród bawarskich Ŝołnierzy, ale władze nie robiły nic, aby temu przeciwdziałać. To było coś więcej niŜ grzech zaniechania; ale wcześniej czy później nie tylko Prusacy, ale takŜe cały niemiecki naród, i w tym takŜe Bawarczycy musieli to cięŜko odpokutować.

W tym kierunku wroga propaganda zaczęła osiągać niewątpliwy sukces począwszy od 1916 roku.

W podobny sposób listy przychodzące z domu od dawna wywierały swój efekt. Nie było dalszej konieczności, aby wróg rozpowszechniał takie listy w formie ulotek. TakŜe i z tym wpływem nie zrobiono nic z wyjątkiem kilku niezwykle głupich „ostrzeŜeń” wydanych przez rząd. Cały front tonął w truciźnie, jaką wysyłały z kraju bezmyślne kobiety, nie podejrzewając ani przez chwilę, Ŝe tym samym wzmacniają szanse wroga na ostateczne zwycięstwo, albo Ŝe cierpienia ich męŜów na froncie będą przez to przedłuŜone i cięŜsze. Te głupie listy pisane przez niemieckie kobiety w końcu kosztowały Ŝycie setek tysięcy naszych męŜczyzn.

W 1916 roku było juŜ kilka niepokojących zjawisk. Cały front narzekał i psioczył, niezadowolony z wielu rzeczy, często zresztą słusznie. Podczas gdy byli głodni i cierpliwi, a ich bliscy w domu martwili się, w innych kręgach była obfitość i hulanki. Tak; nawet na samym froncie nie wszystko w tym względzie było tak, jak być powinno.

Nawet w początkowym okresie wojny Ŝołnierze byli czasami podatni na narzekanie; ale ten krytycyzm ograniczał się do „spraw wewnętrznych”. Człowiek, który w jednym momencie psioczył i narzekał, za chwilę przestawał mamrotać i wypełniał cicho swój obowiązek, jak gdyby wszystko było w porządku. Kompania, która chwilę wcześniej wykazywała oznaki niezadowolenia, teraz trzymała się okopów, broniąc ich zębami i pazurami, jak gdyby los Niemiec zaleŜał od tych kilkuset metrów błota i dziur po pociskach. Wielka, stara armia była nadal na swoim posterunku. Nagła zmiana mojego losu spowodowała, Ŝe znalazłem się w miejscu, gdzie mogłem osobiście doświadczyć kontrastu pomiędzy tą starą armią a krajem.

Pod koniec września 1916 roku moja dywizja została wysłana do bitwy nad Sommą. Dla nas to była pierwsza seria cięŜkich bitew, które sprawiały wraŜenie raczej prawdziwego piekła, niŜ wojny. Podczas tygodni intensywnego bombardowania artyleryjskiego staliśmy mocno, czasami oddawaliśmy trochę ziemi, ale potem zajmowaliśmy ją znowu, i nigdy się nie pod-113

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

dawaliśmy. 7 października 1916 roku zostałem ranny, ale miałem szczęście powrócić do naszych linii i zostałem wysłany pociągiem sanitarnym do Niemiec.

Minęły dwa lata, od kiedy opuściłem kraj, prawie nieskończony okres w takich okolicznościach. Prawie nie mogłem sobie wyobrazić jak Niemcy wyglądają bez mundurów. Le-Ŝałem w szpitalu polowym w Hermies i byłem zaskoczony, kiedy nagle usłyszałem głos niemieckiej kobiety która była pielęgniarką i rozmawiała z jednym z rannych obok mnie. Dwa lata! I po raz pierwszy ten głos!

Im bliŜej nasz pociąg sanitarny zbliŜał się do granicy Niemiec, tym bardziej kaŜdy z nas stawał się niespokojny. Po drodze rozpoznawaliśmy wszystkie te miejsca, przez które przeszliśmy dwa lata temu jako młodzi ochotnicy – Bruksela, Louvain, Liège – i w końcu rozpoznaliśmy pierwsze niemieckie gospodarstwo rolne, ze znajomymi wysokimi dachami i barwnymi okiennicami. Dom!

Co za zmiana! Z błota pola bitwy nad Sommą do nieskazitelnych białych łóŜek w tym cudownym budynku. Wahaliśmy się, zanim weszliśmy do nich. Powoli znów przyzwyczajali-śmy się do tego nowego świata. Ale niestety były pewne aspekty, w których ten nowy świat był inny.

Duch frontowej armii juŜ tutaj nie gościł. Po raz pierwszy spotkałem się z czymś, co było dotąd nieznane na froncie: mianowicie, przechwalanie się własnym tchórzostwem. ChociaŜ oczywiście słyszeliśmy narzekania na froncie, nie były one nigdy w duchu agitacji ani niesubordynacji, a juŜ na pewno nie były próbą wychwalania czyjegoś strachu. Nie; na froncie tchórz był tchórzem i nikim więcej. I pogarda, jaką budziła jego słabość u innych była powszechna, podobnie jak prawdziwy bohater był wszędzie podziwiany. Ale w szpitalu atmosfera była pod wieloma względami zupełnie inna. Krzykliwi agitatorzy zajmowali się wy-śmiewaniem dobrych Ŝołnierzy i malowaniu bojaźliwych nędznych tchórzy we wspaniałych kolorach. Grupa godnych poŜałowania jednostek była prowokatorami tego procesu szkalowa-nia. Jeden z nich chwalił się, Ŝe celowo zranił sobie rękę w zasiekach z drutu kolczastego, Ŝeby dostać się do szpitala. ChociaŜ jego rana była lekka, wyglądało na to, Ŝe jest tutaj od bardzo długiego czasu i Ŝe zostanie tu bez końca. Ten zaraźliwy okaz miał czelność przedstawiać swoją niegodziwość jako odwagę większą niŜ ta, z jaką dzielny Ŝołnierz umiera śmiercią bohatera. Wielu słuchało tego w milczeniu; ale niektórzy wyraŜali swoją aprobatę dla słów przez niego wypowiadanych.

Osobiście czułem odrazę na myśl, Ŝe taki wywrotowy agitator moŜe pozostawać w takiej instytucji. Co moŜna było zrobić? Władze szpitala musiały wiedzieć kim i czym on jest; z pewnością wiedziały. Ale nic z tym nie robili.

Niedługo mogłem znowu chodzić i uzyskałem pozwolenie na wizytę w Berlinie.

Gorzka bieda była widoczna wszędzie. Metropolia, z rojącymi się w niej milionami, cierpiała głód. W róŜnych miejscach odpoczynku i schroniskach odwiedzanych przez Ŝołnierzy mówiono to samo, co w naszym szpitalu. Powstawało wraŜenie, Ŝe ci agitatorzy specjalnie wybierali takie miejsca, aby szerzyć swoje poglądy.

Ale w Monachium warunki były znacznie gorsze. Kiedy wyszedłem ze szpitala, zostałem wysłany do tamtejszego batalionu rezerwowego. Czułem się jak w obcym, dziwnym mieście. Złość, niezadowolenie, narzekania były słyszalne wszędzie, gdziekolwiek by się poszło.

Częściowo było to związane z nieskończenie niezręcznym sposobem, w jaki Ŝołnierze powracający z frontu byli traktowani przez podoficerów którzy nigdy nie zaznali ani dnia aktywnej słuŜby i którzy z tego powodu byli częściowo niezdolni do przyjęcia właściwego nastawienia w stosunku do starych Ŝołnierzy. Oczywiście Ŝołnierze ci prezentowali pewne cechy, które rozwinęły się w związku z ich doświadczeniami w okopach. Oficerowie jednostek rezerwo-wych nie mogli zrozumieć tych dziwactw, podczas gdy oficerowie frontowi potrafili je wyjaśnić. W efekcie cieszyli się większym szacunkiem niŜ oficerowie tyłowi. Ale poza tym wszystkim, ogólny duch był godny ubolewania. Sztuka uchylania się była widziana prawie 114

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

jako przejaw wyŜszej inteligencji, a oddanie słuŜbie uwaŜano za oznakę słabości albo bigote-rii. Prawie wszystkie etaty rządowe były obsadzone przez śydów. Prawie kaŜdy urzędnik był

śydem i kaŜdy śyd był urzędnikiem. Zadziwiające były tłumy wojowników naleŜących do narodu wybranego w porównaniu z ich niewielką ilością na linii frontu.

W świecie biznesu sytuacja była jeszcze gorsza. Tutaj śydzi stali się „niezastąpieni”.

Jak pijawki, powoli wysysali krew z ciała narodu. Poprzez nowo utworzone przedsiębiorstwa wojenne odkryli sposób powolnego wykończenia wolnej ekonomii narodowej.

Specjalny nacisk kładziono na konieczność swobodnej centralizacji. Dlatego juŜ w latach 1916 – 1917 praktycznie cała produkcja była pod kontrolą Ŝydowskiej finansjery.

Ale przeciwko komu kierował się gniew ludu? W tym czasie zobaczyłem nadchodzący dzień, który musi w końcu przynieść klęskę, jeśli nie podejmie się w porę środków zapobie-gawczych.

Podczas gdy Ŝydostwo było zajęte ograbianiem narodu i przykręcaniem śruby ich despotyzmu, wzmagało się podburzanie ludzi przeciwko Prusakom. I tak jak nie robiono niczego na froncie, aby zatrzymać tą trującą propagandę, w kraju równieŜ nie podejmowano Ŝadnych oficjalnych kroków. Wyglądało na to, Ŝe nikt nie potrafi zrozumieć, Ŝe upadek Prus nigdy nie spowoduje rozkwitu Bawarii. Wręcz przeciwnie, upadek jednego z nich musi pociągnąć za sobą upadek drugiego.

Ten rodzaj zachowania bardzo głęboko mnie poruszył. Widziałem w nim tylko sprytną Ŝydowską sztuczkę dla odwrócenia uwagi publicznej od nich samych. Podczas gdy Prusacy i Bawarczycy kłócili się, śydzi kradli jednym i drugim środki do Ŝycia sprzed nosa. Kiedy Prusacy byli obraŜani w Bawarii, śydzi zorganizowali rewolucję i jednym uderzeniem zmiaŜdŜy-li i Prusy, i Bawarię.

Nie mogłem wytrzymać tych wstrętnych kłótni pomiędzy ludźmi naleŜącymi do tego samego narodu niemieckiego, i wolałem znaleźć się znów na froncie. Zatem zaraz po przybyciu do Monachium zgłosiłem się znów do słuŜby. Na początku marca 1917 roku ponownie dołączyłem do mojego starego pułku na froncie.

* * *

Pod koniec 1917 roku wyglądało na to, Ŝe mamy najgorszy etap moralnej depresji na froncie za sobą. Po upadku Rosji cała armia odzyskała odwagę i nadzieję, i byliśmy stopniowo coraz bardziej przekonani, Ŝe walka zakończy się korzystnie dla nas. Znów mogliśmy śpiewać. Kruki przestawały krakać. Wiara w przyszłość Ojczyzny znów rosła.

Upadek Włoch na jesieni 1917 roku miał wspaniały efekt; to zwycięstwo dowodziło, Ŝe moŜliwe jest przełamanie frontu nie tylko na rosyjskim teatrze działań wojennych. Ta po-rywająca myśl zaczęła dominować w umysłach milionów na froncie i zachęcała ich do pewnego spoglądania na wiosnę 1918 roku. Było całkiem oczywiste, Ŝe wróg jest w stanie depresji. Podczas tej zimy front był nieco cichszy niŜ zwykle. Ale to była cisza przed burzą.

Kiedy właśnie przeprowadzano przygotowania do ostatecznej ofensywy, która przy-niosłaby koniec tej niekończącej się wojny, kiedy niekończące się kolumny transportowe z wojskiem i amunicją szły na front, kiedy ludzie byli szkoleni do ostatecznego szturmu, nastąpił największy akt zdrady popełniony w Niemczech w czasie całej wojny.

Niemcy nie mogły wygrać wojny. W momencie, w którym wydawało się, Ŝe zwycięstwo zapłonie na niemieckich sztandarach, uknuto spisek, aby uderzyć w serce niemieckiej ofensywy wiosennej na tyłach i tym samym uniemoŜliwić zwycięstwo. Zorganizowano ogólny strajk w fabrykach amunicji.

Gdyby ten spisek osiągnął swój cel, niemiecki front załamałby się i Ŝyczenia Vorwärts (organu socjaldemokracji), Ŝe tym razem zwycięstwo nie powinno być po stronie Niemiec, spełniłyby się. Z braku amunicji front załamałby się w kilka tygodni, ofensywa zatrzymałaby 115

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

się i Ententa zostałaby uratowana. Wtedy międzynarodowa finansjera przejęłaby kontrolę nad Niemcami, i wewnętrzny cel marksistowskiej zdrady narodowej zostałby osiągnięty. Ich celem było zniszczenie narodowego systemu ekonomicznego i ustanowienie międzynarodowej kapitalistycznej dominacji w jego miejsce. I ten cel naprawdę został osiągnięty, dzięki głupiej łatwowierności jednej strony i niewypowiedzianej zdradzie drugiej.

Strajk amunicyjny jednak nie doprowadził do spodziewanego sukcesu, którego się spodziewano: mianowicie, pozbawienia frontu amunicji. Trwał za krótko, Ŝeby brak amunicji doprowadził do katastrofy armii, jak pierwotnie planowano. Ale zniszczenia moralne były znacznie straszliwsze.

Po pierwsze, o co walczyła armia, skoro ludzie w kraju nie chcieli, Ŝeby wygrała? Dla kogo czynili olbrzymie poświęcenia i znosili niedostatki? Czy Ŝołnierze muszą walczyć o zwycięstwo, podczas gdy w kraju strajkują przeciw niemu?

Po drugie, jaki efekt miał ten ruch dla wroga?

W zimie 1917 – 1918 roku czarne chmury zasnuły horyzont Ententy. Przez prawie cztery lata prowadzono kolejne ataki na niemieckiego olbrzyma, ale nie udało się powalić go na ziemię. Musiał ich powstrzymywać jedną ręką, która trzymała obronną tarczę, poniewaŜ

jego druga ręka musiała być wolna, aby trzymać miecz przeciw swoim wrogom na Wschodzie i Południu. Ale w końcu ci wrogowie zostali zwycięŜeni, i jego tyły były wolne dla konfliktu na Zachodzie. Przelano rzeki krwi Ŝeby wykonać to zadanie; ale teraz w walce na froncie zachodnim moŜna było uŜyć nie tylko tarczy, ale i miecza. A poniewaŜ wróg jak dotąd nie potrafił przełamać niemieckiej obrony, Niemcy musieli ruszyć z atakiem. Wróg bał się i drŜał

przed perspektywą niemieckiego zwycięstwa.

W ParyŜu i Londynie trwały niekończące się serie konferencji. Nawet wroga propaganda napotykała trudności. Nie było juŜ tak łatwo pokazywać, Ŝe Niemcy nie mają szans na zwycięstwo. Na froncie zapanowała rozwaŜna cisza, nawet pośród Ŝołnierzy Ententy. Skończyła się nagle bezczelność ich panów. Zaczynała im świtać niepokojąca prawda. Ich opinia o niemieckim Ŝołnierzu zmieniła się. Dotąd mogli go przedstawiać jako głupca, którego czeka zagłada; ale teraz znaleźli się twarzą w twarz z Ŝołnierzami, którzy zwycięŜyli rosyjskiego sojusznika. Polityka ograniczenia ofensywy na Wschód, która była wymuszona na niemieckich władzach wojskowych poprzez sytuację, teraz wydawała się Entencie przebłyskiem taktycznego geniuszu. Przez trzy lata Niemcy bili się na froncie rosyjskim bez Ŝadnych widocznych sukcesów. Szydzono z tych bezowocnych wysiłków; myślano, Ŝe na dłuŜszą metę rosyjski gigant wygra po prostu przewagą liczebną. Niemcy wykrwawią się przelewając tyle krwi.

I fakty wydawały się potwierdzać tą nadzieję.

Od września 1914 roku, kiedy po raz pierwszy niekończące się kolumny rosyjskich jeńców zaczęły wlewać się do Niemiec po bitwie nad Tannenbergiem, wyglądało tak, jakby ten strumień miał nigdy się nie kończyć, a na miejsce jednej pobitej armii wystawiano natychmiast nową. Zasoby Ŝołnierzy w tym gigantycznym Imperium, jakie miał do dyspozycji car, wydawały się niewyczerpane; zawsze pod ręką były nowe ofiary dla tej wojny. Jak długo Niemcy mogli wytrzymać w tej konkurencji? Czy nie musiał nadejść dzień, kiedy po ostatnim zwycięstwie Niemców nadal pozostaną rezerwowe armie rosyjskie zebrane na ostateczną bitwę? I co dalej? Według ludzkich standardów, zwycięstwo Rosji nad Niemcami mogło się przeciągnąć w czasie, ale w końcu musiało nastąpić.

Wszystkie nadzieje pokładane w Rosji były teraz stracone. Sojusznik, który poświęcił

najwięcej krwi na ołtarzu wspólnych interesów osiągnął koniec swoich zasobów i leŜał wyczerpany przed nieubłaganym wrogiem. Uczucie przeraŜenia i strachu opanowało Ŝołnierzy Ententy, których dotąd ślepa wiara podtrzymywała na duchu. Bali się nadchodzącej wiosny.

Widzieli, Ŝe skoro nie udało im się złamać Niemców kiedy mogli skoncentrować na froncie zachodnim tylko część swojej siły, jak mogą liczyć na zwycięstwo, kiedy wszystkie siły tego niesamowitego kraju bohaterów zostały zebrane do wielkiego ataku na Zachodzie?

116

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

Cień wydarzeń, jakie nastąpiły w Południowym Tyrolu, widmo pokonanych armii w Cadornie odbijały się na ponurych twarzach Ŝołnierzy Ententy we Flandrii. Wiara zwycięstwa ustąpiła strachowi przed poraŜką.

W te zimne noce, kiedy prawie było słychać krok niemieckich armii nadchodzących do wielkiego szturmu, i oczekiwano ze strachem i drŜeniem jego wyniku, nagle w Niemczech zapaliło się jaskrawe światło i wysłało swoje promienie do ostatniej dziury na froncie wroga.

W tym samym momencie, kiedy niemieckie dywizje otrzymywały ostateczne rozkazy przed wielką ofensywą, wybuchł generalny strajk w Niemczech.

Na początku świat osłupiał. Później wroga propaganda znów zaczęła działać i rzuciła się na tą pomoc za pięć dwunasta. UŜyto wszelkich dostępnych środków, aby oŜywić zamie-rającą pewność Ŝołnierzy Ententy. Prawdopodobieństwo zwycięstwa przedstawiano jako pewność, a złe przeczucia co do nadchodzących wydarzeń mogły być przekształcone w poczucie zdecydowanej pewności. Pułki, które musiały przyjąć główną siłę największego niemieckiego ataku w historii mogły być przekonane, Ŝe ostateczne zwycięstwo w tej wojnie zostanie wygrane nie przez śmiałość niemieckiego szturmu, ale przez wytrzymałość w obronie. Niech Niemcy mają swoje zwycięstwa, i tak Ojczyzna przywita rewolucję, a nie zwycię-ską armię.

Brytyjskie, francuskie i amerykańskie gazety zaczęły rozprzestrzeniać to przekonanie wśród swoich czytelników, podczas gdy bardzo zdolnie prowadzona propaganda wzmacniała morale Ŝołnierzy na froncie.

„Niemcy w obliczu rewolucji! Zwycięstwo aliantów nieuchronne!” To było najlepsze lekarstwo, Ŝeby postawić z powrotem chwiejącego się Poilu i Tommy. Nasze strzelby i kara-biny maszynowe mogły znów otworzyć ogień; ale zamiast powodować paniczną ucieczkę, spotykały się ze zdecydowanym oporem pełnym pewności.

Taki był wynik strajku w fabrykach amunicji. We wrogich krajach wiara w zwycięstwo została oŜywiona i wzmocniona, a paraliŜujące poczucie desperacji które dotąd dało się odczuć na froncie Ententy zostało przegnane. Strajk kosztował Ŝycie tysięcy niemieckich Ŝołnierzy. Ale podli podŜegacze tego nikczemnego strajku byli kandydatami do najwyŜszych funkcji publicznych w rewolucyjnych Niemczech.

MoŜliwe było przezwycięŜenie skutków tych wydarzeń wśród niemieckich Ŝołnierzy, ale ich efekt po stronie wroga był trwały. Opór przestał być walką armii za straconą sprawę.

W to miejsce pojawiła się ponura determinacja walki o zwycięstwo. Według wszelkich ludzkich kryteriów, zwycięstwo było zapewnione, jeśli zachodni front utrzyma się przeciw ofensywie niemieckiej nawet przez kilka miesięcy. Parlamenty aliantów rozpoznały moŜliwości lepszej przyszłości i zagłosowały za duŜymi sumami pieniędzy na kontynowanie propagandy obliczonej na złamanie wewnętrznej spójności Niemiec.

* * *

Miałem szczęście wziąć udział w dwóch pierwszych ofensywach i w ostatniej ofensywie. Wywarły one na mnie najwspanialsze wraŜenie w moim Ŝyciu – najwspanialsze, poniewaŜ teraz po raz ostatni walka przestała być obroną i stała się ofensywą, jak w 1914 roku.

Westchnienie ulgi wyrwało się z niemieckich okopów i ziemnych schronów kiedy wreszcie, po trzech latach wytrzymywania w tym piekle, nadszedł dzień wyrównania rachunków. Po raz kolejny słychać było gromkie okrzyki zwycięskich batalionów, kiedy wieszali ostatnie korony nieśmiertelnych laurów na sztandarach poświęconych Zwycięstwu. Po raz kolejny dźwięki patriotycznych pieśni wzniosły się w niebo nad niekończącymi się kolumnami maszerujących Ŝołnierzy, i po raz ostatni Bóg uśmiechnął się do swoich niewdzięcznych dzieci.

117

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

* * *

W środku lata 1918 roku poczucie dusznego ucisku zawisło nad frontem. W kraju kłócili się. O co? Słyszeliśmy róŜne rzeczy wśród róŜnych jednostek na froncie: Wojna stała się beznadziejna, i tylko szaleniec moŜe myśleć o zwycięstwie. To nie ludzie, ale kapitaliści i monarchia nadal chcą ją ciągnąć. Takie idee przychodziły z kraju i były dyskutowane na froncie.

Na początku wszystko to wywoływało bardzo niewielką reakcję. Co nas obchodziło powszechne głosowanie? Czy o to walczyliśmy przez cztery lata? Co za podła kradzieŜ –

ściągnąć z grobów naszych bohaterów ideały, za które polegli. Nie za hasło „Niech Ŝyje powszechne głosowanie” nasi Ŝołnierze we Flandrii poszli na pewną śmierć, ale za „Deutschland über Alles in der Welt”. Niewielka, ale bardzo znacząca róŜnica. I większości tych, którzy krzyczeli za tym głosowaniem, nie było, kiedy przyszło do walki. Cały ten polityczny motłoch był nam obcy na froncie. W tych dniach tylko część tej parlamentarnej szlachty była tam, gdzie zebrali się uczciwi Niemcy.

Starzy Ŝołnierze walczący na froncie nie przyjmowali z sympatią nowych celów wojny określonych przez Eberta, Scheidemanna, Bartha, Liebknechta i innych. Nie mogliśmy zrozumieć, dlaczego nagle ci bumelanci mają przejąć wszelką kontrolę nad państwem nad głowami wojska.

Od samego początku miałem własne określone poglądy osobiste. Czułem intensywny wstręt do całej bandy Ŝałosnych polityków którzy zdradzili naród. Dawno temu zrozumiałem, Ŝe interes narodu odgrywał bardzo niewielką rolę dla tej haniebnej bandy, która liczyła tylko na napełnienie swoich pustych kieszeni. Według mnie ci ludzie całkowicie zasłuŜyli na po-wieszenie, poniewaŜ byli gotowi poświęcić pokój i jeśli to konieczne pozwolić na klęskę Niemiec tylko aby osiągnąć swoje cele. Oznaczało to poświęcenie interesów klasy robotniczej dla zysku bandy złodziei. Zgodzić się z ich pragnieniami oznaczało zgodzić się na poświęcenie Niemiec.

Taka była opinia większości armii. Ale uzupełnienia przybywające z kraju były coraz gorsze; ich przybywanie stawało się źródłem słabości, a nie wzmocnieniem naszych wojsk.

Zwłaszcza młodzi rekruci byli w większości bezuŜyteczni. Czasami trudno było uwierzyć, Ŝe byli synami tego samego narodu, który wysłał kiedyś swoją młodzieŜ w bitwy toczone wokół

Ypres.

W sierpniu i we wrześniu oznaki moralnej dezintegracji coraz szybciej się powiększały, chociaŜ ofensywa wroga była w ogóle nieporównywalna do potworności naszych poprzednich bitw obronnych. W porównaniu z tą ofensywą bitwy toczone nad Sommą i we Flandrii pozostawały w naszej pamięci najgorszymi horrorami.

Pod koniec września moja dywizja zajmowała po raz trzeci te same pozycje, które kiedyś szturmowaliśmy jako młodzi ochotnicy. Co za wspomnienia!

Tutaj przeszliśmy nasz chrzest ognia, w październiku i listopadzie 1914 roku. Z ser-cami płonącymi miłością do ojczyzny i z pieśnią na ustach, nasz młody pułk wszedł do akcji jak do tańca. NajdroŜsza krew była tutaj szeroko poświęcana w wierze, Ŝe jej rozlew ochroni wolność i niepodległość Ojczyzny.

W lipcu 1917 roku po raz drugi weszliśmy na tą świętą dla nas ziemię. Nasi najlepsi towarzysze spoczywali tutaj, niektórzy z nich byli tylko trochę więksi od chłopców – Ŝołnierze, którzy ruszyli na śmierć w imię ich kraju, z oczami płonącymi entuzjastyczną miłością.

Starsi z nas, którzy byli w tym pułku od samego początku, byli głęboko poruszeni, kiedy staliśmy na tym świętym miejscu gdzie przysięgliśmy „lojalność i wierność do śmierci”. Trzy lata temu pułk zajął tą pozycję szturmem; teraz musieliśmy bronić jej w wyczerpującej walce.

118

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

Trzytygodniowym bombardowaniem artyleryjskim Anglicy przygotowywali swoją wielką ofensywę we Flandrii. Duchy zmarłych wydawały się oŜywać. Pułk zakopał się w błocie, uporczywie trwał w dziurach i kraterach, nie cofając się ani nie załamując, tylko liczba Ŝołnierzy zmniejszała się z dnia na dzień. W końcu Brytyjczycy rozpoczęli atak 31 lipca 1917

roku.

Zostaliśmy wycofani na początku sierpnia. Pułk skurczył się do kilku kompanii, które chwiały się, oblepione błotem, bardziej jak widma niŜ ludzie. Poza kilkoma setkami metrów dziur w ziemi, śmierć była jedyną nagrodą, jaką zdobyli Anglicy.

Teraz na jesieni 1918 roku staliśmy po raz trzeci na ziemi, którą szturmowaliśmy w 1914 roku. Wioska Comines, która wcześniej słuŜyła nam za bazę, była w strefie walki. ChociaŜ mało zmieniło się w samym otoczeniu, ludzie stali się jakoś inni. Mówili teraz o polityce.

Jak wszędzie indziej, trucizna z domu miała takŜe i tu swój efekt. Młodzi rekruci poddali się jej całkowicie. Przybywali bezpośrednio z kraju.

W nocy z 13 na 14 października Brytyjczycy rozpoczęli atak gazowy na froncie na południe od Ypres. UŜyli Ŝółtego gazu o nieznanych dla nas efektach, przynajmniej z osobistych doświadczeń. Miałem go doświadczyć tej samej nocy. Na wzgórzu Werwick, wieczorem 13 października, byliśmy przez kilka godzin cięŜko bombardowani bombami gazowymi, co zresztą trwało przez całą noc z większą lub mniejszą intensywnością. Około północy znaczna liczba spośród nas została wyłączona z walki, niektórzy na zawsze. Następnego ranka takŜe zacząłem odczuwać ból. Zwiększał się z kaŜdym kwadransem; około siódmej moje oczy paliły się kiedy zataczając się doręczyłem ostatni meldunek w tej wojnie, jaki był mi przeznaczony. Kilka godzin później moje oczy były jak Ŝarzące się węgle i ogarnęła mnie ciemność.

Zostałem wysłany do szpitala Pasewalk na Pomorzu, i tam usłyszałem o rewolucji.

* * *

Od dawna wisiało w powietrzu coś niezdefiniowanego, ale wstrętnego. Ludzie mówili, Ŝe coś ma się zdarzyć w ciągu najbliŜszych kilku tygodni, ale nie mogłem sobie wyobrazić, co to miało oznaczać. Pierwszą moją myślą był strajk podobny do tego, jaki miał miejsce na wiosnę. Niekorzystne plotki ciągle dochodziły z Marynarki, mówiono o niej, Ŝe jest w stanie fermentu. To jednak wyglądało na dziwaczne twory kilku izolowanych młodych ludzi. Prawdą jest, Ŝe wszyscy w szpitalu mówili o końcu wojny i mieli nadzieję, Ŝe jest bliski, ale nikt nie myślał, Ŝe decyzja nastąpi natychmiast. Nie byłem w stanie czytać gazet.

W listopadzie ten ogólny nacisk zwiększył się. Nagle pewnego dnia spadła na nas katastrofa bez uprzedzenia. Marynarze przybywali w cięŜarówkach i wzywali do poparcia rewolucji. Kilku Ŝydowskich chłopaczków było przywódcami tej walki o „wolność, piękno i godność” naszej narodowej egzystencji. śaden z nich nie był na froncie. Ze szpitala chorób wenerycznych zostali odesłani do domu. Teraz ich czerwone szmaty były tu wywieszone.

W ciągu ostatnich kilku dni zacząłem się czuć trochę lepiej. Palący ból w oczodołach trochę się zmniejszył. Stopniowo zacząłem odróŜniać ogólne kształty mojego bezpośredniego otoczenia. MoŜna było mieć nadzieję, Ŝe odzyskam wzrok w wystarczającym stopniu, Ŝeby mieć później jakiś zawód. To, czy będę mógł znowu rysować albo projektować było oczywiście poza kwestią. Tak więc byłem na drodze do wyzdrowienia kiedy nadeszła straszna godzina.

Na początku myślałem, Ŝe ten wybuch zdrady stanu jest lokalną aferą. Próbowałem wymusić to przekonanie wśród moich towarzyszy. Moi bawarscy koledzy w szpitalu łatwo to akceptowali. Nie mieli Ŝadnych skłonności rewolucyjnych. Nie mogłem sobie wyobrazić wybuchu tego szaleństwa w Monachium; wydawało mi się, Ŝe lojalność wobec rodu Wittelsba-119

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

chów była silniejsza niŜ wola kilku śydów. Nie mogłem więc przestać wierzyć, Ŝe to tylko rewolta w Marynarce i Ŝe zostanie stłumiona w ciągu kilku dni.

W ciągu kilku następnych dni nadeszły najbardziej szokujące informacje w moim Ŝyciu. Plotki stawały się coraz bardziej uporczywe. Powiedziano mi, Ŝe to, co uwaŜałem za sprawę lokalną, naprawdę było ogólną rewolucją. W dodatku, z frontu nadchodziły haniebne wieści, Ŝe chcą skapitulować! Czy to było moŜliwe?

10 listopada miejscowy pastor odwiedził szpital aby przekazać krótkie przemówienie.

W ten sposób poznaliśmy całą historię.

W gorączce i podnieceniu słuchałem jego przemówienia. Dostojny starszy pan drŜał, kiedy mówił nas, Ŝe ród Hohenzollernów nie nosi juŜ Imperialnej Korony, Ŝe Ojczyzna stała się „republiką”, Ŝe powinniśmy modlić się, aby Wszechmogący nie odmawiał Jego błogosławieństwa dla nowego porządku rzeczy i Ŝeby nie porzucił ludzi w dniach, jakie mają nadejść.

Dostarczając tą wiadomość mógł tylko krótko wyrazić uznanie dla rodu królewskiego, jego zasług dla Pomorza, dla Prus, dla całej niemieckiej Ojczyzny – i zaczął płakać. Poczucie głębokiego przeraŜenia spadło na ludzi w tym zgromadzeniu, i myślę, Ŝe nikt nie mógł powstrzymać łez. Ja osobiście całkowicie się załamałem kiedy starszy pan próbował zakończyć swoją historię informując nas Ŝe musimy zakończyć tą długą wojnę, poniewaŜ wojna została przegrana, i jesteśmy na łasce zwycięzców. Ojczyzna będzie musiała w przyszłości dźwigać wielkie cięŜary. Musieliśmy zaakceptować warunki zawieszenia broni i zaufać we wspania-łomyślność naszych byłych wrogów. Nie mogłem dłuŜej stać i tego słuchać. Ciemność ogarnęła mnie, kiedy zataczając się i potykając wróciłem do mojej sali i zakopałem moją bolącą głowę między koce i poduszkę.

Nie płakałem od czasu, kiedy stałem nad grobem mojej matki. Kiedy Los postępował

ze mną okrutnie podczas mojej młodości, duch determinacji we mnie się wzmacniał. Podczas długich lat wojny, kiedy Śmierć zabrała wielu prawdziwych przyjaciół i towarzyszy z naszych szeregów, dla mnie wydawało się grzechem wypowiedzieć słowo skargi. CzyŜ oni nie umarli za Niemcy? I w końcu, kiedy w ostatnich kilku dniach tej tytanicznej walki, kiedy fale gazu bojowego owiały mnie i zaczęły penetrować moje oczy, myśl o oślepnięciu na zawsze osła-biała mnie; ale głos rozsądku natychmiast mówił: biedny, Ŝałosny człowieku, czy będziesz zawodził, kiedy są tysiące innych, których los jest stokroć gorszy od twojego? Tak zaakcep-towałem moje nieszczęście w milczeniu, zdając sobie sprawę, Ŝe to była jedyna rzecz jaką moŜna było zrobić i Ŝe osobiste cierpienie jest niczym w porównaniu z tragedią kraju.

Wszystko poszło na marne. Wszystkie poświęcenia i niedostatki; głód i pragnienie przez niekończące się miesiące; godziny, kiedy trwaliśmy na naszych posterunkach, chociaŜ

strach śmierci chwytał nasze dusze; śmierć dwóch milionów tych, którzy polegli wypełniając swój obowiązek. Pomyślałem o tych setkach tysięcy, których serca pełne były wiary w Ojczyznę, i którzy nigdy nie powrócili; czy ich groby nie powinny się otworzyć, Ŝeby duchy tych bohaterów opryskane błotem i krwią powróciły do kraju i wzięły odwet na tych, którzy tak haniebnie zdradzili największe poświęcenie, jakie człowiek moŜe uczynić dla swojego kraju? Czy po to Ŝołnierze ginęli w sierpniu i wrześniu 1914 roku, czy po to pułki ochotników szły za starszymi towarzyszami jesienią tego samego roku? Czy po to siedemnastoletni chłopcy zostali zmieszani z ziemią we Flandrii? Czy takie miały być owoce poświęceń czynionych przez niemieckie matki, kiedy z cięŜkim sercem Ŝegnały swoich synów, którzy nigdy nie powrócili? Czy to wszystko po to, aby banda nikczemnych bandytów połoŜyła swoje łapy na Ojczyźnie?

Czy po to niemieccy Ŝołnierze walczyli w praŜącym upale i oślepiającej śnieŜycy, wy-trzymywali głód, pragnienie i zimno, wymęczeni bezsennymi nocami i marszami bez końca?

Czy po to przeŜyli piekło artyleryjskich bombardowań, leŜeli bez tchu dusząc się podczas ataków gazowych, nie cofając się ani nie załamując, ale powstrzymując wroga i myśląc o obronie Ojczyzny? Z pewnością ci bohaterowie zasłuŜyli na epitafium: PodróŜniku, kiedy 120

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VII – Rewolucja

będziesz w Niemczech, powiedz Ojczyźnie Ŝe tutaj leŜymy, wierni jej i naszemu obowiązkowi.13)

A w kraju? Czy to było jedyne poświęcenie jakie musieliśmy ponieść? Czy Niemcy były w przeszłości nic nie warte? Czy nie miały pewnych obowiązków w stosunku do swojej historii? Czy nadal jesteśmy warci Ŝeby uczestniczyć w chwale przeszłości? Jak moŜemy wy-tłumaczyć ten fakt przyszłym pokoleniom?

Co za banda nikczemnych i zdeprawowanych bandytów!

Im bardziej próbowałem zebrać dokładne informacje o tych straszliwych wydarzeniach, tym bardziej moja głowa stawała w ogniu wściekłości i wstydu. Czym był cały ból moich oczu w porównaniu z tą tragedią?

Następne dni były nie do zniesienia, a noce były jeszcze gorsze. ZaleŜeć od łaski wroga – to zasada, którą mogli polecać tylko głupcy, kłamcy albo bandyci. Podczas tych nocy rosła moja nienawiść dla sprawców tego podłego przestępstwa.

Podczas następnych dni mój los stał się dla mnie jasny. Zostałem zmuszony do śmiechu na myśl o mojej osobistej przyszłości, która dotąd tak bardzo mnie martwiła. Czy nie śmieszna jest myśl o zbudowaniu czegoś na takiej podstawie? W końcu stało się dla mnie jasne, Ŝe nieuchronne juŜ się stało, coś, czego obawiałem się od dawna, chociaŜ nigdy tak naprawdę nie miałem serca, Ŝeby w to uwierzyć.

Imperator Wilhelm II był pierwszym niemieckim cesarzem który wyciągnął przyjazną dłoń do przywódców marksistowskich, nie podejrzewając, Ŝe są oni łajdakami bez poczucia honoru. Kiedy trzymali imperialną dłoń w swojej, druga ręka juŜ sięgała po sztylet.

Nie ma czegoś takiego jak dojście do porozumienia z śydami. Musi być tylko twarde

„albo – albo”.

Zdecydowałem wtedy, Ŝe zajmę się pracą polityczną.

Przypisy:

13) Tutaj ponownie mamy wspomnianych obrońców Termopil jako prototypy niemieckiego męstwa w czasie wojny światowej. Cytat Hitlera to niemiecki wariant dwuwiersza wyry-tego na pomniku wzniesionym w Termopilach ku pamięci Leonidasa i jego spartańskich Ŝołnierzy którzy polegli broniąc przełęczy.

121

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VIII – Początki mojej aktywności politycznej Rozdział VIII

Początki mojej aktywności politycznej Pod koniec listopada powróciłem do Monachium. Poszedłem do miejsca stacjonowa-nia mojego pułku, który był teraz w rękach „rad Ŝołnierskich”. Cała ta administracja była dla mnie odraŜająca, więc zdecydowałem się opuścić go najszybciej, jak mogłem. Z moim wiernym towarzyszem broni, Ernstem Schmidtem, udałem się do Traunstein i pozostałem tam aŜ

do rozwiązania obozu. W marcu 1919 roku byliśmy z powrotem w Monachium.

Obecna sytuacja nie mogła potrwać długo. Niepowstrzymanie dąŜyła do dalszego rozszerzenia rewolucji. Śmierć Eisnera przyczyniła się tylko do przyspieszenia tego rozwoju i w końcu doprowadziła do dyktatury rad – albo, ściślej mówiąc, do Ŝydowskiej hegemonii, która okazała się być przejściowa, ale która była pierwotnym celem tych, którzy obmyślili rewolucję.

W tym punkcie niezliczone plany przybierały kształt w moim umyśle. Spędzałem całe dnie myśląc nad problemem co moŜna zrobić, ale niestety kaŜdy projekt musiał poddać się przed twardym faktem, Ŝe byłem zupełnie nieznany i tym samym nie spełniałem nawet pierwszego wstępnego warunku koniecznego dla efektywnego działania. Dalej wyjaśnię powody, dla których nie zdecydowałem się na dołączenie do Ŝadnej z istniejących wówczas partii.

Kiedy w Monachium rozpoczęła się nowa rewolucja rad moje pierwsze działania ściągnęły na mnie nieŜyczliwość Centralnej Rady. Wczesnym rankiem 27 kwietnia 1919 roku miałem zostać aresztowany; ale trzem łotrom, którzy przyszli mnie aresztować, zabrakło odwagi, aby stanąć w twarz z moją strzelbą i odeszli tak jak przyszli.

Kilka dni później, po wyzwoleniu Monachium, otrzymałem rozkaz stawienia się przed Komisją Dochodzeniową ustanowioną przy 2 Pułku Piechoty w celu zbadania działalności rewolucyjnej. To był mój pierwszy kontakt z czysto polityczną działalnością.

Kilka tygodni później otrzymałem rozkaz uczęszczania na cykl wykładów dla członków armii. Ten cykl był pomyślany dla wpojenia pewnych podstawowych zasad, na których Ŝołnierz mógł oprzeć swoje polityczne idee. Dla mnie zaletą tych wykładów była szansa spotkania kolegów Ŝołnierzy myślących tak jak ja, z którymi mógłbym przedyskutować aktualną sytuację. Byliśmy wszyscy mocno przekonani, Ŝe Niemcy nie mogą być ocalone przed nieuchronną katastrofą przez tych, którzy uczestniczyli w listopadowej zdradzie – czyli przez centrum i socjaldemokratów; takŜe tak zwana grupa narodowej burŜuazji nie mogła naprawić wyrządzonych szkód, nawet jeśli mieli najlepsze intencje. Nie spełniali wielu warunków, bez których takie zadanie nigdy nie mogłoby być skutecznie wypełnione. Następne lata potwierdziły opinie, jakie wtedy mieliśmy.

W naszym małym kółku dyskutowaliśmy projekt stworzenia nowej partii. Główne idee, jakie wówczas zostały zaproponowane, zostały później wprowadzone w Ŝycie, kiedy utworzona została Niemiecka Partia Robotnicza. Musieliśmy znaleźć dla nowego ruchu taką nazwę, Ŝeby przemawiała do mas ludzi; nasze wysiłki okazałyby się daremne i bezuŜyteczne gdyby ten warunek nie był spełniony. Z tego powodu wybraliśmy nazwę „Partia Socjal-rewolucyjna”, zwłaszcza dlatego, Ŝe zasady socjalne naszej nowej organizacji były naprawdę rewolucyjne.

Był jednak takŜe bardziej fundamentalny powód. Uwaga, jaką poświęcałem proble-mom ekonomicznym w moich wcześniejszych latach była mniej lub bardziej ograniczona do rozwaŜań wyrastających bezpośrednio z kwestii socjalnej. Później ta perspektywa rozszerzyła się, kiedy zacząłem studiować niemiecką politykę Trójprzymierza. Ta polityka była w bardzo duŜym stopniu wynikiem błędnej oceny sytuacji ekonomicznej, razem z niejasnym pojęciem bazy, na której będzie moŜna zagwarantować przyszłe przetrwanie narodu niemieckiego.

122

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VIII – Początki mojej aktywności politycznej Wszystkie te idee opierały się wyłącznie na zasadzie, Ŝe kapitał jest wyłącznie produktem pracy, i tak jak praca, zaleŜy od wszystkich czynników, które mogą utrudniać lub wspierać ludzką aktywność. Stąd, z narodowego punktu widzenia, znaczenie kapitału zaleŜało od wolności i siły państwa, albo narodu, i Ŝe ta zaleŜność prowadzi do tego, Ŝe kapitał wspiera interesy państwa i narodu, w imię własnego rozwoju i instynktu samozachowawczego.

Na takich zasadach postawa państwa wobec kapitału będzie porównywalnie prosta i jasna. Jej jedynym zadaniem jest upewnianie się, Ŝe kapitał pozostaje poŜyteczny dla państwa i nie przydziela sobie prawa zdominowania interesów narodowych. Tym samym moŜe ograniczyć swoje działanie do dwóch następujących obszarów: z jednej strony do zapewnienia Ŝywotnego i niezaleŜnego systemu ekonomii narodowej, a z drugiej strony, do ochrony socjalnych praw robotników.

Wcześniej nie rozumiałem odpowiednio jasno róŜnicy pomiędzy kapitałem będący wyłącznie produktem kreatywnej pracy a kapitałem będącym wyłącznie efektem finansowych spekulacji. Potrzebowałem impulsu Ŝeby zacząć myśleć w tym kierunku; ale jak dotąd brakowało tego impulsu.

Potrzebny impuls nadszedł od jednego z ludzi, którzy prowadzili wykłady w cyklu, o którym juŜ wspominałem. To był Gottfried Feder.

Po raz pierwszy w Ŝyciu słyszałem dyskusję traktującą o giełdzie papierów wartościowych i kapitale uŜywanym do poŜyczek. Po wysłuchaniu pierwszego wykładu Federa, natychmiast przyszło mi do głowy, Ŝe znalazłem drogę do jednego z najwaŜniejszych warunków wstępnych załoŜenia nowej partii.

* * *

Według mnie, zasługa Federa polegała na bezwzględnym i ostrym sposobie, w jaki opisał podwójny charakter kapitału zaangaŜowanego na giełdzie i w transakcjach kredyto-wych, ujawniając fakt, Ŝe ten kapitał jest zawsze i wszędzie zaleŜny od spłacania odsetek. W

sprawach podstawowych jego twierdzenia były tak pełne zdrowego rozsądku, Ŝe ci, którzy go krytykowali, nie podwaŜali sensowności jego idei, ale wątpili, czy uda się je wdroŜyć w praktyce. Dla mnie był to najsilniejszy punkt w naukach Federa, chociaŜ inni uwaŜali to za słaby punkt.

* * *

Zadaniem tego, kto określa teoretyczny problem, nie jest wyjaśnianie róŜnych dróg, którymi moŜna coś wdroŜyć w praktyce. Jego zadanie polega na zmierzeniu się z problemem jako takim; tym samym musi patrzeć raczej na cel, niŜ na środki. WaŜnym pytaniem jest: czy idea jest fundamentalnie słuszna, czy nie. To, czy będzie łatwo czy trudno wcielić ją w Ŝycie, to juŜ zupełnie inna sprawa. Kiedy człowiek, który ma za zadanie określić podstawy jakiegoś programu albo polityki zaczyna zajmować się kwestią stosowności i praktyczności, zamiast ograniczać się do stwierdzenia absolutnej prawdy, jego praca przestanie być gwiazdą przewodnią dla tych, którzy patrzą na jej światło i stanie się co najwyŜej receptą na codzienne Ŝycie. Człowiek układający program ruchu musi brać pod uwagę tylko cel. To przywódca polityczny ma wskazać drogę, jaką ten cel ma być osiągnięty. Myśl tego pierwszego zatem będzie określona przez nieprzemijające prawdy, podczas gdy aktywność drugiego musi zawsze kierować się rozwaŜaniem praktycznych okoliczności, w których te prawdy mają być wcielone w Ŝycie.

Wielkość tego pierwszego będzie zaleŜeć od absolutnej prawdziwości idei, rozwaŜanej abstrakcyjnie; zaś tego drugiego będzie zaleŜeć od tego, czy właściwie oceni rzeczywistość czy nie i jak wiele moŜna wykorzystać z prawd ustanowionych przez tego pierwszego. Te-123

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VIII – Początki mojej aktywności politycznej stem wielkości przywódcy politycznego jest sukces jego planów i przedsięwzięć, co oznacza moŜliwość osiągnięcia wyznaczonego celu; podczas gdy ostateczny cel wyznaczony przez politycznego filozofa moŜe nigdy nie zostać osiągnięty; bo chociaŜ ludzka myśl moŜe chwy-tać prawdy i obrazować cele w sposób krystalicznie czysty, te cele nie mogą być nigdy całkowicie osiągnięte z powodu słabości i niedoskonałości ludzkiej natury. Im bardziej idea jest poprawna w teorii, i tym samym im jest potęŜniejsza, tym mniejsza moŜliwość wdroŜenia jej w praktyce, przynajmniej dopóki zaleŜy to od istot ludzkich. Znaczenie politycznego filozofa nie zaleŜy od praktycznego sukcesu stworzonych przez niego planów, ale od ich absolutnej prawdy i wpływu, jaki mogą wywrzeć na postęp ludzkości. Gdyby było inaczej, twórcy religii nie mogliby być traktowani jako najwięksi kiedykolwiek Ŝyjący ludzie, poniewaŜ ich moralne cele nigdy nie zostaną całkowicie ani nawet w przybliŜeniu wypełnione w praktyce. Nawet religia zwana religią miłości jest w istocie tylko słabym odbiciem woli jej wyjątkowego załoŜyciela. Ale jej znaczenie leŜy w kierunku, który usiłuje dać ludziom cywilizację, cnoty i moralność.

Ta bardzo szeroka róŜnica pomiędzy funkcjami politycznego filozofa a praktycznego politycznego przywódcy jest powodem, dla którego umiejętności niezbędne dla obu funkcji bardzo rzadko łączą się w tej samej osobie. To odnosi się zwłaszcza do tak zwanych skutecznych polityków mniejszego rodzaju, których aktywność polega w zasadzie na sztuce robienia tego, co moŜliwe, jak Bismarck skromnie określił politykę w ogólności. Jeśli taki polityk całkowicie omija wielkie idee, będzie mógł tym łatwiej odnieść sukces; będzie on osiągnięty znacznie szybciej i często będzie bardziej uchwytny. Jednak z tego samego powodu taki sukces jest skazany na daremność i czasami nie moŜe przetrwać nawet śmierci jego autora. Ogólnie mówiąc, praca polityków jest bez znaczenia dla następnego pokolenia, poniewaŜ ich tymczasowy sukces opiera się na korzystnym omijaniu wszystkich naprawdę wielkich problemów i idei które będą waŜne takŜe dla przyszłych pokoleń.

Pościg za ideami które będą waŜne i znaczące dla przyszłości zwykle nie jest bardzo zyskownym przedsięwzięciem i ten, kto idzie tą drogą jest bardzo rzadko rozumiany przez masy ludzi, którzy uwaŜają piwo i mleko za bardziej przekonujący wskaźnik wartości politycznej niŜ dalekosięŜne plany przyszłości, których realizacja moŜe nastąpić później i których korzyści będą mogły być zebrane tylko przez potomnych.

Z powodu pewnej zarozumiałości, która zawsze ma związek z głupotą, większość polityków będzie zawsze unikać tych przyszłościowych projektów, których wdroŜenie w praktyce jest naprawdę trudne; będą praktykować to unikanie aby nie stracić chwilowego poparcia tłumu. WaŜność i sukces tych polityków odnosi się wyłącznie do teraźniejszości i nie będzie miał skutków w przyszłości. Ale to nie martwi małostkowych ludzi; są wystarczająco zadowoleni chwilowymi efektami.

Pozycja konstruktywnego filozofa politycznego jest zupełnie inna. WaŜność jego pracy musi być oceniana zawsze z punktu widzenia przyszłości; i jest on często opisywany słowem „marzyciel”. Podczas gdy zdolność polityka polega na opanowaniu sztuki moŜliwego, załoŜyciel systemu politycznego naleŜy do tych, o których moŜna powiedzieć, Ŝe cieszą bogów, poniewaŜ chcą i Ŝądają niemoŜliwego. Zawsze będą odrzucać współczesną sławę; ale jeśli ich idee będą nieśmiertelne, potomni oddadzą im uznanie.

W długim okresie ludzkiego postępu moŜe czasami się zdarzyć, Ŝe praktyczny polityk i polityczny filozof są jednością. Im bardziej ścisły jest ten związek, tym większe będą przeszkody, jakie będzie napotykać działalność polityka. Taki człowiek nie pracuje dla zaspokojenia Ŝądań oczywistych dla kaŜdego filistra, ale sięga ku celom, które mogą być zrozumiane tylko przez nielicznych. Jego Ŝycie rozdarte jest przez nienawiść i miłość. Protesty jego współczesnych, którzy nie rozumieją tego człowieka, są w konflikcie z uznaniem potomnych, dla których teŜ pracuje.

124

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VIII – Początki mojej aktywności politycznej Im większa praca jaką człowiek wykonuje dla przyszłości, tym mniej będzie docenio-ny przez współczesnych. Jego walka będzie tym trudniejsza, i tym rzadszy sukces. Kiedy, w ciągu wieków, pojawia się taki człowiek pobłogosławiony sukcesem, pod koniec swoich dni moŜe mieć nikłe przeczucie przyszłej sławy. Ale tacy wielcy ludzie są maratończykami historii. Laury współczesnej sławy są przeznaczone tylko na czoło umierającego bohatera.

Wielcy protagoniści to ci, którzy walczą o ich idee i ideały pomimo faktu, Ŝe nie znajdują zrozumienia w oczach ich współczesnych. To ludzie, których wspomnienie będzie oto-czone czcią w sercach przyszłych pokoleń. Wygląda to tak, jak gdyby kaŜda jednostka za swój obowiązek uznawała pokutę za zło, jakiego wielcy ludzie doznali z rąk ich współczesnych. Ich Ŝycie i praca są studiowane ze wzruszeniem i wdzięcznym podziwem. Zwłaszcza w ciemnych dniach tragedii, tacy ludzie mają moc leczenia złamanych serc i podnoszenia na duchu rozpaczających ludzi.

Do tej grupy naleŜą nie tylko prawdziwie wielcy męŜowie stanu ale takŜe wszyscy wielcy reformatorzy. Oprócz Fryderyka Wielkiego są tam ludzie tacy jak Marcin Luter i Ry-szard Wagner.

Kiedy słuchałem pierwszego wykładu Gottfrieda Federa na temat „zniesienia niewoli odsetek” natychmiast zrozumiałem, Ŝe jest to prawda niezmiernie istotna dla przyszłości narodu niemieckiego. Całkowite oddzielenie kapitału giełdowego od ekonomicznego Ŝycia narodu umoŜliwi przeciwstawienie się procesowi internacjonalizacji niemieckiego biznesu bez atakowania w tym samym czasie kapitału jako takiego, poniewaŜ zagroziłoby to podstawom naszej narodowej niepodległości. Jasno widziałem co się rozwija w Niemczech i zrozumiałem, Ŝe najcięŜej będzie toczyć walkę nie z wrogimi narodami, ale z międzynarodowym kapitałem. W przemowie Federa odnalazłem efektywny okrzyk bojowy dla nadchodzącej walki.

Po raz kolejny dalsze wypadki dowiodły, jak poprawne było wraŜenie, jakie wówczas mieliśmy. Głupcy pośród naszych burŜuazyjnych polityków nie kpili sobie z nas więcej; nawet oni teraz widzą – jeśli powiedzieliby prawdę – Ŝe międzynarodowy kapitał giełdowy był

nie tylko głównym czynnikiem podŜegającym do wojny, ale nawet teraz, kiedy wojna się skończyła, zamienia pokój w piekło.

Walka przeciwko kapitałowi międzynarodowej finansjery i kapitałowi spekulacyjne-mu stała się jednym z najwaŜniejszych punktów programu, na którym naród niemiecki oparł

swoją walkę o ekonomiczną wolność i niepodległość.

Jeśli chodzi o sprzeciwy podnoszone przez tak zwanych praktycznych ludzi, muszą się oni zadowolić następującą odpowiedzią: Wszelkie obawy związane ze straszliwymi konsekwencjami ekonomicznymi, jakie nastąpią po zniesieniu niewoli wynikającej z kapitału spe-kulacyjnego są nie na miejscu; po pierwsze dlatego, Ŝe dotychczas stosowane zasady ekonomiczne okazały się być fatalne dla interesów narodu niemieckiego. Postawa przyjmowana, kiedy pojawia się kwestia podtrzymania naszej narodowej egzystencji Ŝywo przypomina radę jaką dali kiedyś eksperci – powiedzmy Bawarska Akademia Medyczna – w kwestii wprowadzenia kolei. Obawy wyraŜone przez ten szanowny zespół ekspertów nie sprawdziły się. Po-dróŜujący nowymi „koniami parowymi” nie cierpieli na zawroty głowy. Ci, którzy je obserwowali nie chorowali, i parkany wzniesione dla ukrycia nowego wynalazku zostały w końcu rozebrane. Tylko klapki ograniczające pole widzenia tych tak zwanych „ekspertów” pozostały. I tak będzie zawsze.

Po drugie, naleŜy pamiętać o jednym: KaŜda idea moŜe być źródłem niebezpieczeństwa jeśli patrzy się na nią jako na cel sam w sobie, podczas gdy naprawdę jest tylko środkiem do celu. Dla mnie i dla wszystkich narodowych socjalistów jest tylko jedna doktryna: Naród i Ojczyzna.

Musimy walczyć o zabezpieczenie egzystencji i wzrostu naszej rasy i narodu, o wyŜywienie jego dzieci i o zachowanie czystości naszej rasy, o wolność i niepodległość Ojczyzny, aby nasz naród mógł wypełnić misję nałoŜoną na niego przez Stwórcę.

125

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział VIII – Początki mojej aktywności politycznej Wszystkie idee i ideały, całe nauczanie i cała wiedza, musi słuŜyć tym celom. Z tego punktu widzenia naleŜy wszystko oceniać i wdraŜać do praktycznego uŜytku albo odrzucać.

W ten sposób teoria nie moŜe się nigdy stać tylko martwym dogmatem, poniewaŜ wszystko musi słuŜyć praktycznym celom codziennego Ŝycia.

Tak oto wnioski wyprowadzone przez Gottfrieda Federa zdeterminowały mnie do przeprowadzenia fundamentalnych studiów nad kwestią, która jak dotąd nie była mi dobrze znana.

Kiedy znów zacząłem się uczyć, po raz pierwszy dokładnie zrozumiałem, co było istotą i celem dorobku Ŝycia śyda, Karola Marksa. Jego „Kapitał” stał się dla mnie po raz pierwszy zrozumiały. I w jego świetle dokładnie zrozumiałem walkę socjaldemokratów przeciwko narodowej ekonomii, która to walka miała przygotować grunt dla hegemonii międzynarodowego kapitału giełdowego.

* * *

W innych kierunkach ten cykl wykładów takŜe miał dla mnie waŜne skutki.

Pewnego dnia zapisałem swoje nazwisko chcąc wziąć udział w dyskusji. Inny z jej uczestników myślał, Ŝe złamie lancę wymierzoną w śydów i zaczął ich bronić w długich wy-wodach. To spowodowało mój sprzeciw. Przytłaczająca większość uczestników cyklu wykładów poparła moje poglądy. W konsekwencji kilka dni później zostałem przydzielony do pułku wówczas stacjonującego w Monachium jako „instruktor”.

W tym czasie dyscyplina wśród Ŝołnierzy była raczej słaba. Nadal cierpiała z powodu następstw okresu rządów rad Ŝołnierskich. Tylko powoli i stopniowo nowy duch wojskowej dyscypliny mógł być wprowadzony w miejsce „dobrowolnego posłuszeństwa”, który to termin był uŜywany do wyraŜenia ideału wojskowej dyscypliny w bezładnym reŜimie Kurta Eisnera. śołnierze musieli nauczyć się myśleć i czuć w sposób narodowy i patriotyczny. W

tych dwóch kierunkach miały iść moje przyszłe działania.

Przyjąłem moją pracę z największym zachwytem i oddaniem. Otrzymałem moŜliwość przemawiania przed całkiem duŜą publicznością. Mogłem potwierdzić to, co dotychczas tylko podejrzewałem, mianowicie Ŝe miałem talent do publicznego przemawiania. Mój głos znacznie się poprawił tak Ŝe mogłem być dobrze zrozumiany, przynajmniej we wszystkich częściach małej hali, gdzie zbierali się Ŝołnierze.

śadne inne zadanie nie mogło mi sprawić większej radości niŜ to; teraz, przed zdemo-bilizowaniem, mogłem oddać uŜyteczne usługi instytucji, która była nieskończenie droga mojemu sercu: armii.

Mogę stwierdzić, Ŝe moje przemowy były skuteczne. W czasie kursu moich wykładów sprowadziłem setki, a nawet tysiące moich rodaków z powrotem do narodu i ojczyzny. „Zna-cjonalizowałem” tych Ŝołnierzy, a przez to pomogłem przywrócić ogólną dyscyplinę.

Po raz kolejny zaznajomiłem się z kilkoma towarzyszami których myśli biegły tymi samymi liniami co moje i którzy później stali się członkami pierwszej grupy, z której nowy ruch się rozwinął.

126

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IX – Niemiecka Partia Robotnicza

Rozdział IX

Niemiecka Partia Robotnicza

Pewnego dnia otrzymałem od moich przełoŜonych rozkaz zbadania natury najwyraźniej politycznego stowarzyszenia. Nazywało się „Niemiecka Partia Robotnicza” i niedługo miało odbyć się spotkanie, na którym miał przemawiać Gottfried Feder. Kazano mi pójść na to spotkanie i złoŜyć raport o sytuacji.

Ciekawość, z jaką władze wojskowe wówczas traktowały partie polityczne moŜe być bardzo łatwo zrozumiana. Rewolucja dała Ŝołnierzom prawo brania aktywnego udziału w polityce i zwłaszcza ci z najmniejszym doświadczeniem robili z niego największy uŜytek. Ale kiedy centrum i socjaldemokracja niechętnie stwierdziły, Ŝe sympatia Ŝołnierzy odwraca się od partii rewolucyjnych w kierunku ruchu narodowego i narodowego odrodzenia, poczuli się zobowiązani do odebrania armii prawa głosu i zabronienia jej wszelkiej aktywności politycznej.

Fakt, Ŝe centrum i marksiści przyjęli taką politykę był pouczający, poniewaŜ gdyby nie ograniczyli w ten sposób „praw obywatelskich” – jak opisywali polityczne prawa Ŝołnierzy przed rewolucją – rząd ustanowiony w listopadzie 1918 roku zostałby odrzucony w ciągu kilku lat i hańba i wstyd narodu nie trwałyby dłuŜej. Wtedy Ŝołnierze chcieli pójść najlepszą drogą do uwolnienia narodu od wampirów i pachołków Ententy wewnątrz kraju. Ale fakt, Ŝe tak zwane „narodowe” partie głosowały entuzjastycznie za doktrynerską polityką bandytów, którzy zorganizowali rewolucję w listopadzie (1918 roku), pomógł uczynić armię bezuŜy-teczną jako instrument odrodzenia narodowego i po raz kolejny pokazał, dokąd doprowadzić mogą czysto abstrakcyjne teorie akceptowane przez naiwnych ludzi.

Umysły burŜuazyjnej klasy średniej tak skamieniały, Ŝe szczerze wierzyli, Ŝe armia moŜe znów stać się tym, czym była wcześniej, mianowicie szańcem niemieckiego męstwa; podczas gdy partie centrowe i marksiści chcieli tylko wyrwać trujący ząb nacjonalizmu, bez którego armia moŜe być tylko siłą policyjną, ale nigdy nie będzie organizacją wojskową zdolną do walki z zewnętrznym wrogiem. Ta prawda została wystarczająco dowiedziona przez dalsze wydarzenia.

Czy nasi „narodowi” politycy wierzyli, Ŝe rozwój armii moŜe być inny niŜ narodowy?

Ten pogląd moŜe być wyjaśniony przez fakt, Ŝe w czasie wojny nie byli Ŝołnierzami, a tylko gadali. Innymi słowy, byli parlamentarzystami, i jako tacy, nie mieli najmniejszego pojęcia o tym, co działo się w sercach tych, którzy pamiętali wielkość swojej przeszłości i pamiętali, Ŝe byli kiedyś pierwszymi Ŝołnierzami świata.

Zdecydowałem się pójść na spotkanie tej partii, która dotąd była mi całkowicie nieznana. Kiedy wszedłem tego wieczoru do pokoju gościnnego byłej Sterneckerbrau – która stała się dla nas miejscem o historycznym znaczeniu – było tam obecnych około 20-25 osób, większość z nich naleŜała do niŜszych klas.

Temat wykładu Federa był mi juŜ znany, jako Ŝe słyszałem go w czasie cyklu wykładów, o którym mówiłem. Tym samym mogłem skupić moją uwagę na badaniu samego towarzystwa.

WraŜenie, jakie na mnie wywarli, było ani dobre, ani złe. Czułem się tak samo jak w jakimś innym z wielu nowo utworzonych w tym czasie stowarzyszeń. W tych dniach kaŜdy czuł się powołany do zakładania nowej partii kiedy poczuł się niezadowolony z biegu wydarzeń i stracił zaufanie do wszystkich istniejących partii. Tak więc nowe stowarzyszenia wyra-stały dookoła jak grzyby po deszczu i równie szybko znikały, nie wywierając Ŝadnego wpływu ani nie czyniąc Ŝadnego szumu. Ogólnie mówiąc, załoŜyciele takich stowarzyszeń nie mieli w ogóle pojęcia, co oznacza zebranie grupy ludzi w celu załoŜenia partii lub ruchu. Tym 127

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IX – Niemiecka Partia Robotnicza

samym te stowarzyszenia znikały z powodu ich godnego poŜałowania braku odpowiedniego pojmowania konieczności wynikających z sytuacji.

Moja opinia o „Niemieckiej Partii Robotniczej” niewiele się róŜniła, kiedy wysłucha-łem ich dwugodzinnych obrad. Cieszyłem się, kiedy Feder w końcu zbliŜał się do końca. Zobaczyłem wystarczająco duŜo i juŜ miałem wychodzić, kiedy powiedziano, Ŝe kaŜdy kto chce, moŜe rozpocząć dyskusję. Tak więc zdecydowałem się pozostać. Ale dyskusja wydawała się toczyć nie poruszając Ŝadnych istotnych spraw, kiedy nagle zaczął mówić „profesor”. Zaczął

od poddania w wątpliwość dokładności tego, o czym mówił Feder, a kiedy Feder odpowiedział bardzo efektywnie, profesor nagle zajął pozycję na tak zwanej „podstawie faktów”, ale przedtem zalecił młodej partii bardzo pilne wprowadzenie jako jedną z głównych propozycji jej programu secesję Bawarii od Prus. W bardzo pewny siebie sposób utrzymywał, Ŝe niemiecka Austria dołączy Bawarię i wtedy pokój będzie funkcjonował znacznie lepiej. Wygłaszał inne podobnie ekstrawaganckie stwierdzenia. W tym punkcie poczułem się zobowiązany do poproszenia o głos i do powiedzenia uczonemu gentlemanowi co myślę. W efekcie szanowny gentleman ulotnił się z miejsca, jak zbity pies, nie mówiąc słowa. Kiedy mówiłem, publiczność słuchała z wyrazem zaskoczenia na twarzach. Kiedy miałem powiedzieć „dobra-noc” do zgromadzenia i wyjść, szybko pojawił się przede mną człowiek i przedstawił się. Nie usłyszałem dobrze nazwiska; ale włoŜył mi w rękę małą ksiąŜkę, która oczywiście była polityczną broszurą, i poprosił mnie bardzo powaŜnie o jej przeczytanie.

Byłem całkiem zadowolony; poniewaŜ w ten sposób mogłem dowiedzieć się więcej o tym stowarzyszeniu bez konieczności uczęszczania na ich nuŜące zebrania. Co więcej, ten człowiek, który miał wygląd robotnika, wywarł na mnie dobre wraŜenie. Po czym wyszedłem z sali.

Wtedy mieszkałem w koszarach 2 Pułku Piechoty. Miałem mały pokój, który nadal nosił jednoznaczne ślady rewolucji. W dzień przewaŜnie przebywałem w 41 Pułku Strzelców, albo uczęszczałem na zebrania lub wykłady prowadzone w innych jednostkach armii. W mojej kwaterze spędzałem tylko noc. Jako Ŝe zwykle budziłem się około piątej rano miałem nawyk obserwowania małych myszy z którymi bawiłem się w moim małym pokoju. Umieszcza-łem kilka kawałków suchego chleba albo skórki na podłodze i patrzyłem, jak te małe śmieszne zwierzęta cieszą się tymi przysmakami. PrzeŜyłem w swoim Ŝyciu tak wiele niedostatków, Ŝe dobrze wiedziałem, czym jest głód i mogłem bardzo dobrze wyobrazić sobie przyjemność, jakiej doznawały te małe stworzenia.

Tak więc rano po spotkaniu o którym mówiłem, około piątej rano leŜałem całkowicie obudzony w łóŜku, obserwując jak myszy bawią się ze sobą i ganiają się. PoniewaŜ nie mogłem juŜ usnąć, nagle przypomniałem sobie o broszurze, jaką jeden z robotników dał mi na zebraniu. Była to mała broszura, której autorem był ten robotnik. W tej małej ksiąŜce opisał

on, jak jego umysł zrzucił okowy frazeologii marksistów i związków zawodowych, i jak powrócił do narodowych ideałów. Dlatego nazwał tą ksiąŜkę „Moje polityczne przebudzenie”.

Ta broszura przyciągnęła moją uwagę kiedy zacząłem ją czytać, i z zainteresowanie doczyta-łem ją do końca. Opisany tam proces był podobny do tego, czego sam doświadczyłem w poprzednich latach. Nieświadomie moje własne doświadczenia zaczęły znów pojawiać się w moim umyśle. W ciągu dnia moje myśli kilka razy wracały do tego, co przeczytałem; ale w końcu zdecydowałem nie poświęcać sprawie dalszej uwagi. Jednak tydzień później otrzymałem kartkę pocztową, która informowała mnie, ku mojemu zdumieniu, Ŝe zostałem przyjęty do Niemieckiej Partii Robotniczej. Proszono mnie o odpowiedź i o przybycie na zebranie komitetu partii w następną środę.

Ten sposób pozyskiwania członków zdumiał mnie, i nie wiedziałem, czy być zły, czy się śmiać. Jak dotąd nie chciałem wstępować do Ŝadnej juŜ istniejącej partii, ale chciałem załoŜyć własną. Zaproszenie, jakie otrzymałem, było więc dla mnie całkowicie aroganckie i bezprzedmiotowe.

128

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IX – Niemiecka Partia Robotnicza

JuŜ miałem wysłać pisemną odpowiedź, kiedy wygrała ciekawość i zdecydowałem pójść na zebranie w wyznaczony dzień, Ŝeby móc osobiście wyjaśnić moje zasady tym panom.

* * *

Nadeszła środa. Spotkanie odbywało się w „Alte Rosenbad” na Herrnstrasse, miejscu najwyraźniej odwiedzanym tylko przez przypadkowych gości. To nie było niespodzianką w 1919 roku, kiedy karty dań nawet większych restauracji były bardzo skromne i ubogie, i tym samym nie były bardzo atrakcyjne dla klientów. Ale nigdy wcześniej nie słyszałem o tej restauracji.

Wszedłem do źle oświetlonej sali, w której nie było Ŝadnego gościa, i szukałem drzwi prowadzących do bocznego pokoju; i stanąłem twarzą w twarz z „kongresem”. W słabym świetle rzucanym przez usmoloną lampę gazową zobaczyłem czterech młodych ludzi siedzą-cych wokół stołu, jeden z nich był autorem broszury. Przywitał mnie serdecznie i powitał jako nowego członka Niemieckiej Partii Robotniczej.

Zostałem nieco zaskoczony informacją, Ŝe przewodniczący Partii jeszcze nie przyszedł; zdecydowałem się zaczekać z moją deklaracją. W końcu przewodniczący pojawił się.

Był to człowiek, który przewodniczył zebraniu w Sterneckerbrau, kiedy przemawiał Feder.

Moja ciekawość znów została pobudzona i siedziałem czekając, co się stanie. W końcu poznałem nazwiska panów biorących udział w całej sprawie. Przewodniczącym organizacji w Rzeszy był jakiś Herr Harrer, a przewodniczącym w okręgu Monachium był Anton Drexler.

Przeczytano protokół poprzedniego zebrania i udzielono sekretarzowi wotum zaufania.

Dalej nastąpił raport finansowy. Cały majątek stowarzyszenia wynosił 7 marek i 50 fenigów, po czym zapewniono skarbnika, Ŝe cieszy się ogólnym zaufaniem członków. Zostało to wstawione do protokołu. Następnie przewodniczący przeczytał odpowiedzi na listy otrzymane z Kolonii, Düsseldorfu i Berlina. Wszystkie listy otrzymały poparcie wszystkich obecnych.

Następnie odczytano otrzymane listy – jeden z Berlina, jeden z Düsseldorfu i jeden z Berlina.

Otrzymanie tych listów spowodował chyba największe zadowolenie. Ta rosnąca ilość kore-spondencji została uznana za najlepszy i najbardziej oczywisty znak rosnącej waŜności Niemieckiej Partii Robotniczej. A potem? CóŜ, nastąpiła długa dyskusja nad odpowiedziami na nowo otrzymane listy.

To wszystko było okropne. To był najgorszy rodzaj małomiasteczkowego klubu. I ja miałem stać się członkiem takiego klubu?

Następnie dyskutowano kwestię nowych członków – czyli kwestię złapania mnie w pułapkę.

Zacząłem zadawać pytanie. Ale okazało się, Ŝe poza kilkoma ogólnikami, nie ma nic –

nie ma programu, nie ma broszur, niczego drukowanego, Ŝadnych legitymacji członkowskich, nawet Ŝadnej partyjnej pieczątki, nic poza wiarą i dobrymi intencjami.

Nie chciało mi się juŜ śmiać; bo czyŜ nie był to typowy znak całkowitej bezsilności i rozpaczy w odniesieniu do wszystkich partii politycznych, ich programów, poglądów i działalności? Uczucie, jakie spowodowało połączenie się tych kilku młodych ludzi w tym śmiesznie wyglądającym przedsięwzięciu nie było niczym innym niŜ wewnętrznym głosem jaki powiedział im – chociaŜ bardziej intuicyjnie niŜ świadomie – Ŝe cały system partyjny w istniejącej formie nie jest siłą, jaka moŜe odnowić naród niemiecki albo naprawić szkody wyrządzone narodowi niemieckiemu przez tych, którzy dotychczas kontrolowali wewnętrzne sprawy narodu. Szybko przeczytałem listę zasad tworzących podstawę partii. Były one napisane na maszynie. Po raz kolejny znalazłem dowód ducha tęsknoty i poszukiwań, ale ani śladu wiedzy o konflikcie, w jakim trzeba będzie wziąć udział. Ja sam doświadczyłem uczuć, jakie kiero-129

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IX – Niemiecka Partia Robotnicza

wały tymi ludźmi. To była tęsknota za ruchem, który byłby czymś więcej niŜ partią, w dotychczas uznawanym znaczeniu tego słowa.

Kiedy powróciłem do mojego pokoju w koszarach tego wieczoru uformowałem ostateczną opinię o tym stowarzyszeniu i stanąłem wobec najtrudniejszego problemu w moim Ŝyciu. Czy powinienem przyłączyć się do tej partii czy odmówić?

Z punktu widzenia rozumu, wszystkie okoliczności nakłaniały mnie do odmowy; ale moje uczucia nie dawały mi spokoju. Im bardziej próbowałem sobie udowodnić jak bezsensowny jest cały ten klub, tym bardziej moje uczucia skłaniały się na jego korzyść. W ciągu następnych dni byłem niespokojny.

Zacząłem rozwaŜać wszystkie za i przeciw. Dawno zdecydowałem, Ŝe wezmę aktywny udział w polityce. Fakt, Ŝe mogłem to zrobić tylko poprzez nowy ruch był dla mnie całkiem jasny; ale jak dotąd brakowało mi impulsu, aby podjąć konkretne działania. Nie jestem jednym z tych ludzi, którzy dzisiaj coś zaczynają, a jutro dają sobie spokój w celu rozpoczęcia czegoś nowego. To był główny powód, dla którego tak trudno było mi zdecydować o przyłą-czeniu się do czegoś nowo utworzonego; ten ruch musiał być on spełnieniem wszystkich moich marzeń, albo lepiej, Ŝeby w ogóle nie powstał. Wiedziałem, Ŝe taka decyzja zwiąŜe mnie na zawsze, i nie będzie juŜ powrotu. Dla mnie nie mogło być jałowego marudzenia, ale tylko sprawa, której mógłbym być Ŝarliwym orędownikiem. Instynktownie byłem przeciwnikiem ludzi którzy zaczynają wszystko, ale nigdy niczego nie doprowadzają do końca. Nie cierpiałem tych „złotych rączek” i uwaŜałem, Ŝe znacznie lepiej by było, gdyby w ogóle nic nie robili.

Los swoim palcem wskazał mi drogę. Nigdy nie powinienem wstępować do jednej z istniejących duŜych partii i później wyjaśniać swoich powodów. Ta śmiesznie mała formacja, z garstką członków, miała niepowtarzalną zaletę – nie skamieniała jeszcze w „organizację” i nadal dawała jednostce szansę osobistej aktywności. Nadal moŜna było wykonać jakąś skuteczną pracę; i jako Ŝe ruch był mały, łatwiej moŜna było nadać mu poŜądany kształt. MoŜna było jeszcze określić charakter ruchu, cele do osiągnięcia i drogę do tych celów, co byłoby niemoŜliwe w przypadku duŜej, istniejącej juŜ partii.

Im dłuŜej myślałem nad tym problemem, tym bardziej dochodziłem do wniosku, Ŝe taki mały ruch najlepiej posłuŜy jako instrument przygotowujący drogę narodowemu odrodzeniu, co nigdy nie mogłoby zostać osiągnięte poprzez parlamentarne partie polityczne, które były zbyt mocno przywiązane do przestarzałych idei albo miały interes we wspieraniu nowego reŜimu. Trzeba było proklamować nowy światopogląd, a nie nowe hasło wyborcze.

Było jednak nieskończenie trudno zdecydować o wdroŜeniu tej intencji w praktyce.

Jakie miałem zdolności, których mogłem uŜyć wykonując takie zadanie?

Fakt, Ŝe byłem biedny i nie miałem środków był według mnie najłatwiejszy do zniesienia. Ale fakt, Ŝe byłem całkowicie nieznany, stanowił trudniejszy problem. Byłem tylko jednym z milionów, którym Przypadek pozwala istnieć albo nie; o których nawet ich sąsiedzi z przeciwka nie chcą nic wiedzieć. Kolejna trudność wynikała z faktu, iŜ nie miałem formal-nego wykształcenia.

Tak zwani „intelektualiści” nadal patrzyli z góry z nieskończoną wyniosłością na kaŜdego, kto nie przeszedł przez szkoły i nie pozwolił im na wpompowanie w siebie niezbędnej wiedzy. Nigdy nie pytali o to, co człowiek moŜe zrobić, ale czego się uczył? „Wykształceni”

ludzie patrzyli na kaŜdego imbecyla opatrzonego tytułami naukowymi jako na lepszego od najzdolniejszego młodego człowieka nie posiadającego tych cennych dokumentów. Mogłem sobie więc łatwo wyobrazić, jak ten „wykształcony” świat przyjmie mnie i jak dotąd myliłem się tylko w tym, Ŝe oceniałem tych ludzi jako lepszych, niŜ naprawdę okazywali się w zim-nym świetle rzeczywistości. Niewiele wyjątków wśród nich tym bardziej się wyróŜnia. Nauczyłem się rozróŜniać tych, którzy zawsze będą w szkole od tych, którzy pewnego dnia będą coś wiedzieć w rzeczywistości.

130

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział IX – Niemiecka Partia Robotnicza

Po dwóch dniach starannych rozmyślań zostałem przekonany, Ŝe muszę zrobić ten przemyślany krok.

To była najwaŜniejsza decyzja mojego Ŝycia. Nie było juŜ odwrotu.

Zadeklarowałem więc gotowość zaakceptowania członkostwa Niemieckiej Partii Robotniczej i otrzymałem prowizoryczną legitymację członkowską. Miałem numer siedem.

131

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Rozdział X

Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Głębokość upadku zawsze mierzona jest róŜnicą pomiędzy poziomem na którym znajdowało się dane ciało a poziomem, na którym teraz się znajduje. To samo dotyczy narodów i państw. NajwaŜniejsza tutaj jest wysokość pierwotnego poziomu, albo raczej najwyŜsza osiągnięta wysokość przed rozpoczęciem upadku.

Tylko załamanie się albo głęboki upadek tego, co było w stanie osiągnąć nadzwyczajne wyŜyny moŜe wywrzeć niezwykłe wraŜenie na obserwatorze. Upadek Drugiej Rzeszy był

tym bardziej zdumiewający dla tych, którzy mogli zastanowić się nad nim i poczuć efekt w swoich sercach, poniewaŜ Rzesza spadła z wysokości wręcz niewyobraŜalnych w obecnych dniach nędzy i upokorzenia.

Druga Rzesza została utworzona w okolicznościach tak olśniewającego splendoru, Ŝe cały naród został nim urzeczony i podniesiony na duchu. Po niebywałej serii zwycięstw, Rzesza została oddana dzieciom i wnukom bohaterów jako nagroda za nieśmiertelne bohaterstwo.

Czy byli tego w pełni świadomi, czy nie, to nie ma znaczenia; w kaŜdym razie Niemcy czuli, Ŝe ta Rzesza nie została powołana do istnienia poprzez serię udanych negocjacji politycznych poprzez parlamentarne kanały, ale Ŝe róŜni się od innych politycznych instytucji utworzonych gdzie indziej z powodu wspanialszych okoliczności towarzyszących jej ustanowieniu. Kiedy kładziono jej podwaliny nie towarzyszyła jej gadka parlamentarnych debat, ale grzmot i huk wojny na froncie wokół ParyŜa. To była proklamacja naszej woli, na mocy której Niemcy, zarówno ksiąŜęta, jak i zwykli ludzie, ustanowili przyszłą Rzeszę i przywrócili symbol Imperialnej Korony. Państwo Bismarcka nie było utworzone na zdradzie i zabójstwie, nie przez dezerterów ani obiboków, ale przez pułki walczące na froncie. Te wyjątkowe narodziny i chrzest ognia wystarczyły dla otoczenia Drugiej Rzeszy aureolą historycznego splendoru, do jakiej moŜe rościć sobie prawa tylko kilka starszych państw.

A jaki rozkwit wtedy się rozpoczął! NiezaleŜność w stosunku do zewnętrznego świata gwarantowała środki do Ŝycia w kraju. Naród rósł liczebnie i rósł jego dobrobyt. Honor państwa i tym samym honor narodu jako całości był zabezpieczony i chroniony przez armię, która była najbardziej uderzającym świadectwem róŜnicy pomiędzy tą nową Rzeszą a starą Konfederacją Niemiecką.

Ale upadek Drugiej Rzeszy i narodu niemieckiego był tak głęboki, Ŝe wszyscy byli jakby oniemiali i nie mogli poczuć znaczenia tego upadku ani zastanowić się nad nim. Wydaje się, Ŝe ludzie byli całkowicie niezdolni do przedstawienia sobie w umysłach wysokości osiągniętych przedtem przez Imperium, tak wizjonersko i nierealnie jawi się wielkość i splendor tamtych dni w kontraście do nędzy teraźniejszości. Pamiętając o tym moŜemy zrozumieć, jak i dlaczego ludzie stają się tak oszołomieni, kiedy próbują spojrzeć we wzniosłą przeszłość, i zapominają o tym, Ŝe oznaki wielkiego upadku muszą być w ten czy inny sposób widoczne.

Oczywiście odnosi się to tylko do tych, dla których Niemcy były więcej niŜ tylko miejscem zamieszkania i źródłem środków do Ŝycia. Tylko ci ludzie potrafili odczuć obecne warunki jako naprawdę katastrofalne, podczas gdy inni uwaŜali te warunki za wypełnienie ich oczekiwań i tym samym tego, czego po cichu sobie Ŝyczyli.

Oznaki przyszłego upadku były zdecydowanie zauwaŜalne we wcześniejszych dniach, chociaŜ bardzo niewielu podjęło próbę wyciągnięcia praktycznej lekcji z ich znaczenia. Ale teraz ta konieczność jest większa niŜ kiedykolwiek wcześniej. Podobnie jak dolegliwości ciała mogą być wyleczone tylko kiedy pozna się ich źródło, tak samo polityczna choroba moŜe być wyleczona tylko wtedy, kiedy zostanie zdiagnozowana. Oczywiste jest, Ŝe zewnętrzne objawy kaŜdej choroby mogą być znacznie łatwiej wykryte niŜ jej wewnętrzne przyczyny, 132

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

jako Ŝe te objawy znacznie łatwiej rzucają się w oczy. Z tego samego powodu wielu ludzi dostrzega tylko zewnętrzne objawy i myli je z przyczynami. Czasami nawet próbują zaprzeczać istnieniu tych przyczyn. I dlatego większość narodu dostrzega upadek Niemiec tylko w panującej nędzy ekonomicznej i rezultatach z niej wynikających. Prawie kaŜdy z nas musi dźwigać swoją część tego cięŜaru, i dlatego kaŜdy patrzy na katastrofę ekonomiczną jako na przyczynę obecnego opłakanego stanu rzeczy. Szerokie masy ludzi prawie nie widzą kulturalnego, politycznego i moralnego tła tego upadku. Wielu z nich całkowicie nie posiada zarówno niezbędnej wraŜliwości, jak i umiejętności rozumowania koniecznych aby to tło zobaczyć.

To, Ŝe masy ludzi oceniają w ten sposób przyczyny upadku Niemiec, jest całkiem zrozumiałe. Ale fakt, Ŝe inteligentna część społeczeństwa uwaŜa upadek Niemiec głównie za katastrofę ekonomiczną, i konsekwentnie uwaŜa, Ŝe lek moŜe być znaleziony w rozwiązaniu ekonomicznym, wydaje mi się powodem, dla którego jak dotąd nie nastąpiła Ŝadna poprawa. I Ŝadna poprawa nie moŜe nastąpić, dopóki nie zostanie zrozumiane, Ŝe ekonomia odgrywa tylko drugorzędną albo trzeciorzędną rolę, podczas gdy główną rolę odgrywają czynniki polityczne, moralne i rasowe. Tylko kiedy zostanie to zrozumiane, będzie moŜna zrozumieć przyczyny obecnego zła i odnaleźć drogi i środki zaradzenia temu złu.

Stąd teŜ pytanie, dlaczego Niemcy naprawdę upadły, ma najpilniejsze znaczenie, zwłaszcza dla ruchu politycznego, którego celem jest przezwycięŜenie tej katastrofy.

Analizując przeszłość w celu odkrycia przyczyn rozpadu Niemiec, konieczne jest zachowanie ostroŜności, aby nie dać się zmylić zewnętrznym skutków łatwo rzucającym się w oczy i przez to zignorować mniej uderzające przyczyny tych skutków.

Najłatwiejszym, i tym samym najogólniej akceptowanym, sposobem wytłumaczenia obecnego nieszczęścia jest przypisanie go przegranej wojnie, i to właśnie jest prawdziwy powód obecnego nieszczęścia. Prawdopodobnie wielu wierzy w to absurdalne wyjaśnienie, ale jest znacznie więcej takich, którzy rozmyślnie i świadomie szerzą to kłamstwo. To odnosi się do wszystkich tych, którzy teraz Ŝywią się przy rządowym korycie. Prorocy rewolucji raz po raz mówili ludziom, Ŝe dla wielkich mas wynik wojny będzie nieistotny. Wręcz przeciwnie, solennie zapewniali, Ŝe to wielka finansjera jest przede wszystkim zainteresowana w wygra-niu tej gigantycznej walki pomiędzy narodami, ale naród niemiecki i niemieccy robotnicy nie mają Ŝadnego interesu w takim wyniku. Apostołowie pojednania światowego twierdzili, Ŝe nie nastąpi Ŝaden upadek, a wręcz przeciwnie, musi nastąpić odrodzenie narodu niemieckiego

– kiedy tylko zniszczony zostanie „militaryzm”. Czy nie te same koła wyśpiewywały pieśni pochwalne na cześć Ententy i czy nie oni złoŜyli całej winy za tą krwawą walkę na ramiona Niemiec? Bez takiego wyjaśnienia, czy byliby w stanie wystąpić z teorią, Ŝe klęska militarna nie będzie miała konsekwencji politycznych dla narodu niemieckiego? Czy cała rewolucja nie była ubrana w galowe kolory jako powstrzymywanie zwycięskiego pochodu niemieckich sztandarów w celu zapewnienia wolności narodu niemieckiego w kraju i za granicą?

Czy tak nie było, wy nędzne, kłamliwe łotry?

Ten rodzaj zuchwalstwa typowy dla śydów był konieczny, aby ogłosić, Ŝe przyczyną upadku Niemiec była przegrana armii. Berliński Vorwärts, organ i rzecznik zdrajców narodu napisał, Ŝe nie moŜna pozwolić narodowi niemieckiemu na powrót do ojczyzny ze sztandarem zwycięstwa!

I teraz przypisują nasz upadek klęsce militarnej?

Oczywiście nie ma sensu wchodzić w dyskusję z tymi kłamcami, którzy w jednym momencie coś mówią, a za chwilę juŜ temu zaprzeczają. Nie marnowałbym na nich więcej słów gdyby nie fakt, Ŝe wielu bezmyślnych ludzi powtarza to jak papugi, niekoniecznie mając jakieś złe motywy. Ale moje spostrzeŜenia są przeznaczone takŜe dla naszych walczących zwolenników, zwaŜywszy, Ŝe w dzisiejszych czasach czyjeś wypowiadane słowa są często zapominane i wykrzywiane w ich znaczeniu.

133

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Twierdzenie, Ŝe przegrana wojna była przyczyną upadku Niemiec, moŜe być najlepiej odparte w następujący sposób:

Prawdą jest, Ŝe przegrana wojna miała tragiczne następstwa dla przyszłości naszego kraju. Ale ta przegrana sama nie była przyczyną. Była raczej konsekwencją innych przyczyn.

To, Ŝe katastrofalne zakończenie tej walki na śmierć i Ŝycie musi pociągnąć za sobą niszczycielskie konsekwencje, było jasne dla kaŜdego, kto potrafi po prostu myśleć. Ale niestety, byli takŜe ludzie, których umiejętności rozumowania chyba zawiodły w tym krytycznym momencie. I byli inni ludzie, którzy najpierw kwestionowali tą prawdę, a potem zaprzeczali jej. I byli teŜ ludzie, którzy po tym, jak ich sekretne pragnienia wypełniły się, stanęli twarzą w twarz z faktami wynikającymi z ich kolaboracji. Tacy ludzie są odpowiedzialni za upadek, nie przegrana wojna, chociaŜ teraz chcą jej wszystko przypisać. Tak naprawdę wojna została przegrana w wyniku ich działań, a nie w rezultacie złego dowodzenia, jak teraz lubią utrzymywać.

Nasi wrogowie nie byli tchórzami. Wiedzieli jak umierać. Od pierwszego dnia wojny światowej ich przewyŜszali liczebnie armię niemiecką, i mieli do dyspozycji arsenały i fabryki zbro-jeniowe na całym świecie dla uzupełniania sprzętu wojskowego. Ogólnie uznano, Ŝe niemieckie zwycięstwa w ciągu czteroletniej wojny przeciwko całemu światu były odnoszone dzięki wybitnemu dowództwu, oprócz oczywiście bohaterstwa Ŝołnierzy. Wszystko było zorganizowane wyłącznie dzięki umiejętnościom przywódczym niemieckich wojskowych. Ta organizacja i przywództwo były najpotęŜniejszą rzeczą jaką świat kiedykolwiek widział. Niedocią-gnięcia, które stały się ewidentne, były nie do uniknięcia dla człowieka. Upadek tej armii nie był przyczyną naszej obecnej nędzy. Był konsekwencją innych błędów. Ale ten skutek spowodował dalszy upadek, który był bardziej widoczny. MoŜna to pokazać w sposób następujący:

Czy klęska militarna musi koniecznie prowadzić do całkowitej ruiny Państwa i Narodu? Czy kiedykolwiek taki był rezultat nieszczęśliwej wojny? Czy tylko przegrana wojna rujnuje narody? Odpowiedzieć na to pytanie moŜna krótko odnosząc się do faktu, Ŝe klęski militarne są wynikiem wewnętrznego rozkładu, tchórzostwa, braku charakteru i są karą za te rzeczy. Gdyby tak nie było, klęska militarna prowadziłaby do narodowego odrodzenia i wznosiła naród na wyŜszy poziom wysiłków. Klęska militarna nie jest nagrobkiem Ŝycia narodowego. Historia dostarcza niezliczonych przykładów na poparcie prawdziwości tego stwierdzenia.

Niestety niemiecka klęska militarna nie była niezasłuŜoną katastrofą, ale zasłuŜoną karą zgodnie z odwiecznym prawem zemsty. Ta poraŜka była bardziej niŜ zasłuŜona przez nas; poniewaŜ reprezentowała największy zewnętrzny objaw rozkładu pośród serii wewnętrznych zjawisk, które chociaŜ zauwaŜalne, nie zostały dostrzeŜone przez większość ludzi, którzy przyjęli taktykę strusia i widzieli tylko to, co chcieli widzieć.

Przyjrzyjmy się objawom które były ewidentne w Niemczech w czasie, kiedy niemiecki naród przyjmował tą klęskę. Czy nie jest prawdą, Ŝe w niektórych kręgach nieszczęścia Ojczyzny przyjmowano z radością w najbardziej haniebny sposób? Kto moŜe działać w ten sposób nie ściągając na siebie zemsty za taką postawę? Czy nie było ludzi, którzy prze-chwalali się, Ŝe posunęli się nawet do osłabiania frontu i tym samym do upadku? To nie wróg złoŜył tą hańbę na nasze ramiona, ale nasi rodacy. Jeśli potem cierpieli nieszczęścia, czy były to nieszczęścia niezasłuŜone? Czy kiedykolwiek w historii naród przyjął na siebie winę za wojnę, nawet przeciwko własnemu sumieniu i wiedzy?

Nie i jeszcze raz nie. W tym, jak niemiecki naród zareagował na klęskę, moŜemy zobaczyć, Ŝe prawdziwej przyczyny upadku naleŜy szukać gdzie indziej, nie tylko w czysto wojskowej utracie jakichś pozycji albo niepowodzeniu ofensywy. Gdyby front poddał się i tym sprowadził narodową katastrofę, naród niemiecki przyjąłby tą klęskę w zupełnie innym duchu. Przyjęliby nadchodzące nieszczęścia z zaciśniętymi zębami, albo byliby przytłoczeni smutkiem. śal i furia wypełniłyby ich serca przeciwko wrogowi, w którego rękach przypad-134

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

kiem albo wyrokiem Losu znalazło się zwycięstwo; i w tym wypadku naród, idąc za przykładem rzymskiego Senatu, stanąłby przed pokonanymi powracającymi legionami i wyraził swoją wdzięczność za ich poświęcenia, i prosiłby ich, Ŝeby nie tracili wiary w Imperium. Nawet kapitulacja zostałaby podpisana pod wpływem spokojnego rozumu, podczas gdy serca biłyby w nadziei na nadchodzący rewanŜ.

Taki byłby odbiór tej militarnej klęski gdyby moŜna go przypisać tylko niekorzystne-mu wyrokowi Losu. Nie byłoby radości ani tańców. Nikt nie przechwalałby się tchórzostwem, nie czczono by poraŜki. Nie kpiono by z Ŝołnierzy powracających z frontu, a sztandary nie byłyby wleczone w pyle. Ale przede wszystkim, nigdy nie powstałby haniebny stan rzeczy, który spowodował, Ŝe brytyjski oficer, pułkownik Repington, stwierdził z pogardą: co trzeci Niemiec jest zdrajcą! Nie, wtedy ta plaga nigdy nie przybrałaby rozmiarów prawdziwej powodzi która przez ostatnie pięć lat zadusiła wszelkie resztki szacunku dla narodu niemieckiego na całym świecie.

Jasno widać, jak kłamliwe jest twierdzenie, Ŝe przegrana wojna była przyczyną upadku Niemiec. Nie. Klęska militarna była tylko skutkiem całej serii chorobowych objawów i ich przyczyn które były aktywne w narodzie niemieckim na długo przed wybuchem wojny. Wojna była pierwszym katastrofalnym skutkiem widzialnym dla wszystkich, pokazującym, jak tradycje i narodowe morale zostały zatrute i jak instynkt samozachowawczy został zdegenerowany. Takie były podstawowe przyczyny, które przez wiele lat podkopywały fundamenty narodu i Rzeszy.

Konieczna była cała bezdenna kłamliwość śydów i ich walczących towarzyszy –

marksistów, aby przypisać odpowiedzialność za upadek właśnie tym ludziom, którzy pokazali nadludzką wolę i energię w swoich wysiłkach zapobieŜenia katastrofie, którą przewidzieli i uratowania narodu przed godziną całkowitej ruiny i hańby. ObciąŜając odpowiedzialnością za przegraną wojnę Ludendorffa odebrali broń moralnej racji jedynemu wrogowi, który mógł

doprowadzić zdrajców Ojczyzny przed oblicze Sprawiedliwości. Wszystko odbyło się zgodnie z zasadą – samą w sobie całkiem słuszną – Ŝe nawet w wielkim kłamstwie leŜy zawsze ziarno prawdy; poniewaŜ szerokie masy narodu zawsze łatwiej zwieść w głębszych warstwach ich emocjonalnej natury niŜ gdyby miały one ulec świadomie czy dobrowolnie; i tym samym prymitywna prostota ich umysłu łatwiej padnie ofiarą wielkiego niŜ małego kłamstwa, poniewaŜ oni sami często mówią małe kłamstwa w małych sprawach, ale byliby zawstydzeni odnosząc się do kłamstw na wielką skalę. Nigdy nie przyjdzie im do głowy fabrykować kolosalnych nieprawd, i nie uwierzą, Ŝe ktoś miałby czelność tak haniebnie wypaczać prawdę.

Nawet jeśli udałoby się przedstawić im jasno fakty o tym świadczące, nadal mieliby wątpliwości i wahaliby się, i nadal myśleliby, Ŝe moŜe jest jakieś inne wyjaśnienie. Bezczelne kłamstwo zawsze pozostawia po sobie ślady, nawet jeśli zostanie zdemaskowane, i o tym wiedzą wszyscy specjaliści od kłamstwa na świecie. Ci ludzie zbyt dobrze wiedzą, jak uŜywać fał-szywości dla najnikczemniejszych celów.

Od niepamiętnych czasów śydzi wiedzieli lepiej od innych, jak moŜna wykorzystać kłamstwa i kalumnie. CzyŜ ich cała egzystencja nie jest oparta na jednym wielkim kłamstwie, mianowicie takim, Ŝe są wspólnotą religijną, podczas gdy są rasą? I to jaką rasą! Jeden z największych myślicieli, jakich wydała ludzkość, naznaczył śydów po wsze czasy stwierdzeniem, które jest głęboko i całkowicie słuszne. On (Schopenhauer) nazwał śyda „wielkim mistrzem kłamstwa”. Jeśli ktoś nie zdaje sobie sprawy z prawdziwości tego stwierdzenia, albo nie chce w nie uwierzyć, nigdy nie będzie w stanie przyczynić się do zwycięstwa Prawdy.

MoŜemy uwaŜać za prawie szczęśliwe zrządzenie losu dla narodu niemieckiego, Ŝe okres długotrwałego cierpienia został nagle przerwany i przekształcony w tak straszliwą katastrofę. Gdyby wszystko nadal szło dawnym torem naród być moŜe bardziej powoli, ale na pewno zostałby doprowadzony do ruiny. Choroba stałaby się przewlekła; podczas gdy w ostrej formie katastrofy przynajmniej stała się jasno i wyraźnie widoczna dla wielu obserwa-135

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

torów. Nie przez przypadek człowiek poradził sobie łatwiej z czarną plagą niŜ z gruźlicą. Ta pierwsza pojawiała się w straszliwych falach śmierci wstrząsających całą ludzkością, ta druga podstępnie posuwała się naprzód; pierwsza wzbudzała strach, a druga stopniową obojętność.

W efekcie człowiek przeciwstawił się tej pierwszej z całą swoją energią, podczas gdy próbował poradzić sobie z gruźlicą nikłymi środkami. Tak więc człowiek opanował czarną plagę, podczas gdy gruźlica nadal bierze górę nad nim.

To samo odnosi się do zarazy w narodzie. Dopóki ta zaraza nie ma katastrofalnych rozmiarów, ludność stopniowo przyzwyczai się do niej i w końcu umiera. Jest więc łutem szczęścia – chociaŜ gorzkim – kiedy Los decyduje się wmieszać w ten powolny proces rozkładu i nagle stawia ofiarę twarzą w twarz z końcowym stadium choroby. Najczęściej wynikiem katastrofy jest przystąpienie do leczenia i prowadzenie go z całkowitą determinacją.

Ale nawet w takim przypadku niezbędnym warunkiem wstępnym jest zawsze rozpoznanie wewnętrznych przyczyn, które spowodowały tą zarazę.

WaŜne jest rozróŜnienie pomiędzy leŜącymi u źródła przyczynami a skutkami wynikającymi z nich. Jest to tym trudniejsze, im dłuŜej zarazki choroby pozostają w ciele narodu i im dłuŜej pozwala się im być integralną częścią tego ciała. W miarę upływu czasu moŜe być tak trudno odróŜnić zjadliwe trucizny, Ŝe zostaną one zaakceptowane jako część narodu; albo będą tolerowane jako zło konieczne, tak Ŝe nie zostaną przedsięwzięte środki dla zlokalizo-wania tych obcych zarazków.

W długim okresie pokoju przed ostatnią wojną pewne oznaki zła były widoczne tu i ówdzie, ale z nielicznymi wyjątkami nie podjęto prawie Ŝadnych wysiłków dla odkrycia ich źródeł. Po raz kolejny te wyjątki dotyczyły przede wszystkim zjawisk w Ŝyciu ekonomicznym narodu, które były bardziej widoczne dla jednostki niŜ zło istniejące w wielu innych sferach.

Było wiele oznak rozkładu, nad którymi naleŜało się powaŜnie zastanowić.

* * *

Jeśli chodzi o ekonomię, moŜna powiedzieć, co następuje: Niezwykły wzrost ludności Niemiec przed wojną spowodował, Ŝe kwestia zapewnienia codziennego chleba stawała się coraz waŜniejsza we wszystkich sferach politycznego i ekonomicznego myślenia i działania. Ale niestety, rządzący nie dopuszczali do siebie jedynego poprawnego rozwiązania i próbowali osiągnąć cel w łatwiejszy sposób. Odrzucenie idei zdobycia nowego terytorium i zastąpienie jej szalonym pomysłem handlowego podboju świata musiało prowadzić w końcu do nieograniczonej i szkodliwej industrializacji.

Pierwszym i najbardziej zgubnym skutkiem tej drogi było osłabienie rolnictwa. Osłabienie chłopów było proporcjonalne do zwiększania się mas proletariatu w obszarach miej-skich, aŜ w końcu równowaga została całkowicie zniszczona.

Wielka bariera dzieląca bogatych i biednych stała się oczywista. Luksus i nędza Ŝyły tak blisko siebie, Ŝe skutki musiały być opłakane. Bieda i bezrobocie zaczęły wprowadzać zamęt wśród ludzi i pozostawiać wśród nich niezadowolenie i zgorzknienie. W efekcie nastąpił podział na polityczne klasy. Niezadowolenie narastało pomimo dobrej koniunktury w handlu. W końcu doszło do tego, Ŝe wszyscy byli przekonani, Ŝe „tak nie moŜe być dłuŜej”, chociaŜ nikt nie był w stanie stwierdzić, co tak naprawdę się dzieje.

Takie były typowe i widoczne oznaki, jak głęboko sięgnęło niezadowolenie. Co gorsza jednak, były teŜ inne skutki, które były oczywistymi rezultatami industrializacji narodu.

Proporcjonalnie do stopnia, w jakim handel przejmował całkowitą kontrolę nad państwem, pieniądz stawał się coraz bardziej bogiem, któremu wszyscy się musieli kłaniać i mu słuŜyć. Bogowie z niebios stawali się coraz bardziej przestarzali, aŜ w końcu zostali odstawieni w kąt, aby zrobić miejsce dla kultu mamony. I tak zaczął się okres kompletnej degradacji, który stał się tym bardziej zgubny, Ŝe przypadł na okres, w którym naród bardziej niŜ kie-136

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

dykolwiek potrzebował wzniosłej idei, jako Ŝe krytyczna godzina juŜ zagraŜała. Niemcy powinni być przygotowani na obronę przy pomocy miecza swoich wysiłków pokojowego zdobycia codziennego chleba.

Niestety, dominacja pieniędzy zyskała wsparcie i aprobatę tam, gdzie powinno się jej przeciwstawić. Jego Wysokość Kaiser popełnił błąd, kiedy podniósł przedstawicieli nowego kapitału do rangi szlacheckiej. Wprawdzie moŜna powiedzieć, Ŝe nawet Bismarck nie rozpoznał zagroŜenia w tym względzie. W praktyce jednak wszystkie ideały stały się drugorzędne w stosunku do pieniędzy, i było jasne, Ŝe skoro raz wkroczyliśmy na tą drogę, bardzo szybko szlachectwo miecza zostanie zepchnięte na drugi plan w stosunku do szlachectwa finansowego.

Łatwiej odnieść sukces w operacjach finansowych niŜ wojennych. Stąd nie było dłuŜej atrakcyjne dla prawdziwego bohatera albo męŜa stanu utrzymywanie kontaktu z najbliŜszym Ŝydowskim bankierem. Ludzie o prawdziwej wartości nie byli zainteresowani otrzymywa-niem tanich odznaczeń i odmawiali ich przyjmowania. Ale z punktu widzenia rasowego taki rozwój był godny poŜałowania. Szlachta zaczęła tracić coraz więcej swoich cech rasowych, które były warunkami ich istnienia; w efekcie w wielu wypadkach bardziej odpowiedni był

termin „prostacy”.

PowaŜnym zakłóceniem ekonomii była powolna eliminacja osobistej kontroli nad ulo-kowanym kapitałem i stopniowe przekazanie całej struktury ekonomicznej w ręce połączonych spółek akcyjnych.

W ten sposób praca została zdegradowana do obiektu spekulacji w rękach pozbawionych skrupułów wyzyskiwaczy.

Depersonalizacja własności powiększała się na ogromną skalę. Finansjera zaczęła triumfować i powoli, ale nieustępliwie czyniła postępy w przejmowaniu kontroli nad całym Ŝyciem narodu.

JuŜ przed wojną rozpoczęła się internacjonalizacja ekonomicznej struktury Niemiec poprzez okręŜną drogę – emisję akcji. Co prawda część przemysłowców niemieckich podjęła zdecydowane próby zapobieŜenia niebezpieczeństwu, ale w końcu poddali się przed zjedno-czonymi atakami chciwych kapitalistów, którym w tej walce asystowali wierni poplecznicy z ruchu marksistowskiego.

Ciągła wojna przeciwko niemieckiemu „przemysłowi cięŜkiemu” była widocznym początkiem internacjonalizacji niemieckiego Ŝycia ekonomicznego, w sposób zakładany przez marksistów. Ten proces jednak mógł zostać doprowadzony do ostatecznego zakończenia tylko poprzez zwycięstwo marksizmu i rewolucji. Kiedy piszę te słowa, w końcu udał się generalny atak na niemieckie koleje państwowe, które teraz przechodzą w ręce międzynarodowych kapitalistów. Tak więc „międzynarodowa socjaldemokracja” po raz kolejny osiągnęła jeden ze swoich głównych celów.

Najlepszy dowód jak daleko zaszła ta „komercjalizacja” narodu niemieckiego moŜna zobaczyć w fakcie, Ŝe kiedy wojna się skończyła, jeden z wiodących przywódców niemieckiego przemysłu i handlu wyraził opinię, Ŝe handel jest jedyną siłą, która moŜe znów postawić Niemcy na nogi.

Ten nonsens był powtarzany w momencie, w którym Francja właśnie przywracała publiczną edukację opartą na podstawach humanistycznych, tym samym rozprawiając się z pomysłem, Ŝe Ŝycie narodu zaleŜy od handlu, a nie od ideałów i wartości. Oświadczenie, jakie Stinnes ogłosił światu spowodował wówczas niewiarygodne zamieszanie. Zostało ono natychmiast podchwycone i stało się wiodącym mottem wszystkich szarlatanów i pleciuchów –

„męŜów stanu”, którzy zniszczyli Niemcy po rewolucji.

* * *

137

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Jednym z najgorszych dowodów dekadencji w Niemczech przed wojną był powszechny nawyk połowicznego załatwiania spraw. Był to jeden ze skutków ogólnie odczuwanej niepewności. MoŜe być on takŜe przypisany pewnej nieśmiałości wynikającej z tej i innych przyczyn. Ta choroba była rozwijana poprzez system edukacji.

Niemiecka edukacja przed wojną miała niezwykle duŜo słabych punktów. Ograniczała się wyłącznie do czystej wiedzy, niewiele dbając o rozwój praktycznych umiejętności. Jeszcze mniej uwagi poświęcano rozwojowi charakteru jednostki, o ile to w ogóle moŜliwe. Prawie wcale nie zajmowano się rozwijaniu poczucia odpowiedzialności, wzmacnianiu siły woli i zdecydowania. Efektem tej metody byli erudyci, którzy chcieli wszystko wiedzieć. Przed wojną my, Niemcy, byliśmy w ten sposób widziani i oceniani. Niemcy byli lubiani, poniewaŜ

byli uŜyteczni; ale nie cieszyli się szacunkiem z powodu słabości ich charakteru. Dla tych, którzy potrafią to właściwie odczytać, bardzo znaczący jest fakt, Ŝe spośród wszystkich narodowości Niemcy byli pierwsi do porzucania swojego obywatelstwa, kiedy znajdowali się w obcym kraju. Niezwykle znaczące jest powszechne wówczas powiedzenie: „Z kapeluszem w ręce moŜemy przemierzyć cały świat”.

Taka uległość była naprawdę katastrofalna, kiedy określała sposoby zwracania się do monarchy. śadnego sprzeciwu, wychwalanie wszystkiego, co Jego Wysokość raczył zrobić.

Konieczne było szczere wyraŜenie godności, a nie słuŜalczość. Serwilizm w obecności monarchów mógł być dobry dla zawodowych lokajów i dla wszystkich dekadentów którzy większą przyjemność znajdowali w przebywaniu w wyŜszych sferach niŜ pomiędzy uczci-wymi obywatelami. Jednak te „nieskończenie skromne” kreatury, płaszczące się przed ich panem i chlebodawcą, niezmiennie demonstrowali bezgraniczną wyniosłość w stosunku do innych śmiertelników, co było najbardziej bezczelne, kiedy pozowali na jedynych ludzi, których moŜna nazywać „monarchistami”. Do takiej impertynencji zdolne były tylko takie podłe okazy wśród tych świeŜo upieczonych szlachciców albo nawet tych, którzy dopiero mieli ni-mi zostać.

I właśnie tacy ludzie zawsze przygotowują drogę do upadku monarchii i idei monarchistycznych. Nie moŜe być inaczej. Ludzie gotowi walczyć za sprawę nigdy nie będą tchórzliwymi wazeliniarzami. Człowiek, który powaŜnie dba o utrzymanie i dobrobyt jakiejś instytucji nie porzuci jej, kiedy jej przedstawiciele zaczną wykazywać pewne braki czy niedocią-gnięcia. I na pewno nie będzie rozgłaszał ich całemu światu, jak robili niektórzy fałszywi de-mokratyczni „przyjaciele” monarchii, ale będzie starał się ostrzec monarchę przed powagą sytuacji i przekonywał go do działania. Co więcej, nie będzie przyjmował punktu widzenia odpowiadającego Jego Wysokości, poniewaŜ to musi po prostu doprowadzić do katastrofy.

Człowiek, o którym myślę uzna za swój obowiązek chronić monarchię przed samym monar-chą, niezaleŜnie od tego, jak bardzo będzie to dla niego ryzykowne. Jeśli wartość monarchii ma zaleŜeć wyłącznie od osoby monarchy, będzie to najgorsza wyobraŜalna instytucja; poniewaŜ tylko w rzadkich przypadkach królowie są wzorami mądrości, rozsądku i spójności charakteru, chociaŜ nieraz chcemy myśleć inaczej. Ten fakt jest trudny do przełknięcia dla zawodowych lokajów i pachołków. Ale wszyscy zdrowo myślący ludzie, stanowiący kręgosłup narodu, odrzucają nonsensowną fikcję, Ŝe wszyscy monarchowie są mądrzy itp. Dla takich ludzi historia pozostaje historią, a prawda prawdą, nawet jeśli mowa o monarchach. Ale jeśli naród ma szczęście posiadać wielkiego króla lub wielkiego człowieka, powinien czuć się specjalnie wyróŜniony spośród innych narodów.

Jasne jest, Ŝe wartość i znaczenie monarchii nie mogą spoczywać tylko w osobie monarchy, chyba Ŝe zrządzeniem niebios korona spocznie na głowie wspaniałego bohatera, takiego jak Fryderyk Wielki, albo tak mądrej osobistości jak Wilhelm I. To moŜe zdarzyć się raz na kilka wieków, nie częściej. Ideał monarchy musi mieć pierwszeństwo przed osobą, jako Ŝe znaczenie instytucji musi leŜeć w samej instytucji. Stąd teŜ monarcha moŜe być traktowany w kategoriach tych, których obowiązkiem jest słuŜyć. On teŜ jest trybem w tej ma-138

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

szynie i jako taki musi wypełniać swoje obowiązki. Musi przystosować się do wypełniania wielkich celów. Gdyby znaczenie nie było przypisane do samej idei, a wszystko skupiałoby się wokół „świętej” osoby, nigdy nie moŜna by było obalić monarchy, który okazał się być idiotą.

Konieczne jest obstawanie przy tej prawdzie w obecnych czasach, poniewaŜ ostatnio znów się pojawiają zjawiska, które w duŜej mierze były odpowiedzialne za upadek monarchii.

Z właściwą sobie bezczelnością ci ludzie mówią o „ich królu” – czyli o człowieku, którego haniebnie porzucili kilka lat temu w najbardziej krytycznej godzinie. Ci, którzy odmawiają wzięcia udziału w tym chórze kłamstw są zaliczani do „złych Niemców”. Ci, którzy stawiają takie zarzuty, naleŜą do tej samej klasy nędznych tchórzy, którzy uciekli w 1918 roku i zaczęli nosić czerwone odznaki. Myśleli, Ŝe dyskrecja jest lepszą częścią męstwa. Było im wszystko jedno, co stanie się z Kaiserem. Ukryli się jako „spokojni obywatele” i zniknęli bez śladu.

Nagle nigdzie nie moŜna było znaleźć tych orędowników monarchii. OstroŜnie, jeden po drugim, ci „słudzy i doradcy” korony zaczęli się znów pojawiać, kontynuując swoje gołosłowne poparcie dla monarchii, ale dopiero po tym, jak inni zatrzymali antymonarchistyczne ataki i stłumili rewolucję za nich. Znów powrócili, wspominając z tęsknotą przeszłość i prawie buchając oddaniem dla sprawy monarchii. Tak będzie do dnia, kiedy czerwoni znów się pojawią. Wtedy to rozpadające się towarzystwo wielbicieli monarchii znów się rozbiegnie jak myszy przed kotem.

Gdyby monarchowie nie byli odpowiedzialni za takie rzeczy, moŜna by czuć do nich sympatię. Ale powinni byli zdawać sobie sprawę, Ŝe z takimi obrońcami moŜna stracić tron, ale z pewnością nie moŜna go zyskać.

Całe to oddanie było błędem i efektem naszego systemu edukacji, który w tym przypadku sprowadził szczególnie cięŜką karę. Te godne poŜałowania bzdury powodowały ciągłe podkopywanie monarchii. Kiedy w końcu zaczęła się chwiać, wszyscy zniknęli. Oczywiście, sługusy i wazeliniarze nigdy nie chcą umierać za swoich panów. To, Ŝe monarchowie nigdy nie zdawali sobie z tego sprawy, i prawie nigdy nie troszczyli się tą sprawą, zawsze było ich zgubą.

* * *

Jednym z widocznych rezultatów naszego złego systemu edukacyjnego był strach przed przyjmowaniem na siebie odpowiedzialności i wynikająca z tego słabość w rozwiązywaniu Ŝywotnych problemów egzystencji.

Ta epidemia zaczęła się w parlamencie, gdzie unikanie odpowiedzialności było szczególnie rozwinięte. Niestety ta zaraza powoli rozprzestrzeniła się we wszystkich gałęziach codziennego Ŝycia, ale szczególnie wpłynęła na sprawy publiczne. Wszyscy unikali odpowiedzialności i to prowadziło do podejmowania niewystarczających lub połowicznych działań, podczas gdy osobista odpowiedzialność była zredukowana do minimum.

Jeśli rozwaŜymy nastawienie róŜnych rządów w stosunku do całej serii naprawdę groźnych zjawisk w Ŝyciu publicznym, natychmiast rozpoznamy straszliwe znaczenie tej polityki półśrodków i braku odwagi do przyjęcia odpowiedzialności. Podam tylko kilka przykładów z całej masy znanych mi przykładów.

W kręgach dziennikarskich istnieje zwyczaj mówienia o prasie jako o „wielkiej sile”

wewnątrz państwa. Faktycznie, jej znaczenie jest ogromne. Nie moŜna go łatwo przecenić, jako Ŝe prasa kontynuuje pracę edukacyjną nawet w dorosłym Ŝyciu. Ogólnie czytelnicy prasy mogą być podzieleni na trzy grupy:

Pierwsi, którzy wierzą we wszystko, co przeczytają; Drudzy, którzy juŜ w nic nie wierzą;

Trzeci, którzy krytycznie oceniają to, co przeczytają i wydają odpowiedni osąd.

139

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Liczbowo, ta pierwsza grupa jest jak dotąd najsilniejsza, składa się ona z szerokich mas narodu. Intelektualnie tworzy najprostszą część narodu. Nie moŜe być klasyfikowana według zawodów, ale tylko według stopnia inteligencji. Do tej kategorii zaliczają się ci wszyscy, którzy nie urodzili się z umiejętnością samodzielnego myślenia albo nie nauczyli się jej i ci, którzy częściowo z powodu niekompetencji, a częściowo ignorancji, wierzą we wszystko, co zostało napisane. Musimy do nich dodać typ leniwych jednostek, które chociaŜ zdolne do samodzielnego myślenia, z czystego lenistwa z wdzięcznością absorbują wszystko co zostało przemyślane przez innych, grzecznie wierząc, Ŝe zostało to zrobione dokładnie. Wpływ, jaki prasa ma na tych wszystkich ludzi, z których składają się szerokie masy narodu jest zatem olbrzymi. Z jakiegoś powodu nie mogą lub nie chcą przesiać tego, co jest im serwowane; więc ich całe nastawienie w stosunku do codziennych problemów jest prawie wyłącznie wynikiem wpływów zewnętrznych. MoŜe to być wykorzystane z korzyścią dla publicznego oświecenia przez ludzi powaŜnych i uczciwych, ale powoduje wielkie szkody, kiedy za tą pracę biorą się łajdacy i kłamcy.

Druga grupa jest liczbowo mniejsza, składa się częściowo z tych, którzy przedtem naleŜeli do pierwszej grupy, ale po serii gorzkich rozczarowań przestali w ogóle wierzyć w słowo drukowane. Nienawidzą wszystkich gazet. Albo nie czytają ich w ogóle, albo są wyjąt-kowo zdenerwowani ich zawartością, którą uznają za stek kłamstw i bzdur. Trudno poradzić sobie z takimi ludźmi; oni zawsze będą sceptycznie nastawieni do prawdy. Wskutek tego, są bezuŜyteczni do jakiejkolwiek pozytywnej pracy.

Trzecia grupa jest najmniejsza, składa się z prawdziwych intelektualistów którzy dzięki naturalnym uzdolnieniom i edukacji potrafią samodzielnie myśleć i którzy próbują wszędzie formować swój własny osąd, podczas gdy w tym samym czasie starannie przesiewają to, co czytają. Nie przeczytają Ŝadnej gazety nie uŜywając swojej inteligencji i oczywiście znacznie utrudnia to zadanie piszącym artykuły. Dziennikarze traktują ten typ czytelników ze sporą dozą rezerwy.

Tak więc śmieci, jakie potrafią serwować gazety są najmniej niebezpieczne dla trzeciej grupy czytelników. W większości przypadków ci czytelnicy nauczyli się uwaŜać kaŜdego dziennikarza za zbira, który czasami mówi prawdę. Niestety, wartość tych czytelników leŜy w ich inteligencji, a nie w ilości, co jest smutne w okresie, kiedy nie liczy się mądrość, a tylko większość. W dzisiejszych czasach głosowanie jest czynnikiem decydującym; decyzja leŜy w rękach najliczniejszej grupy; i jest to pierwsza grupa, tłum głupków i naiwniaków.

NajwaŜniejszym interesem państwa i obowiązkiem narodowym jest dbanie o to, aby ci ludzie nie wpadli w ręce fałszywych, niewykształconych czy nieŜyczliwych nauczycieli. Jest zatem obowiązkiem państwa czuwanie nad edukacją społeczeństwa i zabezpieczenie jej przed wszelkimi niekorzystnymi zjawiskami. Szczególną uwagę powinno zwracać się na prasę; poniewaŜ jej wpływ na ludzi jest ogromny i najskuteczniejszy ze wszystkiego, gdyŜ jej oddziaływanie nie jest przejściowe, a stałe. Jego ogromne znaczenie tkwi w jednostajnym i ciągłym powtarzaniu swojej nauki. Państwo nigdy nie moŜe zapominać, Ŝe cokolwiek robi, musi być ukierunkowane w jednym i tylko jednym celu. Nie moŜna zostać zwiedzionym przez błędne ogniki tak zwanej „wolności prasy” albo nakłaniać ją do zaniedbywania swoich obowiązków i odmawiać narodowi tego, co jest mu potrzebne. Z bezwzględną determinacją państwo musi kontrolować ten instrument powszechnej edukacji i umieścić go w słuŜbie państwa i narodu.

Ale co serwowała niemiecka prasa czytelnikom przed wojną? Czy nie była to najbardziej zjadliwa trucizna? Czy pacyfizm w najgorszej formie nie został wszczepiony wtedy, kiedy inni przygotowywali się powoli do rzucenia się na Niemcy? Czy nie ta sama prasa w czasie pokoju wpoiła w umysły ludzi wątpliwość co do suwerennych praw państwa, tym samym przeszkadzając państwu w wybieraniu środków obrony? Czy to nie niemiecka prasa zrozumiała, jak przedstawić całe nonsensowne gadanie o „zachodniej demokracji” w sposób strawny dla naszego narodu, aŜ w końcu rozentuzjazmowani ludzie zostali przygotowani do 140

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

powierzenia swojej przyszłości Lidze Narodów? Czy ta prasa nie była instrumentem moralnej degradacji naszego narodu? Czy moralność i uczciwość nie były wyśmiewane i określane jako przestarzałe, dopóki nasi ludzie w końcu nie stali się „nowocześni”? Czy poprzez ciągłe ataki prasa nie podkopywała autorytetu państwa, aŜ w końcu wystarczył jeden cios, Ŝeby powalić tą chwiejącą się instytucję na ziemię? Czy prasa nie sprzeciwiała się całą swoją siłą kaŜdemu posunięciu państwa mającemu na celu odzyskanie tego, co naleŜy do państwa, i poprzez ciągły krytycyzm, szkodziła reputacji armii, sabotowała powszechny pobór, Ŝądała od-mawiania wojskowych kredytów, itd. – aŜ w końcu sukces tej kampanii został zapewniony?

Funkcją tak zwanej liberalnej prasy było kopanie grobu dla niemieckiego narodu i Rzeszy. O kłamstwach marksistowskiej prasy nie ma co w ogóle mówić, dla niej kłamstwa są tak niezbędne do Ŝycia jak mysz dla kota. Jedynym jej celem jest złamanie narodowego kręgosłupa ludzi, i tym samym przygotowanie ich do bycia niewolnikami międzynarodowego kapitału i jego panów - śydów.

Co państwo zrobiło, aby przeciwdziałać temu masowemu zatruwaniu narodu? Nic, absolutnie nic! W ten sposób chciano zyskać uznanie tej zarazy – poprzez pochlebstwa, uznanie „wartości” prasy, jej „waŜności”, jej „edukacyjnej misji” i tym podobne nonsensy. śydzi przyjmowali to wszystko z chytrym uśmiechem i podziękowaniem.

Powód tej sromotnej poraŜki państwa leŜy nie tyle w niechęci zrozumienia niebezpieczeństwa, ile w całkowicie tchórzliwym sposobie radzenia sobie z sytuacją poprzez stosowanie niewłaściwych i nieefektywnych środków. Nikt nie miał odwagi wdroŜyć Ŝadnych energicznych i radykalnych metod. Wszyscy tak czy inaczej grali na zwłokę; zamiast uderzyć w jej serce, rozdraŜnili tylko Ŝmiję. W efekcie nie tylko wszystko pozostało jak przedtem, ale siła tej instytucji z którą trzeba było walczyć rosła coraz bardziej z roku na rok.

Walka rozpoczęta przez rząd w tych dniach przeciw prasie kontrolowanej głównie przez śydów, która powoli deprawowała naród, nie miała ani zdecydowania, ani określonej linii, ale przede wszystkim zabrakło wyraźnego celu. Całkowicie źle oceniono znaczenie tej walki, jak i wybór metod oraz nie ustalono jasno określonego planu. Majstrowali tylko przy tym problemie. Czasami, po ugryzieniu, wsadzali do więzienia tą lub inną dziennikarską Ŝmiję na kilka tygodni lub miesięcy, ale cała jadowita gromada mogła dalej w spokoju działać.

Trzeba przyznać, Ŝe częściowo wynikało to z niezwykle chytrej taktyki śydów z jednej strony, i z oczywistej oficjalnej głupoty lub naiwności z drugiej strony. śydzi byli zbyt sprytni, Ŝeby pozwolić na jednoczesny atak całej swojej prasy. Nie, jedna sekcja kryła drugą.

Kiedy marksistowska gazeta w najbardziej haniebny sposób piętnowała wszystko, co było święte, wściekle atakowała państwo i rząd i podburzała jedną część społeczeństwa przeciw innym, burŜuazyjno-demokratyczne gazety, takŜe w Ŝydowskich rękach, wiedziały jak uda-wać wzorcowe przykłady obiektywności. Umyślnie unikały ostrego języka, dobrze wiedząc, Ŝe te tępaki potrafią oceniać tylko zewnętrzne pozory, a nigdy nie uda im się przeniknąć prawdziwej głębi i znaczenia czegokolwiek. Mierzą wartość obiektu na podstawie tego, co jest na zewnątrz, a nie w środku. Ta ludzka słabość była starannie studiowana i dobrze rozumiana przez prasę.

Ta klasa tępaków będzie przyjmować Frankfurter Zeitung jako esencję przyzwoitości.

Zawsze starannie unikano tam nazywania łopaty łopatą. Potępiano uŜywanie jakiejkolwiek formy siły fizycznej i stale nawoływano do walki „intelektualnymi” broniami. Ale ta walka, co ciekawe, była najpopularniejsza wśród najmniej inteligentnych klas. To jeden z efektów naszej niewłaściwej edukacji, która odrywała młodych od naturalnych instynktów i wpompo-wywała w nich pewien zasób wiedzy, nie będąc jednak w stanie doprowadzić do jej zrozumienia. Do tego celu bowiem nie wystarczą pracowitość i dobre chęci, jeśli zawodzi wrodzona inteligencja. Wiedza, do której człowiek powinien dąŜyć, to zrozumienie spraw, które są instynktownie pojmowane.

141

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Wyjaśniam: człowiek nie moŜe popaść w błąd myślenia, Ŝe kiedykolwiek miał zostać panem i władcą Natury. Jednostronna edukacja wzmacnia to złudzenie. Człowiek musi zrozumieć, Ŝe podstawowe prawo konieczności rządzi w całej sferze Natury, i Ŝe jego istnienie podlega prawu wiecznej walki i konfliktu. Wtedy poczuje, Ŝe nie moŜe być odrębnych praw dla człowieka w świecie, w którym planety i słońca krąŜą po swoich orbitach, gdzie księŜyce i planety idą sobie przeznaczonymi drogami, gdzie silny zawsze rządzi słabym i gdzie poddany tym prawom musi ich przestrzegać albo zostać zniszczony. Człowiek musi poddać się wiecznym zasadom tej nadrzędnej mądrości. MoŜe próbować je zrozumieć, ale nigdy nie uwolni się całkowicie od ich wpływu.

To dla naszych półinteligentnych klas śyd pisze w tak zwanej „inteligenckiej” prasie.

Dla nich pisano Frankfurter Zeitung i Berliner Tageblatt, przystosowywano do nich ich ton, i rzeczywiście ta prasa wywierała na te grupy wpływ. NajostroŜniej, unikając szorstkości języka uŜywali innych naczyń do wlania trucizny do serc swoich czytelników. W mieszaninie czarujących wyraŜeń uspokajają swoich czytelników wiarą, Ŝe umiłowanie wiedzy i zasady moralne są jedynymi siłami, jakie kierują polityką tych gazet, podczas gdy naprawdę są to podstępne środki do rozbrojenia wszelkiej opozycji, jaka mogłaby się zwrócić przeciwko śydom i ich prasie.

Ich pokaz przyzwoitości sprawiał, Ŝe zidiociali czytelnicy byli tym bardziej gotowi uwierzyć, Ŝe ekscesy innych gazet są umiarkowane i nie uzasadniają podejmowania prawnych kroków przeciw nim. Oczywiście takie kroki mogłyby naruszyć wolność prasy – wyraŜenie to było eufemizmem, przy pomocy którego takie gazety uciekały przed karą za zwodzenie ludzi i zatruwanie ich umysłów. Tak więc władze bardzo niechętnie i powoli podejmowały jakiekolwiek kroki przeciwko tym dziennikarskim bandytom ze strachu przed natychmiastowym zraŜeniem do siebie tak zwanej porządnej prasy. Strach ten był uzasadniony, jako Ŝe w momencie próby podjęcia działań przeciwko jakiejś brukowej gazecie, cała reszta natychmiast rzucała się na pomoc, nie w celu wspierania jej polityki, ale tylko i wyłącznie dla obrony zasady wolności prasy i opinii publicznej. Te głosy protestu powodowały, Ŝe cofali się nawet najbardziej niezłomni; poniewaŜ były wychodziły z ust tak zwanych porządnych dziennikarzy.

I tak pozwolono tej truciźnie wejść do narodowego krwiobiegu i zarazić Ŝycie publiczne, a rząd nie podejmował Ŝadnych skutecznych działań, aby zapobiec tej chorobie.

Śmieszne półśrodki, jakie były podejmowane, były same w sobie oznaką procesu dezintegracji jaki juŜ zagraŜał rozpadem Rzeszy. Instytucja praktycznie przestaje istnieć, kiedy nie jest juŜ zdecydowana, aby bronić się wszelkimi dostępnymi środkami. KaŜdy półśrodek jest zewnętrznym wyrazem wewnętrznego procesu rozkładu, jaki wcześniej czy później musi doprowadzić do upadku.

Wierzę, Ŝe nasza obecna generacja duŜo łatwiej poradzi sobie z tym niebezpieczeństwem, jeŜeli będzie prawidłowo kierowana,. Przeszła ona przez róŜne doświadczenia, które wzmocniły nerwy tych, którzy się nie załamali. Na pewno nadejdzie dzień, kiedy śydzi podniosą ogromny wrzask w swoich gazetach, kiedy wreszcie na ich umiłowane gniazdo spadnie karząca ręka, kiedy podjęte zostaną środki, aby połoŜyć kres tej skandalicznej prasie i kiedy ten instrument kształtowania opinii publicznej znajdzie się pod kontrolą państwa i nie będzie juŜ dłuŜej w rękach wrogów naszego narodu. Jestem pewien, Ŝe dla nas będzie to łatwiejsze, niŜ dla naszych ojców. Trzydziestocentymetrowy szrapnel syczy głośniej niŜ tysiąc Ŝydowskich, gazetowych Ŝmij. Pozwólmy im więc syczeć.

* * *

Kolejny przykład słabości i wahania przy rozwiązywaniu Ŝywotnych problemów narodu w przedwojennych Niemczech jest następujący: ręka w rękę z procesem politycznego i 142

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

moralnego zaraŜania narodu, przez wiele lat równie zjadliwy proces atakował zdrowie narodu. Zwłaszcza w duŜych miastach syfilis i gruźlica zbierały coraz większe Ŝniwo śmierci prawie w kaŜdej części kraju.

ChociaŜ w obu przypadkach skutki były alarmujące, wydawało się, Ŝe nikt nie moŜe podjąć Ŝadnych zdecydowanych kroków przeciw tym plagom.

Zwłaszcza w przypadku syfilisu, państwo przyjęło postawę całkowitej kapitulacji.

Walka z tym stanem rzeczy wymagałoby znacznie mocniejszych środków, niŜ zostały zastosowane. Odkrycie wątpliwego lekarstwa i doskonały sposób, w jaki zostało ono wprowadzone na rynek, stanowiło tylko niewielką pomoc w walce z tą plagą. Po raz kolejny naleŜało zaatakować przyczyny, a nie objawy tej choroby. Ale w tym przypadku podstawowa przyczyna leŜała w prostytucji. Nawet gdyby nie sprowadziła ona bezpośrednio tej strasznej choroby, naród nadal odczuwałby jej powaŜne skutki, poniewaŜ moralny zamęt wynikający z prostytucji wystarczyłby do powolnego, ale nieuchronnego, zniszczenia narodu. Judaizacja naszego Ŝycia duchowego i mamonizacja naturalnego instynktu prokreacji wcześniej czy później zniszczy całe nasze potomstwo. Zamiast silnych, zdrowych dzieci, obdarzonych naturalnymi uczuciami, zobaczymy Ŝałosne okazy ludzkości powstałe w wyniku ekonomicznej kalkulacji, jako Ŝe względy ekonomiczne stają się w coraz większym stopniu podstawą małŜeństw i ich wyłącznym warunkiem wstępnym. A miłość szuka ujścia gdzie indziej.

Tutaj, jak wszędzie, moŜna przeciwstawić się Naturze przez jakiś czas, ale wcześniej czy później nastąpi nieuchronna zemsta. A kiedy człowiek zdaje sobie z tego sprawę, zwykle jest juŜ za późno.

Nasza własna szlachta dostarcza przykładu niszczących skutków wynikających z ciągłej odmowy zrozumienia podstawowych warunków koniecznych dla zawarcia normalnego związku małŜeńskiego. Tutaj moŜemy otwarcie zobaczyć wyniki tych nawyków reprodukcyjnych, które z jednej strony określone są presją społeczną, a z drugiej strony względami finan-sowymi. Pierwsza droga prowadzi do dziedzicznego osłabienia, a druga do zatruwania krwi; jako Ŝe wszystkie Ŝydowskie córki właściciela domu towarowego są widziane jako nadające się do powiększenia potomstwa Jego Wysokości. I po potomstwie to widać. Wszystko to prowadzi do całkowitej degeneracji. W dzisiejszych czasach nasza burŜuazja czyni wysiłki do pójścia tą samą drogą. Dojdą do tego samego końca.

Te nieprzyjemne prawdy są szybko i nonszalancko ignorowane, jak gdyby przez to moŜna było zmienić stan rzeczy. Ale nie moŜna. Nie moŜna zaprzeczyć, Ŝe ludność naszych wielkich miast coraz bardziej skłania się do korzystania z prostytucji w celu wypełnienia swoich instynktów, i przez to staje się coraz bardziej skaŜona plagą chorób wenerycznych. Efekty tej masowej infekcji mogą być obserwowane z jednej strony w zakładach dla obłąkanych, a z drugiej strony, niestety! wśród dzieci w naszych domach. Są one smutnymi i tragicznymi świadectwami ciągle rozszerzającej się plagi, jaka zatruwa nasze Ŝycie seksualne. Ich cierpienia są widocznymi efektami występków ich rodziców.

Jest wiele sposobów na pogodzenie się z tym nieprzyjemnym i strasznym faktem.

Wielu ludzi nic nie widzi, albo mówiąc ściślej, nie chce niczego widzieć. Jak dotąd jest to najprostsza i najłatwiejsza postawa. Inni chowają się za świętym płaszczem pruderii, równie śmiesznym, co fałszywym. Opisują cały stan rzeczy jako grzeszny i są głęboko oburzeni, kiedy stają twarzą w twarz z ofiarą. Zamykają swoje oczy w czcigodnej odrazie na tą bezboŜną plagę i modlą się do Wszechmogącego, Ŝeby On – jeśli to moŜliwe, po ich śmierci – spuścił

deszcz ognia i siarki jak na Sodomę i Gomorę i tym samym po raz kolejny dał nauczkę bez-wstydnej ludzkości. Są teŜ tacy, którzy są w pełni świadomi straszliwych skutków jakie ta plaga przynosi i jakie musi przynieść, ale po prostu wzruszają ramionami, całkowicie przekonani o tym, Ŝe nie są w stanie zrobić niczego przeciw temu zagroŜeniu. Tak więc rzeczy idą swoim własnym torem.

143

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Niewątpliwie wszystko to jest bardzo proste i wygodne, ale nie moŜna zapominać, Ŝe taki wygodne podejście do spraw moŜe mieć fatalne konsekwencje dla Ŝycia naszego narodu.

Wymówka, Ŝe inne narody nie radzą sobie lepiej, nie zmienia faktu naszego upadku, tyle Ŝe poczucie sympatii dla innych zagroŜonych narodów ułatwia nam zniesienie naszych cierpień.

Ale powstaje tutaj waŜne pytanie: który naród pierwszy podejmie inicjatywę opanowania tej plagi, a które narody się jej poddadzą? Taki będzie końcowy rezultat całej sytuacji. Obecny okres jest okresem próby dla wartości rasy. Rasa, która nie przejdzie przez ten test po prostu wymrze i zostanie zastąpiona przez zdrowsze i silniejsze rasy, które będą potrafiły wytrzymać większe trudności. Jako Ŝe ten problem przede wszystkim dotyczy naszych potomków, naleŜy do kategorii, o której mówi się ze straszliwym uzasadnieniem, Ŝe grzechy ojców będą odbijać się na ich potomkach do dziesiątego pokolenia. Takie są skutki wynikające z pogwałcenia praw krwi i rasy.

Grzech przeciwko krwi i rasie jest grzechem dziedzicznym i sprowadza katastrofę na kaŜdy naród, który go popełnia.

Postawa w stosunku do tego Ŝywotnego problemu w przedwojennych Niemczech była godna poŜałowania. Jakie środki przedsięwzięto w celu ograniczenia zaraŜeń wśród naszej młodzieŜy w duŜych miastach? Co zrobiono w celu połoŜenia kresu skaŜeniu i mamonizacji Ŝycia seksualnego? Co zrobiono w celu walki z rozprzestrzenianiem się syfilisu w całym naszym narodzie? Odpowiedź na to pytanie moŜe być najlepiej zilustrowana poprzez pokazanie, co powinno być zrobione.

Zamiast brać się za problem w przypadkowy sposób, władze powinny zdać sobie sprawę, Ŝe szczęście lub nieszczęście przyszłych pokoleń zaleŜy od tego rozwiązania. Ale aby to przyznać, naleŜałoby bezwzględnie podjąć odpowiednie działania. Podstawowym warunkiem byłoby skoncentrowanie uwagi całego kraju na tym strasznym niebezpieczeństwie, Ŝeby kaŜda jednostka zrozumiała waŜność walki z nim. Daremne byłoby nakładanie zdecydowanych zobowiązań – które są często trudne do zniesienia – i oczekiwanie, Ŝe będą one skuteczne, dopóki nie poinstruuje się dokładnie ludzi o konieczności nałoŜenia i akceptowania tych zobowiązań. To wymaga szeroko zakrojonego i systematycznego oświecania i wszystkie inne codzienne problemy, jakie mogą rozpraszać publiczną uwagę od tego wielkiego centralnego problemu powinny być usunięte w tło.

W kaŜdym przypadku, gdzie mamy do czynienia z naglącymi potrzebami lub zadaniami, które wydają się niemoŜliwe do skutecznego rozwiązania, opinia publiczna musi być skoncentrowana na jednym problemie i przekonana, Ŝe rozwiązanie tego problemu jest kwestią Ŝycia i śmierci. Tylko w ten sposób interes publiczny znajdzie się na takim poziomie, Ŝe będzie zmuszał ludzi do połączenia się w wielkim dobrowolnym wysiłku i osiągania waŜnych rezultatów.

Ta podstawowa prawda odnosi się takŜe do jednostki, o ile dąŜy ona do jakiegoś wielkiego celu. Zawsze musi skupiać swoje wysiłki na pewnym ograniczonym odcinku, jaki musi być ukończony zanim uczyni się następny krok. Ci, którzy nie chcą realizować swoich celów krok po kroku i nie skupiają swojej energii na osiąganiu poszczególnych etapów, nigdy nie osiągną końcowego celu. W pewnym momencie osłabną i padną. Ta systematyczność w do-chodzeniu do celu jest sztuką samą w sobie, i zawsze wymaga kaŜdej uncji energii dla posu-wania się krok za krokiem na wyznaczonej drodze.

Tak więc najwaŜniejszym wstępnym warunkiem koniecznym dla pokonania tego trudnego odcinka jest to, Ŝe władzom musi udać się przekonać masy, Ŝe cel, o który teraz idzie walka, jest jedynym celem wartym uwagi, i Ŝe od niego wszystko zaleŜy. Szerokie masy nigdy nie będą w stanie jasno zobaczyć całej drogi, jaka leŜy przed nimi bez zmęczenia i utraty wiary w ukończenie zadania. Do pewnego stopnia będą mieli cel w umyśle, ale mogą przejść całą drogę tylko małymi odcinkami, jak podróŜnik, który wie, gdzie ma się zakończyć jego podróŜ, ale który znacznie lepiej radzi sobie z niekończącą się drogą przebywając ją 144

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

stopniowo. Tylko w ten sposób moŜe nadal być zdeterminowany do osiągnięcia ostatecznego celu.

W ten sposób, z pomocą wszelkich form propagandy, problem walki z chorobą wene-ryczną powinien być przedstawiony ludziom – nie jako zadanie dla narodu, ale jako główne zadanie. KaŜdy dostępny środek powinien być uŜyty, aby wpoić prawdę o tej pladze w umysły ludzi, aŜ w końcu cały naród będzie przekonany, Ŝe wszystko zaleŜy od rozwiązania tego problemu – zdrowa przyszłość albo rozpad narodu.

Tylko po takim przygotowaniu – jeśli to konieczne, trwającym przez wiele lat – uwaga publiczna zostanie całkowicie skupiona i tylko wtedy będzie moŜna przedsięwziąć powaŜne i zdecydowane środki bez ryzyka, Ŝe nie zostanie się w pełni zrozumianym, albo nagłego roz-luźnienia ogólnej woli. Trzeba jasno powiedzieć, Ŝe powaŜna walka z tą plagą wymaga wielkich poświęceń i olbrzymiego nakładu pracy.

Wydanie walki syfilisowi oznacza walkę z prostytucją, uprzedzeniami, starymi nawy-kami, obecną modą, opinią publiczną i w końcu z fałszywą pruderią w pewnych kręgach.

Pierwszym podstawowym warunkiem, jaki musi być wypełniony, zanim państwo mo-Ŝe rościć sobie moralne prawo do walki z tymi wszystkimi rzeczami, jest ułatwienie zawierania wcześniejszych małŜeństw w przyszłym pokoleniu. Późne małŜeństwa sankcjonują zwyczaj, który z kaŜdego punktu widzenia jest i pozostanie hańbą ludzkości.

Prostytucja jest hańbą ludzkości i nie moŜe zostać usunięta metodami charytatywnymi ani akademickimi. Jej ograniczenie i ostateczne wyeliminowania zakłada usunięcie całej serii dodatkowych okoliczności. Pierwszym lekarstwem musi być ustanowienie warunków takich jak moŜliwość zawierania wcześniejszych małŜeństw, zwłaszcza dla młodych męŜczyzn –

jako Ŝe kobiety są w tej materii stroną pasywną.

Ilustracją tego, jak daleko w złym kierunku obecnie często idą ludzie, jest fakt, Ŝe nierzadko słyszy się, jak matki w tak zwanych „lepszych” kręgach otwarcie wyraŜają swoje zadowolenie z tego, Ŝe znalazły dla swoich córek męŜów, którzy juŜ [sown his wild oats]. Jako Ŝe nie brakuje męŜczyzn tego rodzaju, biedne dziewczyny z radością wyjdą za nich, a dzieci będą widocznym efektem takich „rozsądnych” związków.

Jeśli pomyśleć, niezaleŜnie od tego, Ŝe czyni się wszystko, aby powstrzymać proces prokreacji i Ŝe uparcie odmawia się Naturze jej praw, pozostaje tylko jedno pytanie: Dlaczego instytucja małŜeństwa nadal istnieje, i jakie są jej funkcje? Czy naprawdę nie jest w niczym lepsza od prostytucji? Czy nasz obowiązek wobec potomności nie odgrywa juŜ Ŝadnej roli? A moŜe ludzie nie rozumieją natury przekleństwa, jakie ściągają na siebie i swoje potomstwo poprzez karygodnie głupie lekcewaŜenie jednego z podstawowych praw Natury? Oto jak cywilizowane narody degenerują się i stopniowo upadają.

MałŜeństwo nie jest celem samym w sobie, ale musi słuŜyć większemu celowi, którym jest powiększanie i podtrzymywanie ludzkiego gatunku i rasy. To jest jego wyłączne znaczenie i cel.

Jeśli to uznamy, jasne się stanie, Ŝe instytucja małŜeństwa musi być oceniana według tego, jak wypełnia przeznaczone jej funkcje. Dlatego wczesne małŜeństwa są waŜne, poniewaŜ młodzi nadal mają nieskazitelną siłę, która jest źródłem zdrowego potomstwa z nienaru-szonymi siłami obronnymi. Oczywiście nie jest to moŜliwe bez wcześniejszego podjęcia całej serii działań. Innymi słowy, rozwiązanie tej kwestii, która wydaje się sama w sobie niewielkim problemem, nie moŜe zostać dokonane bez zastosowania radykalnych środków. WaŜność tych środków powinna być zbadana i właściwie oceniona, zwłaszcza w czasie, kiedy tak zwana „socjalna” Republika okazała się być niezdolna do rozwiązania problemów mieszkanio-wych i tym samym uniemoŜliwiła niezliczonym parom zawarcie małŜeństwa. Tego rodzaju polityka przygotowuje drogę dla dalszego rozwoju prostytucji.

Kolejnym powodem, dla którego wczesne małŜeństwa są niemoŜliwe, jest nasza nonsensowna metoda regulowania płac, która o wiele zbyt mało uwagi zwraca na problem utrzy-145

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

mania rodziny. Tak więc będzie moŜna stawić prostytucji czoło tylko wtedy, gdy poprzez radykalne reformy społeczne ułatwi się zawieranie wczesnych małŜeństw. To jest pierwszy wstępny warunek rozwiązania tego problemu.

Po drugie, cała seria fałszywych poglądów musi zostać wyeliminowana z naszego systemu edukacji i wychowywania dzieci – czym dotychczas chyba nikt się nie martwił. Po pierwsze, konieczne jest ustanowienie równowagi pomiędzy rozwojem umysłowym i fizycznym.

To, co obecnie znane jest jako Gimnazjum, jest obrazą greckiej instytucji. Nasz system edukacji całkowicie stracił z oczu fakt, Ŝe zdrowy umysł moŜe istnieć tylko w zdrowym ciele.

To stwierdzenie, z nielicznymi wyjątkami, odnosi się zwłaszcza do szerokich mas narodu.

W Niemczech przed wojną nikt nie myślał o tej prawdzie. Karygodnie lekcewaŜono trening ciała, uwaŜano jednostronny trening umysłu za wystarczającą gwarancję wielkości narodu. Ten błąd musiał pokazać swoje efekty wcześniej, niŜ się spodziewano. Nie przez przypadek bolszewicka doktryna kwitnie w tych regionach, gdzie głód doprowadził ludność do degeneracji, jak w Centralnych Niemczech, Saksonii i Zagłębiu Ruhry. W tych okręgach zanotowano brak jakiegokolwiek powaŜnego oporu, nawet ze strony tak zwanych intelektualistów, przeciw tej Ŝydowskiej zarazie. Powód jest prosty – intelektualiści są zdegenerowani fizycznie, nie z powodu nędzy, ale edukacji. Intelektualizm edukacji modny wśród naszych wyŜszych klas powoduje, Ŝe nie są zdolni do walki o przeŜycie w epoce, w której fizyczna siła, a nie umysł jest dominującym czynnikiem. Dlatego nie są zdolni przetrwać. Prawie zawsze upośledzenie fizyczne jest zapowiedzią tchórzostwa.

Nadmierny nacisk kładziony na czysto umysłową edukację i konsekwentne lekcewaŜenie treningu fizycznego musi prowadzić do seksualnych myśli we wczesnej młodości. Ci chłopcy, których organizmy były wzmacniane sportem i gimnastyką są mniej podatni na seksualne zagroŜenia niŜ ci, którzy byli karmieni tylko umysłową strawą. Rozsądne metody edukacji nie mogą tego nie brać pod uwagę, i nie moŜemy zapominać, Ŝe oczekiwania zdrowego młodego męŜczyzny w stosunku do kobiety będą się róŜnić od oczekiwań przedwcześnie zdeprawowanego słabeusza.

Dlatego w kaŜdej gałęzi edukacji rozkład dnia musi być taki, aby zajmować wolny czas chłopca korzystnym rozwijaniem jego sił fizycznych. Nie moŜe marnować swoich młodych lat i zakłócać spokoju na ulicach i w kinach; ale po zakończeniu codziennej pracy powinien wzmacniać swoje młode ciało, aby ta siła nie przejawiała się w sposób nieodpowiedni.

Funkcją naszego systemu edukacji nie powinno być wyłącznie pompowanie wiedzy. Nasz system szkolnictwa musi pozbyć się poglądu, Ŝe trening ciała jest zadaniem, jakie powinno się pozostawić jednostce. Nie moŜna pozwolić na wolność grzechu przeciwko potomnym i tym samym przeciwko rasie.

Walka przeciw zatruwaniu umysłów musi być prowadzona równocześnie z trenowa-niem ciał. Obecnie nasze całe publiczne Ŝycie moŜna porównać do cieplarni, w której rosną seksualne myśli i pobudzenia. Rzut oka na repertuar naszych kin i teatrów wystarczy, aby dowieść, Ŝe to nie jest właściwa poŜywka, zwłaszcza dla młodych ludzi. Billboardy i reklamy przyciągają uwagę w najbardziej wulgarny sposób. KaŜdy, kto nie stracił całkowicie kontaktu z tęsknotami młodzieŜy, zda sobie sprawę, Ŝe to musi mieć bardzo powaŜne konsekwencje.

Ta kusząca i działająca na zmysły atmosfera wbija do głów młodzieŜy myśli które w ich wieku nadal powinny być im nieznane. Niestety, efekty tego rodzaju edukacji mogą być najlepiej dostrzeŜone w naszej współczesnej młodzieŜy która przedwcześnie dorosła i tym samym przed czasem się zestarzała. Sądy od czasu do czasu rzucają przygnębiające światło na Ŝycie duchowe naszych czternasto- i piętnastoletnich dzieci. Kto zdziwi się, Ŝe padają w tym wieku ofiarami chorób wenerycznych? Czy nie jest straszliwą hańbą widzieć, jak wielu fizycznie słabych i umysłowo zepsutych młodych ludzi zostało wprowadzonych w tajniki małŜeństwa przez dziwki w wielkich miastach?

146

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Nie; ci, którzy chcą powaŜnie walczyć z prostytucją muszą przede wszystkim pomóc w usunięciu duchowych podstaw, od których ona zaleŜy. Muszą usunąć moralne skaŜenie naszej miejskiej „kultury” bezwzględnie i nie zwracając uwagi na krzyk, jaki się podniesie.

Jeśli nie wyciągniemy młodzieŜy z bagna, w jakim się obecnie znajdują, utoną w nim. Ludzie, którzy nie chcą tego widzieć, celowo ich zachęcają i są winni rozprzestrzeniania skutków prostytucji w przyszłości – jako Ŝe przyszłość naleŜy do młodego pokolenia. Proces oczysz-czania naszej „kultury” musi być prowadzony praktycznie we wszystkich sferach. Scena, sztuka, literatura, kino, prasa, reklamy – zewsząd trzeba usunąć ślady skaŜenia i uŜyć ich w słuŜbie idei kulturalnych i narodowych. śycie człowieka musi być wolne od duszących perfum współczesnego erotyzmu i od kaŜdej nieludzkiej i pruderyjnej formy nieszczerości. We wszystkich tych sprawach cel i metody muszą być określone poprzez dokładne przemyślenie warunków przetrwania naszego narodowego zdrowia ciała i duszy. Prawo wolności osobistej jest drugorzędne w stosunku do podtrzymania rasy.

Tylko po wdroŜeniu w praktyce tych środków moŜna rozpocząć medyczną kampanię przeciw tej pladze z nadzieją na sukces. Ale tutaj równieŜ półśrodki będą bezwartościowe.

Daleko idące i waŜne decyzje będą musiały zostać podjęte. Półśrodkiem będzie pozwolenie nieuleczalnie chorym na zaraŜanie zdrowych ludzi. Humanitarne będzie pozwolenie na to, aby zginęły setki osób w celu ocalenia przed cierpieniem jednego człowieka. śądanie unie-moŜliwienia zaraŜonym ludziom kontynuowania rozmnaŜania się ma bardzo rozsądne podstawy, i jego właściwe wykonanie jest najbardziej humanitarnym zadaniem, przed jakim stoi ludzkość. Milionom ludzi zaoszczędzone zostaną nieszczęścia i niezawinione cierpienia, w efekcie czego stopniowo poprawi się zdrowie narodu. Zdecydowane działanie w ten sposób jednocześnie postawi tamę dalszemu rozprzestrzenianiu się chorób wenerycznych. Jeśli zajdzie konieczność bezlitosnego odizolowania wszystkich nieuleczalnie chorych, moŜe się im to wydać barbarzyństwem, ale będzie błogosławieństwem dla przyszłych pokoleń. Tymczasowy ból w tym stuleciu moŜe oszczędzić cierpienia przyszłym pokoleniom.

Walka z syfilisem i prostytucją, która przygotowuje mu drogę, jest jednym z największych zadań ludzkości; poniewaŜ nie chodzi tylko o rozwiązanie jednego problemu, ale o usunięcie wielu czynników, które przyczyniają się do tej plagi. Choroba ciała jest w tym wypadku tylko skutkiem chorobliwych warunków moralnych, społecznych i rasowych.

Ale jeśli z powodu indolencji albo tchórzostwa ta walka będzie doprowadzona do końca, moŜemy sobie wyobrazić, jakie będą warunki za 500 lat. Niewiele pozostanie w człowieku podobieństwa do Boga.

Co jednak zrobiono w Niemczech dla przeciwdziałania tej zarazie? Jeśli pomyślimy spokojnie, odpowiedź będzie przygnębiająca. Co prawda w kręgach rządowych straszliwe szkodliwe efekty tej plagi są dobrze znane, ale oficjalnie przyjęte środki zaradcze były nieefektywne i beznadziejnie nieudane. Majstrowali przy leczeniu objawów, pozostawiając całkowicie przyczyny zarazy. Prostytutki były badane i kontrolowane, i kiedy dostrzeŜono objawy zaraŜenia, kierowano je do szpitali. Po pozornym wyleczeniu ponownie je wypuszczano.

To prawda, Ŝe wprowadzono „prawo ochronne” które uznało za karalne przestępstwo odbycie stosunku seksualnego przez ludzi mających choroby weneryczne lub niecałkowicie wyleczonych. To prawo było słuszne w teorii, ale całkowicie zawiodło w praktyce. Po pierwsze, w większości przypadków kobiety odmawiały zjawiania się w sądzie jako świadkowie przeciwko męŜczyznom, którzy ukradli im zdrowie. Kobiety byłyby znacznie bardziej od męŜczyzn naraŜone na nieŜyczliwe uwagi, i moŜna sobie wyobrazić, jak byłaby ich pozycja gdyby zostały zaraŜone przez własnych męŜów. Czy kobieta powinna w takim przypadku złoŜyć skargę?

W przypadku męŜczyzn dodatkowym czynnikiem jest fakt, Ŝe często padają ofiarami tej plagi pod wpływem alkoholu. Nie potrafią wówczas właściwie ocenić „uwodzicielskiej piękności”, o czym dobrze wie kaŜda zaraŜona prostytutka, dlatego teŜ preferują one samot-147

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

nych męŜczyzn w tym stanie. W efekcie nieszczęśliwy męŜczyzna nie potrafi sobie później przypomnieć, kim była jego „dobrodziejka”, co nie jest dziwne w miastach takich jak Berlin czy Monachium. W wielu przypadkach byli to goście z prowincji, którzy zafascynowani ma-gią miejskiego Ŝycia, padali łatwo ofiarą prostytutek.

Ostatecznie kto jest w stanie stwierdzić, czy został zaraŜony, czy nie?

Czy nie zanotowano niezliczonych przypadków, w których pozornie wyleczeni ludzie ponownie zachorowali i czynili zło nie wiedząc o tym?

Tak więc w praktyce efekty tych środków legislacyjnych były negatywne. To samo dotyczy kontroli prostytucji, a nawet kuracji medycznych które są obecnie niebezpieczne i wątpliwe. Tylko jedno jest pewne. Zaraza rozprzestrzenia się coraz szerzej i szerzej pomimo wszelkich środków, i juŜ sam ten fakt całkowicie wystarczy, aby uznać tej środki za nieefektywne.

Wszystkie inne podjęte działania były równie nieskuteczne, co absurdalne. Nie zaha-mowano duchowej prostytucji wśród ludzi ani nie zrobiono niczego w tym kierunku.

Niech ci jednak, którzy nie uwaŜają tego problemu za powaŜny, przestudiują dane statystyczne dotyczące rozprzestrzeniania się tej zarazy, jej wzrost w ostatnim stuleciu i po-myślą o tym, czym moŜe się skończyć jej dalszy rozwój. Zwykły obserwator, dopóki nie jest szczególnie głupi, doświadczy zimnego dreszczu kiedy zrozumie powagę sytuacji.

Słabość i niezdecydowana postawa przyjęta w przedwojennych Niemczech wobec tego zjawiska mogą być jasno uznane za widoczne znaki narodowego upadku. Kiedy nie ma juŜ odwagi do walki o własne zdrowie, nie ma teŜ prawa do Ŝycia na tym świecie.

Jednym z widocznych znaków rozpadu starej Rzeszy był powolny spadek poziomu kulturalnego. Ale przez „kulturę” rozumiem nie to, co obecnie określa się mianem cywilizacji, która z kolei moŜe być traktowana jako nieprzyjazna dla duchowej wzniosłości Ŝycia.

Pod koniec poprzedniego stulecia zaczął pojawiać się w naszym świecie nowy element. Był to element dotychczas całkowicie nieznany i obcy dla nas. W dawnych czasach z pewnością były przestępstwa przeciwko dobremu smakowi; ale zwykle polegały one na odej-ściu od ortodoksyjnych kanonów sztuki, i potomni mogą odnaleźć w nich pewną wartość historyczną. Ale nowe produkty były nie tylko artystycznymi odchyleniami od normy, ale były teŜ duchowo zdegenerowane. Znaki nadchodzącego upadku stały się widoczne najpierw w sferze artystycznej.

Bolszewizacja sztuki jest jedyną formą Ŝycia kulturalnego i manifestacją duchową, do jakiej zdolny jest bolszewizm.

KaŜdy, komu to stwierdzenie wydaje się dziwne, powinien rzucić okiem na państwa które uległy bolszewizacji i ze zgrozą ujrzy makabryczne potworności wyprodukowane przez szalonych i zdegenerowanych ludzi. Artystyczne aberracje określane nazwami kubizmu i da-daizmu, od początku obecnego stulecia, są przejawami sztuki oficjalnie uznawanej przez państwo. To zjawisko było widoczne nawet w czasie krótkiego Ŝycia Bawarskiej Republiki Radzieckiej. MoŜna było wówczas łatwo zobaczyć, Ŝe wszystkie oficjalne plakaty, propagandowe obrazy i gazety pokazywały znaki nie tylko politycznej, ale i kulturalnej dekadencji.

Około sześćdziesięciu lat temu upadek polityczny, jakiego obecnie doświadczamy byłby równie niewyobraŜalny jak kulturalny upadek, jaki manifestuje się w kubizmie i futury-zmie od 1900 roku. Sześćdziesiąt lat temu wystawa tak zwanych dadaistycznych „doświadczeń” byłaby całkowicie niedorzecznym pomysłem. Organizatorzy takiej wystawy znaleźliby się wówczas w zakładzie dla obłąkanych, podczas gdy obecnie są mianowani przewodniczą-cymi stowarzyszeń artystycznych. Wtedy nigdy nie pozwolono by rozprzestrzeniać się tej epidemii. Opinia publiczna nie tolerowałaby jej, i rząd nie pozostałby cicho; jako Ŝe obowiązkiem rządu jest chronić ludzi przed umysłowym szaleństwem. Ale to szaleństwo wynikło z akceptacji tego rodzaju sztuki. Była to jedna z najgorszych zmian w historii ludzkości; po-148

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

niewaŜ oznaczała ona rozpoczęcie regresywnych zmian w mózgu człowieka, których końcowe etapy są niewyobraŜalne.

Jeśli zbadamy kierunek naszego Ŝycia kulturalnego w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat będziemy zdziwieni, jak daleko zaszliśmy w tym procesie regresji. Wszędzie znajdziemy zarazki powodujące rozrost pasoŜytów, które muszą wcześniej czy później doprowadzić naszą kulturę do ruiny. Tutaj znajdziemy niewątpliwe objawy powolnego rozkładu; i biada narodom, które nie potrafią zatrzymać tych chorobowych procesów.

W prawie wszystkich obszarach niemieckiej kultury i sztuki moŜna zaobserwować te chorobowe zjawiska. Wydaje się, Ŝe minęły juŜ czasy świetności i zaczął się szybki upadek.

Na początku wieku teatry wydawały się juŜ degenerować i przestawały być czynnikiem kulturalnym, oprócz teatrów dworskich, które przeciwstawiały się tej prostytucji narodowej sztuki.

Z tymi wyjątkami, jak równieŜ kilku innych porządnych instytucji, wystawiane na scenie przedstawienia były takie, Ŝe lepiej było, jeśli ludzie ich w ogóle nie odwiedzali. Smutną oznaką upadku był fakt, iŜ w przypadku wielu „centrów sztuki” umieszczono na drzwiach napis: „Tylko dla dorosłych”.

Pamiętajmy, Ŝe te środki ostroŜności musiały być podjęte w stosunku do instytucji, których głównym celem powinno być kształcenie młodych, a nie tylko zapewnianie rozrywki dla wyrafinowanych dorosłych. Co powiedzieliby o nich wielcy dramaturdzy dawnych czasów, i przede wszystkim co powiedzieliby o przyczynach, które uczyniły koniecznym ich zastosowanie? JakŜe zirytowany byłby Schiller i jakŜe oburzony byłby Goethe!

Ale kim są Schiller, Goethe i Shakespeare w porównaniu z bohaterami nowej, niemieckiej poezji! Skończeni i przestarzali, całkowicie niemodni. To jest typowe dla epoki, w której nie tylko nie powstaje nic dobrego, ale autorzy tego plugastwa piętnują wszystko, co było naprawdę wielkie w przeszłości. To zjawisko jest bardzo charakterystyczne dla takich epok. Im bardziej ohydni i nędzni są ludzie i produkty danej epoki, tym bardziej nienawidzą i oczerniają ideały i osiągnięcia poprzednich pokoleń. Ci ludzie najbardziej chcieliby zniszczyć wszelkie ślady przeszłości, aby nie pozostały Ŝadne moŜliwości porównania ich własnych bohomazów z prawdziwą sztuką. Dlatego im Ŝałośniejsze i mizerniejsze są produkty kaŜdej nowej ery, tym bardziej próbuje ona unicestwić wszystkie pomniki przeszłości. Ale kaŜde prawdziwe odkrycie czynione dla dobra ludzkości zawsze moŜe porównać się z tym, co było w przeszłości najlepsze; i często zdarza się, Ŝe te pomniki przeszłości gwarantują akceptację współczesnych produkcji. Nie ma strachu, Ŝe współczesne produkcje o prawdziwej wartości będą wyglądać blado i bezwartościowo wobec pomników przeszłości. To, co jest prawdziwym dodatkiem do skarbnicy ludzkiej kultury często podtrzymuje pamięć dawnych osiągnięć, aby umoŜliwić współczesnym właściwe zrozumienie tych nowych darów. Tylko ci, którzy nie mają niczego wartościowego do przekazania światu będą sprzeciwiać się wszystkiemu, co juŜ

istnieje i niszczyć to za wszelką cenę.

To jest słuszne nie tylko w odniesieniu do nowych zjawisk kulturalnych, ale i politycznych. Im gorsze są nowe ruchy rewolucyjne, tym bardziej będą próbować oczerniać stare formy. Tutaj równieŜ pragnienie przedstawienia ich byle jakich wytworów jako wielkich i oryginalnych osiągnięć prowadzi ich do ślepej nienawiści przeciwko wszystkiemu, co naleŜy do przeszłości i co jest lepsze od ich własnej pracy. Dopóki nadal istnieje na przykład historyczna pamięć Fryderyka Wielkiego, Fryderyk Ebert moŜe budzić tylko mizerny podziw. Bohater z Sans Souci tak się ma do byłych republikanów z Bremy jak słońce do księŜyca; księŜyc moŜe świecić tylko po zachodzie słońca. MoŜemy więc łatwo zrozumieć, dlaczego wszystkie nowe księŜyce w ludzkiej historii nienawidziły gwiazd. W polityce, jeśli Los chwi-lowo odda władzę w ręce tych miernot, nie tylko będą gorliwie plugawić i piętnować przeszłość, ale w tym samym czasie uŜyją wszelkich środków, aby uniknąć krytyki ich własnych działań. Prawo dla ochrony Republiki, jakie powstało w nowych Niemczech, moŜe być uznane za przykład tej prawdy.

149

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

MoŜna mieć uzasadnione podstawy do podejrzeń wobec kaŜdej nowej idei, doktryny, filozofii, ruchu politycznego lub ekonomicznego, który próbuje zaprzeczyć wszystkiemu, co stworzyła przeszłość albo przedstawiać to jako coś gorszego i bezwartościowego. KaŜda od-nowa naprawdę słuŜąca postępowi ludzkości zawsze musi rozpocząć się na poziomie, na którym połoŜono ostatnie kamienie poprzedniej struktury. Nie ma potrzeby wstydzić się uŜywania juŜ ustanowionych prawd; ludzka kultura, jak i sama ludzkość, jest efektem długiego rozwoju, w którym kaŜde pokolenie dokładało własną cegiełkę do całej budowli. Znaczeniem i celem rewolucji nie moŜe być zburzenie całego budynku ale usunięcie tego, co było źle dopasowane albo nieodpowiednie, i zabudowanie powstałego wolnego miejsca, po czym nastąpi dalsza rozbudowa całego budynku.

Tylko w ten sposób moŜna będzie mówić o postępie ludzkości; inaczej świat nigdy nie uwolni się od chaosu, poniewaŜ kaŜde pokolenie będzie uwaŜało odrzucenie przeszłości i niszczenie całego jej dorobku jako konieczny warunek dla rozpoczęcia nowej pracy.

Najsmutniejszą cechą stanu, w jakim znalazła się cała nasza cywilizacja przed wojną był nie tylko kompletny zanik naszych twórczych sił w sztuce i generalnie w kulturze, ale nienawiść i próba zatarcia pamięci o wielkich dziełach stworzonych w przeszłości. Pod koniec poprzedniego stulecia ludzie byli mniej zainteresowani tworzeniem nowych znaczących dzieł – zwłaszcza na polu sztuki dramatycznej i literatury – niŜ zniesławianiem najlepszych dzieł przeszłości i przedstawianiem ich jako gorszych i przestarzałych. Jak gdyby ten okres haniebnej dekadencji miał jakiekolwiek zdolności do stworzenia czegokolwiek wielkiego!

Wysiłki czynione dla ukrycia przeszłości przed oczami współczesnych dostarczyły jasnych dowodów faktu, Ŝe ci apostołowie przyszłości mieli złe intencje. Te objawy pokazały jasno, Ŝe nie chodziło o nowe, chociaŜ złe, idee kulturalne ale o podkopanie samych fundamentów cywilizacji. Dotychczas rozsądne uczucia artystyczne zostały całkowicie pomieszane, przygotowując duchową drogę dla politycznego bolszewizmu. Jeśli twórczy duch epoki Peryklesa przejawił się w Partenonie, era bolszewizmu wyraziła się w kubistycznym grymasie.

W związku z tym po raz kolejny naleŜy zwrócić uwagę na brak odwagi, jaki przejawiła część naszego narodu, mianowicie ci, którzy z powodu swojego wykształcenia i pozycji, powinni czuć się zobligowani do twardego przeciwstawienia się tej hańbie kulturalnej. Ale powstrzymali się od stawienia powaŜnego oporu i poddali się temu, co uznali za nieuniknione. Ich wycofanie się wynikało z czystego tchórzostwa – bali się, Ŝe głosiciele bolszewickiej sztuki mogą podnieść raban; jako Ŝe oni zawsze brutalnie atakują kaŜdego, kto nie chce uznać ich za twórców artystycznych, i próbują zdusić całą opozycję mówiąc, Ŝe są filistrami i za-ściankowymi umysłami. Ludzie drŜeli ze strachu, Ŝe mogą być oskarŜeni przez tych oszustów o brak podziwu dla sztuki, jak gdyby hańbą była niezdolność zrozumienia i podziwiania tworów tych umysłowych degeneratów i skończonych bandytów. Ci apostołowie kultury mieli jednak bardzo prosty sposób przedstawiania swoich wytworów jako dzieł najwyŜszej jakości.

Oferowali niezrozumiałe i wyraźnie szalone produkcje swoim współczesnym jako tak zwane

„doświadczenia wewnętrzne”. Tym samym uprzedzali całą krytykę ze strony swoich przeciwników. Oczywiście nikt nigdy nie wątpił, Ŝe mogą być takie wewnętrzne doświadczenia, ale powinny powstać wątpliwości, czy powinno się pokazywać takie halucynacje psychopa-tów lub bandytów reszcie zdrowej psychicznie ludzkości. Prace Moritza von Schwind albo Böcklina były równieŜ uzewnętrznieniami wewnętrznych doświadczeń, ale to były doświadczenia uzdolnionych artystów, a nie błaznów.

Ta sytuacja dostarczyła dobrej okazji dla zbadania Ŝałosnej tchórzliwości naszych tak zwanych intelektualistów którzy uchylili się od obowiązku stawienia powaŜnego oporu zatruwaniu zdrowych instynktów narodu. Pozostawili ludzi samych sobie, aby określili swoje nastawienie w stosunku do tego zuchwałego nonsensu. śeby nie zostać uznanych za nie zna-jących się na sztuce, przyjmowali kaŜdą karykaturę sztuki, aŜ w końcu stracili moŜliwość oceniania, co jest naprawdę dobre, a co złe.

150

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Ogólnie rzecz biorąc, było mnóstwo objawów pokazujących, Ŝe zatruta epoka się rozpoczęła.

* * *

Trzeba rozwaŜyć jeszcze inne krytyczne objawy. W XIX wieku nasze miasta coraz bardziej traciły charakter centrów cywilizacji i stawały się coraz bardziej centrami zamieszkania. W naszych wielkich nowoczesnych miastach proletariat nie przywiązuje się bardzo do miejsca zamieszkania. Wynika to z faktu, Ŝe ich miejsce zamieszkania jest przypadkowe, co z kolei wynika z częstych zmian wymuszonych warunkami socjalnymi. Nie ma czasu na przy-wiązanie się do miasta, w którym Ŝyją. Ale kolejny powód leŜy w kulturalnej jałowości naszych nowoczesnych miast. W czasie Wojny o Wyzwolenie miasta niemieckie były nie tylko niewielkie liczebnie, ale teŜ miały bardzo ograniczoną wielkość. W kilku naprawdę wielkich miastach mieszkali ksiąŜęta; dlatego prawie zawsze miasta te miały określoną wartość kulturalną. Te kilka miast z ludnością powyŜej pięćdziesięciu tysięcy mieszkańców były, w porównaniu ze współczesnymi miastami o tych samych rozmiarach, bogate w skarby naukowe i artystyczne. Kiedy Monachium miało nie więcej niŜ sześćdziesiąt tysięcy dusz było juŜ na drodze do tego, aby się stać jednym z pierwszych centrów niemieckiej sztuki. Teraz prawie kaŜde miasto przemysłowe ma tylu mieszkańców, nie mając oparcia w Ŝadnej prawdziwej wartości. Są to aglomeracje kamienic czynszowych i przeludnionych baraków mieszkalnych, i nic więcej. Byłoby cudem, gdyby ktoś przywiązał się do tak nic nieznaczącego miejsca. Nikt nie moŜe przywiązać się do miejsca, które oferuje tylko tak duŜo albo tak mało jak kaŜde inne miejsce, nie ma Ŝadnego własnego charakteru i gdzie starannie unika się wszystkiego, co mogłoby przypominać w jakikolwiek sposób sztukę.

Ale to nie wszystko. Nawet wielkie miasta stawały się coraz bardziej pozbawione prawdziwych dzieł sztuki w miarę wzrostu populacji. Przyjmowały coraz bardziej neutralną atmosferę i pokazywały ten sam obraz, chociaŜ na większą skalę, co małe miasteczka fabryczne. Wszystko, co nasze współczesne czasy wniosły do cywilizacji naszych wielkich miast jest absolutnie niewystarczające. Wszystkie miasta Ŝyją na chwale i skarbach przeszłości. Jeśli ze współczesnego Monachium zabierzemy wszystko, co zostało stworzone w czasach Ludwika II, przerazimy się widząc, jak mizerne były efekty artystycznych kreacji od tego czasu. To samo moŜna powiedzieć o Berlinie i większości naszych innych wielkich miast.

Konieczne jest zwrócenie uwagi na następującą rzecz: Nasze współczesne wielkie miasta nie mają wyróŜniających się pomników dominujących nad nimi, które moŜna by wskazać jako symbol całej epoki. Prawie kaŜde staroŜytne miasto ma pomnik wzniesiony ku jego chwale. Charakterystyczna sztuka staroŜytnych miast przejawiała się nie w prywatnych budynkach, ale w publicznych monumentach, które były wznoszone nie na chwilę, lecz na wieczność. Było tak, poniewaŜ nie reprezentowały one bogactwa jednego obywatela, ale wielkość i waŜność społeczności. Z tej inspiracji powstawały pomniki, które związywały pojedynczych mieszkańców z ich miastami w sposób, jaki często jest dla nas obecnie prawie niezrozumiały. To, co wpadało w oko pojedynczego obywatela to nie mierne prywatne budynki, ale imponujące struktury naleŜące do całej społeczności. W przeciwieństwie do nich, prywatne budynki miały drugorzędne znaczenie.

Kiedy porównamy wielkość tych staroŜytnych budynków publicznych z wielkością budynków prywatnych naleŜących do tej samej epoki, moŜemy zrozumieć wielką waŜność zasady, Ŝe dzieła odzwierciedlające i wpływające na Ŝycie społeczności powinny mieć pierwszeństwo przed wszystkimi innymi.

Pośród zniszczonych łuków i wielkich przestrzeni pokrytych ruinami staroŜytnego świata wielkie bogactwa, jakie nadal wzbudzają nasz zachwyt nie zostały nam pozostawione 151

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

przez handlowe pałace tamtych czasów, ale przez świątynie bogów i gmachy publiczne naleŜące do państwa. Cała społeczność była właścicielem tych wielkich gmachów. Nawet w Rzymie w czasie dekadencji nie wille i pałace zajmowały najwaŜniejsze miejsca, ale świątynie, łaźnie, stadiony, cyrki, akwedukty, bazyliki itp., które naleŜały do państwa i tym samym do całego narodu.

W średniowiecznych Niemczech ta zasada nadal była stosowana, chociaŜ koncepcja artystyczna była zupełnie inna. To, co w czasach staroŜytnych znajdowało swój wyraz w Akropolu albo Panteonie, zostało teraz ubrane w formę gotyckiej katedry. W średniowiecznych miastach te monumentalne struktury gigantycznie przewyŜszały mrowie małych budynków z drewna i cegły. I pozostały dominującymi cechami tych miast nawet w obecnych czasach, chociaŜ są coraz bardziej zasłaniane przez budynki mieszkalne. One decydują o charakterze i wyglądzie danego miejsca. Katedry, ratusze, giełdy zboŜowe, wieŜe obronne są zewnętrznym wyraŜeniem idei, która ma odpowiednik tylko w świecie antycznym.

Rozmiary i jakość naszych obecnych publicznych budynków znajdują się w godnym poŜałowania kontraście do gmachów reprezentujących prywatne interesy. Jeśli Berlin spo-tkałby los Rzymu, przyszłe pokolenia mogłyby patrzeć na ruiny Ŝydowskich domów handlowych i korporacyjnych hoteli jako na charakterystyczne przykłady kultury naszych czasów.

W samym Berlinie widać haniebną dysproporcję między budynkami naleŜącymi do Rzeszy i tymi wzniesionymi przez handel i finanse.

Fundusze przyznawane na budowle publiczne są w większości przypadków niedostateczne i naprawdę śmieszne. Nie są one budowane jako struktury które mają przetrwać, ale tylko z potrzeby chwili. śadna wyŜsza idea nie wpływa na tych, którzy zamawiają te budynki.

W czasach, kiedy budowany był berliński zamek, miał on zupełnie inne znaczenie niŜ w naszych czasach ma nowa biblioteka. Jeden okręt bojowy kosztuje sześćdziesiąt milionów marek, podczas gdy mniej niŜ połowę tej sumy przeznaczono na wybudowanie Reichstagu, który jest najwaŜniejszą budowlą wzniesioną dla Rzeszy i powinien być tak budowany, aby przetrwać wieki. Decydując o wewnętrznych dekoracjach, wyŜsza izba głosowała przeciwko uŜywaniu kamienia i zdecydowała, Ŝe ściany mają być pokryte tynkami. Tym razem parlamentarzyści podjęli właściwą decyzję: gipsowe głowy byłyby nie na miejscu wśród kamiennych ścian.

Społeczność jako taka nie jest dominującą cechą naszych współczesnych miast, nie ma się więc co dziwić, Ŝe społeczność nie jest reprezentowana w architekturze. W końcu musimy dojść do prawdziwej miejskiej pustyni, która będzie odzwierciedlona w całkowitej obojętności obywatela w stosunku do jego kraju.

To takŜe jest znak rozkładu kulturalnego i ogólnego upadku. Nasze czasy są całkowicie pochłonięte słuŜbie pieniądzowi. Dlatego nie ma się co dziwić, Ŝe czcząc takiego idola, poczucie heroizmu całkowicie zanika. Ale teraźniejszość tylko zbiera to, co w przeszłości zasiano.

* * *

Wszystkie te objawy, które poprzedzały ostateczny upadek Drugiej Rzeszy muszą być przypisane brakowi zdecydowanego i ogólnie akceptowanego światopoglądu i ogólnej niepewności wynikającej z tego braku. Ta niepewność pokazywała się, kiedy trzeba było roz-strzygać wielkie problemy i podejmować zdecydowane środki. Ten brak jest równieŜ odpowiedzialny za nawyk stosowania półśrodków, poczynając od systemu edukacji, niechęć do przyjmowania odpowiedzialności, kończąc na tchórzliwej tolerancji dla zła, nawet jeśli przy-znano, Ŝe ma ono destrukcyjne następstwa. Modny stał się wizjonerski humanitaryzm. Podda-jąc się tym aberracjom i oszczędzając uczucia jednostek, poświęcono przyszłość milionów ludzkich istnień.

152

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Zbadanie sytuacji religijnej przed wojną pokazuje, Ŝe ogólny proces rozbicia rozciągnął się równieŜ na tą sferę. DuŜa część narodu od dawna przestała mieć jakiekolwiek spójne i praktyczne spojrzenie na Ŝycie. W tej sprawie nie była najwaŜniejsza liczba ludzi, którzy zrzekali się swojej wiary, ale raczej szeroko rozpowszechniona obojętność. Kiedy dwa odłamy chrześcijaństwa utrzymywały misje w Azji i Afryce, w celu zapewnienia nowych wyznawców, te same odłamy traciły miliony wyznawców w Europie. Ich byli wyznawcy albo w ogóle przestawali uwaŜać religię za siłę kierującą ich Ŝyciem albo przyjmowali własną jej interpretację. Konsekwencje były odczuwalne zwłaszcza w moralnym Ŝyciu narodu. Nawia-sem mówiąc, naleŜy zaznaczyć, Ŝe postęp w rozpowszechnianiu chrześcijaństwa dokonany przez misje za granicą był bardzo niewielki w porównaniu z rozwojem muzułmanizmu.

NaleŜy teŜ wziąć pod uwagę, Ŝe atak na dogmatyczne zasady leŜące u podstaw ko-ścielnego nauczania stale przybierał na sile. Nasz świat byłby nie do pomyślenia bez istnienia wierzeń religijnych. Wielkie masy narodu nie składają się z filozofów. Dla nich wiara jest praktycznie wyłączną bazą moralnego światopoglądu. RóŜne proponowane substytuty w praktyce nie dały rezultatów pozwalających uwaŜać je za uŜyteczne zastępniki istniejących wyznań religijnych. Ale jeśli religijne nauczanie i wiara zostaną raz zaakceptowane przez szerokie masy jako główna siła w ich Ŝyciu, absolutny autorytet doktryny wiary stanie się podstawą wszelkich praktycznych wysiłków. MoŜe istnieć kilkaset tysięcy ludzi którzy potrafią Ŝyć mądrze i inteligentnie nie zaleŜąc od ogólnych standardów codziennego Ŝycia, ale miliony innych tego nie potrafią. Zwyczaje w codziennym Ŝyciu pełnią tą samą rolę co prawa w państwie i dogmaty w religii. Czysto duchowa idea jest zmienna i moŜe być poddawana niekończącym się interpretacjom. Tylko poprzez dogmaty nadaje jej się precyzyjną i konkretną formę, bez której nie mogłaby się stać Ŝywą wiarą. Inaczej duchowa idea nigdy nie stałaby się niczym więcej jak metafizyczną koncepcją, albo raczej filozoficzną opinią. Zgodnie z tym atak na dogmaty jest porównywalny z atakiem na prawa, na których opiera się państwo. I jeśli taki atak się powiedzie, spowoduje w końcu całkowitą polityczną anarchię; podobnie atak na religię doprowadzi do bezwartościowego religijnego nihilizmu.

Przywódca polityczny nie powinien oceniać wartości religii biorąc pod uwagę jej nie-dociągnięcia, ale powinien zapytać się, czy znajdzie jakiś inny, lepszy zastępnik dla niej. Dopóki nie będzie dostępny taki substytut, tylko głupek i bandyta pomyśli o obalaniu istniejącej religii.

Niewątpliwie duŜa część winy za obecną niezadowalającą sytuację religijną musi być przypisana tym, którzy obarczyli ideały religijne czysto materialnymi sprawami i tym samym rozpoczęli całkowicie daremny konflikt pomiędzy religią a nauką. W tym konflikcie zwycięstwo prawie zawsze będzie po stronie nauki, podczas gdy religia cięŜko ucierpi w oczach tych, którzy nie potrafią wejść głębiej niŜ tylko w powierzchowne aspekty nauki.

Ale największe szkody wyrządza wykorzystywanie religii do celów politycznych i handlowych. Zuchwali i pyskaci kłamcy którzy czynią to wyznanie wiary stentorowymi głosami przed całym światem tak, aby wszyscy marni śmiertelnicy mogli je usłyszeć, nie są gotowi umrzeć za nie jeśli zajdzie taka potrzeba, ale chcą lepiej Ŝyć. Są gotowi sprzedać swoją wiarę za polityczne korzyści. Za dziesięć mandatów parlamentarnych sprzymierzą się z marksistami, którzy są śmiertelnymi wrogami wszelkich religii. A za miejsce w rządzie oŜenią się nawet z diabłem, o ile ten nie zachował jakichś śladów porządności.

Fakt, Ŝe wielu ludzi w przedwojennych Niemczech czuło niechęć do Ŝycia religijnego, naleŜy przypisać błędom popełnionym przez tak zwaną partię "chrześcijańską" i bezwstyd-nym próbom identyfikacji wiary katolickiej z polityczną partią.

Ten fałszywy związek był fatalny. Dał kilka bezwartościowych mandatów parlamentarnych tym partiom, ale Kościół mocno ucierpiał.

153

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Skutki tej sytuacji musiał ponieść cały naród; rozwiązłość w Ŝyciu religijnym nastąpiła w momencie, w którym wszystko zaczęło się chwiać i kiedy groziło zniszczenie tradycyjnych podstaw moralności i etyki.

Jednak nawet te pęknięcia i rozpadliny w naszym organizmie społecznym mogłyby nie być niebezpieczne, gdyby nie powaŜne obciąŜenia na nim złoŜone; ale stały się katastrofalne, kiedy wewnętrzna solidarność narodu była najwaŜniejszym czynnikiem przetrwania burzy nadchodzących wydarzeń.

* * *

TakŜe w Ŝyciu politycznym Rzeszy moŜna było zauwaŜyć pewne anomalie, które za-powiadały katastrofę, o ile nie podejmie się w porę odpowiednich zmian lub poprawek. Brak orientacji w niemieckiej polityce wewnętrznej i zagranicznej był oczywisty dla kaŜdego, kto nie był ślepy. Najlepsze, co moŜna powiedzieć o kompromisach, wydaje się być w zgodzie z twierdzeniem Bismarcka, Ŝe „polityka to sztuka robienia tego, co moŜliwe”. Ale Bismarck był

nieco innym człowiekiem niŜ kanclerze, jacy po nim nastąpili. Ta róŜnica umoŜliwiła temu pierwszemu zastosowanie tej formuły jako esencji jego polityki, podczas gdy w ustach innych miała ona zupełnie inne znaczenie. Bismarck miał na myśli to, Ŝe w celu osiągnięcia określonego celu politycznego naleŜy uŜyć wszelkich dostępnych środków albo przynajmniej spróbować ich uŜyć. Ale jego następcy widzieli w tym zdaniu tylko deklarację, Ŝe niekoniecznie trzeba mieć jakieś polityczne zasady alko określone cele polityczne. Po raz kolejny brakowało im koniecznej podstawy – czyli określonego światopoglądu – i jasnego spojrzenia na prawa politycznej ewolucji, które jest konieczną umiejętnością dla przywódcy politycznego.

Wielu ludzi, którzy wówczas czarno to widzieli, potępiało brak idei i orientacji, ewi-dentnie widoczne w polityce Rzeszy. Rozumieli słabość i bezsens tej polityki. Ale tacy ludzie odgrywali tylko drugorzędne role w polityce. Ci, którzy rządzili krajem byli tak samo obojętni na zasady społecznej mądrości wyłoŜone przez myślicieli takich jak Houston Stewart Cham-berlain, jak nasi obecni przywódcy polityczni. Byli zbyt głupi Ŝeby myśleć samodzielnie, i zbyt zarozumiali Ŝeby przyjmować od innych instrukcje. Oxenstierna14) wyraził odwieczną prawdę, kiedy powiedział, Ŝe świat jest rządzony tylko przez cząstkę mądrości. Prawie kaŜdy urzędnik państwowy powinien posiadać atom naleŜący do tej cząstki. Ale od kiedy Niemcy stały się Republiką, nawet tej odrobiny zabrakło. Dlatego musieli ogłosić Prawo o ochronie Republiki, które zabrania posiadania takich poglądów i ich wyraŜania. Oxenstierna miał

szczęście, Ŝe Ŝył w tamtych czasach, a nie w naszej współczesnej mądrej Republice.

JuŜ przed wojną instytucja, która powinna reprezentować siłę Rzeszy – Reichstag –

był ogólnie uznawany za jej najsłabszy element. Tchórzostwo i strach przed odpowiedzialnością połączyły się tam w doskonały sposób.

Jedną z bezmyślnych uwag powszechnie dzisiaj powtarzanych jest ta, Ŝe w Niemczech system parlamentarny "nie sprawdza się od czasów rewolucji". To moŜe prowadzić do przypuszczenia, Ŝe inaczej było przed rewolucją. W rzeczywistości instytucja ta zawsze działała tylko w sposób niszczycielski dla kraju. I tak samo działała, kiedy większość ludzi niczego nie widziała albo raczej nie chciała niczego widzieć. Upadek Niemiec powinien być w niema-łym stopniu przypisany tej instytucji. To, Ŝe katastrofa nie nastąpiła wcześniej, nie było zasługą parlamentu, ale raczej tych, którzy sprzeciwiali się wpływowi tej instytucji, która w czasach pokoju kopała grób dla narodu niemieckiego i Rzeszy Niemieckiej.

Spośród wielkiej masy niszczącego zła związanego bezpośrednio lub pośrednio z parlamentem wybrałem tylko jeden najbardziej typowy dla tej nieodpowiedzialnej instytucji przykład. Mówię o przeraŜającej słabości i braku zdecydowania w prowadzeniu wewnętrznej i zewnętrznej polityki Rzeszy. MoŜna to przypisać przede wszystkim działaniom Reichstagu, które były jedną z podstawowych przyczyn klęski politycznej.

154

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

Wszystko, na co miał wpływ parlament, było robione połowicznie, niewaŜne z jakiego punktu na to patrzeć.

Zagraniczna polityka Rzeszy w kwestii sojuszy była przykładem niezdecydowania.

Chcieli utrzymać pokój, ale robiąc to szli prosto w stronę wojny.

Polityka wobec Polski równieŜ była prowadzona połowicznie. W jej wyniku ani Niemcy nie zwycięŜyli, ani Polacy nie byli zadowoleni, tylko Rosja stała się wroga.

Próbowali półśrodkami rozwiązać kwestię Alzacji i Lotaryngii. Zamiast raz na zawsze urwać łeb francuskiej hydrze i przyznać Alzacji-Lotaryngii równe prawa z innymi państwami niemieckimi, nie zrobili ani jednego, ani drugiego. Nie mogli jednak tego zrobić, skoro mieli w swoich szeregach największych zdrajców kraju, jak Herr Wetterlé z partii centrum.

Ze wszystkim tym jednak kraj mógłby sobie poradzić, gdyby ofiarą polityki stosowania półśrodków nie padła siła, od której zaleŜało istnienie Rzeszy: mianowicie armia.

Przestępstwo popełnione przez tak zwany niemiecki Reichstag w tej kwestii wystarczy, aby naród niemiecki przeklinał go po wsze czasy. Pod byle pretekstami parlamentarni pachołkowie ukradli z rąk narodu i wyrzucili bronie niezbędne do podtrzymania istnienia i tym samym obrony wolności i niepodległości naszego narodu. Gdyby groby na polach Flandrii nadal były otwarte, powstaliby z nich splamieni krwią oskarŜyciele, setki tysięcy najlepszych młodych Niemców którzy zostali wepchnięci w ramiona śmierci przez parlamentarnych zbójów bez sumienia, którzy nie byli przygotowani do pełnienia swojej funkcji albo byli tylko częściowo przygotowani. Ci młodzi, i miliony innych zabitych i okaleczonych, zostali strace-ni tylko i wyłącznie po to, aby kilkuset oszustów mogło prowadzić swoje polityczne manewry i rozwijać swoje doktrynerskie teorie.

Poprzez marksistowską i demokratyczną prasę, śydzi rozsiewali kolosalne kłamstwo o

„niemieckim militaryzmie” na całym świecie i próbowali obciąŜyć winą Niemcy na wszystkie moŜliwe sposoby, podczas gdy w tym samym czasie marksiści i partie demokratyczne odmawiały zgodzenia się na środki konieczne dla właściwego wyszkolenia naszych narodowych sił

obronnych. PrzeraŜające przestępstwo popełnione przez tych ludzi powinno być oczywiste dla kaŜdego, kto przewidział, Ŝe w przypadku wojny cały naród powinien zostać powołany pod broń i Ŝe z powodu cwaniactwa tych szanownych „wybrańców narodu”, jak sami siebie nazywali, miliony Niemców będą musiały stawić czoło wrogowi źle wyposaŜeni i niedostatecz-nie wyszkoleni. Ale nawet oprócz skutków prymitywnego i brutalnego braku sumienia, jakie przejawiali ci parlamentarni łajdacy, było całkiem jasne, Ŝe brak dobrze wyszkolonych Ŝołnierzy na początku wojny musi doprowadzić do jej przegrania; i to prawdopodobieństwo potwierdziło się w najstraszliwszy sposób w czasie wojny światowej.

Tak więc naród niemiecki przegrał walkę o wolność i niepodległość swojego kraju z powodu tchórzliwej i niewłaściwej polityki stosowanej w czasach pokoju wobec organizacji i szkolenia obronnych sił narodu.

* * *

Liczba rekrutów szkolonych w siłach lądowych była za mała; ale ten sam brak zdecydowania przejawiał się w odniesieniu do marynarki i uczynił tą broń narodowej samoobrony nieskuteczną. Niestety, nawet władze marynarki zostały skaŜone tym duchem niezdecydowania. Tendencja budowania statków trochę mniejszych od właśnie wypuszczonych przez Bry-tyjczyków nie była ani dalekowzroczna, ani tym bardziej genialna. Flota, która nie moŜe mieć takiej samej liczebności co flota prawdopodobnego wroga musi kompensować ten niedostatek przewagą siły bojowej pojedynczego statku. Liczy się siła bojowa, a nie Ŝaden rodzaj tradycyjnych „umiejętności”. W dzisiejszych czasach rozwój techniczny zaszedł tak daleko i został

tak bardzo wyrównany we wszystkich cywilizowanych państwach, Ŝe praktycznie niemoŜliwe jest wybudowanie przez jedno państwo okrętów, które miałyby większą siłę bojową niŜ okrę-155

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

ty drugiego państwa o tej samej wielkości. Ale tym bardziej niemoŜliwe jest zbudowanie mniejszych okrętów, które miałyby większą siłę bojową od większych okrętów.

W praktyce mniejsze rozmiary niemieckich okrętów mogły być utrzymane tylko za cenę szybkości i uzbrojenia. Próba uzasadnienia tej polityki była sama w sobie dowodem braku logicznego myślenia u przedstawicieli marynarki, którzy byli odpowiedzialni za te kwestie w czasach pokoju. Stwierdzili, Ŝe niemieckie 28-centymetrowe działa były zdecydowanie lepsze od brytyjskich 30,5-centymetrowych, jeśli chodzi o efektywność raŜenia.

Ale z tego samego powodu powinniśmy budować teŜ 30,5-centymetrowe działa; ich zadaniem powinno być osiągnięcie nie równości, ale przewagi w sile bojowej. Gdyby tak nie było, zbyteczne byłoby wyposaŜanie wojsk lądowych w 42-centymetrowe moździerze, jako Ŝe niemiecki 21-centymetrowy moździerz był znacznie lepszy od wszystkich ówczesnych francuskich dział o wysokiej trajektorii, i twierdze zostałyby zdobyte z uŜyciem 30,5-centymetrowych moździerzy. Dowództwo armii myślało jednak rozsądnie, a dowództwo marynarki nie. Zaniedbanie lepszej efektywności artylerii i szybkości wynikło z podstawowego błędu w przyjętej przez nich „zasadzie ryzyka”. Władze marynarki jeszcze w czasach pokoju odrzuciły moŜliwość ataku i tym samym od samego początku wojny musiały znajdować się w defensywie. Poprzez to nastawienie odrzucili takŜe szanse na zwycięstwo, które moŜe być osiągnięte tylko poprzez ofensywę.

Okręt, który jest wolniejszy i ma słabsze uzbrojenie zostanie zniszczony przez szyb-szego i silniejszego wroga, który zwykle moŜe strzelać z większej odległości. Wiele krąŜow-ników przeszło przez cięŜkie doświadczenia w związku z tym. Jak niewłaściwe były poglądy przewaŜające wśród władz marynarki w czasach pokoju, dowiedziono podczas wojny. Musieli modyfikować uzbrojenie starych okrętów i wyposaŜać nowe w lepsze uzbrojenie kiedy tylko była taka moŜliwość. Gdyby niemieckie okręty w bitwie o Skagerrak były równe wielkością, uzbrojeniem i szybkością okrętom angielskim, flota brytyjska zatonęłaby pod huragano-wym ogniem niemieckich 38-centymetrowych pocisków, które były bardziej celne i efektywne.

Japonia przyjęła inną politykę rozwoju marynarki. KaŜdy nowy okręt był budowany tak, aby jego siła bojowa była większa niŜ ewentualnego wroga. Z powodu tej polityki moŜna było uŜyć floty do ofensywy.

Podczas gdy władze armii odmówiły uznania tak fundamentalnie błędnych załoŜeń, marynarka – która niestety miała więcej przedstawicieli w parlamencie – poddała się duchowi, jaki tam panował. Marynarka nie była zorganizowana na silnych podstawach, i później była uŜywana w sposób niesystematyczny i niezdecydowany. Nieśmiertelna chwała marynarki, pomimo wszelkich przeciwności, musi być w całości przypisana pracy, efektywności i nieporównywalnemu bohaterstwu oficerów i załóg. Gdyby dowództwo marynarki przejawiało ten sam geniusz, wszystkie te poświęcenia nie poszłyby na marne.

Prawdopodobnie zdolności parlamentarne dowódcy marynarki w czasach pokoju stały się później przyczyną fatalnej klęski, jako Ŝe w rozbudowie marynarki zaczęły odgrywać większą rolę względy parlamentarne niŜ bojowe. Niezdecydowanie, słabość i niezdolność do przyjęcia logicznie spójnej polityki, typowe dla systemu parlamentarnego, skaziły władze marynarki.

Jak juŜ podkreślałem, władze armii lądowej nie pozwoliły sobie na pójście tak fundamentalnie błędną drogą. Ludendorff, który wówczas był pułkownikiem w Sztabie Generalnym, prowadził desperacką walkę z karygodnym niezdecydowaniem, z jakim Reichstag traktował większość Ŝywotnych problemów narodu i w większości głosował przeciwko nim. Jeśli ta walka była nieskuteczna, obciąŜa to parlament i częściowo nędzną i słabą postawę kanclerza Rzeszy, Bethmann-Hollwega.

Jednak ci, którzy byli odpowiedzialni za klęskę Niemiec nie wahali się, Ŝeby złoŜyć winę na ramiona jednego człowieka, który mocno przeciwstawiał się lekcewaŜącemu sposo-156

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

bowi, w jaki załatwiano interesy narodu. Ale jedno kłamstwo więcej nie robi róŜnicy tym urodzonym oszustom.

KaŜdy, kto myśli o poświęceniach, jakie ten naród musiał ponieść, w wyniku kary-godnych zaniedbań tych nieodpowiedzialnych jednostek; kaŜdy kto myśli o liczbie niepotrzebnie poległych i okaleczonych ludzi; kaŜdy kto myśli o hańbie jaka spadła na nas i o niezmierzonej nędzy w jakiej pogrąŜył się nasz naród – kaŜdy, kto rozumie, Ŝe wszystko to zdarzyło się po to, aby pozbawieni skrupułów karierowicze mogli zdobyć miejsce w parlamencie, zrozumie, Ŝe takie kreatury moŜna nazwać tylko łotrami, bandytami i łajdakami; inaczej te słowa nie miałyby znaczenia. W porównaniu ze zdrajcami, którzy sprzeniewierzyli się interesom narodu, kaŜdy inny krętacz jest wręcz człowiekiem honoru.

* * *

Szczególną cechą sytuacji było to, Ŝe wyciągano na widok publiczny błędy starych Niemiec tylko wtedy, kiedy solidarność narodowa mogła w ten sposób ucierpieć. Wtedy nieprzyjemne prawdy były otwarcie głoszone w uszy szerokich mas, podczas gdy przy wielu innych okazjach wiele innych rzeczy było karygodnie wyciszane albo po prostu zaprzeczano ich istnieniu, zwłaszcza wtedy, gdy otwarta dyskusja o tych problemach mogła doprowadzić do poprawy. WyŜsze władze rządowe wiedziały mało albo w ogóle nic o naturze i uŜytku propagandy w takich sprawach. Tylko śyd wiedział, Ŝe poprzez umiejętne i stałe uŜywanie propagandy moŜna ludziom przedstawić niebo jako piekło i na odwrót, najnędzniejsze Ŝycie moŜna przedstawić jako raj. śyd wiedział to i odpowiednio działał. Ale Niemiec, a raczej jego rząd, nie miał o tym Ŝadnego pojęcia. Podczas wojny za tą ignorancję trzeba było zapłacić najwyŜszą cenę.

* * *

Oprócz wspomnianych tutaj niezliczonych wad, jakie wpływały na Ŝycie Niemiec przed wojną, było wiele wybitnych cech pozytywnych. Patrząc obiektywnie, musimy przyznać, Ŝe większość naszych wad w duŜej mierze przewaŜała takŜe w innych krajach i wśród innych narodów, i to często w formie gorszej niŜ u nas; podczas gdy u nas było teŜ wiele prawdziwych zalet, których inni nie mieli.

Podstawowa przewaga Niemiec wynika z faktu, Ŝe prawie wyłącznie spośród wszystkich narodów europejskich, naród niemiecki najwięcej wysiłku włoŜył w zachowanie narodowego charakteru jego struktury ekonomicznej i z tego powodu był mniej poddany kontroli międzynarodowej finansjery, chociaŜ tutaj teŜ było wiele złych objawów.

Ta przewaga była bardzo niebezpieczna i okazała się później być jedną z głównych przyczyn wybuchu wojny światowej.

Ale nawet jeśli odrzucimy tą przewagę narodowej niezaleŜności w kwestiach ekonomicznych były z pewnością inne pozytywne cechy naszego Ŝycia społecznego i politycznego.

Były one reprezentowane przez trzy instytucje które były ciągłymi źródłami narodowej siły.

W swoich sferach były one niezrównanymi przykładami perfekcji.

Po pierwsze była to forma państwowości i sposób, w jaki rozwinęła się w Niemczech we współczesnych czasach. Oczywiście musimy wyłączyć tych monarchów, którzy jako istoty ludzkie podatni byli na słabości ich dotykające. Jeśli nie będziemy tolerancyjni w tej sprawie, przypadek obecnego pokolenia będzie beznadziejny; jeśli rozwaŜymy bowiem umiejętności i charakter przedstawicieli naszego obecnego reŜimu trudno sobie wyobrazić bardziej przeciętny poziom inteligencji i moralności. Jeśli zmierzymy „wartość” niemieckiej rewolucji poprzez osobistą wartość i kaliber jednostek, które ta rewolucja przyniosła niemieckiemu narodowi od listopada 1918 roku, moŜemy wstydzić się myśląc o osądzie, jaki potomność wyda 157

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

o tych ludziach, kiedy Prawo o ochronie Republiki nie będzie juŜ uciszać opinii publicznej.

Następne pokolenia z pewnością ocenią, Ŝe inteligencja i spójność naszych nowych przywódców niemieckich były odwrotnie proporcjonalne do ich przechwałek i wad.

Trzeba przyznać, Ŝe duch monarchii stał się obcy dla wielu obywateli, a zwłaszcza dla szerokich mas. Wynikło to z faktu, Ŝe monarchowie nie zawsze byli otoczeni najwyŜszą inteligencją – łagodnie mówiąc – i z pewnością nie zawsze przez osoby najczystszego charakteru.

Niestety wielu z nich wolało pochlebców od szczerych ludzi i otrzymywali „informacje” od tych pierwszych. To było źródło powaŜnego niebezpieczeństwa w czasach, kiedy świat przechodził przez okres wielkich zmian i kiedy zmiany te wpływały nawet na tradycje dworskie.

Przeciętny męŜczyzna czy kobieta nie mogli czuć fali entuzjazmu wzbierającego w piersi kiedy na przykład na przełomie wieków księŜniczka w mundurze jadąc na koniu prowadziła paradę Ŝołnierzy. Wysokie kręgi nie miały pojęcia o wraŜeniu, jakie wywierały takie parady na zwykłych ludziach; inaczej tak nieszczęśliwe zdarzenia nie miałyby miejsca. Sen-tymentalny humanitaryzm – nie zawsze szczery – utrzymywany w wysokich kręgach był często bardziej odpychający niŜ przyciągający. Kiedy na przykład księŜniczka X raczyła spróbować jedzenia w jadłodajni dla ubogich i stwierdziła, Ŝe jest doskonałe, taki gest mógłby spowodować świetne wraŜenie dawno temu, ale teraz miało efekt dokładnie odwrotny. Nawet jeśli Jej Wysokość nie miała pojęcia, Ŝe tego dnia jedzenie było zupełnie inne niŜ normalnie, wystarczyło, Ŝe ludzie o tym wiedzieli. Nawet najlepsze intencje stawały się w ten sposób pośmiewiskiem i powodem irytacji.

Opisy słynnej skromności praktykowanej przez monarchię, jego wczesnego wstawania i całodziennego mozołu do późnej nocy, a zwłaszcza stale powtarzana troska, Ŝe moŜe być niedoŜywiony – wszystko to wywierało złe wraŜenie na wielu ludziach. Nikt nie chciał wiedzieć, co i jak duŜo monarcha je i pije. Nikt nie Ŝałował mu posiłku ani snu. Wszyscy byli zadowoleni, kiedy monarcha jako człowiek i osobistość sprowadzał honor na swój ród i kraj i wypełniał swoje obowiązki jako suweren. Wszystkie te krąŜące legendy niewiele mu pomogły, a spowodowały wiele strat.

Wszystko to były jednak drobiazgi. Znacznie gorsze było uczucie, rozprzestrzeniające się w narodzie, Ŝe rząd czuwa nad wszystkim i jednostka nie musi o nic się martwić. Dopóki rząd był naprawdę dobry, albo przynajmniej działał w dobrej wierze, wszystko było dobrze.

Ale kraj musiała spotkać katastrofa, kiedy stary rząd, który przynajmniej chciał dobrze, został zastąpiony przez nowy reŜim, który nie był tak porządny. Wtedy bierne posłuszeństwo i dziecinna wiara stawały się najgorszym wyobraŜalnym złem.

Ale były teŜ pewne niewątpliwie pozytywne wartości.

Przede wszystkim, monarchiczna forma rządów zapewnia stabilność kierunku spraw publicznych i zabezpiecza urzędy państwowe przed spekulacjami chciwych polityków. Co więcej, dostojna tradycja tej instytucji wzbudzała poczucie autorytetu monarchii. Poza tym cały korpus urzędników, a zwłaszcza armii, został podniesiony ponad poziom zobowiązań partyjnych polityków. Kolejną pozytywną cechą było to, Ŝe najwyŜszą władzę w państwie ucieleśniał monarcha, jako pojedyncza osoba, mogąca słuŜyć za symbol odpowiedzialności, którą monarcha musiał traktować znacznie powaŜniej niŜ jakakolwiek anonimowa większość parlamentarna. Słynna uczciwość i spójność niemieckiej administracji musi być głównie przypisana temu faktowi. W końcu monarcha wypełniał wielką funkcję kulturalną w narodzie niemieckim, co było rekompensatą za wiele defektów. Niemieckie miasta dworskie pozostały, nawet w dzisiejszych czasach, centrami artystycznego ducha który obecnie jest zagroŜony zniknięciem i staje się coraz bardziej materialistyczny. KsiąŜęta niemieccy w duŜej mierze wspierali sztukę i naukę, zwłaszcza w XIX wieku. Nasze obecne czasy nie mogą się z tamtymi równać.

* * *

158

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

W powoli rozszerzającym się procesie rozpadu całego porządku społecznego siłą, która stawiła największy opór, była armia. Była najsilniejszym źródłem edukacji, jakie posiadał

naród niemiecki. Z tego powodu cała nienawiść naszych wrogów skierowana była przeciwko temu orędownikowi narodowej samoobrony i wolności. Najsilniejszym świadectwem prze-mawiającym na korzyść tej wyjątkowej instytucji jest fakt, Ŝe była wyśmiewana i nienawi-dzona, ale takŜe budziła strach we wszystkich bezwartościowych elementach. Fakt, Ŝe międzynarodowi spekulanci, jacy zebrali się w Wersalu, aby dalej eksploatować i rabować narody skierowali swoją wrogość głównie przeciwko starej armii niemieckiej po raz kolejny dowodzi, Ŝe zasługuje ona na miano instytucji, która broniła naszej wolności przed siłami międzynarodowej finansjery. Gdyby armia nie stanęła na straŜy, cele wersalskich spekulantów zostałyby osiągnięte znacznie szybciej. Jest tylko jedno słowo, aby wyrazić, jak wiele naród niemiecki zawdzięcza armii – wszystko!

Armia wpajała ludziom poczucie odpowiedzialności, gdy ta cecha stała się bardzo rzadka i kiedy nawyk unikania jakiejkolwiek odpowiedzialności ciągle się rozprzestrzeniał.

Nawyk ten rozrastał się pod złym wpływem parlamentu, który sam w sobie był modelem nie-odpowiedzialności. Armia kształciła w ludziach osobistą odwagę kiedy zagraŜała nam epidemia tchórzostwa i kiedy duch poświęcenia własnych interesów dla dobra ogółu był traktowany prawie jak szaleństwo. W czasie, kiedy za inteligentnych uwaŜani byli tylko ci, którzy wiedzieli jak chronić i promować swoje własne interesy, armia była szkołą, w której poszczególni Niemcy uczyli się nie szukać zbawienia własnego narodu w fałszywej ideologii międzynarodowego braterstwa pomiędzy Murzynami, Niemcami, Chińczykami, Francuzami, Anglikami itd., ale w sile i jedności ich własnego państwa.

Armia rozwijała umiejętności podejmowania rozsądnych decyzji wtedy, gdy duch niezdecydowania i sceptycyzmu rządził postępowaniem ludzi. W czasie, kiedy mądrale wszędzie nadawali ton, odwagi wymagało utrzymywanie zasady, Ŝe lepszy jest jakikolwiek rozkaz niŜ jego brak. Ta jedna zasada reprezentuje zdrowy i rozsądny sposób myślenia, z którego nawet ślad nie pozostałby w innych gałęziach Ŝycia gdyby armia nie oŜywiała ciągle tej zasady. Wystarczający dowód moŜe być znaleziony w przeraŜającym niezdecydowaniu naszych obecnych władz rządowych. Nie mogą otrząsnąć się z umysłowego i moralnego letargu i podjąć jakiejś zdecydowanej linii postępowania, chyba Ŝe są zmuszeni do podpisania nowego dekretu eksploatującego naród niemiecki. Wtedy wypierają się wszelkiej odpowiedzialności jednocześnie podpisując wszystko, co ktoś daje im do podpisania, z gotowością zawodowego stenografa. Ich postępowanie łatwo wyjaśnić – nie są zmuszeni do podejmowania decyzji; decyzja jest im dyktowana.

Armia uczyła ducha idealizmu i poświęcenia dla ojczyzny i jej wielkości, podczas gdy w innych dziedzinach panowała chciwość i materializm. Ona uczyła narodowej jedności ludzi rozbitych na klasy i być moŜe jedyną jej słabością była jednoroczna słuŜba wojskowa, która była przywilejem danym osobom z wyŜszym wykształceniem. To była słabość, poniewaŜ

łamała zasadę całkowitej równości i oddzielała lepiej wykształconych od zwykłej społeczności wojskowej. Jako Ŝe wyŜsze klasy w ogóle nie wiedziały, co się dzieje w narodzie i stawały się coraz bardziej oderwane od zwykłych ludzi, moŜna dojść do wniosku, Ŝe armia mogłaby działać jako "błogosławieństwo", gdyby uniknęła wyodrębnienia tak zwanej inteligencji w swoich szeregach. To był błąd, Ŝe tak się nie stało, ale czy jakakolwiek instytucja na tej ziemi postępuje całkowicie bezbłędnie? Poza tym w armii i tak przewaŜały dobre strony, więc tych kilka błędów wynikało po prostu z ludzkiej niedoskonałości.

Ale największe uznanie dla armii starej Rzeszy naleŜy się z tego powodu, Ŝe w czasie, kiedy nie liczyła się w ogóle wartość jednostki, a tylko większości, przedkładała wartości jednostki nad wartości większości. Podtrzymując wiarę w jednostki, armia sprzeciwiała się typowo Ŝydowskiej i demokratycznej apoteozie liczebności. Armia szkoliła wtedy tych, którzy byli najbardziej potrzebni: prawdziwych męŜczyzn. Kiedy ludzie padali ofiarą zniewie-159

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

ściałości i rozwiązłości, 350,000 wyszkolonych młodych męŜczyzn co roku opuszczało szeregi armii. W trakcie dwuletniego szkolenia stracili miękkość i ich ciała stały się twarde jak stal. Młodzi ludzie, których nauczono przez dwa lata posłuszeństwa, nadawali się do rządzenia. Wyszkolonego Ŝołnierza moŜna poznać po jego kroku.

To była wielka szkoła narodu niemieckiego; i nie bez powodu ściągnęła na siebie gorzką nienawiść tych, którzy chcieli, Ŝeby Rzesza pozostała słaba i bezbronna, poniewaŜ

zazdrościli jej wielkości i byli opętani duchem pazerności i chciwości. Reszta świata rozumiała fakt, którego wielu Niemców nie chciało widzieć, albo dlatego, Ŝe byli ślepi na fakty, albo po prostu nie chcieli tego widzieć. Fakt ten był następujący: armia niemiecka była najpotęŜniejszą bronią w walce o wolność narodu niemieckiego i najlepszą gwarancją zapewnienia środków do Ŝycia dla jego obywateli.

* * *

Trzecią instytucją o pozytywnej wartości, oprócz monarchii i armii, była słuŜba cywilna.

Niemiecka administracja była lepiej zorganizowana i prowadzona niŜ administracja w innych krajach. Były zastrzeŜenia do biurokratycznej rutyny urzędników, ale ten stan rzeczy był podobny, jeśli nie gorszy, w innych krajach. Inne państwa nie posiadały cudownej solid-ności jaką ta organizacja miała w Niemczech, ani urzędnicy nie byli tak skrupulatni i uczciwi.

Znacznie lepiej być uczciwym i lojalnym biurokratą, niŜ nadmiernie wyrafinowanym i nowo-czesnym człowiekiem gorszego charakteru, co często oznacza takŜe ignorancję i nieefektywność. Jeśli insynuuje się dzisiaj, Ŝe niemiecka administracja w okresie przed wojną mogła być doskonała w biurokratycznych technikach, ale z praktycznego punktu widzenia była niekom-petentna, mogę dać tylko następującą odpowiedź: jaki inny kraj na świecie miał lepiej zorganizowane i administrowane przedsiębiorstwo niŜ na przykład niemieckie koleje państwowe?

To rewolucja zniszczyła tą organizację, kiedy nadszedł czas wyrwania jej z rąk narodu i oddania jej w słuŜbę międzynarodowym giełdowym kapitalistom, którzy pociągali za sznurki niemieckiej rewolucji.

Najbardziej zdumiewającą cechą słuŜby cywilnej i całej administracji cywilnej była ich niezaleŜność od zmienności rządów, których sposób myślenia politycznego nie miał

wpływu na postawę niemieckich urzędników państwowych. Po rewolucji ta sytuacja się całkowicie zmieniła. Efektywność i zdolności zostały zastąpione testem na wierność partii; niezaleŜność charakteru i inicjatywa nie przemawiały juŜ za urzędnikiem, ale raczej przeciwko niemu.

Cudowna siła i potęga starej Rzeszy opierała się na monarchii, armii i administracji.

Na tych trzech podstawach spoczywała wielka siła, której teraz całkowicie brakuje; mianowicie autorytet państwa. Autorytet państwa nie moŜe opierać się na parlamentarnym bełkocie, ani na prawach tworzonych dla obrony państwa, ani na wyrokach sądowych mających zastra-szyć tych, którzy mieli odwagę zakwestionować autorytet państwa, ale tylko na ogólnej pewności jaką ustanawia wśród ludzi administracja. Ta pewność jest z kolei niczym innym, jak wynikiem niewzruszonego wewnętrznego przekonania, Ŝe rząd i administracja kraju kieruje się bezinteresowną i szczerą dobrą wolą, i poczucia zgodności ducha prawa z moralnymi przekonaniami ludzi. Na dłuŜszą metę, systemy rządów nie są podtrzymywane terrorem, ale wiarą ludzi w wartość i szczerość tych, którzy administrują sprawami państwowymi.

* * *

ChociaŜ w okresie przed wojną było wiele zła, które dąŜyło do zaraŜenia i przeŜarcia wewnętrznych sił narodu, naleŜy pamiętać, Ŝe inne państwa cierpiały z jego powodu nawet 160

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział X – Dlaczego upadła Druga Rzesza?

bardziej niŜ Niemcy, i Ŝe te inne państwa nie upadły kiedy nadszedł czas kryzysu. Jeśli będziemy pamiętać, Ŝe te wady w przedwojennych Niemczech były przewaŜone przez wielkie pozytywne wartości, musimy gdzie indziej szukać przyczyn upadku. I one leŜą gdzie indziej.

Ostatecznym i najgłębszym powodem upadku Niemiec jest fakt, Ŝe problem rasowy był ignorowany i Ŝe nie zrozumiano jego waŜności w historycznym rozwoju narodów. Wydarzenia, jakie mają miejsce w Ŝyciu narodów nie są przypadkowe, ale są naturalnymi wynikami wysiłków podtrzymywania i powiększania gatunku i rasy, nawet jeśli ludzie nie są świadomi głębszych motywów swojego postępowania.

Przypisy:

14) Kanclerz Szwecji który przejął ster rządów po śmierci Gustawa Adolfa.

161

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

Rozdział XI

Rasa i naród

Są pewne prawdy, które stoją tak otwarcie na drogach Ŝycia, Ŝe wydaje się, Ŝe kaŜdy przechodzień moŜe je zobaczyć. Jednak z powodu ich oczywistości, większość ludzi odrzuca te prawdy albo przynajmniej nie jest ich świadoma. Ludzie są tak ślepi na niektóre najprostsze fakty w Ŝyciu codziennym, Ŝe są bardzo zaskoczeni, kiedy ktoś zwraca ich uwagę na coś, co wszyscy powinni wiedzieć. Wokół nas są setki tysięcy jajek Kolumba; ale mało jest obserwatorów takich, jak Kolumb.

Chodząc po ogrodach Natury, większość ludzi w swojej zarozumiałości myśli, Ŝe wszystko wie; ale prawie wszyscy są ślepi na jedną z najwaŜniejszych zasad, jaką Natura stosuje w swojej pracy. Zasada ta moŜe zostać nazwana wewnętrzną izolacją, i charakteryzuje ona kaŜdy Ŝywy gatunek na świecie.

Nawet pobieŜne zerknięcie wystarczy, Ŝeby zobaczyć, Ŝe niezliczone formy, w jakich przejawia się Ŝycie, są poddane podstawowemu prawu – moŜna je nazwać Ŝelaznym prawem Natury – które zmusza róŜne gatunki do pozostawania w określonych granicach swojej formy Ŝycia podczas podtrzymywania i rozprzestrzeniania swojego gatunku. KaŜde zwierzę parzy się tylko ze zwierzęciem własnego gatunku. Sikorka wiąŜe się z sikorką, bocian z bocianem, mysz polna z myszą polną, mysz domowa z myszą domową, wilk z wilczycą itp.

Odstępstwa od tego prawa mają miejsce tylko w wyjątkowych przypadkach. Zdarza się to zwłaszcza w niewoli, albo kiedy jakieś inne przeszkody uniemoŜliwiają odbycie kontaktu prokreacyjnego pomiędzy osobnikami tego samego gatunku. Ale wtedy Natura sprzeciwia się takim kontaktom z całej siły; jej protest widoczny jest w fakcie, Ŝe hybryda jest bez-płodna, albo płodność jej potomków jest ograniczona. W większości przypadków hybrydy i ich potomstwo nie potrafią obronić się przed chorobami albo zewnętrznym atakiem.

Takie działanie Natury jest całkowicie logiczne. KaŜda krzyŜówka pomiędzy dwoma gatunkami, które nie są całkowicie identyczne, prowadzi do produktu zajmującego pośrednie miejsce pomiędzy dwoma rodzicami. To oznacza, Ŝe potomstwo będzie wyŜej od rodzica stojącego niŜej w biologicznym porządku, ale nie aŜ tak wysoko, jak drugi rodzic. Z tego powodu musi ulec w walce przeciwko wyŜszemu gatunkowi. Takie połączenia sprzeciwiają się Naturze i jej woli selektywnego ulepszania Ŝycia w ogólności. Koniecznym wstępem dla takiego ulepszania jest nie łączenie ze sobą lepszych i gorszych jednostek, ale pozwolenie na całkowity triumf lepszych jednostek. Silniejszy musi dominować, a nie łączyć się ze słabszym, poniewaŜ to oznaczałoby poświęcenie swojej wyŜszej natury. Tylko urodzony słabeusz moŜe uwaŜać tą zasadę za okrutną, jako Ŝe jest wątły fizycznie i ograniczony umysłowo; gdyby takie prawo nie kierowało procesem ewolucji, wyŜszy rozwój Ŝycia organicznego byłby w ogóle nie do pomyślenia.

Ta konieczność utrzymania czystego potomstwa, zjawisko panujące w całym świecie naturalnym, skutkuje nie tylko ostrym rozgraniczeniem pomiędzy gatunkami, ale teŜ wewnętrznym podobieństwem cech charakterystycznych dla kaŜdego gatunku. Lis pozostaje lisem, gęś pozostaje gęsią, a tygrys – tygrysem. Jedyne róŜnica jakie mogą istnieć w obrębie gatunku dotyczą róŜnej siły, inteligencji, wytrzymałości itp., jakimi obdarzone są poszczególne osobniki. Nie moŜna znaleźć lisa który będzie przyjaźnie nastawiony do gęsi ani kota przyjaźnie nastawionego do myszy.

Dlatego walka pomiędzy róŜnymi gatunkami nie powstaje z powodu wzajemnej niechęci, ale z głodu i miłości. W obu przypadkach Natura patrzy na to spokojnie i jest nawet zadowolona z wyniku. Walka o przetrwanie odsiewa wszystkich słabych i chorych; podczas gdy walka samców o samicę daje najsilniejszemu prawo przedłuŜenia swojego gatunku. Ta 162

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

walka jest środkiem do poprawienia zdrowia i sił obronnych gatunku. Dlatego jest jedną z przyczyn leŜących u podstaw procesu jego dalszego rozwoju.

Gdyby sprawy wyglądały inaczej i proces rozwoju ustałby, mogłaby zajść nawet regresja. Jako Ŝe gorsi zawsze liczebnie przewaŜają nad lepszymi, zawsze rozmnaŜaliby się szybciej gdyby mieli te same moŜliwości przeŜycia i prokreacji; w końcowym efekcie lepsi musieliby usunąć się w tło. Dlatego konieczna jest korygująca interwencja na ich korzyść.

Natura czyni to poprzez ustanowienie rygorystycznych warunków Ŝycia, którym muszą się poddać i tym samym ogranicza ich liczebność; ale nawet ci, którzy przeŜyją, nie mogą roz-mnaŜać się bez przeszkód, jako Ŝe następuje nowa selekcja, zgodnie z siłą i zdrowiem.

Jeśli Natura nie Ŝyczy sobie, Ŝeby słabsze jednostki łączyły się z lepszymi, tym bardziej nie Ŝyczy sobie, aby wyŜsza rasa mieszała się z niŜszą; poniewaŜ w takim wypadku wszystkie jej wysiłki, czynione przez setki tysięcy lat, aby ustanowić ewolucyjnie wyŜszą istotę, stałyby się daremne.

Historia dostarcza nam niezliczonych przykładów dowodzących tego prawa. Pokazuje, z uderzającą jasnością, Ŝe zawsze kiedy Aryjczycy mieszali swoją krew z krwią niŜszej rasy następował upadek narodu, który był chorąŜym wyŜszej kultury. W Ameryce Północnej, gdzie ludność jest przewaŜnie teutońska, i gdzie element ten w niewielkim stopniu zmieszał

się z niŜszymi rasami, jakość ludności i cywilizacji jest zupełnie inna niŜ w Ameryce Centralnej i Środkowej. W tych krajach imigranci – którzy naleŜeli głównie do rasy Latynosów –

łączyli się z aborygenami, czasami w bardzo duŜym stopniu. W tym przypadku mamy jasny i zdecydowany przykład, do czego prowadzi mieszanie ras. Ale w Ameryce Północnej element teutoński, który zachował swoje rasowe dziedzictwo czyste i nie mieszał się z innymi rasami, zdominował kontynent amerykański i pozostanie jego władcą, dopóki nie padnie ofiarą zatru-cia swojej krwi.

Krótko mówiąc, efekty mieszania ras zawsze są następujące: a) poziom wyŜszej rasy ulega obniŜeniu,

b) zaczyna się fizyczna i umysłowa degeneracja, prowadząc powoli, ale nieustępliwie do wysychania sił Ŝyciowych.

Działanie, które sprowadza takie następstwa jest grzechem przeciwko woli Wiecznego Stwórcy. I jako Ŝe jest to grzech, będzie pomszczony.

Wysiłki człowieka do zbudowania czegoś, co sprzeciwia się Ŝelaznej logice Natury wprowadzają go w konflikt z zasadami, którym zawdzięcza swoje istnienie. Działając przeciwko siłom Natury przygotowuje drogę prowadzącą do ruiny.

Tutaj napotykamy bezczelny sprzeciw, typowy dla współczesnych pacyfistów, a inspirowany przez śydów. Oto i on: „Człowiek moŜe kontrolować nawet Naturę”.

Miliony powtarzają tą Ŝydowską bzdurę i w końcu wyobraŜają sobie siebie w pewien sposób jako zdobywców Natury. Ich jedyną bronią jest idea, i to bardzo niedorzeczna idea; jeśli ją zaakceptujemy, niemoŜliwe stanie się wyobraŜenie sobie istnienia świata.

Prawda jest taka, Ŝe nie tylko człowiekowi nie udało się pokonać Natury w Ŝadnej sferze, ale w najlepszym przypadku udało mu się uchylić rąbek wielkiej zasłony, jaka spoczywa na jej wiecznych tajemnicach. Nigdy niczego nie tworzy. Wszystko, co moŜe zrobić, to coś odkryć. Nie rządzi Naturą, a tylko Ŝywymi stworzeniami, które nie mają wiedzy, do jakiej on doszedł zgłębiając niektóre prawa i tajemnice Natury. Poza tym idea nie moŜe podwaŜyć warunków koniecznych dla istnienia i rozwoju ludzkości; jako Ŝe sama idea pochodzi wyłącznie od człowieka. Bez człowieka nie będzie ludzkich idei na tym świecie. Tak więc zawsze zaleŜy ona od istnienia człowieka, a tym samym od praw, które zapewniają człowiekowi moŜliwość istnienia.

163

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

I nie tylko. Pewne idee są ograniczone do pewnych ludzi. To odnosi się zwłaszcza do idei, które nie mają korzeni w obiektywnej prawdzie naukowej, ale w świecie uczuć. Innymi słowy, uŜywając zwrotu obecnie modnego i dobrze wyraŜającego tą prawdę: odzwierciedlają wewnętrzne doświadczenia. Wszystkie te idee, które nie mają nic wspólnego z zimną logiką, ale są manifestacjami uczuć, jak koncepcje etyczne i moralne itp., są nierozerwalnie związane z istnieniem człowieka. To twórczej sile wyobraźni człowieka takie idee zawdzięczają swoje istnienie.

Koniecznym warunkiem przetrwania takich idei jest istnienie określonych ras i określonych typów ludzi. Na przykład kaŜdy, kto szczerze wierzy, Ŝe pacyfizm powinien zwycięŜyć na świecie powinien zrobić wszystko co będzie w jego mocy, Ŝeby pomóc Niemcom zdobyć świat; w przeciwnym przypadku moŜe się okazać, Ŝe ostatni pacyfista zniknie ze świata z ostatnim Niemcem. Mówię to, poniewaŜ niestety tylko nasz naród, i Ŝaden inny, padł ofiarą tej idei. Czy ci się to podoba czy nie, musisz zapomnieć o wojnie, jeśli chcesz osiągnąć ideał

pacyfizmu. Nic innego nie było w planie amerykańskiego zbawiciela świata, Woodrowa Wil-sona. W to uwierzyli nasi wizjonerzy, i myśleli, Ŝe poprzez jego plany osiągną własne ideały.

Idea pacyfizmu i humanitaryzmu moŜe naprawdę stać się bardzo dobra, kiedy najwyŜsza rasa ludzkości zdobędzie taką władzę nad światem, Ŝe będzie jedynymi władcami ziemi.

Ta idea moŜe mieć szkodliwe następstwa tylko w takim stopniu, w jakim jej zastosowanie stanie się trudne, a w końcu niemoŜliwe. Tak więc najpierw walka, a potem pacyfizm. W

przeciwnym przypadku oznaczałoby to, Ŝe ludzkość czasy swojej świetności ma juŜ za sobą, i zgodnie z tym nastąpi nie zwycięstwo jakiegoś ideału moralnego, ale degeneracja do barbarzyństwa i chaos. Ludzie śmieją się z tego; ale nasza planeta poruszała się w kosmosie przez miliony lat niezamieszkana przez człowieka, i kiedyś znów moŜe taka być – jeśli ludzie zapomną, Ŝe osiągnęli swój poziom istnienia nie poprzez stosowanie idei szalonych wizjonerów, ale poprzez poznanie i rygorystyczne stosowanie Ŝelaznych praw Natury.

Wszystko to, co obecnie podziwiamy na świecie – nauka, sztuka, rozwój techniczny i odkrycia – są produktami twórczych umiejętności niewielkiej grupy ludzi, i być moŜe ich początki muszą być przypisane jednej rasie. Podtrzymanie cywilizacji zaleŜy wyłącznie od tych ludzi. Kiedy zginą, wszystko to, co czyni tą ziemię piękną, zabiorą ze sobą do grobu.

Jakkolwiek wielki będzie wpływ, jaki na przykład ziemia wywiera na ludzi, ten wpływ zawsze będzie zaleŜał od rasy. Niedostatek ziemi moŜe stymulować jedną rasę do największych wysiłków i największych osiągnięć; podczas gdy dla innej rasy niedostatek ziemi moŜe być powodem nędzy i niedoŜywienia ze wszystkimi ich konsekwencjami. Wewnętrzne cechy ludzi zawsze determinują sposób, w jaki oddziałują na nich zewnętrzne okoliczności. To, co prowadzi jedną rasę do śmierci głodowej, moŜe prowadzić inną rasę do cięŜszej pracy.

Wszystkie wielkie cywilizacje przeszłości upadły, poniewaŜ początkowo twórcza rasa wymarła wskutek skaŜenia krwi.

Najgłębsza przyczyna takiego upadku tkwi w fakcie, Ŝe ludzie zignorowali zasadę, Ŝe wszelka kultura zaleŜy od człowieka, a nie na odwrót. Innymi słowy, Ŝeby przetrwała pewna kultura, musi przetrwać typ ludzi, którzy ją tworzą. Ale to przetrwanie związane jest z nieubłaganym prawem mówiącym, Ŝe najsilniejszy musi zwycięŜyć i tylko on ma prawo przetrwać.

Ten, kto chce Ŝyć, musi walczyć. Kto nie chce walczyć na tym świecie, gdzie ciągła walka jest prawem Ŝycia, nie ma prawa istnieć.

MoŜe to brzmi twardo; ale w końcu taki właśnie jest porządek rzeczy. Jeszcze trudniejszy jest los tego, kto wierzy, Ŝe moŜe przezwycięŜyć Naturę, a w rzeczywistości ją znie-waŜa. Cierpienie, nędza i zaraza – oto jej odpowiedzi.

Ktokolwiek ignoruje albo gardzi prawami rasy, pozbawia się szczęścia, jakie chce osiągnąć. Stawia przeszkody na zwycięskiej drodze wyŜszej rasy i robiąc to przeszkadza pod-164

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

stawowemu warunkowi ludzkiego postępu. Obładowany humanitarnymi sentymentami, spada z powrotem na poziom tych, którzy nie są w stanie wspiąć się wyŜej.

* * *

Bezowocne są próby odpowiedzi na pytanie, jaka rasa lub rasy były pierwotnymi chorąŜymi ludzkiej kultury i tym samym prawdziwymi twórcami wszystkiego tego, co rozumiemy pod pojęciem ludzkości. Znacznie prościej odpowiedzieć na to pytanie w odniesieniu do obecnych czasów. Tutaj odpowiedź jest prosta i jasna. KaŜdy przejaw ludzkiej kultury, kaŜde dzieło sztuki, nauki i techniki, jakie obecnie widzimy, jest prawie wyłącznie produktem twórczej siły Aryjczyków. Ten fakt całkowicie usprawiedliwia wniosek, Ŝe to Aryjczyk dał początek wyŜszemu typowi ludzkości; tym samym reprezentuje archetyp tego, co rozumiemy pod pojęciem CZŁOWIEK. Jest Prometeuszem ludzkości, z jego lśniącego czoła skaczą boskie iskry geniuszu, zawsze na nowo rozpalając ogień, który w formie wiedzy rozjaśnia mrok nocy uchylając rąbka tajemnicy i pokazując człowiekowi, jak zostać władcą wszystkich stworzeń na ziemi. Jeśli zniknie, głęboka ciemność ogarnie ziemię; w ciągu kilku tysięcy lat ludzka kultura zniknie i świat stanie się pustynią.

Jeśli podzielimy ludzkość na trzy kategorie – twórców kultury, nosicieli kultury i niszczycieli kultury – tylko Aryjczycy mogą być traktowani jako przedstawiciele pierwszej kategorii. To oni kładli fundamenty i wznosili ściany wszystkich wielkich budowli ludzkiej kultury. Tylko kształt i kolor tych struktur moŜe być przypisany indywidualnym cechom róŜnych narodów. To Aryjczycy wznosili wielkie gmachy i tworzyli plany ludzkiego postępu; tylko sposób ich realizacji moŜe być przypisany cechom poszczególnych ras. W ciągu kilku dekad cała Wschodnia Azja przywłaszczyła sobie kulturę i nazwała ją własną, podczas gdy podstawą tej kultury jest myśl Greków i zdolności Teutonów. Tylko zewnętrzna forma – przynajmniej w pewnym stopniu – ukazuje ślady azjatyckiej inspiracji. Nieprawdą jest, jak niektórzy wierzą, Ŝe Japonia dodała europejską technikę do własnej kultury. Prawda jest raczej taka, Ŝe europejska nauka i technika zostały udekorowane pewnymi cechami japońskiej cywilizacji.

Podstawy obecnego Ŝycia w Japonii nie wynikają z pierwotnej kultury japońskiej, chociaŜ

określa ona zewnętrzne cechy kraju, jakie uderzają europejskich obserwatorów swoją fundamentalną odmiennością; prawdziwe podstawy współczesnego Ŝycia Japonii stanowią olbrzymie osiągnięcia naukowe i techniczne Europy i Ameryki, czyli Aryjczyków. Tylko poprzez przyjęcie tych podstaw róŜne narody Azji mogą zająć miejsce we współczesnym postępie świata. Naukowe i techniczne osiągnięcia Europy i Ameryki zapewniają podstawy do prowadzenia walki o środki do codziennego Ŝycia. Zapewniają one niezbędną broń i narzędzia do tej walki, i tylko ich zewnętrzne formy zostały stopniowo przystosowane do japońskiego sposobu Ŝycia.

Gdyby od dzisiaj ustał wpływ Aryjczyków na Japonię – przyjmując, Ŝe Europa i Ameryka upadłyby – obecny postęp japońskiej nauki i techniki mógłby trwać jeszcze przez krótki czas; ale w ciągu kilkudziesięciu lat źródła inspiracji wyschłyby, a zwycięŜyłby pierwotny charakter japoński, cała obecna cywilizacja skostniałaby i popadła z powrotem w sen, z którego została obudzona około siedemdziesięciu lat temu pod wpływem aryjskiej kultury. MoŜemy więc wyciągnąć wniosek, Ŝe podobnie jak obecny rozwój Japonii był związany z wpływem Aryjczyków, w niepamiętnych czasach zewnętrzny wpływ i zewnętrzna interwencja powołały do Ŝycia ówczesną japońską kulturę. Tą opinię bardzo mocno potwierdza fakt, Ŝe staroŜytna cywilizacja Japonii skostniała i skamieniała. Taki proces moŜe mieć miejsce tylko wtedy, kiedy naród traci twórczy rasowy rdzeń, albo jeśli ustał zewnętrzny wpływ który obudził i podtrzymywał rozwój kulturalny w tym regionie. Jeśli moŜna wykazać, Ŝe naród zawdzięcza podstawowe elementy swojej kultury obcym rasom, asymilując je i rozwijając, i 165

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

jeśli następnie ta kultura ulega skostnieniu kiedy ustaje wpływ zewnętrzny, taka rasa moŜe być nazwana nosicielem, ale nigdy twórcą kultury.

Jeśli poddamy róŜne narody ścisłemu testowi z tego punktu widzenia okaŜe się, Ŝe prawie Ŝaden z nich nie stworzył kultury, ale prawie wszystkie były tylko odbiorcami kultury stworzonej gdzie indziej.

Ten rozwój moŜe być przedstawiony jako zachodzący zawsze w podobny sposób: Plemiona aryjskie, często liczbowo śmiesznie małe, opanowywały obce narody, i pobudzone przez warunki Ŝycia jakie oferował im nowy kraj (klimat, Ŝyzność itp.), korzystając teŜ z obfitości siły roboczej dostarczanej im przez niŜszą rasę, rozwijały zdolności intelektualne i organizacyjne, jakie dotychczas były uśpione w tych plemionach zdobywców. W ciągu kilku tysięcy lat, albo nawet stuleci, dali Ŝycie kulturom, których podstawowe cechy całkowicie odpowiadały cechom ich twórców, chociaŜ przystosowane do specyfiki ziemi i cech pod-porządkowanego narodu. Jednak w końcu rasa zdobywców sprzeciwiała się zasadzie, którą pierwsi zaobserwowali, mianowicie utrzymywaniu czystości swojej rasy, i zaczynali mieszać się z podporządkowanymi narodami. Tym samym kładli kres swojej odrębnej egzystencji; grzech pierworodny popełniony w raju zawsze musi pociągać za sobą wydalenie winnych.

Po tysiącu lub więcej lat ostatnie widoczne ślady tych byłych panów mogą być znalezione w jaśniejszym odcieniu skóry, przekazanej poprzez aryjską krew podporządkowanej rasie, i w skostniałej kulturze, jaką niegdyś stworzyli Aryjczycy. Kiedy tylko krew zdobywcy, który był zdobywcą nie tylko cieleśnie, ale i duchowo, pogrąŜy się we krwi gorszej rasy, zniknie paliwo dla pochodni ludzkiej kultury i postępu. Kiedy krew byłej rasy panów pozostawiła lekką zmianę we krwi potomków jako symbol i wspomnienie, noc Ŝycia kulturalnego nieco rozjaśniała się słabym światłem promieniującym od produktów tych, którzy byli nosicielami pierwotnego ognia. Ich blask świeci wśród barbarzyństwa, do którego powróciła podporządkowana rasa, i często moŜe prowadzić pobieŜnego obserwatora do przekonania, Ŝe widzi przed sobą obraz współczesnej rasy, podczas gdy naprawdę patrzy w lustro, w którym odbija się przeszłość.

MoŜe się zdarzyć, Ŝe w swojej historii naród po raz drugi, albo nawet częściej, wejdzie w kontakt z pierwotnymi twórcami swojej kultury i moŜe nawet nie pamiętać o tym odległym związku. Instynktownie pozostałości krwi dawnej rasy panów będą dąŜyć do tego nowego zjawiska i to, co wcześniej było moŜliwe tylko pod przymusem, będzie mogło być teraz osiągnięte w dobrowolny sposób. Nowa fala kultury wzbiera i trwa, dopóki krew jej chorąŜych nie zostanie zafałszowana poprzez mieszanie się z podbitą rasą.

Zadaniem tych, którzy studiują powszechną historię cywilizacji, będzie zbadanie historii z tego punktu widzenia zamiast duszenia się pod nawałem zewnętrznych danych, jak często ma to miejsce w naszych obecnych naukach historycznych.

Ten krótki szkic zmian, jakie mają miejsce wśród ras, które są tylko nosicielami kultury, przedstawia takŜe obraz rozwoju, działalności i zniknięcia tych, którzy byli prawdziwymi twórcami kultury na świecie, mianowicie Aryjczyków.

Podobnie jak w naszym codziennym Ŝyciu geniusz potrzebuje specjalnej okazji, a czasami specjalnego bodźca, aby ujawnić swoją genialność, tak samo dzieje się w Ŝyciu narodów. W monotonii i rutynie codziennego Ŝycia nawet znaczący ludzie wyglądają tak samo jak inni i nie wystają ponad przeciętny poziom ich rodaków. Ale kiedy tacy ludzie znajdą się w szczególnej sytuacji która niepokoi i wyprowadza z równowagi innych, skromna osoba o pozornie zwyczajnych cechach ujawnia swój geniusz, często ku zaskoczeniu tych, którzy dotychczas znali go w codziennym Ŝyciu. To jest powód, dla którego prorok rzadko coś znaczy we własnym kraju. Wojna dostarcza świetnej moŜliwości obserwacji tego zjawiska. W czasach cierpienia, kiedy inni rozpaczają, pozornie nieszkodliwi chłopcy stają się nagle bohaterami, pełnymi zdecydowania, niezraŜonymi obecnością Śmierci i przejawiającymi cudowną umiejętność spokojnego rozumowania w tych okolicznościach. Gdyby nie nadeszła godzina 166

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

próby, nikt nie pomyślałby, Ŝe w ciele tego młodzieńca drzemie dusza bohatera. Prawie zawsze konieczny jest specjalny impuls, który postawi geniusza na pierwszym planie. Młot Losu, który tak łatwo miaŜdŜy jednego, nagle napotyka na opór stali, kiedy uderza w drugiego. Kiedy pęknie zwykła skorupa codziennego Ŝycia, rdzeń ukryty w niej ukazuje się oczom zdu-mionego świata. Otaczający świat uparcie nie wierzy, Ŝe to, co wydawało się być tak podobne, naprawdę ukazało nagle tak odmienne cechy. Ten proces powtarza się prawdopodobnie zawsze, kiedy pojawia się człowiek o niezwykłym znaczeniu.

ChociaŜ wynalazca nie staje się sławny dopóki nie wykona swojego wynalazku, błędem jest wierzyć, Ŝe twórczy geniusz nie istniał w nim do tego momentu. Od momentu jego narodzin iskra geniuszu Ŝyje w człowieku, który został obdarzony zdolnością prawdziwego tworzenia. Prawdziwy geniusz jest cechą wrodzoną. Nigdy nie moŜe być efektem kształcenia ani treningu.

Jak juŜ wcześniej wskazywałem, to samo odnosi się nie tylko do jednostek, ale i do ras. Narody, które przejawiały twórcze zdolności w pewnych okresach swojej historii, zawsze były ze swej natury twórcze, nawet jeśli ten fakt umykał powierzchownym obserwatorom.

Tutaj równieŜ uznanie z zewnątrz jest efektem praktycznych osiągnięć. Jako Ŝe świat nie jest w stanie rozpoznać geniusza jako takiego, moŜe zobaczyć tylko widzialne manifestacje geniuszu w formie wynalazków, odkryć, budowli, malowideł itd.; ale nawet tutaj mija wiele czasu, zanim nastąpi to uznanie. Podobnie jak jednostka obdarzona geniuszem albo przynajmniej ogromnym talentem nie moŜe wykorzystać tego daru dopóki nie znajdzie się w szczególnych okolicznościach, tak samo w Ŝyciu narodów twórcze zdolności często muszą czekać, aŜ zostaną pobudzone w pewnych okolicznościach.

Najlepszego przykładu tej prawdy dostarcza nam rasa, która była, i nadal jest chorąŜym ludzkiego postępu: rasa aryjska. Kiedy tylko Los stawia ich w szczególnych okolicznościach ich zdolności zaczynają rozwijać się i przejawiają się w konkretnej formie. Cechy kultury, jaką tworzą w takich okolicznościach, prawie zawsze zaleŜą od ziemi, klimatu i narodu, jaki sobie podporządkują. Ostatni czynnik – czyli cechy narodu – ma największe znaczenie.

Im bardziej prymitywne warunki techniczne, w których ma miejsce działalność cywilizująca, tym bardziej konieczne jest istnienie siły roboczej, która moŜe być zorganizowana i zatrudniona w miejsce maszyn. Gdyby nie potrafili zatrudnić członków niŜszych ras, jakie podbili, Aryjczycy nigdy nie uczyniliby pierwszego kroku na drodze do przyszłej kultury; podobnie jak bez pomocy oswojonych zwierząt nigdy nie doszłoby do wynalezienia maszyn, które w efekcie wyeliminowały potrzebę wykorzystywania siły tych zwierząt. Powiedzenie „Murzyn zrobił swoje, Murzyn moŜe odejść”, jest niestety całkowicie słuszne. Przez tysiące lat koń był

wiernym sługą człowieka i pomagał mu kłaść fundamenty ludzkiego postępu, który spowodował, Ŝe koń stał się zbędny. Jednak bez niego człowiek nie mógłby dojść do obecnego etapu rozwoju.

Jednym z najbardziej koniecznych warunków wstępnych dla utworzenia wyŜszego rodzaju cywilizacji jest istnienie członków niŜszych ras. Tylko oni mogą zastąpić brakujące maszyny, bez których niemoŜliwy jest Ŝaden postęp. Pewne jest, Ŝe pierwsze etapy ludzkiej cywilizacji opierały się bardziej na zatrudnieniu członków niŜszych ras niŜ na wykorzystaniu oswojonych zwierząt.

Dopiero kiedy podporządkowane rasy zostały zatrudnione jako niewolnicy, podobny los spotkał zwierzęta, a nie na odwrót, jak niektórzy chcą, abyśmy wierzyli. Najpierw podbity wróg został zaprzęgnięty do pługa, a dopiero później wół i koń zajął jego miejsce. Tylko pacyfiści mogą uwaŜać ten fakt za znak ludzkiej degradacji. Tacy ludzie nie potrafią zrozumieć, Ŝe musiała mieć miejsce taka ewolucja, Ŝeby człowiek mógł osiągnąć stopień cywilizacji, który oni dziś wykorzystują próbując zwrócić uwagę świata na swoje przemowy.

Postęp ludzkości moŜe być porównany do wspinania się po nieskończonej drabinie.

Nie moŜna wejść na wyŜszy szczebel, dopóki nie pokona się niŜszych szczebli. Aryjczyk mu-167

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

siał pójść drogą, jaką wskazywały mu rozsądek i rzeczywistość, a nie drogą, o jakiej marzą współcześni pacyfiści. Ta realna droga jest trudna; ale tylko ona ostatecznie prowadzi do celu, jaki inni wyobraŜają sobie w swoich marzeniach. Ale prawda jest taka, Ŝe ci marzyciele raczej oddalają człowieka od jego celu niŜ go do niego zbliŜają.

To nie przez przypadek pierwsze formy cywilizacji powstały tam, gdzie Aryjczyk wszedł w kontakt z niŜszymi rasami, podporządkował je i zmusił do posłuszeństwa. Członkowie tych niŜszych ras stali się pierwszymi narzędziami w słuŜbie rosnącej cywilizacji.

Tak więc Aryjczyk musiał kroczyć jasno określoną drogą. Jako zdobywca, podporządkował niŜsze rasy i skanalizował ich siły fizyczne pod swoim przywództwem, według swojej woli i zgodnie ze swoimi celami. Wymuszając na nich uŜyteczną, chociaŜ cięŜką pracę, nie tylko oszczędził Ŝycie tych, których podbił, ale prawdopodobnie spowodował, Ŝe ich Ŝycie stało się łatwiejsze niŜ przedtem w stanie tak zwanej „wolności”. Podczas gdy bezwzględnie utrzymywał swoją pozycję jako ich pan, był nie tylko panem, ale podtrzymywał i rozwijał cywilizację. ZaleŜała ona wyłącznie od jego wrodzonych zdolności, a tym samym od przetrwania rasy aryjskiej jako takiej. Kiedy tylko jednak jego poddani zaczęli zbliŜać się do poziomu swoich zdobywców, i prawdopodobnie zaczęli uŜywać ich języka, bariery oddzielające panów i sługi upadły. Aryjczyk zlekcewaŜył zachowanie czystości rasy i tym samym utracił prawo do Ŝycia w raju, jaki sam stworzył. PogrąŜył się w rasowej mieszaninie i stopniowo tracił swoją kulturalną kreatywność, aŜ w końcu stał się nie tylko umysłowo ale i fizycznie bardziej podobny do tubylców jakich sobie podporządkował niŜ do swoich przodków.

Jeszcze przez jakiś czas mógł Ŝyć w stolicy kultury, jaka nadal istniała, ale szybko rozpoczęło się skostnienie i odszedł w niepamięć.

Oto jak upadają kultury i imperia ustępując miejsca nowym tworom.

Mieszanie krwi i wynikające z niego pogorszenie czystości rasy są więc jedynymi powodami upadku staroŜytnych cywilizacji; poniewaŜ narodów nigdy nie niszczy wojna, ale utrata moŜliwości oporu, która jest wyłączną cechą czystych ras. Na tym świecie wszystko to, co nie jest czyste rasowo, jest śmieciem. KaŜde wydarzenie historyczne nie jest niczym innym, jak przejawem rasowego instynktu samozachowawczego, w dobrym lub złym znaczeniu.

* * *

Na pytanie, z czego wynika dominujące znaczenie Aryjczyków moŜna odpowiedzieć wskazując nie tyle na to, Ŝe Aryjczycy są obdarzeni silniejszym instynktem samozachowaw-czym, ale raczej w specyficznym sposobie, w jakim się on przejawia. Z subiektywnego punktu widzenia, wola Ŝycia jest wszędzie tak samo silna, a róŜnią się tylko formy, w jakich się ona wyraŜa. Wśród najbardziej prymitywnych organizmów instynkt samozachowawczy nie rozciąga się poza troskę o samego siebie. Egoizm, jak moŜemy nazwać ten popęd, jest tak dominujący, Ŝe zawiera takŜe element czasowy; co oznacza, Ŝe najwaŜniejsza jest tylko chwi-la obecna i nic nie pozostawia się dla przyszłości. Zwierzę Ŝyje tylko dla siebie, poszukując poŜywienia tylko kiedy czuje głód i walcząc tylko dla zachowania swojego Ŝycia. Dopóki instynkt samozachowawczy przejawia się wyłącznie w taki sposób, nie ma podstaw do stworzenia społeczności; nawet w najbardziej prymitywnej formie ze wszystkich, czyli rodziny.

Społeczność tworzona przez męŜczyznę i kobietę, poza łączeniem się w pary, wymaga rozszerzenia instynktu samozachowawczego, jako Ŝe gotowość do walki za samego siebie musiała zostać rozciągnięta takŜe na partnera. MęŜczyzna czasami zapewnia poŜywienie dla kobiety, ale w większości przypadków oboje rodziców zapewnia poŜywienie dla potomstwa. Prawie zawsze są gotowi bronić się nawzajem; tak więc tutaj znajdujemy pierwszy, chociaŜ nieskończenie prosty, przejaw ducha poświęcenia. Kiedy tylko ten duch rozszerza się poza wą-168

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

skie ramy rodziny, pojawiają się warunki, w których moŜna stworzyć większe społeczności, a w końcu nawet państwa.

NajniŜszy gatunek istot ludzkich przejawia tą umiejętność tylko w bardzo niskim stopniu, tak Ŝe często nie wychodzi on poza utworzenie społeczności rodzinnych. Ze wzrastającą gotowością do umieszczenia swoich osobistych interesów na drugim planie, rozwijają się zdolności organizowania bardziej złoŜonych społeczności.

Gotowość do poświęcenia czyjejś pracy, a jeśli to konieczne, takŜe Ŝycia, dla innych, ujawnia się w najwyŜej rozwiniętej formie w rasie aryjskiej. Wielkość Aryjczyka opiera się nie na jego mocach intelektualnych, ale na jego gotowości do poświęcenia wszystkich swoich zdolności w słuŜbie społeczności. Tutaj instynkt samozachowawczy osiąga najszlachetniejszą formę; Aryjczyk dobrowolnie podporządkuje się wspólnemu dobru i kiedy nadejdzie konieczność, poświęci nawet swoje Ŝycie dla społeczności.

Konstruktywne umiejętności Aryjczyka i szczególne umiejętności budowania kultury nie opierają się wyłącznie na jego uzdolnieniach intelektualnych. Gdyby tak było, potrafiłby on tylko niszczyć i nigdy nie miałby zdolności organizacji; jako Ŝe ta umiejętność całkowicie zaleŜy od gotowości jednostki do wyrzeczenia się własnych opinii i interesów i złoŜeniu ich w słuŜbie grupy ludzkiej. SłuŜąc wspólnemu dobru otrzymuje swoją nagrodę. Na przykład, nie pracuje bezpośrednio dla siebie, ale działa w grupie, do której naleŜy, nie tylko dla swojego zysku, ale dla dobra ogólnego. Duch tej postawy wyraŜany jest poprzez słowo: PRACA, która nie oznacza sposobu zapewnienia sobie codziennych środków do Ŝycia, ale produktyw-ne działanie które nie moŜe być sprzeczne z interesami społeczności. Kiedykolwiek aktywność człowieka kieruje się wyłącznie w stronę instynktu samozachowawczego nazywa się kradzieŜą lub lichwą, rabunkiem lub włamaniem itp.

Ta postawa umysłowa, która zmusza własny interes do usunięcia się na dalszy plan w stosunku do wspólnego dobra, jest pierwszym warunkiem wstępnym dla jakiegokolwiek rodzaju prawdziwej cywilizacji ludzkiej. Tylko z tego ducha wyrosły największe osiągnięcia człowieka, za które ich pierwotni wykonawcy nie otrzymali prawie Ŝadnej rekompensaty, ale które okazały się być źródłem obfitego zysku dla ich potomków. Tylko ten duch moŜe wyjaśnić, dlaczego często zdarza się, Ŝe ludzie mogą wytrzymywać trudną, ale uczciwą egzystencję, która nie oferuje im za ich trud niczego oprócz biednego i skromnego Ŝycia. Ale takie Ŝycie pomaga wzmacniać fundamenty, na których istnieje społeczność. KaŜdy robotnik, chłop, wynalazca, urzędnik państwowy, itp., który pracuje nie osiągając fortuny ani osobistego sukcesu, jest przedstawicielem tej idei, chociaŜ moŜe nigdy nie być świadomy głębokiego znaczenia jego działań.

Wszystko, co moŜna powiedzieć o pracy, która jest podstawowym warunkiem zapewnienia poŜywienia i podstawowych środków postępu ludzkości jest tym bardziej słuszne w odniesieniu do pracy wykonywanej dla ochrony człowieka i jego cywilizacji. Wyrzeczenie się własnego Ŝycia w imię społeczności jest ukoronowaniem idei wszelkiego poświęcenia. Tylko w ten sposób moŜna ochronić to, co zostało zbudowane przez człowieka i zapewnić, Ŝe nie zostanie to zniszczone rękami ludzi ani przez naturę.

W języku niemieckim istnieje słowo, które doskonale wyraŜa ten ukryty duch wszelkiej pracy: Pflichterfüllung, czyli słuŜbę dla ogólnego dobra przed rozwaŜaniem własnych interesów. Duch, jaki leŜy u podstaw tego rodzaju aktywności jest przeciwieństwem egoizmu i moŜna go nazwać idealizmem. Pojęcie to oznacza gotowość jednostki do poświęceń dla społeczności.

Niezwykle waŜne jest ciągłe przypominanie, Ŝe idealizm nie jest tylko powierzchownym przejawem emocji, ale raczej czymś, co zawsze było, i zawsze będzie, niezbędnym warunkiem istnienia ludzkiej cywilizacji; to właśnie z tej samej idei wyrasta słowo „Człowiek”.

To temu sposobowi myślenia Aryjczyk zawdzięcza swoją pozycję na świecie. A świat zawdzięcza aryjskiemu umysłowi rozwój koncepcji „ludzkości”; bo tylko z tego ducha powstała 169

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

twórcza siła łącząca w wyjątkowy sposób siłę mięśni z pierwszorzędnym intelektem, która stworzyła pomniki ludzkiej cywilizacji.

Bez idealizmu wszelkie zdolności umysłu, nawet najbardziej błyskotliwe, byłyby tylko zewnętrznymi zjawiskami bez wewnętrznej wartości, i nigdy nie byłyby twórczą siłą.

PoniewaŜ prawdziwy idealizm jest podporządkowaniem interesów i Ŝycia jednostki interesom i Ŝyciu społeczności, i poniewaŜ społeczność ze swej strony reprezentuje wstępny warunek kaŜdej formy organizacji, idealizm jest w najgłębszy sposób zgodny z ostatecznym celem Natury. To uczucie powoduje, Ŝe człowiek dobrowolnie uznaje, Ŝe siła i moc jest upo-waŜniona do przewodzenia, i dzięki temu staje się jedną z drobin, z których składa się cały porządek wszechświata.

Nieświadomie najczystszy idealizm jest zawsze związany z najgłębszą wiedzą. Jak bardzo jest to prawdziwe i jak mało prawdziwy idealizm ma związku z fantastycznymi tworami wyobraźni, staje się jasne kiedy zapytamy zdrowego i nie zepsutego chłopca o jego opinię. Ten sam chłopiec, który słucha przemów „idealistycznych” pacyfistów nie rozumiejąc ich, i często je odrzuca, gotów jest poświęcić swoje Ŝycie za ideały swojego narodu.

Nieświadomie jego instynkt zgodzi się z wiedzą, Ŝe przetrwanie gatunku, nawet za cenę Ŝycia jednostki, jest podstawową koniecznością i będzie protestował przeciwko fanta-zjom pacyfistycznych mówców, którzy w rzeczywistości są tchórzliwymi egoistami, chociaŜ

w przebraniu, którzy sprzeciwiają się prawom rozwoju ludzkości. Konieczne dla rozwoju ludzkości jest wpojenie jednostce ducha poświęcenia na rzecz ogólnego dobra, i nie ma tutaj miejsca na chorobliwe myśli tych łajdaków, którzy uwaŜają, Ŝe wiedzą lepiej niŜ Natura i którzy zuchwale krytykują jej wyroki.

W momentach, kiedy zanika postawa idealistyczna, moŜna zauwaŜyć osłabienie siły koniecznej dla utworzenia i podtrzymywania społeczności, a tym samym będącej koniecznym warunkiem istnienia cywilizacji. Kiedy duch egoizmu zaczyna przewaŜać wśród ludzi, pękają więzy społecznego porządku i człowiek, szukając osobistego szczęścia, spada z nieba prosto do piekła.

Potomni nie będą pamiętać tych, którzy gonili za własnymi interesami, ale będzie wy-chwalać tych bohaterów, którzy wyrzekli się osobistego szczęścia.

* * *

śyd jest najbardziej uderzającym przeciwieństwem Aryjczyka. Nie ma chyba Ŝadnego innego narodu na świecie, który rozwinąłby instynkt przetrwania tak mocno, jak tak zwany

„naród wybrany”. Najlepszym dowodem tego twierdzenia jest prosty fakt, Ŝe ta rasa nadal istnieje. Gdzie moŜna znaleźć inny naród, który w ciągu ostatnich dwóch tysięcy lat prze-szedłby tak niewielkie zmiany w sposobie myślenia i charakterze jak śydzi? Jaki inny naród ciągle brał udział w wielkich rewolucjach? Ale nawet po przejściu przez najbardziej gigantyczne katastrofy ogarniające ludzkość, śyd pozostał taki sam, jak zawsze. JakąŜ nieustępliwą wolę Ŝycia i przetrwania pokazuje nam ten fakt!

Intelektualne umiejętności śydów były ćwiczone przez tysiące lat. Dzisiaj śyd jest uwaŜany za „przebiegłego”; i w pewnym sensie właśnie taki był przez wieki. Jego umiejętności umysłowe nie są jednak wynikiem wewnętrznej ewolucji, ale raczej zostały ukształtowane poprzez lekcje, jakie śyd otrzymał od innych. Ludzki duch nie moŜe wspinać się w górę nie robiąc kolejnych kroków. KaŜdy krok wzwyŜ wymaga podstawy wcześniej zbudowanej –

przeszłości – która, ogólnie rzecz biorąc, mogła być połoŜona tylko przez cywilizację. Wszelkie myślenie w bardzo małym stopniu wywodzi się z osobistych doświadczeń. Największa część opiera się na zebranych doświadczeniach przeszłości. Ogólny poziom cywilizacji zapewnia jednostce, która w większości przypadków nie jest świadoma tego faktu, obfitość wcześniejszej wiedzy która pozwala na łatwiejsze dokonywanie dalszych kroków na drodze 170

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

postępu. Dzisiejszy chłopiec, na przykład, rośnie wśród przytłaczającej masy technicznych osiągnięć nagromadzonych w ciągu ostatnich stu lat, więc przyjmuje jako oczywiste wiele rzeczy, które sto lat wcześniej były nadal tajemnicami nawet dla największych ówczesnych umysłów. Jednak te rzeczy mają olbrzymie znaczenie dla tych, którzy rozumieją postęp, jaki dokonał się w tym zakresie i poprowadzą ten postęp o krok dalej. Gdyby geniusz z lat dwu-dziestych poprzedniego wieku dzisiaj wstał z grobu, trudniej byłoby mu zrozumieć nasze czasy niŜ współczesnemu piętnastolatkowi o przeciętnej inteligencji. Powracający z przeszłości geniusz musiałby zaopatrzyć się w ogromną ilość informacji, które nasz współczesny młodzieniec otrzymuje automatycznie w czasie dorastania pośród produktów nowoczesnej cywilizacji.

Jako Ŝe śyd – z powodów, którymi natychmiast się zajmę – nigdy nie miał własnej cywilizacji, podstawy jego intelektu zawsze były kształtowane przez innych. Jego umysł zawsze rozwijał się poprzez uŜywanie dostępnych mu osiągnięć cywilizacji.

Ten proces nigdy nie był odwrotny.

ChociaŜ wśród śydów instynkt samozachowawczy nie był słabszy, ale duŜo silniejszy niŜ wśród innych narodów, i chociaŜ łatwo było im stworzyć wraŜenie, Ŝe moŜliwości umysłowe śydów są przynajmniej równe moŜliwościom innych ras, śydom całkowicie brakuje najwaŜniejszego warunku wstępnego, mianowicie idealistycznego ducha. U śydów gotowość do poświęceń nie wykracza poza prosty instynkt przetrwania jednostki. W ich przypadku poczucie rasowej solidarności, jakie pozornie ukazują, jest bardzo prymitywnym instynktem stadnym, podobnym do instynktu innych organizmów na tym świecie. Znaczący jest fakt, Ŝe ten instynkt stadny zmusza jednostki do wzajemnej obrony tylko tak długo, jak istnieje wspólne niebezpieczeństwo, które powoduje konieczność lub celowość wzajemnej pomocy.

To samo stado wilków, które przed chwilą połączyło się w ataku na ofiarę, rozpadnie się na pojedyncze wilki kiedy tylko ich głód zostanie nasycony. To samo odnosi się do koni, które jednoczą się w obronie przed agresorem, ale rozdzielają się, kiedy tylko zagroŜenie mija.

Tak samo jest z śydami. Ich duch poświęcenia jest pozorny. Przejawia się tylko tak długo, jak istnienie jednostki czyni go absolutnie niezbędnym. Ale kiedy tylko wspólny wróg jest pobity, zagroŜenie dla pojedynczych śydów przezwycięŜone, a zdobycz zabezpieczona, znika pozorna harmonia i wszystko wraca do punktu wyjścia. śydzi działają w zgodzie tylko wtedy, gdy zagraŜa im wspólne niebezpieczeństwo, albo przyciąga ich wspólna zdobycz.

Kiedy te dwa motywy znikają, pojawia się najbrutalniejszy egoizm i ludzie, którzy Ŝyli razem w zgodzie, zmieniają się w hordę szczurów, zawzięcie walczących między sobą.

Gdyby śydzi byli jedynym narodem na świecie, pogrąŜyliby się w brudzie i błocie, wykorzystywaliby jeden drugiego i próbowaliby wyeliminować się nawzajem w zawziętej walce, chyba Ŝe ich całkowity brak ideału poświęcenia, który ujawnia się w ich tchórzostwie, zapobiegłby rozwojowi tej walki.

Tak więc jest całkowitym błędem interpretowanie wzajemnej pomocy śydów kiedy muszą walczyć – albo mówiąc ściślej, wykorzystywać – z innymi, jako wyraz idealistycznego ducha poświęcenia.

Tutaj równieŜ śyd postępuje idąc za głosem indywidualnego egoizmu. Dlatego państwo Ŝydowskie, które powinno być organizacją słuŜącą podtrzymywaniu i powiększaniu ra-sy, nie ma Ŝadnych granic terytorialnych. Terytorialne ograniczenie państwa zawsze wymaga pewnego idealizmu wśród członków rasy tworzącej państwo, a zwłaszcza właściwej akceptacji idei pracy. Państwo ograniczone terytorialnie nie moŜe być ustanowione ani podtrzymywane, dopóki ogólne nastawienie do pracy nie stanie się pozytywne. Jeśli brak tego nastawienia, brak takŜe koniecznej podstawy cywilizacji.

Dlatego naród Ŝydowski, pomimo zdolności umysłowych, którymi są najwyraźniej obdarzeni, nie ma kultury – z pewnością nie własnej kultury. Kultura, jaką śyd dzisiaj się cieszy, jest produktem pracy innych, i ten produkt jest deprecjonowany w rękach śyda.

171

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

Aby wydać właściwy osąd co do miejsca, jakie śyd zajmuje w stosunku do całej ludzkiej cywilizacji, musimy pamiętać o kluczowym fakcie, Ŝe nigdy nie było Ŝadnej Ŝydowskiej sztuki i Ŝe nic takiego konsekwentnie nie istnieje takŜe dzisiaj. Musimy zdać sobie sprawę, Ŝe zwłaszcza w dwóch królewskich domenach sztuki, mianowicie w architekturze i muzyce, śyd nie wykonał Ŝadnej twórczej pracy. Kiedy śyd produkuje coś na polu sztuki, cenzuruje tylko coś, co juŜ istnieje albo po prostu kradnie umysłową pracę innych. śydom całkowicie brakuje umiejętności, które są cechami tych ras, które były twórcami cywilizacji.

Do jakiego stopnia śyd przywłaszcza sobie cywilizację zbudowaną przez innych –

albo ściślej mówiąc, wypacza ją – wskazuje fakt, Ŝe kultywuje głównie sztukę wymagającą najmniejszej ilości twórczej inwencji, mianowicie sztukę dramatyczną. I nawet tutaj jest tylko kimś w rodzaju Ŝonglera, albo ściślej mówiąc, imitatora; poniewaŜ w tej dziedzinie równieŜ

brakuje mu kreatywności niezbędnej dla stworzenia naprawdę wielkich dzieł. Nawet tutaj nie jest twórczym geniuszem, ale powierzchownym naśladowcą, który pomimo wszelkich sztuczek i retuszy nie potrafi ukryć faktu, Ŝe w jego tworach nie ma wewnętrznego Ŝycia. W tym miejscu z pomocą przychodzi Ŝydowska prasa, która wykrzykuje „hosanna” nad głową największego nawet Ŝydowskiego partacza, dopóki reszta świata nie zostanie zmuszona do myślenia, Ŝe obiekt tak wielu pochwał musi być prawdziwym artystą, podczas gdy w rzeczywistości moŜe być tylko marnym udawaczem.

Nie; śydzi nie mają twórczych zdolności niezbędnych dla stworzenia cywilizacji; poniewaŜ w nich nie ma, i nigdy nie było, ducha idealizmu który jest absolutnie koniecznym elementem w wyŜszym rozwoju ludzkości. Dlatego umysł śyda nigdy nie moŜe być konstruktywny, ale zawsze destruktywny. W najlepszym razie moŜe czasami posłuŜyć zgodnie ze słowami poety jako „siła, która wiecznie zła pragnąc, dobro czyni”. To nie z powodu tej pomocy, ale pomimo tej pomocy, ludzkość czyni postęp.

Jako Ŝe śyd nigdy nie miał państwa opartego na ograniczeniach terytorialnych, i tym samym nigdy nie miał własnej cywilizacji, powstała idea, Ŝe mamy do czynienia z ludźmi określanymi jako nomadzi. To wielka i złośliwa pomyłka. Prawdziwy nomad posiadał określone terytorium, na którym Ŝył. Nie uprawiał go, jak czyni to osiadły rolnik, ale Ŝył z produktów swoich stad, z którymi wędrował po swoim terytorium. Naturalnym powodem tego trybu egzystencji był fakt, Ŝe ziemia nie była Ŝyzna i nie umoŜliwiała osiedlenia się. Poza tą naturalną przyczyną istniała jednak bardziej głęboka przyczyna: mianowicie, nie istniała w pobli-Ŝu mechaniczna cywilizacja, która poradziłaby sobie z naturalną nędzą tego regionu. Są tereny, na których Aryjczycy mogą ustanowić osady poprzez uŜycie środków technicznych, jakie rozwinęli w trakcie ponad tysiąca lat, nawet jeśli te terytoria musiałyby inaczej zostać porzucone, chyba Ŝe Aryjczycy chcieliby wędrować po nich na sposób nomadów; ale ich techniczna tradycja i wielowiekowe doświadczenie w uŜywaniu środków technicznych prawdopodobnie spowodowałyby, Ŝe sposób Ŝycia nomadów byłby dla nich nie do zniesienia. Powinniśmy pamiętać, Ŝe w czasie pierwszego okresu kolonizacji Ameryki wielu Aryjczyków zarabiało na Ŝycie jako traperzy, myśliwi itp., często wędrując w duŜych grupach z kobietami i dziećmi, swoim sposobem Ŝycia przypominając nomadów. Jednak kiedy tylko ich liczba się zwiększyła i potrafili zebrać większe środki, oczyścili kraj i wyparli tubylców, w tym samym czasie ustanawiając osady, które szybko rosły w całym kraju.

Aryjczyk był prawdopodobnie najpierw nomadem, a osadnikiem stał się w trakcie wieków. Ale z tego samego powodu nigdy nie był śydem! śyd nie jest nomadem; jako Ŝe nomad ma określoną postawę w stosunku do koncepcji „pracy”, i ta postawa słuŜyła za podstawę dalszego rozwoju kulturalnego, kiedy obecne były konieczne warunki intelektualne. W

postawie nomada jest pewien zasób idealizmu, nawet jeśli jest on raczej prymitywny. Jego cały charakter moŜe być obcy duchowi Aryjczyka, ale nigdy nie będzie odpychający. Ale w charakterze śyda nie ma nawet najmniejszego śladu idealizmu. śyd nigdy nie był nomadem, ale zawsze był pasoŜytem, tuczącym się na innych. Jeśli czasami porzucał regiony, w których 172

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

dotychczas Ŝył, nie czynił tego dobrowolnie. Był do tego zmuszony, poniewaŜ czasami był

wypierany przez naród, którego zmęczyło juŜ naduŜywanie gościnności przez takich gości.

śydowska ekspansja jest zjawiskiem pasoŜytniczym – jako Ŝe śyd zawsze szuka nowych Ŝywicieli dla swojej rasy.

Ale to nie ma nic wspólnego z Ŝyciem nomadów; poniewaŜ śyd nawet nie myśli o opuszczeniu terytorium, jakie niegdyś zajmował. Trzyma się tam gdzie jest tak mocno, Ŝe trudno go wypędzić nawet z uŜyciem przewaŜającej siły fizycznej. Rozszerza się na nowe terytoria tylko kiedy pewne warunki jego egzystencji są tam zapewnione; ale nawet wówczas

– w przeciwieństwie do nomada – nie zmieni swojego miejsca pobytu. Jest i pozostanie pasoŜytem który jak groźny zarazek rozprzestrzenia się na coraz większym obszarze, kiedy jakiś atrakcyjny teren go przyciągnie. Efekt jego obecności podobny jest do obecności wampira; gdziekolwiek się znajdzie, ludzie, którzy zapewnili mu gościnność, będą musieli wcześniej lub później wykrwawić się na śmierć. Dlatego śyd zawsze Ŝył w państwach naleŜących do innych ras i wewnątrz tych państw tworzył swoje własne państwo, ukryte pod maską „wspólnoty religijnej”, dopóki okoliczności zewnętrzne nie pozwalały na ujawnienie prawdziwej natury tej społeczności. Kiedy tylko śyd czuł się wystarczająco pewnie, aby utrzymać swoją pozycję bez przebrania, podnosił maskę i nagle pojawiał się jako ten, w którego wielu wcześniej nie wierzyło albo nie chciało widzieć: jako śyd.

śycie śyda to pasoŜytniczy rozwój na substancji innych narodów i państw, co spowodowało wykształcenie się specyficznego charakteru, jaki Schopenhauer kiedyś określił kiedy mówił o śydzie jako o „wielkim mistrzu kłamstw”. Sposób Ŝycia zmusza śydów do ciągłego kłamstwa, podobnie jak mieszkańcy krajów Północy muszą nosić ciepłe ubrania.

MoŜe Ŝyć pośród innych narodów i państw tylko dopóty, dopóki uda mu się wmówić im, Ŝe śydzi nie są osobnym narodem, ale przedstawicielami religii tworzącymi tym samym

„wspólnotę religijną”, chociaŜ szczególnego rodzaju.

Tak naprawdę jednak jest to pierwsze z jego wielkich kłamstw.

Musi ukrywać swój charakter i tryb Ŝycia, Ŝeby móc kontynuować swoją pasoŜytniczą egzystencję wśród narodów. Im większa inteligencja pojedynczego śyda, tym lepiej uda mu się zwodzić innych. MoŜe nawet odnieść tak duŜy sukces, Ŝe ludzie, którzy go ugościli uwierzą, Ŝe śyd pośród nich jest prawdziwym Francuzem, Anglikiem, Grekiem czy Włochem, który po prostu naleŜy do innego wyznania religijnego niŜ przewaŜającego w tych krajach.

Zwłaszcza w kręgach władzy wykonawczej państwa, gdzie urzędnicy mają ogólnie tylko minimum historycznego rozsądku, śyd moŜe względnie łatwo rozprzestrzeniać swoje haniebne kłamstwo. W tych kręgach samodzielne myślenie uwaŜane jest za grzech przeciwko świętym regułom określającym tryb awansu. Nie dziwi więc, Ŝe nawet dzisiaj w urzędach Bawarii, na przykład, nie ma nawet najmniejszego podejrzenia, Ŝe śydzi tworzą odrębny naród, a nie są tylko wyznawcami „wiary”, chociaŜ jedno zerknięcie do prasy naleŜącej do śydów dostarcza wystarczających dowodów na coś dokładnie przeciwnego dla kaŜdego, kto posiada choćby odrobinę inteligencji. śydowskie Echo jednak nie jest oficjalną gazetą, a tym samym nie jest autorytatywne w oczach tych urzędników.

śydostwo zawsze było narodem o określonym charakterze rasowym i nigdy nie od-róŜniali się tylko przynaleŜnością do określonej religii. Bardzo dawno temu, popędzani pragnieniem zdobycia miejsca na świecie, śydzi zaczęli rozglądać się za sposobami pozwalają-cymi na rozproszenie niewygodnego dla nich zainteresowania. Co mogło być bardziej skuteczne i w tym samym czasie poza podejrzeniem niŜ poŜyczenie i uŜycie idei wspólnoty religijnej? Tutaj takŜe wszystko jest skopiowane, albo raczej ukradzione; śyd nie moŜe posiadać Ŝadnej instytucji religijnej rozwiniętej na podstawie własnej świadomości, jako Ŝe brakuje mu jakiejkolwiek formy idealizmu; co z kolei oznacza, Ŝe wiara w Ŝycie po zakończeniu ziemskiej egzystencji jest mu obca. Umysł Aryjczyka nie jest w stanie wyobrazić sobie religii, która nie zawiera przekonania, Ŝe Ŝycie w tej czy innej formie będzie kontynuowane po 173

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

śmierci. W praktyce, Talmud nie jest księgą zawierającą zasady, według których jednostka powinna przygotować się na nadchodzące Ŝycie. Zawiera tylko zasady praktycznego i wygodnego Ŝycia na tym świecie.

Religijne nauczanie śydów jest przede wszystkim zbiorem instrukcji, jak utrzymać czystość Ŝydowskiej krwi i regulujących związki pomiędzy śydami i resztą świata: czyli ich relacje z nie-śydami. Ale Ŝydowskie nauki religijne nie zajmują się problemami moralnymi.

Zajmują się raczej problemami ekonomicznymi, i to w sposób bardzo drobiazgowy. W odniesieniu do moralnej wartości religijnego nauczania śydów istnieją i zawsze istniały bardzo wyczerpujące prace (nie ze strony śydów; jako Ŝe cokolwiek śydzi napiszą na ten temat, zawsze jest bardzo tendencyjne) które pokazują religię śydów w bardzo niepokojącym świetle. Sam śyd jest najlepszym przykładem, do czego prowadzi to religijne nauczanie. Jego Ŝycie na tym świecie i jego mentalność jest tak samo obca prawdziwemu duchowi Chrześcijaństwa, jak jego charakter był obcy wielkiemu Twórcy dwa tysiące lat temu. Twórca Chrześcijaństwa nie ukrywał Swojej oceny narodu Ŝydowskiego. Kiedy uznał to za konieczne, wy-gnał tych wrogów rasy ludzkiej ze Świątyni Boga; poniewaŜ wtedy, jak zawsze, uŜywali religii dla swoich handlowych interesów. Ale wtedy Chrystus został przybity do KrzyŜa za swoją postawę w stosunku do śydów; podczas gdy współcześni Chrześcijanie wstępują do partii politycznych i kiedy odbywają się wybory, poniŜają się do błagania o głosy śydów. Wchodzą nawet w polityczne intrygi z ateistycznymi partiami Ŝydowskimi przeciwko interesom własnego Chrześcijańskiego narodu.

Na tym pierwszym i podstawowym kłamstwie, celem którego jest przekonanie ludzi, Ŝe Ŝydostwo to nie naród, ale religia, oparte są kolejne kłamstwa. Jedno z dalszych kłamstw, na przykład, związane jest z językiem, jakim mówi śyd. Dla niego język nie jest instrumentem wyraŜania wewnętrznych myśli, ale raczej sposobem ich ukrywania. Kiedy mówi po francusku, jego myśli są Ŝydowskie; kiedy pisze rymy po niemiecku, wyraŜa tylko charakter własnej rasy.

Dopóki śydowi nie udało się opanować innych narodów jest zmuszony mówić ich językami, czy tego chce, czy nie. Ale kiedy świat stanie się niewolnikiem śydów, będzie musiał nauczyć się jakiegoś innego języka (na przykład esperanto), aby śyd mógł w ten sposób tym łatwiej dominować nad wszystkimi.

Jak bardzo cała egzystencja tego narodu opiera się na ciągłym kłamstwie dowodzą w unikalny sposób „Protokoły mędrców Syjonu”, które są brutalnie odrzucane przez śydów.

Jęcząc i zawodząc, Frankfurter Zeitung powtarza w kółko, Ŝe są one fałszywe. JuŜ to jest dowód ich autentyczności. To, czego nieświadomie Ŝyczy sobie wielu śydów, tutaj jest jasno pokazane. Nie ma konieczności pytać, z jakiego Ŝydowskiego mózgu powstały te rewelacje; ale niezwykle waŜne jest to, Ŝe ukazują, z prawie zastraszającą precyzją, mentalność i metody działania charakterystyczne dla śydów, i pisma te wyjaśniają w róŜnych kierunkach końcowe cele, do których dąŜą śydzi. Analiza prawdziwych wydarzeń jest jednak najlepszym sposobem osądzenia autentyczności tych dokumentów. Jeśli wydarzenia historyczne, jakie miały miejsce w ciągu ostatnich kilku stuleci zostaną przeanalizowane w świetle tej ksiąŜki, zrozumiemy, dlaczego Ŝydowska prasa nieustannie odrzuca i potępia je. śydowskie zagroŜenie zostanie opanowane, kiedy ludzie wejdą w posiadanie tej ksiąŜki i ją zrozumieją.

* * *

śeby dobrze poznać śyda, konieczne jest zbadanie drogi, jaką przeszedł wśród innych narodów w ciągu ostatnich kilku stuleci. Jeden przykład wystarczy Ŝeby dać jasny obraz. PoniewaŜ jego losy były takie same we wszystkich epokach – podobnie jak narody, na których koszt Ŝyją pozostały te same – dla przeprowadzenia wymaganej analizy najlepiej będzie wy-174

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

róŜnić poszczególne etapy jego rozwoju. Dla uproszczenia etapy te będą oznaczane kolejnymi literami alfabetu.

Pierwsi śydzi przybyli to miejsca wówczas zwanego Germanią w czasie inwazji rzymskiej; i jak zwykle, przybyli jako kupcy. Podczas zamieszania spowodowanego wielkimi migracjami plemion germańskich śydzi jakby zniknęli. MoŜemy więc uwaŜać okres, kiedy Germanie formowali pierwsze społeczności polityczne jako początek procesu, w którym Europa Środkowa i Północna zostały ponownie, tym razem na stałe, zjudaizowane. Zaczął się rozwój, który przebiegał zawsze w taki lub podobny sposób kiedykolwiek i gdziekolwiek śydzi wchodzili w kontakt z Aryjczykami.

* * *

(a) Kiedy tylko ustanowiono pierwsze stałe osady, śyd nagle „pojawił się”. Przybył

jako kupiec i na początku nie zadawał sobie trudu ukrywania swojej narodowości. Pozostawał

nadal otwarcie śydem, częściowo dlatego, Ŝe zbyt słabo znał język. Być moŜe ludzie innych ras odmawiali mieszania się z nim, więc nie mógł przyjąć Ŝadnego innego wyglądu niŜ obcy kupiec. Z powodu jego przebiegłości i subtelności, a takŜe braku doświadczenia ze strony ludzi, u których gościł, nie było problemem otwarte utrzymywanie swojego Ŝydowskiego charakteru. To mogło mu nawet pomóc; cudzoziemiec był Ŝyczliwie przyjmowany.

(b) Powoli, ale nieustępliwie zaczynał brać udział w ekonomicznym Ŝyciu dookoła niego; jednak nie jako producent, ale tylko jako pośrednik. Jego handlowa przebiegłość, naby-ta w ciągu tysięcy lat negocjacji i pośredniczenia, czyniła go w tym zakresie lepszym od Aryjczyków, którzy byli nadal naiwni i niezdarni, a ich uczciwość nie miała granic; w krótkim czasie zaczęło zagraŜać przekształcenie całego handlu w Ŝydowski monopol. śyd zaczął

poŜyczać pieniądze na lichwiarski procent, co jest jego stałym zajęciem. To on pierwszy wprowadził procent od poŜyczanych pieniędzy. Niebezpieczeństwo związane z tym wynalaz-kiem nie zostało od razu rozpoznane; co więcej, pomysł został przywitany z radością, poniewaŜ oferował chwilowe korzyści.

(c) W tym etapie śyd osiedlił się na stałe; zamieszkiwał specjalne części miast i miał

własne targi. Tak więc powoli zaczął tworzyć państwo w państwie. Patrzył na handel i wszelkie transakcje pienięŜne jako na przywilej naleŜący wyłącznie do niego i bezwzględnie to wykorzystywał.

(d) W tym etapie finanse i handel stały się jego całkowitym monopolem. W końcu, jego lichwiarskie procenty spowodowały sprzeciw, wzrastająca zuchwałość przejawiana przez śydów wzbudzała ogólne oburzenie, podczas gdy jego obnoszenie się z bogactwem powodowały powszechną zazdrość. Naczynie jego nieprawości napełniło się po brzegi, kiedy wśród swoich towarów zawarł takŜe własność ziemi i tym samym zdegradował ziemię do poziomu towaru. PoniewaŜ sam nigdy nie uprawiał ziemi ale uwaŜał ją tylko za obiekt do eksploatacji, na którym chłopi mogą pozostać, ale tylko pod warunkiem, Ŝe podporządkują się najbardziej bezdusznemu egzekwowaniu naleŜności przez nowego pana, ogólna niechęć do śydów stale rosła i w końcu przekształciła się w otwartą wrogość. Jego wygórowana tyrania stała się dla ludzi całkowicie nie do zniesienia i ludzie zbuntowali się przeciw niemu i uŜyli fizycznej siły. Zaczęli dokładniej przypatrywać się temu cudzoziemcowi i odkrywać jego wrodzone odpychające cechy, aŜ w końcu otworzyła się przepaść pomiędzy śydami a ich gospodarzami, przez którą nie był moŜliwy dalszy kontakt.

W czasach nędzy fala publicznej złości zwykle wzbierała przeciw śydom; masy brały prawo we własne ręce; zajmowali własność śydów i rujnowali ich aby ochronić się przed 175

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

tym, co uwaŜali za bicz boŜy. Poznawszy dokładnie śydów w ciągu stuleci, w czasach nędzy ludzie widzieli ich obecność jako publiczne zagroŜenie porównywalne tylko z zarazą.

(e) Ale wówczas śyd zaczął ujawniać swój prawdziwy charakter. Nadskakiwał rządom, słuŜalczo im pochlebiał, uŜywał swoich pieniędzy, Ŝeby dalej się przypochlebiać i tym samym zabezpieczał sobie przywilej wykorzystywania swojej ofiary. ChociaŜ publiczny gniew zapalał się przeciwko temu wiecznemu spekulantowi i był on usuwany, po kilku latach ponownie pojawiał się w tych samych miejscach i działał tak samo jak poprzednio. śadne śledztwo nie mogło go zmusić do zaprzestania wykorzystywania innych ludzi i Ŝadne nękania nie były na tyle skuteczne, Ŝeby pozbyć się go na zawsze. Zawsze wracał po krótkim czasie i wszystko wracało do stanu poprzedniego.

W celu zapobieŜenia najgorszemu, przyjęto prawo zabraniające śydom nabywania własności ziemi.

(f) W miarę jak moc królów i ksiąŜąt rosła, śyd zbliŜał się do nich. śebrał o „prawa” i

„przywileje”, które ci panowie, będący ogólnie w kłopotach finansowych, chętnie przyznawali jeśli otrzymali w zamian odpowiednią zapłatę. ChociaŜ cena była wysoka, śydowi udało się w ciągu kilku lat odzyskać te pieniądze poprzez uzyskane przywileje, nawet z procentem i odsetkami składanymi. Jest prawdziwą pijawką, która czepia się ciała nieszczęśliwych ofiar i nie moŜe być usunięta; kiedy ksiąŜęta po raz kolejny znaleźli się w potrzebie, własnymi rękami wytaczali sobie krew z Ŝył.

Ta gra powtarzała się bez końca. W przypadku tych, których nazywano „niemieckimi ksiąŜętami” odegrali oni rolę tak samo godną pogardy jak śydzi. Byli prawdziwym biczem dla swojego narodu. Podobni im mogą być znalezieni w niektórych współczesnych ministerstwach.

Dzięki ksiąŜętom niemieckim naród niemiecki nie potrafił ostatecznie wyzwolić się od Ŝydowskiego zagroŜenia. Niestety sytuacja później się nie zmieniła. KsiąŜęta w końcu otrzymali nagrodę, na którą po tysiąckroć zasłuŜyli za wszystkie przestępstwa popełnione przeciw własnemu narodowi. Sprzymierzyli się z diabłem, i później odkryli, Ŝe są w jego uścisku.

(g) Pozwalając na złapanie się w szpony śydów, ksiąŜęta przygotowali swój własny upadek. Pozycja, jaką zajmowali we własnym narodzie była powoli, ale ciągle podkopywana nie tylko przez niezdolność ochrony interesów swoich poddanych, ale przez ich eksploatację.

śyd wykalkulował sobie dokładnie, kiedy zbliŜa się czas upadku ksiąŜąt, i zrobił co mógł, aby go przyspieszyć. Zwiększył ich kłopoty finansowe powstrzymując ich od wypełniania ich obowiązków wobec narodu, zmuszając ich podstępem i słuŜalczymi pochlebstwami do dalszych występków, i tym samym stawał się dla nich coraz bardziej niezastąpiony. Jego przebiegłość, albo raczej całkowity brak skrupułów, w sprawach pienięŜnych pozwoliła mu na uzyskanie nowych wpływów od poddanych, na wyciskanie od nich pieniędzy i wydawanie ich jak najszybciej. KaŜdy dwór miał swoich „nadwornych śydów”, jak nazywano tą plagę, którzy torturowali niewinne ofiary aŜ doprowadzili je do rozpaczy; podczas gdy w tym samym czasie śyd zapewniał środki, które ksiąŜęta trwonili na własne przyjemności. Nie ma się co dziwić, Ŝe te ozdoby ludzkiej rasy otrzymywały oficjalne honory i nadawano im nawet dziedziczne szlachectwo, tym samym nie tylko wystawiając tą instytucję na śmieszność, ale skaŜając ją od środka.

Oczywiście śyd mógł teraz wykorzystać uzyskaną pozycję i posuwać się naprzód nawet szybciej niŜ poprzednio. W końcu ochrzcił się i w ten sposób poczuł się upowaŜniony do wszystkich praw i przywilejów naleŜących się dzieciom narodu, na którym Ŝerował. To było świetne posunięcie, i często z niego korzystał, ku radości Kościoła, który był dumny z zyska-176

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

nia nowych wyznawców, a takŜe ku radości Izraela, który się cieszył widząc, Ŝe sztuczka udała się.

(h) W tym etapie rozpoczęła się transformacja w świecie śydów. Dotąd byli śydami i nie przywiązywali większej uwagi do udawania, Ŝe są kimkolwiek innym; poza tym róŜnice oddzielające ich od innych ras nie mogły być łatwo przezwycięŜone. Nawet w czasach Fryderyka Wielkiego nikt nie patrzył na śydów inaczej niŜ na obcych, i Goethe sprzeciwiał się niemoŜności prawnego zakazania małŜeństw pomiędzy chrześcijanami a śydami. Goethe nie był z pewnością reakcjonistą ani oportunistą. To, co mówił, wynikało z głosu krwi i głosu rozsądku. Pomimo Ŝe takie haniebne zdarzenia miały miejsce w kręgach dworskich, naród instynktownie rozumiał, Ŝe śyd był obcym ciałem w organizmie narodu i ich nastawienie do niego wynikało ze zrozumienia tego faktu.

Ale teraz miała nastąpić zmiana. W ciągu ponad tysiąca lat śyd nauczył się języka swoich gospodarzy tak dogłębnie, Ŝe doszedł do wniosku, Ŝe moŜe mniej mówić o swoim Ŝydowskim charakterze, a bardziej podkreślać swoją „niemieckość”. ChociaŜ musiało to wyglądać na pierwszy rzut oka śmiesznie i absurdalnie, był na tyle bezczelny, Ŝeby nazwać się

„Teutończykiem”, co w tym przypadku oznaczało Niemca. W ten sposób rozpoczęło się jedno z najbardziej haniebnych oszustw, jakie moŜna sobie wyobrazić. śyd nie posiadał nawet najmniejszych śladów charakteru niemieckiego. Posiadł tylko sztukę wykręcania języka niemieckiego do własnych celów w obrzydliwy sposób, nie przyswajając Ŝadnej innej cechy charakteru Niemca. Tak więc jego znajomość języka była jedyną podstawą, na której mógł uda-wać, Ŝe jest Niemcem. Członkowie rasy nie są jednak związani więzami języka, a wyłącznie więzami krwi. I śyd wiedział o tym lepiej niŜ ktokolwiek inny, jako Ŝe przywiązywał tak ma-ło uwagi do zachowania własnego języka, w tym samym czasie dokładając największych starań w celu utrzymania swojej krwi czystej i nie zmieszanej z krwią innych ras. Człowiek mo-Ŝe przyjąć i uŜywać nowego języka bez większych problemów; ale wyraŜa on tylko stare idee poprzez nowy język. Jego wewnętrzna natura pozostaje niezmieniona. Najlepszym dowodem jest właśnie sam śyd. MoŜe mówić w tysiącu języków, a i tak jego Ŝydowska natura pozostanie zawsze taka sama. Jego cechy charakterystyczne były takie same, kiedy mówił po łacinie w Ostii dwa tysiące lat temu jako kupiec zboŜowy, jakie są dzisiaj, kiedy próbuje sprzedawać zanieczyszczoną mąkę z pomocą swojego niemieckiego bełkotu. Jest zawsze tym samym śydem. To, Ŝe tak oczywisty fakt nie jest dostrzegany przez przeciętnego wyŜszego urzędnika administracji niemieckiej albo oficera policji, jest oczywiste i naturalne; jako Ŝe trudno byłoby znaleźć inną klasę ludzi, którym brakuje instynktu i inteligencji tak, jak urzędnikom za-trudnianym przez współczesne władze Niemiec.

Powód, dla którego w opisywanym etapie śyd nagle zdecydował przekształcić się w Niemca, nie jest trudny do odkrycia. Poczuł, Ŝe siła ksiąŜąt powoli rozpada się, i zaczął szukać nowej podstawy społecznej, na której mógłby stanąć. Co więcej, jego dominacja we wszystkich sferach Ŝycia ekonomicznego stała się tak ogromna, Ŝe poczuł, Ŝe nie moŜe dłuŜej utrzymywać tej olbrzymiej struktury ani jej rozwijać, dopóki nie otrzyma pełnego „prawa obywatelstwa”. DąŜył do jej utrzymania i rozwoju; im wyŜej się wspinał, tym bardziej kusiła go perspektywa osiągnięcia starego celu, obiecanego mu w staroŜytności, mianowicie panowania nad światem; nie mógł się juŜ doczekać jego realizacji, poniewaŜ myślał, Ŝe juŜ widzi jego zbliŜanie się. Dlatego skierował wszystkie swoje wysiłki w celu stania się pełnoprawnym obywatelem, obdarzonym wszystkimi prawami społecznymi i politycznymi.

Taki był powód jego wyzwolenia się z getta.

(i) Powoli dworski śyd przekształcał się w narodowego śyda. Ale oczywiście nadal był powiązany z osobami z wyŜszych sfer i nawet próbował wejść głębiej do wewnętrznych kręgów grupy rządzącej. Ale w tym samym czasie inni przedstawiciele jego rasy starali się 177

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

zyskać przychylność narodu. Jeśli przypomnimy sobie zbrodnie, jakie śyd popełnił przeciwko masom narodu w trakcie tak wielu wieków, jak ciągle i bezwzględnie wykorzystywał ich i jak wysysał z nich szpik, i kiedy przypomnimy sobie, jak stopniowo naród zaczął go nienawidzieć i w końcu uznał go za plagę publiczną – zrozumiemy, jak trudna dla śyda była ta końcowa przemiana. Musiał uŜyć wszystkich swoich sił, Ŝeby przedstawić się jako „przyjaciel ludzkości” w oczach biednych ofiar, z których zdzierał skórę.

śyd zaczął od publicznego naprawiania krzywd, jakie wyrządził ludziom w przeszłości. Swoją przemianę zaczął pokazując się jako „dobroczyńca” ludzkości. PoniewaŜ jego no-wa polityka filantropijna miała bardzo konkretny cel, nie mógł postępować zgodnie z biblijną radą, aby lewica nie wiedziała, co czyni prawica. Poczuł się zobligowany do uświadomienia jak największej moŜliwie liczbie osób, jak głęboko zasmuciły go cierpienia mas i do jak wielkich osobistych poświęceń jest gotów, Ŝeby im pomóc. Z wrodzoną sobie „skromnością”, typową dla śyda, trąbił o swoich cnotach całemu światu, aŜ w końcu świat zaczął mu wierzyć. Ci, którzy nie chcieli w to uwierzyć, zostali uznani za niesprawiedliwych. W krótkim czasie zaczął odwracać kota ogonem aby wyglądało, Ŝe to on zawsze był krzywdzony, a nie na odwrót. Niektórzy szczególnie głupi ludzie zaczęli Ŝałować biednego, nieszczęśliwego śyda.

NaleŜy zwrócić uwagę na fakt, Ŝe pomimo deklarowanej gotowości do poniesienia osobistych poświęceń, śyd nigdy nie stał się biedny. Zawsze miał talent do wiązania końca z końcem. Czasami jego dobroczynność moŜna było porównać do nawozu, który rozrzuca się na polu nie po to, aby się go pozbyć, ale z myślą o przyszłych plonach. W stosunkowo krótkim czasie świat dowiedział się, Ŝe śyd stał się ogólnym dobroczyńcą i filantropem. Co za przemiana!

To, co było mniej lub bardziej naturalne, kiedy czynili to inni ludzie, stawało się zdu-miewające, a czasami nawet było obiektem podziwu, poniewaŜ uwaŜano to za tak niezwykłe dla śyda. Dlatego za swoje akty dobroczynne otrzymał znacznie więcej uznania niŜ zwykły śmiertelnik.

I coś więcej: śyd nagle stał się liberałem i zaczął entuzjastycznie opowiadać, jak trzeba wspierać postęp ludzkości. Stopniowo stawał się zwiastunem nowej ery.

W tym samym czasie kontynuował podkopywanie fundamentów systemu ekonomicznego, na których najbardziej zyskiwali ludzie. Wykupił akcje róŜnych narodowych przedsiębiorstw i tym samym rozciągnął swój wpływ na produkcję narodową, czyniąc ją obiektem sprzedaŜy i kupna na giełdzie, albo raczej pionkiem w finansowej partii szachów, rujnując tym samym podstawy, na których moŜliwa jest osobista własność. Od wejścia śydów rozpoczęło się ochładzanie stosunków pomiędzy pracodawcami a pracownikami, które potem dało początek politycznej walce klas.

W końcu śyd zyskał wzrastający wpływ na wszystkie przedsięwzięcia ekonomiczne poprzez swoją dominację na giełdzie. Zabezpieczył sobie jeśli nie własność, to przynajmniej kontrolę nad siłą roboczą narodu.

W celu wzmocnienia swojej pozycji politycznej, skierował swoje wysiłki w celu usunięcia barier dyskryminacji obywatelskiej i rasowej, które dotychczas utrudniały jego postępy na kaŜdym kroku. Z charakterystycznym uporem stał się orędownikiem tolerancji religijnej; w organizacji masonów, która całkowicie wpadła w jego ręce, znalazł wspaniałą broń, która pomogła mu osiągnąć jego cele. Koła rządowe, jak równieŜ wyŜsze sfery politycznej i handlowej burŜuazji, padły ofiarami jego planów poprzez manipulacje sieci masońskiej, chociaŜ

oni sami nawet nie podejrzewali, co się dzieje.

Tylko naród jako taki, albo raczej masy, które właśnie stawały się świadome własnej siły i zaczynały uŜywać jej do walki o własne prawa i wolności, jak dotąd umknął z uścisku śyda. Przynajmniej jego wpływ nie przeniknął jeszcze głębiej i szerzej wśród ludzi. To nie zadowalało go. NajwaŜniejszym etapem jego polityki było więc zabezpieczenie sobie kontroli 178

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

nad narodem. śyd zdał sobie sprawę, Ŝe w swoich wysiłkach osiągnięcia pozycji despoty będzie potrzebował „pioniera”, który będzie torował mu drogę. I myślał, Ŝe moŜe go znaleźć, jeśli uda mu się złapać wystarczająco duŜą część burŜuazji. Ale masonerii nie udało się złapać wytwórców rękawiczek i tkaczy w swoją sieć. Konieczne stało się znalezienie bardziej efektywnego środka. Tak więc trzeba było sobie zabezpieczyć inną broń oprócz masonerii. To była prasa. śyd wykorzystał wszystkie swoje umiejętności i cały swój upór, aby ją przejąć.

Poprzez prasę zaczął stopniowo kontrolować całość Ŝycia publicznego. Zaczął kierować ją na drogę, którą wybrał dla osiągnięcia własnych celów; miał teraz moŜliwości, aby stworzyć i kierować siłą, która pod nazwą „opinii publicznej” jest obecnie znana znacznie lepiej niŜ kil-kadziesiąt lat temu.

Jednocześnie śyd stał się spragniony wiedzy. Wychwalał kaŜdy etap postępu, zwłaszcza te etapy, które innych doprowadzały do ruiny; oceniał bowiem cały postęp i rozwój z punktu widzenia zysków, jakie dawały one jego narodowi. Jeśli nie miał Ŝadnych zysków, stawał się śmiertelnym wrogiem oświecenia i nienawidził wszelkiej prawdziwej kultury. Całą wiedzę jaką zyskiwał wykorzystywał wyłącznie w słuŜbie swojej rasie.

Nawet bardziej czujnie niŜ przedtem, strzegł swojej Ŝydowskiej narodowości. ChociaŜ

tryskał „oświeceniem”, „postępem”, „wolnością”, „ludzkością” itp., jego pierwszą troską było zachowanie integralności rasowej własnego narodu. Czasami wydawał jedną ze swoich córek za wpływowego chrześcijanina; ale rasowe dziedzictwo jego męskich potomków zawsze pozostawało niemieszane. Zatruwał krew innych, ale swoją krew pozostawiał niezanieczyszczo-ną. śyd bardzo rzadko Ŝeni się z chrześcijańską dziewczyną, ale chrześcijanin bierze śydów-kę za Ŝonę. Mieszańcy powstający z tego drugiego związku zawsze opowiadają się po stronie śydów. Dlatego część wyŜszej szlachty stała się całkowicie zdegenerowana. śyd doskonale zdawał sobie z tego sprawę i systematycznie uŜywał tych środków dla rozbrojenia intelektualnych przywódców przeciwnej rasy. Aby ukryć swoją taktykę i ogłupić ofiary, mówił o równości wszystkich ludzi, niezaleŜnie od ich rasy czy koloru skóry. I naiwniacy zaczęli mu wierzyć.

Jako Ŝe cała jego natura była nadal zbyt obca dla szerokich mas ludzi, aby dali się oni złapać w jego sidła, uŜył prasy aby przedstawić ludziom swój obraz, który był całkowicie nieprawdziwy, ale dobrze zaprojektowany dla słuŜenia jego celom. W pismach humorystycznych poczyniono specjalne wysiłki, aby przedstawić śydów jako nieszkodliwą małą rasę, która jak wszystkie inne ma swoje dziwactwa. Pomimo ich zachowania, które mogło wyglądać na nieco dziwne, pisma humorystyczne przedstawiały śydów jako honorowych i mających dobre serce. Ogólnie czyniono wysiłki, aby przedstawić ich jako nieznaczących, a nie niebezpiecznych.

W tym etapie rozwoju głównym celem śyda było zwycięstwo demokracji, albo raczej ustanowienie hegemonii systemu parlamentarnego, ucieleśniającego jego pojęcie demokracji.

Ta instytucja najlepiej odpowiada jego celom; jako Ŝe element osobisty został wyeliminowany, a w jego miejsce pojawiła się cymbalska większość, nieefektywność, i w końcu, niegodziwość.

W efekcie końcowym musiało wcześniej czy później nastąpić odrzucenie monarchii.

(j) Olbrzymi rozwój ekonomiczny przekształcił społeczną strukturę narodu. Powoli znikała klasa drobnych rzemieślników, a robotnicy fabryczni, którzy zajęli ich miejsce, nie mieli szansy na ustanowienie własnej egzystencji, ale coraz szybciej spadali na poziom proletariatu. Kluczową cechą robotnika fabrycznego jest niemoŜność zapewnienia sobie niezaleŜnego źródła środków do Ŝycia, które wspierałoby go w dalszym Ŝyciu. W prawdziwym znaczeniu tego słowa, został „wydziedziczony”. Jego starość jest nędzą i trudno ją nazwać w ogóle Ŝyciem.

179

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

We wcześniejszych czasach równieŜ stworzono taką sytuację, która wymagała bezwzględnie rozwiązania i takie rozwiązanie znaleziono. TuŜ obok chłopów i rzemieślników powstawała stopniowo nowa klasa, mianowicie urzędników i pracowników państwowych.

Oni takŜe byli „wydziedziczoną” klasą, w prawdziwym znaczeniu tego słowa. Ale Państwo znalazło rozwiązanie dla tej niezdrowej sytuacji poprzez wzięcie na siebie obowiązku zapewnienia środków do Ŝycia dla urzędników państwowych, którzy nie mogliby zapewnić ich sobie na starość. Wprowadzono więc system emerytalny. Prywatne przedsiębiorstwa powoli poszły za tym przykładem; dzisiaj kaŜdy etatowy pracownik nie-fizyczny otrzymuje na starość emeryturę, jeśli tylko firma, w jakiej pracuje osiągnęła lub przekroczyła pewien rozmiar.

Tylko dzięki zapewnieniu danym urzędnikom państwowym, Ŝe państwo zatroszczy się o nich na starość, rozwinęły się w tak duŜym stopniu bezinteresowność i poczucie obowiązku, będące przed wojną charakterystycznymi cechami niemieckich urzędników.

Tak więc cała klasa nie posiadająca prywatnej własności została ocalona od nędzy poprzez mądry system emerytalny, i znalazła swoje miejsce w strukturze społecznej narodu.

Problem, jaki obecnie staje przed państwem i narodem, jest tym razem znacznie większy. Kiedy przemysł rozwijał się i rósł, miliony ludzi opuściły wsie i zatrudniły się w wielkich fabrykach. Warunki, w jakich ta nowa klasa zmuszona była Ŝyć, były gorzej niŜ nędzne. Bardziej lub mniej mechaniczne przekształcenie dotychczasowych metod pracy chłopów czy rzemieślników było niemoŜliwe. Sposób, w jaki chłopi i rzemieślnicy poprzednio pracowali, był nieporównywalny z intensywnością pracy nowego robotnika fabrycznego. Kiedyś czas nie odgrywał waŜnej roli, ale stał się kluczowym elementem w nowym systemie przemysłowym.

Przeniesienie starych godzin pracy do olbrzymich przedsiębiorstw przemysłowych miało fatalne skutki. Ilość pracy dotychczas wykonywanej w określonym czasie była stosunkowo ma-ła, poniewaŜ nowoczesne metody produkcji były nieznane. Tak więc, chociaŜ w starym systemie czternasto- albo nawet piętnastogodzinny dzień pracy był do wytrzymania, teraz wy-kraczał poza moŜliwości człowieka, poniewaŜ w nowym systemie wykorzystywano do maksimum kaŜdą minutę. To absurdalne przeniesienie starych godzin pracy do nowego systemu przemysłowego okazało się być fatalne w dwóch kierunkach. Po pierwsze zrujnowało zdrowie robotników; po drugie, zniszczyło ich wiarę w wyŜsze prawo i sprawiedliwość. W końcu, z jednej strony robotnik otrzymywał nędzną płacę, a z drugiej strony, pracodawca miał jeszcze większe dochody niŜ przedtem. Stąd teŜ uderzająca róŜnica pomiędzy sposobami Ŝycia po jednej i drugiej stronie.

Na wsi nie mogło być problemu socjalnego, poniewaŜ pan i parobek wykonywali tą samą pracę i robili to razem. Razem jedli, czasem nawet z jednej miski. Ale w tej sferze nowy system takŜe wprowadził całkowicie inne stosunki pomiędzy pracodawcą i pracownikiem.

Stworzona przepaść pomiędzy pracodawcą i pracownikiem wydaje się rozciągać na wszystkie gałęzie Ŝycia. Jak daleko pozwolono temu procesowi judaizacji na wywieranie wpływu na nasz naród pokazuje fakt, Ŝe praca fizyczna nie tylko nie zyskuje Ŝadnego uznania, ale jest uwaŜana za degradację. To nie jest naturalne niemieckie nastawienie. To poprzez wprowadzenie obcego elementu do naszego Ŝycia, i poprzez to, Ŝe tym obcym elementem jest Ŝydowski duch, wysokie powaŜanie, jakim cieszyli się niegdyś nasi rzemieślnicy, przekształ-ciło się w poczucie, Ŝe wszelka praca fizyczna jest czymś niskim i niegodnym.

Tak więc wyrosła nowa klasa społeczna, która nie cieszy się uznaniem; i musi nadejść dzień, kiedy będziemy musieli zmierzyć się z pytaniem, czy naród zdoła uczynić z tej klasy nieodłączną część społeczeństwa, czy teŜ istniejąca obecnie róŜnica statusu zawsze pozostanie otchłanią, oddzielającą tą klasę od innych.

Jedna rzecz jest pewna: ta klasa nie zawiera najgorszych elementów społeczeństwa w swoich szeregach. Wręcz przeciwnie: zawiera ona najbardziej energiczną część narodu. Wy-rafinowanie, które jest efektem tak zwanej cywilizacji, nie wywarło jeszcze swojego dezinte-grującego i niszczącego wpływu na tej klasie. Szerokie masy tej nowej klasy niŜszej, składa-180

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

jącej się z robotników fizycznych, nie padły jeszcze ofiarą chorobowej słabości pacyfizmu.

Nadal są zdrowe i silne, i jeśli zajdzie taka potrzeba, mogą być brutalne.

Podczas gdy nasza burŜuazyjna klasa średnia w ogóle nie zwracała uwagi na ten brzemienny w skutkach problem i obojętnie pozwoliła aby sprawy toczyły się własnym torem, śyd wykorzystał róŜnorodność moŜliwości, jakie ta sytuacja oferowała mu w przyszłości. Podczas gdy z jednej strony organizował kapitalistyczny wyzysk do ostatecznego stopnia efektywności, starał się o poparcie ofiar swojej polityki i władzy, i w krótkiej chwili stał się przywódcą walki przeciw sobie. „Przeciw sobie” jest tutaj tylko figurą retoryczną; „Wielki Mistrz Kłamstwa” wie, jak przebrać się za niewinnego, a winę zrzucić na innych. PoniewaŜ

był na tyle bezczelny, Ŝeby przewodzić masom, nawet na moment nie podejrzewały, Ŝe padają ofiarą jednego z najbardziej haniebnych oszustw kiedykolwiek uczynionych. A tak właśnie było.

W momencie, kiedy z ogólnej sytuacji ekonomicznej powstała nowa klasa i ukształ-towała się ona w porządku społecznym, śyd jasno dostrzegł, gdzie moŜe znaleźć koniecznego

„pioniera” dla swojego marszu. Najpierw uŜył burŜuazji jako taranu przeciwko porządkowi feudalnemu; teraz uŜył robotników przeciw burŜuazji. Podobnie jak odniósł sukces w zdobywaniu praw obywatelskich pod ochroną burŜuazji, miał teraz nadzieję, Ŝe poprzez przyłączenie się do walki o przetrwanie, jaką prowadzili robotnicy, będzie w stanie uzyskać nad nimi całkowitą kontrolę.

Kiedy ten moment nastąpi, jedynym celem robotników będzie walka o przyszłość narodu Ŝydowskiego. Nie wiedząc o tym, robotnik słuŜy tej samej sile, z którą chce walczyć.

Chce walczyć z kapitałem i tym samym tym łatwiej go zmusić do walki o interesy kapitalistów. Systematycznie wznoszone okrzyki przeciwko międzynarodowemu kapitałowi są w rzeczywistości skierowane przeciwko narodowym strukturom ekonomicznym. Chodzi o zniszczenie tej struktury i triumfalne wzniesienie na jej ruinach Międzynarodowej Giełdy Papierów Wartościowych.

śyd postępował w sposób następujący:

Płaszczył się przed robotnikiem, hipokrytycznie udając współczucie dla niego i jego losu, nawet oburzając się z powodu nędzy, jaką robotnik musi znosić. W ten sposób śyd chciał pozyskać zaufanie klasy robotniczej. Był chętny do zbadania róŜnych trudności, prawdziwych lub wymyślonych, i usiłował rozbudzić w części robotników tęsknotę do zmiany warunków, w jakich Ŝyli. śyd przebiegle rozpalił wrodzoną tęsknotę za sprawiedliwością społeczną, która jest typową cechą Aryjczyka. Kiedy ta tęsknota została obudzona, przekształcił ją w nienawiść do tych, którzy mieli więcej szczęścia w Ŝyciu. Następnym etapem było dodanie aspektu filozoficznego do walki o wyeliminowanie błędów społecznych. I tak powstała doktryna marksistowska.

Przedstawiając swoją doktrynę w sposób nieodłącznie związany z Ŝądaniami socjalnymi, śyd propagował ją tym bardziej efektywnie. Ale w tym samym czasie sprowokował

sprzeciw porządnych ludzi, którzy odmówili zgodzenia się z Ŝądaniami, które z powodu swojej formy i pseudofilozoficznych dodatków wydawały się być niesprawiedliwe i niemoŜliwe do zrealizowania. Pod przykrywką koncepcji czystko socjalnych ukryte są bowiem szatańskie cele. Te cele są nawet jasno objaśnione w ich nieskończonej bezczelności. Doktryna marksistowska jest mieszaniną ludzkiego rozsądku i absurdu; ale ta kombinacja została zrobiona w taki sposób, Ŝe moŜna w praktyce wdroŜyć tylko jej absurdalną część, nigdy tą rozsądną. Kategorycznie odrzucając osobistą wartość jednostki, narodu i rasy, doktryna ta niszczy podstawy kaŜdej cywilizacji; jako Ŝe cywilizacja zaleŜy właśnie od tych czynników. Taka jest prawdziwa istota marksistowskiego światopoglądu, o ile słowo „światopogląd” moŜe być w ogóle zastosowane do tego urojenia powstałego w mózgu bandyty. Zniszczenie koncepcji jednostki i rasy usuwa główną przeszkodę, jaka blokowała drogę do opanowania społeczeństwa przez jego niŜsze elementy, czyli przez śydów.

181

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

Ta sama absurdalność ekonomicznych i politycznych teorii marksizmu daje doktrynie jej osobliwe znaczenie. Z powodu jej pseudo-logiki, inteligentni ludzie odmawiają jej popie-rania, podczas gdy wszyscy ci, którzy są mniej przyzwyczajeni do uŜywania własnych umiejętności umysłowych, albo mają tylko podstawowe pojęcie o ekonomii, dołączają do marksistów machając sztandarami. Inteligencja stojąca za tym ruchem – poniewaŜ nawet ten ruch potrzebuje inteligencji jeśli ma dalej istnieć – jest dostarczana przez samych śydów, oczywiście bezpłatnie, co jest wielkim poświęceniem z ich strony.

Tak więc powstał ruch złoŜony wyłącznie z robotników fizycznych pod przywództwem śydów. Na pozór ruch ten dąŜy do poprawienia losu robotników; ale tak naprawdę jego celem jest zniewolenie i zniszczenie wszystkich ras nie-Ŝydowskich.

Propaganda, jaką masoni prowadzili wśród tak zwanej inteligencji, i dzięki której pacyfizm sparaliŜował narodowy instynkt samozachowawczy, została rozszerzona na szerokie masy robotników i burŜuazji poprzez prasę, która była prawie wszędzie w rękach śydów. Do tych dwóch narzędzi zniszczenia dodano trzecie, jeszcze bardziej bezwzględne, mianowicie zorganizowaną siłę fizyczną mas. Atakując zmasowanymi kolumnami, marksistowscy Ŝołnierze szturmowali te części porządku społecznego, które nadal przetrwały po tym, jak dwie poprzednie podkopujące operacje zostały wykonane.

Połączona działalność wszystkich tych sił była wspaniale zarządzana. I nie będzie niczym dziwnym, jeśli okaŜe się, Ŝe instytucje, które zawsze wydawały się organami mniej lub bardziej tradycyjnej władzy państwowej, upadną pod atakiem marksizmu. Wśród naszych wyŜszych i najwyŜszych urzędników państwowych, z bardzo niewielkimi wyjątkami, śyd znalazł najbardziej uległych wspólników w swoim dziele zniszczenia. Postawa słuŜalczości wobec „przełoŜonych” i butnej arogancji wobec „podwładnych” są cechami tej klasy ludzi, jak równieŜ zatrwaŜający stopień głupoty połączony z wielkim zarozumialstwem, które jest ciągle rozwijane do zdumiewających rozmiarów.

Ale te cechy najlepiej przydają się śydowi w jego interesach z naszymi władzami. Tak więc są to cechy, które najbardziej ceni w urzędnikach.

Gdybym miał z grubsza naszkicować walkę, jaka się obecnie rozpoczyna, opisałbym ją mniej więcej tak:

Niezadowolony z ekonomicznego podboju świata, ale dąŜący do uzyskania takŜe politycznej kontroli nad nim, śyd podzielił siły marksistowskie na dwie części, które odpowiadają ostatecznym celom, o jakie toczy się walka pod kierunkiem śyda. Na zewnątrz są to pozornie dwa niezaleŜne ruchy, ale tak naprawdę stanowią one nierozdzielną całość. Są to: ruch polityczny i związki zawodowe.

Związki zawodowe mają zbierać rekrutów. Oferują robotnikom pomoc i ochronę w trudnej walce, jaką muszą prowadzić o podstawowe środki do Ŝycia, walkę spowodowaną przez chciwość i ograniczoność umysłową wielu przemysłowców. Dopóki robotnicy nie będą gotowi wyrzec się wszelkich roszczeń odnośnie godnego sposobu Ŝycia, i dopóki nie będą gotowi złoŜyć swojego losu w ręce pracodawców, którzy w wielu przypadkach nie mają poczucia ludzkiej odpowiedzialności i są całkowicie nieczuli na ludzkie ubóstwo, robotnik musi wziąć sprawy w swoje ręce, widząc, Ŝe zorganizowana społeczność – czyli Państwo – nie zwraca uwagi na jego potrzeby.

Tak zwana narodowa burŜuazja, zaślepiona własnymi interesami materialnymi, sprzeciwia się tej walce robotników na śmierć i Ŝycie i stawia na ich drodze najtrudniejsze przeszkody. BurŜuazja przeszkadza we wszelkich wysiłkach ustanowienia prawa skracającego nieludzko długie godziny pracy, zabraniającego zatrudniania dzieci, zapewniającego bezpieczeństwo i ochronę kobietom i poprawiającego warunki higieniczne warsztatów i mieszkań klasy robotniczej, i w tym samym czasie śyd bierze sprawy pokrzywdzonych we własne ręce.

Stopniowo staje się przywódcą związków zawodowych, co jest dla niego łatwym zadaniem, poniewaŜ nie chce naprawdę rozwiązać problemów socjalnych: dąŜy tylko do jednego celu, 182

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

mianowicie do zebrania i skonsolidowania zwolenników, którzy będą działać na jego rozkaz jako zbrojna siła w wojnie ekonomicznej o zniszczenie narodowej niezaleŜności ekonomicznej. Podczas gdy rozsądna polityka socjalna musi poruszać się pomiędzy dwoma biegunami zapewnienia przyzwoitego poziomu publicznego zdrowia i dobrobytu z jednej strony, a za-bezpieczaniem niezaleŜności ekonomicznego Ŝycia narodu z drugiej strony, śyd nie bierze w ogóle tych biegunów pod uwagę. Zniszczenie ich obu jest jednym z jego głównych celów.

Zrujnuje raczej, zamiast zabezpieczać, niezaleŜność narodowego systemu ekonomicznego.

Tak więc, jako przywódca związków zawodowych, będzie bez skrupułów wysuwał Ŝądania które nie tylko wykraczają poza deklarowane cele ruchu, ale nie mogą być wprowadzone bez zrujnowania narodowej struktury ekonomicznej. Z drugiej strony, nie ma interesu w rozwoju zdrowej i silnej ludności; będzie bardziej zadowolony widząc, jak ludzie degenerują się w bezmyślną hordę, która moŜe zostać całkowicie podporządkowana. PoniewaŜ takie są jego ostateczne cele, moŜe posunąć się do wysuwania najbardziej absurdalnych Ŝądań. Wie bardzo dobrze, Ŝe te Ŝądania nigdy nie będą mogły być zrealizowane, i tym samym nie mogą niczego zmienić w obecnym stanie rzeczy, ale mogą wzbudzić ducha niepokoju wśród mas. Taki jest właśnie cel, jakiemu ma słuŜyć jego propaganda, a nie prawdziwej i szczerej poprawie warunków socjalnych.

Tak więc śydzi pozostaną niekwestionowanymi przywódcami związków zawodowych tak długo, dopóki nie zostanie przedsięwzięta kampania oświecenia mas, która musi być prowadzona gigantycznymi środkami; tak, aby mogły lepiej zrozumieć przyczyny swojej nędzy.

Ten sam cel moŜe być osiągnięty, jeśli władze rządowe pozbyłyby się śyda i jego pracy. Tak długo, jak masy pozostaną tak niedoinformowane jak dzisiaj, i tak długo, jak Państwo pozostanie tak obojętne na ich los jak jest obecnie, masy pójdą za kaŜdym przywódcą, który obieca im najdziwniejsze rzeczy w odniesieniu do spraw ekonomicznych. śyd jest mistrzem nad mistrze w tej sztuce i jego działania nie są utrudniane przez Ŝadne względy moralne.

Oczywiście potrzeba mu mało czasu, aby pokonać wszystkich konkurentów na tym polu i przegonić ich ze sceny. W zgodzie z ogólną brutalnością i drapieŜnością jego natury, przekształci związki zawodowe w organizację stosującą fizyczną przemoc. Opór tych, których zdrowy rozsądek dotąd uratował przed poddaniem się dyktatowi śydów, moŜe zostać złamany poprzez terror. Sukces tego rodzaju aktywności jest olbrzymi.

Równolegle z tym, organizacja polityczna posuwa się naprzód. Działa ręka w rękę ze związkami zawodowymi, jako Ŝe przygotowują one masy dla organizacji politycznej i nawet zapędza je tam siłą. Są takŜe źródłem pieniędzy, jakich potrzebuje organizacja polityczna dla utrzymania działania swojego olbrzymiego aparatu. Związki zawodowe są organem kontrolu-jącym aktywność polityczną swoich członków i jednoczącym masy na wszystkich wielkich demonstracjach politycznych. W końcu przestają walczyć o interesy ekonomiczne, ale oddają swoją główną broń, odmowę kontynuowania pracy – która przyjmuje formę strajku general-nego – do dyspozycji ruchu politycznego.

Poprzez prasę, której treść jest dostosowana do poziomu najbardziej ignoranckiego czytelnika, organizacja polityczna i związki zawodowe otrzymują narzędzie, które przygotowuje najniŜszą warstwę narodu do kampanii bezwzględnego zniszczenia. Celem tej prasy nie jest inspirowanie jej czytelników ideałami które mogłyby pomóc im wznieść swoje umysły ponad wstrętne warunki codziennego Ŝycia; wręcz przeciwnie, schlebia ona ich najniŜszym instynktom. Pośród leniwie myślących i egoistycznych części mas to okazuje się być zyskow-ne.

To przede wszystkim ta prasa prowadzi fanatyczną kampanię kalumni, usiłuje zburzyć wszystko, co moŜe być uznane za podstawę narodowej niepodległości i sabotuje wszystkie wartości kulturalne, jak równieŜ niszczy autonomię narodowego systemu ekonomicznego.

Swój atak kieruje zwłaszcza przeciwko ludziom z charakterem, którzy odmawiają podporządkowania się Ŝydowskim wysiłkom przejęcia kontroli nad Państwem albo którzy 183

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

wydają się być niebezpieczni dla śydów po prostu z powodu ich wyŜszej inteligencji. Aby spowodować wrogość śyda nie jest konieczne okazanie mu jakiejś otwartej wrogości. Wystarczy w zupełności, jeśli ktoś zostanie uznany za zdolnego do sprzeciwienia się śydowi teraz lub w przyszłości, albo uŜycia swoich zdolności i charakteru dla wzmocnienia siły i pozycji narodu, który śyd uwaŜa za wrogi.

śydowski instynkt, który nigdy nie zawodzi w tych sprawach, łatwo dostrzega prawdziwą mentalność tych, których śyd spotyka w codziennym Ŝyciu; i ci, którzy nie są mu pokrewni duchowo, z pewnością dostaną się na listę jego wrogów. Jako Ŝe śyd nie jest obiektem ataku, ale sam jest atakującym, uwaŜa za wrogów nie tylko tych, którzy go atakują, ale takŜe tych, którzy mogą mu się oprzeć. Środki, jakich uŜywa aby złamać ludzi tego rodzaju, którzy mogą okazać się porządni i uczciwi, to oszustwa i kalumnie.

Nie cofnie się przed niczym. Jego podłe zachowanie jest tak przeraŜające, Ŝe nie ma się co dziwić, Ŝe w wyobraźni ludzi śyd jest przedstawiany jako wcielenie szatana i symbol zła.

Ignorancja szerokich mas w odniesieniu do wewnętrznego charakteru śyda, i brak instynktu i wnikliwości przejawiany przez nasze wyŜsze klasy, są niektórymi z przyczyn wy-jaśniających, dlaczego tak wielu ludzi pada ofiarą systematycznej kampanii oszustw prowadzonej przez śyda.

Podczas gdy wyŜsze klasy, z wrodzonego tchórzostwa, odwracają się od kaŜdego, kogo śyd zaatakuje poprzez oszustwa i kalumnie, zwykli ludzie są naiwni, z powodu ich ignorancji lub prostoty. Władze rządowe milczą, ale częściej ścigają ofiary Ŝydowskich ataków w celu przerwania kampanii Ŝydowskiej prasy. Dla bezmyślnych urzędników rządowych taki sposób postępowania stanowi część polityki utrzymywania autorytetu Państwa i pilnowa-nia porządku publicznego. Stopniowo marksistowska broń w rękach śyda staje się ciągłym postrachem na porządnych ludzi. Czasami ten strach staje się dla nich koszmarem. Ludzie zaczynają truchleć przed tym straszliwym wrogiem i tym samym stają się jego ofiarami.

(k) śydowska dominacja w Państwie wydaje się być tak całkowicie zapewniona, Ŝe nie tylko moŜe sobie pozwolić na nazwanie się ponownie śydem, ale nawet przyznaje otwarcie, jakie są jego idee w kwestiach politycznych i rasowych. Część śydów otwarcie przyznaje się, Ŝe są obcymi ludźmi, ale nawet to jest kolejne oszustwo. Kiedy syjoniści próbują przekonać resztę świata, Ŝe nowa świadomość narodowa śydów zostanie zaspokojona poprzez ustanowienie państwa Ŝydowskiego w Palestynie, śydzi stosują inny sposób dla oszukania prosto myślących nie-śydów. Nie mają najmniejszego zamiaru budować państwa Ŝydowskiego w Palestynie, Ŝeby tam Ŝyć. To, do czego naprawdę dąŜą, to ustanowienie centralnej organizacji dla ich międzynarodowych oszustw i kantów. Jako suwerenne państwo, nie mogłoby być kontrolowane przez Ŝadne inne państwo. Tak więc mogłoby słuŜyć jako schronienie dla wykry-tych oszustów, a w tym samym czasie być uczelnią kształcącą innych oszustów.

Jako znak ich rosnącej arogancji i poczucia bezpieczeństwa, część otwarcie i bezczelnie ogłasza swoją Ŝydowską narodowość, podczas gdy inna część hipokrytycznie udaje, Ŝe są Niemcami, Francuzami czy Anglikami. Ich raŜące zachowanie w kontaktach z innymi ludźmi pokazuje jasno, jak wyobraŜają sobie dzień swojego triumfu w niedalekiej przyszłości.

Czarnowłosy młody śyd godzinami czeka, szatańsko patrząc i szpiegując niczego nie podejrzewającą dziewczynę, którą planuje uwieść, zanieczyszczając jej krew i zabierając ją z łona własnego narodu. śyd uŜywa kaŜdego dostępnego sposobu, aby podkopać rasowe fundamenty opanowanego narodu. W systematycznych wysiłkach zrujnowania dziewczyn i kobiet stara się złamać ostatnie bariery odróŜniające go od innych ludzi. śydzi byli odpowiedzialni za sprowadzenie Murzynów do Nadrenii, w celu ostatecznego wypaczenia białej rasy, której nienawidzą i tym samym obniŜenia jej poziomu kulturalnego i politycznego, aby śydzi mogli panować. Dopóki naród pozostanie rasowo czysty i świadomy skarbu swojej krwi, nig-184

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

dy nie zostanie opanowany przez śyda. Nigdy na tym świecie śyd nie moŜe stać się panem Ŝadnego narodu oprócz narodu mieszańców.

Dlatego śyd systematycznie dąŜy do obniŜenia rasowej jakości narodu poprzez ciągłe zanieczyszczanie krwi jednostek składających się na ten naród.

W polityce zaczyna zastępować ideę demokracji dyktaturą proletariatu. W masach zorganizowanych pod marksistowskimi sztandarami znalazł broń, która umoŜliwia mu odrzucenie demokracji i rządzenie w sposób dyktatorski z pomocą brutalnej siły. Systematycznie pracuje w dwóch kierunkach dla sprowadzenia rewolucji. Te kierunki to ekonomia i polityka.

Z pomocą wpływów międzynarodowych, tworzy pierścień wrogów wokół narodów, które okazały się dla niego zbyt silne, wytrzymując ataki od środka. Będzie starał się zmusić je do wojny i wtedy, jeśli to będzie konieczne dla jego planów, rozwinie sztandary rewolucji, kiedy Ŝołnierze na froncie będą jeszcze walczyć.

Ekonomicznie sprowadzi zniszczenie Państwa poprzez systematyczne sabotowanie przedsięwzięć socjalnych dopóki nie staną się tak kosztowne, Ŝe zostaną wyjęte z rąk Państwa i poddane kontroli Ŝydowskiej finansjery. Politycznie pracuje aby odebrać Państwu środki jego przetrwania, podkopując fundamenty narodowej obrony i oporu, niszczy zaufanie ludzi do rządu, lŜy przeszłość i historię i wrzuca wszystko, co narodowe, do rynsztoka.

Kulturalnie jego działalność polega na cenzurowaniu sztuki, literatury i teatru, gardze-niu wyraŜaniem uczuć narodowych, odrzucaniu wszystkich ideałów, piękna i dobra, w końcu ciągnięciu ludzi do poziomu swojej niskiej mentalności.

Szydzi z religii. Moralność i uczciwość są opisywane jako przestarzałe uprzedzenia i prowadzony jest systematyczny atak mający podkopać te ostatnie podstawy, na których musi spoczywać naród, jeśli ma walczyć o przetrwanie na świecie.

(l) Teraz zaczyna się wielka i ostatnia rewolucja. Kiedy śyd ma juŜ siłę polityczną, zrzuca ostatnie zasłony, jakie dotąd pomagały ukryć jego cechy. Z demokratycznego śyda,

„narodowego śyda”, powstaje „śyd krwi”, tyran narodów. W ciągu kilku lat dąŜy do zniszczenia wszystkich tych, którzy reprezentują narodową inteligencję. Poprzez pozbawienie narodu jego przywódców intelektualnych dopasowuje go do roli niewolników.

Rosja jest najstraszliwszym przykładem takiego niewolnictwa. W tym kraju śyd zabił

lub zagłodził trzydzieści milionów ludzi, w ataku dzikiego fanatyzmu, częściowo poprzez stosowanie nieludzkich tortur. I zrobił to, Ŝeby gang Ŝydowskich intelektualistów i finansowych bandytów mógł rządzić wielkim narodem.

Ale ostatecznym skutkiem nie jest tylko utrata wszelkiej wolności narodu pod dominacją śydów, ale zniknięcie takŜe tych pasoŜytów. Śmierć ofiary wcześniej czy później spowoduje śmierć wampira.

* * *

Jeśli przyjrzymy się wszystkim przyczynom, jakie złoŜyły się na upadek narodu niemieckiego, stwierdzimy, Ŝe najgłębsza i decydująca przyczyna musi być przypisana brakowi zrozumienia problemu rasowego i zwłaszcza nierozpoznaniu Ŝydowskiego zagroŜenia.

Łatwo byłoby znieść poraŜki na polach bitwy w sierpniu 1918 roku. Były niczym w porównaniu ze zwycięstwami militarnymi naszego narodu. Nasz upadek nie był efektem tych poraŜek; zostaliśmy zniszczeni przez siłę, która przygotowywała te poraŜki systematycznie działając przez kilka dziesięcioleci, aby zniszczyć polityczne instynkty i moralną odporność, które pozwalają narodowi na walkę o przetrwanie i tym samym zapewniają prawo do istnienia.

Poprzez lekcewaŜenie problemu rasowych podstaw naszego Ŝycia narodowego, stara Rzesza zniosła jedyne prawo, jakie pozwala ludziom na Ŝycie na tej planecie. Narody, które 185

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

tworzą mieszańców albo pozwalają na to, Ŝeby ludzie stawali się mieszańcami, grzeszą przeciwko Woli Wiecznej Opatrzności. Dlatego ich klęska wobec silniejszego przeciwnika nie jest złem, ale wręcz przeciwnie, przywróceniem sprawiedliwości. Jeśli naród odmawia strzeŜenia i utrzymywania cech, którymi został obdarzony przez Naturę, i które mają swoje korzenie w rasowej krwi, taki naród nie ma prawa do narzekania z powodu utraty swojej ziemskiej egzystencji.

Wszystko na tej ziemi moŜe być przekształcone w coś lepszego. KaŜda klęska moŜe stać się podstawą przyszłego zwycięstwa. KaŜda przegrana wojna moŜe być przyczyną późniejszego odrodzenia się. KaŜde nieszczęście moŜe dać nowy rozpęd ludzkiej energii. Z kaŜdego ucisku mogą rozwinąć się siły, które doprowadzą do odrodzenia ducha narodowego –

jeśli tylko utrzymuje się czystość rasowej krwi.

Ale utrata czystości rasowej na zawsze niszczy wewnętrzną szczęśliwość. Degraduje ludzi po wsze czasy. Jej fizyczne i moralne konsekwencje nigdy nie będą mogły zostać usunięte.

Jeśli ten unikalny problem zostałby zbadany i porównany z innymi problemami Ŝycia, łatwo dostrzeglibyśmy, jak mało one znaczą w porównaniu z nim. Wszystkie one są ograniczone w czasie; ale problem utrzymania bądź utraty rasowej czystości będzie istniał tak długo, jak będzie istniał człowiek.

Wszystkie objawy upadku, jakie przejawiały się juŜ przed wojną, mają swoje źródło w problemie rasowym.

Czy rozwaŜamy kwestie prawne w ogólności, czy monstrualne narośle w Ŝyciu ekonomicznym, czy zjawiska wskazujące na upadek kulturalny lub degenerację polityczną, czy chodzi o defekty systemu szkolnictwa czy o zły wpływ wywierany przez prasę na dorosłą ludność – zawsze i wszędzie te zjawiska mają swoje źródło w braku rozwaŜenia interesów rasy do której naleŜy naród, albo w niemoŜności rozpoznania niebezpieczeństwa wynikającego z pozwolenia na istnienie obcej rasy w ciele narodu.

Dlatego wszelkie próby reform, wszelkie instytucje pomocy społecznej, wszystkie działania polityczne, cały postęp ekonomiczny i cały oczywisty wzrost zasobu ogólnej wiedzy były skazane na jałowość i niemoŜność stworzenia jakiegokolwiek znaczącego rezultatu. Naród, jak równieŜ organizacja która pozwala mu istnieć – mianowicie Państwo – nie rozwijały wewnętrznej siły i stabilności, ale wręcz przeciwnie, w sposób widoczny traciły swoją Ŝywot-ność. Fałszywy blask Drugiej Rzeszy nie mógł zamaskować jej wewnętrznej słabości. I kaŜda próba jej ponownego oŜywienia kończyła się niepowodzeniem, poniewaŜ nie brano pod uwagę najwaŜniejszego problemu.

Błędem byłoby myśleć, Ŝe zwolennicy róŜnych partii politycznych, które próbowały leczyć naród niemiecki, albo nawet przywódcy tych partii, byli sami w sobie źli albo chcieli źle. Ich aktywność była w najlepszym razie skazana na niepowodzenie tylko dlatego, Ŝe nie widzieli nic oprócz objawów ogólnej choroby i próbowali leczyć te objawy, pomijając prawdziwe przyczyny choroby. Gdyby ktoś metodycznie zbadał kierunek, w jakim rozwijała się stara Rzesza, nie moŜna by nie zauwaŜyć, po starannej analizie politycznej, Ŝe proces wewnętrznej degeneracji rozpoczął się juŜ wtedy, gdy stworzono zjednoczoną Rzeszę i naród niemiecki zaczął dokonywać szybkiego zewnętrznego postępu. Ogólnie wszystko dąŜyło ku upadkowi, pomimo wyraźnych sukcesów politycznych i pomimo wzrastającego dobrobytu. W

wyborach do Reichstagu wzrastająca ilość głosów marksistów wskazywała, Ŝe wewnętrzny rozpad i upadek polityczny szybko się zbliŜają. Wszystkie zwycięstwa tak zwanych partii burŜuazyjnych były bezowocne, nie tylko dlatego, Ŝe nie mogli zapobiec liczbowemu zwięk-szaniu się liczby głosów marksistów, nawet kiedy partie burŜuazyjne wygrywały, ale głównie dlatego, Ŝe oni sami zostali zainfekowani zarazkami rozkładu. ChociaŜ nie zdawali sobie z tego sprawy, świat burŜuazji został od środka zaraŜony śmiertelnym wirusem marksizmu.

Fakt, Ŝe czasami otwarcie się sprzeciwiali, moŜe być raczej wyjaśniony kłótniami pomiędzy 186

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XI – Rasa i naród

ambitnymi przywódcami politycznymi, niŜ poprzez przypisywanie jakichś róŜnic poglądów pomiędzy przeciwnikami, którzy byli zdecydowani walczyć ze sobą do gorzkiego końca.

Przez te wszystkie lata z niezłomną wytrwałością walczył tylko śyd. Gwiazda Dawida stale się wznosiła, a wola narodowego przetrwania opadała.

Dlatego nie było zwartej narodowej falangi, która sama z siebie i z poczucia solidarności, ruszyłaby na pola walki w sierpniu 1914 roku. Był to raczej przejaw ostatniego prze-błysku narodowego instynktu samozachowawczego przeciwko postępom paraliŜu, jaki zagraŜał naszemu narodowi ze strony doktryny marksistowskiej i pacyfistycznej. Nawet w tych dniach, kiedy waŜyły się losy naszego narodu, wewnętrzny wróg pozostał nierozpoznany; dlatego wszelkie wysiłki oparcia się zewnętrznemu wrogowi musiały pójść na marne. Opatrzność nie dała nagrody zwycięskiemu mieczowi, ale postąpiła zgodnie z wiecznym prawem sprawiedliwej zemsty. Głębokie zrozumienie tego wszystkiego było źródłem zasad, jakie wpłynęły na nasz nowy ruch. Byliśmy przekonani, Ŝe tylko poprzez zrozumienie tych prawd moŜemy zatrzymać upadek Niemiec i połoŜyć granitowy fundament, na którym znów będzie moŜna zbudować Państwo, które nie będzie mechanizmem obcym naszemu narodowi, utwo-rzonym dla celów i interesów ekonomicznych, ale będzie organizmem stworzonym z ducha narodu:

NIEMIECKIE PAŃSTWO NIEMIECKIEGO NARODU

187

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej Rozdział XII

Pierwszy etap w rozwoju

Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej Pod koniec tego tomu opiszę pierwszy okres rozwoju naszego ruchu i krótko wyjaśnię trudności, z jakimi musieliśmy sobie poradzić w tym okresie. Robiąc to nie mam zamiaru objaśniać ideałów, jakie stały się celami naszego ruchu; mają one bowiem tak doniosłe znaczenie, Ŝe ich opisanie wymaga osobnego tomu. Dlatego drugi tom tej ksiąŜki poświęcę szczegółowemu zbadaniu zasad, jakie tworzą program naszego ruchu i spróbuję narysować obraz tego, co dla nas oznacza słowo „Państwo”. Kiedy mówię „my”, mam na myśli setki tysięcy tych, którzy tęsknią za tym samym, chociaŜ w pojedynczych przypadkach nie mogą znaleźć właściwych słów dla opisania wizji, jaką mają przed oczami. Charakterystyczną cechą wszystkich wielkich reform jest to, Ŝe na początku jeden człowiek występuje w imieniu milionów ludzi. Końcowy cel wielkiej reformy często był obiektem głębokiej tęsknoty setek tysięcy ludzi przez stulecia, aŜ w końcu jeden z nich występował jako herold ogłaszający wo-lę tej rzeszy ludzi i stawał się chorąŜym starej tęsknoty, którą teraz doprowadzał do realizacji w nowej idei.

Fakt, Ŝe miliony naszych rodaków tęskniły w sercach za radykalną zmianą naszych obecnych warunków jest dowiedziony przez głębokie niezadowolenie, jakie istnieje wśród nich. To uczucie objawia się na tysiąc sposobów. Niektórzy wyraŜają je w formie zniechęcenia i rozpaczy. Inni pokazują je w złości, gniewie i oburzeniu. U niektórych głębokie niezadowolenie wywołuje postawę obojętności, podczas gdy innych popycha do brutalnych manifestacji gniewu. Inny przykład tego uczucia moŜna zobaczyć z jednej strony w postawie tych, którzy uchylają się od głosowania, a z drugiej strony w wielkiej liczbie tych, którzy przechodzą na stronę fanatycznych ekstremistów lewicowych.

Przede wszystkim do tych drugich ludzi nasz młody ruch musiał przemówić. Nie miał

być on organizacją dla ludzi zadowolonych i usatysfakcjonowanych, ale dla tych wszystkich, którzy cierpią na głęboki niepokój i nie mogą znaleźć spokoju, dla nieszczęśliwych i niezadowolonych. Nie miał pływać po powierzchni narodu, ale zapuścić korzenie głęboko wśród mas.

* * *

Patrząc z czysto politycznego punktu widzenia, sytuacja w 1918 roku była następująca: naród został rozdarty na dwie części. Jedna część, znacznie mniejsza od drugiej, składała się z inteligenckich klas narodu, i byli z niej wykluczeni wszyscy ci, którzy wykonywali prace fizyczne. Na powierzchni te klasy inteligenckie wydawały się myśleć narodowo, ale to słowo nic dla nich nie znaczyło oprócz bardzo ogólnikowej i słabej koncepcji obowiązku obrony tego, co nazywali interesami Państwa, które z kolei okazały się być identyczne z interesami dynastycznego reŜimu. Ta klasa próbowała bronić swoich idei i osiągać swoje cele prowadząc walkę z uŜyciem broni umysłowych, które mogły być uŜywane tylko czasami i które miały tylko powierzchowny efekt w starciu z brutalnymi środkami stosowanymi przez przeciwników, w obliczu których bronie umysłowe musiały się okazać nieskuteczne. Jednym brutalnym uderzeniem klasa, która dotychczas rządziła, została powalona. DrŜała ze strachu i zgadzała się na kaŜde upokorzenie narzucone jej przez bezlitosnego zwycięzcę.

Naprzeciwko tej klasy stały szerokie masy robotników fizycznych zorganizowani w ruchy o mniej lub bardziej radykalnych tendencjach marksistowskich. Te zorganizowane ma-188

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej sy były mocno zdecydowane na złamanie kaŜdego rodzaju intelektualnego oporu poprzez uŜycie brutalnej siły. Nie miały Ŝadnych tendencji nacjonalistycznych i celowo wyrzekały się idei wspierania interesów narodu jako takiego. Wręcz przeciwnie, promowali interesy obcych napastników. Liczbowo ta klasa obejmowała większość ludności, i co waŜniejsze, zawierała wszystkie elementy narodu, bez współpracy których odrodzenie narodu nie tylko było praktycznie niemoŜliwe, ale było wręcz niewyobraŜalne.

JuŜ w 1918 roku jedna rzecz musiała być jasno zrozumiana; mianowicie, Ŝe nie jest moŜliwe odrodzenie narodu niemieckiego, jeśli wcześniej nie przywrócimy narodowi siły do zmierzenia się ze światem zewnętrznym. Dla tego celu broń nie była najwaŜniejszą koniecznością, chociaŜ nasi burŜuazyjni „męŜowie stanu” zawsze pletli, Ŝe tak jest; konieczna była siła woli. Był czas, kiedy naród niemiecki miał bardziej niŜ wystarczające uzbrojenie wojskowe. I nawet wtedy nie był w stanie obronić swojej wolności, poniewaŜ brakowało mu energii wypływającej z narodowego instynktu samozachowawczego i woli przetrwania. Najlepsze uzbrojenie jest martwe i bezwartościowe, dopóki brakuje ducha, który czyni ludzi chętnych i zdecydowanych do uŜycia tych broni. Niemcy stały się bezbronne nie dlatego, Ŝe brakowało im broni, ale dlatego, Ŝe brakowało woli do uŜycia jej dla podtrzymania narodu.

Dzisiaj zwłaszcza nasi lewicowi politycy ciągle upierają się, Ŝe ich tchórzliwa i słuŜal-cza polityka zagraniczna wynika z rozbrojenia Niemiec, podczas gdy tak naprawdę jest to polityka zdrajców. Na wszelkie takie mowy powinna być tylko jedna odpowiedź: nie, naprawdę jest odwrotnie. Wasze działania prowadzące do poddania się były dyktowane antyna-rodową i kryminalną polityką porzucenia interesów narodu. I teraz próbujecie przekonać ludzi, Ŝe wasze nędzne jęki wynikają z faktu, Ŝe nie macie broni. Dokładnie tak jak wszystko w waszym postępowaniu, to teŜ jest kłamstwo i fałszowanie prawdziwego powodu.

Ale politycy prawicowi zasługują dokładnie na takie same wyrzuty. To z powodu ich nędznego tchórzostwa Ŝydowscy zbóje którzy doszli do władzy w 1918 roku zdołali okraść naród z jego broni. Politycy konserwatywni nie mają ani prawa, ani powodu twierdzić, Ŝe rozbrojenie jest przyczyną, która zmusiła ich do przyjęcia polityki rozwagi (czyli tchórzostwa). Tutaj równieŜ prawda jest dokładnie odwrotna. Rozbrojenie jest wynikiem ich braku ducha.

Tak więc problem odrodzenia siły Niemiec nie polegał na tym, jak moŜemy produkować broń, ale raczej na tym, jak stworzyć ducha, który umoŜliwi ludziom noszenie broni.

Kiedy ten duch przewaŜa w narodzie znajdzie sobie tysiąc dróg, z których kaŜda prowadzi do niezbędnego uzbrojenia. Ale zaatakowany tchórz nie wystrzeli ani razu, choćby był uzbrojony w dziesięć pistoletów. Będą one miały dla niego mniejszą wartość niŜ kij w rękach odwaŜnego człowieka.

Problem przywrócenia politycznej siły naszego narodu jest więc przede wszystkim problemem przywrócenia narodowego instynktu samozachowawczego, poniewaŜ kaŜdy przygotowawczy krok w polityce zagranicznej i kaŜda zewnętrzna ocena wartości Państwa zawsze opiera się nie na materialnej ilości uzbrojenia posiadanej przez Państwo, ale na moralnej zdolności oporu, jaką dane Państwo posiada lub przyjmuje się, Ŝe posiada. Pytanie, czy naród byłby poŜądanym sojusznikiem, jest zdeterminowane nie tyle poprzez bezwładną masę uzbrojenia, ale poprzez oczywistą obecność silnej woli przetrwania narodu i heroicznej odwagi do walki do ostatniego tchu. Sojuszu nie zawierają bronie, ale ludzie.

Naród brytyjski będzie więc uwaŜany za najbardziej wartościowego sojusznika na świecie, dopóki będzie moŜna liczyć na brutalność i wytrwałość okazywaną przez jego rząd i na ducha szerokich mas, który pozwala na doprowadzenie do zwycięstwa kaŜdej rozpoczętej walki, niezaleŜnie od tego, jak długo ta walka będzie trwała albo jak wielkie będą konieczne poświęcenia albo jakie środki trzeba będzie zastosować; nawet pomimo tego, Ŝe obecne wyposaŜenie wojskowe moŜe być całkowicie nieodpowiednie w porównaniu z innymi narodami.

189

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej Jeśli zrozumiemy, Ŝe odrodzenie Niemiec opiera się na ponownym obudzeniu woli politycznego przetrwania, jasno zobaczymy, Ŝe nie wystarczy wygrać tych elementów, które juŜ myślą w sposób narodowy, ale umyślnie anty-narodowe masy muszą uwierzyć w narodowe ideały.

Młody ruch, który stawia sobie za cel przywrócenie Niemcom pełni suwerennych praw, musi więc w planie swojej kampanii uwzględnić jako specjalny cel zadanie wygrania szerokich mas. Nasza tak zwana „narodowa burŜuazja” jest tak Ŝałośnie bierna, ogólnie mówiąc, i jej duch narodowy wydaje się tak słaby, Ŝe moŜemy być pewni, Ŝe nie stawi powaŜnego oporu energicznej polityce zagranicznej ani wewnętrznej. Nawet jeśli ograniczona niemiecka burŜuazja będzie stosować bierny opór kiedy godzina wybawienia jest bliska, jak robili to w czasach Bismarcka, nie ma się co bać aktywnego oporu z ich strony, w związku z ich znanym przysłowiowym tchórzostwem.

Całkiem inaczej jest z masami naszej ludności, nasyconej ideami internacjonalistycznymi. Z powodu prymitywnej szorstkości ich natur są gotowi zaakceptować szerzenie przemocy, podczas gdy w tym samym czasie ich Ŝydowscy przywódcy są bardziej brutalni i bezwzględni. Zniszczą kaŜdą próbę odrodzenia Niemiec, tak jak rozbili armię niemiecką uderzając na jej tyły. Przede wszystkim, te zorganizowane masy uŜyją swojej większości liczebnej w państwie parlamentarnym nie tylko dla przeszkadzania polityce narodowej, ale takŜe dla zapobieŜenia przywrócenia politycznej siły Niemiec, a tym samym ich prestiŜu za granicą. Tym samym Niemcy zostają wykluczone z szeregów poŜądanych sojuszników. Nie tylko my sami zdajemy sobie sprawę z obciąŜenia wynikającego z istnienia piętnastu milionów marksistów, demokratów, pacyfistów i zwolenników centrum pośród nas, ale obce narody takŜe widzą to obciąŜenie, z jakim musimy się zmagać i biorą je pod uwagę w swoich kalkulacjach, kiedy rozwaŜają wartość moŜliwego sojuszu z nami. Nikt nie będzie chciał zawrzeć sojuszu z Państwem, w którym aktywna część ludności przynajmniej biernie sprzeciwia się kaŜdej rozsądnej polityce zagranicznej.

Sytuacja jest tym gorsza z powodu faktu, Ŝe przywódcy partii odpowiedzialnych za zdradę narodową są gotowi sprzeciwić się kaŜdej próbie odrodzenia, po prostu dlatego, Ŝe chcą utrzymać pozycje, jakie teraz zajmują. Zgodnie z prawami rządzącymi ludzką historią nie do pomyślenia jest, Ŝeby naród niemiecki mógł ponownie zająć dawne miejsce bez odpła-cenia tym, którzy byli przyczynami i sprawcami upadku, który spowodował ruinę Państwa. W

ocenie potomności listopad 1918 roku nie będzie traktowany jako zwykła rebelia, ale jako zdrada kraju.

Dlatego nie moŜna myśleć o przywróceniu suwerenności Niemiec i niezaleŜności politycznej nie odtwarzając zwartego frontu wewnątrz narodu, poprzez pokojową konwersję powszechnej woli.

Patrząc z punktu widzenia praktycznych dróg i sposobów, wygląda na absurd myślenie o uwolnieniu Niemiec z obcej niewoli, dopóki masy narodu nie chcą wspierać ideałów wolności. Starannie rozwaŜając ten problem z czysto wojskowego punktu widzenia kaŜdy, a zwłaszcza kaŜdy oficer, zgodzi się, Ŝe wojna przeciwko zewnętrznemu wrogowi nie moŜe być prowadzona przez batalion studentów; Ŝe narodowi oprócz mózgu potrzebna jest teŜ fizyczna siła. Co więcej, trzeba pamiętać, Ŝe naród straci swój niezastąpiony majątek, jeśli obrona narodu będzie prowadzona tylko przez tak zwane koła intelektualne. Młodzi niemieccy inteligenci, którzy dołączyli do ochotniczych pułków i polegli na polach bitew we Flandrii jesienią 1914 roku, byli później bardzo gorzko Ŝałowani. Byli największym skarbem narodu i ich strata nie mogła pozytywnie wpłynąć na przebieg wojny. I nie tylko sama walka nie mogła być prowadzona jeśli masy pracujące nie przyłączały się do batalionów szturmowych, ale konieczne przygotowania techniczne były niemoŜliwe do przeprowadzenia bez zjednoczonej woli narodu. Nasz naród, który musi istnieć rozbrojony, pod nadzorem tysiąca oczu wyznaczonych przez Traktat Wersalski, nie moŜe przeprowadzić Ŝadnych technicznych przygoto-190

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej wań dla odzyskania wolności i niezaleŜności, dopóki cała armia szpiegów zatrudniona w kraju nie zostanie ograniczona do tych, których wrodzona niegodziwość prowadzi do zdrady wszystkiego i wszystkich za przysłowiowe trzydzieści srebrników. Ale moŜemy sobie poradzić z takimi ludźmi. Jednak miliony sprzeciwiające się kaŜdej próbie odrodzenia narodu z powodu poglądów politycznych stanowią przeszkodę nie do pokonania. Ta przeszkoda będzie nieprzezwycięŜona dopóty, dopóki przyczyna ich sprzeciwu, którą jest międzynarodowy marksizm, nie zostanie pokonana, a jej nauki nie zostaną wypędzone z ich głów i serc.

Z kaŜdego punktu widzenia ocena moŜliwości odzyskania niepodległości Państwa i narodu, czy to rozwaŜając ten problem pod kątem technicznym ponownego uzbrojenia, czy teŜ pod kątem samej walki, prowadzi nas do tego samego warunku wstępnego. Warunkiem tym jest wygranie poparcia szerokich mas dla idei narodowej niezaleŜności.

Jeśli nie odzyskamy zewnętrznej wolności, kaŜdy krok naprzód w reformach wewnętrznych będzie w najlepszym razie powiększaniem naszych mocy produkcyjnych z korzyścią dla narodów, które patrzą na nas jak na kolonię do eksploatacji. NadwyŜka wyproduko-wana przez kaŜde tak zwane ulepszenie wpadnie w ręce naszych międzynarodowych kontro-lerów i kaŜda poprawa socjalna w najlepszym razie zwiększy efekty naszej pracy z korzyścią dla tych ludzi. śaden postęp kulturalny nie będzie mógł się dokonać w narodzie niemieckim, poniewaŜ taki postęp jest zbyt związany z polityczną niezaleŜnością i godnością narodu.

Tak więc skoro moŜemy znaleźć zadowalające rozwiązanie dla problemu przyszłości Niemiec tylko poprzez wygranie poparcia szerokich mas narodu dla idei narodowej, ta praca edukacyjna musi być uwaŜana za najwaŜniejsze zadanie do wykonania przez ruch, który nie dąŜy tylko do zaspokojenia potrzeb chwili, ale który musi zbadać w świetle przyszłości wszystko, co decyduje się robić albo powstrzymuje się od działania.

JuŜ w 1919 roku byliśmy przekonani, Ŝe nacjonalizacja mas musi stanowić pierwszy i nadrzędny cel nowego ruchu. Z taktycznego punktu widzenia, ta decyzja nałoŜyła na nasze ramiona pewne obowiązki.

(1) śadne poświęcenie socjalne nie jest zbyt wielkie w wysiłku o wygranie poparcia mas dla odrodzenia narodowego.

Na polu ekonomii narodowej, wszelkie ustępstwa czynione dzisiaj wobec pracowników są bez znaczenia w porównaniu z zyskami, jakie zbierze cały naród, kiedy te ustępstwa doprowadzą do przywrócenia mas ludzi z powrotem na łono narodu. Tylko skąpstwo i krótkowzroczność, które są niestety cechami przewaŜającymi wśród naszych pracodawców, mogą przeszkadzać w zrozumieniu, Ŝe na dłuŜszą metę Ŝadna poprawa ekonomiczna, a tym samym Ŝadne zwiększenie zysków nie będzie moŜliwe, dopóki nie zostanie przywrócona wewnętrzna solidarność wśród ludzi, którzy tworzą nasz naród.

Gdyby niemieckie związki zawodowe bezkompromisowo broniły interesów klas pracujących w czasie wojny; gdyby nawet podczas wojny uŜywały broni strajków do walki z przemysłowcami – którzy byli chciwi wyŜszych dywidend – Ŝeby spełnić Ŝądania robotników, w imieniu których związki działały; gdyby w tym samym czasie broniły narodu tak niezłomnie, jak swoich własnych Ŝądań, i gdyby oddały krajowi to, co mu się naleŜało – wtedy wojna nigdy nie zostałaby przegrana. Jak śmiesznie nieznaczące byłyby wszystkie, nawet największe, ustępstwa ekonomiczne w obliczu olbrzymiego znaczenia tego zwycięstwa.

Ruch, który przywróci niemieckiego robotnika narodowi niemieckiemu musi koniecznie jasno zrozumieć, Ŝe konieczne są w takich przypadkach poświęcenia ekonomiczne, oczywiście jeśli nie zagraŜają one niezaleŜności i stabilności narodowego systemu ekonomicznego.

191

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej (2) Narodowa edukacja mas moŜe być prowadzona tylko w sposób pośredni, poprzez poprawę ich warunków socjalnych; poniewaŜ tylko w ten sposób moŜna stworzyć warunki ekonomiczne, które umoŜliwią wszystkim uczestniczenie w Ŝyciu kulturalnym narodu.

(3) Nacjonalizacja szerokich mas nigdy nie będzie mogła być osiągnięta poprzez półśrodki – czyli poprzez nieprzekonujące upieranie się przy tak zwanej obiektywnej stronie problemu – ale tylko przez bezwzględne obstawanie przy jednym celu, jaki musi być osiągnięty. To oznacza, Ŝe ludzie nie mogą być „narodowcami” zgodnie ze znaczeniem przypisa-nym temu słowu przez naszą współczesną burŜuazję – powiedzmy nacjonalizm z wieloma zastrzeŜeniami – ale zaciekłymi narodowcami w pełnym tego słowa znaczeniu. Truciznę moŜna zwalczyć tylko odtrutką, i tylko leniwy umysł burŜuazyjny moŜe myśleć, Ŝe Królestwo Niebieskie moŜe zostać osiągnięte poprzez kompromis.

Szerokie masy narodu nie składają się z profesorów i dyplomatów. PoniewaŜ masy słabo znają się na abstrakcyjnych ideach, ich reakcje leŜą bardziej w sferze uczuć, gdzie znajdują się źródła ich pozytywnych i negatywnych postaw. Są podatne tylko na przejawy siły wypływającej jasno z pozytywnej lub negatywnej strony, ale nigdy nie są podatne na niezdecydowane postawy wahające się między jednym biegunem a drugim. Emocjonalne podstawy ich nastawienia są powodem ich niezwykłej stabilności. Zawsze trudniej jest skutecznie walczyć z wiarą niŜ z wiedzą. Miłość ulega mniejszym zmianom niŜ szacunek. Nienawiść trwa dłuŜej niŜ zwykła niechęć. Siła napędowa największych rewolucji na tej ziemi nigdy nie wynikała z naukowego nauczania które uzyskało poparcie mas, ale zawsze z fanatyzmu i histerii, jaki popychał je do działania.

Ktokolwiek chce wygrać poparcie mas musi wiedzieć, jaki klucz otworzy drzwi do ich serc. To nie obiektywność, która jest nieudolną postawą, ale zdecydowana wola, wspierana przez siłę, jeśli to konieczne.

(4) Dusza mas moŜe zostać wygrana tylko wtedy, gdy ci, którzy prowadzą ruch do tego celu są zdecydowani nie tylko prowadzić walkę o własne cele, ale są teŜ zdecydowani na zniszczenie przeciwnika, jaki im przeszkadza.

Jeśli ludzie widzą bezkompromisowy atak na przeciwnika, zawsze będą uwaŜać to za dowód, Ŝe racja jest po stronie atakującego; ale jeśli atakujący będzie uŜywał półśrodków i nie uda mu się osiągnąć sukcesu w zepchnięciu przeciwnika ze sceny, ludzie będą uwaŜać to za znak, Ŝe atakujący nie jest pewien słuszności swojej sprawy, i jego połowiczna polityka moŜe być potwierdzeniem, Ŝe jego sprawa jest niesłuszna.

Masy są częścią samej Natury. Ich uczucia są takie, Ŝe nie potrafią zrozumieć uści-sków dłoni ludzi którzy są zdeklarowanymi wrogami. Chcą zobaczyć jak silniejszy wygrywa, a słabszy zostaje wyeliminowany albo bezwarunkowo podporządkowany woli silniejszego.

Nacjonalizacja mas moŜe być skutecznie osiągnięta tylko jeśli w walce o duszę narodu ci, którzy rozprzestrzeniają międzynarodową zarazę między nimi zostaną wytępieni.

(5) Wszystkie wielkie problemy naszych czasów są problemami chwilowymi i wynikają z pewnych określonych przyczyn. Pomiędzy nimi wszystkimi jest tylko jeden o głębokim znaczeniu. Jest to problem zachowania czystości rasy w narodzie. Ludzka energia lub upadek zaleŜy od krwi. Narody, które nie są świadome znaczenia swojego rasowego dziedzictwa, albo lekcewaŜą jego zachowanie, są jak ludzie próbujący wyszkolić mopsa do wykonywania zadań charta, nie rozumiejąc, Ŝe zarówno szybkość charta, jak i zdolności naśladowcze pudla są wrodzonymi cechami, których nie moŜna wykształcić poprzez Ŝaden trening. Ludzie, którzy nie zachowują czystości swojej rasy niszczą tym samym jedność ducha narodu we wszystkich jego przejawach. Rozpad ducha narodowego jest nieuniknionym następstwem 192

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej procesu rozpadu krwi. Zmiany jakie mają miejsce w duchowych i twórczych zdolnościach narodu są tylko efektami zmian, jakie nastąpiły w jego rasowej substancji.

Jeśli mamy uwolnić naród niemiecki od wszystkich wad i sposobów działania, które nie wynikają z ich pierwotnych cech, musimy pozbyć się obcych zarazków z ciała narodu, które są przyczynami słabości i niewłaściwych dróg.

Naród niemiecki nigdy nie odrodzi się, dopóki problem rasowy nie zacznie być brany pod uwagę i rozwiązywany. Problem rasowy dostarcza klucza nie tylko do zrozumienia ludzkiej historii, ale takŜe do zrozumienia kaŜdego rodzaju ludzkiej kultury.

(6) Wcielając do społeczności narodowej masy ludzi, którzy obecnie znajdują się w międzynarodowym obozie, nie mamy zamiaru wyrzekać się zasady, Ŝe interesy róŜnych rze-miosł i zawodów muszą być chronione. RozbieŜne interesy róŜnych grup zawodowych nie są tym samym co podziały pomiędzy róŜnymi klasami, ale raczej są nieodłączną cechą sytuacji ekonomicznej. Podziały zawodowe nie kłócą się z ideą społeczności narodowej, poniewaŜ

oznacza ona jedność narodu w odniesieniu do wszystkich problemów, jakie mają wpływ na Ŝycie narodu jako takiego.

Wcielenie do społeczności narodowej, albo po prostu do Państwa, warstwy ludzi którzy utworzyli klasę społeczną nie moŜe się odbywać poprzez obniŜenie pozycji klas wyŜszych, ale poprzez podniesienie pozycji klas niŜszych. Klasa, która prowadzi ten proces nigdy nie jest klasą wyŜszą, ale niŜszą, walczącą o równe prawa. Dzisiejsza burŜuazja nie została wcielona do Państwa poprzez prawa ustanowione przez feudalną szlachtę, ale tylko dzięki swojej energii i przywództwu, jakie wyrosło z jej własnych szeregów.

Niemiecki robotnik nie moŜe być podniesiony z obecnego poziomu i wcielony do społeczności narodu niemieckiego poprzez świętoszkowate spotkania, na których ludzie mówią o braterstwie ludzkości, ale poprzez systematyczną poprawę w Ŝyciu kulturalnym i społecznym robotnika, dopóki ziejąca przepaść pomiędzy nim a innymi klasami nie zostanie zasypana.

Ruch, który dąŜy do tego celu musi rekrutować swoich zwolenników głównie z szeregów klasy robotniczej. Musi zawierać członków inteligencji o tyle, o ile ci członkowie dobrze zrozumieli i zaakceptowali bez zastrzeŜeń ideały, do których dąŜy ruch. Ten proces transformacji i ponownego połączenia nie moŜe zostać zakończony w ciągu dziesięciu czy dwudziestu lat.

Jak pokazuje historia takich ruchów, zajmuje to kilka pokoleń.

Największą przeszkodą na drodze do ponownego połączenia naszego współczesnego robotnika ze społecznością narodową nie jest to, Ŝe walczy o interesy swoich kolegów robotników, ale to, Ŝe został nasycony internacjonalistycznymi ideami, które ze swej natury są wa-riacjami na temat narodowości i ojczyzny. To wrogie nastawienie w stosunku do narodu i ojczyzny jest wpajane przez przywódców klasy robotniczej. Gdyby robotnicy byli inspirowani zasadami oddania narodowi we wszystkim, co dotyczy politycznego i socjalnego dobrobytu, związki zawodowe przekształciłyby miliony robotników w najwartościowszych członków społeczności narodowej, nie naruszając ciągłej walki o Ŝądania ekonomiczne.

Ruch, który szczerze dąŜy do sprowadzenia niemieckiego robotnika z powrotem do społeczności narodowej, i chce go uratować od szaleństwa internacjonalizmu, musi rozpocząć energiczną kampanię przeciwko pewnym poglądom przewaŜającym wśród przemysłowców.

Jeden z tych poglądów jest taki, Ŝe zgodnie z koncepcją społeczności narodowej, pracownik musi wyrzec się wszelkich praw ekonomicznych na rzecz pracodawcy, i co więcej, Ŝe robotnicy wejdą w konflikt ze społecznością narodową, jeśli będą próbować bronić swoich słusznych i Ŝyciowych interesów. Ci, którzy próbują rozprowadzać ten pogląd, są świadomymi kłamcami. Idea społeczności narodowej nie nakłada Ŝadnych zobowiązań na jedną stronę nie nakładając ich jednocześnie na drugą stronę.

Robotnik z pewnością robi coś sprzecznego z duchem społeczności narodowej, jeśli działa wyłącznie z własnej inicjatywy i wysuwa przesadzone Ŝądania bez rozwaŜenia dobra 193

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej wspólnego albo utrzymania narodowej struktury ekonomicznej. Ale przemysłowiec takŜe działa przeciwko duchowi społeczności narodowej, jeśli stosuje nieludzkie metody wyzysku i uŜywa siły roboczej narodu do zyskiwania dla siebie milionów z potu robotników. Nie ma prawa do nazywania siebie „nacjonalistą” ani do mówienia o społeczności narodowej, poniewaŜ jest tylko egoistą bez skrupułów, który zasiewa ziarna społecznego niezadowolenia i prowokuje konflikty, które muszą wcześniej czy później uderzyć w interesy kraju.

Młody ruch musi czerpać swoich członków przede wszystkim z mas pracujących. Te masy muszą być wyrwane ze szponów internacjonalistycznego obłędu. Ich problemy socjalne muszą zostać wyeliminowane. Muszą być podniesieni na wyŜszy poziom kulturalny, poniewaŜ obecnie jest on opłakany, i przekształceni w rozsądny i wartościowy składnik społeczności narodowej, inspirowany narodowymi ideami i uczuciami.

Jeśli pośród kół intelektualnych, które są nacjonalistyczne w swoich poglądach, znajdzie się człowiek, który naprawdę kocha naród i patrzy w przyszłość Niemiec, a jednocześnie rozumie waŜność walki, której celem jest wygranie duszy mas, zostanie on serdecznie powitany w szeregach naszego ruchu, poniewaŜ moŜe słuŜyć jako wartościowa siła intelektualna w pracy, która musi zostać wykonana. Ale celem tego ruchu nigdy nie moŜe być pozyskiwanie członków z bezmyślnej hordy głosujących na burŜuazję. Gdyby tak było, ruch zostałby obcią-Ŝony masą ludzi, których mentalność paraliŜowałaby tylko wysiłki naszej kampanii o pozyskanie mas narodu. W teorii moŜna ładnie powiedzieć, Ŝe powinno się wpływać na szerokie masy poprzez połączone przywództwo wyŜszych i niŜszych warstw społecznych wewnątrz struktury jednego ruchu; mimo wszystko jednak, pozostaje fakt, Ŝe chociaŜ byłoby moŜliwe wywarcie wpływu psychologicznego na klasy burŜuazyjne i rozbudzenie pewnego entuzjazmu, a moŜe nawet zrozumienia poprzez publiczne demonstracje, ich tradycyjnych cech nie da się zmienić. Innymi słowy, nie moŜemy wyeliminować z klas burŜuazyjnych nieefektywności i lenistwa, które są częścią wiekowej tradycji. RóŜnice poziomów kulturalnych obu grup i ich postaw w stosunku do kwestii społeczno-ekonomicznych są tak wielkie, Ŝe stanęły-by one na przeszkodzie ruchowi w momencie, kiedy pierwszy entuzjazm wzbudzony przez nasze demonstracje uspokoiłby się.

W końcu, częścią naszego programu nie jest przekształcenie obozu narodowego, ale pozyskanie tych, których poglądy są anty-narodowe. To z tego punktu widzenia naleŜy decydować o strategii całego ruchu.

(7) Propaganda ruchu musi przejawiać jednostronną, ale jasną i zdecydowaną postawę; jest to absolutnie konieczne, aby propaganda mogła być skuteczna.

Jeśli propaganda ma słuŜyć ruchowi, musi być adresowana tylko do jednej strony; jeśli będzie inaczej, nie zostanie zrozumiana w jednym obozie, a przez drugi moŜe zostać odrzucona jako oczywiste i nieinteresujące truizmy; jako Ŝe trening intelektualny obu tych obozów jest bardzo róŜny.

Nawet sposób, w jaki coś jest przedstawiane i ton, z jakim pewne szczegóły są pod-kreślane nie moŜe mieć tego samego efektu w tych dwóch warstwach, które zajmują przeciwne bieguny w strukturze społecznej. Jeśli propaganda odrzuci uŜywanie prymitywnych form wyrazu, nie będzie przemawiać do uczuć mas. Jeśli z drugiej strony dopasuje się do prostych uczuć mas w swoich słowach i gestach, dla kół inteligenckich będzie ona odpychająca w swojej szorstkości i wulgarności. Pośród stu ludzi którzy nazywają siebie mówcami jest ledwie dziesięciu zdolnych do efektywnego przemawiania przed publicznością złoŜoną z zamiataczy ulic, ślusarzy, niewykwalifikowanych robotników itp., codziennie i podkreślając ten sam temat z równą skutecznością, co przed publicznością złoŜoną z profesorów i studentów uniwersytetu. Pośród tysiąca mówców publicznych moŜe być tylko jeden, który moŜe mówić do publiczności złoŜonej ze ślusarzy i profesorów uniwersytetu w tej samej sali w taki sposób, Ŝeby jego twierdzenia były całkowicie zrozumiałe dla obu grup, jednocześnie wywierając 194

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej skuteczny wpływ i rozbudzając entuzjazm zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie. Ale trzeba pamiętać, Ŝe w większości przypadków nawet najpiękniejsza idea wcielona we wzniosłą teorię moŜe być przekazana masom tylko za pośrednictwem mniejszych umysłów. Nie jest waŜna zatem wizja geniusza, który stworzył wielką ideę, ale sukces, jaki jego głosiciele odniosą w przekazywaniu jego idei umysłom mas.

Socjaldemokracja i cały ruch marksistowski miał szczególne uzdolnienia do przycią-gania wielkich mas narodu z powodu jednolitości odbiorców, do których się zwracał. Im bardziej ograniczone i wąskie były ich idee i argumenty, tym łatwiej było masom je uchwycić i przyswoić; poniewaŜ te idee i argumenty były dobrze dostosowane do niskiego poziomu inteligencji.

Te rozwaŜania doprowadziły do przyjęcia przez nowy ruch jasnej i prostej polityki, która brzmiała następująco:

W swojej treści, jak równieŜ w formach wyrazu, propaganda musi być utrzymywana na poziomie inteligencji mas, i jej wartość moŜe być mierzona tylko poprzez osiągnięty przez nią sukces.

Na publicznym wiecu, gdzie wielkie masy zbierają się razem, najlepszym mówcą nie jest ten, którego sposób podejścia do tematu jest najbardziej zbliŜony do ducha tych intelektualistów, którzy się tam znaleźli, ale ten mówca, który wie, jak wygrać serca mas.

Wykształcony człowiek, który jest obecny i który uwaŜa, Ŝe intelektualny poziom przemówienia jest zbyt niski, chociaŜ był świadkiem jego efektu na grupach o niŜszej inteligencji których poparcie naleŜy wygrać, ukazuje całkowitą niemoŜność właściwego ocenienia sytuacji i tym samym dowodzi, Ŝe jest całkowicie nieuŜyteczny dla nowego ruchu. UŜyteczni mogą być tylko ci intelektualiści, którzy rozumieją misję tego ruchu i jego cele na tyle dobrze, Ŝe nauczyli się oceniać nasze metody propagandy wyłącznie poprzez osiągnięty sukces, a nie na podstawie wraŜenia, jakie wywiera ona na nich samych. Nasza propaganda nie ma słuŜyć za rozrywkę dla tych ludzi, których poglądy są juŜ nacjonalistyczne, ale jej celem jest wygranie poparcia tych, którzy dotychczas byli wrogami idei narodowych, niemniej jednak pochodzą z naszej krwi i rasy.

Ogólnie rzecz biorąc, rozwaŜania, które krótko przedstawiłem w rozdziale „Propaganda wojenna” stały się przewodnimi zasadami określającymi rodzaj propagandy, jaki mieliśmy zastosować w naszej kampanii i sposób, w jaki miała ona zostać wdroŜona w praktyce. Osiągnięty sukces dowodzi, Ŝe nasza decyzja była słuszna.

(8) Cele, jakie stawia sobie kaŜdy polityczny ruch reformatorski, nigdy nie mogą być osiągnięte poprzez próby kształcenia ludzi albo wpływania na tych, którzy mają władzę, ale tylko poprzez wzięcie władzy politycznej w swoje ręce. KaŜda idea, która chce poruszyć świat, ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zabezpieczenia sobie środków, które pozwolą na wprowadzenie tej idei w Ŝycie. Na tym świecie sukces jest jedynym kryterium oceny, na podstawie którego moŜemy oceniać, czy przedsięwzięcie było słuszne, czy niesłuszne. I pod słowem „sukces” rozumiem nie samo zdobycie władzy jak w 1918 roku, ale skuteczne rozwiązanie wspólnych problemów narodu. Zamach stanu nie moŜe być uwaŜany za skuteczny, jak myśli obecnie wielu pustogłowych prawników rządowych w Niemczech, jeśli rewolucjoni-stom uda się przejąć kontrolę nad Państwem, ale tylko wtedy, gdy w porównaniu ze stanem rzeczy pod rządami starego reŜimu, los narodu poprawił się, kiedy cele i intencje, na których opierała się rewolucja, zostały wdroŜone w praktyce. To z pewnością nie odnosi się do niemieckiej rewolucji, jak określa się ruch, który doprowadził ten gang bandytów do władzy jesienią 1918 roku.

Ale jeśli zdobycie władzy politycznej jest niezbędnym warunkiem wstępnym praktycznej realizacji ideałów ruchu reformatorskiego, wówczas kaŜdy ruch mający na celu reformy musi od pierwszego dnia swojego istnienia być uwaŜany przez jego przywódców jako 195

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej ruch masowy, a nie za literacki klub herbaciany albo stowarzyszenie filistrów zbierających się, Ŝeby pograć w kręgle.

(9) Natura i wewnętrzna organizacja nowego ruchu jest anty-parlamentarna. Oznacza to, Ŝe odrzuca on w ogólności i w swojej strukturze wszystkie zasady, według których decyzje są podejmowane głosami większości oraz zgodnie z którymi przywódca jest tylko wykonaw-cą woli i opinii innych. Ruch opiera się na zasadzie, Ŝe zarówno w najmniejszych, jak i w największych problemach, jeden człowiek musi mieć absolutny autorytet i ponosić całkowitą odpowiedzialność.

W naszym ruchu praktyczne konsekwencje tej zasady są następujące: Przewodniczący lokalnej grupy jest wyznaczany przez szefa grupy o szczebel wyŜszej.

Staje się on wówczas odpowiedzialnym przywódcą tej grupy. Wszystkie komitety są podporządkowane jego władzy, a nie na odwrót. Nie ma czegoś takiego jak komitety, które głosują, ale tylko komitety, które pracują. Praca jest przydzielana przez odpowiedzialnego przywódcę, który jest przewodniczącym grupy. Ta sama zasada odnosi się do wyŜszych szczebli organizacyjnych – Bezirk (dystryktów), Kreis (obwodów) oraz Gau (okręgów). W kaŜdym przypadku przewodniczący jest wyznaczany z góry i obdarzany pełnym autorytetem i władzą wyko-nawczą. Tylko przywódca całej partii jest wybierany na ogólnym zebraniu członków. Ale on jest wyłącznym przywódcą ruchu. Wszelkie komitety są przed nim odpowiedzialne, ale on nie jest odpowiedzialny przed nimi. Jego decyzje są ostateczne, ale ponosi za nie całkowitą odpowiedzialność. Członkowie ruchu są upowaŜnieni do Ŝądania od niego wyjaśnień przed nowymi wyborami albo do usunięcia go z urzędu, gdyby sprzeciwił się zasadom ruchu albo nie słuŜył odpowiednio jego interesom. Zostanie wówczas zastąpiony przez bardziej odpowiedniego człowieka, który zostanie obdarzony tą samą władzą i zobowiązany do ponoszenia tej samej odpowiedzialności.

Jednym z najwyŜszych obowiązków ruchu jest wprowadzenie obowiązywania tej zasady nie tylko we własnych szeregach, ale w całym Państwie.

Człowiek który staje się przywódcą obdarzony jest najwyŜszą i nieograniczoną władzą, ale musi takŜe ponosić największą i najpowaŜniejszą odpowiedzialność.

Człowiek, który nie ma odwagi wziąć na swoje ramiona odpowiedzialności za swoje czyny, nie nadaje się na przywódcę. Tylko człowiek o cechach bohatera moŜe być powołany do takiego zadania.

Ludzki postęp i kultura nie są tworzone przez tłum. Są one wyłącznymi tworami pracy pojedynczego geniusza i osobistej efektywności.

Z powodu tej zasady, nasz ruch musi być koniecznie anty-parlamentarny, i jeśli będzie brał udział w instytucji parlamentarnej, uczyni to tylko w celu zniszczenia jej od wewnątrz; innymi słowy, chcemy pozbyć się instytucji, która musi być uwaŜana za jeden z najpowaŜ-niejszych objawów upadku ludzkości.

(10) Ruch stanowczo odmawia zajmowania stanowiska odnośnie problemów, które znajdują się poza sferą jego pracy politycznej albo nie mają dla nas fundamentalnego znaczenia. Nie ma zamiaru przeprowadzać religijnej reformacji, ale raczej polityczną reorganizację naszego narodu. Patrzy na dwa wyznania religijne jako na równie wartościowe podstawy istnienia naszego narodu, i tym samym wydaje wojnę wszystkim tym partiom, które chcą zde-gradować te podstawy, na których opiera się stabilność religijna i moralna naszego narodu, do instrumentu w słuŜbie interesów partii.

Na koniec, ruch nie chce tworzyć Ŝadnej formy Państwa ani niszczyć innej, ale chce doprowadzić do tego, aby przewaŜyły podstawowe zasady, bez których Ŝadna monarchia ani republika nie moŜe długo istnieć. Misją ruchu nie jest ustanowienie monarchii ani utrzymanie republiki, ale stworzenie niemieckiego Państwa.

196

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej Problem dotyczący zewnętrznej formy tego Państwa, powiedzmy jego ostatecznego kształtu, nie ma podstawowego znaczenia. Problem ten musi zostać rozwiązany w świetle tego, co będzie w danym momencie praktyczne i właściwe.

Kiedy naród raz zrozumie i doceni wielkie problemy wpływające na jego wewnętrzną egzystencję, kwestia zewnętrznych formalności nigdy nie doprowadzi do wewnętrznego konfliktu.

(11) Problem wewnętrznej organizacji ruchu opiera się nie na zasadach, lecz na korzy-ściach.

Najlepszy typ organizacji to taki, który nie ustawia wielkiego aparatu pośredniczącego pomiędzy przywództwem ruchu a pojedynczymi zwolennikami, ale skutecznie pracuje z uŜyciem moŜliwie najmniejszego aparatu pośredniczącego. Zadaniem tej organizacji jest przekazanie pewnej idei, jaka powstała w mózgu jednego człowieka, masom narodu i nadzorowanie sposobu, w jaki ta idea jest wdraŜana w praktyce.

Tak więc, z kaŜdego punktu widzenia, organizacja jest tylko złem koniecznym. W

najlepszym przypadku jest środkiem do osiągania pewnych celów. Najgorsze dzieje się, kiedy staje się celem samym w sobie.

PoniewaŜ świat tworzy istoty bardziej mechaniczne niŜ inteligentne, zawsze będzie łatwiej rozwinąć formę organizacji niŜ jej treść; czyli idee, którym ma słuŜyć.

Postęp kaŜdej idei, która dąŜy do praktycznego zastosowania, a zwłaszcza tych idei, które mają charakter reformatorski, moŜe być z grubsza przedstawiona w sposób następujący: Twórcza idea kształtuje się w umyśle kogoś, kto czuje się powołany do przekazania tej idei światu. Przedstawia swoje przekonania innym i w ten sposób stopniowo zyskuje pewną liczbę zwolenników. Ta bezpośrednia i osobista droga ogłaszania swoich idei pośród ludzi sobie współczesnych jest najbardziej naturalna i najlepsza. Ale kiedy ruch rozwija się i zdobywa duŜą liczbę zwolenników, stopniowo staje się niemoŜliwe, aby twórca doktryny, na której opiera się ruch, osobiście prowadził propagandę wśród niezliczonych zwolenników i w tym samym czasie kierował działaniami ruchu.

W miarę jak rośnie liczba zwolenników, bezpośrednia komunikacja pomiędzy głową a poszczególnymi zwolennikami staje się niemoŜliwa. Te kontakty muszą się odbywać poprzez pośredniczący aparat utworzony w strukturze ruchu. Tak więc następuje kres idealnych warunków porozumiewania się i konieczne jest wprowadzenie organizacji jako zła koniecznego.

Powstają małe grupy pomocnicze, jak na przykład w ruchu politycznym, gdzie lokalne grupy odpowiadają komórkom, z których później rozwija się organizacja.

Ale takie mniejsze jednostki nie mogą być wprowadzone w ruchu, dopóki autorytet duchowego twórcy i stworzonego przez niego nauczania nie zostanie zaakceptowany bez zastrzeŜeń. W przeciwnym wypadku ruch stanie przed zagroŜeniem podziału na rozbieŜne doktryny. Nie sposób tutaj przecenić znaczenia posiadania jednego geograficznego centrum jako głównej siedziby ruchu. Tylko istnienie takiego miejsca, wokół którego rozciąga się magiczny urok, jak w przypadku Rzymu czy Mekki, moŜe zapewnić ruchowi stałą siłę napędową mającą swoje źródła w wewnętrznej jedności ruchu i uznaniu jednej głowy za reprezentującą tą jedność.

Kiedy powstają pierwsze zarodkowe komórki organizacji, zawsze trzeba podkreślać waŜność miejsca, z którego wywodzi się dana idea. Twórcza, moralna i praktyczna wielkość miejsca, z którego ruch wyszedł i z którego jest zarządzany, musi być podniesiona do rangi najwyŜszego symbolu, i musi być on tym bardziej honorowany, w miarę jak początkowe komórki ruchu staną się tak liczne, Ŝe będą musiały być przekształcone w większe jednostki w strukturze organizacyjnej.

Kiedy liczba zwolenników stanie się tak duŜa, Ŝe bezpośredni osobisty kontakt z głową ruchu stanie się niemoŜliwy, konieczne jest utworzenie pierwszych grup lokalnych. Kiedy 197

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej te grupy rozmnoŜą się, konieczne jest ustanowienie wyŜszych szczebli organizacyjnych. Ich przykładami w organizacji politycznej są okręgi (Gau) i dystrykty (Bezirk).

ChociaŜ moŜe być łatwo utrzymać pierwotną centralną władzę nad najmniejszymi grupami, znacznie trudniej będzie to uczynić w stosunku do wyŜszych szczebli organizacyjnych, które zostały utworzone. Jest to jednak konieczne, poniewaŜ jest to nieodzowny warunek zagwarantowania jedności ruchu i wdroŜenia jego idei w praktyce.

W końcu, kiedy te większe organizacje pośrednie będą musiały być połączone w nowe i jeszcze większe jednostki, będzie coraz trudniej utrzymywać je pod absolutną kontrolną centrali ruchu i jego nauki.

W konsekwencji mechaniczne formy organizacji mogą być wprowadzone wtedy i tylko wtedy, gdy duchowy autorytet i ideały centrum organizacji są mocno ustanowione. W sferze politycznej często moŜe się zdarzać, Ŝe to zwierzchnictwo moŜe być utrzymane tylko wtedy, gdy ruch zdobędzie kontrolę polityczną nad narodem.

Biorąc pod uwagę wszystkie te rozwaŜania, następujące zasady legły u podstaw wewnętrznej struktury ruchu:

(a) Początek wszelkiej aktywności powinien zostać skoncentrowany w jednym mieście: mianowicie w Monachium. Tam powinna zostać wyszkolona grupa całkowicie godnych zaufania zwolenników i stworzona szkoła, która później pomoŜe w propagowaniu idei ruchu.

PrestiŜ tego ruchu, w imię jego dalszego rozwoju, powinien być najpierw ustanowiony tutaj poprzez zyskanie moŜliwie jak największych widocznych rezultatów w tym jednym miejscu.

Zabezpieczenie nazwy i sławy ruchu i jego przywódcy było konieczne, nie tylko aby zniszczyć w jednym mieście w uderzający sposób wiarę w to, Ŝe doktryna marksistowska jest niezwycięŜona, ale takŜe aby pokazać, Ŝe moŜliwa jest kontr-doktryna.

(b) Grupy lokalne nie powinny być tworzone, dopóki zwierzchnictwo i centralna władza Monachium nie zostaną całkowicie ustanowione i uznane.

(c) Grupy w dystryktach, regionach i prowincjach powinny być tworzone tylko wtedy, kiedy potrzeba ich utworzenia stanie się ewidentna i tylko wtedy, gdy zwierzchnictwo centralnej władzy zostanie zagwarantowane w sposób zadowalający.

Co więcej, tworzenie tych podporządkowanych organizmów musi zaleŜeć od tego, czy znajdą się osoby, które będą odpowiednio uzdolnione, aby podjąć się przewodzenia im.

Tutaj były tylko dwa rozwiązania:

(a) Ruch powinien pozyskać niezbędne fundusze dla przyciągnięcia i wyszkolenia inteligentnych ludzi, którzy będą zdolni stać się przywódcami. Uzyskane w ten sposób kadry będą mogły być systematycznie wykorzystywane zgodnie z tym, czego będzie wymagać sytuacja taktyczna i konieczność efektywności.

To rozwiązanie było łatwiejsze i wygodniejsze. Wymagało ono jednak większych zasobów finansowych; poniewaŜ ta grupa przywódców mogła pracować dla ruchu tylko wtedy, kiedy byliby opłacani.

(b) PoniewaŜ ruch nie moŜe pozwolić sobie na zatrudnianie opłacanych urzędników, musi zaleŜeć od bezpłatnych pomocników. Oczywiście to rozwiązanie jest powolniejsze i trudniejsze.

Oznacza to, Ŝe przywódcy ruchu będą musieli pozwolić na to, Ŝeby wielkie terytoria leŜały odłogiem, dopóki nie znajdzie się w danym rejonie ktoś z członków, kto będzie potrafił

i chciał postawić się do dyspozycji centralnych władz w celu zorganizowania i przewodzenia ruchowi w tym rejonie.

198

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej MoŜe się zdarzyć, Ŝe w rozległych rejonach nie znajdzie się takiego przywódcy, ale w tym samym czasie w innych rejonach pojawią się dwie lub nawet trzy osoby o prawie równych umiejętnościach. Sytuacja ta jest bardzo trudna i moŜe zostać przezwycięŜona tylko z upływem lat.

Dla ustanowienia kaŜdego rodzaju organizacji zawsze konieczne jest znalezienie człowieka, który będzie zdolny wypełniać funkcje przywódcy.

Podobnie jak armia i jej róŜne jednostki organizacyjne są bezuŜyteczne bez oficerów, tak samo kaŜda organizacja polityczna jest bezwartościowa, jeśli nie ma właściwych przywódców.

Jeśli nie moŜna znaleźć właściwej osoby obdarzonej darem przywództwa dla zorganizowania i przewodzenia lokalnej grupie, lepiej dla ruchu jest powstrzymać się od jej tworzenia, niŜ zaryzykować niepowodzenie po utworzeniu takiej grupy.

Wola bycia przywódcą nie jest wystarczającą kwalifikacją dla bycia przywódcą.

Przywódca musi mieć inne konieczne umiejętności. Pośród nich silna wola i energia muszą być uwaŜane za bardziej przydatne niŜ genialny umysł. Najwartościowszym zbiorem umiejętności jest kombinacja talentu, zdecydowania i wytrwałości.

(12) Przyszłość ruchu jest określona poprzez oddanie, a nawet brak tolerancji, z jaką jego członkowie walczą o swoją sprawę. Muszą być przekonani Ŝe tylko ich sprawa jest słuszna i muszą doprowadzić do jej zwycięstwa, przeciwko innym podobnym organizacjom na tym samym polu.

Całkowicie błędne jest przekonanie, Ŝe siła ruchu musi się zwiększyć, jeśli zostanie połączona z innymi ruchami podobnego rodzaju. KaŜda ekspansja wynikająca z takiego połączenia będzie oczywiście oznaczała zewnętrzny rozwój, który powierzchowni obserwatorzy mogą uznać za zwiększenie siły; ale w rzeczywistości w ten sposób ruch przyjmuje zewnętrzne elementy, które osłabią jego wewnętrzną energię.

ChociaŜ moŜe się wydawać, Ŝe jeden ruch jest identyczny w charakterze z innym, w rzeczywistości taka identyczność nie istnieje. Gdyby istniała, nie byłoby tych dwóch ruchów, ale tylko jeden. I jakiekolwiek byłyby te róŜnice, nawet gdyby dotyczyły tylko róŜnic umiejętności ich przywódców, to jednak istnieją. Wiązanie się z niepodobnymi organizmami sprzeciwia się naturalnemu prawu wszelkiego rozwoju, jak równieŜ prawu, Ŝe silniejszy musi zwycięŜyć nad słabszym, bo poprzez walkę konieczną do tego zwycięstwa zwiększa się wewnętrzna siła i energia zwycięzcy.

Połączenie organizacji politycznych które są w przybliŜeniu podobne, moŜna zyskać pewne natychmiastowe korzyści, ale na dłuŜszą metę musi się ono stać źródłem wewnętrznej słabości, która da o sobie znać w późniejszym okresie.

Ruch moŜe stać się wielki tylko wtedy, gdy niepowstrzymany rozwój jego wewnętrznej siły będzie zabezpieczony i wytrwale wzmacniany, dopóki nie nastąpi zwycięstwo nad wszystkimi konkurentami.

MoŜna bezpiecznie powiedzieć, Ŝe siła ruchu i jego prawo do istnienia moŜe się rozwijać tylko tak długo, jak pozostaje w zgodnie z zasadą, Ŝe walka jest niezbędnym warunkiem postępu i Ŝe maksimum siły zostanie osiągnięte, kiedy nastąpi ostateczne zwycięstwo.

Dlatego ruch musi dąŜyć nie do odnoszenia natychmiastowych i przejściowych sukcesów, ale musi okazywać ducha bezkompromisowej tolerancji w prowadzeniu długiej walki, która zabezpieczy długi okres wewnętrznego wzrostu.

Wszystkie ruchy, które zawdzięczają swoją ekspansję tak zwanemu połączeniu podobnych organizmów, co oznacza, Ŝe ich zewnętrzna siła wynika z polityki kompromisu, są jak rośliny, których wzrost jest wymuszony w cieplarni. Zewnętrznie rosną w górę, ale braku-199

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej je im wewnętrznej siły, która pozwala naturalnej roślinie zamienić się w drzewo, które przetrwa burze stuleci.

Wielkość kaŜdej organizacji ucieleśniającej twórczą ideę leŜy w duchu religijnego oddania i nietolerancji jaką przejawia wobec wszystkich innych, poniewaŜ zaciekle wierzy w słuszność swojej sprawy. Jeśli idea jest słuszna w sobie i posiadając bronie do walki o których mówiłem, wyda wojnę na tej ziemi, jest niezwycięŜona i prześladowania tylko zwiększą jej wewnętrzną siłę.

Wielkość chrześcijaństwa nie wynika z prób pójścia na kompromis z tymi, których poglądy filozoficzne miały w świecie antycznym pewne podobieństwo do własnej doktryny, ale z bezwzględnego i fanatycznego głoszenia i obrony własnych nauk.

Jawny postęp, jakiego dokonuje ruch łącząc się z innym ruchem, moŜe być łatwo do-goniony i prześcignięty przez ciągłe zwiększanie siły doktryny i organizacji, jeśli pozostanie ona niezaleŜna i będzie walczyć o swoją sprawę.

(13) Ruch powinien wpajać swoim zwolennikom zasadę, Ŝe walka nie powinna być traktowana jako zło konieczne, ale coś poŜądanego samo w sobie. Dlatego nie wolno się bać wrogości, jaką przejawiają w stosunku do nich przeciwnicy, ale naleŜy traktować ją jako konieczny warunek, na którym opiera się całe ich prawo do istnienia. Nie mogą unikać bycia nienawidzonymi przez tych, którzy są wrogami naszego narodu i naszej filozofii Ŝycia, ale muszą witać z radością tą nienawiść. Kłamstwa i kalumnie są częścią metod, jakie przeciwnik stosuje aby wyrazić swoje rozgoryczenie.

Człowiek, który nie jest obmawiany, poniŜany i szkalowany przez Ŝydowską prasę nie jest wiernym Niemcem i nie jest prawdziwym Narodowym Socjalistą. Szczerość jego przekonań, jego charakter i siłę woli najłatwiej zmierzyć poprzez wrogość, jaką jego imię wywołuje wśród śmiertelnych wrogów naszego narodu.

Zwolennikom ruchu, i całemu narodowi, naleŜy raz po raz przypominać o tym, Ŝe poprzez swoje gazety, śyd ciągle rozprzestrzenia kłamstwa i jeśli nawet czasami powie prawdę, to tylko po to, aby zamaskować jakieś większe oszustwo, które zmienia oczywistą prawdę w jawne kłamstwo. śyd jest Wielkim Mistrzem Kłamstwa. Oszustwo i obłuda to jego bronie, którymi walczy.

KaŜda kalumnia i oszczerstwo publikowane przez śyda jest honorową odznaką dla naszych towarzyszy. Ten, którego najbardziej oczerniają jest najbliŜszy naszym sercom i ten, którego śmiertelnie nienawidzą, jest naszym najlepszym przyjacielem.

Jeśli nasz towarzysz otwiera rano Ŝydowską gazetę i nie został w niej oczerniony, znaczy to, Ŝe spędził wczorajszy dzień bezowocnie. Gdyby coś osiągnął, byłby prześladowany, szkalowany, wyśmiewany i obraŜany. Ci, którzy skutecznie walczą z tym śmiertelnym wrogiem naszego narodu, który jest jednocześnie wrogiem wszystkich Aryjczyków i wszelkiej kultury, mogą oczekiwać tylko sprzeciwu ze strony tej rasy i stać się obiektami oszczerczych ataków.

Kiedy te prawdy staną się częścią ciała i krwi naszych członków, wtedy ruch będzie niewzruszony i niezwycięŜony.

(14) Ruch musi uŜywać wszelkich dostępnych środków dla kształcenia szacunku dla jednostki. Nigdy nie wolno zapominać, Ŝe wszystkie wartości ludzkie opierają się na warto-ściach osobistych, i kaŜda idea i osiągnięcie to owoce twórczej siły jednego człowieka. Nigdy nie moŜemy zapominać, Ŝe podziw dla wszystkiego, co wielkie jest nie tylko hołdem dla jednej twórczej osoby, ale wszyscy, którzy czują ten podziw, stają się tym samym zjednoczeni jednym przymierzem.

Nic nie moŜe zastąpić jednostki, zwłaszcza jeśli jednostka ucieleśnia w sobie nie element mechaniczny, ale element twórczości kulturalnej. śaden uczeń nie moŜe zająć miejsca 200

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej mistrza i dokończyć niekompletnego obrazu pozostawionego przez niego; w ten sam sposób nikt nie moŜe zająć miejsca wielkiego poety czy myśliciela, męŜa stanu czy generała. Źródło ich siły leŜy w obszarze artystycznej kreatywności. Nigdy nie moŜe być mechanicznie nabyte, poniewaŜ jest wrodzonym darem boskiej łaski.

Największe rewolucje i największe osiągnięcia na tym świecie, jego największe dzieła kulturalne i nieśmiertelne twory wielkich męŜów stanu, są nieodłącznie związane z jednym nazwiskiem, które staje się ich symbolem w kaŜdym przypadku. Odmowa oddania hołdu tym wielkim duchom oznacza lekcewaŜenie olbrzymiego źródła siły, jakie leŜy w pamięci o wszystkich wielkich ludziach.

śyd wie o tym najlepiej. On, którego wielcy zawsze byli wielcy tylko w ich wysiłkach zniszczenia ludzkości i jej cywilizacji, troszczy się o to, Ŝeby byli bałwochwalczo czczeni.

Ale śyd próbuje poniŜyć honor narodów, którzy podziwiają swoich wielkich ludzi. Piętnuje to jako „kult jednostki”.

Kiedy tylko naród na tyle straci swoją odwagę, Ŝe podda się temu bezczelnemu Ŝydowskiemu oszczerstwu, odrzuca jedno z najwaŜniejszych źródeł swojej wewnętrznej siły. Ta siła nie moŜe powstać ze schlebiania masom, ale tylko z czczenia genialnych ludzi, których Ŝycie podniosło na duchu i uszlachetniło cały naród.

Kiedy ludzkie serca się łamią i ich dusze zapadają w otchłań rozpaczy, ich wielcy przodkowie kierują na nich swój wzrok z zamglonej przeszłości – przodkowie, którzy wiedzą, jak zwycięŜyć lęk i nieszczęście, umysłową niewolę i fizyczny przymus – i wyciągają swoje wieczne ręce w geście otuchy dla rozpaczających dusz.

Biada narodowi, który wstydzi się uścisnąć te ręce!

* * *

W początkowym okresie działania naszego ruchu największym utrudnieniem był fakt, Ŝe Ŝaden z nas nie był znany i nasze nazwiska nic nie znaczyły, co dla niektórych z nas stawiało pod znakiem zapytania szanse na końcowy sukces. Naszym najtrudniejszym zadaniem było wówczas mocne przekonanie naszych członków, Ŝe nasz ruch czeka wielka przyszłość i podtrzymywanie Ŝywej wiary w to przekonanie; w tym czasie tylko sześć, siedem czy osiem osób przychodziło posłuchać naszych mówców.

Pomyślcie, Ŝe tylko sześciu czy siedmiu całkowicie nieznanych ludzi zebrało się, aby załoŜyć ruch, który miał odnieść sukces w tym, czego nie udało się dokonać wielkim masowym partiom: mianowicie odbudować Rzeszę Niemiecką, nawet silniejszą i wspanialszą niŜ

wcześniej. Bylibyśmy bardzo zadowoleni, gdyby nas atakowano albo nawet wyśmiewano.

Ale najbardziej przygnębiające było to, Ŝe nikt nie zwracał na nas w ogóle uwagi. Ten całkowity brak zainteresowania nami był dla mnie wówczas najbardziej bolesny.

Kiedy przystąpiłem do kółka tych panów, nie było mowy o Ŝadnej partii czy ruchu.

Opisywałem juŜ wraŜenia, jakie miałem kiedy po raz pierwszy wszedłem w kontakt z tą małą organizacją. Miałem później czas i moŜliwość zbadać formę tej tak zwanej partii, która po raz pierwszy wywarła na mnie tak przygnębiające wraŜenie. Obraz był naprawdę przygnębiający i zniechęcający. Nie było niczego, absolutnie niczego. Była tylko nazwa partii. I komitet obejmujący wszystkich członków partii. W pewien sposób przypominał rzecz, z którą mieliśmy walczyć – miniaturowy parlament. WdroŜony był system głosowania. Kiedy w wielkim parlamencie krzyczano do zachrypnięcia, chodziło przynajmniej o istotne problemy – tutaj w małym kółku toczono niekończące się dyskusje, jak odpowiedzieć na listy, których otrzymy-wanie było dla nich wielką radością.

Rzecz jasna, ludzie nic o tym nie wiedzieli. W Monachium nikt nie wiedział o istnieniu takiej partii, nawet nie słyszał tej nazwy, oprócz kilku członków i ich małego kręgu znajomych.

201

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej W kaŜdą środę odbywało się tak zwane posiedzenie komitetu w jednej z kawiarni, i organizowano kaŜdego tygodnia wieczorną dyskusję. Na początku wszyscy członkowie ruchu byli takŜe członkami komitetu, tak więc zawsze te same osoby pojawiały się na obu zebraniach. Pierwszym niezbędnym krokiem było rozszerzenie tego wąskiego kręgu i pozyskanie nowych członków, ale podstawową koniecznością było uŜycie wszelkich dostępnych nam środków, aby ruch stał się bardziej znany.

Wybraliśmy następujące metody: zdecydowaliśmy się na odbywanie raz na miesiąc zebrania, na które zaprosimy ludzi. Niektóre z zaproszeń były pisane na maszynie, niektóre ręcznie. Przed kilkoma pierwszymi zebraniami rozdawaliśmy je na ulicach i dostarczaliśmy osobiście do niektórych domów. KaŜdy z nas namawiał swoich znajomych i próbował ich przekonać, Ŝeby przyszli na nasze zebranie. Efekty były opłakane.

Nadal pamiętam, jak osobiście dostarczyłem osiemdziesiąt zaproszeń i jak czekaliśmy wieczorem na tłumy, które miały przyjść. Po daremnym godzinnym czekaniu przewodniczący musiał otworzyć zebranie. Znów było tylko siedem osób, stara znana siódemka.

Wtedy zmieniliśmy nasze metody. Mieliśmy zaproszenia napisane na maszynie w monachijskim sklepie papierniczym i powieliliśmy je.

W efekcie kilka osób więcej przyszło na nasze następne zebranie. Liczba zwiększała się stopniowo od jedenastu przez trzynaście i siedemnaście, do dwudziestu trzech i w końcu do trzydziestu czterech. Zebraliśmy niewielką ilość pieniędzy w naszym kręgu i w ten sposób mieliśmy dość funduszu, aby móc zamieścić ogłoszenie o naszym zebraniu w Münchener Beobachter, który nadal był niezaleŜną gazetą.

Tym razem odnieśliśmy zdumiewający sukces. Wybraliśmy Munich Hofbräuhaus Keller (nie naleŜy mylić z Munich Hofbräuhaus Festsaal) jako miejsce naszego zebrania. To była mała sala i mogła pomieścić ledwie 130 osób. Dla mnie jednak sala wydawała się być ogromna, i wszyscy drŜeliśmy, Ŝe ta ogromna sala pozostanie w większości pusta w noc zebrania.

O siódmej wieczorem obecnych było 111 osób, i zebranie zostało otwarte. Profesor z Monachium wygłaszał pierwsze przemówienie, ja mówiłem po nim. To było moje pierwsze wystąpienie w roli publicznego mówcy. Cała sprawa wydawała się bardzo śmiałym przedsięwzięciem dla Herr Harrera, który wówczas był przewodniczącym partii. Był bardzo porządnym człowiekiem; ale był z góry przekonany, Ŝe chociaŜ moŜe mam wiele dobrych cech, na pewno nie mam talentu do publicznego przemawiania. Nawet później nie dał się przekonać do zmiany tej opinii. Ale się mylił. Przydzielono mi dwadzieścia minut na moją przemowę na tym naszym pierwszym publicznym zebraniu.

Mówiłem przez trzydzieści minut, i to, co zawsze czułem w głębi mojego serca, nie mogąc jednak tego sprawdzić, okazało się być prawdą: potrafię dobrze przemawiać. Pod koniec tych trzydziestu minut było jasne, Ŝe wywarłem głębokie wraŜenie na wszystkich obecnych w tej małej sali. Entuzjazm jaki w nich wzbudziłem znalazł swój wyraz w fakcie, Ŝe mój apel do obecnych na zebraniu przyniósł nam darowizny w ogólnej kwocie trzystu marek. To była dla nas wielka ulga. Nasze finanse były wówczas tak mizerne, Ŝe nie mogliśmy sobie pozwolić na wydruk partyjnych prospektów ani nawet ulotek. Teraz posiadaliśmy chociaŜ

fundusze, które mogliśmy wydać na najpilniejsze i najpotrzebniejsze cele.

Ale sukces tego pierwszego większego zebrania był waŜny takŜe z innego punktu widzenia. Zacząłem wprowadzać nowych młodych członków do komitetu. W czasie mojej długiej słuŜby wojskowej poznałem wielu dobrych towarzyszy, których teraz przekonywałem do wstąpienia do naszej partii. Wszyscy oni byli zdyscyplinowanymi i energicznymi młodymi męŜczyznami, w których lata słuŜby wojskowej wpoiły przekonanie, Ŝe nic nie jest niemoŜliwe, i jeśli jest wola, znajdzie się droga.

Tą potrzeba świeŜej krwi stała się jasna dla mnie po kilku tygodniach współpracy z nowymi członkami. Herr Harrer, który był przewodniczącym partii, był z zawodu dziennika-202

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej rzem, i jako taki był człowiekiem o ogólnej wiedzy. Ale jako przywódca partii miał jedną bardzo powaŜną wadę: nie umiał przemawiać do tłumu. ChociaŜ sumiennie pracował, brakowało mu niezbędnej siły napędowej, prawdopodobnie dlatego, Ŝe nie miał daru do przemawiania. Herr Drexler, w tym czasie przewodniczący lokalnej grupy w Monachium, był prostym robotnikiem. On równieŜ nie był dobrym mówcą. Co więcej, nie był Ŝołnierzem. Nigdy nie słuŜył w wojsku, nawet w czasie wojny. Tak więc był słaby i nieśmiały z natury i ominęła go jedyna szkoła, jaka przemienia słabych i nieśmiałych ludzi w prawdziwych męŜczyzn.

Dlatego Ŝaden z tych dwóch ludzi nie był ulepiony z gliny, która pozwalałaby im wzbudzić Ŝarliwą i niezłomną wiarę w ostateczny triumf naszego ruchu i wytrwale pokonywać, z brutalną bezwzględnością jeśli to konieczne, wszelkich przeszkód, jakie stały na drodze nowej idei. Takie zadanie mogło być wykonane tylko przez człowieka, którego ciało i dusza zostały wyszkolone w wojskowych cnotach które czynią człowieka zwinnym jak chart, mocnym jak skóra i twardym jak stal Kruppa.

Wtedy nadal byłem Ŝołnierzem. Fizycznie i umysłowo byłem ukształtowany przez sześcioletnią słuŜbę, więc na początku musiałem wyglądać w tym kółku na zupełnie obcego.

Podobnie jak moi towarzysze z wojska, zapomniałem wyraŜenia takie jak: „To się nie uda”,

„To jest niemoŜliwe” albo „Nie powinniśmy podejmować takiego ryzyka, to zbyt niebezpieczne”.

Całe przedsięwzięcie było ze swej natury niebezpieczne. W tym czasie było wiele miejsc w Niemczech, gdzie byłoby całkowicie niemoŜliwe otwarte zaproszenie ludzi na narodowe zebranie, które ośmielało się bezpośrednio przemawiać do mas. Ci, którzy uczęszczali na takie zebrania, zwykle byli rozpędzani z rozbitymi głowami. Z pewnością nie wymagało Ŝadnych specjalnych umiejętności załatwianie spraw w ten sposób. Największe tak zwane burŜuazyjne masowe zebrania były przyzwyczajone do rozpędzania, i uczestnicy rozbiegali się jak króliki wystraszone przez psa, kiedy tuzin komunistów pojawiał się na scenie. Czerwoni nie zwracali wiele uwagi na burŜuazyjne organizacje, w których tylko paplano. Rozumieli ich trywialność znacznie lepiej niŜ ich członkowie i czuli, Ŝe nie muszą się ich obawiać.

Byli jednak tym bardziej zdecydowani na uŜycie wszelkich dostępnych środków dla zniszczenia raz na zawsze wszelkich ruchów, które wydawały się zagraŜać ich interesom. Najbardziej skutecznymi środkami uŜywanymi przez nich były terror i brutalna siła.

Marksistowscy przywódcy, których zadanie polegało na zwodzeniu i oszukiwaniu ludzi, oczywiście najbardziej nienawidzili ruchu, którego celem było wygranie poparcia mas, które dotąd słuŜyły wyłącznie internacjonalistycznym Ŝydowskim partiom marksistowskim.

Sama nazwa, „Niemiecka Partia Robotnicza”, ich denerwowała. MoŜna było łatwo przewidzieć, Ŝe przy pierwszej nadarzającej się okazji będziemy musieli zmierzyć się z marksistowskimi despotami, którzy nadal byli odurzeni swoim triumfem w 1918 roku.

Ludzie w małym kręgu naszego ruchu przejawiali wówczas pewien niepokój na myśl o takim konflikcie. Chcieli w miarę moŜliwości uniknąć otwartych wystąpień, poniewaŜ bali się, Ŝe mogą zostać zaatakowani i pobici. W swoich umysłach widzieli, jak nasze pierwsze publiczne zebranie zostaje przerwane i bali się, Ŝe ruch moŜe zostać zrujnowany na zawsze.

Trudno było mi bronić mojego stanowiska, Ŝe nie naleŜy unikać konfliktu, ale otwarcie stawić mu czoła i Ŝe powinniśmy uzbroić się tak, aby móc się obronić przed brutalną siłą. Terroru nie da się przezwycięŜyć bronią umysłu, ale tylko kontrterrorem. Sukces naszego pierwszego publicznego zebrania wzmocnił moją pozycję. Członkowie poczuli się zachęceni do zorganizowania drugiego zebrania, nawet na większą skalę.

Gdzieś w październiku 1919 roku miało miejsce drugie zebranie w Eberl-bräu Keller.

Tematem naszych przemówień był „Brześć Litewski i Wersal”. Było czterech mówców. Mówiłem przez prawie godzinę, i sukces był nawet bardziej uderzający, niŜ na naszym pierwszym zebraniu. Przyszło ponad 130 osób. Próba przerwania zebrania została natychmiast uda-203

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej remniona przez moich towarzyszy. Niedoszli zakłócacze zostali zrzuceni ze schodów, nosząc ślady przemocy na głowach.

Dwa tygodnie później następne zebranie odbyło się w tej samej sali. Liczba obecnych wzrosła do ponad 170, co oznaczało, Ŝe sala była całkiem mocno wypełniona. Przemawiałem ponownie, i po raz kolejny osiągnięty sukces był większy niŜ na poprzednim zebraniu.

Wtedy zaproponowałem, Ŝe powinniśmy znaleźć większą salę. Znaleźliśmy ją na drugim końcu miasta, w „Deutschen Reich” na Dachauer Strasse. Na pierwsze zebranie w tym nowym miejscu przyszło mniej niŜ 140 osób. Członkowie komitetu zaczęli się zniechęcać, i ci, którzy zawsze byli sceptyczni, byli teraz przekonani, Ŝe ten spadek liczby obecnych wiąŜe się z faktem, Ŝe odbywamy zebrania w zbyt krótkich odstępach. Były Ŝywe dyskusje, w których podtrzymywałem swoją opinię, Ŝe miasto mające 700.000 mieszkańców powinno wytrzymać nie jedno zebranie na dwa tygodnie, ale dziesięć zebrań tygodniowo. Utrzymywałem, Ŝe nie powinniśmy się zniechęcać jednym względnym niepowodzeniem, Ŝe wybrana przez nas taktyka jest właściwa, i Ŝe wcześniej czy później sukces będzie nasz, jeśli będziemy zdecydowanie i wytrwale kroczyć naszą drogą. Cała zima 1919 – 1920 roku była jedną ciągłą walką o wzmocnienie przekonania w nasze zdolności doprowadzenia do sukcesu ruchu, aŜ

stanie się ono płonącą wiarą, która moŜe przenosić góry.

Nasze następne zebranie w małej sali dowiodło słuszności mojego przekonania. Nasza publiczność zwiększyła się do ponad 200 osób. Efekt publiczny i sukces finansowy były wspaniałe. Natychmiast nalegałem, Ŝe powinno odbyć się następne zebranie. Miało ono miejsce szybciej niŜ za dwa tygodnie, i obecnych było ponad 270 osób. Dwa tygodnie później zaprosiliśmy naszych zwolenników i ich przyjaciół po raz siódmy na nasze zebranie. Ta sama sala ledwie wystarczyła do pomieszczenia wszystkich przybyłych. Było ponad 400 osób.

* * *

W tym czasie nasz młody ruch rozwijał swoją wewnętrzną formę. Czasami toczyliśmy mniej lub bardziej burzliwe dyskusje w naszym małym kręgu. Z róŜnych stron – podobnie jak to jest teraz – wysuwano obiekcje co do pomysłu nazywania tego młodego ruchu partią. Zawsze uwaŜałem taki krytycyzm za przejaw niepraktyczności i ograniczonych horyzontów kry-tyków. Te sprzeciwy zawsze były podnoszone przez ludzi, którzy nie potrafili rozróŜniać pomiędzy zewnętrznymi pozorami a wewnętrzną siłą, ale próbowali oceniać ruch poprzez szumnie brzmiącą nazwę przyczepioną do niego. W tym celu przeszukiwali słownictwo naszych przodków, z nieszczęśliwymi rezultatami.

W tym czasie było bardzo trudno sprawić, aby ludzie zrozumieli, Ŝe kaŜdy ruch jest partią, dopóki nie doprowadzi do ostatecznego zwycięstwa swoich ideałów i tym samym osiągnie swój cel. Jest partią, nawet jeśli da sobie tysiąc innych nazw.

KaŜda osoba, która próbuje wdroŜyć w praktyce ideę, której realizacja będzie z korzyścią dla narodu, musi najpierw rozejrzeć się za uczniami, którzy są gotowi walczyć za cele, jakie wyznaczył. Jeśli te cele nie wykraczają poza zniszczenie systemu partyjnego i tym samym zatrzymanie procesu zniszczenia, wszyscy ci, którzy występują jako głosiciele i zwolennicy tego ideału są partią, dopóki nie osiągną swojego końcowego celu. Kiedy staroświec-cy teoretycy, których praktyczny sukces jest odwrotnie proporcjonalny do ich mądrości, przy-puszczają, Ŝe mogą zmienić charakter ruchu który jest jednocześnie partią poprzez zmianę jego nazwy, jest to tylko gra słów i dzielenie włosa na czworo.

Wręcz przeciwnie, całkowicie wbrew duchowi narodu jest ciągłe ględzenie o odległych i zapomnianych nazwach ze staroŜytnych germańskich czasów, które w nie budzą Ŝadnych skojarzeń w naszych czasach. Nawyk zapoŜyczania słów z zamierzchłej przeszłości prowadzi do wprowadzania w błąd ludzi, którzy myślą, Ŝe ozdobniki słowne są waŜnymi cechami ruchu. To naprawdę zły nawyk; ale w dzisiejszych czasach powszechny.

204

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej Wtedy, i później, musiałem ciągle ostrzegać zwolenników przed tymi wędrownymi uczonymi, którzy rozpowszechniali germański folklor i którzy nigdy nie dokonali niczego sensownego ani praktycznego, oprócz kształcenia w sobie nadmiernego zarozumialstwa. No-wy ruch musi chronić się przed napływem ludzi, których jedyną rekomendacją są ich własne twierdzenia, Ŝe walczyli o te same ideały przez ostatnie trzydzieści czy czterdzieści lat.

Jeśli ktoś walczył przez czterdzieści lat o wdroŜenie w praktyce tego, co nazywa ideą, i jeśli te domniemane wysiłki nie tylko nie miały Ŝadnych pozytywnych skutków, ale nawet nie udało im się przeszkodzić w sukcesie partii przeciwników, historia o czterdziestu latach daremnych wysiłków dostarcza wystarczającego dowodu niekompetencji takiego człowieka.

Ludzie tego rodzaju są szczególnie niebezpieczni, poniewaŜ nie chcą uczestniczyć w ruchu jako zwykli członkowie. UwaŜają raczej, Ŝe tylko pozycje kierownicze będą dla nich odpowiednie, przez wzgląd na ich wcześniejsze działania, i Ŝe będą mogli je wtedy dalej prowadzić. Biada jednak młodemu ruchowi, jeśli wpadnie w ręce takich ludzi. Biznesmen który był

odpowiedzialny za wielką firmę i który kompletnie ją zrujnował poprzez złe zarządzanie, nie jest właściwym człowiekiem do zakładania nowej firmy. Tak samo jest z ruchem narodowym.

Nikt, kto ma odrobinę zdrowego rozsądku, nie wyznaczy na stanowisko kierownicze w takim ruchu jakiegoś teutońskiego Matuzalema, który bezskutecznie głosi jakąś ideę przez czterdzieści lat, aŜ w końcu on sam i jego idea wejdą w etap starczego rozpadu.

Co więcej, tylko bardzo mały procent takich ludzi dołącza się do nowego ruchu z intencją słuŜenia jego celom bezinteresownie i pomocy w szerzeniu jego zasad. W większości przychodzą poniewaŜ myślą, Ŝe pod egidą nowego ruchu, będą mogli głosić swoje stare idee na nieszczęście nowych słuchaczy. W kaŜdym razie, nikt nigdy nie jest w stanie opisać, jakie to tak naprawdę są idee.

Typowe dla takich osób jest to, Ŝe wygłaszają tyrady o staroŜytnych teutońskich boha-terach z zamierzchłych czasów, kamiennych toporach, włóczniach i tarczach, podczas gdy tak naprawdę są oni najŜałośniejszymi tchórzami, jakich tylko moŜna sobie wyobrazić. Dlatego ci sami ludzie którzy wywijają teutońskimi cynowymi mieczami starannie zrobionymi na wzór staroŜytny i noszą usztywniane skóry niedźwiedzie, noszą rogate hełmy na brodatych głowach, twierdzą, Ŝe wszystkie współczesne konflikty muszą być rozstrzygane tylko za pomocą broni umysłu. I dlatego zwiewają, kiedy pojawi się pierwsza komunistyczna pałka. Potomni nie będą mieli okazji do napisania nowego eposu o tych bohaterskich gladiatorach.

Widziałem zbyt wielu takich ludzi, Ŝeby nie czuć głębokiej pogardy za ich nędzne komedie. Dla mas są oni tylko obiektem śmieszności; ale w interesie śyda jest traktowanie tych komediantów z szacunkiem i przedkładanie ich ponad prawdziwych męŜczyzn, którzy walczą o ustanowienie niemieckiego Państwa. W dodatku ci komedianci są bardzo dumni z siebie. Pomimo swojej całkowitej słabości, która jest ogólnie znana, twierdzą, Ŝe wiedzą wszystko lepiej niŜ inni; stają się więc prawdziwym utrapieniem dla wszystkich szczerych i prawdziwych patriotów, dla których waŜne jest nie tylko bohaterstwo przeszłości, ale którzy czują się zobowiązani do pozostawienia przykładów własnej pracy dla inspiracji przyszłych pokoleń.

Wśród tych ludzi są tacy, których postępowanie moŜe być wyjaśnione przez ich wrodzoną głupotę i niekompetencję; ale są teŜ tacy, którzy mają zdecydowanie ukryte cele. Zwykle trudno jest rozróŜnić te dwie grupy. Zwykle odnosiłem wraŜenie, zwłaszcza w przypadku tak zwanych reformatorów religijnych, których wierzenia oparte są na starych germańskich zwyczajach, Ŝe są oni misjonarzami i protegowanymi tych, którzy nie chcą, aby narodowe odrodzenie dokonało się w Niemczech. Wszystkie ich działania odciągają ludzi od konieczności wspólnej walki we wspólnej sprawie przeciwko wspólnemu wrogowi, mianowicie śydowi. Co więcej, takie ględzenie zuŜywa energię ludzi, nie na walkę o wspólną sprawę, ale na absurdalne i rujnujące kontrowersje religijne we własnych szeregach. Oto powody, dla których w ruchu absolutnie konieczna jest dominacja silnej centralnej siły wcielonej w autoryta-205

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej tywne przywództwo. Tylko w ten sposób moŜna przeciwdziałać takim zgubnym elementom. I to jest teŜ powód, dla którego ci folklorystyczni Ahaswerusi są wrogami wszystkich ruchów, w których członkowie są mocno zjednoczeni pod jednym przywódcą i jedną dyscypliną. Ludzie, o których mówiłem, nienawidzą takich ruchów, poniewaŜ potrafią one przerwać ich intrygi.

Nie bez powodu, kiedy układaliśmy program nowego ruchu, wykluczyliśmy z niego słowo „narodowy” (völkisch). Koncepcje związane ze słowem „narodowy” nie mogą słuŜyć za podstawę dla ruchu, poniewaŜ są zbyt nieokreślone i ogólnikowe. Dlatego jeśli ktoś nazywa się „narodowy” trudno uznać to za oznakę jakiejś określonej przynaleŜności partyjnej.

PoniewaŜ ta koncepcja jest tak nieokreślona z praktycznego punktu widzenia, daje pole do róŜnych interpretacji i dlatego teŜ ludzie mogą się tym łatwiej do niej odwoływać.

Kiedy tak niejasna koncepcja, poddana wielu interpretacjom, jest przyjmowana przez ruch polityczny, zaczyna rozbijać zdyscyplinowaną solidarność walczących sił. Nie moŜe być solidarności, jeśli kaŜdy członek moŜe sam sobie zdefiniować, w co wierzy i co chce zrobić.

MoŜna poczuć wstyd, kiedy widzi się, jacy ludzie krąŜą obecnie z narodowymi symbolami w swoich butonierkach, i jednocześnie jak wielu ludzi w róŜny sposób tłumaczy sobie znaczenie tego symbolu. Dobrze znany profesor z Bawarii, sławny kombatant który walczy tylko bronią umysłu i który przechwala się z tego, Ŝe maszerował na Berlin – z bronią umysłu na ramieniu, oczywiście – wierzy, Ŝe słowo „narodowy” jest synonimem słowa „monarchistyczny”. Ale ten autorytet naukowy jak dotąd nie wyjaśnił, jak niemieccy monarchowie z przeszłości mogą być utoŜsamieni z tym, co obecnie ogólnie rozumiemy pod pojęciem „narodowy”. Obawiam się, Ŝe miałby duŜe kłopoty z precyzyjną odpowiedzią na to pytanie. Trudno bowiem wyobrazić sobie coś mniej narodowego niŜ większość monarchistycznych państw niemieckich. Gdyby było inaczej nie zniknęłyby one; albo gdyby były narodowe, fakt ich upadku mógłby być dowodem tego, Ŝe narodowy światopogląd jest fałszywy.

KaŜdy interpretuje tą koncepcję po swojemu. Ale tak róŜnorodne opinie nie mogą stać się podstawą bojowego ruchu politycznego.

Nie muszę zwracać uwagi na całkowity brak Ŝyciowej wiedzy, a zwłaszcza niemoŜności zrozumienia duszy narodu, przejawianej przez tych Prekursorów i Mesjaszy Dwudziestego Wieku. Wystarczająco duŜo uwagi tym ludziom poświęciły partie lewicowe wyśmiewając się z nich. Pozwalają im paplać, a potem z nich szydzą.

Nie uwaŜam za wartościową przyjaźń z ludźmi, którym nie udało się zniechęcić do siebie swoich wrogów. Dlatego teŜ uwaŜaliśmy przyjaźń takich ludzi nie tylko za bezwarto-ściową, ale wręcz niebezpieczną dla naszego młodego ruchu. To była podstawowa przyczyna, dla której nazwaliśmy się partią. Mieliśmy nadzieję, Ŝe nadając sobie taką nazwę odstraszymy wszelkich narodowych marzycieli. Z tego samego powodu nazwaliśmy naszą partię Narodo-wosocjalistyczną Niemiecką Partią Robotniczą.

Samo słowo „partia” trzyma z daleka tych marzycieli, którzy Ŝyją w przeszłości oraz miłośników napuszonej nomenklatury, jak i tych, którzy krąŜą bijąc w wielki bęben idei narodowej. Pełna nazwa partii odstrasza wszystkich bohaterów, których bronią jest miecz ducha i wszystkich jęczących tchórzy, który ukrywają się za plecami tak zwanej „inteligencji”, jak gdyby byli oni tarczą.

MoŜna było się spodziewać, Ŝe ta druga klasa rozpocznie zmasowany atak na nasz ruch; ale oczywiście będzie to tylko atak na papierze, poniewaŜ gęsie pióro to jedyna broń, jaką noszą ci narodowi ułani. Dlatego jedną z naszych zasad określiliśmy następująco: „Na przemoc odpowiemy przemocą w naszej obronie”. Oczywiście ta zasada zburzyła spokój rycerzy pióra. Czynili nam gorzkie wyrzuty nie tylko z powodu tego, co nazwali prymitywnym kultem pałki, ale takŜe dlatego, Ŝe według nich nie mieliśmy Ŝadnych inteligenckich sił po naszej stronie. Ci szarlatani nie myśleli ani przez moment, Ŝe Demostenes moŜe zostać uci-szony na masowym wiecu przez pięćdziesięciu idiotów którzy go zakrzyczą i uŜyją swoich 206

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej pięści przeciwko jego zwolennikom. Wrodzone tchórzostwo szarlatanów pióra zapobiega wystawianiu się na takie niebezpieczeństwo, poniewaŜ zawsze pracują oni w bezpiecznym miejscu i nigdy nie odwaŜają się podnieść szumu ani wystąpić publicznie.

Nawet dzisiaj muszę ostrzec członków naszego młodego ruchu najsilniej jak moŜna, aby strzegli się przed wpadnięciem w sidła tych, którzy nazywają sami siebie „pracującymi w ciszy”. Ci „pracujący w ciszy” są nie tylko tchórzami, ale takŜe ignorantami i próŜniakami.

Człowiek, który jest świadomy pewnych zdarzeń i wie, Ŝe zagraŜa pewne niebezpieczeństwo, a jednocześnie widzi pewne środki zaradcze, jakie moŜna przeciwko niemu zastosować, jest zobowiązany nie „pracować w ciszy”, ale otwarcie i publicznie walczyć o zniszczenie zła i o akceptację własnego środka zaradczego. Jeśli tego nie robi, uchyla się od obowiązku i pokazuje, Ŝe ma słaby charakter i Ŝe nie potrafi działać z powodu swojej lękliwości, opieszałości albo niekompetencji. Większość z tych „pracujących w ciszy” udaje, Ŝe wie Bóg wie co. śaden z nich nie jest zdolny dokonać czegokolwiek, ale ciągle próbują oszukać świat swoimi wygłupami. ChociaŜ są leniwi, próbują stworzyć wraŜenie, Ŝe ich „cicha praca” bardzo ich zajmuje. Mówiąc krótko, są czystymi oszustami, politycznymi wyrobnikami rozgoryczonymi tym, Ŝe inni wykonują prawdziwą pracę. Kiedy znajdziesz jednego z tych narodowych moli brzęczących o wartości jego „cichej pracy” moŜesz być pewien, Ŝe masz do czynienia z kimś, kto nie wykonuje Ŝadnej poŜytecznej pracy, a tylko kradnie innym efekty ich prawdziwej pracy.

W dodatku do tego trzeba podkreślić arogancję i zarozumiałą bezczelność, z jaką ci obskuranccy lenie próbują zniszczyć pracę innych ludzi, krytykując ją w poczuciu wyŜszości, i tym samym pomagając śmiertelnemu wrogowi naszego narodu.

Nawet najprostszy zwolennik, który ma odwagę stanąć przy stole w jakiejś piwiarni, gdzie zebrali się jego wrogowie, i odwaŜnie i otwarcie bronić swoich poglądów wobec nich, osiąga tysiąc razy więcej, niŜ ci hipokryci. Przynajmniej przekona jednego czy dwóch ludzi do naszego ruchu. MoŜna zobaczyć jego pracę i sprawdzić jej efektywność poprzez jej aktualne wyniki. Ale ci słuŜalczy oszuści – którzy wychwalają swoją „cichą pracę” i chronią się pod płaszczem anonimowości, są bezwartościowymi darmozjadami, w najprawdziwszym znaczeniu tego słowa, i są całkowicie bezuŜyteczni dla celów narodowego odrodzenia.

* * *

Na początku 1920 roku wysunąłem pomysł przeprowadzenia pierwszego masowego wiecu. Zdania co do tej propozycji były wśród nas podzielone. Niektórzy uwaŜali, Ŝe nie nadszedł jeszcze czas na takie zebranie i Ŝe efekty mogą być szkodliwe. Lewicowa prasa zaczęła nas dostrzegać i stopniowo pobudzaliśmy ich gniew. Zaczęliśmy pojawiać się na ich zebraniach Ŝeby zadawać pytania albo sprzeciwiać się mówcom, co oczywiście powodowało, Ŝe byliśmy natychmiast zakrzykiwani. Ale i tak osiągaliśmy częściowo nasze cele. Ludzie zaczęli wiedzieć o tym, Ŝe istniejemy i im lepiej nas rozumieli, tym większa rosła ich niechęć i wrogość. Tak więc mogliśmy spodziewać się duŜej grupy przyjaciół z czerwonego obozu na naszym pierwszym masowym wiecu.

Całkowicie zdawałem sobie sprawę, Ŝe nasz wiec prawdopodobnie zostanie rozpędzo-ny. Ale musieliśmy podjąć tą walkę; jeśli nie teraz, to za parę miesięcy. Od pierwszego dnia istnienia musieliśmy zabezpieczać przyszłość ruchu wywalczając sobie drogę naprzód w duchu ślepej wiary i bezwzględnej determinacji. Dobrze znałem mentalność tych, którzy naleŜeli do czerwonego obozu, i wiedziałem całkiem dobrze, Ŝe jeśli sprzeciwimy się im zębami i pazurami nie tyko wywrzemy na nich wraŜenie, ale moŜemy nawet wygrać dla nas nowych zwolenników. Dlatego teŜ czułem, Ŝe musimy zdecydować się na aktywny sprzeciw.

Herr Harrer był wówczas przewodniczącym naszej partii. Nie podzielał mojego punktu widzenia co do właściwego czasu na nasz pierwszy masowy wiec. Z tego powodu poczuł

207

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej się zobowiązany zrezygnować z przywództwa ruchu, jako szczery i uczciwy człowiek. Jego miejsce zajął Herr Anton Drexler. Ja pozostawiłem w swoich rękach organizację propagandy i nie szedłem na Ŝadne kompromisy.

Zdecydowaliśmy, Ŝe 24 lutego 1920 roku odbędzie się pierwszy wielki masowy wiec pod egidą dotychczas nieznanego ruchu.

Osobiście zajmowałem się przygotowaniami. Nie zajęły wiele czasu. Cały aparat naszej organizacji został wprawiony w ruch w celu umoŜliwienia podejmowania szybkich decyzji zgodnie z naszą polityką. W ciągu 24 godzin musieliśmy zdecydować, jaką postawę przyjąć wobec kwestii przedstawionych na wiecu. Ogłoszenia o wiecu miały przedstawić je ludziom. W tym kierunku musieliśmy zaleŜeć od uŜycia plakatów i ulotek, których treść i sposób jej przedstawienia zostały określone zgodnie z zasadami, które juŜ omówiłem przy okazji propagandy jako takiej. Zostały wyprodukowane w sposób przemawiający do tłumu. Skupiały się na kilku punktach, które były ciągle powtarzane. Tekst był zwięzły i jasny, uŜywaliśmy całkowicie dogmatycznych form wyrazu. Rozprowadzaliśmy te plakaty i ulotki z zawziętą energią, a później cierpliwie czekaliśmy na ich efekt.

PoniewaŜ naszym podstawowym kolorem był czerwony, przyciągał oko i tym samym był obliczony na zwrócenie uwagi naszych przeciwników i ich zdenerwowanie. Musieli nas zauwaŜyć – czy tego chcieli, czy nie – i nie mogli o nas zapomnieć.

Jednym z efektów naszej taktyki było jasne pokazanie bliskiej politycznej współpracy pomiędzy marksistami a partią centrową w Bawarii. Partia polityczna mająca władzę w Bawarii, którą była Bawarska Partia Narodowa (związana z partią centrową) zrobiła co mogła, Ŝeby przeciwstawić się efektom, jakie nasze plakaty wywierały na „czerwonych” masach.

Poczynili zdecydowane kroki, Ŝeby spętać naszą działalność. Jeśli policja nie mogła znaleźć powodu, Ŝeby zabronić naszych plakatów, mogli twierdzić, Ŝe przeszkadzamy w ruchu ulicznym. I tym samym tak zwana Niemiecka Narodowa Partia Narodowa uspokoiła swoich „czerwonych” sojuszników całkowicie zabraniając plakatów, które ogłaszały, Ŝe chcemy przywrócić na łono narodu setki tysięcy robotników zwiedzionych przez międzynarodowych agitatorów i napuszczonych przeciwko własnemu narodowi. Te plakaty były świadkami gorzkiej walki, w jaką zaangaŜowany był wtedy nasz młody ruch. Przyszłe pokolenia znajdą w tych plakatach dowód naszego zdecydowania i słuszności naszej sprawy. Plakaty te dowiodą takŜe, jak tak zwani narodowi urzędnicy podejmowali samowolne działania w celu zaduszenia ruchu który im nie odpowiadał, poniewaŜ nacjonalizował szerokie masy narodu i przywracał ich własnej rasie.

Te plakaty pomogą takŜe odrzucić teorię, Ŝe w Bawarii istniał narodowy rząd i dostarczą dokumentalnego potwierdzenia faktu, Ŝe jeśli Bawaria pozostała narodowo myśląca w latach 1919 – 1923, nie było to z powodu narodowego rządu, ale dlatego, Ŝe narodowy duch zyskał głębsze oparcie w ludziach i rząd musiał pójść za uczuciami ludzi. Władze rządowe zrobiły co tylko mogły, Ŝeby przeszkadzać w tym procesie odrodzenia i go uniemoŜliwić. Ale naleŜy tutaj wspomnieć o dwóch urzędnikach jako o chwalebnych wyjątkach.

Ernst Pöhner był wówczas szefem policji. Jego lojalnym doradcą był dr. Frick, który był jego zastępcą. Byli oni jedynymi spośród wyŜszych urzędników, którzy mieli odwagę postawić interesy swojego kraju ponad ich własnymi interesami – czyli utrzymaniem posady.

Tylko Ernst Pöhner nie nadskakiwał tłumom, ale czuł obowiązek wobec narodu jako takiego i był gotowy zaryzykować i poświęcić wszystko, nawet swoje prywatne środki utrzymania, aby pomóc w odrodzeniu narodu niemieckiego, który szczerze kochał. Z tego powodu był cier-niem w boku grupy sprzedajnych urzędników rządowych. Ich działaniami kierowały nie interesy narodu ani konieczność jego odrodzenia. Płaszczyli się przez Ŝyczeniami rządu, Ŝeby zabezpieczyć sobie codzienny chleb, ale nie myśleli w ogóle o tym, Ŝe dobrobyt narodu został

powierzony ich opiece.

208

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej Przede wszystkim, Pöhner był jednym z tych, którzy w przeciwieństwie do większości naszych tak zwanych obrońców władzy Państwa, nie bał się wrogości zdrajców kraju i narodu, ale raczej uwaŜał ją za oznakę honoru i uczciwości. Dla takich ludzi nienawiść śydów i marksistów oraz kłamstwa i kalumnie przez nich rozprzestrzeniane były jedynymi źródłami radości pośród narodowej nędzy. Pöhner był człowiekiem granitowej lojalności. Był jak jeden z ascetycznych charakterów ery klasycznej, a jednocześnie prostym Niemcem, dla którego słowa „lepiej umrzeć niŜ być niewolnikiem” nie były puste, ale stanowiły istotę jego duszy.

Według mnie on i jego współpracownik, dr Frick, byli jedynymi ludźmi zajmującymi wówczas stanowiska w Bawarii, którzy mają prawo do twierdzenia, Ŝe brali aktywny udział w tworzeniu narodowej Bawarii.

Przed przeprowadzeniem naszego pierwszego masowego wiecu musieliśmy mieć nie tylko gotowe materiały propagandowe, ale takŜe wydrukowane główne punkty naszego programu.

W drugim tomie tej ksiąŜki szczegółowo opiszę zasady, według których postępowali-śmy nakreślając nasz program. Tutaj powiem tylko tyle, Ŝe nasz program został stworzony nie tylko po to, aby wyrazić cele naszego ruchu, ale takŜe z myślą o tym, aby był on zrozumiały dla szerokich mas. Tak zwane koła inteligencji wyśmiewały się z niego i próbowały go krytykować. Ale efekt naszego programu dowiódł, Ŝe ówczesne idee były słuszne.

W tych dniach widziałem tuziny nowych ruchów powstających i znikających bez śladu. Tylko jeden ruch przetrwał. Ten ruch to Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza. Dzisiaj jestem bardziej przekonany niŜ kiedykolwiek, Ŝe chociaŜ mogą z nami walczyć i próbować paraliŜować nasz ruch, i chociaŜ ministrowie-pieniacze mogą zabronić nam przemawiania, nie mogą zapobiec zwycięstwu naszych idei. Kiedy obecny system administracji państwowej a nawet nazwy partii politycznych jakie go reprezentują, podstawy programu ruchu Narodowych Socjalistów będą fundamentami, na których zostanie zbudowane nowe Państwo.

Zebrania, jakie odbywały się przed styczniem 1920 roku umoŜliwiły nam zebranie środków finansowych koniecznych do wydrukowania naszych pierwszych broszur, plakatów i programów.

Zakończę pierwszą część tej ksiąŜki odnosząc się do naszego pierwszego masowego wiecu, poniewaŜ wiec ten stał się przełomowym momentem, w którym nasza mała partia zaczęła przekształcać się w najwaŜniejszy czynnik tej epoki wywierający wpływ na opinię publiczną. Wtedy najbardziej niepokoiłem się, Ŝe moŜemy nie wypełnić całej sali i spotkamy puste ławki. Osobiście byłem mocno przekonany, Ŝe jeśli tylko ludzie przyjdą, ten dzień okaŜe się być wielkim sukcesem młodego ruchu. To czułem, kiedy niecierpliwie czekałem aŜ

wybije godzina.

Ogłoszono, Ŝe wiec rozpocznie się o 7.30. Kwadrans przed rozpoczęciem przeszedłem przez główną salę Hofbräuhaus w Monachium i moje serce tryskało radością. Wielka sala –

wtedy wydawała mi się bardzo wielka – była zapełniona po brzegi. Było prawie 2.000 ludzi. I przede wszystkim ci, do których zawsze chciałem dotrzeć. Więcej niŜ połowa publiczności składała się z ludzi, którzy wyglądali na komunistów lub niezaleŜnych. Nasza pierwsza wielka demonstracja miała się według nich raptownie zakończyć.

Ale zdarzyło się inaczej. Kiedy pierwszy mówca skończył, zacząłem mówić. Po kilku minutach ciągle mi przerywano, na sali wybuchły gwałtowne starcia. Garść moich lojalnych towarzyszy wojennych i niektórzy inni zwolennicy starli się z przeszkadzającymi i po chwili przywrócili porządek. Mogłem kontynuować swoje przemówienie. Po około pół godzinie przerywania i krzyki zaczęły tonąć w oklaskach. Później stopniowo ustawały, a oklaski zajmowały ich miejsce. Kiedy w końcu zacząłem wyjaśniać dwadzieścia pięć punktów i przedstawiłem je, punkt po punkcie, zebranym masom i zapytałem ich o to, jak oceniają kaŜdy z nich, jeden po drugim był akceptowany ze wzrastającym entuzjazmem. Kiedy doszedłem do 209

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom I - Obrachunek

Rozdział XII – Pierwszy etap w rozwoju Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej ostatniego punktu przede mną była sala pełna ludzi zjednoczonych nowym przekonaniem, nową wiarą i nową wolą.

Minęły prawie cztery godziny, kiedy sala zaczęła się opróŜniać. Kiedy masy ruszyły do wyjść, tłocząc się i przepychając łokciami, wiedziałem, Ŝe ruch, który teraz rozprzestrzeni się w narodzie, nigdy nie popadnie w zapomnienie.

Rozpalono ogień, w którym wykuty zostanie miecz, który przywróci wolność niemieckiemu Zygfrydowi i przywróci Ŝycie narodowi niemieckiemu.

Oprócz nadchodzącego odrodzenia, czułem teŜ, Ŝe Bogini Zemsty przygotowuje się do wyrównania rachunków za zdradę 9 listopada 1918 roku.

Sala się opróŜniła. Ruch rozpoczął swój marsz.

210

Tom II

Ruch

narodowosocjalistyczny

211

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

Rozdział I

Światopogląd i partia

24 lutego 1920 roku odbył się pierwszy masowy wiec pod auspicjami nowego ruchu.

W Sali Bankietowej Hofbräuhaus w Monachium przedstawiono dwadzieścia pięć tez składających się na program nowej partii przed publicznością liczącą prawie dwa tysiące ludzi i kaŜda teza była entuzjastycznie przyjmowana.

Tym samym podaliśmy do publicznej wiadomości podstawowe zasady i kierunki działania, zgodnie z którymi miała być prowadzona nowa walka o obalenie mieszaniny przestarzałych idei i poglądów, z których wynikały zaciemniające i często szkodliwe tendencje. Miała pojawić się nowa siła oprócz bojaźliwej i słabej burŜuazji. Ta siła miała zahamować triumfalny pochód marksistów i zatrzymać Rydwan Losu, który zbliŜał się do osiągnięcia swoich celów.

Było oczywiste, Ŝe ten nowy ruch moŜe mieć publiczne znaczenie i poparcie które są koniecznymi warunkami do prowadzenia tak gigantycznej walki tylko jeśli uda mu się od samego początku rozbudzić uświęcone przekonanie w sercach swoich zwolenników, Ŝe nie chodzi o wprowadzenie nowego sloganu wyborczego, ale o stworzenie całkowicie nowego światopoglądu o zasadniczym znaczeniu.

Spróbujmy przypomnieć sobie nędzną mieszaninę poglądów zestawionych ze sobą, które tworzyły zwyczajny tak zwany program partii, i przypomnijmy sobie, jak te poglądy były co jakiś czas odświeŜane albo przybierane w nową formę. Jeśli mamy właściwie zrozumieć te programowe monstrualności musimy dokładnie zbadać motywy, jakie kierowały przeciętnym burŜuazyjnym „komitetem programowym”.

Ludźmi tymi kieruje zawsze ta sama troska, kiedy wprowadzają coś nowego do ich programu albo modyfikują coś, co jest juŜ w nim zawarte. Ich troska skierowana jest na wyniki następnych wyborów. Kiedy tylko ci artyści parlamentarnego rządzenia mają pierwszy przebłysk podejrzenia, Ŝe ich drogi elektorat moŜe być gotowy do ucieczki z uprzęŜy starej partyjnej furmanki, zaczynają ją przemalowywać na nowy kolor. Wtedy pojawiają się partyjni astrolodzy i czytacze horoskopów, tak zwani „doświadczeni ludzie” i „eksperci”. W większości są to starzy parlamentarzyści, których polityczne wykształcenie wyposaŜyło ich w duŜe doświadczenie. Pamiętają poprzednie przypadki, kiedy masy okazywały zniecierpliwienie i teraz mogą zdiagnozować nadchodzące zagroŜenie związane z podobną sytuacją. Stosując stare lekarstwo, tworzą „komitet”. KrąŜą wokół drogich wyborców i słuchają, co oni mówią.

Wścibiają swoje nosy w gazety i stopniowo zaczynają wyczuwać, czego Ŝyczą sobie masy, co odrzucają, i na co mają nadzieję. Badane są róŜne grupy zawodowe, nawet pracownicy biu-rowi, pod kątem ich najgłębszych pragnień. Opozycyjne „podstępne slogany” które stanowiły zagroŜenie nagle są widziane jako warte ponownego rozwaŜenia, i często okazuje się, Ŝe te slogany, ku wielkiemu zdumieniu tych, którzy je pierwotnie ukuli i rozprzestrzeniali, stają się nagle nieszkodliwe i znajdują się pomiędzy dogmatami starych partii.

Tak więc komitety spotykają się dla skorygowania starego programu i naszkicowania nowego.

Dla tych ludzi zmiana przekonań jest czymś tak samo oczywistym jak Ŝołnierz zmienia swoją koszulę na wojnie, kiedy starą zjedzą robaki. W nowym programie kaŜdy dostaje to, czego chce. Rolnika zapewnia się, Ŝe interesy rolnictwa będą chronione. Przemysłowca zapewnia się, Ŝe jego produkty będą chronione. Konsumenta zapewnia się, Ŝe jego interesy będą chronione, jeśli chodzi o ceny rynkowe. Nauczyciele i urzędnicy państwowi będą mieli wyŜsze pensje. Wdowy i sieroty otrzymają hojną pomoc od Państwa. Handel będzie promowany.

Cła będą obniŜone i nawet podatki, chociaŜ nie mogą zostać całkowicie zniesione, będą pra-212

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

wie zniesione. Czasami zdarza się, Ŝe zapominają o jakiejś części narodu albo Ŝe jedno z Ŝądań dyskutowanych wśród ludzi nie dociera do uszu partii. Wtedy pośpiesznie przyszywa się je do reszty, choćby nie było na niego miejsca: aŜ w końcu poczują, Ŝe są dobre podstawy do tego, aby mieć nadzieję, Ŝe cała chmara filistrów, razem z ich Ŝonami, uspokoi swoje lęki i znów zacznie promieniować zadowoleniem. Uzbrojeni w wiarę w dobroć Boga i zatwardziałą głupotę elektoratu, mogą zacząć walkę o tak zwaną „przebudowę Rzeszy”.

Kiedy jest juŜ po wyborach i parlamentarzyści odbędą swój ostatni publiczny wiec na następne pięć lat, kiedy mogą przestać zajmować się ustawianiem ludu według swojej linii i mogą poświęcić się wyŜszym i przyjemniejszym zadaniom – wówczas komitet programowy zostaje rozwiązany i walka o stopniową przebudowę spraw publicznych staje się ponownie kwestią zarabiania na codzienny chleb, co dla parlamentarzystów oznacza zaledwie obecność konieczną dla odebrania swojego wynagrodzenia. KaŜdego ranka szanowny deputowany kieruje swoje kroki do gmachu parlamentu, i chociaŜ moŜe nie wchodzić do sali posiedzeń, dochodzi przynajmniej do miejsca, w którym moŜe wpisać się na listę obecności. Jako część swojej uciąŜliwej słuŜby dla wyborców wpisuje tam swoje nazwisko, i w zamian otrzymuje niewielkie wynagrodzenie jako dobrze zasłuŜoną nagrodę za swoją niekończącą się i wyczer-pującą pracę.

Kiedy miną cztery lata, albo jeśli w międzyczasie zdarzą się krytyczne tygodnie, w których parlamentarna korporacja musi zmierzyć się z niebezpieczeństwem rozwiązania, tych szanownych gentlemanów nagle ogarnia nieodparta potrzeba działania. Podobnie jak larwa nie moŜe nie przekształcić się w chrabąszcza, tak samo te parlamentarne larwy opuszczają Izbę Marionetek i trzepoczą nowymi skrzydłami pośród ukochanego społeczeństwa. Ponownie zwracają się do wyborców, zdają relację o ogromnej pracy, jaką wykonali i podkreślają złośliwy upór swoich przeciwników. Nie zawsze witają ich wdzięczne oklaski; czasami nie-rozumne masy rzucają im w twarz niegrzeczne i nieprzyjemne uwagi. Kiedy ten duch publicznej niewdzięczności osiąga pewien szczyt, jest tylko jeden sposób na uratowanie sytuacji. PrestiŜ partii musi być znów wypolerowany. Program musi zostać zmieniony. Komitet znów zostaje powołany do Ŝycia. I całe oszustwo zaczyna się od nowa. Kiedy zrozumiemy nieskończoną głupotę naszego społeczeństwa, nie będziemy się dziwić, Ŝe taka taktyka okazuje się być skuteczna. Prowadzona przez prasę i oślepiona przez kuszący wygląd nowego programu, burŜuazja, jak równieŜ proletariackie hordy wyborców wiernie wracają na stare miejsce i ponownie wybierają swoich starych oszustów. „Kandydaci ludu” mogą znów zmienić się w parlamentarne larwy, które znów utuczą się Ŝerując na liściach rosnących na drzewie Ŝycia publicznego – aby po następnych czterech latach znów przekształcić się w błyszczącego mo-tyla.

Mało co jest tak przygnębiające, jak obserwowanie tego procesu w rzeczywistości i bycie świadkiem tego ciągle powtarzającego się oszustwa. Na tego rodzaju duchowym treningu siły burŜuazji nie mogą wykształcić siły koniecznej do walki ze zorganizowanymi siłami marksizmu. Tak naprawdę oni nigdy nawet nie pomyśleli powaŜnie o tym. ChociaŜ ci parlamentarni szarlatani którzy reprezentują białą rasę ogólnie są uwaŜani za ludzi ograniczonych umysłowo, są wystarczająco bystrzy, Ŝeby wiedzieć, Ŝe nie mogą powaŜnie myśleć o uŜyciu broni Zachodniej Demokracji w walce z doktryną, która uŜywa Zachodniej Demokracji ze wszystkimi jej akcesoriami, jako środka do swojego rozwoju. Demokracja jest wykorzystywana przez marksistów w celu sparaliŜowania ich przeciwników i uzyskania dla siebie wolnej ręki do wdroŜenia własnych metod działania. Kiedy pewna grupa marksistów uŜywa całej swojej pomysłowości Ŝeby przekonać wszystkich, Ŝe są nieodłącznie przywiązani do zasad demokracji, dobrze jest przypomnieć fakt, Ŝe w krytycznych sytuacjach ci sami panowie pstrykają palcami na zasadę decyzji poprzez głos większości, jak rozumie ją Zachodnia Demokracja. Tak było wtedy, gdy burŜuazyjni parlamentarzyści, w swojej monumentalnej krótkowzroczności wierzyli, Ŝe bezpieczeństwo Rzeszy było zagwarantowane z powodu przy-213

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

tłaczającej liczbowej większości po ich stronie, a marksiści nie zawahali się przejąć władzy wspierani przez tłum próŜniaków, dezerterów, politycznych karierowiczów i Ŝydowskich dyletantów. To był cios w twarz dla demokracji, w którą tak wielu parlamentarzystów wierzyło.

Tylko naiwni parlamentarni magicy reprezentujący burŜuazyjną demokrację mogli uwierzyć, Ŝe brutalna determinacja tych, których celem jest rozprzestrzenianie marksistowskiej zarazy na całym świecie, której są roznosicielami, mogą chociaŜ na chwilę, teraz albo w przyszłości, zostać utrzymani w szachu magicznymi formułami Zachodniego Parlamentaryzmu. Marksizm będzie maszerował ramię w ramię z demokracją tak długo, aŜ uda mu się pośrednio zabezpieczyć dla swoich bandyckich celów nawet poparcie tych, których umysły są zorientowane narodowo i których marksizm próbuje zniszczyć. Ale jeśli marksiści pewnego dnia dojdą do wniosku, Ŝe z kotła czarownic naszej parlamentarnej demokracji moŜe powstać niebezpieczeństwo, i poprzez liczbową większość uchwalone zostanie prawo, które pozwoli na powaŜną walkę z marksizmem, wtedy całe parlamentarne hokus-pokus skończy się. Zamiast apelo-wać do demokratycznego sumienia, chorąŜy Czerwonej Międzynarodówki natychmiast wyślą wściekłe wezwanie do proletariackich mas i nastąpi bój, który będzie miał miejsce nie w spokojnej atmosferze Parlamentu, ale w fabrykach i na ulicach. Wówczas demokracja zostanie natychmiast unicestwiona. I to, czego nie potrafili dokonać w Parlamencie wybrańcy narodu, zostanie skutecznie wykonane łomem i młotem rozdraŜnionych mas proletariatu – jak było jesienią 1918 roku. Natychmiast obudzą burŜuazyjny świat, który zobaczy jak szalona jest myśl, Ŝe Ŝydowskiemu dąŜeniu do podboju świata moŜna się skutecznie przeciwstawić środkom Zachodniej Demokracji.

Jak juŜ mówiłem, tylko bardzo naiwna dusza moŜe myśleć o przestrzeganiu reguł gry, kiedy ma zmierzyć się z graczem, dla którego te zasady są tylko blefem albo środkiem słuŜą-cym mu do osiągania własnych celów, co oznacza, Ŝe moŜe je odrzucić w kaŜdej chwili, kiedy tylko staną się nieuŜyteczne.

Wszystkie partie, które wyznają tak zwane burŜuazyjne zasady, patrzą na Ŝycie polityczne jako na walkę o miejsca w parlamencie. W momencie, w którym ich zasady i przekonania stają się nieuŜyteczne w tej walce, są wyrzucane za burtę, jak niepotrzebny balast. Programy są konstruowane w sposób umoŜliwiający takie postępowanie. Ale taka praktyka odpowiednio osłabia siłę tych partii. Brakuje im magnetycznej siły przyciągającej szerokie ma-sy; poniewaŜ te masy zawsze odpowiadają na nieodpartą siłę promieniującą z absolutnej wiary w przedstawione idee, połączonej z niezłomnej energii do walki o nie i ich obrony.

Kiedy jedna ze stron, uzbrojona w siłę do walki wypływającej z systematycznej koncepcji Ŝycia – nawet jeśli będzie po tysiąckroć bandycka – rozpoczyna atak przeciwko ustanowionemu porządkowi, druga strona moŜe stawić opór, jeśli będzie czerpać siłę z nowej wiary, która w naszym przypadku jest polityczną wiarą. Ta wiara musi wyprzeć słaby i tchórzliwy rozkaz obrony. W jego miejsce musimy ciągle wzywać do odwaŜnego i bezwzględnego ataku. Obecnie nasz ruch jest oskarŜany, zwłaszcza przez tak zwanych narodowo burŜuazyjnych ministrów – na przykład bawarskich przedstawicieli centrum – o dąŜenie do rewolucji. Mamy jedną odpowiedź dla tych politycznych karłów. Mówimy im: próbujemy załatwić to, co wam, w waszej kryminalnej głupocie, nie udało się zrobić. Przez wasze parlamentarne ględzenie pomogliście doprowadzić naród do ruiny. Ale my, poprzez naszą agresywną politykę, ustanawiamy nowy światopogląd, którego będziemy bronić z niezłomnym oddaniem. W ten sposób budujemy stopnie, po których naród ponownie moŜe wejść do świątyni wolności.

W pierwszych etapach tworzenia naszego ruchu musieliśmy zwracać specjalną uwagę na to, Ŝeby nasza bojowa grupa walcząca o ustanowienie nowej i wzniosłej wiary politycznej, nie zdegenerowała się do towarzystwa promującego parlamentarne interesy.

214

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

Pierwszym krokiem przeciwdziałającym temu było stworzenie programu, który będzie dąŜył do rozwinięcia pewnej moralnej wielkości, która odstraszy wszelkie małostkowe i słabe duchy, które stanowią większość naszych obecnych polityków.

Zgubne błędy, które w końcu doprowadziły do upadku Niemiec, dostarczają najlepszego dowodu, jak słuszna była myśl o konieczności ustanowienia ostrych i jasno zdefinio-wanych celów programowych.

PoniewaŜ poznaliśmy wyŜej wspomniane błędy, zrozumieliśmy, Ŝe konieczne jest stworzenie nowej koncepcji Państwa, które stanie się częścią naszej ogólnej nowej koncepcji Ŝycia.

* * *

W pierwszym tomie tej ksiąŜki zajmowałem się juŜ słowem „narodowy” (völkisch), i powiedziałem wtedy, Ŝe termin ten nie ma wystarczająco precyzyjnego znaczenia, Ŝeby stanowić jądro, wokół którego moŜna stworzyć zwartą wspólnotę bojową. Wszelkie rodzaje ludzi, ze wszelkimi rodzajami róŜnorodnych opinii, paradują obecnie pod hasłem „narodowy”

na swoich sztandarach. Zanim zacznę omawiać zamierzenia i cele NSDAP, chcę jasno określić, co oznacza koncepcja „narodowości” i wyjaśnić, jaki jest jej związek z naszym ruchem.

Słowo „narodowy” nie wyraŜa Ŝadnej jasno określonej idei. MoŜe być interpretowane na róŜne sposoby i w praktycznym zastosowaniu jest tak samo ogólne, jak na przykład słowo „religijny”. Trudno powiązać z tym drugim słowem jakieś precyzyjne znaczenie, zarówno w sensie teoretycznej koncepcji, jak i przewodniej zasady w praktycznym Ŝyciu. Słowo „religijny”

zyskuje precyzyjne znaczenie tylko wtedy, kiedy jest związane z wyraźną i określoną formą wdroŜenia tej koncepcji w praktyce. Powiedzenie, Ŝe ktoś jest „głęboko religijny” moŜe być piękną frazeologią; ale ogólnie mówiąc, mówi nam bardzo niewiele albo nic. Być moŜe są ludzie, którzy zadowolą się tak niejasnym opisem i mogą być nawet tacy, dla których słowa te przekazują bardziej lub mniej określony obraz wewnętrznych cech tak opisanej osoby. Ale poniewaŜ masy narodu nie składają się z filozofów ani świętych, taka niejasna idea religijna nie znaczy dla nich nic innego jak usprawiedliwienie myślenia i działania kaŜdej jednostki zgodnie z jej własnymi skłonnościami. Nie doprowadzi do praktycznej wiary, w którą przekształca się wewnętrzna tęsknota religijna tyko wtedy, gdy opuszcza sferę ogólnych idei me-tafizycznych i jest ukształtowana w określone dogmatyczne przekonanie. Takie przekonanie nie jest celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Jednak jest środkiem, bez którego nie da się w ogóle osiągnąć celu. Ten cel jednak nie jest tylko czymś idealnym; na dnie jest czymś wybitnie praktycznym. Zawsze musimy brać pod uwagę fakt, Ŝe ogólnie mówiąc, najwyŜsze ideały zawsze są wynikiem jakiejś głębokiej Ŝywotnej potrzeby, podobnie jak najbardziej wyrafinowane piękno ostatecznie zawdzięcza swoją szlachetność kształtu temu, Ŝe najpiękniejsza forma to forma, która najlepiej nadaje się do celu, któremu ma słuŜyć.

Pomagając człowiekowi wznieść się ponad poziom wyłącznie zwierzęcego istnienia, Los pomaga mu się wzmocnić i zabezpieczyć własną egzystencję. RozwaŜając ludzkość obecnie istniejącą i rozwaŜając fakt, Ŝe wierzenia religijne przez nią wyznawane, które są wzmacniane w czasie naszej edukacji, tak Ŝe słuŜą jako moralne standardy w praktycznym Ŝyciu, dojdziemy do wniosku, Ŝe jeśli obalimy nauczanie religijne i nie zastąpimy go niczym równie wartościowym, w efekcie ludzka egzystencja zatrzęsie się w posadach. MoŜna bezpiecznie powiedzieć, Ŝe człowiek nie Ŝyje tylko po to, aby słuŜyć wyŜszym ideałom, ale te ideały z kolei dostarczają niezbędnych warunków jego egzystencji jako istoty ludzkiej. I tak kółko się zamyka.

Oczywiście, słowo „religijny” implikuje pewne podstawowe idee i wierzenia. MoŜemy do nich zaliczyć wiarę w nieśmiertelność duszy, jej przyszłe istnienie w wieczności, wiarę w istnienie WyŜszej Istoty, i tak dalej. Ale wszystkie te idee, niewaŜne jak mocno jednostka 215

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

wierzy w nie, mogą być krytycznie przeanalizowane przez kaŜdą osobę i przyjęte bądź odrzucone przez nią, dopóki emocjonalna koncepcja lub tęsknota nie zostanie przekształcona w wiarę rządzoną przez jasno zdefiniowaną doktrynę. Taka wiara dostarcza praktycznego ujścia dla wyraŜenia religijnego uczucia i poprzez to otwiera drogę do jego zastosowania w praktyce.

Bez jasno zdefiniowanej wiary, uczucia religijne byłyby nie tylko bezwartościowe dla celów ludzkiej egzystencji, ale mogłyby się nawet przyczynić do ogólnej dezorganizacji, z powodu swojej niejasności i róŜnorodności tendencji.

To, co powiedziałem o słowie „religijny”, moŜe być takŜe zastosowany do słowa „narodowy”. To słowo takŜe implikuje pewne podstawowe idee. ChociaŜ te idee niewątpliwie są bardzo istotne, przybierają tak niejasne i nieokreślone formy, Ŝe nie mogą być uwaŜane za więcej warte od zwykłych opinii, dopóki nie staną się częścią składową struktury partii politycznej. śeby dać praktyczną siłę ideałom wyrastającym ze światopoglądu i odpowiedzieć na Ŝądania będące logiczną konsekwencją takich ideałów, nie wystarczy tylko uczucie i wewnętrzna tęsknota, podobnie jak nie moŜna wygrać wolności poprzez powszechną tęsknotę za nią. Nie. Tylko kiedy idealistyczna tęsknota za niepodległością zostanie zorganizowana w sposób pozwalający na walkę za ten ideał z uŜyciem siły wojskowej, tylko wtedy palące Ŝyczenie narodu moŜe być przekształcone w potęŜną rzeczywistość.

śaden światopogląd, choćby po tysiąckroć prawdziwy i dobroczynny dla ludzkości, nie będzie miał praktycznego znaczenia dla podtrzymania narodu, dopóki nie stanie punktem zbornym dla bojowego ruchu. Ten ruch z kolei pozostanie tylko partią, dopóki nie doprowadzi do zwycięstwa swoich ideałów i przekształci doktrynę swojej doktryny w nowe fundamenty Państwa, które nadadzą ostateczny kształt społeczności narodowej.

Jeśli abstrakcyjna koncepcja ogólnej natury ma posłuŜyć za podstawę przyszłego rozwoju, wówczas pierwszym warunkiem wstępnym jest stworzenie jasnego zrozumienia natury i zakresu tej koncepcji. Tylko na takiej podstawie moŜna stworzyć ruch, który będzie mógł

czerpać siłę do walki z wewnętrznej spójności swoich zasad i przekonań. Z ogólnych idei trzeba skonstruować program polityczny i ogólny światopogląd musi zostać naznaczony określoną wiarą polityczną. PoniewaŜ ta wiara musi być skierowana na cele, jakie mają być osiągnięte w świecie praktycznej rzeczywistości, musi ona słuŜyć nie tylko ogólnemu ideałowi jako takiemu, ale musi brać pod uwagę takŜe środki, jakie muszą być zastosowane, aby ideał

mógł zatriumfować. Tutaj praktyczna mądrość męŜa stanu musi pomóc abstrakcyjnej idei, która jest sama w sobie poprawna. W ten sposób wieczny ideał, który ma nieśmiertelne znaczenie jako przewodnia gwiazda dla ludzkości, musi być dostosowany do potrzeb ludzkiej słabości, Ŝeby jego praktyczny efekt nie został uczyniony bezskutecznym juŜ na samym początku z powodu niedociągnięć, które są wspólne dla całej ludzkości. Głosiciel prawdy musi iść ramię w ramię z tym, kto ma praktyczną wiedzą o duszy narodu, Ŝeby z wymiaru wiecznych prawd i ideałów wybrać to, co najlepiej odpowiada zdolnościom ludzkiej natury i dać temu praktyczną formę. Wzięcie abstrakcyjnych i ogólnych zasad, wynikających ze światopoglądu opartego na mocnej podstawie prawdy, i przekształcić je w bojową społeczność, której członkowie podzielają tą samą polityczną wiarę – społeczność precyzyjnie określoną, sztywno zorganizowaną, mającą jeden umysł i jedną wolę – taka transformacja jest najwaŜniejszym zadaniem ze wszystkich; moŜliwość skutecznego wprowadzenia w Ŝycie idei zaleŜy od skutecznego wypełnienia tego zadania. Z milionowej armii czującej prawdę w tych ideach, i nawet rozumiejącej je do pewnego stopnia, musi powstać jeden człowiek. Ten człowiek mu-si mieć dar głoszenia ogólnych idei w jasnej i określonej formie, i ze świata niejasnych idei migoczących przed umysłami mas, musi sformułować zasady, które będą tak wyraźne i mocne, jakby były z granitu. Musi walczyć o te zasady jako o jedyne prawdziwe, aŜ mocna skała wspólnej wiary i wspólnej woli wynurzy się spośród wzburzonych fal rozmaitych idei. Takie 216

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

działanie jest uzasadnione przez konieczność i jednostka zostanie usprawiedliwiona przez swój sukces.

* * *

Jeśli spróbujemy przeniknąć wewnętrzne znaczenie słowa „narodowy” dojdziemy do następujących wniosków:

Obecna polityczna koncepcja świata jest taka, Ŝe Państwo, chociaŜ posiada twórczą siłę mogącą budować cywilizacje, nie ma nic wspólnego z koncepcją rasy jako fundamentu Państwa. Państwo jest uwaŜane raczej za coś wynikającego z ekonomicznej konieczności, albo w najlepszym wypadku, naturalnym wynikiem gry politycznych sił i impulsów. Taka koncepcja podstaw Państwa, razem z jej wszystkimi logicznymi konsekwencjami, nie tylko ignoruje pierwotne siły rasowe leŜące u podstaw Państwa, ale takŜe prowadzi do polityki, w której znaczenie jednostki jest minimalizowane. Jeśli zaprzeczymy, Ŝe rasy róŜnią się między sobą moŜliwościami tworzenia kultury, ten sam błędny pogląd musi wpływać na naszą ocenę jednostki. ZałoŜenie, Ŝe wszystkie rasy są jednakowe, prowadzi do załoŜenia, Ŝe narody i jednostki są sobie równe. Międzynarodowy marksizm nie jest niczym innym jak zastosowaniem przez śyda, Karola Marksa, ogólnej koncepcji Ŝycia do stworzenia określonej politycznej wiary; ale w rzeczywistości ta ogólna koncepcja istniała na długo przed Karolem Marksem.

Gdyby nie istniała wcześniej jako szeroko rozpowszechniona infekcja, zadziwiający postęp polityczny doktryny marksistowskiej nigdy nie byłby moŜliwy. W rzeczywistości Karola Marksa odróŜniało od milionów innych to, Ŝe w świecie znajdującym się juŜ w stanie stopniowego rozkładu, uŜył umiejętności przewidywania w celu wykrycia zasadniczych trucizn, a następnie wyodrębnił je i skoncentrował, tworząc mieszankę, która spowoduje szybkie zniszczenie niepodległych narodów świata. Ale wszystko to uczynił w słuŜbie swojej rasy.

Tak więc doktryna marksistowska jest skoncentrowanym wyciągiem mentalności, która leŜy u podstaw dzisiejszej ogólnej koncepcji Ŝycia. Z tego powodu jest bezsensowne, a nawet śmieszne uwaŜać, Ŝe to, co nazywamy światem burŜuazyjnym jest w stanie rozpocząć jakąkolwiek efektywną walkę przeciwko marksizmowi, poniewaŜ ten świat burŜuazyjny jest przeniknięty tymi samymi truciznami, a jego koncepcja Ŝycia w ogólności róŜni się od marksizmu tylko w niewielkim stopniu i w cechach ludzi, którzy ją wyznają. Świat burŜuazyjny jest marksistowski, ale wierzy w moŜliwość tego, Ŝe pewna grupa ludzi – czyli burŜuazja –

moŜe zdobyć władzę nad światem, podczas gdy marksizm systematycznie celuje we wpędza-niu świata w ręce śydów.

Wbrew temu wszystkiemu, „narodowa” koncepcja świata uznaje, Ŝe pierwotne rasowe elementy mają największe znaczenie dla ludzkości. W zasadzie, Państwo jest uwaŜane tylko jako środek do celu, a tym celem jest utrzymanie rasowych cech ludzkości. Dlatego na bazie zasad „narodowych” nie moŜemy przyznać, Ŝe jedna rasa jest równa innej. Uznając, Ŝe są róŜne, koncepcja „narodowa” rozdziela ludzkość na rasy o lepszych i gorszych cechach. Na bazie tego uznania zgadza się ona z wieczną Wolą rządzącą wszechświatem, która Ŝąda zwycięstwa lepszego i silniejszego i podporządkowania gorszego i słabszego. I w ten sposób składa hołd prawdzie, Ŝe ta zasada leŜąca u podstaw wszelkich działań Natury oddziałuje na kaŜdy pojedynczy organizm. Wybiera wartościowe jednostki z masy i w ten sposób działa jako zasada organizująca, podczas gdy marksizm działa jako niszczący rozpuszczalnik. „Narodowa” wiara utrzymuje, Ŝe ludzkość musi mieć swoje ideały, poniewaŜ ideały są niezbędnym warunkiem ludzkiej egzystencji. Ale z drugiej strony zaprzecza temu, Ŝe ideał etyczny ma prawo zwycięŜyć, jeśli zagraŜa egzystencji rasy, która jest chorąŜym wyŜszych ideałów etycznych. Na świecie złoŜonym z mieszańców i czarnuchów wszystkie ideały ludzkiego piękna i szlachetności i wszystkie nadzieje na idealną przyszłość dla ludzkości zostaną bez-powrotnie stracone.

217

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

Na tej planecie ludzka kultura i cywilizacja są nierozerwalnie związane z obecnością Aryjczyka. Jeśli zostanie wytępiony lub podporządkowany, wówczas ziemię okryje ciemność nowej ery barbarzyńskiej.

Podkopywanie egzystencji ludzkiej kultury poprzez wyniszczenie jej twórców i straŜników jest wstrętną zbrodnią w oczach tych, którzy wierzą, Ŝe idee narodowe leŜą u podstaw ludzkiej egzystencji. Ktokolwiek śmie podnosić bluźnierczo rękę przeciwko temu najwyŜszemu obrazowi Boga wśród Jego stworzeń grzeszy przeciwko szczodremu Stwórcy tego cudu i zostanie wypędzony z Raju.

W związku z tym narodowa koncepcja świata jest głęboko zgodna z wolą Natury; poniewaŜ przywraca ona moŜliwość działania siłom, które przeprowadzą rasę poprzez kolejne etapy ustawicznej edukacji ku wyŜszemu typowi, aŜ w końcu najlepsza część ludzkości po-siądzie ziemię i będzie mogła pracować w kaŜdej dziedzinie na całym świecie, a nawet sięgać sfer leŜących poza ziemią.

Wszyscy uwaŜamy, Ŝe w dalekiej przyszłości ludzkość będzie musiała zmierzyć się z problemami, które będą mogły być rozwiązane tylko przez wyŜszą rasę istot ludzkich, rasę przeznaczoną do panowania nad wszystkimi innymi narodami, która będzie miała do swojej dyspozycji środki i zasoby całego świata.

* * *

Oczywiste jest, Ŝe tak ogólne nakreślenie idei związanych z narodową koncepcją świata moŜe być łatwo interpretowane na tysiąc róŜnych sposobów. W gruncie rzeczy, prawie kaŜdy z naszych obecnych ruchów politycznych w jakimś punkcie odwołuje się do tej koncepcji świata. Ale fakt, Ŝe ta koncepcja świata nadal utrzymuje niezaleŜną egzystencję w obliczu wszystkich innych dowodzi, Ŝe ich sposób patrzenia na świat jest zupełnie inny. Tak więc koncepcja marksistowska, kierowana przez centralną organizację obdarzoną najwyŜszym autorytetem, ma za przeciwnika zbieraninę poglądów, która nie wygląda imponująco w stosunku do mocnej falangi przeciwnika. Nie moŜna wygrać uŜywając tak słabej broni. Tylko kiedy idea międzynarodowa, politycznie zorganizowana przez marksizm, zostanie skonfrontowana przez ideę narodową, równie dobrze zorganizowaną w systematyczny sposób i równie dobrze dowodzoną – tylko wtedy energia walki w jednego obozu będzie mogła napotkać drugą opartą na równorzędnych podstawach; i zwycięstwo będzie po stronie wiecznej prawdy.

Ale ogólna koncepcja Ŝycia nigdy nie moŜe być wcielona, dopóki nie zostanie precyzyjnie i zdecydowanie sformułowana. Funkcja, jaką spełniają dogmaty w wierzeniach religijnych, jest analogiczna do funkcji spełnianej przez zasady partyjne w partii politycznej, która się dopiero buduje. Dlatego konieczne jest wykucie instrumentu opartego na narodowej koncepcji Ŝycia, który mógłby być uŜyty do walki o ten ideał, podobnie do partii marksistowskiej, która toruje drogę dla internacjonalizmu.

I to jest cel, do którego dąŜy Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza.

Dlatego koncepcja narodowa musi zostać jasno sformułowana, Ŝeby mogła zostać organicznie wcielona do partii. To jest konieczny warunek wstępny dla sukcesu tej idei. I jest to bardzo jasno dowiedzione nawet przez pośrednie potwierdzenie tych, którzy sprzeciwiają się łączeniu idei narodowej z zasadami partyjnymi. Ci sami ludzie, którzy nigdy nie męczą się ciągle upierając się, Ŝe koncepcja Ŝycia oparta na idei narodowej nigdy nie moŜe być wyłączną własnością jednej grupy, poniewaŜ leŜy uśpiona albo „Ŝyje” w niezliczonych sercach, tylko potwierdzają własnymi wypowiedziami, Ŝe prosty fakt ogólnej obecności tych idei w sercach milionów ludzi okazał się być niewystarczający dla zahamowania zwycięstwa przeciwnych idei, które są głoszone przez partię polityczną zorganizowaną wokół zasady walki klas. Gdyby było inaczej, naród niemiecki odniósłby juŜ wielkie zwycięstwo, a nie znajdo-wałby się na skraju przepaści. Międzynarodowa ideologia odniosła sukces, poniewaŜ została 218

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział I – Światopogląd i partia

zorganizowana w bojową partię polityczną, która zawsze była gotowa zaatakować. Jeśli dotychczas idee sprzeciwiające się koncepcji internacjonalistycznej musiały się przed nią cofnąć, wynikało to z powodu, Ŝe brakowało zjednoczonego frontu do walki o ich sprawę. Doktryna, która tworzy określony światopogląd nie moŜe walczyć i zwycięŜyć pozwalając na do-wolne interpretacje swojej ogólnej nauki, ale tylko poprzez określenie tego nauczania w pewnych dogmatach, które muszą zostać przyjęte i wcielając je w polityczną organizację.

Dlatego uznałem za mój specjalny obowiązek wydobycie z rozległego, ale niejasnego ogólnego światopoglądu kluczowych idei i danie im mniej lub bardziej dogmatycznej formy.

Z powodu swojej precyzyjności i jasnego znaczenia, idee te są pozwalają na osiągnięcie celu zjednoczenia na wspólnym froncie wszystkich tych, którzy są gotowi zaakceptować te zasady.

Innymi słowy: Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza wydobywa kluczowe zasady z ogólnej koncepcji świata opartej na idei narodowej. Na bazie tych zasad ustanawia doktrynę polityczną, która bierze pod uwagę praktyczną rzeczywistość naszych czasów, ich naturę, dostępny materiał ludzki i wszelkie jego niedostatki. Ta doktryna polityczna umoŜliwia zebranie wielkich mas narodu w organizacji skonstruowanej tak sztywno, jak to moŜliwe.

Taka organizacja jest głównym warunkiem wstępnym koniecznym dla ostatecznego triumfu tego ideału.

219

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

Rozdział II

Państwo

JuŜ w latach 1920 – 1921 pewne kręgi naleŜące do zniewieściałej klasy burŜuazyjnej zarzucały stale naszemu ruchowi przyjmowanie negatywnego nastawienia w stosunku do no-woczesnego Państwa. Z tego powodu zbieranina zwolenników róŜnych partii politycznych, reprezentujących heterogeniczny konglomerat poglądów politycznych, uznała się za upraw-nioną do podjęcia wszelkich dostępnych środków dla powstrzymania rzeczników tego młodego ruchu, który głosił nową doktrynę polityczną. Nasi przeciwnicy celowo ignorowali fakt, Ŝe sama klasa burŜuazyjna nie miała jednolitej opinii co do tego, co naprawdę oznacza Państwo i Ŝe burŜuazja nie miała i nie mogła mieć Ŝadnej spójnej definicji tej instytucji. Ci, którzy mają obowiązek wyjaśnić, co mamy na myśli mówiąc o Państwie, zajmują stanowiska na państwowych uniwersytetach, zwykle w wydziale prawa konstytucyjnego, i uwaŜają za swój najwyŜszy obowiązek znalezienie wyjaśnień i usprawiedliwień dla mniej lub bardziej szczęśliwej egzystencji tej konkretnej formy Państwa, która zapewnia im codzienny chleb. Im bardziej absurdalna forma Państwa, tym bardziej niejasne, sztuczne i niezrozumiałe są definicje, które mają wyjaśnić cel jego istnienia. Co na przykład mógł napisać profesor cesarsko-królewskiego uniwersytetu napisać o znaczeniu i celu Państwa w kraju, którego forma państwowa reprezentowała największą potworność dwudziestego wieku? Byłoby to naprawdę trudne zadanie, w świetle faktu, Ŝe dzisiejszy profesor prawa konstytucyjnego jest nie tyle zobowiązany słuŜyć prawdzie, ale raczej słuŜyć pewnemu określonemu celowi. A celem tym jest bronić za wszelką cenę tego potwornego mechanizmu który teraz nazywamy Państwem.

Nie moŜna się dziwić, Ŝe w dyskusji o problemie Państwa unika się konkretów na tyle, na ile to moŜliwe i Ŝe profesorowie przyjmują taktykę ukrywania się na bagnie abstrakcyjnych wartości, obowiązków i celów, które są opisywane jako „etyczne” i „moralne”.

Ogólnie mówiąc, ci teoretycy mogą być podzieleni na trzy grupy: 1. Ci, którzy utrzymują, Ŝe Państwo jest mniej lub bardziej dobrowolnym związkiem ludzi, którzy zgodzili się ustanowić i podporządkować rządom władzy.

Liczbowo jest to największa grupa. W jej szeregach moŜna znaleźć tych, którzy obecnie czczą zasady legalistycznej władzy. W ich oczach wola ludu nie ma Ŝadnego znaczenia w całej sprawie. Dla nich sam fakt istnienia Państwa jest wystarczającym powodem uwaŜania go za święte i nienaruszalne. śeby zaakceptować taką aberrację ludzkiego mózgu trzeba być wiernym jak pies temu, co nazywa się autorytetem Państwa. W umysłach tych ludzi poprzez zręczną sztuczkę środek został podstawiony za cel. Państwo nie istnieje po to, aby słuŜyć ludziom, ale ludzie istnieją po to, aby uwielbiać autorytet Państwa, który jest nadany jego funk-cjonariuszom, nawet najmniejszym urzędnikom. Aby zapobiec przemianie tego spokojnego i pełnego zachwytu uwielbienia w coś, co moŜe się w jakiś sposób stać niepokojące, autorytet Państwa ograniczony jest do utrzymywania porządku i spokoju. Z tym, Ŝe to juŜ nie jest dłuŜej ani środek, ani cel. Państwo musi podtrzymywać publiczny spokój i porządek, a z drugiej strony, pokój i porządek muszą umoŜliwiać istnienie Państwa. Wszelkie Ŝycie musi prze-mieszczać się między tymi dwoma biegunami. W Bawarii ten pogląd jest podtrzymywany przez chytrych polityków bawarskiego centrum, które jest nazywane „Bawarską Partią Popu-listyczną”. W Austrii czarno-Ŝółci legitymiści przyjmują podobną postawę. W Rzeszy, niestety, tak zwane elementy konserwatywne idą w tym samym kierunku myślenia.

2. Druga grupa jest nieco mniejsza liczbowo. Zawiera tych, którzy uzaleŜniają istnienie Państwa przynajmniej od pewnych warunków. Podkreślają, Ŝe konieczny jest nie tylko 220

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

jednolity system rządzenia, ale takŜe o ile to moŜliwe, powinien być uŜywany jeden język, chociaŜby z technicznych powodów administracyjnych. Autorytet Państwa nie jest juŜ wyłącznym i jedynym celem, dla którego Państwo istnieje. Musi ono takŜe działać dla dobra swoich obywateli. Idee „wolności”, przewaŜnie oparte na złym zrozumieniu znaczenia tego słowa, są częścią koncepcji Państwa istniejącej w umysłach tej grupy. Forma rządów nie jest juŜ uwaŜana za nienaruszalną tylko dlatego, Ŝe istnieje. Musi poddać się testowi praktycznej efektywności. Sędziwy wiek nie chroni juŜ od krytyki w świetle współczesnych potrzeb. Co więcej, według tego poglądu podstawowym obowiązkiem Państwa jest zapewnienie ekonomicznego dobrobytu poszczególnych obywateli. Dlatego teŜ jest oceniane z praktycznego punktu widzenia i zgodnie z ogólnymi zasadami opartymi na idei zysków ekonomicznych.

Główni przedstawiciele tej teorii Państwa mogą być znalezieni pośród przeciętnej niemieckiej burŜuazji, zwłaszcza naszych liberalnych demokratów.

3. Trzecia grupa jest liczbowo najmniejsza. W Państwie odkryli oni środki dla realizacji tendencji wynikających z polityki siły ze strony ludzi, którzy są etnicznie homogeniczni i mówią tym samym językiem. Ale ci, którzy tak uwaŜają, nie wiedzą dokładnie, co oznaczają

„tendencje wynikające z polityki siły”. Postulują wspólny język nie tylko dlatego, Ŝe mają nadzieję na dostarczenie Państwu mocnej podstawy dla rozszerzania jego władzy poza własne granice, ale takŜe dlatego, Ŝe myślą – chociaŜ robiąc to popełniają podstawowy błąd – Ŝe wspólny język pozwoli im przeprowadzić proces nacjonalizacji w określonym kierunku.

W ciągu ostatniego stulecia Ŝałosne było dla tych, którzy musieli być świadkami, lek-komyślne traktowanie słowa „germanizacja” w kręgach, o których przed chwilą wspomniałem, chociaŜ praktyka ta była często całkowicie zamierzona. Dobrze pamiętam, jak w czasach mojej młodości ten sam termin był uŜywany dla wyraŜania poglądów, które były fałszywe w niewiarygodnym stopniu. Nawet w pan-germańskich kołach słyszało się opinie, Ŝe austriaccy Niemcy mogą odnieść sukces w germanizacji austriackich Słowian, jeśli tylko rząd byłby gotowy do współpracy. Ci ludzie nie rozumieli, Ŝe polityka germanizacji moŜe być prowadzona tylko w odniesieniu do ludzi. W większości uwaŜali, Ŝe germanizacja była procesem zmuszania innych narodów do mówienia po niemiecku. Ale jest prawie niewyobraŜalne, jak moŜna było popełnić tak wielką pomyłkę, Ŝeby myśleć, Ŝe Murzyn albo Chińczyk stanie się Niemcem poniewaŜ nauczył się języka niemieckiego i chce mówić po niemiecku w przyszłości, a nawet oddać swój głos na niemiecką partię polityczną. Nasi burŜuazyjni nacjonaliści nigdy jasno nie zobaczyli, Ŝe taki proces germanizacji jest w rzeczywistości de-germanizacją; poniewaŜ nawet gdyby wybitne i widoczne róŜnice pomiędzy róŜnymi narodami mogłyby zostać pokonane i w końcu zatarte poprzez uŜywanie wspólnego języka, spowodowałoby to proces wypaczenia, które nie oznaczałoby w tym przypadku germanizacji, ale unicestwienie elementu niemieckiego. W historii zbyt często zdarzało się, Ŝe zdobywcy, którym udało się wymusić na podbitych narodach uŜywanie języka zdobywców po tysiącu lat okazywali się być podbici przez ludzi, którzy mówili tym językiem.

To, co określa naród, albo mówiąc ściślej rasę, to nie język, ale krew. Tak więc moŜna by mówić o germanizacji tylko wtedy, gdyby proces ten mógł zmienić krew podporządkowanych narodów, co jest oczywiście niemoŜliwe. Zmiana byłaby moŜliwa tylko poprzez mieszanie krwi, ale w tym przypadku jakość nadrzędnej rasy zostałaby zuboŜona. Końcowym efektem takiej mieszanki byłoby zniszczenie dokładnie tych umiejętności, które umoŜliwiły zwycięskiej rasie odniesienie zwycięstwa nad niŜszymi narodami. Zanika zwłaszcza kulturalna kreatywność, kiedy wyŜsza rasa miesza się z niŜszą, nawet jeśli powstała rasa mieszańców będzie tysiąc razy lepsza w mówieniu językiem rasy, która kiedyś była wyŜsza. Przez jakiś czas będzie konflikt pomiędzy róŜnymi sposobami myślenia, i moŜe być tak, Ŝe naród będący w stanie postępującej degeneracji w ostatnim momencie zmobilizuje swoje siły kulturalne i po raz kolejny stworzy uderzające przykłady tej siły. Ale te efekty wynikają tylko z aktywno-221

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

ści elementów, jakie pozostały po wyŜszej rasie albo hybryd z pierwszego połączenia, w których krew wyŜszej rasy nadal dominuje i szuka moŜliwości manifestacji. Ale to nigdy nie zdarza się u dalszych potomków takich hybryd. Wtedy zawsze następuje kulturalna regresja.

Musimy uwaŜać za szczęście, Ŝe germanizacja Austrii według planu Józefa II nie udała się. Prawdopodobnie w efekcie Austria zdołałaby przetrwać, ale w tym samym czasie uŜywanie wspólnego języka obniŜyłoby rasową jakość elementu niemieckiego. W trakcie stuleci pewien instynkt stadny mógłby się rozwinąć, ale pogorszyłaby się jakość tego stada. Mogłoby powstać Państwo narodowe, ale ludzie twórczy kulturalnie zniknęliby.

Dla narodu niemieckiego lepsze było to, Ŝe ten proces mieszania nie miał miejsca, chociaŜ nie został on odrzucony z Ŝadnych szlachetnych powodów, ale po prostu z powodu krótkowzrocznej małostkowości Habsburgów. Gdyby miał on miejsce, naród niemiecki nie mógłby teraz być uwaŜany za czynnik kulturalny.

Jednak nie tylko w Austrii, ale takŜe w Rzeszy, te tak zwane koła narodowe były, i nadal są, pod wpływem podobnie błędnych idei. Niestety, polityka w stosunku do Polski, wskutek której Wschód miał być germanizowany, była oparta na tym samym fałszywym rozumowaniu i wielu się jej domagało. Tutaj równieŜ wierzono, Ŝe Polacy mogą zostać zgerma-nizowani poprzez zmuszenie ich do uŜywania języka niemieckiego. Skutki byłyby fatalne.

Ludzie obcej rasy musieliby uŜywać języka niemieckiego do wyraŜania myśli obcych Niemcom, tym samym naraŜając na szwank godność i szlachetność naszego narodu swoją niŜszo-ścią.

OdraŜająca jest myśl, jak wiele szkody pośrednio uczyniono obecnie prestiŜowi Niemiec poprzez fakt, Ŝe niemiecka gwara śydów przybywających do Ameryki umoŜliwia im zaliczanie się do Niemców, poniewaŜ wielu Amerykanów jest całkowitymi ignorantami, jeśli chodzi o sprawy Niemiec. Wśród nas nikt nie myślałby o uwaŜaniu niehigienicznych imigran-tów ze Wschodu za członków narodu niemieckiego tylko dlatego, Ŝe przewaŜnie mówią po niemiecku.

W historii korzystnie zgermanizowany został kraj, który nasi przodkowie zdobyli mieczem i skolonizowali przy pomocy Niemców uprawiających ziemię. Stopień, w jakim wpro-wadzili obcą krew do naszego narodowego ciała podczas tej kolonizacji, pomógł zniszczyć nasz charakter rasowy, co zaowocowało niemieckim hiper-indywidualizmem, chociaŜ ta cecha jest nawet teraz często chwalona.

W tej trzeciej grupie są takŜe ludzie, którzy w pewnym stopniu uwaŜają Państwo za cel sam w sobie. Tak więc uwaŜają jego przetrwanie za jeden z najwyŜszych celów istnienia człowieka.

Nasza analiza moŜe zostać podsumowana w sposób następujący.

Wszystkie te opinie mają jedną wspólną cechę i wadę: nie są oparte na uznaniu głębokiej prawdy, Ŝe zdolność do tworzenia kultury jest przede wszystkim oparta na elemencie rasowym i Ŝe w związku z tym faktem nadrzędnym celem Państwa jest podtrzymanie i polep-szanie tej rasy; poniewaŜ jest to niezbędny warunek wszelkiego postępu cywilizacji ludzkiej.

Dlatego śyd, Karol Marks, mógł wyciągnąć ostateczne wnioski z tych fałszywych koncepcji i idei dotyczących natury i celu istnienia Państwa. Eliminując z koncepcji Państwa wszelkie myśli o obowiązkach Państwa wobec rasy, bez znalezienia jakiejś innej formuły która mogłaby zostać ogólnie zaakceptowana, burŜuazyjne nauki przygotowały drogę dla doktryny, która odrzuca Państwo jako takie.

Dlatego burŜuazyjna walka z internacjonalistycznym marksizmem jest skazana na całkowitą poraŜkę. Klasy burŜuazyjne juŜ poświęciły podstawowe zasady, które mogłyby dostarczyć im mocnej podstawy dla ich idei. Ich chytry przeciwnik dostrzegł te luki i zaatakował ich przy pomocy broni, które nieświadomie sami włoŜyli w jego ręce.

222

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

Tak więc kaŜdy nowy ruch oparty na rasowej koncepcji świata musi przede wszystkim przedstawić jasną i logiczną doktrynę odnośnie natury i celów Państwa.

Podstawową zasadą jest to, Ŝe Państwo nie jest celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Jest podstawowym warunkiem do rozwinięcia się wyŜszej formy ludzkiej cywilizacji, ale nie jest źródłem takiego rozwoju. Źródła tego moŜna szukać wyłącznie w istnieniu rasy, która jest obdarzona darem kulturalnej kreatywności. Mogą być setki świetnych Państw na świecie, ale jeśli Aryjczyk, który jest twórcą i straŜnikiem cywilizacji zniknie, wszelka kultura która znajduje się obecnie na poziomie odpowiadającym potrzebom duchowym wyŜszych narodów takŜe zniknie. MoŜemy pójść dalej i powiedzieć, Ŝe fakt tworzenia państw przez ludzi nie wyklucza moŜliwości wyginięcia ludzkiej rasy, poniewaŜ wyŜsze zdolności intelektualne i zdolności przystosowywania się zostaną utracone, kiedy rasa będąca nosicielami tych zdolności zniknie.

Jeśli na przykład powierzchnia ziemi zostanie dzisiaj wstrząśnięta jakąś sejsmiczną konwulsją i nowe Himalaje wyłonią się z fal oceanu, ta jedna katastrofa wystarczy do zniszczenia ludzkiej cywilizacji. śadne Państwo nie będzie mogło dłuŜej istnieć. Wszelki porządek zostanie zniszczony. Wszelkie ślady kultury, która ewoluowała przez tysiące lat znikną. Nic nie pozostanie poza jednym olbrzymim polem śmierci i zniszczenia zatopionym przez wodę i błoto. Jeśli jednak grupa ludzi przetrwa tą straszliwą katastrofę, i jeśli ci ludzie będą naleŜeć do rasy, która ma wrodzoną moc tworzenia cywilizacji, kiedy minie zamieszanie, ziemia znów stanie się świadkiem twórczej siły ludzkiego ducha, nawet jeśli potrwa to tysiąc lat.

Tylko zniszczenie ostatniej rasy posiadającej dar kulturalnej kreatywności, i tylko zniknięcie wszystkich członków tej rasy, zamieni ziemię w pustynię. Z drugiej strony, współczesna historia dostarcza przykładów pokazujących, Ŝe instytucje państwowe zawdzięczające swoje początki członkom rasy nie posiadającej twórczego geniuszu nie są stworzone z materiału, który moŜe przetrwać. Podobnie jak wiele prehistorycznych zwierząt, które musiały ustąpić miejsca innym i nie pozostawiły po sobie śladu, człowiek takŜe będzie musiał usunąć się, jeśli utraci zdolności pozwalające mu na znalezienie broni niezbędnych dla utrzymania własnego istnienia.

To nie Państwo jako takie przynosi pewien postęp kulturalny. Państwo moŜe tylko chronić rasę, która jest przyczyną takiego postępu. Państwo jako takie moŜe istnieć nie zmieniając się przez setki lat, chociaŜ zdolności kulturalne i Ŝycie ludzi, które jest kształtowane przez te zdolności mogły ulec głębokim zmianom z powodu faktu, Ŝe Państwo nie zapobiegło procesowi mieszania ras. Na przykład obecne Państwo moŜe nadal istnieć w czysto mechanicznej formie, ale trucizna krzyŜowania ras krąŜąca w ciele narodu sprowadza kulturalną dekadencję, która wyraŜa się w róŜnych szkodliwych objawach.

Dlatego najwaŜniejszym warunkiem istnienia wyŜszej jakości ludzi nie jest Państwo ale rasa, która jest zdolna wytworzyć tą wyŜszą jakość ludzi.

Ta zdolność zawsze istnieje, chociaŜ pozostaje uśpiona, dopóki warunki zewnętrzne nie przebudzą jej do działania. Narody, albo raczej rasy, które są obdarzone zdolnością kulturalnej kreatywności posiadają tą zdolność w ukrytej formie w okresach, kiedy warunki zewnętrzne są niesprzyjające i nie pozwalają na efektywne wyraŜenie się tej zdolności. Dlatego jest oburzająco niesprawiedliwe mówić o przed-chrześcijańskich Niemcach jako o barbarzyń-cach, którzy nie mieli cywilizacji. Nigdy tacy nie byli. Ale surowość klimatu jaki przewaŜał w północnych rejonach jakie zamieszkiwali, wymuszała warunki Ŝycia, które hamowały wolny rozwój ich zdolności twórczych. Gdyby przybyli do łagodniejszego klimatu na południu, bez Ŝadnej pierwotnej kultury, i gdyby zdobyli niezbędny materiał ludzki – czyli ludzi niŜszej rasy – którzy posłuŜyliby im za siłę roboczą, kulturalne zdolności uśpione w nich rozkwitłyby wspaniale, jak miało to miejsce na przykład w przypadku Greków. Ale te pierwotne zdolności kulturalne nie wynikały wyłącznie z północnego klimatu. Lapończycy albo Eskimosi nie staliby się twórcami kultury, gdyby zostali przeszczepieni na Południe. Nie, ta cudowna zdol-223

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

ność tworzenia jest specjalnym darem, jakim zostali obdarzeni Aryjczycy, i jest w nich uśpiona albo staje się aktywna, w zaleŜności od tego, czy warunki naturalne przeciwstawiają się jej aktywnemu wyraŜeniu czy teŜ je umoŜliwiają.

Z tych faktów moŜna wyprowadzić następujące wnioski: Państwo jest tylko środkiem do celu. Jego celem jest podtrzymywanie i promowanie wspólnoty ludzi, którzy są sobie pokrewni fizycznie i duchowo. Przede wszystkim musi podtrzymywać istnienie rasy, tym samym zapewniając podstawowy warunek dla wolnego rozwoju wszelkich sił uśpionych w tej rasie. DuŜa część tych zdolności zawsze będzie musiała być uŜyta dla zapewnienia fizycznego istnienia rasy, i tylko mała ich część będzie mogła działać na polu postępu intelektualnego. Ale w gruncie rzeczy są to zawsze sprawy nierozłączne.

Państwa, które nie słuŜą temu celowi, nie mają uzasadnienia dla swojego istnienia. Są potwornościami. Fakt ich istnienia jest takim samym uzasadnieniem, jak skuteczne rajdy bandy piratów mogą być uwaŜane za usprawiedliwienie dla piractwa.

My, Narodowi Socjaliści, którzy walczymy o nowy światopogląd, nigdy nie moŜemy opierać się na słynnej „podstawie faktów”, a zwłaszcza nie na błędnych faktach. Jeśli tak zrobimy, przestaniemy być głosicielami nowej i wielkiej idei i staniemy się niewolnikami w słuŜbie błędnego przekonania, jakie obecnie przewaŜa. Musimy dokonać jednoznacznego rozróŜnienia pomiędzy naczyniem i jego zawartością. Państwo jest tylko naczyniem, a rasa jest jego zawartością. Naczynie ma znaczenie tylko wtedy, kiedy utrzymuje i chroni jego za-wartość. Inaczej jest bezwartościowe.

Stąd teŜ najwyŜszym celem etnicznego Państwa jest ochrona i utrzymywanie tych elementów rasowych, które poprzez swoją pracę na polu kulturalnym, tworzą piękno i godność, które są charakterystyczne dla wyŜszej ludzkości. Jako Aryjczycy moŜemy uwaŜać Państwo tylko za Ŝywy organizm, który nie tylko podtrzymuje egzystencję narodu, ale działa w sposób, który prowadzi naród do najwyŜszej wolności poprzez rozwój zdolności intelektualnych i kulturalnych.

To, co obecnie chcą nam narzucić jako Państwo jest w większości wypadków tylko potwornością, produktem głębokiej ludzkiej aberracji, która pociąga za sobą niewypowiedziane cierpienia.

My, Narodowi Socjaliści, wiemy, Ŝe utrzymując takie poglądy zajmujemy rewolucyjne stanowisko w stosunku do dzisiejszego świata i Ŝe jesteśmy uwaŜani za rewolucjonistów.

Ale nasze poglądy i działania nie będą określane poprzez aprobatę lub dezaprobatę nam współczesnych, ale tylko poprzez nasz obowiązek podąŜania za prawdą, jaką uznaliśmy.

Czyniąc to mamy powody aby wierzyć, Ŝe potomność nie tylko zrozumie pracę jaką obecnie wykonujemy, ale takŜe uzna ją za właściwą i odpowiednio ją rozsławi.

* * *

Na tych zasadach my, Narodowi Socjaliści, opieramy nasze standardy oceny wartości Państwa. Ta wartość jest względna, jeśli oceniać ją z punktu widzenia pojedynczego narodu, ale jest absolutna z punktu widzenia ludzkości jako całości. Innymi słowy, oznacza to: Wielkość państwa nigdy nie moŜe być oceniana na podstawie poziomu jego kultury ani stopnia waŜności, jaki zewnętrzny świat przywiązuje do jego siły, ale wielkość ta musi być oceniana na podstawie stopnia, w jakim jego instytucje słuŜą rasie, do której naleŜy.

Państwo moŜe być uwaŜane za modelowy przykład tylko wtedy, gdy odpowiednio słuŜy nie tylko Ŝyciowym potrzebom rasy, jaką reprezentuje, ale jeśli zapewnia poprzez swoje istnienie przetrwanie tej rasy, niezaleŜnie od tego, jakie ogólne znaczenie kulturalne ta instytucja państwowa ma w oczach reszty świata. PoniewaŜ nie jest zadaniem Państwa tworzenie ludzkich zdolności, ale tylko zapewnienie szerokiego zakresu wykorzystania zdolności, które juŜ istnieją. Z drugiej strony, Państwo moŜe być nazwane złym, jeśli pomimo istnienia wyso-224

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

kiego poziomu kulturalnego, skazuje na zagładę nosicieli tej kultury poprzez niszczenie ich rasowej jedności. Praktycznym efektem takiej polityki będzie zniszczenie warunków niezbędnych dla dalszego istnienia tej kultury, która nie jest tworzona przez Państwo, ale która jest owocem wrodzonych sił twórczych rasy, której istnienie jest zapewnione poprzez zjednoczenie w Ŝywym organizmie Państwa. Po raz kolejny chcę podkreślić, Ŝe samo Państwo nie jest treścią, ale formą. Tak więc poziom kulturalny nie jest standardem, na podstawie którego moŜemy ocenić wartość Państwa, w którym Ŝyje naród. Oczywiste jest, Ŝe naród obdarzony wysokimi zdolnościami twórczymi w sferze kulturalnej jest więcej warty niŜ plemię czarnuchów. Nawet jeśli organizacja państwowa tych pierwszych oceniana z punktu widzenia efektywności będzie gorsza niŜ u czarnuchów. Nawet najlepsze Państwa i instytucje państwowe nie mogą rozwinąć u ludzi zdolności, których nie mają i nigdy nie posiadali, ale złe Państwo moŜe stopniowo niszczyć zdolności, które kiedyś istniały. MoŜe to się stać, jeśli pozwoli się na tłumienie tych, którzy są nosicielami rasowej kultury.

Tak więc wartość Państwa moŜe być oceniana tylko poprzez pytanie, w jakim stopniu jest ono skuteczne w promowaniu dobrobytu określonej rasy, a nie w odniesieniu do roli, jaką odgrywa na świecie. Jego względna wartość moŜe być oceniona łatwo i dokładnie; ale trudno określić jego absolutną wartość, poniewaŜ jest ona określona nie tylko poprzez Państwo, ale takŜe poprzez umiejętności i poziom kulturalny narodu, który naleŜy do danego Państwa.

Tak więc kiedy mówimy o misji Państwa nie wolno nam zapominać, Ŝe misja ta naleŜy do narodu i Ŝe zadaniem Państwa jest uŜywanie jego sił organizacyjnych dla dostarczenia niezbędnych warunków pozwalających narodowi na wolne rozwinięcie jego zdolności twórczych. I jeśli pytamy, jakiego rodzaju Państwa Niemcy potrzebują, musimy mieć najpierw jasne pojęcie co do narodu, jaki to Państwo musi obejmować i jakiemu celowi musi słuŜyć.

Niestety, naród niemiecki nie jest oparty na jednolitym typie rasowym. Proces zespa-lania pierwotnych elementów w całość nie poszedł tak daleko, aby uzasadnić twierdzenie, Ŝe powstała nowa rasa. Wręcz przeciwnie, trucizna jaka zaatakowała ciało narodu, zwłaszcza od czasu wojny trzydziestoletniej, zniszczyła jednolitość nie tylko naszej krwi, ale i duszy narodu. Otwarte granice naszej Ojczyzny, związki z nie-niemieckimi obcymi elementami na terytoriach leŜących wzdłuŜ tych granic, a zwłaszcza silny napływ obcej krwi do wewnątrz Rzeszy, zapobiegł całkowitej asymilacji tych róŜnych elementów, poniewaŜ napływ ciągle istniał.

Z tego tygla nie powstała nowa rasa. Heterogeniczne elementy nadal istnieją obok siebie. W

efekcie, zwłaszcza w czasach kryzysów, kiedy stado zwykle trzyma się razem, Niemcy roz-praszają się we wszystkich kierunkach. Podstawowe elementy rasowe są nie tylko róŜne w róŜnych dystryktach, ale są takŜe róŜne elementy w jednym dystrykcie. Oprócz typu nordyc-kiego znajdujemy teŜ typ wschodnioeuropejski, oprócz wschodniego jest teŜ [Dinaric], tym zachodni mieszający się z nimi, i hybrydy ich wszystkich. To jest powaŜny problem dla nas.

Z tego powodu Niemcom brakuje silnego instynktu stadnego, który powstaje z jedności krwi i który ratuje narody przed ruiną w niebezpiecznych i krytycznych czasów; poniewaŜ przy takich okazjach znikają drobne róŜnice i zjednoczone stado stawia czoła wrogowi. To, co rozumiemy pod pojęciem hiper-indywidualizmu powstaje z faktu, Ŝe nasze pierwotne elementy rasowe istniały obok siebie nie łącząc się kiedykolwiek. W czasach pokoju taka sytuacja mo-Ŝe dawać pewne korzyści, ale ogólnie rzecz biorąc, przeszkodziła nam w uzyskaniu panowania nad światem. Gdyby w swoim rozwoju historycznym naród niemiecki posiadał jedność instynktu stadnego która dała tak wiele innym narodom, Rzesza Niemiecka prawdopodobnie dzisiaj rządziłaby światem. Historia świata przyjęłaby inny kierunek i w tym wypadku nikt nie moŜe powiedzieć, czy to, co wielu zaślepionych pacyfistów chce osiągnąć przez petycje, jęki i płacze, nie zostałoby osiągnięte w ten sposób: mianowicie, pokój oparty nie na macha-niu gałązkami oliwnymi i łzawych narzekaniach starych kobiet, ale pokój zagwarantowany przez triumfujący miecz narodu obdarzonego władzą rządzenia światem i administrowania nim w słuŜbie wyŜszej cywilizacji.

225

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

Fakt, Ŝe nasz naród nie opiera się na jedności krwi, był dla nas źródłem niewypowie-dzianego nieszczęścia. Dla wielu małostkowych niemieckich potentatów dał on mieszkalne stolice [?], ale pozbawił on naród niemiecki jako całość prawa do panowania nad światem.

Nawet dzisiaj nasz naród nadal cierpi z powodu tego braku wewnętrznej jedności; ale to, co było przyczyną naszych wcześniejszych i obecnych nieszczęść moŜe stać się dla nas błogosławieństwem w przyszłości. ChociaŜ z jednej strony moŜe być wadą, Ŝe nasze elementy rasowe nie połączyły się razem, więc nie mogło rozwinąć się homogeniczne ciało narodu, z drugiej strony, szczęściem było to, Ŝe przynajmniej część naszej najlepszej krwi została utrzymana w czystości, jej jakość rasowa nie pogorszyła się.

Całkowita asymilacja wszystkich elementów rasowych z pewnością spowodowałaby stworzenie homogenicznego organizmu narodowego; ale jak dowiedziono w przypadku kaŜdej mieszaniny ras, byłby on mniej zdolny do stworzenia cywilizacji niŜ w przypadku zachowania nienaruszonych najlepszych oryginalnych elementów. Korzyść wynikającą z faktu, Ŝe nie było ogólnej asymilacji widać nawet teraz, kiedy mamy w naszym narodzie duŜe grupy niemieckich Nordyków, których krew nie została zmieszana z krwią innych ras. Musimy to uwaŜać za nasz najcenniejszy skarb w przyszłości. W czasie ciemnego okresu całkowitego ignorowania wszystkich praw rasowych, kiedy kaŜda jednostka była uwaŜana za równa kaŜdej innej, nie moŜe być jasno doceniona róŜnica pomiędzy róŜnymi fundamentalnymi cechami rasowymi. Dzisiaj wiemy, Ŝe kompletna asymilacja róŜnych elementów składających się na naród mogłaby dać nam większą siłę zewnętrzną; ale z drugiej strony, nie osiągniętoby największego z ludzkich celów, poniewaŜ jedyna rasa ludzka jasno wybrana przez przeznaczenie zostałaby zagubiona w ogólnej mieszaninie ras które uczestniczyłyby w tym połączeniu.

Ale temu zapobiegł szczęśliwy Los, bez Ŝadnego udziału z naszej strony, i teraz trzeba to ponownie rozwaŜyć i wykorzystać w świetle naszej nowej wiedzy.

Ten, kto mówi, Ŝe naród niemiecki ma misję do wypełnienia na tym świecie, musi wiedzieć, Ŝe nie moŜe ona zostać wypełniona bez zbudowania Państwa, którego najwyŜszym celem jest utrzymanie i promowanie tych szlachetniejszych elementów naszej rasy i aby cała ludzkość pozostała w stanie nienaruszonym.

Tak więc po raz pierwszy przypisano Państwu wewnętrzny wysoki cel. W świetle śmiesznego stwierdzenia, Ŝe Państwo powinno słuŜyć tylko jako straŜnik publicznego porządku i spokoju, Ŝeby kaŜdy mógł pokojowo nabierać kaŜdego innego, jest to naprawdę wielka misja podtrzymywania i pobudzania najlepszego rodzaju ludzkości, jakim wspaniałomyślny Stwórca obda-rzył tą ziemię. Z martwego mechanizmu który ma być celem samym w sobie powstanie Ŝywy organizm który będzie słuŜył wyłącznie jednemu celowi: i jest to cel, który naleŜy do wyŜszych idei.

Rzesza Niemiecka jako państwo powinna obejmować wszystkich Niemców. Jej zadaniem jest nie tylko zebrać i rozwijać najwartościowsze części naszego narodu, ale prowadzić je powoli do dominującej pozycji na świecie.

* * *

Tak więc po okresie stagnacji następuje okres wysiłku. I tutaj, jak w kaŜdej innej sferze, słuszne jest przysłowie, Ŝe leŜeć oznacza rdzewieć; i co więcej, Ŝe zwycięstwo zawsze jest po stronie atakującego. Im większy cel, do osiągnięcia którego dąŜymy, tym mniej będzie on rozumiany przez szerokie masy i tym wspanialszy będzie sukces. Tego naucza historia. I osiągnięcie będzie tym bardziej znaczące, jeśli cel zostanie osiągnięty we właściwy sposób i walka będzie prowadzona z niezachwianą wytrwałością. Wielu z dzisiejszych urzędników państwowych uwaŜa, Ŝe łatwiej pracować nad utrzymaniem istniejącego porządku niŜ walczyć o nowy. Wygodniej jest im patrzeć na Państwo jako na mechanizm którego celem jest 226

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

przetrwanie i mówić Ŝe „ich Ŝycie naleŜy do Państwa”, jak gdyby cokolwiek wyrastające z wewnętrznego Ŝycia narodu mogło słuŜyć czemu innemu niŜ narodowi, i jak gdyby człowiek mógł być stworzony dla czegokolwiek innego niŜ dla istot sobie podobnych. Oczywiście łatwiej jest, jak juŜ mówiłem, uwaŜać autorytet Państwa za nic innego niŜ formalny mechanizm organizacji, zamiast za suwerenne wcielenie ludzkiego instynktu samozachowawczego. Dla tych słabych umysłów Państwo i władza Państwa jest tylko celem samym w sobie, podczas gdy dla nas jest skuteczną bronią w wielkiej i wiecznej walce o przetrwanie, bronią którą kaŜdy musi przyjąć, dlatego Ŝe nie jest tylko formalnym mechanizmem, ale poniewaŜ jest wyrazem naszej wspólnej woli istnienia.

Dlatego w walce o naszą nową ideę, która całkowicie zgadza się z pierwotnym znaczeniem Ŝycia, znajdziemy bardzo niewielu towarzyszy w porządku społecznym który stał się niedołęŜny nie tylko fizycznie, ale i mentalnie. Z tych warstw naszej ludności tylko wybitne jednostki przyłączą się do naszych szeregów, tylko niektórzy starzy ludzie, których serca pozostały młode i których odwaga jest nadal energiczna, ale nie ci, którzy uwaŜają za swój obowiązek podtrzymywanie obecnego stanu rzeczy.

Przeciwko nam mamy niezliczoną armię tych wszystkich, którzy są raczej leniwi intelektualnie i obojętni niŜ źli, i których własne interesy prowadzą ich do podtrzymywania obecnego stanu rzeczy. Na pozornej beznadziejności naszej wielkiej walki opiera się wielkość naszego zadania i moŜliwości sukcesu. Okrzyk wojenny, który od samego początku odstraszy wszystkie małostkowe duchy, albo przynajmniej je zniechęci, stanie się sygnałem dla wszystkich, których temperamenty są ze stali. I trzeba jasno zrozumieć, Ŝe jeśli wysoko energetyczni i aktywni ludzie wyłonią się z narodu i zjednoczą w walce o jeden cel, tym samym ostatecznie wznosząc się ponad bierne masy narodu, ta mała grupa stanie się panami całości. Historię świata tworzą mniejszości, o ile te liczbowe mniejszości reprezentują sobą wolę, energię i inicjatywę narodu jako całości.

To, co dla wielu ludzi wygląda na przeszkodę, naprawdę jest wstępnym warunkiem naszego zwycięstwa. Dlatego Ŝe nasze zadanie jest tak wielkie i poniewaŜ trzeba przezwycięŜyć tak wiele trudności, istnieje największe prawdopodobieństwo, Ŝe tylko najlepsi dołączą do naszych szeregów. Ta selekcja jest gwarancją naszego sukcesu.

* * *

Natura ogólnie podejmuje pewne środki dla skorygowania skutków powodowanych przez mieszanie się ras. Nie stoi po stronie mieszańca. Dalsze produkty krzyŜowania muszą gorzko cierpieć, zwłaszcza w trzecim, czwartym i piątym pokoleniu. Nie tylko są pozbawione lepszych cech naleŜących do rodziców biorących udział w pierwszej krzyŜówce, ale takŜe brakuje im zdecydowanej siły woli i energii Ŝyciowej w związku z brakiem harmonii cech w swojej krwi. We wszystkich krytycznych momentach, kiedy osoba czystej rasowej krwi podejmuje słuszne decyzje, czyli decyzje spójne i jednolite, osoba mieszanej krwi stanie się zmieszana i podejmie niespójne działania. Stąd teŜ widzimy, Ŝe osoby mieszanej krwi są nie tylko względnie gorsze od osób czystej krwi, ale są takŜe skazane na szybsze wyginięcie. W

niezliczonych przypadkach, kiedy czysta rasa trzyma się, mieszaniec załamuje się. Tutaj widzimy środki korekcyjne stosowane przez Naturę. Ogranicza moŜliwości prokreacji, tym samym zakłócając płodność krzyŜówek i doprowadzając do ich wyginięcia.

Na przykład, jeŜeli pojedynczy członek rasy zmiesza swoją krew z członkiem wyŜszej rasy, pierwszym efektem będzie obniŜenie poziomu rasowego, i co więcej – potomkowie tej krzyŜówki będą słabsi niŜ ludzie wokół nich, którzy utrzymali swoją krew w stanie niezanie-czyszczonym. Tam, gdzie nowa krew wyŜszej rasy nie wpływa do rasowego strumienia mieszańców, i gdzie te mieszańce nadal krzyŜują się między sobą, albo wyginą z powodu niewystarczających sił obronnych, co jest mądrym zabezpieczeniem Natury, albo w trakcie tysiącle-227

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

ci stworzą nową mieszaną rasę, w której oryginalne elementy staną się tak wymieszane, Ŝe ich ślady nie będą dłuŜej rozpoznawalne. Tak więc rozwinie się nowy naród który będzie miał

pewne zdolności obronne typu stadnego, ale jego wartość intelektualna i znaczenie kulturalne będą w gruncie rzeczy niŜsze od tych, jakie posiadały pierwsze krzyŜówki. Ale nawet i w tym przypadku mieszaniec ulegnie w walce o przetrwanie z wyŜszą grupą rasową, która utrzymała czystość swojej krwi. Stadna solidarność, jaką ta rasa mieszańców rozwinęła w ciągu tysięcy lat nie wystarczy do tej walki. I będzie tak z powodu braku elastyczności i konstruktywnej zdolności zwycięŜenia nad rasą o homogenicznej krwi, umysłowo i kulturalnie wyŜszej.

Tak więc moŜemy uwaŜać za prawdziwą następującą zasadę: kaŜda mieszanina ras musi wcześniej czy później doprowadzić do upadku mieszanego produktu, jeŜeli wyŜsza warstwa rasowa tej krzyŜówki nie zachowa w sobie pewnej rasowej homogeniczności. Niebezpieczeństwo dla mieszańców ustaje tylko wtedy, kiedy ta wyŜsza warstwa, która utrzymała pewne standardy homogenicznego rozmnaŜania, przestaje być wierna swojemu rodowodowi i miesza się z mieszańcami.

Ta zasada jest źródłem powolnej, ale ciągłej regeneracji wskutek której cała trucizna jaka dostała się do rasowego ciała jest stopniowo eliminowana, dopóki pozostaje fundamentalny zasób elementów czystych rasowo, które opierają się dalszemu krzyŜowaniu.

Taki proces moŜe rozpocząć się automatycznie w tych narodach, w których pozostał

silny instynkt rasowy. Wśród takich narodów moŜemy znaleźć elementy, które z jakichś przyczyn, jak przymus, zostały pozbawione moŜliwości normalnej reprodukcji zgodnie ze ścisłymi liniami rasowymi. Kiedy tylko ten przymus ustaje, część rasy która pozostała nienaruszona będzie dąŜyć do związków we własnym obrębie i tym samym powstrzymywać dalsze mieszanie. Wtedy mieszańce naturalnie usuwają się w tło, dopóki nie będzie ich tak duŜo, Ŝe będą w stanie stawić powaŜny opór elementom, które zachowywały czystość ich rasy.

Kiedy człowiek traci swoje naturalne instynkty i ignoruje obowiązki, jakie nałoŜyła na niego Natura, nie ma nadziei, Ŝe Natura przywróci to, co zostało utracone, dopóki nie zostanie przywrócone zrozumienie utraconych instynktów. Wtedy zadanie przywrócenia tego, co utra-cono, musi zostać wypełnione. Ale jest powaŜne niebezpieczeństwo, Ŝe ci, którzy raz oślepli w tym względzie będą coraz dalej łamać bariery rasowe i w końcu utracą ostatnie resztki tego, co w nich najlepsze. Wtedy pozostanie tylko jednolity misz-masz, o którym wydają się ma-rzyć nasi utopiści. Ale ten misz-masz szybko porzuci wszelkie ideały. Z pewnością będzie moŜna stworzyć wielkie stado; ale z takiej mieszaniny nie powstaną Ŝadne cywilizacje. Misję ludzkości będzie moŜna uwaŜać za zakończoną.

Ci, którzy nie chcą dopuścić do tego muszą zrozumieć, Ŝe powstrzymanie tego procesu wypaczania jest zadaniem zwłaszcza dla Państwa niemieckiego.

Nasze współczesne pokolenie słabeuszy naturalnie potępi taką politykę, będzie jęczeć i narzekać Ŝe jest to naruszenie najświętszego prawa człowieka. Ale jest tylko jedno najświętsze prawo które jest jednocześnie najświętszym obowiązkiem. Tym prawem i obowiązkiem jest strzeŜenie czystości krwi rasy, Ŝeby najlepsze jednostki ludzkie mogły zostać utrzymane i tym samym umoŜliwiony został szlachetniejszy rozwój ludzkości.

Państwo narodowe powinno na pierwszym miejscu podnieść związek małŜeński z poziomu będącego ciągłym skandalem rasowym. Państwo powinno uświęcić go jako instytucję powołaną dla tworzenia istot na obraz i podobieństwo Boga, a nie dla tworzenia potworów będących mieszaniną człowieka i małpy. Protest, jaki jest wysuwany w imieniu ludzkości nie pasuje do pokolenia które umoŜliwia najbardziej zdeprawowanym degeneratom rozmnaŜanie się, tym samym nakładając niewypowiedziane cierpienia na ich własne produkty i ich współczesnych, podczas gdy z drugiej strony środki antykoncepcyjne są dozwolone i sprzedawane w kaŜdej aptece a nawet przez ulicznych domokrąŜców, Ŝeby dzieci nie rodziły się nawet wśród najzdrowszych naszych ludzi. W naszym obecnym Państwie, którego funkcją ma być strzeŜenie pokoju i porządku, nasza narodowa burŜuazja uwaŜa za przestępstwo uniemoŜli-228

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

wienie rozmnaŜania syfilitykom, gruźlikom i innym cierpiącym z powodu dziedzicznych chorób, kalekom i imbecylom. Ale praktyczne zapobieganie prokreacji wśród milionów naszych najlepszych ludzi nie jest uwaŜane za zło, ani nie razi szlachetnej moralności tej klasy społecznej ale raczej pobudza ich krótkowzroczność i umysłowy letarg. Inaczej uŜyliby swoich mózgów, aby znaleźć odpowiedź na pytanie, jak stworzyć warunki dla wyŜywienia i utrzymania przyszłych istot, które będą zdrowymi przedstawicielami naszego narodu i muszą takŜe zapewnić warunki dla pokoleń które nastąpią po nich dla ich Ŝycia i utrzymania.

JakŜe pozbawiony ideałów i haniebny jest cały współczesny system! Fakt, Ŝe kościoły dołączają się do tego grzechu przeciwko obrazowi Boga, nawet jeśli nadal podkreślają godność tego obrazu, jest zgodny z ich obecnymi działaniami. Mówią o duchu, ale pozwalają ludziom, którzy są wcieleniami ducha, na zdegenerowanie się do poziomu proletariatu. Później patrzą ze zdumieniem, kiedy zrozumieją, jak mały jest wpływ chrześcijaństwa na ich własny kraj i jak zdegenerowany i bezboŜny jest ten motłoch który jest fizycznie i moralnie zdegenerowany. Dla wyrównania tego stanu rzeczy próbują nawracać Hottentotów, Zulusów i Kafirów i obdarzać ich błogosławieństwem Kościoła. Podczas gdy Europejczycy, Bogu niech będą dzięki, są pozostawieni sobie jako ofiary moralnej deprawacji, poboŜni misjonarze udają się do Afryki Środkowej i nawracają czarnych. W końcu zdrowi i rozsądni – chociaŜ prymi-tywni i zacofani – ludzie zostaną przetworzeni w imię naszej „wyŜszej cywilizacji” w zbieraninę leniwych i brutalnych mieszańców.

Bardziej zgodne ze szlachetnymi ludzkimi aspiracjami byłoby, gdyby dwa wyznania chrześcijańskie przestały zawracać czarnym głowę swoimi kazaniami, których czarni nie chcą i nie rozumieją. Byłoby lepiej gdyby pozostawili tą pracę i w jej miejsce próbowali uczyć ludzi w Europie, Ŝyczliwie i spokojnie, Ŝe Bogu znacznie lepiej podoba się, jeśli małŜeństwo które nie jest zdrowe okaŜe miłość biednej sierocie i stanie się dla niej ojcem i matką, niŜ jeśli da Ŝycie choremu dziecku, które stanie się przyczyną cierpienia i nieszczęścia dla wszystkich.

Na tym polu Państwo narodowe musi naprawić szkody wynikające z obecnego lekcewaŜenie tego problemu przez wszystkie partie. Zadaniem Państwa narodowego będzie uczynienie rasy centrum Ŝycia społeczności. Musi zapewnić utrzymanie czystości rasy. Musi głosić prawdę, Ŝe dziecko jest najcenniejszym skarbem narodu. Musi dopilnować, Ŝeby tylko zdrowi ludzie płodzili dzieci; Ŝe hańbą dla rodziców chorych lub mających dziedziczne defekty jest sprowadzanie dzieci na ten świat i Ŝe wielkim honorem jest powstrzymanie się od tego w takim przypadku. Ale z drugiej strony za naganne musi być uwaŜane powstrzymywanie się od dania zdrowego dziecka narodowi. W tej sprawie Państwo musi wystąpić jako powiernik tysiącletniej przyszłości, w obliczu której egoistyczne potrzeby jednostki nie liczą się i muszą ustąpić przez władzą Państwa. Aby wypełnić ten obowiązek w praktyce Państwo musi skorzystać z nowoczesnych odkryć medycznych. Musi ogłosić za niezdolnych do prokreacji wszystkich tych, którzy są obciąŜeni widoczną dziedziczną chorobą albo są jej nosicielami; i naleŜy podjąć praktyczne środki w celu sterylizacji tych ludzi. Z drugiej strony, konieczne jest wsparcie normalnej płodnej kobiety, aby jej płodność nie była ograniczona finansowym i ekonomicznym reŜimem który patrzy na błogosławieństwo posiadania dziecka jako na przekleństwo dla jego rodziców. Państwo musi skończyć z tchórzliwą i nawet kryminalną obojętnością z jaką traktowany jest problem udogodnień społecznych dla duŜych rodzin, i musi być najwyŜszym obrońcą tego największego błogosławieństwa, jakim człowiek moŜe być obdarzony. Jego uwaga i troska musi być skierowana raczej na dzieci niŜ na dorosłych.

Ci, którzy są fizycznie i umysłowo niezdrowi nie mogą przenosić swoich cierpień w ciała ich dzieci. Z edukacyjnego punktu widzenia jest to ogromne zadanie do wykonania dla Państwa narodowego. Ale w przyszłości ta praca będzie większa i bardziej znacząca niŜ zwycięskie wojny naszej obecnej burŜuazyjnej epoki. Poprzez edukację Państwo musi uczyć jednostki, Ŝe choroba nie jest hańbą ale nieszczęściem godnym współczucia, ale jest przestęp-229

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

stwem i hańbą pogarszanie sytuacji poprzez przekazywanie chorób i defektów niewinnym istotom z powodu zwykłego egoizmu.

Państwo musi takŜe uczyć ludzi, Ŝe wyrazem naprawdę szlachetnej natury i humanitarnym aktem godnym podziwu jest powstrzymanie się od posiadania dzieci przez osobę nie-winnie cierpiącą z powodu dziedzicznej choroby i okazanie miłości nieznanemu dziecku, które dzięki swojemu zdrowiu moŜe stać się silnym członkiem zdrowej społeczności. Wykonując to zadanie edukacyjne Państwo integruje swoje funkcje poprzez działanie w sferze moralnej.

Musi działać zgodnie z tą zasadą nie zwracając uwagi na to, czy jego działania będą zrozumiane czy źle odbierane, potępiane czy chwalone.

Gdyby przez 600 lat sterylizowano te jednostki, które są zdegenerowane fizycznie lub umysłowo chore, ludzkość nie tylko uratowałaby się przed ogromnym nieszczęściem, ale takŜe zostałaby przywrócona do stanu ogólnego zdrowia, jaki obecnie trudno sobie wyobrazić.

Gdyby płodność zdrowej części narodu została wykorzystana w świadomy i metodyczny sposób, mielibyśmy przynajmniej początki rasy, z której wyeliminowanoby wszystkie zarazki które dzisiaj są przyczynami naszej moralnej i fizycznej dekadencji. Gdyby naród i Państwo działali w kierunku rozwoju tego jądra narodu, które jest najwartościowsze z rasowego punktu widzenia i zwiększało jego płodność, naród jako całość cieszyłby się najcenniejszym darem

– jakością rasy stworzonej na bazie naprawdę szlachetnych linii. Aby to osiągnąć, Państwo nie powinno przede wszystkim prowadzić kolonizacji nowo zdobytych terenów w sposób chaotyczny, ale powinno prowadzić ją zgodnie z pewnymi zasadami. Specjalne kompetentne komitety powinny wydawać poszczególnym jednostkom certyfikaty upowaŜniające je do zajmowania się kolonizacją, i te certyfikaty powinny gwarantować rasową czystość tych jednostek. W ten sposób moŜna stopniowo utworzyć graniczne kolonie, których mieszkańcy bę-dą najczystsi rasowo i tym samym będą posiadać najlepsze cechy rasy. Takie kolonie będą wartościowe dla całego narodu. Ich rozwój będzie źródłem radości, pewności siebie i dumy dla kaŜdego obywatela narodu, poniewaŜ będą zawierać czysty zarodek, który ostatecznie doprowadzi do wielkiego rozwoju narodu i całej ludzkości.

Światopogląd, który opiera Państwo na idei rasowej musi w końcu doprowadzić do nadejścia szlachetniejszej ery, w której ludzie nie będą dłuŜej zwracać uwagi wyłącznie na hodowlę rasowych psów, koni i kotów, ale będą dąŜyć do ulepszenia samej rasy ludzkiej. Dla jednej klasy ludzi będzie to era milczenia i wyrzeczeń, podczas gdy inni poświęcą się z radością.

Taka mentalność moŜe być moŜliwa, czego dowodem jest fakt, Ŝe setki i tysiące akceptują zasadę celibatu z własnego wyboru, nie będąc do niego zmuszeni przez nic innego oprócz kościelnej zasady. Dlaczego zatem nie moŜna by skłonić ludzi do tego poświęcenia, jeśli zamiast takiej zasady powiedziano by im, Ŝe powinni połoŜyć kres temu pierworodnemu grzechowi psucia rasy, który ciągle przechodzi z pokolenia na pokolenie. Co więcej, powinni zdać sobie sprawę, Ŝe ich świętym obowiązkiem jest dawać Wszechmogącemu Stwórcy istoty, jakie On sam uczynił na Swoje podobieństwo.

Oczywiście, nasza nędzna armia współczesnych filistrów tego nie zrozumie. Będą się naśmiewać, wzruszać ramionami i jęczeć swoje wieczne wymówki: „Oczywiście to świetny pomysł, ale niestety nie moŜe zostać wdroŜony”. A my odpowiemy: „Z wami faktycznie nie moŜe zostać wdroŜony, poniewaŜ wasz świat nie jest zdolny do takich idei. Macie tylko jedno zmartwienie i jest nim wasza własna egzystencja. Macie jednego Boga, i jest nim pieniądz.

Jednak to nie do was zwracamy się po pomoc, ale do wielkiej armii tych, którzy są zbyt biedni, Ŝeby uwaŜać swoje istnienie za najwyŜsze dobro na ziemi. Nie ufają pieniądzowi, ale innym bogom, i w ich ręce składają swoje Ŝycie. Przede wszystkim zwracamy się do wielkiej armii młodych Niemców. Dorastają oni w wielkiej epoce, i będą walczyć ze złem spowodo-wanym przez lenistwo i obojętność ich ojców.” Albo młodzi Niemcy pewnego dnia stworzą 230

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

nowe Państwo oparte na idei rasowej, albo będą ostatnimi świadkami całkowitego upadku i śmierci świata burŜuazyjnego.

Jeśli pokolenie cierpi z powodu defektów, które rozpoznaje i nawet przyznaje się do nich, a pomimo to jest całkiem zadowolone z siebie, jak dzisiejszy burŜuazyjny świat, uciekając się do taniej wymówki Ŝe nie moŜna nic zrobić aby poprawić sytuację, wtedy takie pokolenie skazane jest na katastrofę. Wyraźną cechą naszego świata burŜuazyjnego jest to, Ŝe nie moŜe dłuŜej zaprzeczać złu, jakie istnieje. Musi przyznać, Ŝe wiele jest zła i obrzydliwości; ale nie jest w stanie zdecydować się na walkę z tym złem, co oznaczałoby zmobilizowanie 60

albo 70 milionów ludzi i przeciwstawienie się zagroŜeniu. Robi on dokładnie coś przeciwnego. Kiedy gdzieś podejmowany jest taki wysiłek, oddaje się głupim komentarzom i próbuje z bezpiecznego dystansu pokazać, Ŝe takie przedsięwzięcie jest teoretycznie niemoŜliwe i skazane na klęskę. śadne argumenty nie są zbyt głupie do wykorzystania w słuŜbie jego własnych nieistotnych opinii i niegodziwych postaw moralnych. Jeśli na przykład cały kontynent wypowiada wojnę przeciwko alkoholizmowi, aby uwolnić ludzi od tej niszczącej plagi, nasz burŜuazyjny Europejczyk głupio spojrzy z ukosa, potrząśnie ze zwątpieniem głową i wyśmie-je ten ruch szydząc z wyŜszością – stan umysłu obowiązujący w tym śmiesznym towarzystwie. Ale kiedy wszystkie te głupoty miną się z celem i w części świata ta wzniosła postawa zostanie skutecznie wprowadzona i ruch osiągnie sukces, wtedy sukces ten jest poddawany w wątpliwość albo jego waŜność jest minimalizowana. Nawet zasady moralne są uŜywane w tej oszczerczej kampanii przeciwko ruchowi, którego celem jest powstrzymanie wielkiego źródła niemoralności.

Nie. Nie moŜemy pozwolić sobie na to, aby zostać zwiedzionymi przez jakieś iluzje w tym punkcie. Nasz współczesny świat burŜuazyjny stał się bezuŜyteczny dla jakiegokolwiek szlachetnego ludzkiego zadania poniewaŜ utracił wszystkie wyŜsze wartości i jest zły; myślę jednak Ŝe nie dlatego, Ŝe ludzie chcą zła, ale raczej dlatego, Ŝe są zbyt leniwi, aby się mu sprzeciwić. Dlatego te kluby polityczne, które nazywają siebie „partiami burŜuazyjnymi” są tylko związkami promującymi interesy pewnych grup zawodowych i klas. Ich najwyŜszym celem jest obrona ich egoistycznych interesów najlepiej jak potrafią. Jest oczywiste, Ŝe taka gildia, składająca się z burŜuazyjnych polityków, moŜe być uwaŜana za niezdolną do walki, zwłaszcza kiedy przeciwnikami nie są ostroŜni sklepikarze ale proletariackie masy, skrajnie sprowokowane i nie wahające się uŜyć przemocy.

Jeśli uznamy za podstawowy obowiązek Państwa słuŜenie i promowanie ogólnego dobrobytu narodu, poprzez podtrzymywanie i zachęcanie do rozwoju jego najlepszych rasowo elementów, logiczną konsekwencją jest to, Ŝe nie moŜna ograniczać tego zadania do środków związanych z narodzinami nowych członków tej rasy i narodu, ale Ŝe Państwo musi zająć się takŜe edukacją, aby kaŜdy obywatel stał się wartościowym czynnikiem w dalszym rozwoju rasy.

Podobnie jak w ogólności cechy rasowe są wstępnym warunkiem umysłowej efektywności kaŜdego materiały ludzkiego, trening jednostki musi być przede wszystkim skierowany na rozwój zdrowego ciała. Ogólną zasadą jest, Ŝe silny i zdrowy umysł moŜna znaleźć tylko w silnym i zdrowym ciele. Fakt, Ŝe genialni ludzie czasami nie są zdrowi i silni, a nawet są ra-chityczny, nie jest dowodem przeciwko tej zasadzie. Te przypadki są tylko wyjątkami, które jak wszędzie indziej, potwierdzają regułę. Ale kiedy większość narodu składa się z fizycznych degeneratów rzadko wielki duch moŜe powstać z tak Ŝałosnego motłochu. I w kaŜdym przypadku jego działania nie odniosą wielkiego sukcesu. Zdegenerowany motłoch albo w ogóle go nie zrozumie, albo jego siła woli będzie tak słaba, Ŝe nie będzie w stanie za nim podąŜyć.

Państwo oparte na zasadzie rasowej, które zdaje sobie sprawę ze znaczenia tej prawdy, swoją pracę edukacyjną będzie opierać nie na samym przekazywaniu wiedzy, ale raczej na fizycznym treningu i rozwoju zdrowych ciał. Kształtowanie cech intelektualnych ma znacze-231

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

nie drugorzędne. Przede wszystkim rozwijać trzeba charakter, siłę woli i decyzji. System edukacyjny powinien zaszczepić ducha gotowości do akceptowania odpowiedzialności. Formalne nauczanie musi być uwaŜane za najmniej waŜne. Zgodnie z tym Państwo oparte na idei rasowej musi wyjść z załoŜenia, Ŝe osoba, której formalna edukacja naukowa jest relatywnie ma-ła, ale jest fizycznie zdrowa i silna, ma niezłomny i uczciwy charakter, jest gotowa i potrafi podejmować decyzje i jest obdarzona siłą woli, jest bardziej uŜytecznym członkiem społeczności narodowej niŜ słabeusz który jest wykształcony i wyrafinowany. Naród złoŜony z wykształconych ludzi którzy są fizycznymi słabeuszami, wahającymi się w swoich decyzjach, nieśmiałych pacyfistów, nie jest w stanie nawet zapewnić swojego własnego istnienia na tej ziemi. W gorzkiej walce decydującej o losie człowieka bardzo rzadko zdarza się, Ŝe jednostka ponosi klęskę z powodu braku wiedzy. Ci, którzy przegrywają, próbują ignorować te konsekwencje i boją się wprowadzić je w Ŝycie. Musi być pewna równowaga pomiędzy umysłem i ciałem. Słabe ciało nie jest piękniejszym widokiem, jeśli zamieszkuje je promienny duch. Nie będziemy działać słusznie, jeśli będziemy obdarzać najwyŜszym treningiem umysłowym tych, którzy są fizycznie zdeformowani i kalecy, którym brakuje siły woli i którzy są tchórzami. Grecki ideał piękna jest nieśmiertelny, poniewaŜ cudownie łączy on fizyczne piękno ze szlachetnością umysłu i ducha.

Powiedzenie Moltkego, Ŝe na dłuŜszą metę los sprzyja tylko temu, co skuteczne, jest z pewnością prawdziwe w odniesieniu do relacji pomiędzy ciałem i duchem. Zdrowy umysł

ogólnie rzecz biorąc będzie mieszkał w zdrowym ciele.

Zgodnie z tym, w Państwie narodowym trening fizyczny nie jest tylko sprawą jednostki. Nie jest teŜ obowiązkiem spoczywającym przede wszystkim na rodzicach, a dopiero w drugiej lub trzeciej kolejności na państwie; ale jest koniecznością dla przetrwania narodu, reprezentowanego i chronionego przez Państwo. Podobnie jak czysto formalna edukacja teraz kłóci się z prawem jednostki do samookreślenia i prawem społeczności domaga się poddania dziecka obowiązkowemu systemowi szkolnictwa, nie zwracając uwagi na zgodę lub niezgodę rodziców. W podobny sposób i w wyŜszym stopniu autorytet nowego Państwa narodowego pewnego dnia zwycięŜy nad ignorancją i niezrozumieniem jednostek w odniesieniu do problemów dotyczących bezpieczeństwa narodu. Musi ono zorganizować swoją pracę edukacyjną w sposób, który będzie systematycznie trenował ciała ludzi juŜ od dzieciństwa, aby wzmocnić je i przygotować dla wymagań, które będą im stawiane w późniejszych latach.

Przede wszystkim Państwo musi dopilnować, aby nie rozwinęło się pokolenie domatorów.

Edukacja i higiena musi rozpocząć się od młodej matki. Skrupulatne wysiłki czynione przez kilka dekad odniosły sukces w połoŜeniu kresu zakaŜeniom przy porodzie i zredukowa-ły gorączkę połogową do relatywnie małej liczby przypadków. Powinno zatem być moŜliwe poprzez szkolenie sióstr i matek w odpowiedni sposób ustanowienie systemu szkolenia dziecka od wczesnego dzieciństwa, który moŜe słuŜyć jako doskonała baza dla przyszłego rozwoju.

Państwo narodowe powinno pozwolić na znacznie więcej czasu na trening fizyczny w szkołach. Nonsensem jest obciąŜanie młodych mózgów ładunkiem materiału, który jak pokazuje doświadczenie, zatrzymują one tylko w niewielkim stopniu, i przewaŜnie nie są to elementy najistotniejsze, ale drugorzędne i bezuŜyteczne; poniewaŜ młody umysł nie jest zdolny do tego, aby odsiać to, co właściwe z tego wszystkiego, co się do niego wpompowuje.

Dzisiaj, nawet w programie liceum, tylko dwie krótkie godziny w tygodniu są przeznaczone na gimnastykę; i co gorsza, uczniowie mogą zdecydować, czy chcą brać w nich udział. To pokazuje powaŜną dysproporcję pomiędzy tą gałęzią edukacji a czysto umysłowym szkoleniem. Nie powinno być dnia, w którym młody uczeń nie ma godziny treningu fizycznego rano i wieczorem; powinny się w tym zawierać wszystkie rodzaje sportu i gimnastyki.

Zwłaszcza jeden sport powinien być wspierany, chociaŜ wielu ludzi uwaŜa go za brutalny i wulgarny, mianowicie boks. To niewiarygodne, jak wiele fałszywych pojęć przewaŜa wśród 232

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

„rozwiniętych” klas. Fakt, Ŝe młody człowiek uczy się szermierki i spędza czas na pojedyn-kach, jest uwaŜany za całkiem naturalny i godny szacunku. Ale boks – jest brutalny. Dlaczego? Nie ma innego sportu, który mógłby dorównać boksowi w rozwijaniu ducha walki, Ŝaden inny nie wymaga umiejętności podejmowania tak szybkich decyzji i Ŝaden inny nie daje ciału elastyczności dobrej stali. Nie jest bardziej wulgarne kiedy dwóch młodych ludzi załatwia swoje sprawy przy pomocy pięści niŜ gdy robią to za pomocą zaostrzonych kawałków stali.

Ten, kto broni się przed atakiem za pomocą swoich pięści z pewnością nie działa mniej ludzko niŜ ten, kto ucieka i woła na pomoc policjanta. Ale przede wszystkim zdrowy młodzieniec musi nauczyć się wytrzymywać twarde ciosy. Ta zasada moŜe się wydawać brutalna dla naszych współczesnych mistrzów którzy walczą tylko broniami umysłu. Ale celem Państwa narodowego nie jest wykształcenie kolonii estetów-pacyfistów i fizycznych degeneratów. To Państwo nie uwaŜa, Ŝe ideałem człowieka jest szanowany filister ani stara panna, ale śmiała personifikacja męskiej siły i kobiety zdolnej wydać na świat człowieka.

Ogólnie mówiąc, funkcją sportu jest nie tylko uczynienie jednostki silną, bystrą i śmiałą, ale takŜe wzmocnienie ciała i trenowanie go, aby mogło znosić przeciwności środowiska.

Gdyby nasze wyŜsze klasy nie otrzymały tak dystyngowanej edukacji, a zamiast tego uczyłyby się boksu, nigdy nie byłoby moŜliwe, aby zbiry, dezerterzy i inne kanalie przeprowadziły rewolucję w Niemczech. Sukces tej rewolucji nie wynikał z odwaŜnych, energicznych i śmiałych działań jej autorów, ale z opłakanego tchórzostwa i niezdecydowania tych, którzy wówczas rządzili Niemcami i byli za nie odpowiedzialni. Ale nasi wykształceni przywódcy otrzymali tylko „intelektualny” trening i dlatego okazali się bezbronni, kiedy ich przeciwnicy uŜyli Ŝelaza zamiast broni umysłowych. Wszystko to zdarzyło się tylko dlatego, Ŝe nasz świetny system edukacyjny nie kształci prawdziwych ludzi, ale tylko urzędników państwowych, inŜynierów, techników, chemików, literatów, prawników i wreszcie profesorów; tak aby inteligencja nie wymarła.

Nasi przywódcy w sferze czysto intelektualnej zawsze byli świetni, ale jeśli chodzi o siłę woli w sprawach praktycznych, byli poniŜej krytyki.

Oczywiście edukacja nie zrobi odwaŜnego człowieka z tego, kto ma temperament tchórza. Ale człowiek, który naturalnie posiada pewien stopień odwagi, nie będzie mógł rozwinąć tej cechy, jeśli jego niewłaściwa edukacji uczyni go gorszego od innych od samego początku jeśli chodzi o siłę fizyczną i sprawność. Armia pokazuje najlepszy przykład faktu, Ŝe znajomość czyichś umiejętności fizycznych rozwija w człowieku odwagę i ducha walki. W

wojsku jest niewielu wybitnych bohaterów, ale przeciętnością są ludzie odwaŜni. Doskonałe szkolenie, jakie niemieccy Ŝołnierze otrzymywali przed wojną, wpoiło w członków całego wielkiego organizmu przekonanie o ich wyŜszości w stopniu, o jakim nasi wrogowie myśleli, Ŝe jest niemoŜliwy. Wszystkie nieśmiertelne przykłady nieustraszonej odwagi i męstwa jakie niemieckie wojska dawały późnym latem i jesienią 1914 roku, kiedy szły od zwycięstwa do zwycięstwa, były wynikiem tego systematycznego szkolenia. W ciągu długich lat pokoju przed ostatnią wojną ludzie którzy byli prawie fizycznymi słabeuszami stawali się zdolni do niezwykłych wyczynów, a rozwinięta w nich pewność siebie nie upadała nawet w najstrasz-liwszych bitwach.

Naród niemiecki, który załamał się i został wystawiony na ciosy reszty świata, potrzebował tej siły pochodzącej z pewności siebie. Ale ta pewność musi być wpajana naszym dzieciom od ich wczesnych lat. Cały system edukacji i szkolenia musi być skierowany na za-szczepienie w dziecku przekonania, Ŝe jest w stanie zmierzyć się z kaŜdym i wszystkimi. Jednostka musi odzyskać fizyczną siłę i męstwo, Ŝeby uwierzyć w niezwycięŜoność narodu, do którego naleŜy. Wcześniej armie niemieckie były prowadzone do zwycięstwa przez sumę pewności, jaką kaŜda jednostka miała w sobie, i wszystkie te jednostki były pewne tych, którzy byli dowódcami. Aby przywrócić siłę narodu niemieckiego konieczne jest przekonanie, Ŝe 233

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

moŜe on ponownie wywalczyć swoją wolność. Ale to przekonanie moŜe być tylko końcowym produktem takich uczuć w milionach jednostek. I tutaj równieŜ nie moŜemy mieć złudzeń.

Upadek naszego narodu był wszechogarniający, i wysiłki aby połoŜyć kres temu nie-szczęściu równieŜ muszą być wszechogarniające. Byłoby gorzkim i powaŜnym błędem wierzyć, Ŝe nasz naród moŜe znów stać się silny poprzez obecne burŜuazyjne szkolenie do porządku i posłuszeństwa. To nie wystarczy, jeśli mamy zmienić obecny porządek rzeczy, który teraz sankcjonuje pogodzenie się z klęską, i jeśli mamy rzucić zerwane kajdany naszego niewolnictwa w twarz naszym wrogom. Tylko poprzez nadmiar narodowej energii i Ŝarliwe pragnienie wolności moŜemy odzyskać to, co zostało stracone.

TakŜe sposób ubierania się młodych powinien być dostosowany do tego celu. Naprawdę Ŝałosne jest widzieć, jak młodzi ludzie padają ofiarami manii mody, które wykrzywia-ją znaczenie starego porzekadła, Ŝe ubranie czyni człowieka.

Zwłaszcza w odniesieniu do młodych ludzi ubranie powinno mieć swoje miejsce w słuŜbie edukacji. Chłopiec, który idzie w lecie w długich workowatych spodniach, ubrany po samą szyję, jest ograniczony nawet przez swoje ubranie w czuciu jakiejś skłonności do ćwiczeń fizycznych. Trzeba się odwoływać do ambicji, a mówiąc szczerze, nawet do próŜności.

Nie chodzi mi tutaj o próŜność która prowadzi ludzi do noszenia pięknych ubrań, na które nie kaŜdego stać, ale raczej o próŜność, która skłania człowieka do rozwoju piękna fizycznego. I w tym kaŜdy moŜe pomóc.

To będzie takŜe uŜyteczne w późniejszych latach. Młoda dziewczyna musi poznać swojego ukochanego. Gdyby piękno ciała nie zostało dzisiaj całkowicie usunięte w tło poprzez nasz głupi sposób ubierania się, tysiące naszych dziewczyn nie zostałoby zwiedzionych przez Ŝydowskich mieszańców, z ich odraŜającym krzywym chodem. Jest takŜe w interesie narodu, aby ci, którzy są piękni fizycznie znajdowali się na pierwszym planie, aby zachęcali do rozwijania piękna ciała wśród ludzi.

Szkolenie wojskowe jest dzisiaj dla nas wykluczone, i tym samym jedyna instytucja która w czasach pokoju przynajmniej częściowo załatwia brak szkolenia fizycznego. Dlatego teŜ uwaŜam, Ŝe jest ono tym bardziej potrzebne w naszych czasach. Sukces naszego starego szkolenia wojskowego był widoczny nie tylko w edukacji jednostki, ale takŜe we wpływie, jaki wywierał on na wzajemne relacje pomiędzy płciami. Młode dziewczyny wolały tych, którzy byli Ŝołnierzami niŜ tych, którzy nimi nie byli. Państwo narodowe nie moŜe ograniczać swojej kontroli szkolenia fizycznego do oficjalnego okresu szkolnego, ale musi Ŝądać tego, aby po opuszczeniu szkoły, dopóki młode ciało nadal się rozwija, chłopiec kontynuował swoje szkolenie. Od właściwego rozwoju fizycznego w znacznym stopniu zaleŜy sukces w późniejszym Ŝyciu. Głupio jest myśleć, Ŝe prawo Państwa do nadzorowania edukacji jego młodych obywateli nagle ustaje kiedy opuszczają oni szkołę i ulega wznowieniu w czasie słuŜby wojskowej. To prawo jest obowiązkiem, i jako takie musi być kontynuowane nieprzerwanie.

Obecne państwo, którego nie interesuje rozwijanie zdrowych ludzi, karygodnie zlekcewaŜyło ten obowiązek. Pozostawia ono współczesną młodzieŜ na zepsucie na ulicach i w burdelach, zamiast dalej trzymać lejce i kontynuować fizyczny trening młodych do czasu, kiedy staną się zdrowymi męŜczyznami i kobietami.

Nie jest waŜne, jaki sposób Państwo wybierze dla przeprowadzenia tego treningu.

NajwaŜniejsze jest to, Ŝe musi być on prowadzony i muszą być ustalone najlepsze drogi do tego celu. Państwo narodowe powinno uwaŜać trening fizyczny młodzieŜy po okresie szkolnym za obowiązek publiczny tak jak trening umysłowy; i ten trening musi być prowadzony przez instytucje publiczne. Jego ogólny kierunek moŜe być przygotowaniem do dalszej słuŜby w armii. I wtedy nie będzie juŜ zadaniem armii uczenie młodych rekrutów najbardziej ele-mentarnych zasad. W praktyce armia nie będzie juŜ miała do czynienia z rekrutami w obecnym sensie tego słowa, ale będzie raczej musiała przekształcić w Ŝołnierzy młodych ludzi, których sprawność fizyczna została juŜ wyszkolona.

234

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

Armia Państwa narodowego nie będzie dłuŜej musiała uczyć chłopców, jak chodzić i stać prosto, ale będzie końcową i najwyŜszą szkołą edukacji patriotycznej. W armii młody rekrut nauczy się sztuki trzymania broni, ale w tym samym czasie zostanie wyposaŜony dla innych obowiązków w późniejszym Ŝyciu. NajwyŜszym celem edukacji wojskowej musi być zawsze osiągnięcie tego, co było przypisywane starej armii jako jej najwyŜsza wartość: mianowicie, poprzez szkolenie wojskowe chłopiec musi zostać przekształcony w męŜczyznę, musi nie tylko nauczyć się posłuszeństwa, ale takŜe zdobyć podstawy, które pewnego dnia pozwolą mu dowodzić. Musi nauczyć się pozostawać cicho nie tylko wtedy, kiedy jest słusznie ganiony, ale takŜe kiedy jest niesłusznie ganiony.

Co więcej, poprzez świadomość własnej siły i na podstawie ducha, który inspiruje jego i jego towarzyszy, musi stać się przekonany, Ŝe naleŜy do niepokonanych ludzi.

Po zakończeniu szkolenia wojskowego Ŝołnierz powinien otrzymywać dwa certyfikaty. Pierwszy z nich to dyplom obywatela Państwa, dokument prawny upowaŜniający go do brania udziału w sprawach publicznych. Drugi z nich to świadectwo zdrowia fizycznego, które gwarantuje jego zdolność do małŜeństwa.

Państwo narodowe musi kierować edukację dziewczyn podobnie jak chłopców zgodnie z tymi samymi podstawowymi zasadami. Tutaj równieŜ specjalnie waŜny powinien być trening fizyczny, i tylko w dalszej kolejności moŜna brać pod uwagę trening umysłowy i duchowy. W edukacji dziewczyny ostatecznym celem, jaki zawsze trzeba mieć na uwadze jest fakt, Ŝe pewnego dnia będzie ona matką.

Na drugim miejscu Państwo narodowe musi zająć się kształceniem charakteru, uŜywając wszelkich dostępnych środków do tego celu.

Oczywiście najwaŜniejsze cechy charakteru jednostki będą istniały juŜ przed rozpoczęciem edukacji. Osoba która jest fundamentalnie egoistyczna zawsze taka pozostanie, a idealista zawsze pozostanie fundamentalnie idealistą. Ale poza tymi, którzy posiadają juŜ określony charakter, są miliony ludzi których charakter jest nieokreślony i niejednoznaczny.

Urodzony przestępca zawsze pozostanie przestępcą, ale wielu ludzi którzy pokazują tylko pewne tendencje do dokonywania aktów przestępczych mogą być uŜytecznymi członkami społeczeństwa jeśli zostaną odpowiednio wykształceni; podczas gdy z drugiej strony słabe i niestabilne charaktery mogą łatwo stać się złymi elementami jeśli system edukacji będzie zły.

W czasie wojny często narzekano, Ŝe nasz naród jest tak mało powściągliwy. Ta wada bardzo utrudniała utrzymywanie nawet bardzo waŜnych tajemnic w sekrecie przed wrogiem.

Ale zadajmy sobie pytanie: co zrobił system edukacji w Niemczech w czasach przed wojną Ŝeby nauczyć Niemców dyskrecji? Czy nie zdarzało się bardzo często w szkolnych dniach, Ŝe mały skarŜypyta był preferowany niŜ jego towarzysze którzy milczeli? Czy nie jest prawdą Ŝe wtedy, jak równieŜ teraz, narzekanie na innych było uwaŜane za godną pochwały „szczerość”, podczas gdy cichą dyskrecję uwaŜano za upór? Czy podjęto jakąkolwiek próbę uczenia, Ŝe dyskrecja jest cenną i męską zaletą? Nie, poniewaŜ te sprawy w oczach naszych edukatorów są błahostkami. Ale te błahostki kosztowały nasze Państwo niezliczone miliony wydatków; poniewaŜ 90 procent procesów o zniesławienie i tym podobne wynika tylko z braku dyskrecji.

Uwagi wypowiadane bez Ŝadnego poczucia odpowiedzialności są bezmyślnie powtarzane z ust do ust; a nasz dobrobyt ekonomiczny jest ciągle uszkadzany, poniewaŜ waŜne metody produkcji są w ten sposób ujawniane. Tajne przygotowania dla obrony narodowej okazują się iluzoryczne, poniewaŜ nasi ludzie nigdy nie nauczyli się obowiązku milczenia. Powtarzają wszystko, co usłyszą. W czasie wojny takie gadatliwe nawyki mogą spowodować przegranie bitew i tym samym przyczynić się do niezadowalającego rezultatu kampanii. Tutaj, jak w innych przypadkach, moŜemy być pewni, Ŝe dorośli nie potrafią zrobić tego, czego nie nauczyli się w młodości. Nauczyciel nie moŜe odkrywać sztuczek chłopców poprzez zachęcanie ich do plotkarstwa. Młodzi ludzie tworzą rodzaj Państwa pomiędzy sobą i odnoszą się do dorosłych z pewną solidarnością. To jest całkiem naturalne. Więzi łączące ze sobą dziesięciolet-235

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

nich chłopców są silniejsze i bardziej naturalne niŜ ich relacje z dorosłymi. Chłopiec dono-szący na swoich towarzyszy dopuszcza się zdrady i ukazuje słabość charakteru która jest, mówiąc otwarcie, podobna do człowieka który dopuszcza się zdrady stanu. Taki chłopiec nie powinien być uwaŜany za „dobrego”, „odpowiedzialnego” i tak dalej, ale raczej za kogoś z niepoŜądanymi cechami charakteru. Dla nauczyciela moŜe być wygodne wykorzystywanie takich niegodnych tendencji jako pomoc w swojej pracy, ale poprzez taką postawę zasiewa się w młodych sercach fatalne nawyki, które pewnego dnia mogą dać fatalne konsekwencje.

Nieraz się zdarzało, Ŝe młody informator rozwijał się w wielkiego drania.

To tylko jeden przykład z wielu. Celowe kształcenie pięknych i szlachetnych cech charakteru w naszych szkołach jest obecnie prawie nieobecne. W przyszłości trzeba będzie połoŜyć znacznie większy nacisk na tą stronę edukacji. Lojalność, samopoświęcenie i dyskrecja są wartościami, jakie wielki naród musi posiadać. Ich kształcenie i rozwój w szkołach jest znacznie waŜniejszy niŜ wiele innych rzeczy obecnie znajdujących się w programie. Wykorzenienie z dzieci nawyku narzekania, jęczenia i wycia kiedy się zranią itp., takŜe naleŜy do tej części szkolenia. Jeśli system edukacji nie nauczy dzieci we wczesnych latach jak wytrzymywać ból i rany bez narzekania nie moŜemy się dziwić jeśli w późniejszych latach, kiedy chłopiec stanie się męŜczyzną i na przykład znajdzie się w okopach, poczta jest uŜywana tylko do wysyłania do domu płaczliwych listów. Gdyby naszej młodzieŜy wepchnięto do głów nieco mniej wiedzy, ale za to nauczono by ją lepiej jak być panem samej siebie, lepiej by nam słuŜyła w latach 1914 – 1918.

System edukacji Państwa narodowego musi największą waŜność przypisywać rozwojowi charakteru, razem z treningiem fizycznym. Znaczna większość defektów które obecnie są widoczne w naszym organizmie narodowym mogłaby zostać przynajmniej ograniczona, jeśli nie całkowicie wyeliminowana, poprzez właściwą edukację.

NajwyŜsza waŜność powinna być przypisywana do kształcenia siły woli i nawyku podejmowania twardych decyzji, a takŜe do nawyku stałej gotowości do przyjmowania odpowiedzialności.

W naszej starej armii modna była zasada, Ŝe zawsze lepszy jest jakikolwiek porządek niŜ brak porządku. W odniesieniu do naszej młodzieŜy zasada ta powinna przyjąć formę, Ŝe jakakolwiek odpowiedź jest lepsza niŜ brak odpowiedzi. Strach przed odpowiedzią, spowodowany strachem przed jej niewłaściwością, powinien być uwaŜany za bardziej poniŜający niŜ zła odpowiedź. Na tej prostej i prymitywnej bazie nasza młodzieŜ powinna być kształcona, aby miała odwagę działać.

Często narzekano, Ŝe w listopadzie i grudniu 1918 roku wszelkie władze straciły głowy i od monarchy aŜ do ostatniego dowódcy dywizji nikt nie miał wystarczającej siły charakteru, aby podjąć decyzję na własną odpowiedzialność. Ten straszny fakt stanowi powaŜną naganę dla naszego systemu edukacji; poniewaŜ to, co zostało odsłonięte w ogromnej skali w momencie katastrofy, dzieje się na mniejszą skalę wszędzie wśród nas. To brak siły woli, a nie uzbrojenia, powoduje, Ŝe jesteśmy dzisiaj niezdolni do stawienia jakiegokolwiek powaŜnego oporu. Ten defekt moŜna znaleźć wszędzie wśród naszych ludzi i zapobiega on działaniu kiedy trzeba zaryzykować, jak gdyby moŜna było podjąć jakieś wielkie działania nie ryzykując przy tym. Całkiem niespodziewanie, niemiecki generał wyraził ten poŜałowania godny brak siły woli kiedy powiedział: „Działam tylko wtedy, kiedy mogę liczyć na 51 procent szans na sukces.”. To te „51 procent szans” stały się źródłem upadku Niemiec. Człowiek, który Ŝąda od Losu gwarancji sukcesu, rozmyślnie zaprzecza znaczeniu bohaterskiego aktu.

Znaczenie to zawiera się w fakcie, Ŝe jeśli sytuacja wiąŜe się ze śmiertelnym niebezpieczeństwem, podejmuje się działanie, które moŜe prowadzić do sukcesu. Pacjent chory na raka, który wie, Ŝe jego śmierć jest pewna jeśli nie podda się operacji, nie potrzebuje 51 procent szans na wyleczenie przed operacją. Nawet jeśli operacja obiecuje tylko 0,5 albo 1 procent 236

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

sukcesu, odwaŜny człowiek podejmie to ryzyko i nie będzie jęczał, jeśli okaŜe się ona nieskuteczna.

Ogólnie rzecz biorąc, tchórzliwy brak siły woli i niezdolność do podejmowania decyzji są głównymi skutkami błędnej edukacji, jaką dano nam w naszej młodości. Katastrofalne efekty są szeroko rozpowszechnione wśród nas. Koronnym przykładem tego tragicznego łań-cucha skutków jest brak odwagi cywilnej, jaką wykazują nasi przywódcy.

Tchórzostwo, które obecnie prowadzi do uchylania się od jakiejkolwiek odpowiedzialności wyrasta z tych samych korzeni. To równieŜ jest błąd edukacji, jaką odebrali nasi młodzi ludzie. Ta wada przenika wszystkie sekcje Ŝycia publicznego i znajduje nieśmiertelne spełnienie w instytucjach rządowych funkcjonujących w reŜimie parlamentarnym.

Niestety juŜ w szkole bardziej ceni się „przyznanie i Ŝal” i „skruszone wyrzeczenie się” ze strony małych grzeszników niŜ proste i szczere wyznanie. Ale to drugie w oczach wielu dzisiejszych nauczycieli trąci duchem całkowitej niepoprawności i deprawacji. I chociaŜ

moŜe się to wydawać niewiarygodne, wielu chłopcom mówi się, Ŝe czeka na nich szubienica, poniewaŜ pokazują oni pewne cechy, które mogą mieć bezcenną wartość dla narodu jako całości.

Podobnie jak Państwo narodowe musi pewnego dnia zwrócić uwagę na kształcenie siły woli i umiejętności podejmowania decyzji wśród młodzieŜy, musi ono wpajać w serca młodych pokoleń od wczesnego dzieciństwa gotowość do przyjęcia odpowiedzialności, i odwagę do otwartego i szczerego wyznania. Jeśli zda sobie sprawę ze znaczenia tej konieczności, w końcu – po stu latach pracy edukacyjnej – uda mu się zbudować naród, który nie będzie juŜ pokazywał wad, które tak katastrofalnie przyczyniły się do naszego obecnego upadku.

Formalne przekazywanie wiedzy, które obecnie jest głównym celem naszego systemu edukacji, zostanie przejęte przez Państwo narodowe z kilkoma modyfikacjami. Te modyfika-cje muszą zostać dokonane w trzech kierunkach.

Po pierwsze, mózgi młodych ludzi nie mogą być obciąŜane tematami, z których 95

procent jest bezuŜyteczne i zostanie zapomniane. Program nauczania szkół podstawowych i średnich przedstawia obecnie dziwaczną mieszaninę. W wielu gałęziach nauki materiał do nauczenia stał się tak ogromny, Ŝe tylko jego bardzo mała część moŜe zostać zapamiętana, i w praktyce tylko bardzo mała część tej całej masy wiedzy moŜe zostać uŜyta. Z drugiej strony, to, co zostało wyuczone jest niewystarczające dla kaŜdego, kto chce się specjalizować w danej dziedzinie dla zarabiania na codzienny chleb. Weźmy na przykład przeciętnego urzędnika państwowego który przeszedł przez gimnazjum czy liceum i zapytajmy go w wieku trzydziestu lub czterdziestu lat, jak wiele pamięta z wiedzy, która była mu wtłaczana z tak wielkim wysiłkiem.

Jak wiele pozostało z tego, co wtłaczano do jego mózgu? Z pewnością odpowie: „CóŜ, jeśli nauczano tak wielu rzeczy, nie robiono tego tylko dla dostarczenia uczniom wielkiego zasobu wiedzy z którego mogliby czerpać w przyszłości, ale robiono to dla rozwijania rozumienia, pamięci, a przede wszystkim umiejętności myślenia.” Jest to częściowo prawdziwe.

Jednak jest cokolwiek niebezpieczne zatapianie młodego mózgu powodzią wraŜeń, które ledwo moŜe ogarnąć i w której to powodzi nie potrafi rozpoznać ani docenić wartości poszczególnych jej elementów. W większości to najistotniejsza część tej wiedzy, nie ta drugorzędna, jest zapominana i poświęcana. Dlatego podstawowy cel tego obszernego nauczania jest uda-remniony, poniewaŜ celem tym nie moŜe być kształcenie mózgu poprzez oferowanie mu ogromnego i róŜnorodnego materiału do przyjęcia, ale raczej wyposaŜenie jednostki w zasób wiedzy, jaka będzie mu potrzebna w dalszym Ŝyciu i jakiej moŜe uŜyć dla dobra społeczności.

Ten cel jednak jest w praktyce iluzoryczny, poniewaŜ z powodu nadmiaru tematów wtłoczo-nych do głowy w dzieciństwie, człowiek nie jest w stanie nic sobie przypomnieć, a przynajmniej nie to, co najistotniejsze, w swoim dalszym Ŝyciu. Nie ma powodu, dla którego miliony 237

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

ludzi powinny uczyć się dwóch czy trzech języków w swoich latach szkolnych, podczas gdy tylko bardzo mała część będzie miała moŜliwość uŜycia tych języków w późniejszym Ŝyciu, a większość z nich całkowicie zapomni, czego się nauczyła. Weźmy przykład: ze 100.000

uczniów uczących się francuskiego prawdopodobnie nawet nie 2.000 będzie w stanie uŜyć go w dalszym Ŝyciu, podczas gdy 98.000 nigdy nie będzie miało szansy uŜyć w praktyce tego, czego nauczyli się w młodości. Spędzili tysiące godzin nad tematem, który w dalszej perspektywie będzie dla nich bezwartościowy. Argument, Ŝe wynika to z ogólnego procesu kształcenia umysłu jest niewłaściwy. Miałoby to sens, gdyby wszyscy ci ludzie mogli wykorzystać tą naukę w dalszym Ŝyciu. Ale jak wynika z sytuacji, 98.000 jest męczonych bez sensu ze stratą ich cennego czasu, tylko w imię tych 2.000, dla których ten język moŜe się kiedyś przydać.

W przypadku języka, który wybrałem jako przykład, nie moŜna powiedzieć, Ŝe jego nauczanie kształci logiczne myślenie albo wyostrza umysłową przenikliwość, jak na przykład moŜna by powiedzieć o nauczaniu łaciny. Dlatego znacznie lepiej byłoby nauczać uczniów tylko o ogólnym kształcie, albo lepiej o wewnętrznej strukturze takiego języka: czyli pozwolić im na poznanie charakterystycznych cech tego języka, albo zapoznać ich z podstawami gramatyki, wymowy, składni, stylu itp. To wystarczyłoby przeciętnym uczniom, poniewaŜ

dostarczałoby jaśniejszego obrazu całości i mogło by być łatwiej zapamiętane. I byłoby to znacznie bardziej praktyczne niŜ obecne próby wtłoczenia im do głów szczegółowej wiedzy o całym języku, którego nigdy nie opanują i który szybko zapomną. Gdyby przyjęto taką metodę, unikalibyśmy niebezpieczeństwa, Ŝe z nadmiaru materiału w pamięci pozostawałyby tylko fragmenty; poniewaŜ młodzi musieliby się uczyć tego, co wartościowe, a selekcja pomiędzy uŜytecznym i bezuŜytecznym zostałaby przeprowadzona wcześniej.

W odniesieniu do większości studentów wiedza i zrozumienie podstaw języka zupełnie wystarczałyby im na resztę Ŝycia. A ci, którzy naprawdę potrzebowaliby tego języka mieliby podstawę na której mogliby zacząć bardziej szczegółowe jego studiowane.

Poprzez przyjęcie takiego programu nauczania zyskanoby niezbędny czas potrzebny na ćwiczenia fizyczne jak i na bardziej intensywny trening w róŜnych zakresach, które były juŜ wspominane.

Szczególnie waŜna reforma powinna mieć miejsce we współczesnych metodach nauczania historii. Prawie Ŝaden inny naród nie uczy się historii w takim stopniu jak Niemcy, i prawie Ŝaden inny naród nie robi tak złego uŜytku z tej wiedzy historycznej. Jeśli polityka oznacza wydarzenia, które przejdą do historii, wówczas nasz sposób nauczania historii pozostaje skazany przez sposób, w jaki prowadzimy naszą politykę. Ale nie ma sensu lamentować nad opłakanymi skutkami naszej polityki, dopóki nie zdecydujemy się na danie naszemu narodowi lepszej edukacji politycznej. W 99 przypadkach na 100 efekty naszego obecnego nauczania historii są godne ubolewania. Zwykle tylko kilka dat, lat urodzenia i nazwisk pozostaje w pamięci, podczas gdy całkowicie brakuje wiedzy o głównych i jasno określonych liniach rozwoju historycznego. NajwaŜniejsze sprawy, które mają prawdziwe znaczenie, nie są poru-szane. Pozostawia się mniej lub bardziej bystrej inteligencji jednostki odkrycie wewnętrznych motywacji pośród masy dat i chronologicznie uszeregowanych wydarzeń.

MoŜna protestować tak mocno, jak się chce przeciwko temu nieprzyjemnemu stwierdzeniu. Ale wystarczy uwaŜnie przeczytać mowy, jakie nasi parlamentarzyści wygłaszają w trakcie jednej sesji odnoszące się do problemów politycznych, a zwłaszcza kwestii polityki zagranicznej. Pamiętając kim są ci panowie, albo jak się przedstawiają – jako elita narodu niemieckiego, którzy przynajmniej w większości siedzieli w ławkach szkół średnich, a wielu z nich przeszło przez nasze uniwersytety. Wtedy okaŜe się, jak niewłaściwa była edukacja historyczna tych ludzi. Gdyby ci panowie nigdy nie studiowali historii, ale posiadali tylko zdrowy instynkt w sprawach publicznych, rzeczy miałyby się lepiej, a naród odniósłby wielką korzyść.

238

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

Materiał nauczania historii musi zostać ograniczony. Największą wartością tego nauczania jest zrozumienie głównych linii rozwoju historycznego. Im bardziej nasze nauczanie historii ograniczy się do tego zadania, tym bardziej moŜemy mieć nadzieję, Ŝe będzie ono z korzyścią dla jednostki, a poprzez to, do społeczności jako całości. Historia nie moŜe być studiowana tylko z punktu widzenia wiedzy o tym, co zdarzyło się w przeszłości, ale jako przewodnik dla przyszłości, i aby uczyć nas, jaka polityka będzie najlepsza dla przetrwania naszego narodu. Taki jest prawdziwy cel; i nauczanie historii jest tylko środkiem do tego celu. Ale po raz kolejny środki przewaŜyły cel w naszej współczesnej edukacji. Cel został całkowicie zapomniany. Nie ma co twierdzić, Ŝe dokładne studiowanie historii wymaga szczegółowej znajomości wszystkich tych dat, poniewaŜ inaczej nie ustalimy tych wielkich linii rozwoju.

To zadanie naleŜy do profesorów historii. Ale zwykły człowiek nie jest profesorem historii.

Dla niego historia ma tylko jeden cel i jest nim dostarczenie mu zasobu wiedzy historycznej koniecznego mu dla uformowania niezaleŜnej opinii o wydarzeniach politycznych w jego własnym kraju. Człowiek, który chce zostać profesorem historii moŜe poświęcić się szczegó-łom później. Oczywiście będzie musiał zajmować się najmniejszymi detalami. Nasze współczesne nauczanie historii nie jest odpowiednie dla tego wszystkiego. Jego zakres jest zbyt szeroki dla przeciętnego ucznia i zbyt wąski dla ucznia, który chce być ekspertem historycznym.

W końcu, zadaniem Państwa narodowego jest napisanie historii świata, w której problem rasowy będzie zajmował dominującą pozycję.

Podsumowując: Państwo narodowe musi przebudować system ogólnego szkolnictwa w sposób, który będzie obejmował tylko to, co najistotniejsze. Poza tym musi zapewnić moŜliwości bardziej zaawansowanego kształcenia w róŜnych dziedzinach dla tych, którzy chcą się w nich specjalizować. Przeciętnej jednostce wystarczy, jeśli zapozna się z podstawami róŜnych przedmiotów słuŜących jako podstawa tego, co moŜna by nazwać kształceniem ogólnym. Człowiek powinien studiować dokładnie i szczegółowo tylko to, czym chce się zajmować przez resztę Ŝycia. Ogólne kształcenie powinno być obowiązkowe, a specjalizacja powinna być pozostawiona do wyboru jednostki.

W ten sposób program nauczania zostałby skrócony, a zyskanoby godziny które moŜna by wykorzystać na ćwiczenia fizyczne i trening charakteru, siły woli, umiejętność podejmowania praktycznych decyzji itp.

To, Ŝe nasze obecne szkolnictwo, zwłaszcza szkoły średnie, nie przywiązuje wiele uwagi do tego, jaki zawód będzie wykonywany w dalszym Ŝyciu jest ukazywany przez fakt, Ŝe ludzie przeznaczeni do tego samego zawodu są kształceni w trzech róŜnych typach szkół.

NajwaŜniejsze jest kształcenie ogólne, nie specjalistyczna wiedza. Kiedy konieczna jest specjalistyczna wiedza, nie mogą jej dostarczyć obecne szkoły średnie z ich programem nauczania.

Dlatego teŜ Państwo narodowe pewnego dnia będzie musiało zakończyć stosowanie takich półśrodków.

Druga modyfikacja w programie szkolnym, jaka będzie musiała być dokonana przez Państwo narodowe jest następująca:

Charakterystyczne dla naszej materialistycznej epoki jest to, Ŝe edukacja naukowa kładzie nacisk na to, co jest realne i praktyczne: na przykład matematyka, fizyka, chemia itp.

Oczywiście są one konieczne w czasach zdominowanych przez technologię przemysłową i chemię, w których Ŝycie codzienne wszędzie pokazuje przynajmniej ich zewnętrzne manifestacje. Ale niebezpiecznie jest opierać ogólną kulturę narodu na znajomości tych tematów.

Wręcz przeciwnie, ogólna kultura powinna zawsze być skierowana na ideały. Powinna opierać się na dyscyplinach humanistycznych i powinna mieć na celu dać podstawy dla bardziej specjalizowanego nauczania w róŜnych praktycznych naukach. Inaczej poświęcimy te siły, 239

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

które są waŜniejsze dla przetrwania narodu niŜ jakakolwiek wiedza techniczna. W historii nie powinno się omijać historii staroŜytnej. Historia Rzymu jest i pozostanie najlepszym nauczycielem nie tylko w naszych czasach, ale i w przyszłości. Ideały kultury helleńskiej powinny być przechowane w całym wspaniałym pięknie. RóŜnice pomiędzy poszczególnymi ludźmi nie powinny przeszkadzać nam w rozpoznaniu wspólnoty rasowej która łączy ich na wyŜszej płaszczyźnie. Konflikt naszych czasów toczy się o wielkie cele. Cywilizacja walczy o przetrwanie. Ta cywilizacja jest produktem tysięcy lat rozwoju historycznego, i zarówno Grecy, jak i Niemcy stanowią jej części.

Konieczne jest wyraźne rozgraniczenie pomiędzy ogólną kulturą a specjalnymi gałę-ziami. Dzisiaj te drugie zagraŜają coraz bardziej poświęceniem się wyłącznie w słuŜbie Mamony. Jako przeciwwaga dla tych tendencji, ogólna kultura powinna być zachowana, przynajmniej w idealnej formie. Powinno się stale powtarzać i podkreślać, Ŝe postęp przemysłowy i techniczny, handel i gospodarka mogą rozwijać się tylko dopóty, dopóki istnieje społeczność której ogólny sposób myślenia inspirowany jest przez ideały, poniewaŜ taki jest wstępny warunek rozwoju przedsięwzięć, o których mówiłem. Ten warunek nie jest spełniony przez ducha materialistycznego egoizmu, ale przez ducha samopoświęcenia i radość oddania siebie w słuŜbę innych.

Obecny system edukacji widzi swój główny cel we wpompowaniu do głów młodych ludzi wiedzy która pomoŜe im poradzić sobie w Ŝyciu. Ten cel jest wyraŜony następującym zdaniem: „Młody człowiek musi pewnego dnia stać się uŜytecznym członkiem społeczności ludzkiej”. Poprzez to zdanie rozumieją oni zdolność do uczciwego zdobycia środków koniecznych do Ŝycia codziennego. Powierzchowne kształcenie w obowiązkach dobrego obywatela, które młodzi ludzie zdobywają przypadkowo, ma bardzo słabe podstawy. Państwo samo w sobie reprezentuje tylko formę, i tym samym trudno kształcić ludzi, Ŝeby patrzyli na tą formę jako na ideał któremu mają słuŜyć i za który muszą się czuć odpowiedzialni. Forma moŜe być zbyt łatwo złamana. Ale, jak widzieliśmy, dzisiejsza idea Państwa nie reprezentuje niczego jasno zdefiniowanego. Dlatego teŜ nie ma nic oprócz zwykłego stereotypowego szkolenia „patriotycznego”. W starych Niemczech kładziono największy nacisk na boskie prawo małych i nawet najmniejszych potentatów. Sposób, w jaki formułowano i prezentowano to boskie prawo nigdy nie był zbyt mądry, a często był bardzo głupi. Z powodu ich duŜej liczby nigdy nie było moŜliwe w sposób właściwy przedstawienie biografii naprawdę wielkich osobowości które rzuciły swój blask na historię narodu niemieckiego. W efekcie szerokie masy otrzymały bardzo niewłaściwą wiedzę o historii Niemiec. Tutaj równieŜ brakuje wielkich kierunków rozwoju.

Oczywiste jest, Ŝe w taki sposób nie da się rozbudzić Ŝadnego prawdziwego entuzjazmu narodowego. Nasz system edukacji dowiódł niezdolności wybrania z całej masy naszych historycznych osobistości nazwisk kilku osobowości, na które naród niemiecki mógłby patrzeć z dumą. Wówczas cały naród mógłby zostać zjednoczony więzami wspólnej wiedzy o tym wspólnym dziedzictwie. Naprawdę waŜne postacie z historii Niemiec nie były prezentowane współczesnym pokoleniom. Uwaga całego narodu nie skupiała się na nich w celu rozbudzenia wspólnego ducha narodowego. Spośród róŜnych poruszanych tematów ci, którzy byli odpowiedzialni za szkolnictwo nie potrafili wybrać tego, co najbardziej przyniosło chlu-bę honorowi narodowemu i podnieść tego ponad przeciętny poziom, aby rozpalić narodową dumę w świetle tak wspaniałych przykładów. W tym czasie oczywiście takie działanie byłoby uwaŜane za szowinizm, który nie miał wówczas przyjemnego zapachu. Drobnostkowy patriotyzm dynastyczny był bardziej akceptowalny i łatwiej tolerowalny niŜ płonący ogień dumy narodowej. Ten pierwszy mógł być zawsze zmuszony do słuŜby, podczas gdy ten drugi mógł

pewnego dnia stać się dominującą siłą. Monarchistyczny patriotyzm zakończył się w stowa-rzyszeniach weteranów, podczas gdy Ŝarliwy narodowy patriotyzm mógł otworzyć drogę trudną do określenia. Narodowy patriotyzm przypomina rasowego konia z duŜym tempera-240

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

mentem, który nie kaŜdego jeźdźca będzie tolerował w siodle. Nic dziwnego, Ŝe większość ludzi wolało uchylić się przed takim niebezpieczeństwem. Nikt nie uwaŜał za moŜliwe, Ŝe pewnego dnia moŜe nadejść wojna która podda próbie ducha walki tego rodzaju patriotyzmu, w bombardowaniach artyleryjskich i falach ataków gazami bojowymi. Ale kiedy nadeszła, nasz brak patriotyzmu zemścił się na nas w straszliwy sposób. Nikt nie chciał umierać za imperialnych i królewskich suwerenów; podczas gdy z drugiej strony „naród” nie był uznawany przez większość Ŝołnierzy.

Od czasu wybuchu rewolucji w Niemczech i tym samym zduszenia monarchistyczne-go patriotyzmu, celem nauczania historii było tylko powiększanie zbioru obiektywnej wiedzy.

Obecne Państwo nie ma uŜytku dla patriotycznego entuzjazmu; ale nigdy nie osiągnie tego, do czego naprawdę dąŜy. Jeśli dynastyczny patriotyzm zawiódł w stworzeniu najwyŜszej siły oporu w czasie, kiedy dominowała zasada nacjonalizmu, tym mniej moŜliwe będzie wzbudzenie republikańskiego entuzjazmu. Nie ma wątpliwości, Ŝe naród niemiecki nie stanąłby na polu walki na cztery i pół roku aby walczyć pod hasłem „Za Republikę”, a tym mniej za tych, którzy stworzyli tą wielką instytucję.

W rzeczywistości tej Republice pozwolono istnieć spokojnie tylko dzięki jej gotowości do składania obietnic wszystkim bez wyjątku, płacenia reparacji obcym i do podpisywania się pod wszelkiego rodzaju zrzeczeniami terytorialnymi. Reszta świata uwaŜa ją za sympa-tyczną, podobnie jak słabeusz jest zawsze bardziej sympatyczny dla tych, którzy chcą zmusić go do realizowania własnych celów niŜ człowiek zrobiony z twardszego metalu. Ale fakt, Ŝe wrogowi podoba się ta forma rządów jest największym jej oskarŜeniem. Kochają Republikę Niemiecką i tolerują jej istnienie, poniewaŜ nie istnieje lepszy instrument, który pomógłby im utrzymywać nasz naród w niewolnictwie. Tylko temu faktowi ta wielkoduszna instytucja zawdzięcza swoje przetrwanie. I dlatego moŜe ona odrzucić kaŜdy prawdziwy system narodowej edukacji i czuje się usatysfakcjonowana kiedy bohaterowie sztandaru Rzeszy krzyczą swoje „hurra”, ale w rzeczywistości ci sami bohaterowie rozbiegliby się jak króliki, gdyby zostali wezwani do obrony tego sztandaru własną krwią.

Państwo narodowe musi walczyć o swoje istnienie. Nie uzyska ani nie zabezpieczy tego istnienia podpisując dokumenty takie jak Plan Dawesa. Ale dla swojego istnienia i obrony będzie potrzebować dokładnie tych rzeczy, które nasz obecny system odrzuca. Im bardziej wartościowa będzie jego forma i wewnętrzne narodowe istnienie, tym większa będzie zazdrość i sprzeciw jego przeciwników. Najlepszą obroną będzie nie uzbrojenie jakie posiada, ale jego obywatele. Bastiony i fortece nie uratują go, ale Ŝywa ściana jego męŜczyzn i kobiet, wypełnionych płomienną miłością do swojego kraju i Ŝarliwym duchem narodowego patriotyzmu.

Dlatego teŜ trzeci punkt, jaki trzeba wziąć pod uwagę w odniesieniu do naszego systemu edukacji jest następujący:

Państwo narodowe musi zrozumieć, Ŝe nauki takŜe mogą słuŜyć promowaniu ducha dumy w narodzie. Nie tylko historia świata, ale historia cywilizacji jako całość musi być przedstawiana w świetle tej zasady. Wynalazca musi być przedstawiany jako wielki nie tylko jako wynalazca, ale nawet bardziej, jako członek narodu. Podziw wzbudzany przez kontem-plację wielkiego osiągnięcia musi być przekształcony w dumę i satysfakcję z tego, Ŝe człowiek z naszej rasy został wybrany do tego osiągnięcia. Z wielości wielkich nazwisk w historii Niemiec trzeba wybrać największych i przedstawiać naszemu młodemu pokoleniu w taki sposób, aby stali się filarami, na których opierać się będzie duch narodowy.

Materiał powinien być systematycznie organizowany z punktu widzenia tej zasady.

Nauczanie powinno być tak zorientowane, aby chłopak i dziewczyna, po opuszczeniu szkoły, nie byli pół-pacyfistami, demokratami albo czymś innym w tym rodzaju, ale Ŝeby byli Niemcami całym sercem. Aby te narodowe uczucia były szczere od samego początku, a nie były 241

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

tylko pozorami, następująca podstawowa i niewzruszona zasada powinna być wpajana do młodych mózgów dopóki są jeszcze podatne: Człowiek, który kocha swój naród, moŜe dowieść szczerości tego uczucia tylko poprzez gotowość do poświęceń dla dobrobytu narodu.

Nie ma czegoś takiego jak uczucia narodowe skierowane na własne interesy. Nie ma teŜ czegoś takiego jak nacjonalizm obejmujący tylko niektóre klasy. Krzyki „hurra” nie dowodzą niczego i nie uprawniają do nazywania siebie nacjonalistą jeśli za tymi okrzykami nie kryje się szczera intencja podtrzymania dobrobytu narodu. MoŜna czuć się dumnym ze swojego narodu tylko wtedy, kiedy nie ma Ŝadnej klasy, której trzeba się wstydzić. Kiedy połowa narodu tonie w nędzy i cierpieniu, albo nawet jest zdeprawowana czy zdegenerowana, taki naród prezentuje tak nieatrakcyjny wizerunek, Ŝe nikt nie moŜe czuć się dumny, Ŝe do niego naleŜy. Tylko kiedy wszyscy członkowie narodu są zdrowi, fizycznie i moralnie, radość z przynaleŜenia do niego moŜe być zintensyfikowana do wyŜszego uczucia które nazywamy dumą narodową. Ale ta duma, w jej najwyŜszej formie, moŜe być odczuwana tylko przez tych, którzy znają wielkość swojego narodu.

Duch nacjonalizmu i poczucie sprawiedliwości społecznej muszą zostać połączone w jedno uczucie w sercach młodych ludzi. Wtedy nadejdzie dzień, kiedy powstanie naród obywateli połączonych wspólną miłością i wspólną dumą, niezwycięŜony i niezniszczalny na zawsze.

Strach przed szowinizmem, który jest symptomem naszych czasów, jest znakiem ich impotencji. PoniewaŜ naszej epoce nie tylko brakuje pełnej entuzjazmu energii, ale nawet uwaŜa tego rodzaju manifestację za nieprzyjemną, los nigdy nie wybierze jej dla osiągnięcia Ŝadnego wielkiego celu. Największe zmiany jakie miały miejsce na tej ziemi byłyby nie do pomyślenia, gdyby były inspirowane przez gorące i nawet histeryczne uczucia, ale tylko przez burŜuazyjne cnoty spokoju i porządku.

Jedno jest pewne: nasz świat zmierzy się z wielką rewolucją. Jedyne pytanie jest takie, czy jej wynik będzie pomyślny dla aryjskiej części ludzkości, czy wieczny śyd na niej skorzysta.

Kształcąc młode pokolenie we właściwych kierunkach, Państwo narodowe stworzy pokolenie ludzkości odpowiednie do tej najwyŜszej walki która zadecyduje o losach świata.

ZwycięŜy ten naród, który pierwszy wejdzie na tą drogę.

Cała organizacja edukacji i szkolenia, jaką zbuduje Państwo narodowe musi za swoje główne zadanie uznać wpojenie do serc i mózgów młodych instynktu rasowego i zrozumienie idei rasowej. śaden chłopak ani dziewczyna nie moŜe opuścić szkoły nie rozumiejąc jasno znaczenia czystości rasowej i waŜności utrzymania niezanieczyszczonej krwi rasy. W ten sposób pierwszy nieodłączny warunek przetrwania naszej rasy zostanie ustanowiony i w ten sposób przyszły postęp kulturalny naszego narodu zostanie zapewniony.

W ostatecznym rozrachunku bowiem cały fizyczny i umysłowy trening pójdzie na marne, dopóki nie będzie on słuŜył jednostce, która jest gotowa i zdecydowana podtrzymywać własne istnienie i zachować swoje charakterystyczne cechy.

Jeśli będzie inaczej, stanie się coś czego my, Niemcy, mieliśmy juŜ okazję Ŝałować, dotąd prawdopodobnie nie zdając sobie sprawy z rozmiarów tragedii. Zostaniemy skazani na pozostanie takŜe w przyszłości tylko nawozem dla cywilizacji. I to nie w banalnym sensie naszych współczesnych burŜuazyjnych umysłów, które widzą w zagubionym członku naszego narodu tylko zagubionego obywatela, ale w sensie, który wszyscy boleśnie odczujemy: mianowicie, nasza rasowa krew zostanie skazana na zaginięcie. Poprzez ciągłe mieszanie się z innymi rasami moŜemy wznieść je z ich wcześniejszego niŜszego poziomu na wyŜszy poziom cywilizacji, ale my sami będziemy musieli na zawsze zejść z wyŜyn, jakie osiągnęliśmy.

242

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

Na koniec, z rasowego punktu widzenia, to szkolenie musi znaleźć swoją kulminację w słuŜbie wojskowej. SłuŜba wojskowa musi być ostatnim etapem zwykłego szkolenia, jakie otrzymuje przeciętny Niemiec.

Podczas gdy Państwo narodowe przywiązuje największe znaczenie do szkolenia fizycznego i umysłowego, musi takŜe rozwaŜyć, co jest nie mniej waŜne, zadanie wybrania ludzi słuŜących samemu Państwu. Ta waŜna sprawa jest obecnie lekko traktowana. Ogólnie dzieci rodziców którzy w danym czasie są w lepszej sytuacji są uznawane za warte wyŜszego wykształcenia. Tutaj talent odgrywa mniejszą rolę. Ale talent moŜe być oceniany tylko względnie. ChociaŜ w ogólnej kulturze moŜe być on gorszy niŜ dziecko z miasta, syn chłopa moŜe być bardziej utalentowany niŜ syn rodziny która zajmowała wysokie stanowiska przez wiele pokoleń. Ale wyŜsza kultura dziecka miastowego nie ma nic wspólnego z większym lub mniejszym talentem; ta kultura ma korzenie w bardziej obfitej ilości wraŜeń wynikających z bardziej zróŜnicowanej edukacji i otoczenia, w którym dziecko Ŝyje. Gdyby inteligentny syn chłopa był od dzieciństwa kształcony w podobnym otoczeniu, jego intelektualne osiągnięcia byłyby zupełnie inne. W naszych czasach jest tylko jedna sfera, w której rodzina, w jakiej człowiek się urodził znaczy mniej niŜ jego wrodzone talenty. To jest sfera sztuki. Tutaj, gdzie człowiek nie moŜe się po prostu „uczyć”, ale musi mieć wrodzony talent który moŜe przejść mniej lub bardziej szczęśliwy rozwój (w sensie mądrego rozwijania tego, co juŜ jest), pieniądze i pozycja rodziców nie mają znaczenia. To jest dobry dowód na to, Ŝe geniusz niekoniecznie związany jest z wyŜszymi sferami społecznymi albo z bogactwem. Nierzadko najwięksi artyści pochodzili z biednych rodzin. I nieraz chłopak ze wsi w końcu stawał się sław-nym mistrzem.

Niewiele mówi o umysłowej przenikliwości naszych czasów, Ŝe ta prawda nie jest brana pod uwagę w całym Ŝyciu intelektualnym. Przedstawia się opinię, Ŝe ta zasada, chociaŜ

niewątpliwie słuszna na polu sztuki, nie jest słuszna w odniesieniu do nauk stosowanych.

Prawdą jest, Ŝe człowieka moŜna wyszkolić do pewnego stopnia mechanicznej zręczności, tak jak pudel moŜe być nauczony niewiarygodnych sztuczek przez mądrego pana. Ale taki trening nie powoduje, Ŝe zwierzę uŜywa swojej inteligencji do wykonania tych sztuczek. To samo odnosi się do człowieka. MoŜna nauczyć człowieka, niezaleŜnie od tego, czy ma talent czy nie, wykonywania pewnych czynności naukowych, ale w takim przypadku efekty są tak samo martwe i mechaniczne jak w przypadku zwierzęcia. MoŜna zmusić człowieka o przeciętnej inteligencji, poprzez ostry kurs ćwiczeń umysłowych, do przyswojenia sobie więcej niŜ przeciętnego zasobu wiedzy; ale ta wiedza pozostanie sterylna. Efektem będzie człowiek który moŜe być chodzącą encyklopedią wiedzy, ale który poniesie klęskę w kaŜdym krytycznym momencie Ŝycia i w kaŜdym punkcie, w którym trzeba będzie podjąć Ŝywotne decyzje.

Tacy ludzie muszą być specjalnie szkoleni do kaŜdego nowego, nawet nieznaczącego zadania i nigdy nie będą w stanie wnieść niczego do ogólnego postępu ludzkości. Wiedza tylko wpo-jona ludziom moŜe w najlepszym razie kwalifikować ich na stanowiska rządowe w naszym obecnym reŜimie.

Nie trzeba dodawać, Ŝe w całej masie jednostek tworzących naród, uzdolnieni ludzie zawsze znajdują się w kaŜdej sferze Ŝycia. Jest takŜe całkiem naturalne, Ŝe wartość wiedzy będzie tym większa, im bardziej martwa masa nauki będzie oŜywiona przez wrodzony talent jednostki, która ją posiada. Twórcza praca w tym zakresie moŜe być prowadzona tylko poprzez małŜeństwo wiedzy i talentu.

Jeden przykład wystarczy, Ŝeby pokazać, jak bardzo nasz współczesny świat myli się w tym względzie. Od czasu do czasu nasze ilustrowane gazety publikują, dla oświecenia niemieckiego filistra wiadomości, Ŝe w tej czy innej części świata, po raz pierwszy w danym miejscu, Murzyn został prawnikiem, nauczycielem, pastorem, wielkim tenorem operowym albo kimś w tym rodzaju. Podczas gdy twardogłowa burŜuazja gapi się ze zdumionym podziwem na notatkę która mówi im, jak wspaniałe są osiągnięcia nowoczesnych technik eduka-243

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

cyjnych, przebiegły śyd widzi w tym fakcie nowy dowód do wykorzystania w teorii którą chce zarazić społeczeństwo, mianowicie Ŝe wszyscy ludzie są równi. Nie zaświta w mrocz-nym umyśle burŜuazji fakt, Ŝe jest grzechem przeciwko rozumowi, aktem kryminalnego szaleństwa szkolenie istoty która jest tylko antropoidalna z urodzenia, aŜ moŜna stworzyć pozory, Ŝe została ona przekształcona w prawnika; podczas gdy z drugiej strony miliony ludzi naleŜących do najbardziej cywilizowanych ras muszą pozostawać na pozycjach niegodnych ich poziomu kulturalnego. BurŜuazyjny umysł nie rozumie, Ŝe jest grzechem przeciwko wiecznemu Stwórcy pozwalanie setkom tysięcy wysoko uzdolnionych ludzi na pozostawanie w bagnie proletariackiej nędzy, podczas gdy Hottentoci i Zulusi są szkoleni do zajmowania miejsc w zawodach inteligenckich. Tutaj bowiem mamy tylko produkt techniki szkolenia, jak w przypadku psa wykonującego sztuczki. Gdyby ten sam zasób troski i wysiłku został zastosowany wśród ras inteligentnych, kaŜda jednostka byłaby tysiąc razy zdolniejsza w tych sprawach.

Ten stan rzeczy stanie się nieznośny, jeśli nadejdzie dzień, kiedy przestanie się odnosić do wyjątkowych przypadków. Ale sytuacja jest juŜ nie do zaakceptowania, jeśli talenty i naturalne uzdolnienia nie są brane pod uwagę jako decydujące czynniki kwalifikujące do prawa do wyŜszego wykształcenia. Naprawdę nieznośna jest myśl, Ŝe rok po roku setki tysięcy młodych ludzi bez cienia talentu są uznawani za wartych wyŜszego wykształcenia, podczas gdy inne setki tysięcy, które posiadają naturalne uzdolnienia, muszą obejść się bez Ŝadnego rodzaju wyŜszego wykształcenia. Praktyczne straty dla narodu spowodowane w ten sposób są niemoŜliwe do obliczenia. Jeśli liczba istotnych odkryć dokonywanych w Ameryce znacznie wzrosła w ostatnich latach, jednym z powodów jest fakt, Ŝe liczba uzdolnionych osób naleŜących do najniŜszych klas społecznych które otrzymały wyŜsze wykształcenie w tym kraju jest proporcjonalnie znacznie większa niŜ w Europie.

Zasób wiedzy upakowany do mózgu nie wystarczy do dokonywania odkryć. Liczy się tylko wiedza oświecona przez naturalny talent. Ale u nas nie przywiązuje się uwagi do takich talentów. Liczą się tylko dobre oceny szkolne.

Tutaj jest kolejna praca edukacyjna, która czeka na wykonanie przez Państwo narodowe. Jego zadaniem nie będzie zapewnienie dominującego wpływu pewnej juŜ istniejącej klasy społecznej, ale jego obowiązkiem będzie zebranie najbardziej kompetentnych mózgów z całej masy narodu i awansowanie ich na odpowiednie pozycje. Obowiązkiem Państwa nie jest tylko dać przeciętnemu dziecku określonego wykształcenia w szkole podstawowej, ale jest jego obowiązkiem takŜe otworzyć drogę temu talentowi we właściwym kierunku. I przede wszystkim, musi otworzyć drzwi wyŜszych szkół dla talentów wszelkiego rodzaju, niewaŜne, z jakich klas społecznych się wywodzą. To jest paląca konieczność; poniewaŜ tylko w ten sposób będzie moŜna rozwinąć utalentowanych przywódców publicznych.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego Państwo powinno postąpić w ten sposób. Nasza inteligencja, zwłaszcza w Niemczech, jest tak zamknięta w sobie i skostniała, Ŝe brakuje jej Ŝywego kontaktu z klasami niŜszymi. Wynikają z tego dwa złe skutki: Po pierwsze, inteligencja nie rozumie i nie sympatyzuje z szerokimi masami. Była tak długo odcięta od wszelkich powiązań z nimi, Ŝe teraz nie moŜe mieć niezbędnych więzi psychologicznych pozwalających jej na ich zrozumienie. Stała się wyobcowana z narodu. Po drugie, brakuje jej niezbędnej siły woli; ta zdolność jest zawsze słabsza w wyrafinowanych kręgach, które Ŝyją w odosobnieniu, niŜ wśród prymitywnych mas narodu. Bóg wie, Ŝe Niemcom nigdy nie brakowało obfitości kultury naukowej, ale zawsze brakowało nam siły woli i zdolności podejmowania decyzji. Na przykład, im bardziej „inteligenccy” byli nasi męŜowie stanu tym bardziej brakowało im praktycznych osiągnięć. Nasze przygotowania polityczne i wyposaŜenie techniczne na wojnę światową były wadliwe, z pewnością nie dlatego, Ŝe mózgi rządzące narodem były zbyt mało wykształcone, ale dlatego, Ŝe ludzie kierujący naszymi sprawami publicznymi byli zanadto wykształceni, wypełnieni w nadmiarze wiedzą i inteligencją, ale nie mieli zdrowego instynktu 244

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

ani energii, ani ducha śmiałości. Tragedią naszego narodu była walka o przetrwanie, kiedy kanclerzem był wahający się filozof. Gdyby zamiast Bethmanna von Holweg naszym przywódcą byłby zwykły człowiek z ludu, bohaterska krew grenadierów nie zostałaby przelana na marne. Przesadnie inteligencki materiał, z którego zrobieni byli nasi przywódcy, okazał się być najlepszym sojusznikiem wszystkich łajdaków, którzy przeprowadzili listopadową rewolucję. Ci intelektualiści bronili interesu narodowego w skromny sposób, zamiast zaryzykować, i w ten sposób umoŜliwili innym odniesienie sukcesu.

Tutaj Kościół katolicki stanowi pouczający przykład. Celibat zmusza Kościół do re-krutowania księŜy nie z własnych szeregów, ale ciągle spośród mas ludzi. Niewielu zdaje sobie sprawę ze znaczenia celibatu. Ale to właśnie w nim leŜy niewyczerpane źródło energii które charakteryzuje tą staroŜytną instytucję. Poprzez nieustanne rekrutowanie dostojników kościelnych z niŜszych warstw narodu, Kościół nie tylko moŜe podtrzymać kontakt z masami oparty na instynktownym zrozumieniu ale takŜe zapewnia sobie moŜliwość czerpania z zasobów energii obecnych wśród szerokich mas. Z tego wynika zadziwiająca młodzieńczość tego gigantycznego organizmu, jego elastyczność umysłowa i Ŝelazna siła woli.

Zadaniem Państwa narodowego będzie zorganizowanie i administrowanie systemem edukacji w taki sposób, aby inteligencja była ciągle wspomagana świeŜą krwią z niŜszych warstw. Z masy narodu Państwo musi starannie odsiać osoby obdarzone naturalnymi talentami i zatrudnić je w słuŜbie społeczeństwa. PoniewaŜ ani samo Państwo, ani jego róŜne depar-tamenty nie istnieją po to, aby zapewniać dochody przedstawicielom specjalnych klas, ale aby wypełniać zadania im wyznaczone. To będzie jednak moŜliwe tylko wtedy, gdy Państwo będzie specjalnie szkolić jednostki do objęcia tych urzędów. Takie jednostki będą musiały mieć niezbędne podstawowe umiejętności i siłę woli. Ta zasada odnosi się nie tylko do urzędników państwowych, ale takŜe do wszystkich tych, którzy biorą udział w intelektualnym i moralnym przewodzeniu narodem, niezaleŜnie od tego, w jakiej sferze działają. Wielkość narodu częściowo zaleŜy od sukcesu w wyszkoleniu najlepszych mózgów dla tych gałęzi słuŜby publicznej, do których przejawiają naturalne zdolności i umieszczeniu ich na stanowiskach, na których mogą najlepiej przysłuŜyć się dobru społeczeństwa. Jeśli dwa narody o równej sile i jakości rozpoczną wzajemny konflikt, wygra ten naród, który powierzy przywództwo intelektualne i moralne swoim najlepszym talentom, a przegra ten naród, w którym rząd jest tylko pokarmem dla uprzywilejowanych grup i klas i gdzie wewnętrzne talenty jednostek nie są wykorzystywane.

Oczywiście taka reforma wydaje się być niemoŜliwa w naszym dzisiejszym świecie.

Natychmiast podniosą się sprzeciwy, dlaczego na przykład syn wysoko postawionego urzędnika państwowego ma pracować fizycznie tylko dlatego, Ŝe ktoś inny, kogo rodzice naleŜą do klasy robotniczej, wydaje się bardziej uzdolniony do pracy jako urzędnik państwowy. Ten argument moŜe być słuszny dopóki praca fizyczna jest postrzegana w sposób taki jak teraz.

Dlatego Państwo narodowe musi całkowicie zmienić nastawienie w stosunku do pracy fizycznej w stosunku do tego, jakie teraz istnieje. Jeśli to konieczne, będzie musiało zorganizować stały system kształcenia, którego celem będzie obalenie dzisiejszego głupiego nawyku patrzenia na pracę fizyczną jako na zawód, którego naleŜy się wstydzić.

Wartość jednostki musi być oceniana nie poprzez rodzaj wykonywanej przez nią pracy, ale poprzez sposób jej wykonywania i uŜyteczność dla społeczeństwa. To stwierdzenie moŜe wydawać się potworne w epoce, w której najbardziej bezmózgi felietonista w gazecie jest bardziej szanowany niŜ największy ekspert mechanik tylko dlatego, Ŝe ten pierwszy pracuje piórem. Ale jak juŜ mówiłem, te fałszywe oceny nie oddają natury rzeczy. Zostały sztucznie wprowadzone, i były czasy, kiedy nie istniały w ogóle. Obecny nienaturalny stan rzeczy jest jednym z ogólnych niezdrowych zjawisk powstałych w naszej materialistycznej epoce. KaŜdy rodzaj pracy ma podwójną wartość: materialną i idealną. Materialna wartość zaleŜy od praktycznej waŜności tej pracy dla Ŝycia społeczności. Im większa liczba ludzi ko-245

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

rzysta z tej pracy, bezpośrednio lub pośrednio, tym większa jej wartość materialna. Ta ocena jest wyraŜona w materialnym wynagrodzeniu, jakie jednostka otrzymuje za swoją pracę. W

przeciwieństwie do tej czysto materialnej wartości jest wartość idealna. Tutaj wykonywana praca jest oceniana nie poprzez jej materialną waŜność, ale poprzez stopień, w jakim odpowiada ona konieczności. Z pewnością materialna uŜyteczność wynalazku moŜe być większa niŜ praca wykonywana codziennie przez robotnika; ale pewne jest takŜe, Ŝe społeczność potrzebuje kaŜdego z tych codziennych robotników tak samo jak wyŜszych usług. Z materialnego punktu widzenia moŜna podzielić róŜne prace według ich uŜyteczności dla społeczności, i ten podział jest wyraŜony w skali wynagrodzenia; ale w warunkach idealnych kaŜdy robotnik staje się równy w momencie, kiedy stara się pracować najlepiej na własnym stanowisku, niezaleŜnie od tego, jaką pracę wykonuje. W ten sposób trzeba oceniać wartość człowieka, a nie na podstawie wynagrodzenia, jakie otrzymuje.

W rozsądnie kierowanym Państwie trzeba dbać o to, Ŝeby kaŜda jednostka otrzymała pracę odpowiadającą jej zdolnościom. Innymi słowy, ludzie będą szkoleni zgodnie z wyka-zywanymi naturalnymi uzdolnieniami; ale te uzdolnienia są wrodzone i nie mogą być uzyskane przez Ŝadne szkolenie, są darami Natury, a nie zasługami człowieka. Dlatego sposób, w jaki ludzie są traktowani przez współobywateli nie moŜe opierać się na rodzaju wykonywanej pracy, poniewaŜ praca zostaje przydzielona jednostce. ZwaŜywszy, Ŝe rodzaj pracy jaką wykonuje jednostka zaleŜy od jego wrodzonych zdolności i szkolenia jakie otrzymała od społeczności, musi ona być oceniana poprzez sposób, w jaki wykonuje pracę powierzoną mu przez społeczność. Praca wykonywana przez jednostkę nie jest celem jego istnienia, ale tylko środkiem. Jej prawdziwym celem Ŝycia jest wznieść się na wyŜszy poziom jako istota ludzka; ale moŜe dokonać tego tylko poprzez społeczność, z którą dzieli Ŝycie kulturalne. A ta społeczność musi zawsze istnieć na podstawach, na których oparte jest Państwo. Musi przyczy-niać się do podtrzymywania tych podstaw. Natura określa formę tego wkładu. Obowiązkiem jednostki jest zwrócić społeczności, szczerze i uczciwie to, co społeczność dała jednostce.

Ten, kto to robi, zasługuje na najwyŜszy szacunek i powaŜanie. Materialne wynagrodzenie moŜe odzwierciedlać uŜyteczność dla społeczności; ale wynagrodzenie idealne musi leŜeć w szacunku, jakim obdarzony jest kaŜdy, kto słuŜy swojemu narodowi wszelkimi siłami jakie otrzymał od Natury i jakie rozwinęły się w trakcie szkolenia otrzymanego od społeczności narodowej. Wówczas nie będzie juŜ dyshonorem bycie uczciwym rzemieślnikiem; ale będzie hańbą bycie nieefektywnym urzędnikiem państwowym, marnującym czas i kradnącym codzienny chleb uczciwemu narodowi. Wówczas całkiem naturalne stanie się, Ŝe nie powinno się dawać takich stanowisk ludziom, których natura nie pozwala na wypełnianie obowiązków.

Co więcej, ta efektywność osobista będzie jedynym kryterium prawa do brania udziału w równoprawny sposób w ogólnych sprawach państwowych.

Dzisiejsza epoka pracuje na swoją ruinę. Wprowadziła powszechne głosowanie, papla o równych prawach ale nie moŜe znaleźć podstaw dla tej równości. UwaŜa materialną płacę za wyraz wartości człowieka i tym samym niszczy podstawy najszlachetniejszej równości jaka istnieje. Równość nie zaleŜy i nie moŜe zaleŜeć od pracy wykonywanej przez człowieka, ale tylko od sposobu, w jaki kaŜdy wykonuje konkretną pracę przydzieloną mu. Tylko w ten sposób przypadek nie będzie decydował o pracy człowieka i tylko w ten sposób kaŜdy stanie się kowalem swojej wartości społecznej.

W dzisiejszych czasach, kiedy całe grupy ludzi oceniają wzajemną wartość tylko poprzez wynagrodzenia jakie otrzymują, nie będzie zrozumienia tego wszystkiego. Ale to nie powód, dla którego mamy przestać głosić te idee. Wręcz przeciwnie: w epoce wewnętrznie chorej i rozpadającej się kaŜdy kto chce ją uleczyć musi najpierw mieć odwagę odsłonić prawdziwe korzenie tej choroby. I ruch Narodowych Socjalistów musi wziąć ten obowiązek na swoje barki. Musi wznieść swój głos nad głowami małej burŜuazji i skoordynować wszystkie siły, które mogą stać się zwolennikami nowego światopoglądu.

246

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział II – Państwo

* * *

Oczywiście podniosą się sprzeciwy, Ŝe trudno jest rozdzielić materialną i idealną wartość pracy i Ŝe mniejszy prestiŜ przypisany pracy fizycznej wynika z mniejszych płac za ten rodzaj pracy. Powiedzą, Ŝe niŜsze płace są powodem, dla którego robotnik fizyczny ma mniejszą szansę uczestniczenia w kulturze narodu; tak więc idealna strona ludzkiej kultury jest dla niego mniej otwarta, poniewaŜ nie ma Ŝadnego związku z jego codzienną pracą. Mogą teŜ dodać, Ŝe niechęć do pracy fizycznej jest usprawiedliwiona przez fakt, Ŝe z powodu małej płacy poziom kulturalny robotników fizycznych musi być niski, a to z kolei jest usprawiedliwienie dla niskiego prestiŜu pracy fizycznej.

W tym wszystkim jest część prawdy. Ale z tego samego powodu powinniśmy uwaŜać, Ŝe w przyszłości nie powinno być tak szerokich rozpiętości w skali wynagrodzeń. Nie mów-cie, Ŝe w takich warunkach wykonywana będzie gorsza praca. Byłoby najsmutniejszym przejawem dekadencji, gdyby lepsza praca intelektualna mogła być uzyskana tylko poprzez sty-mulację wyŜszymi płacami. Gdyby taki punkt widzenia rządził, ludzkość nigdy nie zyskałaby największych odkryć naukowych i dziedzictwa kulturalnego. Wszystkie największe wynalazki, odkrycia, najbardziej rewolucyjne prace naukowe, najwspanialsze pomniki ludzkiej kultury nigdy nie były wydawane na świat z powodu albo pod przymusem pieniędzy. Wręcz przeciwnie: nierzadko ich źródłem było odrzucenie światowych przyjemności, jakie bogactwo moŜe zapewnić.

Być moŜe pieniądz teraz rządzi naszym codziennym Ŝyciem. Ale nadejdzie czas, kiedy ludzie ponownie pokłonią się wyŜszym bogom. Wiele z tego, co teraz mamy zawdzięcza swoje istnienie pragnieniu pieniędzy i własności; ale bardzo niewiele z tego zuboŜyłoby świat przez swoją nieobecność.

Jednym z celów naszego ruchu jest takŜe dawanie nadziei na czasy, kiedy jednostka dostanie to, czego potrzebuje do Ŝycia i kiedy z drugiej strony człowiek nie będzie Ŝył tylko dla materialnych przyjemności. Ta zasada znajdzie wyraz w mądrzejszej skali płac która pozwoli wszystkim, nawet najskromniejszemu robotnikowi który sumiennie wykonuje swoje obowiązki, wieść godne i porządne Ŝycie jako człowiek i obywatel. Nie pozwólmy sobie wmówić, Ŝe to tylko wizja ideału, Ŝe ten świat nigdy nie będzie tolerował go w praktyce i Ŝe jest on niemoŜliwy do osiągnięcia.

Nawet my nie jesteśmy tak naiwni Ŝeby wierzyć, Ŝe kiedykolwiek nastąpią czasy, w których nie będzie wad. Ale to nie zwalnia nas od obowiązku usunięcia wad, które zostały rozpoznane, od przezwycięŜania trudności i od dąŜenia do ideału. W kaŜdym przypadku twarda rzeczywistość faktów z którą trzeba się zmierzyć stawia wiele ograniczeń naszym aspiracjom. Ale właśnie dlatego człowiek musi ciągle dąŜyć do słuŜenia ostatecznemu celowi i Ŝadne klęski nie mogą powodować, Ŝe porzuci swoje intencje, podobnie jak nie moŜemy odrzucić wymiaru sprawiedliwości poniewaŜ zdarzają się pomyłki prawne, i podobnie jak nie moŜemy gardzić medycyną dlatego, Ŝe pomimo jej istnienia zawsze będą choroby.

Człowiek nie powinien nie doceniać siły ideału. Jeśli są tutaj czujący zniechęcenie z powodu obecnych warunków, i jeśli zdarzyło im się słuŜyć jako Ŝołnierze, przypomnę im o czasach kiedy ich bohaterstwo było najbardziej przekonującym przykładem siły tkwiącej w idealnych motywach. To nie troska o codzienny chleb wiodła ludzi do poświęcenia swojego Ŝycia, ale miłość do swojego kraju, wiara w jego wielkość, poczucie honoru narodowego.

Dopiero kiedy naród niemiecki został oderwany od tych ideałów, aby pójść za materialnymi obietnicami rewolucji, dopiero kiedy odrzucił broń aby wziąć plecak, dopiero wtedy – zamiast wejść do raju na ziemi – utonął w piekle ogólnej pogardy, a jednocześnie ogólnej biedy.

Dlatego musimy zmierzyć się z kalkulatorami materialistycznej Republiki wierząc w idealistyczną Rzeszę.

247

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział III – Obywatele i poddani państwa

Rozdział III

Obywatele i poddani państwa

Instytucja obecnie błędnie zwana Państwem ogólnie klasyfikuje ludzi tylko na dwie grupy: obywatele i obcy. Obywatele to ci, którzy mają pełne prawa publiczne, z powodu ich urodzenia lub poprzez akt naturalizacji. Obcy to ci, którzy mają takie same prawa w jakimś innym Państwie. Pomiędzy tymi dwoma kategoriami znajdują się istoty, które przypominają meteoryty. Są to ludzie, którzy nie mają obywatelstwa Ŝadnego Państwa i w związku z tym nie mają nigdzie Ŝadnych praw publicznych.

W większości przypadków w dzisiejszych czasach osoba nabywa prawa obywatelskie poprzez urodzenie się w granicach Państwa. Rasa albo narodowość, do której moŜe naleŜeć nie odgrywa Ŝadnej roli. Dziecko Murzyna który kiedyś mieszkał w jednym z niemieckich protektoratów, a obecnie mieszka w Niemczech automatycznie staje się „obywatelem Niemiec” w oczach świata. W ten sam sposób dziecko kaŜdego śyda, Polaka, Afrykanina czy Azjaty moŜe automatycznie stać się obywatelem Niemiec.

Oprócz naturalizacji uzyskanej poprzez fakt urodzenia się w granicach Państwa istnieje inny rodzaj naturalizacji, jaki moŜe zostać uzyskany potem. Ten proces wymaga róŜnych wstępnych warunków. Na przykład jednym z nich jest taki, Ŝe jeśli to moŜliwe, aplikant nie moŜe być włamywaczem ani ulicznym zbirem. Wymaga się od niego, Ŝeby jego poglądy polityczne nie dawały powodów do niepokoju; innymi słowy musi być nieszkodliwym głupkiem w sprawach politycznych. Wymaga się, aby nie był obciąŜeniem dla Państwa, którego obywatelem chce się stać. W naszej realistycznej epoce oznacza to oczywiście, Ŝe nie moŜe być finansowym obciąŜeniem. Jeśli kandydat wygląda na dobrego płatnika podatków, jest to bardzo istotny czynnik który pomaga mu w tym szybszym uzyskaniu obywatelstwa.

Kwestia rasowa nie odgrywa Ŝadnej roli.

Cały proces uzyskiwania obywatelstwa nie róŜni się wiele od zapisywania się na przykład do klubu automobilowego. Osoba wysyła swoje podanie. Jest ono rozpatrywane i apro-bowane. I pewnego dnia człowiek otrzymuje kartkę informującą go, Ŝe został obywatelem.

Informacja jest podana w zabawny sposób. Aplikantowi, który dotąd był Zulusem czy Kaffi-rem mówi się: „Od teraz jesteś obywatelem Niemiec”.

Prezydent Państwa moŜe dokonać tej magii. To, czego nie mógł dokonać sam Bóg, robione jest przez jakiegoś Theoprastusa Paracelsusa16) – urzędnika państwowego poprzez ruch ręki. Wystarczy pociągnięcie pióra, i niewolnik z Mongolii zamienia się w prawdziwego Niemca. Nie tylko nie pyta się o rasę, do jakiej naleŜy nowy obywatel; nie porusza się nawet kwestii jego zdrowia fizycznego. Jego ciało moŜe być zŜerane przez syfilis; ale nadal będzie powitany w obecnym Państwie dopóki nie stanie się finansowym obciąŜeniem albo politycznym zagroŜeniem.

W ten sposób, rok po roku, organizmy jakie nazywamy Państwami zbierają trującą materię, której nie są w stanie przezwycięŜyć.

Inną róŜnicą pomiędzy obywatelem a obcym jest to, Ŝe ten pierwszy ma wstęp do wszystkich budynków publicznych, moŜe słuŜyć w wojsku i ma prawo brać czynny lub bierny udział w wyborach. To są jego główne przywileje. W odniesieniu do praw i wolności osobistych obcy cieszy się z takiej samej ochrony jak obywatel, a często nawet z lepszej. W kaŜdym razie tak to właśnie wygląda w naszej obecnej Republice Niemieckiej.

Całkowicie rozumiem, Ŝe nikt nie lubi słuchać takich rzeczy. Ale trudno znaleźć coś bardziej nielogicznego lub szalonego niŜ nasze współczesne prawa odnoszące się do obywatelstwa.

248

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział III – Obywatele i poddani państwa

Obecnie istnieje jedno Państwo, które pokazuje przynajmniej niewielkie próby poka-zujące, jak te sprawy powinno się załatwiać. Nie jest to jednak Republika Niemiecka, ale USA, gdzie podejmuje się wysiłki, aby przynajmniej częściowo działać zgodnie ze zdrowym rozsądkiem. Odmawiając wstępu imigrantom w złym stanie zdrowia i wyłączając pewne rasy z prawa do naturalizacji jako obywatele, zaczynają wprowadzać zasady podobne do tych, jakie chcemy ustanowić w Państwie narodowym.

Państwo narodowe będzie klasyfikować swoją ludność w trzech grupach: obywatele, poddani Państwa i obcy.

Zasadą jest, Ŝe urodzenie się w granicach Państwa daje tylko status poddanego. Nie daje on prawa do zajmowania Ŝadnej pozycji w Państwie ani do brania udziału w Ŝyciu politycznym, czyli np. do brania czynnego lub biernego udziału w wyborach. Inną zasadą jest to, Ŝe rasa i narodowość kaŜdego poddanego Państwa musi zostać dowiedziona. Poddany moŜe w kaŜdej chwili przestać być poddanym i stać się obywatelem kraju, do którego naleŜy z powodu narodowości. Jedyną róŜnicą pomiędzy obcym a poddanym Państwa jest to, Ŝe ten pierwszy jest obywatelem innego kraju.

Młody chłopak czy dziewczyna narodowości niemieckiej, który jest poddanym Państwa niemieckiego jest zobowiązany do ukończenia edukacji szkolnej obowiązkowej dla kaŜdego Niemca. Tym samym poddaje się systemowi szkolenia, który uczyni go świadomym członkiem swojej rasy i społeczności narodowej. Później musi wypełnić wymagania Państwa odnośnie treningu fizycznego po opuszczeniu szkoły; w końcu wstępuje do armii. Szkolenie wojskowe jest ogólnego rodzaju. Musi być dane kaŜdemu Niemcowi i umoŜliwia mu wypełnienie fizycznych i umysłowych wymagań do słuŜby wojskowej. Prawo obywatelstwa przyznawane jest kaŜdemu młodemu człowiekowi którego zdrowie i charakter zostały określone jako dobre po zakończeniu jego okresu słuŜby wojskowej. Ten akt nadania obywatelstwa powinien być uroczystą ceremonią. Dyplom nadający mu obywatelstwo powinien być przechowywany przez młodego człowieka jako najcenniejszy dokument w całym Ŝyciu. UpowaŜnia on go do korzystania z wszystkich praw obywatela i wszystkich przywilejów z tym związanych. Państwo musi narysować ostrą linię oddzielającą tych, którzy jako członkowie narodu są jego podstawą i utrzymują jego istnienie i wielkość od tych, którzy tylko mieszkają w Państwie zarabiając tutaj na codzienny chleb.

Przy nadawaniu dyplomu obywatelstwa nowy obywatel musi złoŜyć uroczystą przy-sięgę wierności społeczności narodowej i Państwu. Ten dyplom musi być więzią, która połączy razem wszystkie klasy i sekcje narodu. Powinno być większym honorem bycie obywatelem Rzeszy, nawet jako zamiatacz ulic, niŜ bycie królem w obcym Państwie.

Obywatel ma przywileje, których nie ma obcy. Jest panem w Rzeszy. Ale ten honor pociąga za sobą takŜe obowiązki. Ci, którzy okaŜą się być pozbawieni honoru czy charakteru, będą przestępcami lub zdrajcami Rzeszy, mogą być w kaŜdej chwili pozbawieni praw obywatelstwa. Tym samym staną się zaledwie poddanymi Państwa.

Niemiecka dziewczyna jest poddaną Państwa ale stanie się obywatelką, kiedy wyjdzie za mąŜ. Kobiety, które niezaleŜnie zarabiają na własne utrzymanie mają prawo uzyskania obywatelstwa, jeśli są poddanymi Niemiec.

Przypisy:

16) Ostatni i najsławniejszy średniowieczny alchemik. Urodził się w Basle około roku 1490 i zmarł w Salzburgu w 1541 roku. Nauczał, Ŝe wszystkie metale mogą być transmutowane poprzez jeden pierwotny element wspólny dla nich wszystkich. Nazwał ten element „al-kahest”. Gdyby został on odnaleziony, byłby on kamieniem filozoficznym, uniwersalnym lekarstwem i rozpuszczalnikiem. Wiele aspektów jego nauk obecnie nie jest uwaŜane za tak fantastyczne, jak w tamtych czasach.

249

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego Rozdział IV

Osobowość i ideał państwa narodowego Jeśli podstawowym obowiązkiem Państwa narodowego Narodowych Socjalistów będzie edukacja i wspieranie istnienia tych, którzy są materiałem z którego złoŜone jest państwo, nie wystarczy wspierać tych elementów rasowych, kształcić je i w końcu szkolić je do praktycznego Ŝycia, ale Państwo musi takŜe dostosować swoją organizację, aby sprostać wymaganiom tego zadania.

Byłoby absurdalne ocenianie wartości człowieka poprzez rasę, do której przynaleŜy, jednocześnie wypowiadając wojnę marksistowskiej zasadzie, Ŝe wszyscy ludzie są równi, nie decydując się na doprowadzenie naszej własnej zasady do jej ostatecznych skutków. Jeśli uznamy znaczenie krwi, czyli jeśli uznamy rasę jako fundamentalny element, na którym opiera się wszelkie Ŝycie, musimy zastosować w stosunku do jednostki logiczne konsekwencje tej zasady. Ogólnie naleŜy oceniać wartość narodów na podstawie róŜnych ras z których powstały, naleŜy takŜe rozróŜniać wartość jednostki w obrębie rasy. Zasada, Ŝe jeden człowiek nie jest równy drugiemu, stosuje się takŜe do pojedynczych członków społeczności narodowej.

śaden mózg, na przykład, nie jest równy innemu; poniewaŜ elementy składowe naleŜące do tej samej krwi róŜnią się tysiącem subtelnych szczegółów, chociaŜ mają fundamentalnie tą samą jakość.

Pierwszy skutek tego faktu jest stosunkowo prosty. Mówi on, Ŝe elementy społeczności narodowej o najlepszych jakościach rasowych powinny być zachęcane bardziej niŜ inne do rozmnaŜania się.

To zadanie jest stosunkowo proste, poniewaŜ moŜe zostać dostrzeŜone i przeprowadzone w sposób prawie mechaniczny. Znacznie trudniej wybrać spośród całej mnogości ludzi posiadających najlepsze cechy intelektualne i duchowe i wyznaczyć im obszar działania, który nie tylko będzie w zgodzie z ich nadzwyczajnymi talentami, ale w którym ich działania będą przede wszystkim przynosiły zysk narodowi. Ta selekcja według zdolności i efektywności nie moŜe być przeprowadzona w sposób mechaniczny. Ta praca moŜe być wykonana tylko poprzez ciągłą walkę w codziennym Ŝyciu.

Światopogląd odrzucający demokratyczną zasadę rządów większości, którego celem jest oddanie tego świata najlepszej części ludzkości, musi stosować tą samą arystokratyczną zasadę do jednostek stanowiących społeczność narodową. Musi dbać o to, aby przywódcy i najbardziej wpływowi ludzie byli najlepszymi członkami tej społeczności. Stąd teŜ nie jest oparty na idei większości, ale osobowości.

KaŜdy kto wierzy w to, Ŝe Państwo narodowosocjalistyczne będzie odróŜniać się od innych tylko mechanicznie, poprzez lepszą konstrukcję jego Ŝycia ekonomicznego – dzięki lepszej równowadze pomiędzy nędzą i bogactwem, albo rozszerzeniu na szerokie masy moŜliwości sterowania procesami ekonomicznymi, albo dzięki sprawiedliwszym płacom, albo dzięki eliminacji ogromnych róŜnic w skali wynagrodzeń – kaŜdy, kto tak myśli, rozumie tylko powierzchowne cechy naszego ruchu i nie ma najmniejszego pojęcia o tym, co myślimy, kiedy mówimy o naszym światopoglądzie. Wszystkie wspomniane cechy nie mogą zagwarantować nam dalszego istnienia i z pewnością nie są warunkami wielkości. Naród, który moŜe zadowolić się zewnętrznymi reformami nie ma najmniejszych szans w ogólnej walce na śmierć i Ŝycie pomiędzy narodami świata. Ruch, który ogranicza swoją misję do takich regulacji, które z pewnością są właściwe i sprawiedliwe, nie osiągnie dalekosięŜnej ani głębokiej reformy istniejącego porządku. Cały efekt tych środków ograniczy się do spraw zewnętrznych. Nie dostarczą one narodowi moralnego uzbrojenia które pozwoli mu efektywnie przezwycięŜyć słabości, z powodu których dzisiaj cierpimy.

250

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego Aby naświetlić ten punkt widzenia, warto jeszcze raz spojrzeć na prawdziwe źródła i przyczyny kulturalnej ewolucji ludzkości.

Pierwszy krok, który widzialnie oddzielił ludzkość od zwierząt był to krok, który prowadził do pierwszego wynalazku. Sam wynalazek ma swoje źródło w podstępie i strategii, którą stosował człowiek jako pomocną w walce z innymi istotami o przetrwanie i często do-starczała mu ona jedynych środków, które mógł zastosować w celu osiągnięcia sukcesu w tej walce. Te pierwsze bardzo prymitywne wynalazki nie mogą być przypisane jednostce; późniejszy obserwator, powiedzmy współczesny obserwator, uwaŜa je za zjawisko zbiorowe.

Pewne sztuczki i sprawne taktyki które mogą być zaobserwowane wśród zwierząt rzucają się w oczy obserwatora jako ustanowione fakty które mogą być widziane wszędzie; człowiek nie jest w stanie dłuŜej odkryć ani wyjaśnić ich pierwotnych przyczyn i zadowala się nazywaniem takich zjawisk „instynktownymi”.

W naszym przypadku ten termin nie ma znaczenia. PoniewaŜ kaŜdy, kto wierzy w wyŜszą ewolucję Ŝywych organizmów musi przyznać, Ŝe kaŜdy przejaw pragnienia Ŝycia i walki o przetrwanie musi mieć określony początek w czasie, kiedy dane zjawisko pojawiło się po raz pierwszy. Potem powtarzało się znowu i znowu; rozszerzało się na szersze obszary, aŜ

w końcu weszło ono w podświadomość kaŜdego członka gatunku, gdzie przejawiało się jako

„instynkt”.

Łatwiej to zrozumieć i łatwiej w to uwierzyć w przypadku człowieka. Jego pierwsza zręczna taktyka w walce z resztą zwierząt bez wątpienia miała swoje źródło w kierowaniu istotami posiadającymi specjalne zdolności.

Nie moŜe być wątpliwości, Ŝe osobowość była wówczas jedynym czynnikiem wszystkich decyzji i osiągnięć, które zostały później przejęte przez całą ludzkość. Dokładny przykład tego moŜe być znaleziony w podstawowych zasadach wojskowych, które obecnie stały się bazą wszystkich strategii wojennych. Początkowo pojawiły się one w mózgu jednostki, a w trakcie wielu lat, moŜe nawet tysięcy lat, zostały zaakceptowane ogólnie i tym samym zyskały uniwersalną słuszność.

Człowiek zakończył swoje pierwsze odkrycie robiąc drugie. Oprócz innych rzeczy nauczył się, jak rządzić innymi Ŝywymi istotami, aby słuŜyły mu one w jego walce o przetrwanie. I tak zaczęła się prawdziwie twórcza działalność ludzkości, którą teraz widzimy przed naszymi oczami. Te wynalazki, poczynając od uŜycia kamieni jako broni, poprzez udomowienie zwierząt, wytwarzanie ognia sztucznymi metodami, aŜ do cudownych odkryć naszych czasów, jasno pokazują, Ŝe jednostka była twórcą w kaŜdym przypadku. Im bardziej zbliŜamy się do naszych czasów i im waŜniejsze i bardziej rewolucyjne stają się wynalazki, tym jaśniej widzimy prawdziwość tego stwierdzenia. Wszystkie wynalazki, które widzimy dookoła nas, zostały stworzone przez siły i zdolności twórcze jednostek. I wszystkie te jednostki pomagają człowiekowi wznieść się coraz wyŜej i wyŜej ponad świat zwierząt i całkowicie oddzielić się od tego świata. Stąd teŜ słuŜą one podnoszeniu poziomu ludzkości i ciągle sprzyjają postępowi. To, co kiedyś najbardziej prymitywna sztuczka dawała człowiekowi w jego walce o przetrwanie, kiedy polował w pierwotnym lesie, tą samą pomoc dzisiaj stanowią cudowne odkrycia naukowe, które pomagają mu walczyć o Ŝycie i tworzyć bronie dla przyszłych walk. W ostatecznym rozrachunku wszelkie ludzkie myśli i odkrycia pomagają ludzkości w walce o przetrwanie na tej planecie, nawet jeśli tak zwana praktyczna uŜyteczność odkrycia, wynalazku czy głębokiej teorii naukowej moŜe nie być na pierwszy rzut oka oczywista. Wszystko przyczynia się do podniesienia człowieka wyŜej i wyŜej ponad poziom wszystkich innych istot go otaczających, tym samym wzmacniając i utrwalając jego pozycję; takŜe rozwija się on coraz bardziej w kaŜdym kierunku jako władca na ziemi.

Stąd teŜ wszystkie odkrycia są wynikiem twórczych zdolności jednostki. I wszystkie takie jednostki, czy chcą czy nie, są dobroczyńcami ludzkości, wielkimi i małymi. Poprzez 251

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego ich pracę miliony i miliardy istot ludzkich zostały wyposaŜone w środki ułatwiające ich walkę o przetrwanie.

W ten sposób u źródła cywilizacji materialnej, która dzisiaj rozkwita, zawsze widzimy pojedyncze osoby. Uzupełniają się nawzajem i kaŜdy z nich opiera swoją pracę na pracy innych. To samo jest prawdziwe w odniesieniu do praktycznych zastosowań tych odkryć i wynalazków. Wszystkie metody produkcji są takŜe wynalazkami i w związku z tym zaleŜą od twórczych zdolności jednostki. Nawet czysto teoretyczna praca, która nie moŜe być zmierzo-na w ścisły sposób i poprzedza wszelkie dalsze odkrycia techniczne, jest wyłącznym produktem pojedynczego mózgu. Masy nie dokonują wynalazków, większość nie organizuje ani nie myśli; zawsze robi to tylko indywidualny człowiek.

Zgodnie z tym społeczność ludzka jest dobrze zorganizowana tylko wtedy, gdy moŜliwie najbardziej pomaga twórczym siłom jednostki i wykorzystuje jej pracę dla dobra społeczności. Najwartościowszym czynnikiem odkrycia, czy to w świecie materialnej rzeczywistości czy teŜ abstrakcyjnej idei, jest osobowość samego odkrywcy. Pierwszym i podstawowym obowiązkiem zorganizowanej społeczności narodowej jest umieszczenie wynalazcy tam, gdzie moŜe on najlepiej przysłuŜyć się wszystkim. Właściwie samym celem organizacji jest wdraŜanie tej zasady w praktyce. Tylko w ten sposób moŜna ustrzec się przekleństwa mechanizacji i pozostać Ŝywą istotą. Organizacja musi uosabiać wysiłek wynoszenia ludzi myślących ponad tłum i podporządkowywania tłumu tym ludziom.

Tak więc organizacja nie tylko nie ma prawa zapobiegać wznoszeniu się tych ludzi ponad tłum ale wręcz przeciwnie, musi uŜyć swoich sił aby umoŜliwić i ułatwić to wzniesienie się na tyle, na ile to moŜliwe. Musi zacząć od zasady, Ŝe błogosławieństwa dla ludzkości nigdy nie pochodzą od mas, ale z mózgów twórczych jednostek, którzy poprzez to są prawdziwymi dobroczyńcami ludzkości. W interesie wszystkich leŜy to, aby ludziom o twórczych umysłach dać decydujące znaczenie i ułatwiać ich pracę. Temu wspólnemu interesowi z pewnością nie słuŜy pozwalanie na rządy tłumu, jako Ŝe nie jest on w stanie myśleć, ani nie jest efektywny, ani nie moŜna o nim w Ŝaden sposób powiedzieć, Ŝe jest w jakiś sposób uzdolniony. Rządzić powinni tylko ci, którzy mają naturalne zdolności przywódcze.

Tacy ludzie są wybierani głównie, jak juŜ mówiłem wcześniej, w ciągu twardej walki o przetrwanie. W tej walce wielu upada i w ten sposób pokazuje, Ŝe nie zostali wezwani przez Los do zajmowania najwyŜszych stanowisk; i pozostaje tylko bardzo niewielu moŜe być uwaŜanych za wybrańców. W sferze myśli i twórczości artystycznej, a nawet na polu ekonomii, odbywa się ten sam proces selekcji, jednak – zwłaszcza na polu ekonomii – jego działanie jest mocno ograniczone. Ta sama zasada selekcji rządzi administracją Państwa i ministerstwem organizującym obronę narodu. Idea osobowości rządzi wszędzie, władza jednostki nad podwładnymi i odpowiedzialność jednostki w stosunku do osób znajdujących się ponad nią. Tylko z Ŝycia politycznego ta bardzo naturalna zasada została całkowicie wykluczona. ChociaŜ

cała ludzka cywilizacja wynikła wyłącznie z twórczych zdolności jednostki, zasada, Ŝe liczy się masa – poprzez decyzje większości – pojawia się na zwłaszcza na wyŜszych szczeblach administracji narodowej; i stąd trucizna sączy się stopniowo do wszystkich gałęzi Ŝycia narodowego, powodując prawdziwy rozpad. Niszczycielskie działania judaizmu w róŜnych częściach ciała narodowego mogą być przypisane ciągłym wysiłkom śydów w celu podwaŜenia znaczenia osobowości wśród narodów, które są ich gospodarzami, i w miejsce osobowości, podstawienia dominacji mas. Konstruktywna zasada Aryjczyków jest w ten sposób zastępo-wana destrukcyjną zasadą śydów. Stają się oni „fermentem rozkładu” wśród narodów i ras, i w szerszym sensie, niszczycielami ludzkiej cywilizacji.

Marksizm reprezentuje najbardziej uderzający przykład dąŜenia śydów do wyeliminowania dominującego znaczenia osobowości w kaŜdej sferze Ŝycia ludzkiego i zastąpienia jej liczbową siłą mas. W polityce parlamentarna forma rządów jest wyrazem tych wysiłków.

MoŜemy zaobserwować fatalne skutki wszędzie; od najmniejszej rady parafialnej do najwyŜ-252

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego szych kręgów rządzących narodem. Na polu ekonomii widzimy związki zawodowe, które nie słuŜą prawdziwym interesom pracowników, ale niszczycielskim celom międzynarodowego Ŝydostwa. W tym samym stopniu, w którym zasada osobowości jest wyłączona z ekonomicznego Ŝycia narodu, a zamiast tego wpływ ma aktywność mas, gospodarka narodowa, która powinna słuŜyć całej społeczności, stopniowo podupada w swojej zdolności twórczej. Komitety sklepowe, które zamiast dbać o interesy pracowników, dąŜą do wpływu na proces produkcji, słuŜą temu samemu niszczycielskiemu celowi. Uszkadzają ogólny system produkcji i konsekwentnie ranią jednostkę zaangaŜowaną w przemyśle. Na dłuŜszą metę nie moŜna zaspokoić Ŝądań tłumów tylko poprzez górnolotne teorie. śądania te moŜna zaspokoić tylko dostarczając dobra odpowiadające potrzebom codziennego Ŝycia i poprzez to tworząc przekonanie, Ŝe poprzez produktywną współpracę członków społeczności narodowej, słuŜy ona interesom jednostki.

Nawet gdyby, na bazie swojej teorii masowej, marksizm okazałby się zdolny do przejęcia i rozwinięcia obecnego systemu ekonomicznego, to nie oznaczałoby niczego. Kwestia tego, czy doktryna marksistowska jest właściwa czy nie, nie moŜe być zdecydowana poprzez Ŝaden test który pokazałby, czy moŜe w przyszłości administrować tym, co juŜ istnieje dzisiaj, ale tylko poprzez pytanie, czy posiada ona twórczą siłę dla zbudowania zgodnie z własnymi zasadami cywilizacji, która będzie odpowiednikiem tego, co juŜ istnieje. Nawet gdyby marksizm był po tysiąckroć zdolny do przejęcia obecnego Ŝycia ekonomicznego i podtrzymywania jego działania pod kierunkiem marksistów, takie osiągnięcie niczego nie dowodzi; poniewaŜ zgodnie ze swoimi zasadami, marksizm nigdy nie będzie w stanie stworzyć czegoś, co mogłoby zająć miejsce tego, co istnieje dzisiaj.

Sam marksizm dostarczył dowodu, Ŝe nie jest w stanie tego zrobić. Nie tylko nie był w stanie nigdzie stworzyć własnego systemu kulturalnego czy ekonomicznego; ale nie był nawet w stanie rozwinąć zgodnie z własnymi zasadami systemu kulturalnego i ekonomicznego jaki znalazł gotowy pod ręką. Musiał iść na kompromis, w pewien sposób wrócić do zasady osobowości, poniewaŜ nie mógł obyć się bez tej zasady we własnej organizacji.

Światopogląd rasowy fundamentalnie róŜni się od marksistowskiego, poniewaŜ ten pierwszy uznaje znaczenie rasy i tym samym takŜe wartość jednostki i czyni je filarami swojej struktury. Są to najbardziej znaczące czynniki tego światopoglądu.

Jeśli ruch narodowosocjalistyczny nie zrozumie podstawowego znaczenia tej kluczowej zasady, jeśli tylko polakieruje obecne państwo na zewnątrz i przyjmie jego zasadę większości, nie zrobi nic poza konkurowaniem z marksizmem na jego własnym gruncie. Z tego powodu nie będzie miał prawa nazywać się światopoglądem. Jeśli program socjalny ruchu będzie zawierał eliminację osobowości i zastąpienie jej tłumem, narodowy socjalizm zostanie skaŜony trucizną marksizmu, dokładnie tak samo, jak nasze partie narodowo-burŜuazyjne.

Państwo narodowe musi zapewnić dobrobyt swoich obywateli poprzez uznanie waŜności wartości jednostki we wszelkich okolicznościach i poprzez przygotowanie dróg dla maksymalnej efektywności produkcyjnej we wszystkich gałęziach Ŝycia ekonomicznego, tym samym zabezpieczając jednostce największy moŜliwy udział w ogólnej produkcji.

Stąd Państwo narodowe musi bezlitośnie usunąć ze wszystkich kół rządzących zasadę parlamentarną, zgodnie z którą siła decyzji poprzez głos większości naleŜy do tłumu. Zamiast tego konieczne jest przywrócenie odpowiedzialności jednostki.

Z tego wynikają następujące wnioski:

Najlepsza konstytucja i najlepsza forma rządów to taka, która za naturalne uwaŜa zaj-mowanie przez najlepsze mózgi stanowisk o dominującym znaczeniu i wpływie na społeczność.

Podobnie jak na polu ekonomii człowiek o niezwykłych talentach nie moŜe być wyznaczony z góry, ale musi zgłosić się poprzez własne wysiłki, podobnie jak nieustanny proces kształcenia prowadzi od najmniejszych sklepów do większych przedsiębiorstw, i podobnie jak 253

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego samo Ŝycie jest szkołą, która udziela lekcji, takŜe na polu politycznym nie moŜna nagle „odkryć” politycznego talentu. Geniusz nie moŜe być oceniany według tych samych standardów co inni ludzie.

W swojej organizacji Państwo musi być ustanowione według zasady osobowości, zaczynając od najmniejszej komórki wzwyŜ aŜ do najwyŜszego rządu w kraju.

Decyzje nie są podejmowane przez głos większości, ale tylko przez odpowiedzialne osoby. I słowo „rada” po raz kolejny przywrócone jest do jego pierwotnego znaczenia. KaŜdy człowiek na odpowiedzialnej pozycji ma u boku doradców, ale decyzja jest podejmowana tylko przez tego człowieka.

Zasada, która czyniła z pruskiej armii godny podziwu instrument narodu niemieckiego musi stać się podstawą naszego ustroju państwowego, czyli kaŜdy przywódca musi mieć pełną władzę nad swoimi podwładnymi i być odpowiedzialny przed tymi, którzy są nad nim.

Nawet wtedy nie będziemy mogli obyć się bez tego, co obecnie nazywamy parlamentem. Ale będzie on prawdziwą radą w tym sensie, Ŝe będzie doradzał. Odpowiedzialność mo-Ŝe i musi być ponoszona przez jedną osobę, która zostanie obdarzona władzą i prawem dowodzenia.

Parlament jako taki jest konieczny, poniewaŜ tylko on dostarcza moŜliwości przywódcom na stopniowe wyznaczanie tych, którzy następnie zostaną obdarzeni odpowiedzialnymi stanowiskami.

PoniŜej przedstawiony jest zarys przyszłej organizacji: Od administracji miejskiej do rządu Rzeszy, Państwo narodowe nie będzie miało Ŝadnych ciał przedstawicielskich podejmujących decyzje większością głosów. Będzie miało tylko ciała doradcze pomagające wybranemu przywódcy, który będzie im przydzielał do wykonania róŜne zadania. W pewnych obszarach mogą one, jeśli to konieczne, przyjąć pełną odpowiedzialność, jaką przywódca czy prezes kaŜdej korporacji posiada na większą skalę.

Z zasady Państwo narodowe musi zabronić zwyczaju zasięgania opinii w pewnych problemach politycznych – na przykład ekonomicznych – u osób, które są całkowicie niekompetentne, poniewaŜ brakuje im specjalnego treningu i praktycznego doświadczenia w tych sprawach. W konsekwencji Państwo musi podzielić swoje ciała przedstawicielskie na izbę polityczną i korporacyjną, która reprezentuje odpowiednie zawody i handel.

Aby zapewnić efektywną współpracę pomiędzy tymi dwoma ciałami, nad nimi zostanie umieszczone ciało, które będzie specjalnym senatem.

śadne głosowania nie będą przeprowadzane w izbach ani w senacie. Będą to organizacje stworzone do pracy, a nie maszynki do głosowania. Poszczególni członkowie będą mieli głosy doradcze, ale nie będzie się z nimi wiązało Ŝadne prawo decyzji. Prawo decyzji będzie naleŜało wyłącznie do przewodniczącego, który musi być całkowicie odpowiedzialny za sprawę poddawaną dyskusji.

Zasada łączenia absolutnej władzy i absolutnej odpowiedzialności stopniowo spowoduje wyłonienie wybranej grupy przywódców; co jest w ogóle nie do pomyślenia w naszej obecnej epoce nieodpowiedzialnego parlamentaryzmu.

W ten sposób polityczna konstrukcja narodu będzie harmonizowała z prawami, którymi naród zawdzięcza swoją wielkość w sferze ekonomicznej i kulturalnej.

* * *

Odnośnie moŜliwości wdroŜenia tych zasad w praktyce, chciałbym zwrócić uwagę na fakt, Ŝe zasady parlamentarnej demokracji, w której decyzje są podejmowane głosem większości, nie zawsze rządziły światem. Wręcz przeciwnie, przewaŜały one tylko w krótkich okresach historii, i zawsze były to okresy upadku narodów i Państw.

254

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział IV – Osobowość i ideał państwa narodowego Nie naleŜy jednak wierzyć, Ŝe tak radykalna zmiana moŜe zostać dokonana wyłącznie poprzez czysto teoretyczne środki, zaczynając od góry do dołu; zmiana, jaką opisuję, nie mo-Ŝe ograniczać się do zmiany konstytucji Państwa, ale musi obejmować róŜne obszary legisla-cji i Ŝycia obywatelskiego. Taka rewolucja moŜe zostać przeprowadzona tylko poprzez ruch, który jest zorganizowany według tych zasad i tym samym nosi we własnym organizmie zarodek przyszłego Państwa.

Dlatego ruch narodowosocjalistyczny musi całkowicie zapoznać się z tymi zasadami i wdroŜyć je w praktyce we własnej organizacji, aby mógł nie tylko słuŜyć jako wskazówka dla przyszłego Państwa, ale aby jego własna organizacja mogła później zostać postawiona na miejscu Państwa.

255

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział V – Światopogląd i organizacja

Rozdział V

Światopogląd i organizacja

Państwo narodowe, które próbowałem nakreślić w ogólnym zarysie, nie stanie się rzeczywistością tylko dlatego, Ŝe znamy niezbędne warunki jego istnienia. Nie wystarczy wiedzieć, jaki punkt widzenia przyjmie takie Państwo. Problem jego powstania jest daleko bardziej istotny. Nie moŜna się spodziewać, Ŝe partie, które obecnie istnieją i ciągną zyski z obecnego Państwa, spowodują radykalną zmianę reŜimu albo Ŝe z własnej woli zmienią swoje nastawienie. Jest to tym bardziej niemoŜliwe, Ŝe kierunek spraw znajduje się w rękach śydów i Ŝe śydzi są wszędzie. Jeśli pozwolimy na dalszy niepohamowany rozwój w obecnym kierunku, doprowadzi on do realizacji Ŝydowskiego proroctwa, Ŝe pewnego dnia śydzi pochłoną inne narody i staną się władcami ziemi.

W przeciwieństwie do milionów „burŜuazyjnych” i „proletariackich” Niemców, którzy kroczą ku swojej ruinie głównie z powodu nieśmiałości, gnuśności i głupoty, śyd wytrwale dąŜy do celu i zawsze ma na oku swój przyszły cel. KaŜda partia prowadzona przez niego moŜe walczyć tylko o jego interesy, a jego interesy z pewnością nie mają nic wspólnego z interesami narodów aryjskich.

JeŜeli chcemy urzeczywistnić nasz idealny obraz Państwa narodowego, musimy unie-zaleŜnić się od sił, które teraz kontrolują Ŝycie publiczne i poszukać nowych sił, które będą gotowe i zdolne do podjęcia walki o ten ideał. Walki która musi nastąpić, jako Ŝe pierwszym celem nie będzie zbudowanie Państwa narodowego, a raczej zniszczenie Ŝydowskiego państwa, które obecnie istnieje. Jak to się często zdarza w historii, najtrudniejsze nie jest ustanowienie nowego porządku rzeczy, ale oczyszczenie miejsca na którym moŜna będzie go zbudować. Uprzedzenia i egoistyczne interesy łączą się tworząc wspólny front przeciwko nowej idei i próbują wszelkimi środkami zapobiec jej zwycięstwu, poniewaŜ jest dla nich nie do zaakceptowania albo zagraŜa ich istnieniu.

Dlatego głosiciel nowej idei jest niestety, pomimo jego chęci konstruktywnego działania, zmuszony najpierw odbyć niszczącą bitwę, w celu obalenia istniejącego porządku rzeczy.

Doktryna, której zasady są radykalnie nowe i mają kluczowe znaczenie musi uŜyć ostrego krytycyzmu jako broni, chociaŜ wielu zwolenników moŜe się z tym nie zgadzać.

Jest dowodem bardzo powierzchownej znajomości rozwoju historycznego to, Ŝe tak zwani narodowcy w kółko podkreślają, Ŝe w Ŝadnych okolicznościach nie będą uŜywać negatywnej krytyki, zaś angaŜować się będą tylko w konstruktywną pracę. To tylko infantylny bełkot, który jest typowy dla wszystkich narodowców. Jest to kolejny dowód na to, Ŝe historia naszych czasów nie wpłynęła na ich umysły. Marksizm takŜe ma swoje cele, do których dąŜy i równieŜ uznaje konstruktywną pracę, chociaŜ rozumie przez to tylko ustanowienie despotycznej władzy międzynarodowej Ŝydowskiej finansjery. Pomimo tego, przez siedemnaście lat jego główne działania nadal pozostawały w sferze krytycyzmu. I jakiŜ to był niszczący krytycyzm! Krytycyzm powtarzany w kółko, aŜ Ŝrący kwas przeŜarł stare Państwo tak dokładnie, Ŝe w końcu rozpadło się ono na kawałki. Dopiero wtedy rozpoczęły się tak zwane

„konstruktywne” działania marksizmu. I to było naturalne, właściwe i logiczne. Istniejący porządek rzeczy nie moŜe być obalony przez proklamowanie nowego i upieranie się przy nim. Nie ma co Ŝywić nadziei, Ŝe zwolennicy istniejącego porządku, związani z nim swoimi interesami, przejdą na stronę nowego ruchu tylko przez pokazanie im, Ŝe coś nowego jest konieczne. Wręcz przeciwnie, łatwo moŜe się zdarzyć, Ŝe obok siebie będą istniały dwa róŜne porządki i Ŝe światopogląd zostanie przekształcony w partię, po czym nie będzie w stanie wznieść się wyŜej. Światopogląd jest nietolerancyjny i nie moŜe pozwolić na istnienie obok drugiego. Władczo Ŝąda uznania go za wyłączny i unikalny i całkowitej przemiany w zgodzie 256

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział V – Światopogląd i organizacja

z jego poglądami we wszystkich gałęziach Ŝycia publicznego. Nigdy nie moŜe pozwolić na to, Ŝeby poprzedni porządek rzeczy nadal istniał obok.

Ta sama prawda odnosi się do religii.

Chrześcijaństwo nie zadowoliło się wzniesieniem własnych ołtarzy. Najpierw musiało zniszczyć pogańskie ołtarze. Tylko dzięki tej Ŝarliwej nietolerancji mogła wyrosnąć apodyk-tyczna wiara. Nietolerancja jest nieodłącznym warunkiem rozwoju takiej wiary.

MoŜna się tutaj sprzeciwić, Ŝe to zjawisko, jakie znajdujemy w historii świata, wywodzi się głównie ze specyficznego Ŝydowskiego sposobu myślenia i Ŝe fanatyzm i nietolerancja są typowymi objawami Ŝydowskiej mentalności. To moŜe być po tysiąckroć prawdziwe; i naleŜy bardzo głęboko Ŝałować tego faktu. Nietolerancja i fanatyzm w historii ludzkości mo-gą być godne poŜałowania, i mogą być uznane za obce ludzkiej naturze, ale to nie zmienia w niczym warunków, jakie dzisiaj istnieją. Ludzie, którzy chcą wyzwolić naród niemiecki z warunków, w których on obecnie istnieje, nie mogą łamać sobie głowy nad tym, jak świetnie byłoby, gdyby to czy tamto nigdy nie powstało. Muszą dąŜyć do znalezienia dróg i środków do obalenia tego, co obecnie istnieje. Filozofia Ŝycia oparta na piekielnym duchu nietolerancji moŜe być odrzucona tylko przez doktrynę, która posiada równie zaciekłego ducha i potrafi walczyć w równie zdeterminowany sposób o nową, czystą i absolutnie prawdziwą ideę.

KaŜdy z nas dzisiaj moŜe Ŝałować faktu, Ŝe nadejście chrześcijaństwa było pierwszą okazją do wprowadzenia duchowego terroru w znacznie bardziej wolnym świecie antycznym, ale nie moŜna zaprzeczyć, Ŝe od tego czasu świat został przeniknięty i zdominowany tego rodzaju przymusem, i Ŝe przemoc moŜe być złamana tylko przemocą, a terror przez terror.

Tylko wtedy moŜna stworzyć nowy reŜim poprzez konstruktywną pracę. Partie polityczne mają skłonność do kompromisów; ale światopogląd nigdy się na to nie zgodzi. Partia polityczna moŜe dostosowywać swoje nauki w celu pogodzenia się z przeciwnikami, ale światopogląd ogłasza swoją nieomylność.

W swoich początkach, partie polityczne takŜe mają prawie zawsze intencje zabezpieczenia dla siebie wyłącznej i despotycznej dominacji. Zawsze wykazują słabe tendencje do bycia światopoglądami. Ale ograniczona natura ich programów wystarczy, Ŝeby pozbawić je bohaterskiego ducha, którego wymaga światopogląd. Duch pojednania, który oŜywia ich wolę przyciąga małostkowych i tchórzliwych ludzi, którzy nie nadają się do Ŝadnej krucjaty. Dlatego najczęściej grzęzną oni w tej Ŝałosnej małostkowości na samym początku swojego marszu.

Przestają walczyć o swoją ideologię, i poprzez tak zwaną „pozytywną współpracę” próbują wcisnąć się jak najszybciej w jakiś zakątek istniejącego reŜimu i pozostać tam tak długo, jak to moŜliwe. Ich cały wysiłek kończy się na tym. A jeśli zostaną oderwani od wspólnego Ŝłobu przez konkurencję w bardziej brutalny sposób, ich jedyną ideą jest ponowne przepchnięcie się do niego, siłą lub krętactwem, poprzez hordę innych mających podobne apetyty, nawet kosztem ich najświętszych przekonań. To są polityczne szakale.

Ogólny światopogląd nigdy nie będzie dzielił miejsca z jakimś innym. Dlatego nigdy nie zgodzi się na współpracę z rzeczami, które potępia. Wręcz przeciwnie, czuje się zobligowany do zastosowania wszelkich środków w walce przeciwko staremu porządkowi i całemu światu idei naleŜących do tego porządku, i przygotowania drogi jego zniszczenia.

Te czysto niszczące taktyki, których niebezpieczeństwo jest tak łatwo pojmowane przez wroga tworzącego zjednoczony front przeciw nim dla wspólnej obrony, a takŜe konstruktywne taktyki, które muszą być agresywne aby doprowadzić do sukcesu nowego świata idei – obie te fazy walki wymagają zdecydowanych bojowników. KaŜda nowa filozofia Ŝycia moŜe doprowadzić do zwycięstwa swoich idei tylko jeŜeli najodwaŜniejsze i najaktywniejsze elementy jej epoki i narodu zostaną zebrane pod jej sztandarami w potęŜną walczącą organizację. Dla osiągnięcia tego celu jest absolutnie konieczne wybranie z ogólnego systemu doktryny pewnej liczby idei przemawiających do takich jednostek, które wyraŜone w precyzyjnej formie będą słuŜyły za dogmaty nowego ugrupowania ludzi. Podczas gdy program zwykłej 257

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział V – Światopogląd i organizacja

partii politycznej jest tylko przepisem na upichcenie pomyślnych wyników w następnych powszechnych wyborach, światopogląd wydaje wojnę istniejącemu porządkowi rzeczy, obecnym warunkom, krótko mówiąc – ustanowionemu światopoglądowi.

Nie jest jednak konieczne, Ŝeby kaŜdy pojedynczy człowiek walczący za nową doktrynę w pełni rozumiał ostateczne idee i plany tych, którzy są przywódcami ruchu. Konieczne jest tylko, Ŝeby miał jasny pogląd na podstawowe idee i Ŝeby dogłębnie przyswoił sobie kilka najbardziej podstawowych zasad, aby był przekonany o konieczności doprowadzenia do sukcesu ruchu i jego doktryny. Pojedynczy Ŝołnierz nie jest wtajemniczany w plany strategiczne.

Ale musi podporządkować się sztywnej dyscyplinie, być głęboko przekonany o słuszności i waŜności swojej sprawy i musi się im poświęcić bez reszty. Podobnie zwolennik ruchu musi zostać zapoznany z jego dalekosięŜnymi celami, potęŜną wolą inspirującą ruch i jego wielką przyszłością.

Gdyby kaŜdy Ŝołnierz w armii był generałem i miał do tego odpowiednie szkolenie i zdolności, taka armia nie byłaby efektywnym narzędziem walki. Podobnie ruch polityczny nie byłby zbyt efektywny w walce o światopogląd, gdyby składał się wyłącznie z intelektualistów. Nie, zwykli Ŝołnierze takŜe są potrzebni. Bez nich nie moŜna ustanowić Ŝadnej dyscypliny.

Ze swojej natury, organizacja moŜe istnieć tylko jeśli przywódcom o wysokich zdolnościach intelektualnych podporządkowana jest duŜą masa ludzi emocjonalnie oddanych sprawie. Utrzymywanie dyscypliny w grupie dwustu równie inteligentnych i zdolnych ludzi jest na dłuŜszą metę znacznie trudniejsze niŜ w grupie stu dziewięćdziesięciu mniej zdolnych ludzi i dziesięciu ludzi z wyŜszym wykształceniem.

Socjaldemokraci bardzo wiele zyskali uznając tą prawdę. Wzięli szerokie masy ludzi, którzy właśnie ukończyli słuŜbę wojskową i nauczyli się poddawać dyscyplinie, i poddali tą masę ludzi dyscyplinie organizacji socjaldemokratycznej, która była nie mniej sztywna niŜ ta obowiązująca w słuŜbie wojskowej. Organizacja socjaldemokratów była armią podzieloną na oficerów i Ŝołnierzy. Niemiecki robotnik który odbył swoją słuŜbę wojskową stawał się w tej armii szeregowcem, a Ŝydowski intelektualista był oficerem. Niemieccy funkcjonariusze związków zawodowych mogą być porównani do podoficerów. Fakt, na który nasze klasy średnie zawsze patrzyły obojętnie – Ŝe tylko tak zwane niewykształcone klasy przyłączały się do marksistów – był powodem, dla którego ta partia osiągnęła sukces. Podczas gdy partie burŜuazyjne, złoŜone w większości z inteligencji, były nieodpowiedzialnymi bandami niezdy-scyplinowanych jednostek, ze znacznie mniej inteligentnego materiału ludzkiego przywódcy marksistów sformowali armię partyjnych bojowników którzy wykonywali polecenia swoich Ŝydowskich panów tak samo ślepo jak poprzednio polecenia niemieckich oficerów. Niemieckie klasy średnie, które nigdy nie zawracały sobie głowy problemami psychologicznymi, poniewaŜ czuły się wyŜsze w tych sprawach, nie uwaŜały za konieczne zastanowić się nad głębokim znaczeniem tego faktu i niebezpieczeństwem ukrytym wewnątrz niego. Uwierzyli, Ŝe ruch polityczny, którego zwolennicy wywodzą się wyłącznie z kręgów inteligencji musi z tego powodu mieć większe znaczenie i lepsze podstawy do odniesienia sukcesu, a nawet większe prawdopodobieństwo objęcia rządów niŜ partia złoŜona z ignoranckich mas. Zupełnie nie zrozumieli faktu, Ŝe siła partii politycznej nigdy nie leŜy w inteligencji i niezaleŜności ducha w szeregach swoich członków, ale w duchu podporządkowania z jakim idą oni za swoimi intelektualnymi przywódcami. Największe znaczenie ma samo przywództwo. Kiedy dwie grupy Ŝołnierzy walczą ze sobą zwycięstwo nie przypadnie tej stronie, w której kaŜdy Ŝołnierz świetnie zna zasady strategii, ale tej stronie, która ma najlepszych przywódców, a jednocześnie najlepiej zdyscyplinowanych, ślepo posłusznych i wyćwiczonych Ŝołnierzy.

To jest podstawowa wiedza, jaką trzeba zawsze mieć na uwadze, kiedy rozwaŜamy moŜliwość przekształcenia światopoglądu w praktyczną rzeczywistość.

258

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział V – Światopogląd i organizacja

Jeśli zgodzimy się, Ŝe aby wprowadzić jakiś światopogląd w Ŝycie musi on być wcielony w walczący ruch, logiczną konsekwencją jest, Ŝe program tego ruchu musi brać pod uwagę materiał ludzki, jaki ma do dyspozycji. Podobnie jak ostateczne cechy ruchu i jego podstawowe zasady muszą być absolutnie jasne i jednoznaczne, tak samo program propagandowy musi być dobrze sporządzony, aby oddziaływał psychologicznie na tych, bez pomocy których najszlachetniejsze idee są skazane na pozostanie w wiecznym świecie idei.

Jeśli idea Państwa narodowego, która jest obecnie niejasnym Ŝyczeniem, ma pewnego dnia odnieść jasny i określony sukces, z niewyraźnej i ogromnej masy myśli trzeba wyłonić pewne określone zasady, które ze swojej natury i treści są obliczone na przyciągnięcie szerokiej masy zwolenników; innymi słowy takiej grupy ludzi, która moŜe zagwarantować, Ŝe będzie walczyć o te zasady. Tą grupą ludzi są niemieccy robotnicy.

Dlatego program nowego ruchu został skondensowany do dwudziestu pięciu podstawowych postulatów. Mają one przede wszystkim dać zwykłemu człowiekowi przybliŜony szkic celów ruchu. Są one, moŜna powiedzieć, wyznaniem wiary z jednej strony pomyślanym na przyciągnięcie zwolenników do ruchu, a z drugiej strony na zjednoczenie tych zwolenników.

W tych sprawach nigdy nie wolno nam tracić z oczu następującej rzeczy: to, co nazywamy programem ruchu jest całkowicie słuszne dopóki rozwaŜane są jego ostateczne cele, ale w odniesieniu do sposobu jego sformułowania powinny być wzięte pod uwagę pewne względy psychologiczne. Stąd teŜ, z upływem czasu, mogą powstać opinie, Ŝe pewne zasady powinny być inaczej wyraŜone albo mogą być lepiej sformułowane. Ale kaŜda próba innego sformułowania ma fatalny efekt w większości przypadków. Coś, co powinno być ustalone i nienaruszalne staje się przedmiotem dyskusji. Kiedy tylko jeden punkt zostanie usunięty ze sfery dogmatycznej pewności, dyskusja nie doprowadzi do nowego i lepszego sformułowania o większej spójności, ale moŜe prowadzić do nieskończonych debat i ogólnego zamieszania.

W takich przypadkach zawsze naleŜy się dokładnie zastanowić nad tym, czy lepsza będzie nowa i bardziej odpowiednia formuła, chociaŜ moŜe spowodować kontrowersje wewnątrz ruchu, czy lepiej będzie jednak pozostawić starą formułę, która chociaŜ moŜe nie jest najlepsza, ale reprezentuje w sobie solidny i wewnętrznie jednorodny organizm. Wszelkie doświadczenia pokazują, Ŝe ta druga alternatywa jest lepsza. Dopóki te zmiany dotyczą tylko powierzchownych form, takie poprawki zawsze wydają się być poŜądane i moŜliwe. Ale w ostatecznym rozrachunku większość ludzi myśli powierzchownie, i w związku z tym istnieje wielkie niebezpieczeństwo, Ŝe to, co jest tylko powierzchownym sformułowaniem programu, ludzie uznają za najwaŜniejszy cel ruchu. W ten sposób wola i siła walki w słuŜbie idei zostaną osłabione, a energia, która powinna być skierowana na świat zewnętrzny, zostanie rozpro-szona w dyskusjach programowych wewnątrz szeregów ruchu.

Dla doktryny, która jest słuszna w swoich głównych załoŜeniach, jest mniej niebezpieczne utrzymywanie sformułowań, które mogą nie być juŜ całkiem odpowiednie, niŜ próby ich ulepszania i tym samym pozwalanie na to, Ŝeby podstawowe zasady ruchu, dotychczas uwaŜane za twarde jak granit, stały się przedmiotem ogólnej dyskusji, która moŜe mieć nieszczęśliwe konsekwencje. Trzeba tego unikać zwłaszcza wtedy, gdy ruch ciągle walczy o zwycięstwo. Bo czy moŜna natchnąć ludzi ślepą wiarą w prawdziwość doktryny, jeśli wątpliwości i niepewność są podsycane przez ciągłe zmiany w jej powierzchownych sformułowa-niach?

Nie naleŜy szukać najwaŜniejszych elementów doktryny w jej powierzchownych for-mułach, ale tylko w jej wewnętrznym znaczeniu. I to znaczenie jest niezmienne. W interesie ruchu jest usunięcie wszystkiego, co prowadzi do dezintegracji i niepewności w celu utrzymania zjednoczonej siły koniecznej do odniesienia zwycięstwa.

Po raz kolejny moŜemy się uczyć od Kościoła katolickiego. ChociaŜ czasami, i zwykle zupełnie niepotrzebnie, jego system dogmatów jest w konflikcie z naukami ścisłymi i odkry-259

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział V – Światopogląd i organizacja

ciami naukowymi, nie zmienia on ani sylaby w swoim nauczaniu. Dobrze zrozumiał, Ŝe jego siły oporu zostałyby osłabione poprzez wprowadzanie większych lub mniejszych adaptacji doktrynalnych odpowiadających tymczasowym wnioskom naukowym, które w rzeczywistości zawsze są zmienne. Z tego powodu ściśle trzyma się ustanowionych dogmatów, które nadają całemu systemowi charakter wiary. I taki jest powód, dlaczego obecnie jest mocniejszy niŜ kiedykolwiek. MoŜna przepowiedzieć, Ŝe im szybciej będą zmieniać się zjawiska dookoła niego, tym więcej ślepo przywiązanych ludzi będzie on przyciągał jako stały biegun pośród powszechnej zmienności.

Dlatego ktokolwiek powaŜnie pragnący zwycięstwa idei Państwa narodowego musi zrozumieć, Ŝe to zwycięstwo moŜe być osiągnięte tylko poprzez walczący ruch, i Ŝe ten ruch musi opierać swoją siłę tylko na granitowej podstawie niezagroŜonego i spójnego programu.

W odniesieniu do jego formuł nie moŜe on nigdy iść na ustępstwa wobec ducha czasów, ale musi utrzymywać formę ustaloną raz na zawsze jako właściwą; przynajmniej dopóki zwycięstwo nie uwieńczy jego wysiłków. Przed osiągnięciem tego celu kaŜda próba otwarcia dyskusji na temat stosowności tego czy tamtego punktu w programie moŜe spowodować dezintegrację trwałości i siły walki ruchu, jeśli jego zwolennicy wezmą udział w takim wewnętrznym sporze. Niektóre „poprawki” wprowadzone dzisiaj mogą być poddane krytycznej ocenie jutro, Ŝeby zostać zastąpione czymś lepszym pojutrze. Kiedy bariera zostanie raz pokonana, droga stoi otworem i znamy tylko jej początek, ale nie wiemy, do jakiego bezbrzeŜnego morza moŜe ona doprowadzić.

Ta istotna zasada musi zostać uznana w praktyce przez członków ruchu narodowosocjalistycznego od samego początku. W swoim dwudziestopięciopunktowym programie NSDAP ustanowiła podstawę, która musi pozostać niewzruszona. Członkowie ruchu, zarówno obecni jak i przyszli, nigdy nie mogą się czuć powołani do podejmowania krytycznego przeglądu tych postulatów, ale powinni się czuć zobligowani do wdraŜania ich w praktyce takimi, jakie są. Inaczej kolejne pokolenie będzie z kolei tracić energię na czysto formalne prace wewnątrz partii zamiast zdobywać nowych zwolenników ruchu i tym samym powiększać jego siłę. Dla większości naszych zwolenników istota ruchu leŜy nie w literach naszych tez, ale w znaczeniu, jakie im przypisujemy.

Nowy ruch zawdzięcza swoją nazwę tym rozwaŜaniom, i późniejszy program został

stworzony w zgodzie z nimi. One są podstawą naszej propagandy. W celu doprowadzenia do zwycięstwa idei Państwa narodowego, musiała zostać załoŜona powszechna partia, która nie składa się tylko z intelektualnych przywódców, ale takŜe z robotników fizycznych. KaŜda próba wdroŜenia tych teorii w praktyce bez pomocy organizacji bojowej byłaby dzisiaj skazana na niepowodzenie, podobnie jak upadała w przeszłości i musi upaść w przyszłości. Dlatego nasz ruch jest nie tylko usprawiedliwiony, ale jest wręcz zobligowany do uwaŜania się za orędownika i przedstawiciela tych idei. Fundamentalne zasady ruchu narodowosocjalistycznego oparte są na idei narodowej, i idee narodowe są narodowosocjalistyczne. Jeśli narodowy socjalizm ma zwycięŜyć, musi niewzruszenie trzymać się tego faktu, i po raz kolejny ma nie tylko prawo, ale i obowiązek podkreślać jak najbardziej zdecydowanie, Ŝe kaŜda próba repre-zentowania idei narodowych poza NSDAP jest bezowocna i w większości przypadków oszu-kańcza.

Jeśli naszemu ruchowi będą czynione wyrzuty, Ŝe „zmonopolizował” ideę narodową, moŜna dać tylko jedną odpowiedź.

Nie tylko zmonopolizowaliśmy ideę narodową, ale praktycznie rzecz biorąc, stworzy-liśmy ją.

To, co dotychczas istniało pod tą nazwą było całkowicie niezdolne do wpłynięcia na los naszego narodu, poniewaŜ wszystkim tym ideom brakowało politycznego i spójnego sformułowania. W większości przypadków były to tylko izolowane i niespójne poglądy, mniej lub bardziej słuszne. Całkiem często były ze sobą nawzajem sprzeczne i nie było Ŝadnej 260

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział V – Światopogląd i organizacja

wewnętrznej spójności wśród nich. A nawet jeśli ta wewnętrzna spójność istniała, była o wiele za słaba, aby uformować podstawy jakiegoś ruchu.

Tylko ruch narodowosocjalistyczny dowiódł, Ŝe jest zdolny do wypełnienia tego zadania.

* * *

Wszelkiego rodzaju związki i ugrupowania, duŜe i małe, roszczą sobie prawo do słowa „narodowy”. To jeden z wyników pracy, jaką wykonał narodowy socjalizm. Bez tej pracy, Ŝadna z tych partii nie pomyślałaby nawet o przyjęciu słowa „narodowy”. Ten wyraz nic by dla nich nie znaczył, a zwłaszcza ich szefowie nigdy nie mieliby Ŝadnego związku z tą ideą.

Dopóki praca Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej dała tej idei znaczenie w ustach wszystkich ludzi. Przede wszystkim nasza partia, poprzez sukces propagandowy, pokazała siłę idei narodowej; tak Ŝe inni, próbując zyskać neofitów, poczuli się zmuszeni do pójścia za naszym przykładem, przynajmniej w słowach.

Tak jak dotychczas wykorzystywali wszystko dla swoich małostkowych wyborczych celów, dzisiaj uŜywają słowa „narodowy” tylko jako powierzchowny i pusto brzmiący dźwięk w celu przeciwdziałania sile wraŜenia, jakie NSDAP wywiera na członkach tych innych partii. Tylko pragnienie podtrzymania ich istnienia i strach, Ŝe nasz ruch moŜe zwycięŜyć, poniewaŜ jest oparty na światopoglądzie o uniwersalnym znaczeniu, i poniewaŜ czują, Ŝe wyłączny charakter naszego ruchu stanowi dla nich zagroŜenie – tylko z tych powodów uŜywają słów, które odrzucili osiem lat temu, wyśmiewali siedem lat temu, uznali za głupie sześć lat temu, zwalczali pięć lat temu, nienawidzili cztery lata temu, a w końcu, dwa lata temu, włą-czyli je do ich obecnego słownictwa politycznego, uŜywając ich jako wojennych haseł w ich walce.

I konieczne jest nawet teraz ponowne zwrócenie uwagi na fakt, Ŝe Ŝadna z tych partii nie ma najmniejszego pojęcia, czego potrzebuje naród niemiecki. Najbardziej uderzającym dowodem jest powierzchowny sposób, w jaki uŜywają słowa „narodowy”.

Nie mniej niebezpieczni są ci, którzy biegają dookoła jako pół-narodowcy formułując fantastyczne programy, przewaŜnie oparte na jakiejś idei która sama w sobie moŜe być słuszna, ale poniewaŜ jest izolowanym poglądem, nie ma Ŝadnego zastosowania w tworzeniu wielkiego i jednorodnego ugrupowania bojowego i w Ŝaden sposób nie moŜe słuŜyć jako podstawa jego organizacji. Ci ludzie, obmyślający programy częściowo składające się z ich własnych idei, a częściowo z idei zabranych innym, o których gdzieś czytali, są zwykle bardziej niebezpieczni niŜ zdeklarowani przeciwnicy idei narodowej. W najlepszym przypadku są ja-łowymi teoretykami, ale częściej złośliwie mieszają w umysłach ludzi. Wierzą, Ŝe mogą zamaskować swoją umysłową marność, bezowocność ich wysiłków i ich brak stabilności poprzez zapuszczenie długich bród i wykonywanie staroŜytnych niemieckich gestów.

W obliczu tych wszystkich daremnych prób, warto przypomnieć czasy, kiedy nowy ruch narodowosocjalistyczny rozpoczynał swoją walkę.

261

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

Rozdział VI

Pierwszy okres naszej walki

Jeszcze nie ucichły echa naszego pierwszego wielkiego zebrania w Hof-bräuhausfestsaal 24 lutego 1920 roku, kiedy zaczęliśmy przygotowania do następnego zebrania. Do tego czasu musieliśmy ostroŜnie rozwaŜać próbę odbywania małego zebrania co miesiąc albo w najlepszym razie raz na dwa tygodnie w mieście takim jak Monachium; ale teraz zdecydowaliśmy, Ŝe będziemy organizować masowe zebrania co tydzień. Nie muszę mówić, Ŝe pytaliśmy się z niepokojem przy kaŜdej okazji: Czy ludzie przyjdą i będą słuchać? Osobiście byłem mocno przekonany, Ŝe jeśli tylko przyjdą, to pozostaną i będą słuchać.

W tym okresie sala Hofbräuhaus w Monachium nabrała dla nas, narodowych socjalistów, rodzaju mitycznego znaczenia. Co tydzień odbywało się zebranie, prawie zawsze w tej sali, i za kaŜdym razem sala była wypełniona lepiej niŜ poprzednio, a publiczność bardziej uwaŜna.

Zaczynając od tematu „Odpowiedzialność za wojnę”, który nikogo w tym czasie nie obchodził, i przechodząc do dyskusji o traktatach pokojowych, zajmowaliśmy się prawie wszystkim, co słuŜyło pobudzeniu umysłów naszych słuchaczy i zainteresowaniu ich naszymi ideami. Zwracaliśmy uwagę na traktaty pokojowe. To, co nowy ruch przepowiadał przed tymi masami ludzi spełniło się prawie w kaŜdym szczególe. Dzisiaj łatwo jest mówić i pisać o tych sprawach. Ale wtedy na masowe zebrania uczęszczała nie drobna burŜuazja, ale proletariusze, którzy byli podburzani przez agitatorów, i krytykowanie traktatu wersalskiego oznaczało atak na republikę i dowód tendencji reakcyjnych, jeśli nie monarchistycznych. W momencie, w którym wypowiadano pierwsze słowo krytyki na temat traktatu wersalskiego, moŜna było się spodziewać natychmiastowej odpowiedzi, która była prawie stereotypowa: „A Brześć Litewski?” „Brześć Litewski!” Wtedy tłum zaczynał mruczeć i to mruczenie stopniowo narastało do wycia, dopóki mówca nie zaprzestał prób ich przekonania. To było jak walenie głową w mur. Ci ludzie nie słuchali ani nie rozumieli, Ŝe Wersal był skandalem i hańbą i Ŝe ten dyktat oznacza rozbój w biały dzień w stosunku do naszego narodu. Niszczycielska praca wykonana przez marksistów i trująca propaganda zewnętrznego wroga okradła tych ludzi z ich rozumu. I nie było co narzekać. Wina po tej stronie była ogromna. Co zrobiła niemiecka burŜuazja aby zatrzymać tą straszliwą kampanię dezintegracji, aby sprzeciwić się jej i otworzyć drogę do poznania prawdy poprzez lepsze i dokładniejsze wyjaśnienie sytuacji niŜ to dawane przez marksistów? Zupełnie nic. Wtedy nigdy nie widziałem tych, którzy teraz są wielkimi apostołami narodu. MoŜe mówili do wybranych grup, na herbatkach własnych małych koterii; ale tam, gdzie powinni być, gdzie działały wilki, nigdy nie ryzykowali pojawienia się, chyba Ŝe mieli okazję wyć razem z wilkami.

Co do mnie, zobaczyłem wtedy jasno, Ŝe dla małej grupy, która wówczas tworzyła nasz ruch, kwestia winy wojennej musi być wyjaśniona w świetle prawdy historycznej. Podstawowym warunkiem przyszłego sukcesu naszego ruchu było uświadomienie znaczenia traktatów pokojowych masom ludzi. W opinii mas, traktaty pokojowe oznaczały sukces demokracji. Dlatego konieczne było zajęcie przeciwnego stanowiska i wkopanie się w umysły ludzi jako wrogowie traktatów pokojowych; tak aby później, kiedy naga prawda o tym podłym oszustwie zostanie ujawniona w całym swoim okropieństwie, ludzie przypomnieli sobie, jaką pozycję wówczas zajmowaliśmy i aby poparli nas.

JuŜ w tym czasie zająłem stanowisko w tych waŜnych podstawowych kwestiach, w których opinia publiczna myliła się jako całość. Sprzeciwiałem się tym złym przekonaniom nie zwracając uwagi na popularność czy nienawiść, i byłem gotów stanąć do walki. Narodo-262

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

wosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza ma być panem opinii publicznej, nie urzędnikiem parafialnym. Nie moŜe słuŜyć masom, ma nad nimi zapanować.

W przypadku kaŜdego ruchu, zwłaszcza na etapie jego walki, istnieje naturalna pokusa dostosowania się do taktyki przeciwnika i stosowanie tych samych haseł, jeśli ta taktyka okazała się skuteczna w doprowadzeniu ludzi do szalonych wniosków albo do przyjęcia błędnej postawy wobec danej kwestii. Ta pokusa jest silna zwłaszcza wtedy, kiedy moŜna znaleźć motywy, które chociaŜ są całkowicie iluzoryczne, wydają się wskazywać na te same cele, do których dąŜy młody ruch. Ludzkie tchórzostwo tym łatwiej przyjmie te argumenty, które dają pozory usprawiedliwienia „z jego punktu widzenia” w braniu udziału w karygodnej polityce prowadzonej przez przeciwnika.

Kilkakrotnie doświadczyłem takich przypadków, kiedy trzeba było uŜyć największej energii, aby zapobiec popłynięciu naszego ruchu zgodnie z ogólnym prądem, który został

sztucznie wywołany. Ostatni taki przypadek wystąpił, kiedy nasza niemiecka prasa, [Hecuba]

egzystencji narodu niemieckiego, podniosła kwestię Północnego Tyrolu do rozmiaru, który powaŜnie zagraŜał interesom narodu niemieckiego. Nie zastanawiając się nad tym, czyim interesom słuŜą, kilku tak zwanych „narodowców”, kilka partii i stowarzyszeń dołączyło się do ogólnego wołania, po prostu ze strachu przed opinią publiczną prowokowaną przez śydów, i głupio przyłączyli się do pomocy w walce przeciwko systemowi, który my, Niemcy powinniśmy zwłaszcza w tych dniach uwaŜać za jedyny promień światła w tym szalonym świecie. Podczas gdy międzynarodowe Ŝydostwo powoli ale dokładnie dusi nas, nasi tak zwani patrioci krzyczą przeciwko człowiekowi i systemowi który miał odwagę uwolnić się z pęt Ŝydomasonerii przynajmniej w jednej części świata i stworzył siły narodowego oporu przeciwko tej międzynarodowej truciźnie. Ale słabe charaktery ulegają pokusie płynięcia z wiatrem i kapitulowania przed okrzykami opinii publicznej. Bo to naprawdę była kapitulacja.

Oni są tak przyzwyczajeni do kłamstw i tak moralnie nikczemni, Ŝe nie przyznają tego nawet przed sobą, ale prawda pozostaje taka, Ŝe tylko tchórzostwo i strach przed uczuciami opinii publicznej wywołanymi przez śydów popchnęła pewnych ludzi do dołączenia się do wrzawy.

Wszystkie inne przedstawiane wyjaśnienia były tylko Ŝałosnymi wymówkami winowajców świadomych swojej winy.

Dlatego konieczne było chwycenie steru Ŝelazną ręką, aby ocalić ruch przed płynię-ciem po kursie prowadzącym na skały. Oczywiście próba takiej zmiany kursu nie była wówczas popularnym manewrem, poniewaŜ wszystkie wiodące siły opinii publicznej były aktywne i wielki płomień publicznych uczuć oświetlał tylko jeden kierunek. Taka decyzja prawie zawsze sprowadza niełaskę na tego, kto ośmieli się ją podjąć. W historii niemało ludzi zostało obrzuconych kamieniami za zrobienie czegoś, za co potomność dziękowała im na kolanach.

Ale ruch musi liczyć na potomnych, a nie na poklask ruchu. MoŜe być tak, Ŝe w takich momentach pewne jednostki będą musiały wytrzymać cierpienie; ale nie powinni zapominać, Ŝe nadejdzie moment wyzwolenia i Ŝe ruch, którego celem jest przekształcenie świata musi słuŜyć przyszłości, a nie mijającej godzinie.

W tym miejscu moŜna podkreślić, Ŝe największe i najtrwalsze sukcesy w historii były przewaŜnie tymi, które były najmniej zrozumiałe na początku, poniewaŜ sprzeciwiały się one opinii publicznej, jej poglądom i Ŝyczeniom w tym czasie.

Doświadczyliśmy tego podczas naszego pierwszego wystąpienia publicznego. Prawdę mówiąc, nie spotkaliśmy się z uznaniem publiczności, ale spowodowaliśmy szaleńczy atak.

W tych dniach prawie zawsze zdarzało się, Ŝe stawałem przed zbiorowiskiem ludzi, którzy wierzyli w coś dokładnie przeciwnego niŜ ja chciałem powiedzieć i którzy chcieli czegoś dokładnie przeciwnego niŜ to, w co ja wierzyłem. Musiałem spędzić kilka godzin na przekonywaniu dwóch albo trzech tysięcy ludzi, aby porzucili oni poglądy jakie mieli poprzednio, niszcząc podstawy tych poglądów cios za ciosem i w końcu doprowadzając ich na grunt naszych własnych przekonań i naszego światopoglądu.

263

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

Nauczyłem się wtedy czegoś istotnego, mianowicie wyrywania z rąk wroga broni, jakich uŜywał w odpowiedzi. Szybko zauwaŜyłem, Ŝe nasi przeciwnicy, zwłaszcza osoby które prowadziły w dyskusjach, posiadały pewien określony zestaw argumentów, z których wyprowadzały w kółko powtarzane sprzeciwy wobec naszych twierdzeń. Jednolity charakter tego trybu postępowania wskazywał na systematyczne i ujednolicone szkolenie. Tak więc byliśmy w stanie zrozumieć niewiarygodny sposób, w jaki propagandziści wroga byli dyscy-plinowani, i jestem dzisiaj dumny Ŝe nie tylko odkryłem sposoby na spowodowanie niesku-teczności tej propagandy, ale i pobiłem jej twórców ich własnymi środkami. Dwa lata później byłem mistrzem w tej sztuce.

W kaŜdym moim przemówieniu waŜne było wcześniejsze przemyślenie moŜliwych form i treści kontrargumentów jakich moŜna było się spodziewać w dyskusji, tak aby w trakcie mojego przemówienia moŜna było się z nimi rozprawić i je obalić. W tym celu konieczne było wspomnienie wszystkich moŜliwych sprzeciwów i pokazanie ich niespójności; tym łatwiej było zyskać zwolenników przez usunięcie z ich pamięci argumentów, które zrobiły na nich wraŜenie, tak więc uprzedzaliśmy ich repliki. To, czego się nauczyli, było obalane zanim zdąŜyli o tym wspomnieć i to powodowało, Ŝe tym uwaŜniej słuchali tego, co miałem do powiedzenia.

Dlatego po moim pierwszym przemówieniu na temat traktatu wersalskiego, które wygłosiłem Ŝołnierzom będąc jeszcze instruktorem politycznym w moim pułku, zmieniłem tytuł

i temat i odtąd mówiłem o „Traktatach pokojowych w Brześciu Litewskim i Wersalu”. Z dyskusji, jaka nastąpiła po moim pierwszym wykładzie szybko upewniłem się, Ŝe w rzeczywistości ludzie niczego nie wiedzą na temat traktatu w Brześciu Litewskim i Ŝe partyjnej propagandzie udało się zaprezentować ten traktat jako jeden z najbardziej skandalicznych aktów przemocy w historii świata.

W efekcie uporczywości, z jaką to kłamstwo było w kółko powtarzane masom ludzi, miliony Niemców uwaŜali traktat wersalski za zwykłe wymierzenie kary za przestępstwo popełnione przez nas w Brześciu Litewskim. Dlatego uwaŜali wszelki sprzeciw w stosunku do Wersalu za niesprawiedliwy i wielu przypadkach istniała prawdziwa moralna niechęć do takiego postępowania. Taki był teŜ powód, dlaczego bezczelne i potworne słowo „reparacje”

weszło do powszechnego uŜytku w Niemczech. To obłudne kłamstwo wydawało się milio-nom naszych doprowadzonych do rozpaczy rodaków wypełnieniem wyŜszej sprawiedliwości.

To straszna myśl, ale taka była prawda. Najlepszym dowodem na to była propaganda, jaką rozpocząłem przeciwko Wersalowi poprzez wyjaśnianie traktatu z Brześcia Litewskiego. Porównywałem oba traktaty punkt po punkcie i pokazywałem, jak naprawdę jeden z nich był

niezwykle ludzki, w przeciwieństwie do nieludzkiego barbarzyństwa tego drugiego. Efekt był

uderzający. Kiedy mówiłem o tym przed zbiorowiskiem dwóch tysięcy ludzi, często widziałem trzy tysiące sześćset wrogich oczu wlepionych we mnie. I trzy godziny później przede mną falowała masa sprawiedliwego oburzenia i wściekłości. Wielkie kłamstwo zostało wyko-rzenione z serc i mózgów tłumu złoŜonego z tysięcy jednostek, a w jego miejscu znalazła się prawda.

Te dwa wykłady – „O przyczynach wojny światowej” i „O traktatach pokojowych w Brześciu Litewskim i Wersalu” – uwaŜałem wówczas za najwaŜniejsze ze wszystkich. Dlatego powtarzałem je wiele razy, zawsze dając im nowy wydźwięk; aŜ w końcu zapanowała całkowicie jasna i jednomyślna opinia wśród ludzi, spośród których nasz ruch rekrutował pierwszych członków.

Co więcej, dzięki tym zebraniom powoli stawałem się mówcą na masowych zebraniach, i zyskiwałem praktykę w patosie i gestach potrzebnych w duŜych salach mieszczących tysiące ludzi.

Poza małymi kręgami o których wspominałem, wówczas nie znalazłem Ŝadnej partii zaangaŜowanej w wyjaśnianie ludziom spraw w ten sposób. śadna z tych partii, która dzisiaj 264

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

mówi tak, jak gdyby to ona doprowadziła do zmian w opinii publicznej, nie była wówczas aktywna. Jeśli przywódca polityczny, nazywający się nacjonalistą, rozpoczynał gdzieś dyskusję na ten temat, robił to tylko w kręgach które w większości zgadzały się z jego przekonaniami i robił to głównie po to, aby utwierdzić ich w tych przekonaniach. Ale nie to było wtedy potrzebne. Potrzebne było wygranie poprzez propagandę i przekonywanie tych, których opinie i postawy umysłowe utrzymywały w obozie przeciwnika.

Jednostronicowa ulotka była przez nas zastosowana aby pomóc w tej propagandzie.

Kiedy jeszcze byłem Ŝołnierzem, napisałem ulotkę, w której porównywałem traktat z Brześcia Litewskiego z traktatem wersalskim. Ta ulotka była drukowana i rozprowadzona w duŜej liczbie. Później uŜyłem jej dla partii, i równieŜ skutecznie. Nasze pierwsze zebrania wyróŜ-niały się dlatego, Ŝe były tam stoły pokryte ulotkami i broszurami róŜnego rodzaju. Ale opie-raliśmy się przede wszystkim na słowie mówionym. I tak naprawdę jest to jedyny sposób zdolny rozpocząć wielką rewolucję, która będzie się opierać na gruncie psychologicznym.

W pierwszym tomie stwierdziłem juŜ, Ŝe wszystkie potęŜne wydarzenia które zmieniły obraz świata opierały się nie na słowie pisanym, ale mówionym. Na ten temat była długa dyskusja w prasie, kiedy nasza sprytna burŜuazja mocno sprzeciwiła się moim tezom. Ale powód tego nastawienia wprawił sceptyków w zakłopotanie. BurŜuazyjni inteligenci protestowali przeciwko mojej postawie po prostu dlatego, Ŝe oni sami nie mieli siły ani zdolności do wpłynięcia na masy poprzez słowo mówione; poniewaŜ zawsze opierali się wyłącznie na pomocy pisarzy i nigdy nie wchodzili na scenę jako mówcy w celu pobudzenia ludzi. Taki rozwój wydarzeń musiał doprowadzić do stanu rzeczy który obecnie jest charakterystyczny dla burŜuazji, mianowicie do utraty psychologicznego instynktu pozwalającego na wpływanie na masy.

Mówca otrzymuje ciągłe wskazówki od ludzi, do których przemawia. To pomaga mu poprawić kierunek jego przemówienia; moŜe zawsze zorientować się, patrząc na twarze słuchaczy, jak daleko za nim podąŜają i rozumieją go, i czy jego słowa osiągają zamierzony efekt. Ale pisarz w ogóle nie zna swojego czytelnika. Dlatego od samego początku nie zwraca się do określonej grupy ludzi jaką ma przed oczami, ale musi pisać w sposób ogólny. Stąd teŜ

w pewnym stopniu musi zawieść w psychologicznej finezji i elastyczności. Ogólnie moŜna powiedzieć, Ŝe świetny mówca pisze lepiej niŜ świetny pisarz mówi, chyba Ŝe ten drugi ciągle praktykuje publiczne przemowy. Trzeba takŜe pamiętać, Ŝe tłum jest umysłowo bezwładny, Ŝe pozostaje przywiązany do starych nawyków i Ŝe nie jest naturalnie skłonny do przeczytania czegoś, co nie zgadza się z jego wcześniej ustalonymi poglądami, jeśli dane pismo nie zawiera tego, co tłum chce tam znaleźć. Dlatego pewne pisma czytają przewaŜnie tylko ci, którzy z nimi sympatyzują. Tylko ulotka albo plakat, z powodu swojej zwięzłości, moŜe wywołać chwilowe zainteresowanie w tych, których opinie są odmienne. Obraz, we wszystkich jego formach, włącznie z filmem, ma lepsze perspektywy. Tutaj mniej potrzebne jest szczegółowe apelowanie do inteligencji. Wystarczą krótkie teksty, poniewaŜ wielu ludzi jest znacznie bardziej gotowych do przyjęcia obrazowej prezentacji niŜ do czytania długich opisów. W znacznie krótszym czasie, moŜna powiedzieć Ŝe w mgnieniu oka, ludzie zrozumieją obrazową re-prezentację czegoś, czego zrozumienie wymagałoby od nich długiego i pracochłonnego czytania.

NajwaŜniejsze jednak jest to, Ŝe nigdy nie wiadomo, w czyje ręce trafi pisany materiał, a więc forma prezentacji tematu musi pozostać taka sama. Ogólnie efekt jest większy, kiedy forma prezentacji odpowiada poziomowi umysłowemu czytelnika i jego naturze. Dlatego ksiąŜka pomyślana dla szerokich mas musi od samego początku wywrzeć efekt poprzez styl i poziom idei zupełnie inny niŜ ksiąŜka przeznaczona dla inteligencji.

Tylko dzięki tej zdolności dostosowania się siła słowa pisanego zbliŜa się do ustnej przemowy. Mówca moŜe omawiać ten sam temat, co ksiąŜka; ale jeśli posiada geniusz wielkiego i popularnego mówcy, nie będzie powtarzał tych samych argumentów albo tego samego 265

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

materiału w ten sam sposób dwa razy pod rząd. Zawsze będzie mówił w taki sposób, Ŝeby z Ŝywych emocji słuchaczy wywnioskować właściwe słowo, które trafi prosto do serc jego słuchaczy. Jeśli popełni nawet mały błąd moŜe go natychmiast poprawić. Jak juŜ mówiłem, mo-Ŝe odczytywać wyraz twarzy jego słuchaczy, po pierwsze Ŝeby zobaczyć czy rozumieją, co mówi, po drugie Ŝeby zobaczyć czy przyjmują jego argumenty, i po trzecie, jak daleko są przekonani o słuszności tego, co im przedstawia. Po pierwsze, jeśli stwierdzi, Ŝe jego słucha-cze nie rozumieją go, wówczas uczyni swoje wyjaśnienia tak elementarnymi i jasnymi, Ŝe nawet ostatnia jednostka będzie w stanie je uchwycić. Po drugie, jeśli poczuje, Ŝe nie są w stanie podąŜyć za nim, będzie wyjaśniał jedną ideę po drugiej powoli i spokojnie, aŜ najbardziej nierozgarnięty słuchacz je pojmie. Po trzecie, kiedy tylko poczuje, Ŝe nie są oni przekonani co do słuszności sposobu w jaki przedstawia swoje argumenty, będzie je powtarzał znów i znów, zawsze dając nowe ilustracje, i sam wyjaśni im ich niewypowiedziane sprzeciwy.

Będzie powtarzał te sprzeciwy, rozprawiając się z nimi i obalając je, aŜ w końcu ostatnia grupa przeciwników pokaŜe mu swoim zachowaniem, Ŝe skapitulowali przed jego przedstawieniem sprawy.

Nierzadko zakorzenione uprzedzenia są w większości nieświadome i opierają się raczej na uczuciach niŜ na rozsądku. Tysiąc razy trudniej jest przezwycięŜyć barierę instynk-townej awersji, emocjonalnej nienawiści i zapobiegawczego sprzeciwu niŜ skorygować opinie oparte na błędnej lub niewłaściwej wiedzy. Fałszywe idee i ignorancja mogą być przezwycięŜone poprzez szkolenie, ale nie emocjonalny opór. Tutaj moŜe pomóc tylko odwołanie się do tych ukrytych sił. A tego odwołania nigdy nie dokona Ŝaden pisarz. To moŜe zrobić tylko mówca.

Uderzającym dowodem jest fakt, Ŝe chociaŜ mieliśmy burŜuazyjną prasę która w wielu wypadkach była dobrze napisana i krąŜyła wśród milionów ludzi, nie zapobiegła ona temu, Ŝe szerokie masy stały się nieprzejednanymi wrogami burŜuazji. Zalew gazet i ksiąŜek publi-kowanych kaŜdego roku przez koła intelektualne spływał po milionach członków niŜszych klas społecznych jak woda po szkle. To dowodzi, Ŝe jedna z dwóch rzeczy musi być prawdziwa: albo to, co oferowała burŜuazyjna prasa było bezwartościowe, albo Ŝe nie moŜna dotrzeć do serc szerokich mas tylko przy pomocy słowa pisanego. Oczywiście, to drugie jest tym bardziej słuszne, jeśli słowo pisane wykazuje tak mało instynktu psychologicznego, jak było w tym przypadku.

Nie ma sensu się tutaj sprzeciwiać, jak próbowały to robić pewne duŜe berlińskie gazety o tendencjach nacjonalistycznych, Ŝe to stwierdzenie jest obalone przez fakt, Ŝe marksiści wywierali swój największy wpływ poprzez słowo pisane, zwłaszcza ich najwaŜniejszą ksiąŜkę, opublikowaną przez Karola Marksa. Rzadko bardziej powierzchowny argument opierał się na fałszywym załoŜeniu. Niesamowity wpływ marksistów na szerokie masy nie opierał

się na pisanej pracy wywodzącej się z Ŝydowskich idei, ale z olbrzymiej ustnej propagandy prowadzonej przez dziesięć lat wśród mas. Na sto tysięcy niemieckich robotników ledwie stu zna ksiąŜkę Marksa. Była ona studiowana znacznie bardziej przez koła inteligencji, a zwłaszcza przez śydów, niŜ przez zwykłych zwolenników ruchu pochodzących z niŜszych klas. Ta praca nie została napisana dla mas, ale wyłącznie dla intelektualnych przywódców Ŝydowskiej maszyny podboju świata. Silniki grzało coś zupełnie innego: gazety. To, co odróŜnia prasę burŜuazyjną od marksistowskiej to fakt, iŜ ta druga jest pisana przez agitatorów, podczas gdy prasa burŜuazyjna chciałaby prowadzić agitację przy pomocy profesjonalnych pisarzy. Socjaldemokratyczny dziennikarz, który prawie zawsze przychodził z zebrania do biura gazety, czuł swoją pracę w palcach. Ale pisarz burŜuazyjny, który odszedł od biurka i pojawił

się wśród mas, poczuł się chory z powodu woni tłumu i to, co napisał, było bezuŜyteczne.

Miliony robotników poparły sprawę marksistów nie z powodu autorytatywnego stylu marksistowskich pisarzy, ale z powodu ogromnej pracy propagandowej wykonanej przez dziesiątki tysięcy niezmordowanych agitatorów. Co więcej, były setki tysięcy zebrań, na któ-266

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

rych mówcy, stojąc na stołach w zadymionych knajpach, wbijali swoje idee do głów mas, tym samym zbierając godną podziwu wiedzę psychologiczną na temat materiału ludzkiego, z którym mieli pracować. W ten sposób mogli wybrać najlepszą broń do szturmu na twierdzę opinii publicznej. W dodatku do tego wszystkiego były gigantyczne demonstracje masowe z po-chodami, w których brały udział setki tysięcy ludzi. Wszystko to było obliczone na wywarcie dumnego przekonania w małostkowych jednostkach, Ŝe chociaŜ są tylko małymi robakami, są teŜ jednocześnie komórkami wielkiego smoka, który pewnego dnia zniszczy swoim ogniem znienawidzony świat burŜuazji, a dyktatura proletariatu odniesie ostateczne zwycięstwo.

Ten rodzaj propagandy wpływała na ludzi w sposób zachęcający ich do czytania prasy socjaldemokratycznej i przygotowujący ich umysły dla jej nauczania. Ta prasa z kolei była nośnikiem słowa mówionego raczej niŜ pisanego. Podczas gdy burŜuazyjni profesorowie, wykształceni pisarze i teoretycy próbowali mówić, w obozie marksistów prawdziwi mówcy próbowali pisać. I tutaj najbardziej znaczący był właśnie śyd. Z powodu jego przenikliwych umiejętności dialektycznych i talentu do przekręcania prawdy dla własnych celów, był efektywnym pisarzem, ale w rzeczywistości jego powołaniem było raczej bycie rewolucyjnym mówcą.

Z tego powodu świat burŜuazyjnych dziennikarzy, pomijając fakt Ŝe tutaj równieŜ śyd trzymał w ręce bat i dlatego ta prasa nie była zainteresowana nauczaniem szerokich mas, nie był w stanie wywrzeć nawet najmniejszego wpływu na opinie panujące wśród szerokich mas narodu.

Trudno jest usuwać emocjonalne uprzedzenia, psychologiczne nastawienia, uczucia itp., i zastępować je innymi. Sukces zaleŜy tutaj od trudnych do przewidzenia warunków.

Tylko mówca obdarzony najbardziej czułym postrzeganiem moŜe to wszystko ocenić. Nawet pora dnia, kiedy wygłaszane jest przemówienie ma znaczący wpływ na jego efekty. To samo przemówienie, wygłoszone przez tego samego mówcę i na ten sam temat, będzie mieć bardzo róŜne skutki zaleŜnie od tego, czy odbywa się o dziesiątej rano, o trzeciej po południu czy wieczorem. Kiedy po raz pierwszy zaangaŜowałem się w publiczne przemowy organizowałem zebrania przed południem i szczególnie pamiętam demonstrację, jaka się odbyła w monachijskiej Kindl Keller „Przeciwko uciskowi niemieckich dystryktów”. To była wtedy największa sala w Monachium i śmiałość naszego przedsięwzięcia była wielka. Aby godzina naszego zebrania była atrakcyjna dla wszystkich członków naszego ruchu i innych ludzi którzy mogli przyjść, ustaliłem ją na dziesiątą rano w niedzielę. Efekt był przygnębiający, ale był

teŜ bardzo kształcący. Sala była wypełniona. WraŜenie było głębokie, ale ogólne uczucia były zimne jak lód. Nikt nie był rozgrzany i ja sam, jak mówca, czułem się głęboko nieszczęśliwy poniewaŜ nie mogłem nawiązać najmniejszego kontaktu z moimi słuchaczami. Myślę, Ŝe nie mówiłem gorzej niŜ wcześniej, ale efekt wyglądał na całkowicie negatywny. Opuściłem salę bardzo niezadowolony, ale takŜe czułem, Ŝe zyskałem nowe doświadczenie. Później próbowałem takiego samego eksperymentu, ale zawsze miał on takie same wyniki.

Nie było się czemu dziwić. Jeśli ktoś pójdzie do teatru na popołudniowe przedstawienie, a później pójdzie na wieczorne przedstawienie tej samej sztuki, będzie zaskoczony róŜnicą w wywołanych wraŜeniach. WraŜliwa osoba rozpozna fakt, Ŝe dwa stany umysłu spowodowane popołudniowym i wieczornym przedstawieniem róŜnią się od siebie. To samo odnosi się do produkcji kinowych. Ten drugi punkt jest istotny; moŜna powiedzieć w teatrze, Ŝe być moŜe po południu aktor nie wkłada tyle samo wysiłku co wieczorem. Ale z pewnością nie moŜna powiedzieć, Ŝe kino jest inne po południu niŜ o dziewiątej wieczorem. Nie, tutaj czas wywołuje inne wraŜenie, podobnie jak pomieszczenia wywołują róŜne wraŜenia na człowieku. Są pomieszczenia które nie robią Ŝadnego wraŜenia z trudnych do wyjaśnienia powodów.

Są takie, w których nie moŜna stworzyć Ŝadnej sprzyjającej atmosfery. Co więcej, pewne wspomnienia i tradycje obecne jako obrazy w umyśle człowieka mogą mieć decydujący 267

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

wpływ na odbierane wraŜenia. Przedstawienie Parsifala w Bayreuth będzie wywoływać całkiem inny efekt niŜ ta sama opera w jakiejś innej części świata.

We wszystkich tych przypadkach mamy do czynienia z problemem wpływania na wolną wolę człowieka. I ma to znaczenie zwłaszcza na zebraniach, gdzie wola ludzi sprzeciwia się mówcy i ludzie ci muszą przyjąć nowy sposób myślenia. Rano i w ciągu dnia siła ludzkiej woli wydaje się buntować z największą energią przeciwko kaŜdej próbie wywarcia wpływu przez kogoś innego. Z drugiej strony, wieczorem łatwo ulega ona dominacji silniejszej woli. PoniewaŜ tak naprawdę takie zgromadzenia są rywalizacją dwóch przeciwnych sił.

WyróŜniająca się sztuka oratorska człowieka odniesie lepszy skutek w przedstawianiu nowego sposobu myślenia tam, gdzie ludzie są naturalnie podatni na osłabienie swoich sił oporu niŜ u tych, którzy w pełni posiadają swoją energię wolicjonalną i intelektualną.

Tajemniczy sztuczny półmrok katolickich kościołów takŜe słuŜy temu celowi, palące się świece, kadzidło, itp.

W tej walce między mówcą a przeciwnikiem, którego ma przekonać do swojej sprawy ta cudowna wraŜliwość na psychologiczne oddziaływanie propagandy prawie nigdy nie moŜe być osiągnięta przez pisarza. Ogólnie mówiąc, efekty pracy pisarza pomagają raczej konser-wować, wzmacniać i pogłębiać podstawy mentalności juŜ istniejącej. Wszystkie wielkie rewolucje historyczne nie były dziełem słowa pisanego. NajwyŜej towarzyszyło ono im.

Bezsensowna jest myśl, Ŝe rewolucja francuska mogłaby zostać przeprowadzona przy pomocy teorii filozoficznych gdyby nie znalazły one armii agitatorów prowadzonych przez demagogów w wielkim stylu. Ci demagogowie rozpalili powszechne uczucia które juŜ były podsycane, aŜ w końcu wulkaniczna erupcja zatrzęsła całą Europą. To samo zdarzyło się w przypadku gigantycznej rewolucji bolszewickiej która ostatnio miała miejsce w Rosji. To nie dzięki pisanym pracom Lenina, ale dzięki oratorskiej aktywności tych, którzy głosili doktrynę nienawiści i dzięki niezliczonym małym i wielkim mówcom którzy brali udział w agitacji.

W masach niepiśmiennych Rosjan nie rozpalono rewolucyjnego entuzjazmu poprzez czytanie teorii Karola Marksa, ale poprzez obietnice raju dawane ludziom przez tysiące agitatorów w słuŜbie idei.

Tak zawsze było i tak zawsze będzie.

Typowe jest dla naszych upartych jak osły inteligentów, którzy Ŝyją oderwani od praktycznego świata myślenie, Ŝe pisarz musi górować inteligencją nad mówcą. Ten punkt widzenia został kiedyś doskonale pokazany przez krytykę opublikowaną w pewnej gazecie narodowej o której juŜ wspominałem, w którym stwierdzono, Ŝe często moŜna się rozczarować czytając wydrukowane przemówienie uznanego wielkiego oratora. To przypomina mi o innym artykule, jak dostał się w moje ręce w ciągu wojny. Traktował on o przemówieniach Lloyda George’a, który był wówczas ministrem uzbrojenia, i analizował je w drobiazgowy sposób pod mikroskopem krytyki. Autor błyskotliwie stwierdził, Ŝe te przemówienia dowodzą niŜszej inteligencji i wykształcenia, i co więcej, Ŝe są banalne i oklepane. Postarałem się o egzemplarz tych przemówień opublikowany w formie broszury i musiałem zacząć się śmiać z faktu, Ŝe normalny niemiecki gryzipiórek zupełnie nie zrozumiał tych psychologicznych arcydzieł w sztuce wpływania na masy. Ten człowiek krytykował te przemówienia wyłącznie z powodu wraŜeń jakie wywarły one na jego zblazowanym umyśle, podczas gdy wielki brytyjski demagog wywarł przy ich pomocy świetne wraŜenie na jego słuchaczach, a w szerszym sensie na całej brytyjskiej ludności. Patrząc z tego punktu widzenia, przemówienia tego Anglika były cudownymi osiągnięciami, poniewaŜ ukazywały zdumiewającą znajomość duszy szerokich mas narodu. Z tego powodu ich efekt był naprawdę przenikliwy. Porównajmy z nimi daremne jąkania Bethmanna-Hollwega. Z pozoru jego przemówienia były bez wątpienia bardziej intelektualne, ale dowodziły jego nieumiejętności przemawiania do narodu, czego naprawdę nie potrafił. Niemniej jednak, dla przeciętnego głupiego umysłu niemieckiego pisarza, który został oczywiście obdarzony wykształceniem, zupełnie naturalne było ocenianie przemówień 268

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

angielskiego ministra – które zostały napisane w celu wpłynięcia na masy – poprzez wraŜenie jakie wywarły na jego własnym umyśle, skostniałym w abstrakcyjnym wykształceniu. I było dla niego bardziej naturalne porównywanie ich w świetle tego wraŜenia z błyskotliwymi ale daremnymi przemówieniami niemieckiego męŜa stanu, które oczywiście znacznie przychylniej oddziaływały na umysł pisarza. Tego, Ŝe geniusz Lloyda George’a był nie tylko równy, ale po tysiąckroć większy od Bethmanna-Hollwega dowodzi fakt, Ŝe znalazł on dla swoich przemówień formę i sposób wyrazu, które otwierały serca jego narodu i powodowały, Ŝe ten naród całkowicie wypełniał jego wolę. Prymitywność tych przemówień, oryginalność wyraŜeń, wybór prostych i jasnych ilustracji dowodzą lepszych zdolności politycznych tego Anglika. Nigdy bowiem nie moŜna oceniać przemówienia męŜa stanu do narodu poprzez wraŜenia, jakie pozostawia ono w umyśle profesora uniwersytetu, ale poprzez efekt, jaki wywołuje ono w narodzie. I to jest jedyne kryterium oratorskiego geniuszu.

* * *

Zdumiewający rozwój naszego ruchu, który został stworzony z niczego kilka lat temu i dzisiaj jest prześladowany przez wszystkich wewnętrznych i zewnętrznych wrogów naszego narodu, musi być przypisany ciągłemu uznawaniu i praktycznemu stosowaniu tych zasad.

Treści pisane równieŜ odegrały waŜną rolę w naszym ruchu; ale na etapie, o którym piszę, słuŜyły one raczej równemu i jednolitemu szkoleniu przywódców ruchu, zarówno na wyŜszych, jak i niŜszych szczeblach, niŜ konwertowaniu mas naszych przeciwników. Tylko w bardzo rzadkich przypadkach przekonany i oddany socjaldemokrata czy komunista został

skłoniony do zrozumienia naszego światopoglądu albo przestudiowania krytyki jego światopoglądu poprzez czytanie jednej z naszych broszur czy ksiąŜek. Nawet gazeta jest rzadko czy-tana, jeśli nie nosi stempla przynaleŜności partyjnej. Co więcej, czytanie gazet niewiele pomaga; poniewaŜ ogólny obraz dany przez jeden numer gazety jest tak bezładny i wywiera tak fragmentaryczne wraŜenie, Ŝe tak naprawdę nie wpływa na przypadkowego czytelnika. A jeśli człowiek musi liczyć się z kaŜdym groszem, nie moŜna liczyć na to, Ŝe tylko w celu uzyskania obiektywnej informacji, stanie się regularnym czytelnikiem gazety która sprzeciwia się jego poglądom. Ten, kto juŜ dołączył do ruchu, będzie regularnie czytał partyjny organ tego ruchu, zwłaszcza po to, aby być ciągle poinformowanym, co się dzieje w ruchu.

Zupełnie inaczej jest z „mówioną” ulotką. Zwłaszcza jeśli jest rozprowadzana za darmo, będzie przyjmowana przez róŜne osoby, tym chętniej, jeśli jej tytuł odnosi się do kwestii, o której wszyscy mówią w danym momencie. Być moŜe czytelnik, po przeczytaniu takiej ulotki zyska nowe punkty widzenia i postawy umysłowe i zwróci uwagę na nowy ruch. Ale nawet w najlepszym przypadku, jest to tylko mały impuls, który nie moŜe stworzyć Ŝadnego zdecydowanego przekonania; poniewaŜ ulotka moŜe tylko zwrócić na coś uwagę i moŜe być skuteczna tylko jeŜeli doprowadzi ona czytelnika do sytuacji, w której zostanie on lepiej poinformowany i poinstruowany. Takie nauczanie zawsze musi się odbywać na masowych zebraniach.

Masowe zebrania są konieczne takŜe dlatego, Ŝe uczęszczając na nie, jednostka która poczuła, Ŝe chce się przyłączyć do nowego ruchu i zaczyna się czuć odizolowana i bać się pozostawienia samej sobie, po raz pierwszy widzi obraz wielkiej wspólnoty, który wywiera na większości ludzi wzmacniający i zachęcający wpływ. Będąc częścią kompanii czy batalionu, otoczony jego towarzyszami, z lŜejszym sercem pójdzie do ataku niŜ gdyby miał maszerować sam. W tłumie czuje się w jakiś sposób chroniony, chociaŜ w rzeczywistości jest tysiąc powodów przeciw takiemu uczuciu.

Masowe demonstracje na wielką skalę nie tylko wzmacniają wolę jednostki, ale zbliŜają ją do ruchu i pomagają zbudować jego zwartość. Człowiek, który pojawia się jako przedstawiciel nowej doktryny w swojej fabryce czy miejscu pracy musi czuć się zakłopotany i 269

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VI – Pierwszy okres naszej walki

potrzebuje tego wzmocnienia pochodzącego ze świadomości, Ŝe jest członkiem wielkiej społeczności. I tylko masowa demonstracja moŜe wywrzeć na nim wraŜenie wielkości jego społeczności. Jeśli wychodząc ze sklepu czy wielkiej fabryki, w której czuje się bardzo mały, przyjdzie po raz pierwszy na wielkie zgromadzenie i zobaczy dookoła niego tysiące ludzi którzy mają te same poglądy; jeśli nadal szukając swojej drogi zostanie złapany przez siłę masowej sugestii pochodzącej z entuzjazmu trzech czy czterech tysięcy innych ludzi wśród których się znajduje; jeśli manifestacja odnosi sukces i zgoda tysięcy potwierdza prawdziwość i słuszność nowej doktryny i po raz pierwszy w jego umyśle pojawi się wątpliwość co do prawdziwości jego dotychczasowych poglądów – wówczas podda się on fascynacji tym, co nazywamy masową sugestią. Wola, tęsknota i siła tysięcy ludzi są w kaŜdej jednostce.

Człowiek, który przychodzi na takie zebranie wątpiąc i wahając się, wychodzi z niego wewnętrznie wzmocniony; stał się członkiem społeczności.

Ruch narodowosocjalistyczny nie powinien nigdy zapominać o tym, i nigdy nie powinien pozwolić na to, aby wpływali na niego burŜuazyjni idioci, którzy uwaŜają, Ŝe wiedzą wszystko, ale głupio przegrali wielkie Państwo, razem z ich własną egzystencją i supremacją ich własnej klasy. Mają nadmiar zdolności; mogą zrobić wszystko, i wiedzą wszystko. Ale jest jedna rzecz, której nie wiedzą jak zrobić, jak uratować naród niemiecki przed wpadnięciem w ramiona marksizmu. W tym względzie okazali się Ŝałośnie niezdolni. Tak więc ich obecna opinia, jaką mają o sobie, równa się tylko ich zarozumialstwu. Ich duma i głupota są owocami tego samego drzewa.

Jeśli ci ludzie próbują dzisiaj zdyskredytować znaczenie słowa mówionego, robią to tylko dlatego, Ŝe zrozumieli – dzięki Bogu – jak daremne było ich gadanie.

270

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

Rozdział VII

Konflikt z siłami czerwonych

W latach 1919-20, a takŜe w 1921 roku uczęszczałem na niektóre zebrania burŜuazyjne. Niezmiennie miałem te same uczucia w stosunku do nich, jak w stosunku do obowiązkowej dawki oleju rycynowego w moim dzieciństwie. Trzeba było ją przyjąć bo była konieczna, ale z pewnością smakowała nieprzyjemnie. Gdyby moŜna było związać Niemców i siłą ciągnąć ich na te zebrania burŜuazyjne, trzymając ich za okratowanymi drzwiami i nie pozwalając nikomu uciec przed zakończeniem zebrania, być moŜe ta procedura okazałaby się skuteczna po kilkuset latach. Ze swojej strony muszę szczerze przyznać, Ŝe w takich okolicznościach uwaŜałbym Ŝe nie warto Ŝyć; i z pewnością nie chciałbym dłuŜej być Niemcem. Ale dzięki Bogu to jest niemoŜliwe. I nie jest dziwne, Ŝe zdrowe psychicznie masy unikają tych

„burŜuazyjnych masowych zebrań” jak diabeł unika święconej wody.

Poznałem proroków burŜuazyjnego światopoglądu, i nie zdziwiłem się tym, czego się nauczyłem, poniewaŜ wiedziałem, Ŝe nie przywiązują oni duŜej uwagi do słowa mówionego.

W tym czasie uczęszczałem na zebrania demokratów, niemieckich nacjonalistów, Niemieckiej Partii Ludowej i Bawarskiej Partii Ludowej. Natychmiast uderzyła mnie jednolitość słuchaczy. Prawie zawsze byli to wyłącznie członkowie partii. Cała sprawa wyglądała bardziej na ziewanie przy kartach niŜ na zgromadzenie ludzi, którzy właśnie przeszli przez wielką rewolucję. Mówcy robili co mogli, Ŝeby podtrzymać tą spokojną atmosferę. Deklamowali, albo raczej odczytywali, swoje przemówienia w stylu intelektualnego artykułu gazetowego albo uczonego traktatu, unikając wszelkich uderzających wyraŜeń. Tu i tam znajdował się słaby profesorski Ŝart, po którym ludzie siedzący przy stole czuli się zobligowani do śmiechu

– nie głośnego, ale zachęcającego i z rasową rezerwą.

I zawsze byli ci ludzie przy stole. Kiedyś poszedłem na zebranie w Hali Wagnera w Monachium. Była to demonstracja w rocznicę bitwy o Lipsk.17) Przemówienie wygłaszał, albo raczej odczytywał, czcigodny profesor z jakiegoś uniwersytetu. Komitet siedział na podwyŜszeniu: jeden monokl z lewej, drugi monokl z prawej, w środku gentleman bez monokla. Wszyscy trzej byli skrupulatnie odziani w Ŝakiety, i odniosłem wraŜenie, Ŝe znajduję się przed sądem który ma wydać wyrok śmierci albo na chrzcie czy teŜ innej dostojnej ceremonii religijnej. Tak zwane przemówienie, które w drukowanej formie byłoby trudne do przeczytania, miało katastrofalny efekt. Po trzech kwadransach publiczność popadła w coś w rodzaju hipnotycznego transu, który był przerywany tylko kiedy ktoś opuszczał halę, albo przez brzęk robiony przez kelnerki, albo przez narastające ziewanie przysypiających ludzi. Stanąłem za trzema robotnikami którzy byli obecni z ciekawości albo zostali tutaj przysłani przez ich partie. Od czasu do czasu spoglądali na siebie z nieskrywanym grymasem, szturchali się ramionami, a następnie cicho opuścili halę. Nie mieli najmniejszego zamiaru przerywać uroczystości, nie było to zresztą konieczne. Wreszcie uroczystość zaczęła zbliŜać się do końca. Po pro-fesorze, którego głos stawał się coraz mniej słyszalny, i który w końcu zakończył swoje przemówienie, gentleman bez monokla rozpoczął porywającą perorę do zebranych „niemieckich braci i sióstr”. W imieniu słuchaczy i własnym wyraził wdzięczność za wspaniały wykład jaki właśnie został wygłoszony przez profesora X i podkreślił, jak głęboko słowa profesora wszystkich poruszyły. Gdyby miała odbyć się ogólna dyskusja nad wykładem byłaby ona równoznaczna z profanacją, dlatego wyraził on opinię wszystkich obecnych sugerując, Ŝe taka dyskusja nie powinna mieć miejsca. Dlatego poprosił zgromadzonych o powstanie z miejsc i przyłączenie się do zaśpiewania patriotycznej pieśni, Wir sind ein einig Volk von Brüdern.

Uroczystość zakończyła się odśpiewaniem hymnu, Deutschland über Alles.

271

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

I wtedy wszyscy zaczęli śpiewać. Dotarło do mnie kiedy doszliśmy do drugiej zwrotki, Ŝe głosów jest mniej i tylko kiedy nadchodzi refren znów się głośno odzywają. Kiedy doszliśmy do trzeciej zwrotki, potwierdziło się moje przekonanie, Ŝe wielu obecnych niezbyt dobrze zna tekst.

Ale jakie to ma znaczenie, kiedy taka pieśń jest śpiewana gorąco i z zapałem przez zgromadzenie niemieckich nacjonalistów?

Po tym zebranie rozeszło się i kaŜdy pośpieszył do wyjścia, jeden na kufel piwa, drugi na kawę, a inni po prostu na świeŜe powietrze.

Na świeŜe powietrze! Takie było równieŜ moje uczucie. I w taki sposób mieliśmy uhonorować heroiczną walkę w której walczyło setki tysięcy Prusaków i Niemców? Do diabła z tym wszystkim!

Tego rodzaju rzeczy mogły znajdować uznanie rządu, jako „pokojowe” zebrania. Minister odpowiedzialny za prawo i porządek nie musiał się bać, Ŝe entuzjazm moŜe nagle przewaŜyć nad publiczną przyzwoitością i spowodować, Ŝe ci ludzie wyleją się z pomieszczenia i zamiast rozproszyć się po piwiarniach i kawiarniach, będą maszerować czwórkami po ulicach miasta śpiewając Deutschland hoch in Ehren i powodując pewne nieprzyjemności dla sił policyjnych potrzebujących odpoczynku.

Nie. Tego rodzaju obywatel nie jest nikomu potrzebny.

* * *

Z drugiej strony, zebrania narodowych socjalistów z pewnością nie były „pokojowe”.

Dwa przeciwne światopoglądy szalały w opozycji do siebie, i te zebrania nie kończyły się mechanicznym odśpiewaniem monotonnej pieśni patriotycznej, ale gorącym wybuchem powszechnych uczuć narodowych.

Konieczne było od początku wprowadzenie na naszych zebraniach sztywnej dyscypliny i ustanowienie absolutnej władzy przewodniczącego. Naszym celem nie było wylanie mieszaniny mydlanej burŜuazyjnej gadaniny; to, co chcieliśmy powiedzieć, miało poruszać przeciwników na naszych zebraniach! JakŜe często pojawiali się tłumnie z kilkoma agitatorami wśród nich, i sądząc po wyrazie ich twarzy, byli gotowi skończyć z nami raz na zawsze.

Tak, jakŜe często pojawiali się w duŜej liczbie ci zwolennicy czerwonej flagi, zawsze wcześniej poinstruowani, Ŝe mają rozwalić wszystko raz na zawsze i zakończyć te zebrania.

Nieraz wszystko wisiało na włosku i tylko bezwzględna determinacja przewodniczącego i ostre potraktowanie przez naszych porządkowych udaremniało zamiary naszych przeciwników. A mieli oni wszelkie powody do zdenerwowania.

Fakt, Ŝe wybraliśmy czerwień na kolor naszych plakatów, wystarczył do przyciągnięcia ich na nasze zebrania. Zwykła burŜuazja była zaszokowana widząc Ŝe my takŜe wybraliśmy symboliczną czerwień bolszewizmu, i uwaŜała to za coś wieloznacznego. Podejrzewano szeptem, Ŝe niemieckie koła nacjonalistyczne są tylko inną odmianą marksizmu, moŜe nawet odpowiednio przebranymi marksistami, albo jeszcze lepiej, socjalistami. Prawdziwa róŜnica pomiędzy socjalizmem a marksizmem do dzisiaj pozostaje tajemnicą dla tych ludzi. Zarzut marksizmu został dowiedziony, kiedy odkryto, Ŝe na naszych zebraniach celowo zastąpiliśmy słowa „panie i panowie” przez „rodacy”, i zwracaliśmy się do siebie per „towarzysz”. Wyli-śmy ze śmiechu z głupiej i bojaźliwej burŜuazji i ich wysiłków odkrycia naszych źródeł, intencji i celów.

Wybraliśmy czerwień na kolor naszych plakatów po starannym i dokładnym zastano-wieniu, z intencją zirytowania lewicy, wzbudzenia ich zainteresowania i przyciągnięcia na nasze zebrania – choćby tylko w celu ich rozproszenia – Ŝebyśmy w ten sposób mieli szansę z nimi porozmawiać.

272

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

W tych latach wspaniałym doświadczeniem było śledzenie ciągle zmieniającej się taktyki naszych zdumionych i bezsilnych przeciwników. Przede wszystkim zaapelowali do swoich zwolenników, aby ignorowali nas i trzymali się z daleka od naszych zebrań. Ogólnie mówiąc ten apel został wysłuchany. Ale w miarę upływu czasu, coraz więcej ich zwolenników stopniowo znajdowało do nas drogę i przyjmowało naszą doktrynę. Wtedy przywódcy stali się nerwowi i niespokojni. Doszli do wniosku, Ŝe nie moŜna wiecznie ignorować takiego rozwoju wypadków, i Ŝe trzeba połoŜyć mu kres stosując terror.

Wówczas zaapelowali do „świadomego klasowo proletariatu” aby masowo uczęszczali na nasze zebrania i uderzali zaciśniętą pięścią proletariatu w przedstawicieli „monarchi-stycznej i reakcyjnej agitacji”.

Nasze zebrania nagle stały się wypełnione robotnikami na czterdzieści pięć minut przed ich zaplanowanym rozpoczęciem. Te zebrania przypominały beczkę prochu gotową wybuchnąć w kaŜdym momencie; lont był pod ręką. Ale zawsze sprawy układały się inaczej.

Ludzie przychodzili jako wrogowie, a wychodzili być moŜe nie gotowi dołączyć do nas, ale zamyśleni i nastawieni krytycznie co do prawdziwości ich własnej doktryny. Stopniowo podczas moich trzygodzinnych przemówień zwolennicy i przeciwnicy łączyli się w jedną entuzjastyczną grupę ludzi. KaŜdy sygnał rozbicia zebrania zawodził. W efekcie przywódcy opozycji przestraszyli się i ponownie doszli do wniosku, Ŝe powinno się zabronić robotnikom przychodzenia na nasze zebrania.

Wtedy przestali przychodzić, albo przychodzili tylko w małych grupach. Ale po krótkim czasie cała gra zaczęła się od nowa. Nakazy trzymania się od nas z daleka były ignorowane, towarzysze przychodzili w coraz większej liczbie, aŜ w końcu zwolennicy radykalnej taktyki zwycięŜyli. Mieliśmy zostać rozbici.

Ale wtedy, po dwóch, trzech, wreszcie ośmiu zebraniach, zrozumieli, Ŝe łatwiej jest o tym mówić niŜ rozbić te zebrania i Ŝe kaŜde z nich skutkowało znaczącym osłabieniem czerwonych bojówek, i nagle pojawiło się nowe hasło: „Proletariusze, towarzysze i towarzyszki, unikajcie narodowosocjalistycznych agitatorów”.

Tą samą wiecznie zmienną taktykę moŜna było zaobserwować w czerwonej prasie.

Próbowali nas uciszyć, ale odkryli bezuŜyteczność tych prób. Później zastosowali dokładnie odwrotną taktykę. Codzienne „odniesienia” w stosunku do nas miały nas całkowicie ośmie-szyć w oczach klasy robotniczej. Po jakimś czasie ci panowie musieli poczuć, Ŝe nie zrobili nam w ten sposób krzywdy, ale wręcz przeciwnie, skorzystaliśmy na tym, Ŝe ludzie pytali się, dlaczego tak wiele miejsca poświęca się tematowi, który podobno jest tak niedorzeczny. Ludzie stali się ciekawi. Nagle zmieniła się taktyka i przez jakiś czas byliśmy traktowani jako prawdziwi zbrodniarze przeciwko ludzkości. Jeden artykuł za drugim wyjaśniał nasze przestępcze intencje i dostarczał nowych dowodów na poparcie tego, co powiedziano. Skandaliczne historie, wszystkie sfabrykowane od początku do końca, były publikowane aby pomóc w zatruwaniu umysłów ludzi. Ale w krótkim czasie nawet te ataki okazały się bezowocne; w praktyce pomogły nam, poniewaŜ ściągnęły na nas powszechne zainteresowanie.

Wtedy przyjąłem punkt widzenia, Ŝe niewaŜne jest, czy się z nas śmieją czy nas piętnują, czy opisują nas jako głupców czy przestępców; waŜne jest to, Ŝe zwracają na nas uwagę i Ŝe w oczach klasy robotniczej jesteśmy uwaŜani za jedyną siłę zdolną do obrony. Powiedziałem sobie, Ŝe zwolennicy Ŝydowskiej prasy poznają prawdę o nas i naszych celach.

Jednym z powodów, dla których nigdy nie rozbili naszych zebrań, było niewątpliwie niewiarygodne tchórzostwo okazywane przez przywódców opozycji. W kaŜdym krytycznym momencie pozostawiali brudną robotę innym, podczas gdy sami czekali na zewnątrz na wyniki.

Byliśmy niezwykle dobrze poinformowani o intencjach naszych przeciwników, nie tylko dlatego Ŝe pozwoliliśmy kilku członkom partii na pozostanie członkami czerwonych organizacji ze względów praktycznych, ale takŜe dlatego, Ŝe czerwoni manipulatorzy, szczę-273

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

śliwie dla nas, byli dotknięci gadatliwością, która niestety nadal jest bardzo szeroko rozpowszechniona wśród Niemców. Nie potrafili trzymać się własnych zaleceń, i często zaczynali gdakać, zanim przysłowiowe jajko zostało połoŜone. Dlatego nieraz czerwoni agitatorzy nie mieli pojęcia, jak niewiele brakowało, Ŝeby zostali wyrzuceni z zebrań.

Ten stan rzeczy zmusił nas do wzięcia ochrony naszych zebrań we własne ręce. Nie moŜna było liczyć na oficjalną ochronę. Wręcz przeciwnie; doświadczenie pokazywało, Ŝe taka ochrona zawsze stawała po stronie rozrabiających. Jedynym praktycznym skutkiem interwencji policyjnej było rozwiązanie zebrania, czyli jego zamknięcie. I dokładnie o to chodziło naszym przeciwnikom.

Ogólnie mówiąc, doprowadziło to do przyjęcia przez policję procedury, która łagodnie mówiąc, była najbardziej haniebnym przykładem oficjalnego naduŜycia. Kiedy otrzymywali informację, Ŝe to czy tamto zebranie ma zostać rozbite, zamiast aresztować niedoszłych rozrabiaków, krótko powiadamiali, Ŝe zebranie zostało zakazane. Policja określała to jako „pre-wencyjny środek w interesie prawa i porządku”.

Praca polityczna i działania porządnych ludzi zawsze mogą zostać utrudnione przez zdesperowanych zbirów, którzy mają środki do swojej dyspozycji. W imię ładu i porządku władze państwowe kłaniały się tym zbirom i domagały się, aby inni ich nie prowokowali.

Kiedy narodowi socjaliści chcieli odbywać zebrania w pewnych miejscach i związki zawodowe się sprzeciwiały, to nie ci szantaŜyści byli aresztowani i więzieni. Nie. Policja zakazy-wała naszych zebrań. Ten organ prawa z niewypowiedzianą zuchwałością robił to na piśmie w niezliczonych przypadkach. Aby zapobiec takim przypadkom, konieczne było dopilnowanie, Ŝeby kaŜda próba przeszkadzania w zebraniu została stłumiona w zarodku. Trzeba było teŜ wziąć pod uwagę, Ŝe wszelkie zebrania zaleŜne od policyjnej ochrony muszą dyskredytować ich organizatorów w oczach ludzi. Zebrania, które mogą się odbyć tylko z pomocą sił

policyjnych nikogo nie przekonują; poniewaŜ Ŝeby wygrać poparcie niŜszych warstw ludzi konieczne jest pokazanie własnej siły. OdwaŜny męŜczyzna łatwiej zyska uczucie kobiety niŜ

tchórz, w ten sam sposób bohaterski ruch będzie bardziej skuteczny w zyskiwaniu serc ludzi niŜ słaby ruch, którego istnienie zaleŜy od wsparcia policji.

Zwłaszcza z tego drugiego powodu nasz młody ruch został obarczony odpowiedzialnością za zapewnienie swojego istnienia poprzez obronę; i prowadzenie działań w celu rozbicia czerwonej opozycji.

Organizowanie ochrony naszych zebrań opierało się na: 1. Energicznym i psychologicznie rozsądnym sposobie prowadzenia zebrania.

2. Zorganizowanym oddziale utrzymującym porządek.

W tych dniach my i nikt inny byliśmy panami sytuacji na naszych zebraniach i pod-kreślaliśmy to przy kaŜdej okazji. Nasi przeciwnicy całkowicie zrozumieli, Ŝe kaŜda prowokacja będzie okazją do natychmiastowego wyrzucenia ich z sali. Na zebraniach, zwłaszcza poza Monachium, mieliśmy w tych dniach pięciuset do ośmiuset przeciwników przeciwko piętnastu czy szesnastu narodowym socjalistom; ale nie tolerowaliśmy zakłóceń, byliśmy gotowi raczej zginąć niŜ się poddać. Nieraz garstka członków partii stawiała bohaterski opór wściekłemu i brutalnemu tłumowi czerwonych. Tych piętnastu czy dwudziestu ludzi na pewno zostałoby w końcu stłamszonych, jednak przeciwnicy wiedzieli, Ŝe wcześniej trzy albo cztery razy więcej z nich dostałoby po głowach. Na takie ryzyko nie byli gotowi. Zrobiliśmy co się dało Ŝeby przestudiować marksistowskie i burŜuazyjne metody prowadzenia zebrań, i z pewnością nauczyliśmy się czegoś.

Marksiści zawsze utrzymywali bardzo sztywną dyscyplinę, więc kwestia rozbicia ich zebrań nigdy nie mogła powstać w kręgach burŜuazyjnych. To dawało czerwonym tym większy powód do działania w ten sposób. Z czasem stali się nie tylko mistrzami w tej sztuce, ale na duŜych obszarach Rzeszy poszli tak daleko, Ŝe zadeklarowali, Ŝe nie-marksistowskie zebrania są prowokacją wobec proletariatu. Miało to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy manipulato-274

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

rzy podejrzewali, Ŝe takie zebranie moŜe zwrócić uwagę na ich własne przestępstwa i tym samym pokazać ich zdradę i krętactwo. Tak więc kiedy tylko ogłaszano, Ŝe zebranie ma się odbyć, okrzyk wściekłości wydobywał się z czerwonej prasy. Ci krytycy prawa prawie zawsze najpierw zwracali się do władz i groźnie Ŝądali, aby ta „prowokacja proletariatu” została zatrzymana w „interesie prawa i porządku”. Ich język był dobrany do waŜności urzędniczego tępaka z którym mieli do czynienia i tym samym sukces był zapewniony. Jeśli przypadkiem urzędnik był prawdziwym Niemcem – a nie tylko figurantem – i odrzucił zuchwałe Ŝądanie, wówczas wydawano tradycyjny apel o zatrzymanie „prowokacji proletariatu” wraz z polece-niem przyjścia na to i to zebranie określonego dnia w pełnej sile w celu „zatrzymania haniebnych machinacji burŜuazji proletariacką pięścią”.

Trzeba było zobaczyć, Ŝeby uwierzyć, w jak Ŝałosny i bojaźliwy sposób były prowadzone te burŜuazyjne zebrania. Bardzo często te groźby wystarczały, Ŝeby natychmiast odwołać to zebranie. Uczucie strachu było tak wyraźne, Ŝe zamiast rozpocząć się o ósmej, bardzo rzadko zaczynano przed dziewiątą. Przewodniczący robił co mógł, obsypywał komplementa-mi „gentlemanów z opozycji” Ŝeby dowieść, jak on i wszyscy obecni byli zadowoleni (wy-czuwalne kłamstwo) z wizyty ludzi, którzy dotychczas nie byli ich sympatykami, poniewaŜ

tylko poprzez wspólną dyskusję (natychmiastowa zgoda) moŜna się lepiej zrozumieć. Oprócz tego przewodniczący takŜe zapewnił ich, Ŝe zebranie nie ma na celu Ŝadnego zakłócania czy-ichkolwiek zdeklarowanych przekonań. Z pewnością nie. KaŜdy ma prawo uformować i wy-znawać własne poglądy polityczne, ale innym powinno się takŜe na to pozwolić. Tym samym poprosił o pozwolenie mówcy na wygłoszenie przemówienia bez przerywania – przemówienie z pewnością nie będzie długie. Ludzie zagranicą, kontynuował, wówczas nie będą uwaŜać tego zebrania za kolejny haniebny przykład gorzkiej bratniej wojny, jaka szaleje w Niemczech. I tak dalej, i tym podobnie.

Bracia z lewicy mieli mało, jeśli w ogóle, zrozumienia dla takiego gadania; mówca jeszcze dobrze nie zaczął, kiedy został zakrzyczany. Czasami odnosiło się wraŜenie, Ŝe ci mówcy byli wdzięczni za to, Ŝe kategorycznie przerwano ich męczeński wykład. Ci burŜuazyjni torreadorzy opuszczali arenę pośród wielkiej wrzawy, o ile nie zostali zrzuceni ze schodów z rozbitymi głowami, co się bardzo często zdarzało.

Dlatego metody organizacji zebrań narodowych socjalistów były cokolwiek dziwne dla marksistów. Przychodzili na nasze zebrania wierząc, Ŝe ta sama gra, w którą tak często grali, powtórzy się takŜe i w naszym przypadku. „Dzisiaj ich wykończymy”. Jak często rycze-li to do siebie wchodząc do sali zebraniowej tylko po to, Ŝeby zostać błyskawicznie wyrzuco-nymi zanim zdąŜyli to powtórzyć.

Po pierwsze nasze metody prowadzenia zebrania były całkowicie odmienne. Nie bła-galiśmy o to, Ŝeby pozwolono nam mówić, i nie dawaliśmy od razu kaŜdemu prawa do ciągnięcia niekończących się dyskusji. Szorstko dawaliśmy wszystkim do zrozumienia, Ŝe to my jesteśmy panami tego zebrania i będziemy działać tak, jak nam się podoba i kaŜdy, kto ośmieli się je zakłócić, zostanie bezceremonialnie wyrzucony na zewnątrz. Jasno odmówiliśmy przyjmowania odpowiedzialności za kogokolwiek potraktowanego w ten sposób. Jeśli czas pozwoli, odbędzie się dyskusja. Teraz rozpocznie mowę nasz kolega partyjny… Ten sposób mówienia wystarczył, Ŝeby zadziwić marksistów.

Po drugie, mieliśmy do naszej dyspozycji dobrze wyszkolonych i zorganizowanych ludzi utrzymujących porządek na naszych zebraniach. Z drugiej strony partie burŜuazyjne chroniły swoje zebrania przy pomocy ludzi określanych jako woźni, którzy z powodu swojego wieku myśleli, Ŝe są obdarzeni autorytetem i szacunkiem. Ale jako Ŝe marksizm nie zwracał na to uwagi, kwestia odpowiedniej samo-ochrony tych burŜuazyjnych zebrań była praktycznie nieistniejąca.

Kiedy nasze polityczne zebrania zaczęły się po raz pierwszy, zwróciłem specjalną uwagę na zorganizowanie odpowiedniej ochrony, złoŜonej głównie z młodych ludzi. Niektó-275

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

rzy z nich byli towarzyszami, którzy byli ze mną w czynnej słuŜbie; inni byli młodymi członkami partii, którzy od samego początku szkoleni do zrozumienia tego, Ŝe tylko terror moŜe zniszczyć terror – Ŝe tylko odwaŜni i zdecydowani ludzie mogą odnieść sukces na tym świecie, i w końcu, Ŝe walczymy o ideę tak wzniosłą, Ŝe warta jest ostatniej kropli naszej krwi. Ci młodzi ludzie byli wychowywani do zrozumienia, Ŝe tam, gdzie siła zastępuje zdrowy rozsądek w rozwiązywaniu problemu, najlepszą obroną jest atak i Ŝe reputacja naszych oddziałów ochronnych określi nas jako bojową siłę polityczną, a nie debatujące towarzystwo.

Niezwykłe było to, jak gorąco ci chłopcy wojennego pokolenia odpowiedzieli na ten porządek. Naprawdę mieli dobre powody, Ŝeby być gorzko rozczarowani i oburzeni Ŝałosnymi metodami stosowanymi przez burŜuazję.

Tak więc dla wszystkich stało się jasne, Ŝe rewolucja była moŜliwa tylko dzięki podłym metodom burŜuazyjnego rządu. Wtedy z pewnością nie brakowało ludzi do stłumienia rewolucji, ale niestety całkowicie brakowało zdecydowanej siły umysłu. Jak często oczy tych młodych ludzi zapalały się entuzjazmem, kiedy wyjaśniałem im, jakie Ŝywotne funkcje wiąŜą się z ich zadaniami i co raz zapewniałem ich, Ŝe cała ziemska mądrość jest bezuŜyteczna dopóki nie wspiera jej siła, Ŝe łagodna bogini Pokoju moŜe iść tylko w parze z bogiem Wojny, i Ŝe kaŜdy wielki pokojowy akt musi być chroniony i wspierany siłą. W ten sposób idea słuŜby wojskowej stała się dla nich znacznie bardziej realna – nie w skostniałym sensie niedołęŜnych urzędników słuŜących umarłemu autorytetowi martwego Państwa, ale w Ŝywej realizacji obowiązku kaŜdego człowieka do poświęcenia swojego Ŝycia, Ŝeby kraj mógł Ŝyć.

Jak ci młodzi ludzie wykonywali swoją pracę!

Niczym rój szerszeni stawiali czoło rozrabiakom na naszych zebraniach, niezaleŜnie od ich przewagi liczebnej, obojętni na rany i przelew krwi, inspirowani wielką ideą przetarcia szlaku dla świętej misji naszego ruchu.

JuŜ w lecie 1920 roku organizacja druŜyn utrzymujących porządek na naszych zebraniach stopniowo zaczęła przybierać wyraźny kształt. Do wiosny 1921 roku ludzie ci zostali podzieleni na stuosobowe oddziały, które z kolei zostały podzielone na mniejsze grupy.

Konieczne było pilne załatwienie tej sprawy, jako Ŝe w międzyczasie liczebność naszych zebrań stale rosła. Nadal często zbieraliśmy się w monachijskim Hofbräuhaus, ale jeszcze częściej w duŜych halach zebraniowych w mieście. Na jesieni i w zimie 1920-1921 nasze zebrania w Bürgerbräu i monachijskim Kindlbräu przyjęły ogromne rozmiary i przedstawiały zawsze ten sam obraz; mianowicie, zebrania NSDAP (Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej) były zawsze tak zatłoczone, Ŝe policja była zmuszona zamykać i ryglować drzwi długo przed rozpoczęciem zebrania.

* * *

Organizacja ochrony utrzymującej porządek na naszych zebraniach wyjaśniła bardzo trudny problem. Dotąd ruch nie posiadał partyjnej odznaki ani flagi. Brak tych symboli był

wtedy nie tylko problemem w tym czasie, ale był niedopuszczalny w przyszłości. Problem polegał głównie na tym, Ŝe członkowie partii nie posiadali zewnętrznego symbolu przynaleŜności który łączyłby ich razem, i było to całkowicie nie do pomyślenia, Ŝeby w przyszłości pozostali bez czegoś, co byłoby symbolem ruchu i mogłoby zostać przeciwstawione „Mię-dzynarodówce”.

Nieraz w mojej młodości psychologiczna waŜność takiego symbolu stawała się dla mnie jasno ewidentna i z sentymentalnego punktu widzenia był on takŜe wskazany. W Berlinie po wojnie byłem na masowej demonstracji marksistów przed Pałacem Królewskim i w Lustgarten. Morze czerwonych flag, czerwonych opasek i czerwonych kwiatów wystarczyło, aby nadać ogromnemu zgromadzeniu około 120.000 ludzie zewnętrzne oznaki siły. Mogłem 276

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

poczuć i zrozumieć, jak łatwo człowiek z ulicy poddaje się hipnotycznej magii tak okazałej teatralnej prezentacji.

BurŜuazja, która jako partia nie posiadała ani nie walczyła o Ŝaden światopogląd, nie miała jednego sztandaru. Ich partia składała się z „patriotów” którzy chodzili w barwach Rzeszy. Gdyby te barwy były symbolem określonego światopoglądu, wówczas moŜna by uznać, Ŝe władcy Państwa uznają tą flagę jako wyraz ich własnego światopoglądu.

Ale w rzeczywistości było inaczej.

Rzesza została połączona razem bez pomocy niemieckiej burŜuazji, a sama flaga na-rodziła się w czasie wojny, a tym samym była zaledwie flagą państwową nie mającą Ŝadnej waŜności w sensie jakiejś szczególnej misji ideologicznej.

Tylko w jednej części niemieckojęzycznych terytoriów – w niemieckiej Austrii – było coś takiego jak burŜuazyjna flaga. Tutaj część narodowej burŜuazji wybrała barwy 1848 roku (czerń, czerwień i złoto) jako ich flagę partyjną i tym samym stworzyła symbol, który chociaŜ

nie miał znaczenia z punktu widzenia światopoglądowego, miał jednak rewolucyjny charakter z narodowego punktu widzenia. Największymi przeciwnikami tej flagi, o czym nie powinno się dzisiaj zapominać, byli wtedy socjaldemokraci i chrześcijańscy socjaliści albo klerykało-wie. Zwłaszcza oni poniŜali i oczerniali te barwy w ten sam sposób, co w 1918 roku ściągnęli czerń, biel i czerwień na samo dno. Oczywiście, czerń, czerwień i złoto niemieckich partii w starej Austrii były barwami roku 1848: okresu uwaŜanego za nieco wizjonerski, był to jednak okres którego przedstawicielami byli uczciwi Niemcy, chociaŜ śydzi czaili się w tle jako niewidoczni manipulatorzy. Była to zdrada stanu i haniebne zniewolenie niemieckiego terytorium które spowodowały, Ŝe te barwy stały się tak atrakcyjne dla marksistów i partii centro-wej; tak Ŝe dzisiaj czczą je jako najbardziej umiłowaną własność i uŜywają ich na własnych sztandarach dla ochrony flagi, którą kiedyś podle oczerniali.

Jest jednak faktem, Ŝe do 1920 roku w przeciwieństwie do marksistów nie było flagi, która oznaczałaby zjednoczony opór wobec nich. Nawet jeśli lepsze elementy polityczne niemieckiej burŜuazji czuły wstręt przed zaakceptowaniem nagle odkrytych barw czerni, czerwieni i złota jako ich symbolu po roku 1918, nie byli zdolni przeciwstawić się temu przy pomocy własnego programu, który odpowiadałby nowym tendencjom. Co najwyŜej myśleli o rekonstrukcji starej Rzeszy.

I temu sposobowi myślenia czerń, biel i czerwień starej Rzeszy zawdzięczają swoje wskrzeszenie jako flagi naszych tak zwanych narodowych partii burŜuazyjnych.

Było oczywiste, Ŝe symbol reŜimu pokonanego przez marksistów w niesławnych okolicznościach nie był wart tego, aby słuŜyć jako sztandar, pod którym ten sam marksizm miał

być zniszczony. ChociaŜ wielu porządnych Niemców mogło kochać i czcić te stare barwy, chwalebne gdy ustawione obok siebie w ich młodzieńczej świeŜości, kiedy walczyli pod nimi i widzieli poświęcenie tak wielu Ŝyć, ta flaga miała niewielką wartość dla walki o przyszłość.

W naszym ruchu zawsze stałem na stanowisku, Ŝe jest prawdziwym szczęściem dla narodu niemieckiego, Ŝe utracił on swoją starą flagę.18) Mój punkt widzenia silnie kontrasto-wał z burŜuazyjnymi politykami. MoŜe być dla nas nieistotne, co Republika robi pod jej flagą.

Ale bądźmy głęboko wdzięczni losowi, Ŝe tak łaskawie oszczędził nam przekształcenia najbardziej chwalebnej flagi wojennej wszech czasów w nędzną szmatę. Dzisiejsza Rzesza, która sprzedaje siebie i swoich ludzi, nigdy nie moŜe przyjąć zaszczytnych i bohaterskich barw czerni, bieli i czerwieni.

Dopóki trwa listopadowe szaleństwo, moŜe ono nadal nosić swój zewnętrzny znak i nie kraść go z zaszczytnej przeszłości. Nasi burŜuazyjni politycy powinni zdać sobie sprawę z faktu, Ŝe ktokolwiek chcący aby to Państwo przyjęło barwy czerni, bieli i czerwieni jest zło-dziejem przeszłości. Stara flaga była odpowiednia tylko dla starej Rzeszy, i dzięki Niebiosom, Republika wybrała barwy najbardziej odpowiednie dla siebie.

277

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

To był takŜe powód, dla którego my, Narodowi Socjaliści, uwaŜaliśmy, Ŝe dźwiganie starych barw nie moŜe być symbolem naszych specjalnych celów; jako Ŝe nie chcieliśmy wskrzeszać z martwych starej Rzeszy która została zrujnowana przez własne błędy, ale zbudować nowe Państwo.

Ruch, którzy dzisiaj walczy z marksizmem musi umieścić na swoich sztandarach symbol nowego Państwa.

Kwestia nowej flagi, jej formy i wyglądu jaki ma przyjąć, bardzo nas wtedy zajmowała. Sugestie napływały ze wszystkich stron, ale chociaŜ były dobrze pomyślane, były bardziej lub mniej niemoŜliwe do zastosowania w praktyce. Nowa flaga musiała nie tylko stać się symbolem naszej walki, ale z drugiej strony konieczne było, aby była skuteczna jako duŜy plakat. Wszyscy ci, którzy mają kontakt z gustami ludzi, zrozumieją i docenią znaczenie tych pozornie błahych spraw. W setkach tysięcy przypadków naprawdę uderzający emblemat mo-Ŝe być pierwszą przyczyną rozbudzenia zainteresowania ruchem.

Z tego powodu odrzuciliśmy wszelkie sugestie identyfikowania naszego ruchu poprzez białą flagę ze starym Państwem albo raczej z tymi rozlatującymi się partiami, których jedynym celem politycznym jest przywrócenie starych porządków. I oprócz tego, biały nie jest kolorem zdolnym przyciągnąć i zogniskować uwagę ludzi. To kolor odpowiedni tylko dla stowarzyszeń młodych kobiet, a nie dla ruchu który rozpoczyna reformy w rewolucyjnym okresie.

Sugerowano takŜe czerń – z pewnością dobrze dopasowaną do czasów, ale nie wyra-Ŝającą znaczenia woli stojącej za naszym ruchem. Poza tym czerń nie jest zdolna przyciągnąć zainteresowania.

Odrzucono biały i niebieski, mimo godnych podziwu walorów estetycznych – jako barwy jednego z niemieckich państw federacyjnych – które to Państwo, niestety, z powodu politycznej postawy szczególnej ograniczoności nie cieszyło się dobrą reputacją. I ogólnie mówiąc, z tymi kolorami trudno byłoby przyciągnąć uwagę do naszego ruchu. To samo odnosi się do czerni i bieli.

Czerń, czerwień i złoto nie wchodziły w rachubę.

To samo odnosiło się do czerni, bieli i czerwieni z powodów juŜ przedstawionych.

Przynajmniej nie w formie dotychczas uŜywanej. Ale efektywność tych trzech barw jest znacznie większa w porównaniu z innymi i jest to z pewnością najbardziej harmonijna kombinacja.

Ja zawsze byłem za utrzymaniem starych barw, nie tylko dlatego Ŝe jako Ŝołnierz uwaŜałem je za najświętszą własność, ale z powodu ich efektu estetycznego odpowiadały mojemu osobistemu gustowi bardziej niŜ cokolwiek innego. Zgodnie z tym musiałem odrzucić niezliczone sugestie i projekty proponowane dla nowego ruchu, spośród których wiele łączyło swastykę ze starymi barwami. Ja, jako przywódca, nie chciałem upubliczniać mojego projektu, poniewaŜ było moŜliwe, Ŝe ktoś inny moŜe przedstawić projekt tak samo dobry, jeśli nie lepszy, co mój. Faktycznie, chirurg – dentysta ze Starnberga przysłał dobry projekt bardzo podobny do mojego, tylko z jednym błędem, jego swastyka z zaokrąglonymi rogami znajdowała się na białym tle.

Po niezliczonych próbach zdecydowałem się na ostateczną formę – flaga z czerwonego materiału z białym krąŜkiem, w środku którego znajdowała się czarna swastyka. Po wielu próbach znalazłem właściwe proporcje pomiędzy wymiarami flagi, białego centralnego krąŜ-ka i swastyki. I takie pozostały od tego czasu.

W tym samym czasie natychmiast zamówiliśmy opaski dla naszych ludzi utrzymujących porządek na zebraniach, z czerwonego materiału z centralnym białym krąŜkiem i czarną swastyką w nim. Herr Füss, monachijski złotnik, dostarczył pierwszego praktycznego i trwałego projektu.

278

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

Nowa flaga pojawiła się publicznie w środku lata 1920 roku. Niezwykle pasowała do naszego ruchu – była takŜe nowa i młoda. Nikt nie widział tej flagi wcześniej; jej efekt był

podobny do płonącej pochodni. My sami doświadczyliśmy prawie chłopięcego zachwytu, kiedy jedna z pań, którym powierzyliśmy wykonanie flagi w końcu ją nam dała. Kilka miesięcy później mieliśmy w Monachium sześć takich flag. Ciągle rosnąca siła naszych straŜników była głównym czynnikiem popularyzującym ten symbol.

I rzeczywiście był to prawdziwy symbol.

Nie tylko dlatego, Ŝe zawierał te czczone kolory wyraŜające nasz hołd chwalebnej przeszłości, które przyniosły tak wiele honoru narodowi niemieckiemu, ale ten symbol był

takŜe wymownym wyrazem woli stojącej za ruchem. My, Narodowi Socjaliści, uwaŜaliśmy naszą flagę za wcielenie naszego programu partyjnego. Czerwień wyraŜała myśl socjalną leŜącą u podstaw ruchu. Biel myśl narodową. A swastyka oznaczała misję nam przeznaczoną –

walkę o zwycięstwo aryjskiej ludzkości i triumf ideału twórczej pracy, który sam w sobie jest i zawsze będzie antysemicki.

Dwa lata później, kiedy nasze oddziały ochronne urosły dawno w oddziały szturmowe, było konieczne dać tej organizacji broniącej młodego światopoglądu szczególny symbol zwycięstwa, mianowicie sztandar. Zaprojektowałem go i powierzyłem jego wykonanie staremu towarzyszowi partyjnemu, Herr Gahrowi, który był złotnikiem. Od tego czasu ten sztandar stał się symbolem walki Narodowych Socjalistów.

* * *

Wzrastające zainteresowanie naszymi zebraniami, zwłaszcza w 1920 roku, zmuszało nas czasami do odbywania dwóch zebrań na tydzień. Tłumy zbierały się wokół naszych plakatów; duŜe hale w mieście zawsze wypełniały się dziesiątkami tysięcy ludzi, którzy zostali sprowadzeni na manowce doktryną marksizmu, znaleźli drogę do nas i pomagali w walce o wyzwolenie Rzeszy. Ludzie w Monachium poznali nas. Mówili o nas. Słowa „Narodowy Socjalista” stały się wspólną własnością wielu i oznaczały dla nich określony program partii.

Krąg naszych zwolenników i nawet członków stale rósł, tak Ŝe w zimie 1920-21 staliśmy się silną partią w Monachium.

Wtedy nie było w Monachium partii z wyjątkiem marksistów – z pewnością nie było partii nacjonalistycznej – która byłaby w stanie prowadzić masowe demonstracje jak my. Mo-nachijska Kindl Hall, która mieściła 5.000 ludzi, była nieraz przepełniona i jak dotąd była tylko jedna sala, Circus Krone, do której jeszcze nie zaryzykowaliśmy wejścia.

Pod koniec stycznia 1921 roku była ponownie wielka przyczyna do niepokoju w Niemczech. Porozumienie w ParyŜu, w którym Niemcy zobowiązały się zapłacić szaloną su-mę stu miliardów marek w złocie, zostało potwierdzone przez londyńskie ultimatum.

Dawno ustanowiony komitet w Monachium, przedstawiciel tak zwanych grup narodowych, uwaŜał za wskazane zwołać publiczne zebranie-protest. Stałem się nerwowy i niespokojny, kiedy zobaczyłem, Ŝe zmarnowano wiele czasu i niczego nie zrobiono. Najpierw zebranie miało się odbyć na König Platz; później odrzucono tą propozycję, bo ktoś się bał, Ŝe moŜe zostać rozbite przez czerwonych. Innym pomysłem była demonstracja przed Feldherrn Hall, ale to takŜe spełzło na niczym. W końcu zasugerowano połączone zebranie w monachijskiej Kindl Hall. W międzyczasie, mijał dzień za dniem; wielkie partie całkowicie zignorowa-ły to straszliwe wydarzenie, a komitet nie mógł się zdecydować na ostateczną datę odbycia demonstracji.

We wtorek, 1 lutego, wysunąłem pilne Ŝądanie podjęcia ostatecznej decyzji. Została odłoŜona do środy. Tego dnia zaŜądałem, Ŝeby mi jasno powiedziano, czy i kiedy zebranie ma się odbyć. Odpowiedź była ponownie niepewna i wymijająca, powiedziano mi Ŝe „zamierza się” zorganizować demonstrację w tym tygodniu.

279

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

W końcu straciłem cierpliwość i zdecydowałem się przeprowadzić demonstrację pro-testacyjną własnymi siłami. W środę w południe podyktowałem w dziesięć minut tekst plakatu i w tym samym czasie wynająłem halę Circus Krone na następny dzień, 3 lutego.

W tych dniach to było olbrzymie ryzyko. Nie tylko z powodu niepewności co do wypełnienia tej ogromnej sali, ale takŜe z powodu ryzyka rozbicia zebrania.

Liczbowo nasze siły porządkowe nie były wystarczająco silne na tą ogromną halę. Nie byłem takŜe pewien co robić w przypadku przerwania zebrania – wielki budynek cyrku miał

inne proporcje niŜ zwykła sala zebrań. Ale wydarzenia pokazały, Ŝe moje lęki były nie na miejscu, było wręcz przeciwnie. W tym wielkim budynku łatwiej byłoby sobie poradzić z grupą rozrabiaków niŜ w ciasnej sali.

Jedno było pewne: poraŜka odrzuci nas do tyłu na długi czas. Gdyby jedno zebranie zostało rozbite nasz prestiŜ powaŜnie ucierpiałby i nasi przeciwnicy zostaliby zachęceni do powtórzenia ich sukcesu. To prowadziłoby do sabotowania naszej pracy związanej z dalszymi zebraniami i miesiące trudnej walki byłyby konieczne, Ŝeby to przezwycięŜyć.

Mieliśmy tylko jeden dzień na załatwienie naszych spraw, czwartek. Niestety rano padało i były powody Ŝeby się bać, Ŝe wielu ludzi będzie wolało pozostać w domu niŜ śpie-szyć na zebranie przez deszcz i śnieg, zwłaszcza kiedy spodziewano się przemocy i rozlewu krwi.

I rzeczywiście tego ranka w czwartek nagle uderzył mnie strach, Ŝe hala nie wypełni się, co ośmieszy mnie w oczach komitetu. Natychmiast podyktowałem róŜne ulotki, kazałem je wydrukować i rozprowadzić po południu. Oczywiście zawierały zaproszenie na zebranie.

Wynająłem dwie cięŜarówki były najbardziej jak się da owinięte czerwienią, kaŜda miała umieszczoną naszą nową flagę i była wypełniona piętnastoma albo dwudziestoma członkami naszej partii. Członkom partii kazano agitować na ulicach, rozdawać ulotki i prowadzić propagandę masowego zebrania jakie ma się odbyć dziś wieczorem. Po raz pierwszy po ulicach jeździły cięŜarówki z flagami nie obsadzone przez marksistów. Ludzie gapili się z otwartymi ustami na te owinięte czerwienią samochody, i w bardziej oddalonych dzielnicach zaciśnięte pięści ze złością podnosiły się na tą nową „prowokację proletariatu”. CzyŜ nie tylko marksiści mogli odbywać zebrania i jeździć cięŜarówkami?

O siódmej wieczorem tylko garstka zebrała się w hali cyrku. Byłem informowany przez telefon co dziesięć minut i byłem niespokojny. Zwykle o siódmej albo piętnaście po nasza sala zebrań była juŜ wypełniona w połowie; czasem nawet zapakowana. Ale szybko znalazłem powód mojego niepokoju. Całkowicie zapomniałem wziąć pod uwagę olbrzymie rozmiary tego nowego miejsca zebrań. Tysiąc ludzi w Hofbräuhaus było całkiem imponują-cym widokiem, ale ta sama liczba w budynku cyrku rozpływała się w jego rozmiarach i była ledwie zauwaŜalna. Krótko później otrzymałem bardziej obiecujące raporty, i za piętnaście ósma poinformowano mnie, Ŝe hala jest w trzech czwartych wypełniona, a wielkie tłumy nadal stoją przy kasach. Wtedy wyszedłem na zebranie.

Przybyłem do budynku cyrku dwie minuty po ósmej. Tłum ludzi nadal stał na zewnątrz, trochę wścibskich ludzi i wielu przeciwników którzy woleli zaczekać na zewnątrz na rozwój wypadków.

Kiedy wszedłem do wielkiej sali poczułem tą samą radość, jaką czułem rok wcześniej na pierwszym zebraniu w monachijskiej Hofbräu Banquet Hall; ale dopiero kiedy przedarłem się przez ścianę ludzi i wszedłem na podwyŜszenie, pojąłem w pełni nasz sukces. Hala była przede mną, jak wielka muszla, wypełniona tysiącami ludzi. Nawet na arenie był gęsty tłum.

Sprzedano ponad 5.600 biletów, a razem z bezrobotnymi, biednymi studentami i naszymi własnymi oddziałami porządkowymi, musiał być tam tłum ponad 6.500 ludzi.

Temat mojego przemówienia brzmiał: „Przyszłość albo upadek” i byłem wypełniony radością wynikającą z przekonania, Ŝe przyszłość reprezentują tłumy, do których się zwracam.

280

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

Mówiłem przez około dwie i pół godziny. Po pierwszej pół godzinie poczułem, Ŝe zebranie będzie wielkim sukcesem. Natychmiast nawiązałem kontakt z tymi tysiącami jednostek. Po pierwszej godzinie przemówienie było przyjmowane ze spontanicznymi wybuchami oklasków, ale po drugiej godzinie zapanowała uroczysta cisza której tak często doświadczałem później w tej samej hali, i którą zawsze będą pamiętać wszyscy obecni. Nic nie zepsuło tej imponującej ciszy i dopiero kiedy ostatnie słowo zostało powiedziane, zebrani dali upust swoim uczuciom śpiewając hymn narodowy.

Obserwowałem przez następnych dwadzieścia minut, jak ogromna hala powoli się opróŜnia, i dopiero wtedy opuściłem podwyŜszenie, szczęśliwy człowiek, i poszedłem do domu.

W czasie tego pierwszego zebrania w Cyrku Krone w Monachium wykonano zdjęcia.

Mówią one więcej niŜ słowa opisujące sukces tej demonstracji. BurŜuazyjne gazety przedru-kowały te zdjęcia i opisały zebranie o zaledwie „narodowym” charakterze; ze zwykła sobie skromnością pominęły wszystkie wzmianki o jego organizatorach.

Tak po raz pierwszy rozwinęliśmy się daleko poza wymiar zwykłej partii. Nie mogliśmy dłuŜej być ignorowani. Aby rozwiać wszelkie wątpliwości, Ŝe zebranie było tylko jedno-razowym sukcesem, natychmiast zorganizowałem następne w hali cyrku w następnym tygodniu, i ponownie odnieśliśmy taki sam sukces. Po raz kolejny ogromna hala przepełniła się ludźmi; zdecydowałem się przeprowadzić trzecie zebranie w następnym tygodniu, które takŜe zakończyło się podobnym sukcesem.

Po tych początkowych sukcesach na początku 1921 roku dalej zwiększałem naszą aktywność w Monachium. Zebrania odbywały się nie tylko raz na tydzień, ale czasami nawet dwa na tydzień, a często w lecie i na jesieni nawet trzy razy. Zbieraliśmy się w hali cyrku i dawało nam wielką satysfakcję, kiedy widzieliśmy, Ŝe kaŜde zebranie kończyło się takim samym sukcesem.

Skutek był widoczny w stale zwiększającej się liczbie zwolenników i członków naszej partii.

* * *

Oczywiście taki sukces nie pozwalał naszym przeciwnikom spać spokojnie. Na początku ich taktyka wahała się pomiędzy uŜywaniem terroru i ciszy w odniesieniu do nas.

Wtedy zrozumieli, Ŝe ani terror, ani cisza nie moŜe zatrzymać postępu naszego ruchu. Musieli więc uciec się do wyjątkowego aktu terroru, który miał na celu połoŜyć definitywny koniec naszej aktywności w dziedzinie odbywania zebrań.

Jako pretekst do akcji w tym stylu wykorzystali bardzo tajemniczy atak na jednego z deputowanych Landtagu, mianowicie Erharda Auera. Ogłoszono, Ŝe ktoś wystrzelił kilka strzałów do tego człowieka jednego wieczora. To oznaczało, Ŝe nie został postrzelony, ale ktoś próbował go zastrzelić. Wspaniała przytomność umysłu i bohaterska odwaga ze strony przywódców socjaldemokracji nie tylko zapobiegła wdroŜeniu tej świętokradczej intencji w Ŝycie ale takŜe spowodowała, Ŝe szaleni niedoszli zabójcy uciekli jak tchórze, którymi zresztą byli. Byli tak szybcy i uciekli tak daleko, Ŝe policja nie mogła później znaleźć nawet ich najmniejszych śladów. Ten tajemniczy epizod został uŜyty przez organ partii socjaldemokratycznej do wzbudzenia uczuć publicznych przeciwko naszemu ruchowi, i robiąc to pokazali, jakiej starej taktyki chcą uŜyć następnym razem. Ich celem było dopilnowanie, Ŝe nasz ruch nie będzie rósł, ale zostanie wyrwany z korzeniami przez silne ramię proletariatu.

Kilka dni później nastąpił prawdziwy atak. Ostatecznie zdecydowano o rozbiciu jednego z naszych zebrań które miało się odbywać w Hofbräuhaus w Monachium, na którym ja miałem przemawiać.

281

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

4 listopada 1921 roku, pomiędzy szóstą a siódmą wieczorem otrzymałem pierwsze precyzyjne wiadomości, Ŝe zebranie ma być rozbite i Ŝe dla wykonania tego zadania nasi przeciwnicy zdecydowali się wysłać na zebranie wielkie masy robotników zatrudnionych w pewnych „czerwonych” fabrykach.

Z powodu nieszczęśliwego przypadku nie otrzymaliśmy tych wiadomości wcześniej.

Tego dnia opuściliśmy nasze stare biuro w Sternecker Gasse w Monachium i przenieśliśmy się gdzie indziej; albo ściślej mówiąc opuściliśmy stare biuro, a nowe jeszcze nie funkcjono-wało. Połączenie telefoniczne zostało odcięte przez poprzednich najemców i nie zostało jeszcze ponownie zainstalowane. Dlatego pomimo kilku prób poinformowania nas przez telefon o planowanym rozbiciu naszego wieczornego zebrania wieści te nie dotarły do nas.

W efekcie nasze siły porządkowe nie były obecne we właściwej ilości na tym zebraniu. Był obecny tylko jeden oddział, który nie składał się ze stu ludzi jak zwykle, ale tylko z czterdziestu sześciu. W dodatku nasze połączenia telefoniczne nie były wystarczająco zorganizowane, Ŝebyśmy mogli zaalarmować w ciągu około godziny wystarczającą liczbę naszych sił porządkowych do zapanowania nad sytuacją. Trzeba dodać, Ŝe kilka razy wcześniej byliśmy zawczasu ostrzegani, ale nic specjalnego się nie wydarzyło. Stare przysłowie, „Rewolucje które były zapowiedziane prawie nigdy nie dochodziły do skutku”, jak dotąd sprawdzało się w odniesieniu do nas.

Prawdopodobnie takŜe z tego powodu tego dnia nie powzięto odpowiednio silnych zabezpieczeń w celu poradzenia sobie z brutalnym zdecydowaniem naszych przeciwników chcących rozbić nasze zebranie.

Poza tym nie wierzyliśmy, Ŝe nasi przeciwnicy będą mogli zastosować tą taktykę w monachijskim Hofbräuhaus. Znacznie bardziej baliśmy się jej w większych halach, zwłaszcza w Cyrku Krone. Ale tego wieczoru nauczyliśmy się bardzo waŜnej lekcji. Później analizowa-liśmy całą tą kwestię w sposób naukowy i doszliśmy do wniosków, które były zarówno interesujące, jak i niewiarygodne, i które później stały się zasadniczymi czynnikami kierującymi organizacją i taktyką naszych Oddziałów Szturmowych.

Kiedy przyszedłem do wejściowego holu Hofbräuhaus o 7.45 tego wieczoru zrozumiałem, Ŝe nie ma wątpliwości co do intencji czerwonych. Sala była wypełniona, i z tego powodu policja zaryglowała wejścia. Nasi przeciwnicy, którzy przybyli bardzo wcześnie, byli w sali, a nasi zwolennicy byli w większości na zewnątrz. Mała obstawa czekała na mnie przy wejściu. Musiałem zamknąć drzwi prowadzące do głównej sali i kazałem tym czterdziestu pięciu czy sześciu ludziom podejść. Wyjaśniłem jasno im, Ŝe być moŜe tego wieczora po raz pierwszy będą musieli pokazać ich niezachwianą i niezłomną lojalność wobec ruchu i Ŝe Ŝaden z nas nie opuści sali, dopóki nie wyniosą nas martwych. Dodałem, Ŝe ja pozostanę w sali i nie wierzę, Ŝe któryś z nich opuści mnie i Ŝe jeśli zobaczę, Ŝe któryś z nich zachowuje się jak tchórz, osobiście zerwę mu jego opaskę i odznakę. ZaŜądałem od nich, Ŝeby zaczęli działać jeśli zobaczą najmniejszy przejaw sabotaŜu naszego zebrania i Ŝe muszą pamiętać, Ŝe najlepszą obroną jest zawsze atak.

Zostałem powitany trzykrotnym „Heil” które brzmiało bardziej ochryple i brutalnie niŜ zwykle.

Idąc przez salę oceniałem sytuację własnymi oczami. Nasi przeciwnicy siedzieli skupieni razem i próbowali przeszyć mnie na wylot swoim wzrokiem. Niezliczone twarze jarzące się nienawiścią i wściekłością patrzyły na mnie, podczas gdy inni z szyderczymi grymasami krzyczeli do mnie razem. Teraz „Skończą z nami. Będziemy patrzeć na własne flaki. Dzisiaj rozbiją nasze gęby raz na zawsze”. Były takŜe inne wyraŜenia o równie eleganckim charakterze. Wiedzieli, Ŝe mają przewagę liczebną i odpowiednio działali.

Udało nam się otworzyć zebranie i zacząłem mówić. W Hofbräuhaus zawsze stałem z boku, daleko od wejścia na stoliku piwnym. Dlatego byłem zawsze w samym środku publicz-282

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

ności. Być moŜe ta okoliczność powodowała, Ŝe wytwarzało się pewne uczucie porozumienia, którego nigdy nie czułem nigdzie indziej.

Przede mną, a zwłaszcza po lewej stronie, byli tylko przeciwnicy, siedzący lub stojący. Byli to głównie silni młodzieńcy i męŜczyźni z fabryki Maffei, Kustermanna, z fabryk Isar itd. Byli skoncentrowani teŜ wzdłuŜ prawej ściany sali, całkiem blisko mojego stołu. Zaczęli zamawiać litrowe kufle piwa, jeden po drugim, i rzucać puste kufle pod stoły. W ten sposób zebrali całe baterie. Zdziwiłbym się, gdyby to zebranie zakończyło się pokojowo.

Pomimo wszystkich zakłóceń, udało mi się mówić przez około półtorej godziny i poczułem się panem sytuacji. Nawet prowodyrowie wydawali się być o tym przekonani; stawali się coraz bardziej niespokojni, często opuszczali salę, wracali i rozmawiali ze swoimi ludźmi w nerwowy sposób.

Popełniłem mały psychologiczny błąd odpowiadając na przerwanie, i zrozumiałem go kiedy wypowiedziałem słowa, które dały znak do wybuchu.

Nastąpiło kilka wściekłych wybuchów i po chwili człowiek wskoczył na krzesło i krzyknął „Wolność”. Na ten sygnał orędownicy wolności zaczęli swoją pracę.

W kilka chwil sala wypełniła się krzyczącym i piszczącym tłumem. Niezliczone kufle od piwa latały jak pociski haubiczne nad głowami. Wśród tej wrzawy słychać było trzask nóg od krzeseł, rozbijanie kufli, jęki, krzyki i wrzaski.

To był szalony spektakl. Stałem tam gdzie byłem i obserwowałem jak kaŜdy z moich ludzi wypełnia swoje zadania.

Miałem szansę zobaczyć, czym mogły być burŜuazyjne spotkania.

Taniec się ledwie zaczął, kiedy moje Oddziały Szturmowe, jak je nazywano od tego dnia, zaczęły swój atak. Jak wilki rzuciły się na przeciwnika w grupach po ośmiu czy dziesięciu i zaczęli powoli wypychać ich z sali. Po pięciu minutach kaŜdy z nich spływał krwią.

Wtedy zrozumiałem, jakimi oni są ludźmi, przede wszystkim mój waleczny Maurycy Hess, który jest dzisiaj moim prywatnym sekretarzem, i wielu innych, którzy chociaŜ powaŜnie ranni, atakowali dopóki byli w stanie ustać na nogach. Pandemonium trwało przez dwadzieścia minut. Później przeciwnicy, w liczbie siedmiuset lub ośmiuset, zostali wypchnięci z sali albo wyrzuceni na zbity pysk przez moich ludzi, których nie było nawet pięćdziesięciu. Tylko le-wy róg wielkiego tłumu nadal stawiał opór naszym ludziom w zaciekłej walce. Wtedy dwa wystrzały z pistoletu rozbrzmiały od wejścia w kierunku podwyŜszenia i dziki łoskot wystrza-łów wybuchł ze wszystkich stron. Serce prawie cieszyło się z tego spektaklu, który przywo-ływał wojenne wspomnienia.

W tym momencie nie moŜna było zidentyfikować osoby, która oddała strzały. Ale w kaŜdym razie zobaczyłem, Ŝe moi ludzie ponownie rozpoczęli atak ze wzrastającą furią, aŜ

ostatni przeszkadzacze zostali pokonani i wyrzuceni z sali.

Minęło około dwadzieścia pięć minut od kiedy to wszystko się zaczęło. Sala wyglądała jak po wybuchu bomby. Wielu moich towarzyszy musiało zostać opatrzonych, wielu zostało zabranych. Ale pozostaliśmy panami sytuacji. Hermann Essen, który był przewodniczącym zebrania, oznajmił: „Zebranie będzie kontynuowane. Proszę mówić dalej”. Kontynuowałem zatem moje przemówienie.

Kiedy my sami ogłosiliśmy zakończenie zebrania do sali wpadł pobudzony oficer policji, zaczął machać rękami i powiedział: „Zebranie jest zakończone”.

Chcąc nie chcąc zacząłem się śmiać z tego przykładu opieszałości prawa. To była prawdziwa policyjna nadgorliwość. Im mniejsi są, tym większe muszą sprawiać wraŜenie.

Tego wieczora nauczyliśmy się prawdziwej lekcji. A nasi przeciwnicy nigdy nie zapomnieli lekcji, jaką otrzymali.

Do jesieni 1923 roku Münchener Post nie wspominał więcej o zaciśniętych pięściach proletariatu.

283

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VII – Konflikt z siłami czerwonych

Przypisy:

17) Bitwa pod Lipskiem (1813), w której Niemcy zadali druzgocącą klęskę Napoleonowi, była decydującym wydarzeniem które zakończyło francuską okupację Niemiec.

Okupacja trwała około dwudziestu lat. Po wojnie światowej, kiedy część Niemiec ponownie była okupowana przez wojska francuskie, Niemcy świętowali rocznicę bitwy pod Lipskiem jako symbol ich pragnień.

18) Flaga Rzeszy Niemieckiej, utworzonej w 1871 roku, była czarno-biało-czerwona. Odrzucono ją w 1918 roku i dla Republiki Niemieckiej utworzonej w Weimarze w roku 1919

wybrano flagę czarno-czerwono-złotą. Flaga zaprojektowana przez Hitlera – czerwona z białym dyskiem w środku zawierającym czarną swastykę – jest obecnie flagą narodową.

284

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VIII – Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam Rozdział VIII

Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam W poprzednim rozdziale wspomniałem o istnieniu związku niemieckich stowarzyszeń patriotycznych. Tutaj pokrótce zajmę się tą kwestią.

Mówiąc o tym związku mam na myśli grupę stowarzyszeń które w celu ułatwienia swojej pracy zaczęły ze sobą wzajemnie współpracować, mianowały wspólne kierownictwo i w ten sposób realizowały wspólną linię działania. Przeciętny obywatel jest zadowolony i uspokojony, kiedy słyszy, Ŝe te stowarzyszenia poprzez ustanowienie takiego związku między sobą w końcu odnalazły wspólną platformę porozumienia na której mogą stać zjednoczone i wyeliminowały wszelkie powody wzajemnych róŜnic. Stąd teŜ powstaje ogólne przekonanie, Ŝe wskutek takiego związku następuje ogromny wzrost siły i małe grupy które były dotąd słabe kiedy były osobno nagle stały się silne. Jednak to przekonanie jest w większości błędne.

Interesujące jest, i uwaŜam Ŝe waŜne jest dla lepszego zrozumienia tej kwestii, jeśli spróbujemy jasno pojąć jak tego typu związki, stowarzyszenia itp. powstają, kiedy wszystkie one twierdzą, Ŝe mają te same cele. Logiczne jest oczekiwać, Ŝe o jeden cel powinno walczyć jedno stowarzyszenie i Ŝe jest to bardziej rozsądne niŜ jeśli o ten sam cel walczy wiele stowarzyszeń. Na początku niewątpliwie było tylko jedno stowarzyszenie które miało dany cel.

Jakiś człowiek gdzieś ogłosił jakąś prawdę, i szukając rozwiązania określonego problemu, skupił się na celu i stworzył ruch który miał wdroŜyć jego poglądy w Ŝycie.

W ten sposób powstaje stowarzyszenie albo partia, której zakres programowy zawiera albo obalenie istniejącego zła albo ustanowienie pewnego porządku rzeczy w przyszłości.

Kiedy taki ruch zostanie utworzony, moŜe wysuwać praktyczne roszczenia do pewnych praw pierwszeństwa. Naturalną koleją rzeczy byłoby, gdyby wszyscy chcący walczyć o ten sam cel co dany ruch identyfikowali się z nim i tym samym zwiększali jego siłę, aby tym lepiej mógł on słuŜyć wspólnemu celowi. Zwłaszcza ludzie bardziej inteligentni muszą czuć, Ŝe przyłączając się do ruchu tworzą warunki konieczne dla odniesienia sukcesu we wspólnej walce. Zgodnie z tym jest rozsądne, i w pewnym sensie uczciwe – uczciwość, jak wykaŜę później, jest elementem o bardzo duŜym znaczeniu – Ŝe powinien istnieć tylko jeden ruch dąŜący do osiągnięcia jednego celu.

Fakt, Ŝe się tak nie dzieje, musi być przypisany dwu sprawom. Pierwsza z nich moŜe być opisana jako prawie tragedia. Druga z nich budzi litość, poniewaŜ ma swoje źródła w słabościach ludzkiej natury. Ale dochodząc do istoty tych obu spraw, widzę w nich tylko fakty które dają nam kolejne powody do wzmacniania naszej woli, energii i intensywności celów; tak Ŝe ostatecznie, poprzez wyŜszy rozwój ludzkich zdolności, moŜliwe jest rozwiązanie problemów, o których mowa.

Tragiczny powód, dla którego zbyt często się zdarza, Ŝe dąŜenie do jednego określonego celu nie jest pozostawione jednemu stowarzyszeniu jest następujący: Ogólnie mówiąc, kaŜde działanie prowadzone w wielkim stylu na tym świecie jest wyrazem pragnienia, które istniało juŜ od dawna w milionach ludzkich serc i Ŝywionej cichej tęsknoty. MoŜe się zdarzyć, Ŝe w ciągu wieków ludzie mieli pragnienie rozwiązania określonego problemu, poniewaŜ nie mogli dłuŜej wytrzymać pewnego porządku rzeczy, nie widząc na dalekim horyzoncie nadchodzącego spełnienia powszechnej tęsknoty. Narody, które nie były zdolne do znalezienia heroicznego wybawienia z tak smutnego losu mogą być uwaŜane za ulegające rozkładowi.

Ale z drugiej strony nic nie daje lepszego dowodu sił Ŝyciowych narodu i w konsekwencji gwarancji jego prawa do istnienia niŜ to, Ŝe pewnego dnia, poprzez szczęśliwy wyrok Losu, pojawia się człowiek zdolny do wyzwolenia swojego narodu z wielkiej opresji, albo zakończenia jakiegoś cierpienia, albo uspokojenia narodowej duszy cierpiącej z powodu braku po-285

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VIII – Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam czucia bezpieczeństwa, i poprzez to do wypełnienia tego, co od dawna było powszechnym pragnieniem narodu.

Nieodłączną cechą tego, co nazywa się wielkimi problemami danych czasów jest to, Ŝe tysiące podejmują zadanie ich rozwiązanie i wielu czuje się powołanych do tego zadania: nawet sam Los proponuje wielu do wyboru, tak aby poprzez wolną grę sił silniejszy i śmiel-szy w końcu zwycięŜył i to jemu powierzone zostanie zadanie rozwiązanie problemu.

MoŜe się zdarzyć, Ŝe przez stulecia wielu jest niezadowolonych z formy, w jakiej wyraŜa się ich Ŝycie religijne i pragną jego odnowienia; i moŜe się zdarzyć, Ŝe z powodu tego impulsu duszy pojawi się grupa ludzi, która wierzy w to, Ŝe dzięki ich wiedzy i rozumowi są powołani do rozwiązania religijnych trudności danych czasów i zgodnie z tym prezentują się jako prorocy nowego nauczania albo przynajmniej zdeklarowani przeciwnicy obecnych wierzeń.

Tutaj takŜe naturalne prawo ma swoje zastosowanie, jako Ŝe najsilniejszy będzie przeznaczony do wypełnienia wielkiej misji. Ale zwykle inni bardzo powoli uznają, Ŝe tylko jeden człowiek jest do tego powołany. Wręcz przeciwnie, wierzą, Ŝe mają równe prawo do angaŜowania się w rozwiązywanie trudności i Ŝe są równie powołani do tego zadania. Ich współczesny świat ogólnie nie jest w stanie zdecydować który z nich posiada największe zdolności i z tego powodu zasługuje na poparcie wszystkich.

Dlatego w ciągu wieków, a często nawet w tej samej epoce, róŜni ludzie tworzą róŜne ruchy walczące o ten sam cel. A przynajmniej cel deklarowany przez załoŜycieli tych ruchów jest taki sam, albo tak jest widziany przez masy ludzi. Ludność posiada tylko niejasne pragnienia i ma tylko ogólne opinie, nie mając precyzyjnego określenia własnych ideałów i pragnień ani odpowiedzi na pytanie, dlaczego nie moŜna wypełnić tych ideałów i pragnień.

Tragedia leŜy w fakcie, Ŝe wielu ludzi walczy o osiągnięcie tego samego celu róŜnymi drogami, kaŜdy z nich szczerze wierzy we własną misję i uwaŜa za swój obowiązek postępować własną drogę nie zwracając uwagi na innych.

Te ruchy, partie, grupy religijne itp. mają swoje źródła całkowicie niezaleŜnie od siebie w ogólnej potrzebie danych czasów, i wszystkie dąŜą do tego samego celu. MoŜe wydawać się tragiczne, przynajmniej na pierwszy rzut oka, Ŝe tak się dzieje, poniewaŜ ludzie często są skłonni myśleć, Ŝe siły rozproszone w róŜnych kierunkach osiągną swój cel znacznie szybciej i pewniej niŜ gdyby były zjednoczone w jednym wspólnym wysiłku. Ale tak nie jest.

Natura rządzi się własnymi prawami nieubłaganej logiki. Pozostawia te róŜnorodne grupy aby konkurowały ze sobą i spierały się o palmę pierwszeństwa, i w ten sposób wybiera najkrótszą, najlepszą i najpewniejszą drogę którą prowadzi ruch do ostatecznego celu.

Jak moŜna zdecydować z zewnątrz która droga jest najlepsza, gdyby nie pozwolono na wolną grę sił, gdyby ostateczna decyzja spoczywała w doktrynerskim osądzie ludzi którzy są tak zauroczeni własną ogromną mądrością Ŝe ich umysły nie są otwarte dla akceptacji nie-podwaŜalnego dowodu którym jest sukces, który w ostatecznym rozrachunku zawsze daje potwierdzenie słuszności drogi działania.

Stąd teŜ, chociaŜ róŜne grupy maszerują róŜnymi drogami do tego samego celu, kiedy się dowiedzą, Ŝe inni równieŜ czynią analogiczne wysiłki, będą musiały tym staranniej analizować, czy wybrały najlepszą drogę i czy nie moŜna znaleźć krótszej drogi i jak najlepiej uŜyć swoich wysiłków aby szybciej osiągnąć cel.

Poprzez tą rywalizację kaŜdy protagonista rozwija swoje zdolności na wyŜszy poziom perfekcji i rasa ludzka często zawdzięcza swój postęp lekcjom wynikającym z nieszczęśliwych poprzednich prób które skończyły się niepowodzeniem. Tak więc moŜemy wyciągnąć wniosek, Ŝe moŜemy poznać lepsze drogi osiągnięcia ostatecznych rezultatów poprzez rzecz, która na pierwszy rzut oka wydawała się być tragiczna, mianowicie początkowe rozproszenie jednostkowych wysiłków, za które kaŜda grupa była nieświadomie odpowiedzialna.

286

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VIII – Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam Studiując lekcje historii z myślą o znalezieniu drogi rozwiązania problemu niemieckiego, kiedyś przewaŜała opinia, Ŝe istnieją dwie moŜliwe drogi jego rozwiązania i Ŝe te dwie drogi powinny być połączone od samego początku. Głównymi przedstawicielami tych dróg były Austria i Prusy, odpowiednio Habsburgowie i Hohenzollernowie. Wszyscy inni, zgodnie z tą przewaŜającą opinią, powinni powierzyć swoje zjednoczone siły jednej lub drugiej stronie. Ale gdyby w tym czasie została przyjęta droga najbardziej znaczącego przedstawiciela, czyli Habsburgów, polityka Austrii nigdy nie doprowadziłaby do stworzenia zjednoczonej Rzeszy Niemieckiej.

Ostatecznie, silna i zjednoczona Rzesza Niemiecka powstała z tego, co miliony Niemców potępiało w swoich sercach jako ostatni i najstraszliwszy przejaw naszej bratobójczej walki. Prawda jest taka, Ŝe niemiecka korona imperialna została odzyskana na polu bitwy pod Königgrätz, a nie w walkach prowadzonych pod ParyŜem, jak powszechnie później zapew-niano.

Tak więc podstawy Rzeszy Niemieckiej nie wynikały z Ŝadnej wspólnej woli pracy w określonym kierunku, ale były wynikiem zamierzonej walki o hegemonię, chociaŜ mało kto był tego świadomy. I z tej walki ostatecznie wyszły zwycięsko Prusy. KaŜdy kto nie jest tak oślepiony przez stronniczych polityków Ŝeby zaprzeczać tej prawdzie musi się zgodzić, Ŝe tak zwana mądrość ludzi nigdy nie doprowadziłaby do tak mądrej decyzji jak mądrość samego śycia, które poprzez wolną grę sił w końcu doprowadziło do jej realizacji. Czy na ziemiach niemieckich dwieście lat temu ktokolwiek powaŜnie wierzył, Ŝe Prusy Hohenzollernów, a nie Habsburgowie, staną się jądrem i załoŜycielem nowej Rzeszy? A z drugiej strony kto dzisiaj zaprzeczy, Ŝe Los działał mądrzej niŜ mądrość ludzka. Kto moŜe teraz sobie wyobrazić Rzeszę Niemiecką opartą na rozpadającej się i zdegenerowanej dynastii?

Ogólna ewolucja rzeczy, nawet jeśli trwa stulecia, zawsze stawia na najlepszej pozycji tych, którzy na to zasługują.

I tak zawsze będzie. Dlatego nie ma co Ŝałować, Ŝe róŜni ludzie wyznaczają sobie ten sam cel. W ten sposób najsilniejszy i najbystrzejszy zostanie rozpoznany i stanie się zwycięz-cą.

Teraz przejdźmy do drugiej przyczyny faktu, Ŝe często w Ŝyciu narodów kilka ruchów które mają te same cechy dąŜą róŜnymi drogami do osiągnięcia tego, co wydaje się być tym samym celem. Ten drugi powód nie jest tragiczny, ale jest godny poŜałowania. Wynika on ze smutnej mieszanki zazdrości, zawiści, ambicji i chęci zabrania tego, co naleŜy do innych.

Niestety te wady są często znajdowane razem w jednym przedstawicielu gatunku ludzkiego.

W momencie, w którym pojawia się człowiek, który głęboko zrozumiał cierpienie swojego narodu, zdiagnozował zło z doskonałą dokładnością i podjął działania w celu jego uleczenia; w momencie w którym określił swój cel i wybrał środki do jego osiągnięcia – wtedy mali i nieistotni ludzie natychmiast idą za tym człowiekiem, który znalazł się w centrum uwagi publicznej. Jak wróble, które są pozornie obojętne, ale w rzeczywistości są mocno sku-pione na ruchach ich szczęśliwego towarzysza który ma kawałek chleba, Ŝeby wyrwać mu go w momencie kiedy będzie go słabiej trzymał, tak samo jest z ludźmi. Wystarczy, Ŝeby jeden człowiek ruszył na nową drogę i nagle tłum nędznych tchórzy nadstawi uszu i zacznie wę-szyć, jaki łup moŜe leŜeć na końcu tej drogi. W momencie, w którym myślą, Ŝe odkryli gdzie znaleźć ten łup, pędzą aby znaleźć inną drogę, która szybciej doprowadzi do tego celu.

Kiedy tylko nowy ruch powstanie i sformułuje określony program, ludzie tego rodzaju przyjdą i powiedzą, Ŝe walczą o tą samą sprawę. To nie oznacza, Ŝe są szczerze gotowi wstąpić w szeregi tego ruchu i tym samym uznać jego pierwszeństwo. To raczej oznacza, Ŝe chcą ukraść jego program i utworzyć na jego bazie nową partię. Robiąc to są wystarczająco bezwstydni, Ŝeby zapewnić bezmyślnych ludzi, Ŝe od dawna chcieli przyjąć tą samą linię działania jaką przyjęli teraz inni, i często udaje im się dzięki temu ustawić się w przychylnym świetle, zamiast rozbudzić ogólną dezaprobatę na którą uczciwie zasługują. Jest bowiem wielką 287

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VIII – Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam zuchwałością wziąć to, co napisano na czyichś sztandarach i napisać to na własnych, ukraść czyjś program i utworzyć osobną grupę jak gdyby wszystko zostało od nowa stworzone przez załoŜyciela tej grupy. Zuchwałość tego działania przejawia się zwłaszcza wtedy, kiedy jednostki które najpierw powodowały rozproszenie i zamęt poprzez tworzenie nowych grup są tymi, którzy – jak pokazuje doświadczenie – najbardziej stanowczo oznajmiają konieczność połączenia się i jedności w momencie, kiedy dochodzą do wniosku, Ŝe nie uda im się dogonić przeciwnika.

Tego rodzaju postępowanie przyczynia się do tak zwanej „dezintegracji patriotycznej”.

Z pewnością załoŜenie w latach 1918 – 1919 mnóstwa nowych grup, partii itp. nazy-wających się „patriotycznymi” było naturalnym zjawiskiem tych czasów, za które załoŜyciele nie byli odpowiedzialni. W 1920 roku Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza zaczęła powoli krystalizować z tych wszystkich partii i zdobywać przewagę. Nie moŜe być lepszego dowodu niezłomnej uczciwości wielu załoŜycieli niŜ to, Ŝe wielu z nich zdecydowa-ło, w naprawdę godny podziwu sposób, poświęcić swoje mniej skuteczne ruchy dla silniejszego ruchu, dołączając się do niego bezwarunkowo i rozwiązując swoje własne.

Jest to prawdziwe zwłaszcza w odniesieniu do Juliusa Streichera, który w tym czasie był przewodniczącym Niemieckiej Partii Socjalistycznej w Norymberdze. Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza była tworzona z myślą o podobnych celach, ale zupełnie niezaleŜnie od tej pierwszej. JuŜ mówiłem, Ŝe Streicher, wówczas nauczyciel w Norymberdze, był przewodniczącym Niemieckiej Partii Socjalistycznej. Miał święte przekonanie o misji i przyszłości. Kiedy jednak większa siła i wzrost partii Narodowych Socjalistów stała się dla niego jasna i bezsporna, zakończył swoje działanie w Niemieckiej Partii Socjalistycznej i wezwał swoich zwolenników do wstąpienia w szeregi Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej, która wyszła zwycięsko z wzajemnej konkurencji, i kontynuowanie walki w jej szeregach o wspólną sprawę. Ta decyzja była dla niego osobiście trudna, ale ukazywała głębokie poczucie uczciwości.

Kiedy skończył się ten pierwszy okres istnienia naszego ruchu, nie istniało dalsze rozproszenie sił: uczciwe intencje doprowadziły innych ludzi w tym czasie do tego samego honorowego, uczciwego i sprawiedliwego wniosku. To, co teraz nazywamy „dezintegracją patriotyczną” zawdzięcza swoje istnienie tylko drugiemu z dwóch powodów o których mówiłem.

Ambitni ludzie którzy wcześniej nie mieli Ŝadnych własnych idei ani koncepcji celów do osiągnięcia poczuli się „powołani” dokładnie w tym momencie, w którym sukces Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej stał się niekwestionowany.

Nagle pojawiły się programy, będące ledwie kopiami naszego. Ogłaszano idee wzięte od nas. Ustalano cele o które walczyliśmy przez kilka lat, i nakreślano drogi, które Narodowi Socjaliści juŜ dawno przeszli. UŜyto wszelkich dostępnych środków próbując przekonać ludzi, Ŝe chociaŜ Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza istnieje od dawna, konieczne jest tworzenie nowych partii. Ale wszystkie te słowa były tak samo nieszczere, jak motywy za nimi stojące były haniebne.

W rzeczywistości wszystko to opierało się tylko na jednym dominującym motywie.

Motywem tym była osobista ambicja załoŜycieli, którzy chcieli odegrać rolę, do której ich własne mierne talenty nie mogły dodać niczego oprócz wielkiej bezczelności, jaką przejawiali w przywłaszczaniu sobie idei innych ludzi, które to postępowanie w zwykłym Ŝyciu jest uwaŜane za kradzieŜ.

W tym czasie nie było idei ani koncepcji stworzonej przez innych ludzi, której ci polityczni kleptomani nie uczepiliby się natychmiast w celu zastosowania jej do własnych niskich celów. Ci, którzy to robili byli tymi samymi ludźmi, którzy później ze łzami w oczach głęboko potępiali „patriotyczną dezintegrację” i bez końca mówili o „konieczności jedności”. Robiąc to pielęgnowali ukrytą nadzieję, Ŝe uda im się zakrzyczeć innych, którzy zmęczeni wy-288

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział VIII – Silny człowiek jest najsilniejszy, gdy jest sam słuchiwaniem tych pyskatych oskarŜeń porzucą wszelkie roszczenia do idei, które zostały im ukradzione i pozostawią złodziejom nie tylko zadanie wdraŜania tych idei w Ŝycie, ale takŜe prowadzenia ruchu, ale takŜe zadanie prowadzenia ruchu, którego byli oryginalnymi załoŜycielami.

Kiedy im się to nie uda, i nowe przedsięwzięcia, dzięki kiepskiej mentalności ich twórców, nie dają pozytywnych rezultatów które obiecywały wcześniej, stają się skromniejsi w swoich pretensjach i są szczęśliwi, jeśli mogą wylądować w jednym z tak zwanych „współ-pracujących związków”.

W tym okresie wszystko, co nie mogło ustać na własnych nogach przyłączyło się do jednego z tych związków, wierząc Ŝe ośmiu kulawych ludzi kurczowo trzymających się nawzajem moŜe zmusić gladiatora do poddania się.

Ale jeśli pośród tych wszystkich kalek znajdował się ktoś nie okaleczony musiał uŜywać całej swojej siły do podtrzymywania innych i tym samym on sam był praktycznie spara-liŜowany.

Powinniśmy patrzeć na kwestię przyłączania się do tych koalicji jako na problem taktyczny, ale dochodząc do decyzji, nigdy nie wolno zapominać o następującej podstawowej zasadzie:

Poprzez tworzenie koalicji stowarzyszenia które są same w sobie słabe nigdy nie staną się silne, natomiast nierzadko zdarza się, Ŝe silne stowarzyszenie traci swoją siłę wchodząc w koalicję ze słabszymi. Błędem jest wierzyć, Ŝe siła wynika ze związku słabych grup; poniewaŜ doświadczenie pokazuje Ŝe we wszystkich przypadkach większość reprezentuje matoł-ków i nędznych tchórzy. Dlatego wielość stowarzyszeń, pod przywództwem wielu głów, wybranych przez te same stowarzyszenia, jest porzucona na pastwę nędznych tchórzy i słabeuszy. W ten sposób koalicja zostaje sparaliŜowana, walka o wybór najlepszych przestaje mieć miejsce i poprzez to konieczne i ostateczne zwycięstwo najzdrowszego i najsilniejszego jest utrudnione. Koalicje tego rodzaju są nieprzychylne temu procesowi naturalnego rozwoju, poniewaŜ w większości raczej opóźniają niŜ przyspieszają rozwiązanie problemu, o który walczą.

MoŜe się zdarzyć, z czysto taktycznego punktu widzenia, Ŝe najwyŜsze dowództwo ruchu którego cel jest ustalony w przyszłości moŜe wejść w koalicję z takimi stowarzyszeniami dla rozwiązania specjalnych kwestii i moŜe zająć wspólne stanowisko łącznie z nimi, ale tylko na krótki i ograniczony okres. Taka koalicja nie moŜe być stała, jeśli ruch nie chce porzucić swojej wyzwoleńczej misji. PoniewaŜ jeśli zostanie nierozerwalnie związany w takiej kombinacji utraci zdolność i prawo do uznania wolnej pracy własnych sił w zgodzie z naturalnym rozwojem, do pokonania rywali i do triumfalnego osiągnięcia swojego celu.

Nigdy nie wolno zapominać, Ŝe nic naprawdę wielkiego na tym świecie nie zostało osiągnięte poprzez koalicje, ale takie osiągnięcia zawsze wynikały z triumfu jednostki. Sukcesy osiągnięte poprzez koalicje, z powodu natury swojego źródła, noszą w sobie od samego początku nasiona przyszłego rozkładu; tak Ŝe tracą wszystko to, co zostało osiągnięte. Wielkie rewolucje jakie nastąpiły w ludzkim myśleniu i naprawdę zmieniły obraz świata byłyby nie do pomyślenia i niemoŜliwe do wykonania bez tytanicznych walk pomiędzy jednostkami, ale nigdy jako przedsięwzięcia koalicji.

Przede wszystkim jednak, Państwo narodowe nigdy nie będzie stworzone przez pragnienie kompromisu właściwe patriotycznej koalicji, ale tylko przez Ŝelazną wolę jednego ruchu który wyjdzie zwycięsko z walki ze wszystkimi innymi.

289

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Rozdział IX

Podstawowe myśli w związku z naturą

i organizacją oddziałów szturmowych

Siła starego państwa spoczywała na trzech filarach: monarchicznej formie rządów, urzędnikach i armii. Rewolucja 1918 roku obaliła tą formę rządu, rozwiązała armię i porzuciła urzędników na pastwę korupcji i partii politycznych. Tym samym zniszczono wszystko to, co wspiera tak zwany autorytet państwa. Ten autorytet prawie zawsze zaleŜy od trzech czynników, które są niezbędnymi podstawami wszelkiego autorytetu.

Powszechne poparcie jest pierwszym elementem koniecznym dla stworzenia władzy.

Ale władza opierająca się tylko na tej podstawie jest często słaba, niepewna i niezdecydowana. Dlatego teŜ kaŜdy obdarzony władzą opartą wyłącznie na powszechnym poparciu musi podjąć działania dla wzmocnienia i utrwalenia podstaw tej władzy poprzez uŜycie siły. Zgodnie z tym musimy uwaŜać siłę, albo raczej zdolność do uŜycia siły, na drugą podstawę, na której opiera się wszelka władza. Ta podstawa jest stabilniejsza i bardziej bezpieczna, ale nie zawsze silniejsza od pierwszej. Jeśli powszechne poparcie i siła są połączone razem i mogą przetrwać przez pewien czas, wówczas moŜe powstać władza oparta na jeszcze silniejszej podstawie, mianowicie na tradycji. W końcu jeśli powszechne poparcie, siła i tradycja zostaną razem zjednoczone, wówczas władza oparta na nich moŜe być uwaŜana za niezachwianą.

W Niemczech rewolucja obaliła tą ostatnią podstawę. Nie było juŜ autorytetu tradycji.

Upadek starej Rzeszy, odrzucenie monarchicznej formy rządów, zniszczenie wszystkich starych insygniów wielkości i symboli imperialnych, tradycja została strzaskana. W efekcie autorytet Państwa zatrząsł się w posadach.

Drugi filar władzy państwowej, mianowicie siła, takŜe przestał istnieć. W celu przeprowadzenia rewolucji konieczne było rozwiązanie ciała, które dotychczas uosabiało zorganizowaną siłę Państwa, mianowicie armii. W rzeczy samej, niektóre fragmenty armii miały być uŜyte jako rewolucyjni bojownicy. Armie na froncie nie były poddane w tej samej mierze temu zamętowi; ale kiedy stopniowo pozostawiały za sobą pola chwały, na których bohater-sko walczyły przez cztery i pół roku, zostały zaatakowane przez Ŝrący kwas który krąŜył w Ojczyźnie; i kiedy przybyły do centrów demobilizacji, wpadły w zamieszanie które nazywano dobrowolnym posłuszeństwem w czasach rad Ŝołnierskich.

Oczywiście nie było mowy o utworzeniu jakiejkolwiek władzy na bazie tego tłumu zbuntowanych Ŝołnierzy, którzy uwaŜali słuŜbę wojskową za ośmiogodzinną pracę. Dlatego teŜ drugi element, który gwarantuje stabilność władzy, został takŜe obalony i rewolucja miała tylko pierwotny element, powszechne poparcie, na którym mogła zbudować swój autorytet.

Ale ta baza była niezwykle niebezpieczna. Kilkoma brutalnymi uderzeniami rewolucja strza-skała stary gmach państwowy aŜ do jego fundamentu, ale tylko dlatego, Ŝe normalna równowaga struktury społecznej narodu została wcześniej zniszczona przez wojnę.

KaŜdy naród składa się z trzech głównych klas. Na jednym końcu mamy najlepszych, pod tym pojęciem rozumiemy tutaj tych, którzy są wysoce obdarzeni cnotami obywatelskimi i są znani z ich odwagi i gotowości do poświęcenia własnych prywatnych interesów. Na drugim końcu są najgorsze męty ludzkości, w których przewaŜają wady i egoistyczne interesy.

Pomiędzy tymi dwoma skrajnościami znajduje się trzecia klasa, złoŜona z szerokiej warstwy średniej, która nie przejawia promiennego bohaterstwa ani wulgarnego egoizmu.

Rozkwit narodu odbywa się wyłącznie pod przywództwem tych najlepszych.

291

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Normalny i symetryczny rozwój, w stabilnych warunkach, zawdzięcza swoje istnienie i widoczne zewnętrznie cechy dominującemu wpływowi warstwy średniej. W tym etapie dwie skrajne klasy równowaŜą się wzajemnie; innymi słowy, znoszą się nawzajem.

Upadek narodu następuje, kiedy dominują najgorsze elementy.

NaleŜy tutaj jednak podkreślić, Ŝe szerokie masy, które stanowią to, co nazwałem war-stwą średnią wywierają swój wpływ tylko wtedy, gdy dwie skrajne warstwy są zaangaŜowane we wzajemny konflikt. Kiedy jedna ze skrajnych warstw wyjdzie z niego zwycięsko, warstwa średnia podporządkuje się jej dominacji. Jeśli najlepsi zwycięŜą, szerokie masy pójdą za nimi.

Jeśli najgorsi okaŜą się zwycięzcami, warstwa średnia nie będzie się im opierać; poniewaŜ

masy składające się na warstwę średnią nigdy nie toczą własnych bitew.

Rzeka krwi przez cztery i pół roku wojny zniszczyła wewnętrzną równowagę pomiędzy tymi trzema warstwami i moŜna powiedzieć – uznając poświęcenia warstwy średniej – Ŝe warstwa składająca się z najlepszych elementów prawie całkowicie zniknęła w czasie wojny, poniewaŜ niemoŜliwe było zastąpienie naprawdę olbrzymiej ilości bohaterskiej niemieckiej krwi, która została przelana przez te cztery i pół roku. W setkach tysięcy przypadków zawsze byli to „ochotnicy na front”, ochotnicy na patrol, ochotnicy do przenoszenia meldunków, ochotnicy do ustanawiania połączeń telefonicznych, ochotnicy do budowania mostów, ochotnicy do łodzi podwodnych, ochotnicy do lotnictwa, ochotnicy do batalionów szturmowych i tak dalej. Przez cztery i pół roku, w tysiącach przypadków, zawsze potrzebowano ochotników. I wynik był zawsze ten sam. Bezbrodzi młodzieńcy i dojrzali męŜczyźni, wszyscy wypełnieni Ŝarliwą miłością do ich kraju, popychani przez swój odwaŜny duch albo przez wzniosłe poczucie obowiązku – to byli zawsze ludzie, którzy odpowiadali na to wezwanie.

Dziesiątki i setki tysięcy takich ludzi szło naprzód, i tego rodzaju materiał ludzki stopniowo stawał się coraz rzadszy. Ci, którzy nie polegli zostawali okaleczeni w walce albo stopniowo dołączali do szeregów kalek z powodu ran jakie ciągle odnosili, i stąd wywodził się ciągły ubytek tych ludzi. W 1914 roku całe armie były złoŜone z ochotników, którzy dzięki kary-godnemu brakowi sumienia w części naszych nieudolnych parlamentarzystów nie otrzymali właściwego szkolenia w czasach pokoju, i stali się bezbronnym mięsem armatnim rzuconym na wroga. Czterysta tysięcy ludzi, którzy polegli albo zostali na zawsze okaleczeni na polach bitwy we Flandrii nie mogło być niczym zastąpione. Ich strata była znacznie większa, niŜ

tylko liczbowa. Z ich śmiercią szale, które i tak były zbyt mało obciąŜone po stronie struktury społecznej odpowiadającej najlepszym cechom ludzkim, gwałtownie poszły w górę, stając się cięŜsze po stronie niegodziwców i tchórzy – krótko mówiąc, zwiększyła się liczba elementów tworzących najgorszą część naszego społeczeństwa.

I było coś jeszcze: podczas czterech i pół roku nasz najlepszy materiał ludzki został

niezwykle przerzedzony na polach bitew, a naszym najgorszym ludziom cudownie udawało się ratować. Na kaŜdego bohatera który dokonał najwyŜszego poświęcenia i wszedł do Valhalli przypadał obibok który sprytnie unikał śmierci pod pozorem zaangaŜowania w mniej lub bardziej uŜyteczne sprawy w kraju.

Pod koniec wojny mieliśmy zatem następujący obraz: wielka warstwa średnia narodu wypełniła swój obowiązek i zapłaciła daninę krwi. Najlepsze elementy naszego narodu dały przykład bohaterstwa i poświęciły się prawie w całości. Druga skrajność, złoŜona z najgorszych elementów narodu, przetrwała prawie nienaruszona, korzystając z absurdalnych praw i z tego, Ŝe władze nie egzekwowały pewnych artykułów kodeksu wojskowego.

Te starannie zachowane śmieci naszego narodu przeprowadziły rewolucję. I mogły to zrobić dlatego, Ŝe nie było juŜ warstwy złoŜonej z tych najlepszych, którzy mogli się im sprzeciwić. Oni juŜ nie istnieli.

Dlatego niemiecka rewolucja, od samego początku, zaleŜała od tylko jednej warstwy narodu. Ten akt nie został popełniony przez cały naród niemiecki, ale przez kanalie, dezerterów i chuliganów.

292

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Człowiek na froncie z radością przywitał koniec konfliktu, w którym przelano tak wiele krwi. Był szczęśliwy, Ŝe moŜe wrócić do domu i znów zobaczyć swoją Ŝonę i dzieci. Ale nie miał moralnego związku z rewolucją. Nie lubił jej, ani nie lubił tych, którzy ją sprowoko-wali i zorganizowali. W ciągu czterech i pół roku tej gorzkiej walki na froncie zapomniał o partyjnych hienach w kraju i ich kłótnie stały się dla niego obce.

Rewolucja była naprawdę popularna tylko w małej części narodu niemieckiego: mianowicie wśród tej klasy i ich pomocników, którzy wybrali plecak jako charakterystyczną cechę wszystkich szanowanych obywateli tego nowego Państwa. Nie lubili rewolucji jako takiej, chociaŜ wielu ludzi błędnie wierzy w coś przeciwnego, ale z powodu konsekwencji jakie za sobą pociągała.

Ale bardzo trudno było zbudować jakąś niewzruszoną władzę na powszechnym poparciu dawanym przez tych marksistowskich zbójów. A jednak młoda republika potrzebowała autorytetu za wszelką cenę, chyba Ŝe chciała być odrzucona po krótkim okresie chaosu przez siłę złoŜoną z ostatnich pozostałych elementów najlepszej części narodu.

Niebezpieczeństwem, którego w tym czasie najbardziej bali się odpowiedzialni za rewolucję było to, Ŝe w zamęcie jaki sami stworzyli, grunt usunie się im spod nóg i nagle zostaną chwyceni w Ŝelaznym uścisku i przetransportowani w inne miejsce, jak się często zdarzało w takich punktach historii narodów. Republika musiała zostać skonsolidowana za wszelką cenę.

Dlatego prawie natychmiast po jej utworzeniu zmuszeni byli wznieść kolejny filar oprócz drŜącego filaru popularności. Doszli do wniosku, Ŝe siła musi być ponownie zorganizowana, aby zapewnić mocniejszą podstawę dla ich władzy.

Kiedy ci, którzy byli matadorami rewolucji w grudniu 1918 roku i w styczniu i lutym 1919 roku poczuli, Ŝe ziemia drŜy im pod nogami, zaczęli rozglądać się za ludźmi, którzy byliby gotowi wzmocnić ich wsparciem wojskowym; poniewaŜ ich słaba pozycja zaleŜała tylko od ogólnego poparcia, jakim się cieszyli. „Anty-militarystyczna” republika potrzebowała Ŝołnierzy. Ale pierwszy i jedyny filar, na którym spoczywała władza Państwa, mianowicie popularność, opierał się na zbiorowisku chuliganów, złodziei, włamywaczy, dezerterów, obiboków itp. Dlatego w tej części narodu nie było co szukać ludzi, którzy będą chcieli poświęcić swoje Ŝycie w imię tego nowego ideału. Ci, którzy Ŝywili idee rewolucyjne i przeprowadzili rewolucję nie byli w stanie ani nie chcieli korzystać z pomocy Ŝołnierzy aby chronić republikę. Ich celem bowiem nie była organizacja republikańskiego Państwa, ale dezorgani-zacja tego, co juŜ istniało i tym samym zaspokajanie własnych instynktów. Ich hasłem nie była organizacja i budowanie Republiki Niemieckiej, ale jej plądrowanie.

Dlatego to wołanie o pomoc ze strony przedstawicieli narodu, którzy byli dręczeni tysiącami lęków, nie znalazło odzewu wśród tej warstwy ludzi, ale raczej spowodowało poczucie goryczy i odrzucenia. Oni patrzyli na ten krok jako na początek upadku wiary i zaufania, i w budowaniu władzy która nie opierała się juŜ na powszechnym poparciu, ale takŜe na sile widzieli początek wrogości przeciwko temu, co dla nich oznaczała w swej istocie rewolucja. Bali się, Ŝe zostaną podjęte środki przeciwko prawu do grabieŜy i absolutnej dominacji ze strony hordy złodziei i łupieŜców – krótko mówiąc, najgorszego motłochu – który wyrwał się z więzień i zrzucił łańcuchy.

Przedstawiciele narodu mogli wołać ile chcieli, ale nie mogli otrzymać pomocy od tego motłochu. Wołania o pomoc spotkały się z okrzykami „zdrajcy” ze strony tych samych ludzi, na których opierało się poparcie reŜimu.

Wtedy po raz pierwszy znalazło się wielu młodych Niemców, którzy byli gotowi ponownie załoŜyć mundur w słuŜbie „pokoju i porządku”, jak wierzyli, wziąć na ramię karabin i włoŜyć na głowę stalowy hełm aby bronić niszczycieli Ojczyzny. Sformowano korpusy ochotnicze, które chociaŜ nienawidziły rewolucji, zaczęły jej bronić. Praktycznym efektem ich działań było umocnienie i ustabilizowanie rewolucji. Robiąc to działali w dobrej wierze.

293

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Prawdziwym organizatorem rewolucji i tym, który pociągał za sznurki był międzynarodowy śyd, który właściwie oceniał sytuację. Naród niemiecki nie był jeszcze gotowy do pogrąŜenia się w krwawym bagnie bolszewizmu, w które wciągnięto naród rosyjski. Było tak z powodu bliŜszych związków rasowych pomiędzy niemiecką inteligencją a robotnikami, a takŜe poniewaŜ szerokie warstwy społeczne były przeniknięte kulturalnymi ludźmi, co miało miejsce takŜe w innych państwach Zachodniej Europy; ale całkowicie brakowało tego w Rosji. W tym kraju inteligencja nie była przewaŜnie narodowości rosyjskiej, albo przynajmniej nie miała słowiańskich cech rasowych. Cienka warstwa inteligencji jaka istniała wtedy w Rosji mogła zostać w kaŜdej chwili obalona poniewaŜ nie było Ŝadnej warstwy pośredniej łączą-cej ją organicznie z wielkimi masami narodu. Umysłowy i moralny poziom tych mas był za-straszająco niski.

Kiedy agitatorom w Rosji udało się podburzyć szerokie masy ludzi, którzy nie umieli czytać ani pisać przeciwko wyŜszej warstwie inteligencji która nie była z nimi w Ŝaden sposób na stałe połączona – w tym momencie los Rosji został przesądzony, a sukces rewolucji zapewniony. Po czym Rosjanin-analfabeta stał się niewolnikiem Ŝydowskich dyktatorów, którzy ze swej strony byli wystarczająco bystrzy, Ŝeby nazwać ich dyktaturę „dyktaturą ludu”.

W przypadku Niemiec trzeba wziąć pod uwagę dodatkowy czynnik. Tutaj rewolucja mogła być przeprowadzona tylko jeśli udałoby się najpierw stopniowo rozmontować armię.

Ale prawdziwym autorem rewolucji i procesu dezintegracji armii nie był Ŝołnierz który walczył na froncie, ale kanalie które unikały światła i które znajdowały się w garnizonach w kraju albo były uwaŜane za „niezastąpione” gdzieś w świecie biznesu w kraju. Ta armia była wspierana przez dziesiątki tysięcy dezerterów, którzy bez wystawiania się na ryzyko odwra-cali się plecami do frontu. KaŜdy prawdziwy nędzny tchórz najbardziej boi się śmierci. Ale na froncie miał śmierć przed oczami codziennie w tysiącach róŜnych postaci. Zawsze był tylko jeden sposób, i tylko jeden, na zmuszenie słabych i chwiejnych ludzi, a nawet nędznych tchórzy, do stanowczego wykonywania obowiązków. To oznacza, Ŝe dezerterowi trzeba dać do zrozumienia, Ŝe dezercja sprowadzi na niego to, przed czym ucieka. Człowiek na froncie mo-Ŝe umrzeć, ale dezerter musi umrzeć. Tylko ta drakońska groźba przeciwko kaŜdej próbie dezercji moŜe mieć zastraszający efekt, nie tylko na jednostce, ale takŜe na masie. W tym leŜy znaczenie i cel wojskowego kodeksu karnego.

Piękna była myśl, Ŝe wielka walka o Ŝycie narodu moŜe zostać przeprowadzona tylko w oparciu o dobrowolną wierność wynikającą z wiedzy Ŝe taka walka jest konieczna i pod-trzymywaną przez tą wiedzę. Ochotnicze wypełnianie obowiązków kieruje działaniami tylko najlepszych ludzi, ale nie przeciętnych ludzi. Dlatego konieczne są specjalne prawa; zupełnie jak na przykład prawo przeciw kradzieŜy nie zostało stworzone dla ludzi uczciwych, ale dla słabych i niestabilnych elementów. Takie prawa mają powstrzymywać złoczyńców poprzez swój odstraszający efekt i tym samym zapobiegać powstaniu stanu rzeczy, w którym uczciwy człowiek jest uwaŜany za głupiego i Ŝe lepiej mieć udział w rabunku niŜ zostać z pustymi rękami lub pozwolić na to, Ŝeby zostać obrabowanym.

Błędem było wierzyć, Ŝe w walce, która zgodnie ze wszelkimi ludzkimi przewidywa-niami, moŜe potrwać kilka lat, uda się obyć bez tych środków, których efektywności w zmu-szaniu słabych i niestabilnych ludzi do wykonywania obowiązków w trudnych czasach i w momentach wielkiego stresu nerwowego dowiodły setki i tysiące lat.

Dla bohaterskiego ochotnika nie jest oczywiście konieczna kara śmierci w kodeksie wojskowym, ale jest konieczna dla tchórzliwych egoistów którzy cenią bardziej swoje Ŝycie niŜ istnienie społeczności w godzinie narodowej potrzeby. Tacy słabi i pozbawieni charakteru ludzie mogą zostać powstrzymani przez poddaniem się tchórzostwu tylko poprzez stosowanie najcięŜszych kar. Kiedy ludzie muszą walczyć codziennie ze śmiercią i tygodniami pozostawać w okopach pełnych błota, często bardzo źle zaopatrzonych w jedzenie, człowiek który nie jest pewny siebie i zaczyna się wahać nie moŜe zostać utrzymany na posterunku groźbami 294

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

uwięzienia ani nawet słuŜby karnej. MoŜna to osiągnąć tylko poprzez bezwzględne egze-kwowanie kary śmierci. Doświadczenie pokazuje, Ŝe rekrut uwaŜa więzienie za tysiąckroć lepsze od pola bitwy. W więzieniu przynajmniej jego cenne Ŝycie nie jest naraŜone na niebezpieczeństwo. Praktyczne odstąpienie od kary śmierci w czasie wojny było błędem, za który gorzko zapłaciliśmy. Ten błąd tak naprawdę oznaczał, Ŝe wojskowy kodeks karny nie był

uwaŜany za właściwy. Armia dezerterów wylała się na stacje na tyłach albo wróciła do kraju, zwłaszcza w 1918 roku, i zaczęła tworzyć wielką przestępczą organizację z którą nagle musieliśmy się zmierzyć po 7 listopada 1918 roku, i która przeprowadziła rewolucję.

Front nie miał z tym wszystkim nic wspólnego. Oczywiście, Ŝołnierze na froncie tęsk-nili za pokojem. Ale dokładnie ten fakt stanowił specjalne niebezpieczeństwo dla rewolucji.

Kiedy niemieccy Ŝołnierze zaczęli wracać do kraju, po zawieszeniu broni, rewolucjoniści byli zaniepokojeni i ciągle zadawali to samo pytanie: co zrobią frontowi Ŝołnierze?

Podczas tych tygodni rewolucja musiała nadać sobie przynajmniej zewnętrzny pozór umiarkowania, jeśli nie chciała zostać natychmiast zniszczona przez kilka niemieckich dywizji. W tym czasie, gdyby dowódca tylko jednej dywizji wysłał swoich Ŝołnierzy, którzy zawsze pozostali mu wierni do ataku, aby zerwali czerwone flagi i postawili „rady” pod ścianą, albo w przypadku oporu złamali go moździerzami i granatami, ta dywizja mogłaby się przekształcić w armię sześćdziesięciu dywizji w mniej niŜ cztery tygodnie. śydzi pociągający za sznurki byli tym przeraŜeni jak niczym innym; w celu uniknięcia tego konkretnego niebezpieczeństwa stwierdzili, Ŝe konieczne jest danie rewolucji pewnego wyglądu umiarkowania. Nie odwaŜyli się na pozwolenie jej na zdegenerowanie się do bolszewizmu, więc musieli stawić czoła istniejącym warunkom stwarzając hipokrytyczny obraz „porządku i spokoju”. Stąd wiele waŜnych ustępstw, odwoływanie się do starych urzędników i głów starej armii. Byli oni potrzebni przynajmniej na jakiś czas, i dopiero kiedy posłuŜyliby ich celom, mogliby otrzymać bezczelnie zasłuŜonego kopa. Wtedy republika zostałaby całkowicie wyrwana z rąk starych sług Państwa i oddana w szpony rewolucjonistów.

Myśleli, Ŝe tylko w ten sposób uda się nabrać starych generałów i urzędników i roz-broić wszelką ewentualną opozycję poprzez pozornie łagodny i niegroźny charakter nowego reŜimu.

Praktyka pokazała, w jakiej części ten plan się powiódł.

Rewolucja nie została jednak przeprowadzona przez pokojowych i porządnych ludzi, ale przez buntowników, złodziei i zbójów. I sposób, w jaki rewolucja się rozwijała nie zgadzał się z intencjami tych drugich elementów; a z powodów taktycznych nie moŜna było im wyjaśnić powodów dla których wydarzenia przyjęły taki kierunek i uzyskać ich akceptacji.

Kiedy socjaldemokracja stopniowo zyskiwała władzę, coraz bardziej traciła cechy surowej partii rewolucyjnej. Oczywiście w swoich sercach socjaldemokraci chcieli rewolucji; a ich przywódcy nie mieli innego celu. Z pewnością nie. Ale w efekcie końcowym był tylko rewolucyjny program; nie było ludzi zdolnych do jego przeprowadzenia. Rewolucja nie moŜe być przeprowadzona przez partię mającą dziesięć milionów członków. Gdyby próbowano wykonać taki ruch, przywódcy stwierdziliby, Ŝe nie jest to skrajna część ludności na której musieli polegać, ale szerokie masy średniej warstwy; czyli bezwładne masy.

Dostrzegając to wszystko, juŜ w czasie wojny śydzi spowodowali sławny podział w partii socjaldemokratycznej. Podczas gdy socjaldemokracja, zgodnie z bezwładnością jej zwolenników, wisiała jak ołowiany odwaŜnik na szyi obrony narodowej, aktywne i radykalne elementy zostały wyodrębnione z niej i uformowane w nowe agresywne kolumny gotowe do ataku. NiezaleŜna Partia Socjalistyczna i Liga Spartakusa były batalionami szturmowymi rewolucyjnego marksizmu. Postawiono im zadanie stworzenia faktów dokonanych, na bazie których partia socjaldemokratyczna mogłaby zająć pozycję, przygotowana do tego długo wcześniej. Nieudolna burŜuazja była oceniana zgodnie z jej prawdziwą wartością przez marksistów i traktowana jako kanalie. Nikt się nią nie przejmował, dobrze wiedząc, Ŝe w swojej 295

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

psiej słuŜalczości przedstawiciele starego i zuŜytego pokolenia nie będą w stanie stawić Ŝadnego powaŜnego oporu.

Kiedy rewolucja się powiodła i jej rzemieślnicy wierzyli, Ŝe główne filary starego Państwa zostały zburzone, armia wracająca z frontu zaczęła ukazywać się w świetle mroczne-go sfinksa, konieczne było zwolnienie biegu rewolucji. Socjaldemokraci okupowali podbite pozycje, a bataliony szturmowe NiezaleŜnych Socjalistów i Ligi Spartakusa zostały odstawio-ne na boczny tor.

Nie stało się to jednak bez walki.

Aktywne formacje szturmowe, które rozpoczęły rewolucję, były niezadowolone i poczuły się zdradzone. Chciały kontynuować walkę na własną rękę. Ale ich niekończące się wymuszenia stały się wstrętne nawet dla pociągających za sznurki rewolucji. Rewolucja nie mogła zostać dokonana, kiedy pojawiły się dwa obozy. W jednym obozie były elementy pokoju i porządku, w drugim krwi i terroru. Czy nie było zupełnie naturalne, Ŝe burŜuazja ruszy powiewając flagami do obozu pokoju i porządku? Po raz pierwszy w Ŝyciu ich Ŝałosne organizacje polityczne mogły działać, jako Ŝe przygotowano dla nich grunt, na którym mogli znaleźć nową podstawę; i tak w pewnym stopniu znaleźli się w koalicji z siłą, której nienawidzili i której się bali. Niemiecka burŜuazja polityczna została zaszczycona moŜliwością połączenia się z przeklętymi przywódcami marksistów w celu walki z bolszewizmem.

Tak więc juŜ w grudniu 1918 roku i styczniu 1919 roku sprawy wyglądały następująco:

Mniejszość złoŜona z najgorszych elementów przeprowadziła rewolucję. Za tą mniej-szością natychmiast poszły wszystkie partie marksistowskie. Sama rewolucja miała zewnętrzny pozór umiarkowania, co rozbudziło wrogość fanatycznych ekstremistów. Zaczęli rzucać granaty i strzelać z karabinów maszynowych, okupować budynki publiczne, tym samym zagraŜając zniszczeniu umiarkowanego wyglądu rewolucji. Aby powstrzymać dalszy rozwój tego terroru zawarto rozejm pomiędzy przedstawicielami nowego reŜimu a zwolennikami starego porządku, aby móc wspólnie wydać walkę ekstremistom. W efekcie wrogowie republiki przestali sprzeciwiać się republice jako takiej i pomogli opanować tych, którzy takŜe byli wrogami republiki, chociaŜ z zupełnie innych powodów. Ale dalszym rezultatem było to, Ŝe wszelkie niebezpieczeństwo rozpoczęcia przez zwolenników starego Państwa walki przeciwko nowemu zostało ostatecznie zaŜegnane.

Zawsze trzeba o tym pamiętać. Tylko pamiętając o tym moŜemy zrozumieć jak to było moŜliwe, Ŝe w narodzie, którego dziewięć dziesiątych nie przyłączyło się do rewolucji, gdzie siedem dziesiątych odrzucało ją a sześć dziesiątych jej nie cierpiała – jak ten naród pozwolił

na narzucenie sobie rewolucji przez pozostałą jedną dziesiątą.

Stopniowo bohaterowie barykad w obozie Ligi Spartakusa wykruszali się, podobnie jak narodowi patrioci i idealiści po drugiej stronie. Kiedy te dwie grupy stale kurczyły się, masy środkowej warstwy, jak zawsze, zwycięŜyły. BurŜuazja i marksiści spotkali się na gruncie faktów dokonanych, i republika zaczęła się wzmacniać. Na początku jednak to nie prze-szkadzało partiom burŜuazyjnym w wysuwaniu swoich monarchistycznych idei jeszcze przez jakiś czas, zwłaszcza w czasie wyborów, kiedy próbowali przywołać duchy umarłej przeszłości aby wesprzeć ich słabych zwolenników. To nie było szczere działanie. W swoich sercach zerwali z monarchią dawno temu; ale obrzydliwość nowego reŜimu zaczęła rozszerzać demo-ralizację, która dała się odczuć takŜe w obozie partii burŜuazyjnych. Przeciętny burŜuazyjny polityk teraz czuł się lepiej w bagnie republikańskiej korupcji niŜ w prostej przyzwoitości nieistniejącego Państwa, które nadal Ŝyło w jego pamięci.

* * *

296

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Jak juŜ wskazywałem, po zniszczeniu armii przywódcy rewolucyjni zostali zmuszeni do wzmocnienia władzy państwowej poprzez utworzenie nowego czynnika siły. W istniejących okolicznościach mogli to zrobić tylko poprzez przeciągnięcie na swoją stronę zwolenników światopoglądu który był bezpośrednim przeciwieństwem ich własnego. Tylko z tych elementów moŜna było powoli tworzyć nową armię, która ograniczona liczbowo przez traktaty pokojowe, musiała być następnie przekształcona duchowo aby stała się instrumentem nowego reŜimu.

Pomijając wady starego Państwa, które stały się prawdziwą przyczyną rewolucji, jeśli zapytamy, jak moŜliwe było skuteczne przeprowadzenie rewolucji, dojdziemy do następujących wniosków:

1. Było to moŜliwe z powodu zgnilizny naszych koncepcji obowiązku i posłuszeństwa.

2. Było to moŜliwe takŜe z powodu pasywnej nieśmiałości partii, które miały stać na straŜy Państwa.

NaleŜy jeszcze do tego dodać: Zgnilizna, jaka zaatakowała nasze koncepcje obowiązku i posłuszeństwa miała swoje podstawy w naszej całkowicie nie-narodowej i czysto państwowej edukacji. Stąd wyszedł nawyk mylenia celów i środków. Świadomość obowiązku, wypełnianie obowiązku i posłuszeństwo nie są celem samym w sobie podobnie jak państwo nie jest celem samym w sobie; ale powinny być one uŜyte jako środki ułatwiające i zapewniające istnienie wspólnoty ludzi spokrewnionych fizycznie i duchowo. W momencie, w którym naród wyraźnie upada i kiedy wszystkie zewnętrzne oznaki wskazują, Ŝe pada on ofiarą bezwzględnego ucisku dzięki działaniom kilku łotrów, posłuszeństwo wobec tych ludzi i wypełnianie obowiązków jednostki wobec nich jest tylko doktrynerskim formalizmem, i czystym szaleństwem; podczas gdy z drugiej strony odmowa posłuszeństwa i wypełniania obowiązków w takim przypadku mogłaby uratować naród przed upadkiem. Zgodnie z naszą obecną burŜuazyjną ideą Państwa, jeśli generał dywizji otrzymał z góry rozkaz, aby nie strzelać i wykonał rozkaz, postąpił słusznie, poniewaŜ dla burŜuazyjnego umysłu ślepe formalne posłuszeństwo jest bardziej wartościowe niŜ Ŝycie narodu. Ale zgodnie z koncepcją Narodowych Socjalistów w takich momentach nie powinno zwycięŜać posłuszeństwo słabym zwierzchni-kom, wtedy pojawia się obowiązek przyjęcia osobistej odpowiedzialności wobec całego narodu.

Rewolucja udała się, poniewaŜ ta koncepcja przestała być Ŝywotną siłą w naszym narodzie, albo raczej w naszym rządzie, i obumarła stając się czymś zaledwie formalnym i dok-trynalnym.

Co się tyczy drugiego punktu, moŜna powiedzieć, Ŝe głębszą przyczynę nieudolności partii burŜuazyjnych trzeba przypisać faktowi, ze najbardziej aktywna i uczciwa część naszego narodu straciła Ŝycie na wojnie. Oprócz tego, partie burŜuazyjne, które mogą być uwaŜane jako jedyne formacje polityczne które stanęły po stronie starego Państwa, były przekonane, Ŝe powinny bronić swoich zasad tylko w sposób intelektualny, poniewaŜ uŜycie fizycznej siły było zarezerwowane dla Państwa. Ten punkt widzenia był znakiem słabości i dekadencji która się stopniowo rozwijała. Był on takŜe bezsensowny w okresie, kiedy przeciwnik polityczny dawno porzucił ten punkt widzenia i zamiast tego otwarcie deklarował, Ŝe chce osiągnąć swoje cele polityczne przy uŜyciu siły, kiedy tylko stanie się to moŜliwe. Kiedy marksizm pojawił

się w świecie burŜuazyjnej demokracji, jako konsekwencja samej demokracji, apel wysłany przez burŜuazyjną demokrację aby walczyć z marksizmem tylko broniami intelektualnymi był

szaleństwem, za które trzeba było później zapłacić straszną cenę. Marksizm zawsze głosił

doktrynę mówiącą, Ŝe uŜycie siły naleŜy oceniać z punktu widzenia własnego interesu i Ŝe sukces usprawiedliwia uŜycie siły.

297

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Ta idea dowiodła swojej słuszności w dniach od 7 do 10 listopada 1918 roku. Marksiści nie przejmowali się parlamentem ani demokracją, ale zadali im śmiertelny cios uwalniając swoją hordę przestępców i rozpętując piekło.

Kiedy rewolucja się skończyła, partie burŜuazyjne zmieniły swoje nazwy i nagle znów się pojawiły, bohaterscy przywódcy wychodzili z ciemnych piwnic albo nieco jaśniejszych składów gdzie szukali schronienia. Ale, jak to się zdarza w przypadku wszystkich przedstawicieli przestarzałych instytucji, nie porzucili swoich błędów ani nie nauczyli się niczego nowego. Ich program polityczny opierał się na przeszłości, nawet jeśli sami pogodzili się z nowym reŜimem. Ich celem było zabezpieczenie udziału w nowym establishmencie, i kontynuowali uŜywanie słów jako ich jedynej broni.

Dlatego po rewolucji partie burŜuazyjne skapitulowały przed ulicą w nędzny sposób.

Kiedy wprowadzano prawo o ochronie republiki, większość na początku nie popierała go. Ale skonfrontowana z dwoma tysiącami marksistów demonstrujących na ulicach, burŜuazyjnych „męŜów stanu” ogarnął taki strach, Ŝe zagłosowali za tym prawem przeciw własnej woli, poniewaŜ bali się, Ŝe w przeciwnym razie rozwścieczone masy mogą rozbić im głowy, kiedy będą wychodzić z Reichstagu.

I tak nowe Państwo rozwijało się we własnym kierunku, jak gdyby nie było Ŝadnej narodowej opozycji.

Jedynymi organizacjami, które miały w tym czasie siłę i odwagę aby stawić czoła marksizmowi i wściekłym masom były przede wszystkim korpusy ochotnicze19), a następnie organizacje samoobronne, obrona cywilna i w końcu stowarzyszenia zdemobilizowanych Ŝołnierzy starej armii.

Ale istnienie tych ciał nie zmieniło w sposób znaczący biegu niemieckiej historii z następujących przyczyn:

Podobnie jak tak zwane partie narodowe były pozbawione wpływu, poniewaŜ nie miały sił mogących skutecznie demonstrować na ulicach, Ligi Obrony nie mogły wywrzeć Ŝadnego wpływu poniewaŜ nie miały idei politycznej, a zwłaszcza dlatego, Ŝe nie mieli Ŝadnych określonych celów politycznych.

Marksizm odniósł sukces dzięki doskonałej współpracy pomiędzy celami politycznymi a bezwzględną siłą. Niemieccy nacjonaliści zostali pozbawieni wszelkich nadziei wpływania na rozwój Niemiec z powodu braku zdecydowanej współpracy pomiędzy brutalną siłą a mądrze wybranymi celami politycznymi.

Jakiekolwiek mogły być aspiracje partii „narodowych”, nie miały one sił aby walczyć o te aspiracje, tym bardziej na ulicach.

Ligi Obrony miały siły do dyspozycji. Byli panami ulic i Państwa, ale brakowało im idei politycznych i celów, w imię których ich siły mogły być uŜyte w interesie narodu niemieckiego. Chytry śyd potrafił w obu przypadkach, dzięki przebiegłej perswazji, wzmocnić juŜ istniejącą tendencję i sprawić, aby ten nieszczęśliwy stan rzeczy się ustalił, a jednocześnie jeszcze głębiej zapuścił korzenie.

śyd odniósł wspaniały sukces w uŜywaniu swojej prasy w celu rozpowszechniania za granicą idei, Ŝe stowarzyszenia obronne mają „niepolityczny” charakter, zaś w polityce był

zawsze wystarczająco przebiegły, Ŝeby chwalić czysto intelektualny charakter tej walki i Ŝądać, aby zawsze pozostawała ona w tej płaszczyźnie.

Miliony niemieckich imbecyli powtarzały to szaleństwo nie mając najmniejszego podejrzenia, Ŝe robiąc to, praktycznie rozbrajają się i wpadają bezbronni w łapy śyda.

Ale tutaj teŜ jest naturalne wyjaśnienie. Brak wielkiej idei która przekształciłaby rzeczy na nowo zawsze oznacza ograniczenie siły walki. Przekonanie o prawie do uŜycia nawet najbardziej brutalnych broni jest zawsze połączone z Ŝarliwą wiarą w konieczność nowego i rewolucyjnego przekształcenia świata.

298

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Ruch, który nie walczy o tak wielkie cele i ideały, nigdy nie będzie odwoływał się do wyjątkowych środków.

Pojawienie się nowej i wielkiej idei było sekretem sukcesu Rewolucji Francuskiej.

Rewolucja w Rosji zawdzięcza swój triumf idei. I tylko idea pozwoliła faszyzmowi na triumfalne poddanie całego narodu procesowi całkowitego odnowienia.

BurŜuazyjne partie nie są zdolne do takiego osiągnięcia. I nie tylko partie burŜuazyjne uwaŜały za swój cel odnowienie przeszłości. Stowarzyszenia obronne równieŜ tak uwaŜały, o ile w ogóle zajmowały się celami politycznymi. Duch starych wojennych legionów Ŝył w nich i tym samym pomógł politycznie stępić najostrzejszą broń, jaką posiadał naród niemiecki i pozwolił na to, aby zardzewiała w rękach republikanów. Fakt, Ŝe te stowarzyszenia były inspirowane najlepszymi intencjami, i z pewnością działały w dobrej wierze, nie zmienia w najmniejszym stopniu głupoty kursu, jaki obrali.

W skonsolidowanej Reichswehrze marksizm stopniowo zdobywał poparcie siły, której potrzebował dla swojej władzy. W logicznej konsekwencji przeszedł do rozwiązania tych stowarzyszeń obronnych które uwaŜał za niebezpieczne, deklarując, Ŝe nie są juŜ dłuŜej potrzebne. Niektórzy lekkomyślni przywódcy, którzy sprzeciwili się rozkazom marksistów, stanęli przed sądem i znaleźli się w więzieniu. Ale oni wszyscy dostali to, na co zasłuŜyli.

* * *

Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza była pierwszym ruchem, którego celem nie było mechaniczne przywrócenie przeszłości – jak w przypadku partii burŜuazyjnych – ale zastąpienie obecnego absurdalnego mechanizmu państwowego Państwem narodowym.

Od pierwszych dni jego istnienia nowy ruch wyznawał zasadę, Ŝe jego idee muszą być propagowane środkami intelektualnymi, ale zawsze kiedy to konieczne, siła fizyczna musi być stosowana jako wsparcie tej propagandy. W zgodzie z ich przekonaniem o najwyŜszej waŜności nowej doktryny, przywódcy nowego ruchu oczywiście wierzą, Ŝe Ŝadne poświęcenie nie jest zbyt wielkie jeśli chodzi o wdraŜanie celów ruchu.

Podkreślałem, Ŝe w pewnych okolicznościach ruch, który ma na celu wygranie serc ludzi musi być gotowy bronić się własnymi siłami przeciwko terrorystycznym zamiarom ze strony przeciwników. Niezmiennie zdarzało się w historii świata, Ŝe formalne władze państwowe zawodziły w złamaniu panowania terroru inspirowanego przez światopogląd. Terror ten moŜe być pokonany tylko przez nowy i inny światopogląd, którego przedstawiciele są tak samo śmiali i zdecydowani. Przyjęcie do wiadomości tego faktu było zawsze bardzo nieprzyjemne dla biurokratów którzy byli obrońcami Państwa, ale fakt pomimo tego pozostaje faktem. Władcy Państwa mogą zagwarantować spokój i porządek tylko jeśli Państwo ucieleśnia światopogląd który jest wyznawany przez naród jako całość; tak Ŝe elementy zakłócające mo-gą być traktowane jak izolowani przestępcy, nie jako głosiciele idei diametralnie róŜniącej się od oficjalnych poglądów. Jeśli tak będzie, Państwo moŜe zastosować najsilniejsze środki przez stulecia przeciwko terrorowi który mu zagraŜa; ale w końcu wszystkie te środki okaŜą się daremne i Państwo będzie musiało upaść.

Państwo niemieckie jest intensywnie opanowywane przez marksizm. W walce trwają-cej przez siedemdziesiąt lat Państwo nie było w stanie zapobiec triumfowi idei marksizmu.

Nawet przez wyroki cięŜkich robót i więzienia wynoszące w sumie tysiące lat, nawet pomimo najbardziej krwawych metod represji jakie w niezliczonych przypadkach groziły głosicielom marksistowskiego światopoglądu, w końcu Państwo zostało zmuszone do prawie całkowitej kapitulacji. Zwykli burŜuazyjni przywódcy polityczni zaprzeczą temu, ale ich protesty są daremne.

299

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Widząc, Ŝe Państwo bezwarunkowo skapitulowało wobec marksizmu 9 listopada 1918

roku, nie powstanie ono nagle jutro jako pogromca marksizmu. Wręcz przeciwnie. BurŜuazyjni głupcy siedzący na stołkach w róŜnych ministerstwach bełkoczą o konieczności rządzenia zgodnie z Ŝyczeniami robotników, i przez słowo „robotnicy” rozumieją marksistów.

Identyfikując niemieckiego robotnika z marksizmem są winni nie tylko nikczemnego zakła-mywania prawdy, ale w ten sposób próbują ukryć ich własny upadek przed ideą marksizmu i marksistowską organizacją.

W obliczu całkowitego podporządkowania obecnego Państwa marksistom, ruch Narodowych Socjalistów czuje się tym bardziej zobowiązany nie tylko do przygotowania drogi dla triumfu jego idei poprzez apelowanie do rozumu ludzi, ale takŜe do wzięcia na siebie odpowiedzialności za zorganizowanie własnej obrony przeciwko terrorowi Międzynarodówki, która jest odurzona własnym zwycięstwem.

JuŜ opisywałem, jak praktyczne doświadczenia naszego młodego ruchu doprowadziły nas powoli do zorganizowania systemu obrony naszych zebrań. Stopniowo przyjął on charakter ciała wojskowego specjalnie wyszkolonego do utrzymywania porządku, i dąŜył do rozwinięcia się w słuŜbę mającą odpowiednio zorganizowane kadry.

Ta nowa formacja moŜe na zewnątrz przypominać stowarzyszenia obronne, ale w rzeczywistości nie ma podstaw do porównań pomiędzy nimi.

Jak juŜ mówiłem wcześniej, niemieckie organizacje obronne nie miały Ŝadnych własnych określonych idei politycznych. Tak naprawdę były to tylko stowarzyszenia wzajemnej obrony, i zgodnie z tym były szkolone i organizowane, tak Ŝe były nielegalnym dopełnieniem albo pomocnikiem legalnych sił Państwa. Ich charakter wolnych korpusów wynikał ze sposobu ich tworzenia i sytuacji, w jakiej wówczas znajdowało się Państwo. Ale z pewnością nie mogły twierdzić Ŝe są wolnymi korpusami na podstawie tego, Ŝe są stowarzyszeniami utwo-rzonymi dobrowolnie i prywatnie w celu walki o ich własne, samodzielnie uformowane poglądy polityczne. Tak nie było, pomimo faktu, Ŝe niektórzy z ich przywódców i niektóre stowarzyszenia jako takie były zdecydowanymi przeciwnikami republiki. Zanim moŜna będzie mówić o poglądach politycznych w wyŜszym sensie musi być coś więcej niŜ tylko przekonanie, Ŝe istniejący system jest wadliwy. Poglądy polityczne w wyŜszym sensie oznaczają, Ŝe ktoś ma obraz nowego systemu we własnym umyśle, czuje Ŝe jego wprowadzenie jest absolutnie konieczne i stawia sobie ten cel jako najwyŜsze zadanie, któremu moŜe poświęcić Ŝycie.

Oddziały porządkowe uformowane przez ruch Narodowych Socjalistów róŜniły się fundamentalnie od wszystkich innych stowarzyszeń obronnych z powodu faktu, Ŝe nasze formacje nie miały w Ŝaden sposób na celu obrony stanu rzeczy stworzonego przez rewolucję, ale wyłącznie wspieranie naszej walki o stworzenie nowych Niemiec.

Na początku to ciało było zaledwie straŜą porządkową na naszych zebraniach. Jego pierwsze zadanie było ograniczone do umoŜliwienia nam odbywania zebrań, czemu w przeciwnym przypadku całkowicie przeciwdziałaliby nasi przeciwnicy. Ci ludzie byli wtedy szkoleni tylko do celów ataku, ale nie oddawali czci wielkiemu kijowi, jak twierdzono w głupich niemieckich kołach patriotycznych. UŜywali pałek, poniewaŜ wiedzieli, Ŝe nie moŜna głosić wielkich ideałów, jeśli człowiek chcący je rozpowszechniać moŜe zostać powalony pałką. W

gruncie rzeczy, nierzadko zdarzało się w historii, Ŝe największe umysły padały pod ciosami najmniej znaczących niewolników. Nasi ochroniarze nie uwaŜali przemocy za cel sam w sobie, ale chronili głosicieli ideałów i celów przed wrogą przemocą. Rozumieli takŜe, Ŝe nie ma przymusu podejmowania obrony Państwa które nie gwarantuje obrony narodu, ale z drugiej strony, musieli bronić narodu przed tymi, którzy zagraŜali zniszczeniem narodu i Państwa.

Po walce, jaka miała miejsce na zebraniu w monachijskim Hofbräuhaus, mała liczba naszych straŜników którzy byli obecni zyskała wieczną sławę za bohaterski sposób, w jaki szturmowali przeciwników; ci straŜnicy zostali nazwani Oddziałem Szturmowym. Jak sama 300

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

nazwa wskazuje, reprezentują oni tylko oddział ruchu. Są jego częścią składową, tak jak prasa, propaganda, instytucje edukacyjne, i inne sekcje Partii.

Nauczyliśmy się, jak konieczne było stworzenie takiego ciała, nie tylko z naszych doświadczeń przy okazji tego pamiętnego zebrania, ale takŜe wtedy, gdy dąŜyliśmy stopniowo do rozszerzenia naszego ruchu poza Monachium, na inne części Niemiec. Kiedy tylko zaczęliśmy wyglądać na groźnych dla marksizmu marksiści nie tracili Ŝadnej okazji, Ŝeby spróbować zgnieść wcześniej wszystkie przygotowania do odbycia zebrania Narodowych Socjalistów. Jeśli im się to nie udawało, próbowali rozbić zebranie. Nie ma co wspominać, Ŝe wszystkie organizacje marksistowskie, niezaleŜnie od rozmiarów i poglądów, ślepo wspierały politykę i aktywność ich przedstawicieli w kaŜdym przypadku. Ale trzeba powiedzieć, Ŝe partie burŜuazyjne, które zostały uciszone przez marksistów i w wielu miejscach nie ośmiela-ły się na publiczne wystąpienia, były zadowolone, w głupi i niezrozumiały sposób za kaŜdym razem, kiedy nasza walka przeciwko marksizmowi napotykała na trudności. BurŜuazyjne partie były szczęśliwe myśląc, Ŝe nie jesteśmy w stanie pokonać tych, którym oni sami nie byli w stanie się przeciwstawić. Trzeba powiedzieć o tych urzędnikach państwowych, szefach policji, a nawet ministrach, którzy wykazywali skandaliczny brak zasad przedstawiając się ludziom jako „narodowcy” i bezwstydnie działali jako pachołki marksistów w dyskusjach jakie my, Narodowi Socjaliści, mieliśmy z nimi. Co moŜna powiedzieć o osobach które poniŜyły się tak bardzo, Ŝe dla Ŝałośnie małej pochwały w Ŝydowskiej prasie prześladowały ludzi, których heroicznej odwadze i interwencji, niezaleŜnie od ryzyka, częściowo zawdzięczały to, Ŝe nie zostały rozerwane na strzępy przez tłum czerwonych kilka lat wcześniej i powieszone na latarniach?

Pewnego dnia ci Ŝałośni ludzie zwolnili niezapomnianego prefekta Pöhnera – człowieka, którego nieugięta prostolinijność zmuszała go do nienawidzenia wszystkich krętaczy i do nienawidzenia ich w sposób, w jaki mógł ich nienawidzieć człowiek o uczciwym sercu –

który powiedział: „Przez całe Ŝycie chciałem być przede wszystkim Niemcem, a dopiero później urzędnikiem, i nigdy nie chciałem mieszać się z tymi kreaturami, które Ŝeby pozostać urzędnikami prostytuowały się z kaŜdym kto mógł być ich panem i władcą”.

Było szczególnie smutne to, Ŝe stopniowo dziesiątki tysięcy szczerych i lojalnych sług Państwa nie tylko wchodziły pod władzę takich ludzi, ale takŜe byli powoli skaŜani ich po-zbawioną skrupułów moralnością. Co więcej, tego typu ludzie prześladowali uczciwych urzędników z wściekłą nienawiścią, degradując ich i pozbawiając ich stanowisk, jednocześnie podając się za „narodowców” z pomocą ich zakłamanej hipokryzji.

Od urzędników tego rodzaju nie mogliśmy spodziewać się wsparcia, i tylko w bardzo rzadkich przypadkach otrzymywaliśmy je. Tylko budując własną obronę nasz ruch mógł stać się bezpieczny i przyciągnąć publiczną uwagę i ogólny szacunek którym cieszą się ci, którzy mogą obronić się, jeśli zostaną zaatakowani.

Jako podstawową zasadę w wewnętrznym rozwoju Oddziału Szturmowego przyjęli-śmy to, Ŝe ludzie muszą być nie tylko doskonale wyszkoleni fizycznie, ale takŜe poinstruowani w sposób który uczyni z nich nieugięcie przekonanych głosicieli idei Narodowych Socjalistów i w końcu Ŝe powinni być wyszkoleni do przestrzegania najściślejszej dyscypliny. To ciało nie miało nic wspólnego z burŜuazyjnymi organizacjami obronnymi, a zwłaszcza nie z Ŝadną tajną organizacją.

Powody, dla których w tym czasie ściśle pilnowałem, aby Oddział Szturmowy Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej nie wyglądał jak stowarzyszenie obronne były następujące:

Z czysto praktycznych powodów niemoŜliwe jest zbudowanie organizacji obrony narodowej środkami prywatnych stowarzyszeń, chyba Ŝe Państwo dokona ogromnego wkładu w to. KaŜdy, kto myśli inaczej, przecenia swoje siły. Jest całkowicie niemoŜliwe stworzenie organizacji o jakiejkolwiek wartości militarnej w określonym celu na zasadzie tak zwanej 301

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

„dobrowolnej dyscypliny”. Brakuje tutaj głównego wsparcia dla egzekwowania rozkazów, mianowicie moŜliwości karania. Na jesieni, a moŜe raczej na wiosnę 1919 roku nadal moŜna było tworzyć „korpusy ochotnicze” nie tylko dlatego, Ŝe większość ludzi którzy się wówczas zgłaszali przeszło przez szkołę starej armii, ale takŜe dlatego, Ŝe obowiązki tam nałoŜone zmuszały jednostkę do całkowitego posłuszeństwa przynajmniej przez jakiś czas.

Tego ducha całkowicie brakuje w dzisiejszych ochotniczych organizacjach obronnych.

Im większe staje się takie stowarzyszenie, tym słabsza staje się dyscyplina i tym mniej moŜna wymagać od poszczególnych członków. W ten sposób cała organizacja coraz bardziej przyjmuje charakter starych nie-politycznych stowarzyszeń towarzyszy wojennych i weteranów.

NiemoŜliwe jest przeprowadzenie dobrowolnego szkolenia wojskowego większej ma-sy ludzi, dopóki nie zapewni się jednostce absolutnej władzy dowodzenia. Zawsze tylko nie-liczni ludzie dobrowolnie i spontanicznie podporządkują się temu rodzajowi posłuszeństwa, które jest uwaŜane za naturalne i konieczne w armii.

Co więcej, właściwy system szkolenia wojskowego nie moŜe być rozwinięty tam, gdzie do dyspozycji organizacji obronnych są tak śmiesznie skromne środki. Podstawowym zadaniem takiej instytucji musi być przekazanie najlepszego i najsolidniejszego rodzaju wiedzy. Osiem lat minęło od zakończenia wojny, i w tym czasie Ŝaden z młodych Niemców, w wieku w którym wcześniej odbywaliby słuŜbę wojskową, nie otrzymywał Ŝadnego systematycznego szkolenia. Celem organizacji obronnych nie moŜe być zwerbowanie w chwili obecnej wszystkich tych którzy juŜ otrzymali wyszkolenie wojskowe; w takim przypadku z matematyczną dokładnością moŜna wyliczyć, kiedy ostatni członek opuści tą organizację. Nawet młodsi Ŝołnierze z 1918 roku niedługo nie będą zdolni do słuŜby liniowej dwadzieścia lat później, a my zbliŜamy się do tego stanu rzeczy z szybkością, która daje powody do niepokoju. Tak więc stowarzyszenia obronne muszą coraz bardziej przyjmować charakter dawnych stowarzyszeń byłych Ŝołnierzy. Ale to nie moŜe być celem instytucji która nazywa siebie nie związkiem byłych Ŝołnierzy ale organizacją obronną, wskazując w ten sposób Ŝe uwaŜa za swoje zadanie nie tylko podtrzymywanie tradycji wśród starych Ŝołnierzy i jednoczenie ich, ale takŜe propagowanie idei obrony narodowej i Ŝe jest zdolna do wprowadzenia tej idei w praktyce, co oznacza stworzenie grupy ludzi zdolnych i wyszkolonych do obrony wojskowej.

Ale to oznacza, Ŝe szkolenie wojskowe otrzymają ci, którzy dotychczas go nie mieli.

A to w praktyce jest niewykonalne dla organizacji obronnych. Prawdziwi Ŝołnierze nie mogą być wyszkoleni przez godzinę czy dwie w tygodniu. W świetle ogromnie zwiększających się wymagań, jakie współczesne działania wojenne nakładają obecnie na kaŜdego pojedynczego Ŝołnierza, dwuletnia słuŜba wojskowa ledwie wystarcza do przekształcenia rekruta w wyszkolonego Ŝołnierza. Na froncie podczas wojny wszyscy widzieliśmy straszliwe konsekwencje, jakie musieli ponosić nasi młodzi rekruci, poniewaŜ brakowało im porządnego szkolenia wojskowego. Oddziały ochotnicze, które były ćwiczone przez piętnaście czy dwadzieścia tygodni w Ŝelaznej dyscyplinie i gotowe do niezliczonych wyrzeczeń okazywały się być mięsem armatnim na froncie. Tylko rozproszeni w szeregach starszych i doświadczonych Ŝołnierzy młodzi rekruci, szkoleni przez cztery czy sześć miesięcy, mogli stać się uŜytecznymi członkami regimentu. Kierowani przez starszych, stopniowo przystosowywali się do zadań.

W świetle tego wszystkiego, jak bezsensowne muszą być próby stworzenia oddziałów bojowych poprzez tak zwane szkolenie przez godzinę czy dwie tygodniowo, bez Ŝadnej określonej władzy dowódczej i bez Ŝadnych sensownych środków. W ten sposób moŜe udałoby się odświeŜyć wojskowe szkolenie w starych Ŝołnierzach, ale nie da się przekształcić rekrutów w fachowych Ŝołnierzy.

To, Ŝe takie działania przynoszą całkowicie bezwartościowe rezultaty, moŜe być takŜe zilustrowane faktem, Ŝe w tym samym czasie, kiedy tak zwane ochotnicze organizacje obronne z wielkim wysiłkiem, zmagając się z trudnościami i brakiem niezbędnych środków próbują wyszkolić kilka tysięcy ludzi dobrej woli (innych nie ma co brać pod uwagę) dla celów obro-302

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

ny narodowej, Państwo uczy naszych młodych ludzi pacyfizmu i idei demokratycznych, i tym samym pozbawia miliony ich narodowych instynktów, zatruwa ich poczucie patriotyzmu i stopniowo przekształca ich w stado owiec, które cierpliwie wykonają kaŜdy odgórny rozkaz.

W ten sposób czynią śmiesznym wszystkie próby ze strony stowarzyszeń obronnych mające na celu wpojenie tych idei w umysły młodych Niemców.

Jeszcze waŜniejszy jest następujący fakt, który zawsze powodował, Ŝe zajmowałem stanowisko przeciwne wszelkim próbom tak zwanego szkolenia wojskowego na bazie dobro-wolnych stowarzyszeń.

Przyjmując, Ŝe nawet pomimo wszystkich wspomnianych trudności, organizacjom obronnym udałoby się co roku wyszkolić pewną liczbę Niemców na efektywnych Ŝołnierzy, mających właściwy umysłowy punkt widzenia, ale takŜe sprawnych fizycznie i doskonale uŜywających broni, efekt końcowy musi być bez znaczenia w Państwie, które nie tylko uwaŜa takie formacje obronne za niepoŜądane, ale wręcz ich nienawidzi, poniewaŜ takie stowarzyszenie całkowicie sprzeciwia się osobistym celom przywódców politycznych, którzy powodują rozkład Państwa.

Poza tym, rezultat byłby bezwartościowy pod rządami, które swoimi działaniami pokazują, Ŝe nie przykładają najmniejszej uwagi do siły wojskowej narodu i nie są skłonni do odwołania się do tej siły, chyba Ŝe jest to konieczne dla ochrony jego własnego istnienia.

I taki jest dzisiejszy stan rzeczy. Czy nie jest śmieszne myśleć o wyszkoleniu jakichś dziesięciu tysięcy ludzi w uŜywaniu broni i prowadzenie tego szkolenia ukradkiem, podczas gdy kilka lat wcześniej Państwo poświęciło osiem i pół miliona wysoko wyszkolonych Ŝołnierzy, i nie tylko nie potrzebowało juŜ ich słuŜby, ale jako znak wdzięczności za ich poświęcenia, wystawiło ich na publiczną nienawiść? Czy mamy szkolić Ŝołnierzy dla reŜimu, który oczerniał i pluł na najbardziej chwalebnych Ŝołnierzy, zdzierał medale i odznaki z ich piersi, deptał ich flagi i wyśmiewał ich osiągnięcia? Czy obecny reŜim poczynił chociaŜ jeden krok w kierunku przywrócenia honoru starej armii i pociągnięcia tych, którzy ją zniszczyli i jej urągali do odpowiedzialności za ich czyny? Ani jednego. Wręcz przeciwnie, ludzie, o których mówię, znajdują się na najwyŜszych pozycjach w dzisiejszym Państwie. Jak powiedziano w Lipsku: „Silni stanowią prawo”. PoniewaŜ jednak w naszej dzisiejszej Republice siła jest w rękach tych samych ludzi, którzy przeprowadzili rewolucję, i poniewaŜ ta rewolucja reprezentuje najbardziej haniebny akt zdrady narodu – najbardziej nikczemny akt w historii Niemiec –

nie ma powodu aby twierdzić, Ŝe ta siła powinna być wzmocniona przez stworzenie nowej młodej armii. Sprzeciwia się to zdrowemu rozsądkowi.

Znaczenie, jakie to Państwo przywiązywało po rewolucji 1918 roku do wzmocnienia swojej pozycji z wojskowego punktu widzenia jest jasno i jednoznacznie ukazywane przez jego postawę w stosunku do duŜych organizacji samoobronnych jakie istniały w tym okresie.

Były dobrze widziane, dopóki mogły być uŜyte do ochrony nędznych kreatur stworzonych przez rewolucję.

Ale niebezpieczeństwo dla tych kreatur wydawało się znikać, w miarę jak stopniowo rosło poniŜenie naszego narodu. Kiedy istnienie organizacji obronnych nie oznaczało juŜ

wzmocnienia polityki państwowej, stały się one zbędne. Dlatego podjęto wszelkie moŜliwe wysiłki w celu ich rozbrojenia i rozwiązania.

Historia notuje tylko kilka przykładów wdzięczności ze strony ksiąŜąt. Ale nie ma ani jednego patrioty wśród nowej burŜuazji, który mógłby liczyć na wdzięczność rewolucyjnych podpalaczy i morderców, ludzi, którzy wzbogacili się na ruinie społeczeństwa i zdradzili naród. RozwaŜając problem sensowności tworzenia tych organizacji obronnych nigdy nie prze-stawałem pytać: „Dla kogo mam szkolić tych młodych ludzi? Do jakich celów posłuŜą kiedy zostaną wezwani?” Odpowiedź na to pytanie dostarcza jednocześnie najlepszej reguły, zgodnie z którą powinniśmy postępować.

303

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Jeśli obecne Państwo pewnego dnia wezwie wyszkolonych Ŝołnierzy, nigdy nie będzie to w celu obrony interesów narodu przeciwko obcym, ale aby chronić gnębicieli narodu w kraju przeciwko ogólnemu wybuchowi gniewu ze strony oszukiwanego i zdradzanego narodu, którego interesami handlowano.

Z tego powodu zdecydowałem, Ŝe Oddział Szturmowy Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej nie powinien mieć kształtu organizacji wojskowej. Ma on być narzędziem chroniącym ruch Narodowych Socjalistów i jego zadania powinny znajdować się w zupełnie innej sferze niŜ zadania wojskowych ruchów obronnych.

I oczywiście Oddział Szturmowy nie moŜe mieć charakteru tajnej organizacji. Tajne organizacje są tworzone tylko dla celów niezgodnych z prawem. Dlatego cel takiej organizacji jest ograniczony przez jej samą naturę. Biorąc pod uwagę skłonność Niemców do gadatliwości, niemoŜliwe jest zbudowanie Ŝadnej wielkiej organizacji, utrzymanie jej w tajemnicy i ukrycie jej celów. KaŜda próba tego rodzaju skazana jest na całkowitą daremność. Nie tylko nasi urzędnicy policyjni mają dzisiaj do swojej dyspozycji sztab podsłuchiwaczy i innych szumowin które są gotowe zostać zdrajcami, jak Judasz za trzydzieści srebrników i zdradzić wszelkie sekrety jakie odkryją. śeby uniknąć takich ewentualności, niemoŜliwe jest zobowią-zanie swoich zwolenników do niezbędnego milczenia. Tylko małe grupy mogą stać się naprawdę tajnymi stowarzyszeniami, i to tylko po latach filtrowania. Ale małe rozmiary takich grup czynią je bezwartościowymi dla ruchu narodowosocjalistycznego. Potrzebowaliśmy wtedy i potrzebujemy teraz nie stu albo dwustu śmiałych konspiratorów, ale setek tysięcy oddanych zwolenników naszego światopoglądu. Praca nie moŜe być wykonywana na tajnych spotkaniach, ale poprzez potęŜne masowe demonstracje. Sztylet, pistolet i fiolka trucizny nie utorują drogi postępowi ruchu. To moŜna zrobić tylko poprzez wygranie poparcia ludzi na ulicach. Musimy zwycięŜyć nad marksizmem, aby w przyszłości Narodowi Socjaliści stali się panami ulic, a pewnego dnia takŜe władcami Państwa.

Z tajnymi stowarzyszeniami związane jest takŜe inne niebezpieczeństwo. LeŜy ono w fakcie, Ŝe jego członkowie często całkowicie źle rozumieją wielkość zadania i są skłonni wierzyć, Ŝe moŜna zapewnić narodowi lepszą przyszłość natychmiast poprzez jedno morderstwo.

Taka wiara moŜe znaleźć historyczne usprawiedliwienie poprzez odwoływanie się do przypadków, w których naród cierpiał pod tyranią ciemięzcy, który jednocześnie był geniuszem i jego niezwykła osobowość zapewniała wewnętrzną spójność jego pozycji i umoŜliwiała mu utrzymywanie straszliwego ucisku. W takich przypadkach moŜe wśród ludzi znaleźć się ktoś, kto jest gotów się poświęcić i zanurzy morderczą stal w serce znienawidzonej jednostki. Aby uwaŜać taki czyn za odraŜający trzeba mieć republikańską mentalność nędznych kanalii, które są świadome swoich własnych przestępstw. Ale największy orędownik20) wolności jakiego naród niemiecki kiedykolwiek miał gloryfikuje taki czyn w Wilhelmie Tellu.

W 1919 i 1920 roku było niebezpieczeństwo, Ŝe członkowie tajnych organizacji, pod wpływem wielkich historycznych przykładów, przytłoczeni ogromem nieszczęść narodu, mo-gą spróbować zemsty na niszczycielach ich kraju, wierząc, Ŝe zakończy to cierpienia narodu.

Wszystkie takie próby były czystym szaleństwem, poniewaŜ triumf marksizmu nie wynikał z geniuszu jednej niezwykłej jednostki, ale raczej z niezmierzonej niekompetencji i tchórzostwa części burŜuazji. Najtwardszą krytyką przeciwko naszej burŜuazji jest zdanie sobie sprawy z faktu, Ŝe poddała się ona rewolucji, która nie wydała z siebie ani jednego wartościowego człowieka. MoŜna łatwo zrozumieć, dlaczego skapitulowano przed Robespierrem, Dantonem czy Maratem; ale całkowitym skandalem był upadek na czworaka przed usychającym Sche-idemannem, otyłym Erzbergerem, Fryderykiem Ebertem i niezliczonymi innymi politycznymi pigmejami rewolucji. Nie było ani jednego człowieka, w którym widać byłoby rewolucyjnego geniusza. W tym właśnie leŜy nieszczęście narodu; istniały tylko rewolucyjne robaki. Zniszczenie jednego z nich nie miałoby Ŝadnego znaczenia. Jedynym skutkiem byłoby to, Ŝe inny pasoŜyt, równie gruby i spragniony, zająłby jego miejsce.

304

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

W tych latach musieliśmy przyjąć zdecydowaną postawę przeciwko idei która wywo-dziła swoje źródła i załoŜycieli z naprawdę wielkich wydarzeń historycznych, ale do których nasza podła epoka była w ogóle niepodobna.

Ta sama odpowiedź moŜe być dana w odniesieniu do kwestii postawienia pod ścianą kogoś, kto okazał się zdrajcą kraju. Byłoby śmieszne i nielogiczne zastrzelenie biednego nędznika21) który zdradził pozycję haubicy wrogowi, podczas gdy najwyŜsze stanowiska w rządzie zajmuje motłoch, który kupczył całym imperium, który ma na sumieniu śmierć dwóch milionów ludzi poświęconych na marne, ludzie odpowiedzialni za miliony okaleczonych na wojnie i ci, którzy uczynili z republikańskiego reŜimu kwitnący biznes, nie pozwalając na Ŝadne zakłócenie ich dusz. Byłoby absurdem likwidowanie małych zdrajców w Państwie, którego rząd uwolnił wielkich zdrajców od wszelkiej kary. MoŜe się łatwo zdarzyć, Ŝe pewnego dnia szczery idealista, który z miłości dla swojego kraju usunął z obiegu jakiegoś nędznego informatora, który przekazywał informacje o tajnych składach broni, zostanie pociągnięty do odpowiedzialności przed głównymi zdrajcami tego kraju. I tutaj jest waŜne pytanie: czy mały zdrajca powinien zostać usunięty przez innego małego zdrajcę, czy przez idealistę? W

pierwszym przypadku wynik będzie wątpliwy i czyn zostanie prawie na pewno później ujaw-niony. W drugim przypadku nędzny łotr zostanie wyłączony, a Ŝycie idealisty który moŜe być niezastąpiony znajdzie się w niebezpieczeństwie.

Osobiście uwaŜam, Ŝe nie powinno się wieszać małych złodziei pozwalając wielkim złodziejom pozostawać na wolności. Pewnego dnia narodowy trybunał osądzi i skaŜe dziesiątki tysięcy organizatorów odpowiedzialnych za przestępczą zdradę listopadową i wszelkie konsekwencje z niej wynikające. Taki przykład da konieczną lekcję, raz na zawsze, tym małym zdrajcom którzy ujawniali wrogowi miejsce ukrycia broni.

Na podstawie tych rozwaŜań stanowczo zabraniam uczestnictwa w tajnych organizacjach, i dopilnuję, aby Oddział Szturmowy nie przyjął takiego charakteru. W tych latach trzymałem ruch Narodowych Socjalistów z daleka od eksperymentów przeprowadzanych przez młodych Niemców którzy w większości byli inspirowani wzniosłym idealizmem, ale którzy stali się ofiarami własnych czynów, poniewaŜ nie mogli w najmniejszym stopniu poprawić losu ich Ojczyzny.

* * *

Jeśli zatem Oddział Szturmowy nie moŜe być ani wojskową organizacją obronną ani tajną organizacją, wynikają z tego następujące wnioski: 1. Jego szkolenie nie moŜe być organizowane z wojskowego punktu widzenia, ale z punktu widzenia najwłaściwszego dla celów partii. Jeśli jego członkowie muszą przejść trening fizyczny, najwaŜniejszy nie moŜe być wojskowy dryl, ale raczej uprawianie sportu.

Zawsze uwaŜałem boks i jujitsu jako waŜniejsze niŜ zły, poniewaŜ mierny, trening strzelecki.

Gdyby naród niemiecki posiadał grono młodych ludzi doskonale wyszkolonych w sportach atletycznych, przepojonych Ŝarliwą miłością do kraju i gotowych do podjęcia inicjatywy w walce, wówczas Państwo narodowe mogłoby stworzyć w razie potrzeby armię w ciągu mniej niŜ dwóch lat, o ile istniałaby juŜ kadra. W obecnym stanie rzeczy tylko Reichswehra moŜe dostarczyć kadry, a nie organizacje obronne nie będące ani jednym ani drugim. Efektywność cielesna rozwinie w jednostce przekonanie o jej wyŜszości i da jej pewność siebie, która zawsze opiera się tylko na świadomości własnej siły. Konieczne jest takŜe rozwinięcie atletycznej zręczności która moŜe być wykorzystana jako broń defensywna w słuŜbie ruchu.

2. Aby ochronić Oddział Szturmowy przed wszelkimi dąŜeniami w kierunku tajności, nie tylko jego mundur musi być natychmiast przez kaŜdego rozpoznany, ale takŜe on sam musi pokazywać kierunek, w którym idzie ruch i kierunek ten musi być ogólnie wszystkim 305

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

znany. Członkowie Oddziału Szturmowego nie mogą odbywać tajnych zebrań, ale muszą otwarcie maszerować i w ten sposób, poprzez swoje działania, kłaść kres wszelkim legendom o tajnej organizacji. Aby trzymać ich z daleka od wszelkich pokus działania w małych grupach spiskowców, od samego początku musieliśmy wpajać w ich umysły wielką ideę ruchu i edukować ich tak dogłębnie, aby zadanie obrony tej idei rozszerzyło ich horyzonty i jednostki nie uwaŜały juŜ za swoje zadanie usunięcie z obiegu jakiegoś łotra, małego czy duŜego, ale poświęciły się całkowicie zadaniu stworzenia nowego narodowosocjalistycznego Państwa. W

ten sposób walka przeciwko istniejącemu Państwu została wzniesiona na wyŜszy poziom niŜ

małostkowa zemsta i drobne spiski. Została podniesiona na poziom duchowej walki w imię światopoglądu o zniszczenie marksizmu we wszystkich jego formach.

3. Forma organizacyjna przyjęta dla Oddziału Szturmowego, jak równieŜ jego mundur i wyposaŜenie, muszą róŜnić się od starej armii. Muszą one być specjalnie dopasowane do wymagań zadania postawionego Oddziałowi Szturmowemu.

Takie były idee, jakimi kierowałem się w 1920 i 1921 roku. Starałem się wpoić je stopniowo członkom młodej organizacji. W efekcie do lata 1922 roku mieliśmy sporą liczbę formacji składających się ze stu ludzi kaŜda. Do późnej jesieni tego roku te formacje otrzymały charakterystyczne mundury. Nastąpiły trzy wydarzenia, które okazały się być niezwykle znaczące dla dalszego rozwoju Oddziału Szturmowego.

1. Wielka masowa demonstracja przeciwko „Prawu o ochronie Republiki”. Ta demonstracja odbyła się późnym latem 1922 roku na Königsplatz w Monachium przez wszystkie stowarzyszenia patriotyczne. Ruch Narodowych Socjalistów takŜe brał w nim udział. Defila-da naszej partii, w zwartych szeregach, była prowadzona przez sześć monachijskich stuosobowych kompanii, za którymi szły polityczne sekcje Partii. Maszerowały z nami dwie grupy i niesiono około piętnastu flag. Kiedy Narodowi Socjaliści dotarli do wielkiego placu był on juŜ w połowie zapełniony, ale nie powiewała Ŝadna flaga. Nasze przybycie wzbudziło bez-graniczny entuzjazm. Osobiście miałem honor bycia jednym z mówców, którzy zwrócili się do około sześćdziesięciu tysięcy ludzi.

Ta demonstracja była oszałamiającym sukcesem; zwłaszcza dlatego, Ŝe dowiodła po raz pierwszy, Ŝe nacjonalistyczne Monachium moŜe maszerować po ulicach, pomimo wszelkich gróźb ze strony czerwonych. Członkowie organizacji broniących czerwonej republiki chciały zatrzymać maszerujące kolumny ich terrorystycznymi działaniami, ale zostali rozbici przez kompanie Oddziału Szturmowego w ciągu kilku minut i odeszli z krwawiącymi czasz-kami. Ruch narodowosocjalistyczny pokazał wtedy po raz pierwszy, Ŝe w przyszłości jest zdecydowany korzystać z prawa do maszerowania po ulicach i w ten sposób odebrać ten monopol międzynarodowym zdrajcom i wrogom kraju.

Wynikiem tego dnia był niepodwaŜalny dowód, Ŝe nasza idea stworzenia Oddziału Szturmowego była słuszna, zarówno z psychologicznego punktu widzenia, jak i sposobu jego organizacji.

Na bazie tego sukcesu werbunek postępował tak gwałtownie, Ŝe w ciągu kilku tygodni liczba stuosobowych kompanii w Monachium zwiększyła się dwukrotnie.

2. Ekspedycja do Koburga w październiku 1922 roku.

Pewne stowarzyszenia narodowe zdecydowały się przeprowadzić „Dzień Niemiec” w Koburgu. Zostałem zaproszony do wzięcia udziału, chcieli takŜe, abym przyprowadził zwolenników. To zaproszenie, które otrzymałem o godzinie jedenastej, przyszło w samą porę. W

ciągu godziny przygotowania do naszego udziału były zakończone. Zebrałem ośmiuset ludzi z Oddziału Szturmowego, którzy mi towarzyszyli. Zostali podzieleni na około czternaście kompanii i musieli zostać przewiezieni specjalnym pociągiem z Monachium do Koburga, 306

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

który właśnie zagłosował w plebiscycie za przyłączeniem do Bawarii. Wydano odpowiednie rozkazy innym grupom narodowosocjalistycznego Oddziału Szturmowego, które w międzyczasie sformowano w róŜnych innych miejscach.

Po raz pierwszy w Niemczech jechał taki pociąg specjalny. Wszędzie tam, gdzie nowi członkowie Oddziału Szturmowego dołączali się do nas, nasz pociąg wzbudzał sensację. Wielu ludzi nigdy nie widziało naszej flagi. A robiła ona wielkie wraŜenie.

Kiedy przybyliśmy na stację w Koburgu zostaliśmy powitani przez delegację komitetu organizującego „Dzień Niemiec”. Oświadczyli, Ŝe „uzgodniono” z miejscowymi związkami zawodowymi – czyli z partią niezaleŜną i komunistyczną – Ŝe nie moŜemy wejść do miasta z rozwiniętymi flagami i grającą orkiestrą (mieliśmy zespół składający się z czterdziestu dwóch muzyków z nami) i Ŝe nie powinniśmy maszerować w zwartych szeregach.

Natychmiast odrzuciłem te warunki i oświadczyłem panom organizującym ten

„dzień”, jak bardzo zaskakuje mnie pomysł negocjowania z takimi ludźmi i dochodzenia do porozumienia z nimi. Następnie oświadczyłem, Ŝe nasi szturmowcy natychmiast wmaszerują do miasta w szyku kompanii, powiewając flagami i z grającą orkiestrą.

I tak się stało.

Kiedy wyszliśmy ze stacji spotkaliśmy warczący i ryczący kilkutysięczny tłum, który krzyczał na nas: „mordercy”, „bandyci”, „złodzieje”, „przestępcy”. To tylko niektóre określenia, którymi ci przykładni twórcy republiki nas obsypywali. Młody Oddział Szturmowy dał

modelowy przykład porządku. Kompanie weszły w szyk na placu przed stacją i na początku nie zwracały uwagi na zniewagi, jakie rzucał na nie tłum. Policja była zaniepokojona. Nie doprowadzili nas do kwater wyznaczonych nam na skraju Koburga, miasta całkiem dla nas nieznanego, ale do Hofbräuhaus Keller w centrum miasta. Na prawo i na lewo naszego marszu tumult powodowany przez towarzyszący nam tłum stale rósł. Ledwo ostatnia kompania weszła na dziedziniec Hofbräuhaus, kiedy wielka masa ruszyła za nimi, wściekle krzycząc.

śeby temu zapobiec, policja zamknęła bramy. Widząc, Ŝe połoŜenie było nie do obrony, przywołałem Oddział Szturmowy do porządku i zaŜądałem, Ŝeby policja natychmiast otworzyła bramy. Po długich wahaniach, zgodzili się.

Przemaszerowaliśmy z powrotem tą samą drogą w kierunku naszych kwater, i tam musieliśmy stawić czoła tłumowi. PoniewaŜ ich krzyki i wrzaski na całej drodze nie sprowo-kowały naszych kompanii, głosiciele prawdziwego socjalizmu, równości i braterstwa zaczęli rzucać kamieniami. To wyczerpało naszą cierpliwość. Przez dziesięć minut ciosy padały na prawo i lewo, jak niszczący grad. Piętnaście minut później nie było juŜ czerwonych na ulicach.

Starcia, jakie miały miejsce w nocy były powaŜniejsze. Patrole Oddziału Szturmowego znalazły Narodowych Socjalistów, którzy zostali zaatakowani pojedynczo i byli w okrop-nym stanie. Szybko rozprawiliśmy się z przeciwnikami. Do następnego poranka czerwony terror, pod którym Koburg cierpiał od lat, został ostatecznie rozbity.

Przyjmując typowo marksistowskie i Ŝydowskie metody rozprzestrzeniania kłamstw, rozdawano na ulicach ulotki, zatytułowane: „Towarzysze i towarzyszki międzynarodowego proletariatu”. Te ulotki miały wzbudzić gniew ludności. Całkowicie przekręcając fakty, stwierdzili, Ŝe nasza „banda morderców” wydała „wojnę przeciwko pokojowym robotnikom Koburga” i „chce ich eksterminować”. O wpół do drugiej tego dnia miała się odbyć „wielka demonstracja”, i mieli nadzieję, Ŝe pojawią się na niej robotnicy z całego okręgu. Zdecydowałem się ostatecznie zmiaŜdŜyć ten czerwony terror i zwołałem zebranie Oddziału Szturmowego w południe. Jego liczebność zwiększyła się do 1.500 ludzi. Zdecydowałem się przemasze-rować z tymi ludźmi przez wielki plac, na którym miała się odbyć czerwona demonstracja.

Chciałem zobaczyć, czy znów będą próbowali nas zaatakować. Kiedy weszliśmy na plac, okazało się, Ŝe zamiast zapowiadanych dziesięciu tysięcy ludzi, było obecnych tylko kilkuset ludzi. Kiedy się zbliŜaliśmy, w większości byli cicho, niektórzy uciekli. Tylko w niektórych 307

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

miejscach były grupy czerwonych, przybyłych spoza miasta którzy dotychczas nas nie poznali, które próbowały zacząć awanturę. Ale kilka bójek na pięści zmusiło ich do ucieczki. I teraz moŜna było zobaczyć, jak ludność, która przez tak długi czas była tak mocno zastraszona, powoli budzi się i odzyskuje odwagę. Przyjęli nas otwarcie, i kiedy wieczorem maszerowaliśmy z powrotem, spontaniczne wybuchy radości miały miejsce w kilku punktach po drodze.

Na stacji kolejarze poinformowali nas nagle, Ŝe nasz pociąg nie pojedzie. Po czym musiałem powiedzieć kilku prowodyrom, Ŝe jeśli tak, aresztujemy wszystkich czerwonych bohaterów jacy wpadną nam w ręce, poprowadzimy sami pociąg, ale zabierzemy ich ze sobą, w lokomotywie, tendrze i w niektórych wagonach, kilka tuzinów członków tego bractwa międzynarodowej solidarności. Nie omieszkałem im powiedzieć, Ŝe jeśli będziemy musieli tak zrobić, bez wątpienia będzie to bardzo ryzykowna przygoda i Ŝe wszyscy moŜemy sobie po-łamać karki. Pocieszająca jednak będzie wiedza, Ŝe nie przejdziemy do Wieczności sami, ale w równości i braterstwie z czerwoną szlachtą.

Po czym nasz pociąg odszedł punktualnie i przybyliśmy następnego dnia rano do Monachium cali i zdrowi.

Tak więc w Koburgu, po raz pierwszy od 1914 roku, równość wszystkich obywateli wobec prawa została przywrócona. Nawet jeśli jakiś fircyk na wysokim stanowisku zapewniał

dotąd, Ŝe Państwo chroni Ŝycie swoich obywateli, przynajmniej w tych dniach tak nie było.

Dotąd obywatele musieli się sami bronić przed przedstawicielami obecnego Państwa.

Na początki nie moŜna było całkowicie ocenić znaczenia skutków wynikających z tego dnia. Zwycięski Oddział Szturmowy znacznie wzmocnił swoją pewność siebie i wiarę w roztropność ich przywódców. Współcześni nam zaczęli zwracać specjalną uwagę na nas i po raz pierwszy wielu uznało ruch narodowosocjalistyczny za organizację, która prawdopodobnie jest przeznaczona do doprowadzenia marksistowskiego szaleństwa do końca, na jaki zasługuje.

Tylko demokraci lamentowali, Ŝe nie byliśmy na tyle grzeczni, Ŝeby pozwolić na rozbicie naszych głów i Ŝe śmieliśmy, w demokratycznej Republice, na oddanie ciosu pięściami, kijami i brutalnym atakiem, a nie pacyfistycznymi pieśniami.

Ogólnie mówiąc, prasa burŜuazyjna była częściowo zmartwiona, a częściowo wulgar-na, jak zwykle. Tylko kilka porządnych gazet wyraziło swoją satysfakcję z tego, Ŝe przynajmniej w jednym miejscu skutecznie poradzono sobie z marksistowskimi ulicznymi zbira-mi.

W Koburgu przynajmniej część marksistowskich robotników, którzy muszą być uwaŜani za zwiedzionych, nauczyła się z ciosów pięści Narodowych Socjalistów, Ŝe ci robotnicy takŜe walczą za ideały, poniewaŜ doświadczenie uczy, Ŝe człowiek walczy tylko o coś, w co wierzy i co kocha.

Oddział Szturmowy najwięcej skorzystał na wydarzeniach w Koburgu. Jego liczebność rosła tak szybko, Ŝe na kongresie Partii w styczniu 1923 roku sześć tysięcy ludzi brało udział w ceremonii poświęcenia sztandarów i pierwsze kompanie zostały całkowicie ubrane w nowe mundury.

Nasze doświadczenia w Koburgu dowiodły, jak kluczowe jest wprowadzenie charak-terystycznego munduru dla Oddziału Szturmowego, nie tylko w celu wzmocnienia ducha korpusu, ale takŜe aby zapobiec zamętowi i niebezpieczeństwu nierozpoznania przeciwnika w bójce. Dotąd nosili tylko opaskę, ale teraz wprowadzono bluzę mundurową i dobrze znaną czapkę.

Ale doświadczenie w Koburgu miało takŜe inny waŜny skutek. Byliśmy zdecydowani złamać czerwony terror wszędzie tam, gdzie przez wiele lat przeciwdziałał on odbywaniu zebrań przez ludzi mających inne poglądy. Byliśmy zdecydowani przywrócić prawo do wolności zgromadzeń. Od tego czasu zaczęliśmy wprowadzać nasze bataliony w takie miejsca i powoli czerwone twierdze Bawarii, jedna po drugiej, upadały przed propagandą Narodowych 308

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Socjalistów. Szturmowcy stawali się coraz bardziej doświadczeni w ich pracy. Coraz bardziej tracili wszelkie podobieństwo do bezcelowego i bezdusznego stowarzyszenia obronnego i stawali się aktywną organizacją bojową, walczącą o ustanowienie nowych Niemiec.

Ten logiczny rozwój trwał do marca 1923 roku. Wtedy wydarzyło się coś, co spowodowało, Ŝe musiałem zmienić kierunek, w jakim ruch dotychczas podąŜał i wprowadzić pewne zmiany w jego zewnętrznym kształcie.

3. Na początku 1923 roku Francja zaczęła okupować okręg Ruhry. Skutki tego wydarzenia były bardzo waŜne dla rozwoju Oddziału Szturmowego.

Nie jest jeszcze moŜliwe, ani nie byłoby w interesie narodu, pisać ani mówić otwarcie i swobodnie na ten temat. Będę więc mówił tylko na tyle, na ile temat był poruszany w publicznych dyskusjach i tym samym wszyscy się o tym dowiedzieli.

Okupacja okręgu Ruhry, która nie była dla nas niespodzianką, dała podstawy do nadziei, Ŝe Niemcy w końcu porzucą swoją tchórzliwą politykę podporządkowania i tym samym dadzą stowarzyszeniom obronnym określone zadanie do wypełnienia. Oddział Szturmowy, który teraz liczył kilka tysięcy zdrowych i energicznych młodych męŜczyzn, nie powinien być wykluczony z tej słuŜby narodowi. W czasie wiosny i lata 1923 roku został przekształcony w walczącą organizację wojskową. To tej reorganizacji musimy w większej części przypisać wydarzenia, jakie miały miejsce w 1923 roku i które wpłynęły na nasz ruch.

Gdzie indziej omówię szeroko wydarzenia 1923 roku. Tutaj chcę tylko stwierdzić, Ŝe przekształcenie Oddziału Szturmowego w tym czasie musiało być szkodliwe dla interesów ruchu, jeŜeli warunki motywujące tą zmianę nie zostały wprowadzone w Ŝycie, mianowicie przyjęcie polityki aktywnego oporu przeciwko Francji.

Wydarzenia, jakie miały miejsce pod koniec 1923 roku, chociaŜ na pierwszy rzut oka mogą wydawać się straszne, były prawie koniecznością z wyŜszego punktu widzenia; poniewaŜ w świetle postawy przyjętej przez rząd Rzeszy Niemieckiej, przekształcenie Oddziału Szturmowego w siłę wojskową byłoby bezsensowne i w ten sposób transformacja która byłaby szkodliwa dla ruchu została zakończona za jednym zamachem. Jednocześnie umoŜliwiło nam to odbudowę w punkcie, w którym zeszliśmy z właściwego kursu.

W 1925 roku Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza została ponownie utworzona i musiała ponownie zorganizować i wyszkolić Oddział Szturmowy zgodnie z wy-łoŜonymi zasadami. Musiał on wrócić do początkowej idei i jeszcze raz musiał uznać za swoje najwaŜniejsze zadanie bycie instrumentem obrony i wsparcia w duchowej walce o wprowadzenie ideałów ruchu.

Nie moŜna pozwolić na to, aby Oddział Szturmowy stoczył się do poziomu czegoś w rodzaju organizacji obronnej albo tajnego stowarzyszenia. NaleŜy podjąć kroki, aby stał się awangardą 100.000 ludzi w walce o ideały Narodowych Socjalistów oparte na głębokiej zasadzie Państwa narodowego.

Przypisy:

20) Schiller, który napisał słynny dramat „Wilhelm Tell”.

21) Odniesienie do tych, którzy informowali komisję aliantów o ukrytych składach broni w Niemczech.

309

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Rozdział X

Maska federalizmu

Zimą 1919 roku, a jeszcze bardziej wiosną i latem 1920 roku, młoda Partia poczuła się zobowiązania do zajęcia zdecydowanego stanowiska w kwestii, która stała się całkiem powaŜna juŜ w czasie wojny. W pierwszym tomie tej ksiąŜki krótko spisałem pewne fakty, których sam byłem świadkiem i które przepowiadały upadek Niemiec. Opisując te fakty odniosłem się do specjalnego typu propagandy, którą zarówno Anglicy, jak i Francuzi kierowali w celu ponownego otwarcia rozłamu istniejącymi pomiędzy północnymi a południowymi Niemcami. Na wiosnę 1915 roku pojawiły się pierwsze serie ulotek, które miały na celu systematyczne wzmacnianie uczuć przeciwko Prusom jako wyłącznie odpowiedzialnym za wojnę. Do 1916 roku ten system został rozwinięty i udoskonalony w przebiegły i bezwstydny sposób. Odwołując się do najniŜszych ludzkich instynktów, ta propaganda chciała wzbudzić gniew południowych Niemców w stosunku do północnych Niemców i po krótkim czasie przyniosła ona owoce. Ludzie zajmujący wtedy wysokie stanowiska w rządzie i w armii, zwłaszcza ci w kwaterze głównej bawarskiej armii, zasłuŜyli na naganę za ślepe lekcewaŜenie swoich obowiązków i za niezdolność do podjęcia koniecznych kroków w celu przeciwdziałania tej propagandzie. Ale nic nie zrobiono. Wręcz przeciwnie, w niektórych kręgach nie była ona niemile widziana i być moŜe byli oni tak krótkowzroczni, Ŝe myśleli, Ŝe ta propaganda moŜe pomóc w zjednoczeniu Niemiec, a nawet Ŝe moŜe spowodować automatyczne umocnienie sił federacyjnych. Rzadko kiedy w historii tak haniebne zaniedbanie tak strasznie się zemściło. Osłabienie Prus, które miało być skutkiem tej propagandy, wpłynęło na całe Niemcy. Spowodowało ono przyspieszenie upadku, który nie tylko zrujnował Niemcy jako całość, ale nawet bardziej poszczególne państwa federalne.

W mieście, w którym sztucznie stworzona nienawiść przeciw Prusom szalała najmoc-niej, rewolta przeciwko rządzącemu rodowi stała się początkiem rewolucji.

Byłoby błędem myśleć, Ŝe wyłącznie wroga propaganda była odpowiedzialna za tworzenie uczuć anty-pruskich i Ŝe nie było powodów które mogą usprawiedliwić ludzi którzy słuchali tej propagandy. Niewiarygodny sposób organizacji narodowych interesów ekonomicznych w czasie wojny, całkowicie szalony system centralizacji który eksploatował całą Rzeszę, dostarczył podstaw, na których rosły anty-pruskie uczucia. Przeciętny obywatel patrzył na firmy biorące udział w zamówieniach wojennych, z których wszystkie miały siedziby w Berlinie, za toŜsame z Berlinem, a sam Berlin za toŜsamy z Prusami. Przeciętny obywatel nie wiedział, Ŝe te złodziejskie firmy, zwane Kompaniami Wojennymi, nie były w rękach Berlina ani Prus, a nawet w ogóle nie były w niemieckich rękach. Ludzie widzieli tylko wielkie nieprawidłowości i ciągłe naruszenia w stolicy Rzeszy i kierowali swój gniew przeciwko Berlinowi i Prusom, tym bardziej, Ŝe w pewnych kręgach (w rządzie Bawarii) nie robiono nic, Ŝeby zmienić to nastawienie, a nawet witano je zacierając po cichu ręce.

śyd był o wiele zbyt przebiegły, Ŝeby nie zrozumieć, Ŝe haniebna kampania jaką zorganizował pod płaszczem Kompanii Wojennych dla plądrowania narodu niemieckiego musi w końcu wzbudzić sprzeciw. Dopóki ta opozycja nie rzuci mu się do gardła, nie miał czego się bać. Dlatego zdecydował, Ŝe najlepszym sposobem uprzedzenia wybuchu ze strony wściekłych i zdesperowanych mas jest rozpalenie ich gniewu i znalezienie dla niego innego ujścia.

Niech Bawaria kłóci się ile chce z Prusami, a Prusy z Bawarią. Im więcej, tym lepiej.

Ta gorzka walka pomiędzy dwoma państwami zapewniała pokój śydowi. W ten sposób publiczna uwaga była całkowicie odwrócona od tego międzynarodowego pasoŜyta w ciele narodu; wydawało się, Ŝe wszyscy o nim zapomnieli. Jeśli nadchodziło niebezpieczeństwo, Ŝe rozsądni ludzie, których wielu było takŜe w Bawarii, doradzą trochę więcej rezerwy i bardziej 310

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

rozsądną ocenę sytuacji, w ten sposób uspokajając gniew przeciwko Prusom, śyd w Berlinie musiał tylko wywołać nową prowokację i czekać na efekty. Za kaŜdym razem, kiedy tak się działo, ten, który korzystał z konfliktu między Północą a Południem nabierał powietrza w płuca i rozdmuchiwał płomień oburzenia, aŜ stawał się on poŜarem.

Był to przebiegły i fachowy manewr ze strony śyda, zwrócić róŜne odłamy narodu niemieckiego przeciwko sobie, Ŝeby ich uwaga odwróciła się od niego i Ŝeby mógł tym lepiej go okradać.

Wtedy nadeszła rewolucja.

Do 1918 roku, a raczej do listopada tego roku, przeciętny obywatel Niemiec, zwłaszcza gorzej wykształcona niŜsza klasa średnia i robotnicy, nie rozumieli co się dzieje i nie zdawali sobie sprawy z nieuchronnych konsekwencji, zwłaszcza dla Bawarii, wynikających z tego bratobójczego konfliktu pomiędzy odłamami narodu niemieckiego; ale przynajmniej ci, którzy nazywali siebie „narodowcami” powinni je jasno zrozumieć tego dnia, kiedy wybuchła rewolucja. W momencie, w którym zamach stanu się powiódł, przywódca i organizator rewolucji w Bawarii ogłosił się obrońcą bawarskich interesów. Międzynarodowy śyd, Kurt Eisner, zaczął wygrywać Bawarię przeciw Prusom. Był on ostatnią osobą na tym świecie, która mogła być określona jako obrońca interesów Bawarii. Pracując jako prasowy reporter wędrował

z miejsca na miejsce po całych Niemczech i było mu całkowicie obojętne, czy Bawaria albo jakakolwiek inna konkretna część całego BoŜego świata nadal istnieje.

Celowo nadając rewolucji rosnącej w Bawarii charakter ofensywy przeciwko Prusom, Kurt Eisner nie działał w najmniejszym stopniu z punktu widzenia interesów Bawarii, a tylko jako uprawniony przedstawiciel Ŝydostwa. Wykorzystał istniejące instynkty i antypatie w Bawarii jako środki pomocne w jeszcze łatwiejszym podzieleniu Niemiec. Podzielona Rzesza padłaby łatwą ofiarą bolszewizmu.

Taktyka stosowana przez niego była kontynuowana po jego śmierci. Marksiści, którzy zawsze wyśmiewali i wykorzystywali poszczególne państwa niemieckie i ich władców, nagle zaczęli się odwoływać, jako „NiezaleŜna Partia” do uczuć i instynktów, które miały najsilniejsze korzenie w rodzinach rządzących ksiąŜąt i poszczególnych państwach.

Walka wydana przez Bawarską Republikę Radziecką przeciwko kontyngentom wojskowym wysłanym do Bawarii w celu jej uwolnienia z ich szponów była przedstawiana przez marksistowskich propagandzistów przede wszystkim jako „walka bawarskiego robotnika z pruskim militaryzmem”. To wyjaśnia, dlaczego zakończenie istnienia Republiki Radzieckiej w Monachium nie wywołało tego samego efektu, co w innych częściach Niemiec. Zamiast przywołać masy do rozsądku, zwiększyła się gorycz i złość przeciwko Prusom.

Sztuka bolszewickich agitatorów, przedstawiających zniszczenie Bawarskiej Republiki Radzieckiej jako zwycięstwo „pruskiego militaryzmu” nad „anty-militarystycznym” i „an-ty-pruskim” narodem Bawarii, przyniosła obfite owoce. Podczas gdy w wyborach do Bawarskiego Zgromadzenia Ustawodawczego Kurt Eisner nie miał nawet dziesięciu tysięcy zwolenników w Monachium, a partia komunistyczna miała mniej niŜ trzy tysiące, po upadku Republiki Bawarskiej na te dwie partie razem oddano prawie sto tysięcy głosów.

Wtedy zacząłem osobiście walczyć z tym szalonym podŜeganiem jednej części narodu niemieckiego przeciwko innej części.

Chyba nigdy w Ŝyciu nie podjąłem bardziej niepopularnego zadania niŜ wtedy, kiedy stanąłem przeciwko anty-pruskiemu podŜeganiu. Podczas radzieckiego reŜimu w Monachium odbywały się wielkie publiczne zebrania, na których nienawiść przeciwko reszcie Niemiec, a zwłaszcza przeciwko Prusom, podnoszono do punktu, w którym północny Niemiec ryzykował Ŝycie, jeśli pojawił się na takim zebraniu. Te zebrania często kończyły się dzikimi okrzykami: „Z dala od Prus”, „Precz z Prusakami”, „Wojna z Prusami” i tak dalej. Te uczucia zostały otwarcie wyraŜone w Reichstagu przez szczególnie błyskotliwego obrońcę suwerenności Bawarii, kiedy powiedział: „Raczej umrę jako Bawarczyk niŜ zgniję jako Prusak”.

311

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Trzeba było być na tych zebraniach które się wtedy odbywały Ŝeby zrozumieć co się stało, kiedy po raz pierwszy, otoczony tylko garstką przyjaciół, sprzeciwiłem się temu szaleństwu na spotkaniu, które miało miejsce w monachijskiej Löwenbräu Keller. Niektórzy moi towarzysze wojenni stanęli przy mnie. Łatwo sobie wyobrazić jak się czuliśmy, kiedy wściekły tłum, który stracił wszelką kontrolę nad sobą, ryczał na nas i groził, Ŝe nas zabije. W tym samym czasie, kiedy my walczyliśmy za kraj, ten sam tłum w większości był bezpiecznie zadekowany na tyłach albo pokojowo krąŜył w kraju jako dezerterzy i obiboki. Co prawda to wydarzenie okazało się być dla mnie korzystne. Moja mała grupa towarzyszy poczuła się po raz pierwszy całkowicie zjednoczona ze mną i przysięgła stać u mego boku na śmierć i Ŝycie.

Te konflikty, które ciągle powtarzały się w 1919 roku, wydawały się stawać bardziej brutalne zaraz na początku 1920 roku. Były zebrania – pamiętam zwłaszcza te w Wagner Hall na Sonnenstrasse w Monachium – podczas których moja grupa, teraz znacznie większa, musiała bronić się przed atakami ze strony najbardziej brutalnych osób. Nieraz się zdarzało, Ŝe tuzin moich zwolenników ulegał atakującym i byliśmy wyrzucani z sali ledwo Ŝywi.

Walka jaką rozpocząłem, najpierw sam, a potem z pomocą moich towarzyszy wojennych, była kontynuowana przez młody ruch, moŜna powiedzieć prawie jako święta misja.

Jestem dumny z tego, Ŝe mogę dziś powiedzieć, Ŝe my – opierając się prawie wyłącznie na naszych zwolennikach w Bawarii – jesteśmy odpowiedzialni za połoŜenie kresu, powoli ale ostatecznie, koalicji szaleństwa i zdrady. Mówię o szaleństwie i zdradzie, poniewaŜ

chociaŜ jestem przekonany Ŝe masy które się do niego dołączyły chciały dobrze ale były głupie, nie mogę przypisać takiej prostoty jako okoliczności łagodzącej w przypadku organizatorów i współsprawców. Patrzyłem na nich, i nadal patrzę na nich dzisiaj, jako na zdrajców opłacanych przez Francję. W jednym przypadku, Dortena, historia juŜ wypowiedziała swój wyrok.

Sytuacja stała się wtedy niebezpieczna zwłaszcza dlatego, Ŝe byli bardzo przebiegli i potrafili ukryć ich prawdziwe dąŜenia, upierając się przede wszystkim przy poglądach federa-listycznych i twierdząc, Ŝe to są jedyne powody agitacji. Oczywiście jest całkiem jasne, Ŝe agitacja przeciwko Prusom nie miała nic wspólnego z federalizmem. Z pewnością „federalizm” nie jest właściwym określeniem wysiłków dąŜących do rozbicia i podzielenia innego państwa federalnego. Szczery federalista, dla którego formuła uŜywana przez Bismarcka do zdefiniowania jego idei Rzeszy nie jest fałszywą frazą, nie mógłby za jednym zamachem wyraŜać chęci odcięcia części Prus, które zostały stworzone albo przynajmniej ukończone przez Bismarcka. Nie mógłby teŜ publicznie popierać takich separatystycznych zamiarów.

JakiŜ krzyk podniósłby się w Monachium, gdyby jakaś pruska partia konserwatywna zadeklarowała poparcie dla oderwania Frankonii od Bawarii albo podjęła publiczne działania domagające się i promujące taką separatystyczną politykę. Niemniej jednak moŜna mieć tylko sympatię dla prawdziwych i szczerych federalistów którzy nie widzieli tego haniebnego oszustwa, poniewaŜ to oni przede wszystkim byli jego ofiarami. Wykrzywiając w ten sposób ideę federalizmu jej głosiciele wykopali sobie grób. Nie moŜna głosić propagandy za federalną strukturą Rzeszy poprzez poniŜanie, obraŜanie i wyśmiewanie kluczowego elementu takiej struktury politycznej, mianowicie Prus, i tym samym uniemoŜliwianie stworzenia konfederacji, o ile w ogóle kiedykolwiek było to moŜliwe. Jest to tym bardziej niewiarygodne, Ŝe walka prowadzona przez tych tak zwanych federalistów była skierowana przeciwko tej części narodu pruskiego, która miała najmniej wspólnego z listopadową demokracją. Obelgi i ataki tak zwanych federalistów nie były skierowane do ojców Konstytucji Weimarskiej – w większości będących południowymi Niemcami albo śydami – ale przeciwko tym, którzy reprezentowali stare konserwatywne Prusy, sprzeciwiające się Konstytucji Weimarskiej. Fakt, Ŝe szefowie tej kampanii uwaŜali, Ŝeby nie dotknąć śydów nie jest dziwny i prawdopodobnie daje klucz do całej zagadki.

312

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Przed rewolucją śydowi udało się odwrócić uwagę od siebie i jego Kompanii Wojennych podburzając masy, zwłaszcza Bawarczyków, przeciwko Prusom. Podobnie poczuł się zobowiązany po rewolucji do znalezienia jakiegoś sposobu ukrycia jego nowej kampanii rabunku która była dziewięć albo dziesięć razy większa. I znów mu się udało, tym razem prowokując tak zwane „narodowe” elementy przeciwko sobie: konserwatywnych Bawarczyków przeciwko Prusakom, którzy byli tak samo konserwatywni. Ponownie działał z niezwykłą przebiegłością, jako Ŝe ten, kto trzymał w swoich rękach los Prus, prowokował raz za razem tak prymitywne i nietaktowne ataki, Ŝe krew gotowała się w tych, którzy byli ciągle nabierani.

Nigdy jednak przeciwko śydom, ale zawsze przeciwko ich braciom Niemcom. Bawarczyk nie widział w Berlinie czterech milionów pracowitych i efektywnych ludzi, ale tylko leniwy i dekadencki Berlin który moŜna było znaleźć w najgorszych miejscach. A jego antypatia nie kierowała się przeciwko tym miejscom, ale przeciwko „pruskiemu” miastu.

W wielu przypadkach doprowadzało to do rozpaczy.

Zdolność śyda do odwracania publicznej uwagi od siebie i kierowania jej w inną stronę moŜe być takŜe studiowana w tym, co dzieje się dzisiaj. W 1918 roku nie było czegoś takiego jak zorganizowany antysemityzm. Nadal pamiętam trudności, jakie napotykaliśmy w momencie, w którym wspominaliśmy o śydach. Spotykaliśmy się albo z osłupiałymi twarza-mi, albo z Ŝywym i silnym sprzeciwem. Wysiłki, jakie wtedy czyniliśmy aby wskazać ludziom ich prawdziwego wroga, wydawały się być skazane na poraŜkę. Ale rzeczy zaczęły zmieniać się na lepsze, chociaŜ bardzo powoli. „Liga dla Obrony i Ataku” była źle zorganizowana, ale przynajmniej miała wielką zasługę w ponownym otwarciu kwestii Ŝydowskiej. W

zimie 1918-1919 roku rodzaj antysemityzmu zaczął powoli zapuszczać korzenia. Później ruch Narodowych Socjalistów przedstawił problem Ŝydowski w nowym świetle. Przenosząc tą kwestię poza ograniczone kręgi wyŜszych klas i małej burŜuazji udało nam się przekształcić ją w siłę napędową wielkiego popularnego ruchu. Ale kiedy tylko udało się nam przedstawić ten problem narodowi niemieckiemu w świetle idei, która zjednoczyłaby go razem, śyd zareagował. Odwołał się do starej taktyki. Z zadziwiającą skwapliwością wrzucił pochodnię nie-zgody między ruchy patriotyczne i otworzył tam przepaść. Podnosząc kwestię ultramontanizmu i wzajemnych kłótni, które się rozpoczęły pomiędzy katolikami a protestantami wykorzystał jedyną moŜliwość w tamtych okolicznościach do zajęcia uwagi publicznej innymi problemami i tym samym powstrzymać skoncentrowany atak na Ŝydostwo. Ludzie, którzy wciągnęli nasz naród w ten spór nigdy nie zrekompensują tej zbrodni, jaką popełnili przeciwko narodowi. W kaŜdym razie śyd osiągnął poŜądany cel. Katolicy i protestanci walczą ze sobą, podczas gdy wróg aryjskiej ludzkości i Chrześcijaństwa śmieje się w kułak.

Kiedyś moŜna było przyciągnąć uwagę publiczną na lata do walki pomiędzy federalizmem a nacjonalizmem, aby zuŜywali energię we wzajemnym sporze, podczas gdy śyd han-dlował wolnością narodu i sprzedał nasz kraj panom międzynarodowej finansjery. Tak samo teraz udało mu się znowu, tym razem wszczynając awantury pomiędzy dwoma niemieckimi wyznaniami religijnymi, podczas gdy fundamenty na których obydwa spoczywają zostaną podkopane i zniszczone przez truciznę wstrzykniętą przez międzynarodowego i kosmopolitycznego śyda.

Popatrzcie na spustoszenia, z powodu których cierpi codziennie nasz naród w wyniku skaŜenia Ŝydowską krwią. Pamiętajcie, Ŝe to trujące skaŜenie moŜe być wyeliminowane z ciała narodu tylko po stuleciach, o ile w ogóle to moŜliwe. Pomyślcie, jak proces zniszczenia rasy jest poniŜający i w niektórych przypadkach nawet niszczący fundamentalne aryjskie cechy narodu niemieckiego, tak Ŝe nasza kulturalna kreatywność jako narodu stopniowo staje się bezsilna i stajemy przed niebezpieczeństwem, przynajmniej w wielkich miastach, stocze-nia się do poziomu, na którym dzisiaj są Południowe Włochy. To zakaŜenie naszej krwi, z którego setki tysięcy naszych ludzi nie zdają sobie sprawy, jest dzisiaj systematycznie praktykowane przez śyda. Systematycznie te negroidalne pasoŜyty w naszym ciele narodowym 313

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

deprawują nasze niewinne dziewczęta i w ten sposób niszczą coś, czego nie da się niczym zastąpić.

Dwa chrześcijańskie wyznania patrzą z obojętnością na profanację i zniszczenie szlachetnej i wyjątkowej istoty, którą Bóg dał światu jako dar łaski. Przyszłość świata nie zaleŜy jednak od tego, czy zwycięŜą katolicy, czy protestanci. Ale ma znaczenie, czy aryjska ludzkość przetrwa, czy zginie. A dwa chrześcijańskie wyznania nie walczą z niszczycielem aryjskiej ludzkości, ale próbują zniszczyć się nawzajem. KaŜdy, kto ma właściwe uczucia do swojego kraju jest uroczyście zobowiązany, w ramach własnego wyznania dopilnować, aby nie tylko ciągle mówił o Woli Boga, ale aby wypełniał Wolę Boga i nie pozwalał na poniŜanie Jego dzieła. To z Woli Boga człowiek ma określony kształt cielesny, został obdarzony naturą i cechami. Ktokolwiek niszczy jego dzieło, wydaje wojnę przeciwko Boskiemu Stworzeniu i Woli Boga. Tak więc kaŜdy powinien dąŜyć, oczywiście w ramach własnego wyznania, i powinien uwaŜać to za swój pierwszy i najwaŜniejszy obowiązek, do powstrzymania kaŜdego, kto chce słowem albo czynem wszczynać kłótnie z innymi wyznaniami. W świetle religijnej schizmy jaka istnieje w Niemczech, atak na waŜną cechę jednego z wyznań musi prowadzić do wyniszczającej wojny pomiędzy dwoma chrześcijańskimi wyznaniami. Tutaj nie ma porównania naszej sytuacji do Francji, Hiszpanii czy Włoch. W tych trzech krajach ktoś moŜe na przykład tworzyć propagandę dla strony walczącej przeciwko ultramontani-zmowi nie wywołując niebezpieczeństwa rozłamu w narodzie francuskim, hiszpańskim czy włoskim. W Niemczech jednak tak być nie moŜe, poniewaŜ tutaj protestanci takŜe wezmą udział w takiej propagandzie. I tym samym obrona, którą gdzie indziej tylko katolicy organizują przeciwko klerykalnej agresji w sprawy polityczne przyjmie u nas charakter ataku protestantów przeciwko katolikom. To, co moŜe być tolerowane przez wiernych jednego wyznania nawet jeśli wydaje się im niesprawiedliwe, będzie natychmiast odrzucone z oburzeniem i sprzeciwem, jeśli nadejdzie od wojujących przywódców innego wyznania. Dlatego nawet ludzie, którzy są gotowi i chętni do walki o usunięcie oczywistych problemów w ich wyzna-niu porzucą swoją walkę i zaczną działać przeciwko obcym, dopóki usunięcia tych problemów nie zaczną domagać się ludzie będący tej samej wiary. Uznają za nieusprawiedliwione, niedopuszczalne i niewłaściwe, Ŝeby obcy mieszali się w sprawy, które ich w ogóle nie dotyczą. Takie próby są nieusprawiedliwione nawet wtedy, kiedy są inspirowane poczuciem wyŜszych interesów społeczności narodowej; poniewaŜ nawet w naszych czasach uczucia religijne nadal mają głębsze korzenie niŜ wszelkie uczucia polityczne czy narodowe. Nie moŜna tego zmienić prowokując do gorzkiej walki pomiędzy wyznaniami. MoŜna to zmienić tylko jeśli w duchu wzajemnej tolerancji naród moŜe być zapewniony o przyszłości, której wielkość będzie stopniowo działać jako czynnik pojednawczy takŜe w sferze religijnej. Nie waham się powiedzieć, Ŝe w ludziach, którzy dzisiaj próbują wplątać patriotyczne ruchy w kłótnie religijne widzę gorszych wrogów mojego kraju niŜ w międzynarodowych komunistach. Ruch narodowosocjalistyczny postawił sobie zadanie skonwertowania tych komunistów. Ale kaŜdy, kto wychodzi z szeregów własnego ruchu i próbuje odwieść go od wypełnienia jego misji działa w sposób zasługujący na najsurowsze potępienie. Działa jako głosiciel Ŝydowskich interesów, czy świadomie czy nieświadomie – nie ma znaczenia. Bo to w interesie śydów jest, aby energie ruchów patriotycznych były trwonione w konflikcie religijnym, poniewaŜ

zaczynają być niebezpieczne dla śydów. Specjalnie mówię o trwonieniu energii ruchu, poniewaŜ tylko ci, którzy są całkowitymi ignorantami historycznymi mogą sobie wyobrazić, Ŝe ten ruch moŜe rozwiązać problem, który najwięksi męŜowie stanu próbowali rozwiązać przez wieki, i próbowali nadaremnie.

W kaŜdym razie fakty mówią za siebie. Ludziom, którzy nagle odkryli w 1924 roku, Ŝe najwyŜszą misją ruchu patriotycznego jest walka z ultramontanizmem, nie udało się zgnieść ultramontanizmu, ale udało się podzielić ruch patriotyczny. Musiałem strzec ruch przed moŜliwością pojawienia się jakiegoś niedojrzałego mózgu który myśli, Ŝe uda mu się 314

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

zrobić to, czego nie zdołał zrobić nawet Bismarck. Zawsze jednym z najwaŜniejszych obowiązków tych, którzy przewodzą ruchowi narodowosocjalistycznemu będzie bezwarunkowy sprzeciw wobec wszelkich prób wciągnięcia tego ruchu w słuŜbę takiego konfliktu. I kaŜdy, kto głosi propagandę mającą taki cel, musi zostać niezwłocznie wyrzucony z jego szeregów.

W rzeczy samej, udało nam się do jesieni 1923 roku utrzymać nasz ruch z daleka od takich sporów. NajŜarliwszy protestant mógł stać ramię w ramię z najbardziej zagorzałym katolikiem w naszych szeregach bez najmniejszego poczucia zakłócenia jego przekonań religijnych. Gorzka walka, jaką obaj toczyli razem przeciwko niszczycielowi aryjskiej ludzkości uczyła ich szacunku. I właśnie w tych latach nasz ruch musiał zaangaŜować się w gorzką walkę z partią centrową nie o sprawy religijne, ale narodowe, rasowe, polityczne i ekonomiczne. Osiągnięty przez nas sukces pokazał Ŝe mieliśmy rację, ale nie opowiada się on dziś po stronie tych, którzy myśleli, Ŝe wiedzą lepiej.

W ostatnich latach sprawy poszły tak daleko, Ŝe koła patriotyczne pogrąŜone w ślepo-cie religijnego konfliktu nie mogą dostrzec szaleństwa w ich działaniu nawet poprzez fakt, Ŝe ateistyczne gazety marksistowskie opowiadają się po stronie jednego czy drugiego wyznania religijnego, zgodnie z tym, co lepiej słuŜy marksistowskim interesom, tworząc zamęt poprzez slogany i deklaracje które często są niemierzalnie głupie, teraz naprzykrzają się to jednej partii, to drugiej, w ten sposób przegarniając ogień aby utrzymać jak największy poŜar.

Ale w przypadku ludzi takich jak Niemcy, których historia często pokazuje, Ŝe są zdolni do walki w imię cieni aŜ do kompletnego wyczerpania, kaŜdy okrzyk wojenny jest śmiertelnym niebezpieczeństwem. Te slogany często odrywają nasz naród od prawdziwych problemów jego egzystencji. Podczas gdy my tracimy energię w wojnach religijnych, inni zdobywają swoją część świata. I podczas gdy ruchy patriotyczne debatują między sobą, czy niebezpieczeństwo ze strony ultramontanistów jest większe niŜ ze strony śydów, czy na odwrót, śyd niszczy rasową bazę naszego istnienia i tym samym unicestwia nasz naród. W odniesieniu do tego rodzaju „patriotycznych” wojowników, w imieniu ruchu Narodowych Socjalistów i tym samym narodu niemieckiego modlę się z całego serca: „Panie, chroń nas od takich przyjaciół, abyśmy mogli łatwo poradzić sobie z naszymi wrogami”.

* * *

Spór o federację i unifikację, tak sprytnie propagowany przez śydów w latach 1919-1920 i później, zmusił Narodowych Socjalistów, którzy odrzucali tą kłótnię, do zajęcia zdecydowanego stanowiska w odniesieniu do najwaŜniejszego problemu w nim rozwaŜanego.

Czy Niemcy mają być konfederacją, czy Państwem wojskowym? Jakie jest praktyczne znaczenie tych terminów? Ja uwaŜam, Ŝe drugie pytanie jest waŜniejsze od pierwszego, poniewaŜ

jest fundamentalne dla zrozumienia całego problemu i poniewaŜ odpowiedź na nie moŜe pomóc rozwikłać zamęt i w ten sposób mieć jednoczący efekt.

Czym jest konfederacja? 22)

Poprzez konfederację rozumiemy związek suwerennych państw, które z własnej woli i dzięki własnej suwerenności połączyły się tworząc wspólnotę, oddając jej tyle własnych suwerennych praw, ile jest konieczne do umoŜliwienia tego związku i zapewnienia jego istnienia.

Ale ta teoretyczna formuła nie jest całkowicie spełniana w praktyce przez Ŝadną obecnie istniejącą konfederację. Przynajmniej przez Unię Amerykańską, gdzie niemoŜliwe jest mówić o suwerenności w odniesieniu do większości stanów. Wiele z nich nie było zawartych w kompleksie federalnym długo po jego ustanowieniu. Stany tworzące Unię Amerykańską mają głównie charakter terytorialny, zostały utworzone z technicznych powodów administracyjnych, a ich granice w wielu przypadkach zostały ustalone w biurach kartograficznych. Początkowo te stany nie były i nie mogły być suwerenne. PoniewaŜ to Unia stworzyła większość 315

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

tak zwanych stanów. Dlatego suwerenne prawa, często bardzo rozległe, zostały przyznane róŜnym terytoriom odpowiadającym nie tylko charakterowi konfederacji, ale takŜe do ogromnych obszarów odpowiadających rozmiarom kontynentu. W konsekwencji, mówiąc o Stanach Zjednoczonych Ameryki nie moŜna uwaŜać ich za suwerenne państwa, ale za korzystających z praw, albo moŜe lepiej, autarchicznej władzy, nadanej im i gwarantowanej przez konstytu-cję.

Nasza definicja nie wyraŜa takŜe adekwatnie stanu rzeczy w Niemczech. Prawdą jest, Ŝe w Niemczech poszczególne państwa istniały jako państwa przed utworzeniem Rzeszy i Ŝe Rzesza została z nich stworzona. Jednak Rzesza nie powstała w wyniku dobrowolnej i równej kooperacji poszczególnych państw, ale raczej dlatego, Ŝe państwo pruskie stopniowo zdoby-wało hegemonię nad innymi. Same róŜnice wielkości terytorium pomiędzy państwami niemieckimi uniemoŜliwiają wszelkie porównania z Unią Amerykańską. Wielkie róŜnice terytorialne pomiędzy bardzo małymi państwami niemieckimi jakie istniały a większymi demon-struje nierówność ich osiągnięć i pokazuje, Ŝe nie mogły wziąć równego udziału w stworzeniu i ukształtowaniu federalnego Imperium. W tym przypadku większość z tych państw nie mogłoby się utrzymać nawet gdyby cieszyły się prawdziwą suwerennością; i termin „suwerenność państwa” nie byłby niczym więcej niŜ formułką administracyjną bez wewnętrznego znaczenia. W praktyce, nie tylko wydarzenia w przeszłości ale takŜe w naszych czasach wymaza-ły niektóre z tych tak zwanych „suwerennych państw” i tym samym dowiodły w najlepszy sposób, jak słabe były te „suwerenne” formacje państwowe.

Nie mogę zajmować się tutaj kwestiami historycznymi jak poszczególne państwa zostały utworzone, ale muszę zwrócić uwagę na fakt, Ŝe prawie w Ŝadnym przypadku ich granice pokrywały się z etnicznymi granicami mieszkańców. Były one wyłącznie politycznymi zjawiskami, które w większości pojawiły się w smutnej epoce, w której Imperium Niemieckie było wyczerpane i podlegało podziałom. Reprezentują one zarówno przyczynę, jak i skutek procesu wyczerpania i podziału naszej ojczyzny.

Konstytucja starej Rzeszy brała to wszystko pod uwagę, przynajmniej w pewnym stopniu, jako Ŝe poszczególne państwa nie były w równym stopniu reprezentowane w Reichstagu, ale ich reprezentacja była proporcjonalna do ich wielkości, waŜności i roli, jaką odegrały w tworzeniu Rzeszy.

Suwerenne prawa, których zrzekły się poszczególne państwa w celu uformowania Rzeszy były przekazywane dobrowolnie tylko w bardzo małym stopniu. W większości praktycznie nie istniały albo zostały po prostu odebrane przez Prusy pod naciskiem ich dominującej siły. Zasadą Bismarcka było nie dawać Rzeszy tego, co moŜe wziąć od poszczególnych państw, ale Ŝądać od poszczególnych państw tylko tego, co było całkowicie niezbędne dla Rzeszy. Umiarkowana i mądra polityka. Z jednej strony Bismarck pokazał największy wzgląd na zwyczaje i tradycje; z drugiej strony jego polityka zabezpieczyła dla nowej Rzeszy od samego początku duŜy zasób dobrowolnej kooperacji. Ale byłoby podstawowym błędem przypisywać decyzję Bismarcka jakiemuś jego przekonaniu, Ŝe Rzesza w ten sposób zyskuje wszelkie prawa suwerenności które wystarczą na zawsze. To było dalekie od idei Bismarcka.

Wręcz przeciwnie, chciał zostawić dla przyszłości to, co byłoby trudne do przeprowadzenia wtedy i mogłoby być trudne do zaakceptowania dla poszczególnych państw. Wierzył w wy-równujący efekt czasu i w ciśnienie wywoływane przez proces ewolucji, której ciągłe działanie wyglądało na bardziej efektywne niŜ próba złamania oporu poszczególnych państw w danym momencie. Poprzez tą politykę pokazał wielkie zdolności jako mąŜ stanu. I rzeczywiście, suwerenność Rzeszy ciągle rosła kosztem suwerenności poszczególnych państw. Upływ czasu dokonał tego, na co miał nadzieję Bismarck.

Upadek Niemiec i obalenie monarchicznej formy rządów musiało przyspieszyć ten rozwój. Niemieckie państwa federalne, które nie były oparte na podstawach etnicznych, ale wyrosły raczej z warunków politycznych, musiały stracić swoją waŜność kiedy obalono mo-316

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

narchiczną formę rządów i dynastie z nią związane, poniewaŜ to duchowi tkwiącemu w nich poszczególne państwa zawdzięczały swoje polityczne korzenie i rozwój. To pozbawiło ich wewnętrznego powodu do istnienia, zrzekły się wszelkich praw do przetrwania i zostały zmuszone z czysto praktycznych powodów do połączenia się z sąsiadami, albo z bardziej potęŜ-nymi państwami z własnej woli. To dowiodło w uderzający sposób, jak niezwykle słaba była suwerenność tych małych państw-cieni, i dowiodło takŜe, jak lekko były oceniane przez ich obywateli.

ChociaŜ obalenie monarchii i jej przedstawicieli zadało cięŜki cios federalnemu charakterowi Rzeszy, jeszcze bardziej destrukcyjna, z federalnego punktu widzenia, była akceptacja zobowiązań wynikających z traktatu „pokojowego”.

Było naturalne i logiczne, Ŝe państwa federalne stracą wszelką suwerenną kontrolę nad finansami kiedy Rzesza wskutek przegranej wojny została zmuszona do zobowiązań finansowych które nigdy nie mogłyby być zagwarantowane poprzez osobne traktaty z poszczególnymi państwami. Kolejne kroki, które doprowadziły do przejęcia przez Rzeszę poczty i kolei, były wymuszonym postępem w procesie zniewalania naszego narodu, który to proces stopniowo rozwijały traktaty pokojowe. Rzesza została zmuszona do zabezpieczenia posiadania surowców, które musiały się ciągle zwiększać w celu zadowolenia Ŝądań wynikających z dalszych wymuszeń.

Forma, w jakiej władza Rzeszy została rozciągnięta obejmując państwa federalne była często śmiesznie głupia, ale w sobie procedura ta była logiczna i naturalna. Winą naleŜy obciąŜyć tych ludzi i te partie, które zawiodły w godzinie potrzeby i nie skoncentrowały całej swojej energii w doprowadzeniu do zwycięstwa wojennego. Wina leŜy na tych partiach, które zwłaszcza w Bawarii, zaspokajały własne egoistyczne interesy w czasie wojny i odmawiały Rzeszy tego, co Rzesza musiała im zabrać dziesięciokrotnie więcej po przegranej wojnie.

Kara Historii! Rzadko zemsta Niebios następowała tak szybko po przestępstwie jak w tym przypadku. Te same partie, które kilka lat wcześniej stawiały interesy własnych państw –

zwłaszcza w Bawarii – przed interesami Rzeszy, musiały teraz biernie patrzeć, kiedy nacisk wydarzeń zmusił Rzeszę w ich własnym interesie do zakończenia egzystencji poszczególnych państw. Były ofiarami własnych działań.

Było niebywałym przykładem hipokryzji wznoszenie lamentów nad pozbawieniem państw federalnych ich suwerennych praw. Te lamenty wznoszono przed elektoratem, poniewaŜ tylko do elektoratu zwracają się nasze współczesne partie. Ale te partie, bez wyjątku, przebijały się nawzajem w akceptowaniu polityki wypełniania zobowiązań, która tylko poprzez siłę okoliczności i ich ostateczne konsekwencje, musiała doprowadzić do głębokich zmian wewnętrznej struktury Rzeszy. Rzesza Bismarcka była wolna i niezwiązana Ŝadnymi zobowiązaniami wobec zewnętrznego świata.

Rzesza Bismarcka nigdy nie musiała dźwigać tak cięŜkich i całkowicie bezowocnych zobowiązań jak te, którym poddano Niemcy w ramach planu Dawesa. TakŜe w sprawach wewnętrznych Rzesza mogła ograniczyć swoją władzę do kilku spraw absolutnie koniecznych dla jej istnienia. Dlatego mogła obyć się bez konieczności finansowej kontroli nad tymi państwami i mogła Ŝyć z ich składek. Z drugiej strony relatywnie mały finansowy trybut jaki musiały płacić Rzeszy państwa federalne skłaniał je do przyjmowania jej istnienia z zadowoleniem. Nieprawdziwe i niesprawiedliwe jest mówić teraz, jak robią to pewni propagandziści, Ŝe państwa federalne były niezadowolone z Rzeszy tylko z powodu ich finansowej podległości. Nie, to nie tak było naprawdę. Brak sympatii dla politycznej idei ucieleśnianej przez Rzeszę nie wynika z utraty suwerennych praw ze strony poszczególnych państw. Znacznie bardziej wynika on z godnego ubolewania sposobu, w jaki obecny reŜim dba o interesy narodu niemieckiego. Pomimo wszelkich uroczystości ku czci narodowej flagi i konstytucji, kaŜda część narodu niemieckiego czuje, Ŝe obecna Rzesza nie zgadza się z ich pragnieniami. A

„Prawo o ochronie Republiki” moŜe zapobiec oburzeniu przeciwko instytucjom republikań-317

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

skim, ale nie zyska miłości ani jednego Niemca. W swoim ciągłym pragnieniu ochrony siebie przed własnymi obywatelami przy uŜyciu praw i wyroków więzienia, Republika wzbudziła ostry i poniŜający krytycyzm wszelkich instytucji republikańskich jako takich.

Z innego powodu jest takŜe nieprawdą mówić, jak dzisiaj twierdzą pewne partie, Ŝe Rzesza przestała być popularna z powodu apodyktycznego postępowania w odniesieniu do pewnych suwerennych praw, którymi dotąd cieszyły się poszczególne państwa. Gdyby Rzesza nie rozciągnęła swojej władzy nad poszczególnymi państwami, to nie ma powodu wierzyć, Ŝe byłaby bardziej lubiana przez te państwa gdyby ogólne zobowiązania pozostały tak cięŜkie, jak są teraz. Wręcz przeciwnie, gdyby poszczególne państwa musiały płacić odpowiednie udziały w znacznie powiększonej daninie jaką Rzesza musi dzisiaj płacić Ŝeby wypełnić postanowienia wersalskiego dyktatu, wrogość w stosunku do Rzeszy byłaby nieskończenie większa. Wtedy nie tylko byłoby trudniejsze zbieranie odpowiednich udziałów od federalnych państw, ale konieczne byłoby stosowanie metod przymusowych. Republika stojąca na podstawie traktatów pokojowych nie ma ani odwagi, ani intencji ich łamania. A skoro tak, musi przestrzegać zobowiązań, jakie nałoŜyły na nią traktaty pokojowe. Odpowiedzialność za tą sytuację musi być przypisana wyłącznie partiom, które ciągle głoszą cierpliwemu elektora-towi konieczność utrzymywania autonomii państw federalnych, podczas gdy w tym samym czasie głoszą i Ŝądają od Rzeszy polityki, która musi koniecznie doprowadzić do odebrania im nawet resztek tak zwanych „suwerennych” praw.

Mówię o konieczności, poniewaŜ obecna Rzesza nie ma innych moŜliwości uniesienia obciąŜeń które szalona polityka wewnętrzna i zagraniczna nałoŜyła na nią. Kolejny klin wbija się w poprzedni, Ŝeby wbić go jeszcze głębiej. KaŜdy nowy dług zaciągany przez Rzeszę, z powodu kryminalnego sposobu, w jaki interesy Niemiec są reprezentowane wobec krajów zagranicznych, pociągają za sobą konieczność nowego i silniejszego ciosu który wbija klin jeszcze głębiej. Ten cios wymaga kolejnego kroku w stopniowym pozbawianiu poszczególnych państw ich suwerennych praw, Ŝeby nie pozwolić zarazkom opozycji na rozwinięcie działalności ani nawet na istnienie.

Główna cecha odróŜniająca politykę obecnej Rzeszy od dawnych czasów jest następująca: stara Rzesza dawała wolność ludziom w kraju i pokazywała siłę w kierunku świata zewnętrznego, podczas gdy Republika pokazuje słabość wobec obcych i prześladuje obywateli w kraju. W obu przypadkach jedna postawa pociąga za sobą drugą. śywe Państwo narodowe nie musi mieć wielu praw wewnętrznych, z powodu sympatii i przywiązania obywateli. Międzynarodowe słuŜebne Państwo moŜe przeŜyć tylko zmuszając swoich obywateli do wykonywania swoich Ŝądań. I bezczelnym kłamstwem obecnego reŜimu jest mówienie o „wolnych obywatelach”. Tylko stare Niemcy mogły mówić w ten sposób. Obecna Republika jest kolonią niewolników w słuŜbie obcych. W najlepszym razie ma poddanych, ale nie obywateli. Nie ma flagi narodowej ale znak handlowy, wprowadzony i chroniony oficjalnym dekretem i środkami legislacyjnymi. Symbol, którym jest gesslerowska czapka niemieckiej demokracji, zawsze pozostanie obcy duchowi naszego narodu. Republika, która nie ma poczucia tradycji ani szacunku dla dawnej wielkości, ubabrała symbol przeszłości w błocie, ale pewnego dnia zdziwi się odkrywając, jak powierzchowne jest oddanie jej obywateli dla jej własnego symbolu. Republika nadała sobie charakter przejściowy w historii Niemiec. Państwo to jest zmuszone do ciągłego ograniczania suwerennych praw poszczególnych państw, nie tylko z ogólnych powodów o charakterze finansowym, ale takŜe dla zasady. Poprzez wymuszanie polityki finansowego szantaŜu, wyciskanie ostatniej kropli krwi z ludzi, zmuszone jest takŜe odebrać im ostatnie prawa, w przeciwnym wypadku bowiem ogólne niezadowolenie moŜe pewnego dnia przerodzić się w otwartą rebelię.

My, Narodowi Socjaliści, odwracamy tą formułę i przyjmujemy następujący aksjomat: silna narodowa Rzesza która uznaje i chroni w największy moŜliwy sposób prawa jej obywateli zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz jej granic, moŜe pozwolić na wolność w kraju nie 318

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

drŜąc o bezpieczeństwo Państwa. Z drugiej strony, silny narodowy rząd moŜe interweniować w rozsądnym stopniu w wolności poszczególnych jednostek jak równieŜ w wolności państw składowych nie osłabiając przez to ideału Rzeszy; i moŜe to robić uznając swoją odpowiedzialność wobec ideału Rzeszy, poniewaŜ w tych poszczególnych działaniach i środkach pojedynczy obywatel widzi sposoby powiększania prestiŜu całego narodu.

Oczywiście, kaŜde Państwo na tym świecie musi zmierzyć się z kwestią unifikacji jego wewnętrznej organizacji. I Niemcy nie są tu wyjątkiem. Dzisiaj absurdem jest mówić o

„suwerenności państwowej” dla państw wchodzących w skład Rzeszy, poniewaŜ jest to niemoŜliwe z powodu śmiesznie małych rozmiarów wielu z tych państw. W sferze handlu i administracji waŜność poszczególnych państw ciągle spada. Współczesne środki komunikacji i postęp techniczny ciągle ogranicza odległości i przestrzeń. To, co kiedyś było Państwem, dzisiaj jest tylko prowincją, a terytorium obejmowane przez współczesne Państwo miało kiedyś znaczenie kontynentu. Czysto techniczne trudności administrowania państwem takim jak Niemcy nie są większe niŜ rządzenie prowincją taką jak Brandenburgia sto lat temu. A dzisiaj jest łatwiej przebyć dystans z Monachium do Berlina niŜ sto lat temu z Monachium do Starnberga. W świetle współczesnych środków transportu, całe terytorium Rzeszy dzisiaj jest mniejsze niŜ niektórych niemieckich państw federalnych w czasie wojen napoleońskich. Za-mykanie oczu na konsekwencje tego faktu oznacza Ŝycie w przeszłości. Zawsze byli, są i bę-dą ludzie którzy to robią. Mogą opóźniać, ale nie mogą zatrzymać rewolucji historycznych.

My, Narodowi Socjaliści, nie moŜemy pozwolić na to, aby konsekwencje tej prawdy pozostały przez nas niedostrzeŜone. W tych sprawach nie moŜemy takŜe pozwolić sobie na to, aby zwiodły nas frazesy naszych tak zwanych narodowych partii burŜuazyjnych. Mówię „frazesy”, poniewaŜ te same parodie nie wierzą powaŜnie w moŜliwość wprowadzenia swoich propozycji, i poniewaŜ oni sami są głównymi winowajcami i współsprawcami odpowiedzialnymi za obecny stan rzeczy. Zwłaszcza w Bawarii, Ŝądania zatrzymania procesu centralizacji mogą być tylko partyjnymi zagrywkami, za którymi nie stoi Ŝadna powaŜna idea. Gdyby te partie kiedykolwiek miały przejść od opowiadania frazesów do praktycznych czynów, byłby to Ŝałosny spektakl. KaŜdy tak zwany „rabunek suwerennych praw” Bawarii przez Rzeszę nie spotyka się z Ŝadnym praktycznym oporem, poza bezmyślnym warczeniem na znak protestu.

Kiedy jednak ktokolwiek powaŜnie sprzeciwia się szaleństwu widocznemu we wprowadzaniu tego systemu centralizacji, te same partie mówią mu, Ŝe niczego nie rozumie z natury i potrzeb współczesnego Państwa. Pomawiają go, rzucają na niego klątwy i prześladują go, dopóki nie zostanie zamknięty w więzieniu albo bezprawnie pozbawiony prawa publicznego przemawiania. W świetle tych faktów nasi zwolennicy powinni być tym bardziej przekonani o głębokiej hipokryzji, jaka cechuje te tak zwane federalistyczne koła. W pewnym stopniu uŜywają doktryny federalistycznej tak samo jak uŜywają religii, wyłącznie jako sposobu promowania swoich niskich partyjnych interesów.

* * *

Pewna unifikacja, zwłaszcza na polu transportu, wygląda logicznie. Ale my, Narodowi Socjaliści, czujemy się zobowiązani do sprzeciwiania się z całej siły takiemu rozwojowi we współczesnym Państwie, zwłaszcza kiedy proponowane środki mają za cel wyłącznie ukrycie katastrofalnej polityki zagranicznej i jej umoŜliwianie. I poniewaŜ obecna Rzesza zagraŜa przejęciem kolei, poczty, finansów itp., nie z wysokich pobudek polityki narodowej, ale aby mieć je w rękach jako środki dla nieograniczonej polityki wypełniania zobowiązań – z tego powodu my, Narodowi Socjaliści, musimy podjąć wszelkie kroki które mogą przeszkodzić, a jeśli to moŜliwe, całkowicie zapobiec takiej polityce. Musimy walczyć przeciwko obecnemu systemowi łączenia instytucji które mają kluczowe znaczenie dla istnienia naszego narodu, poniewaŜ ten system został przyjęty wyłącznie dla ułatwienia miliardowych płatności i trans-319

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

ferowania zobowiązań obcym, w imię powojennych postanowień zaakceptowanych przez naszych polityków.

Z tych powodów ruch narodowosocjalistyczny musi przyjąć stanowisko przeciwne tym tendencjom.

Co więcej, musimy sprzeciwiać się tej centralizacji, poniewaŜ w sprawach wewnętrznych pomaga ona wzmacniać system rządów, który we wszystkich swoich przejawach sprowadza największe nieszczęścia na naród niemiecki. Obecna Ŝydowsko – demokratyczna Rzesza, która stała się prawdziwym przekleństwem narodu niemieckiego, szuka przejawów krytycyzmu ze strony państw federalnych które nie zostały jeszcze przeniknięte duchem czasu, i próbuje prowadzić swoją politykę przez ich miaŜdŜenie aŜ do całkowitego zniszczenia. W

obliczu tego my, Narodowi Socjaliści, musimy próbować oprzeć sprzeciw poszczególnych państw na bazie, która będzie dawać obietnicę sukcesu. Musimy to zrobić przekształcając walkę przeciwko centralizacji w coś, co będzie wyrazem wyŜszych interesów narodu niemieckiego jako takiego. Dlatego, podczas gdy Bawarska Partia Populistyczna działa w swoim wąskim i partykularnym interesie walcząc o „specjalne prawa” dla państwa bawarskiego, powinniśmy stanąć na zupełnie innym gruncie walcząc o te same prawa. Naszym gruntem powinien być wyŜszy narodowy interes w opozycji do listopadowej demokracji.

Jeszcze inny powód dla sprzeciwiania się procesowi centralizacji wynika z przekonania, Ŝe w duŜym stopniu ta tak zwana nacjonalizacja nie ma na celu unifikacji, a tym bardziej uproszczenia. W wielu przypadkach jest ona tylko sposobem wyjęcia spod suwerennej kontroli poszczególnych państw pewnych instytucji, które chcą oddać w ręce partii rewolucyjnych. W historii Niemiec faworyzowanie nigdy nie miało tak nikczemnego charakteru jak w demokratycznej republice. DuŜa część tej dzisiejszej centralizacji jest dokonywana przez partie, które kiedyś obiecywały, Ŝe otworzą drogę dla promocji talentu, rozumiejąc przez to, Ŝe obsadzą te stanowiska wyłącznie własnymi zwolennikami. Od czasu utworzenia Republiki zwłaszcza śydzi otrzymują stanowiska w instytucjach ekonomicznych przejętych przez Rzeszę, a takŜe w administracji narodowej, tak Ŝe jedne i drugie stają się domeną Ŝydostwa.

Z powodów taktycznych, ta ostatnia okoliczność zobowiązuje nas do przyglądania się z największą uwagą kaŜdej dalszej próbie centralizacji i walki z nią na kaŜdym kroku. Jednak robiąc to musimy zawsze mieć na uwadze wzniosłą politykę narodową, nigdy drobnostkowy partykularyzm.

To ostatnie spostrzeŜenie jest konieczne, aby nie powstała wśród naszych zwolenników opinia, Ŝe nie przypisujemy Rzeszy prawa do wcielenia w sobie suwerenności wyŜszej od państw składowych. W odniesieniu do tego prawa nie moŜemy i nie wolno nam mieć najmniejszych wątpliwości. Dla nas Państwo jest tylko formą. Jego treść jest najwaŜniejszą rzeczą. I tym jest naród, nie ludzie. Jest zatem jasne, Ŝe kaŜdy inny interes musi zostać podporządkowany najwyŜszemu interesowi narodu. W szczególności nie moŜemy przypisać Ŝad-nemu innemu państwu suwerennej władzy i praw wewnątrz narodu i Rzeszy, która reprezentuje naród. Absurd, który popełniają niektóre państwa federalne utrzymując „przedstawicielstwa” za granicą i odpowiadające im obce „przedstawicielstwa” u siebie – musi się zakończyć i zakończy się. Dopóki tak się nie stanie, nie moŜemy się dziwić, Ŝe niektóre obce kraje wątpią w jedność polityczną Rzeszy i zgodnie z tym działają. Absurd tych „przedstawicielstw”

jest tym większy, Ŝe one tylko szkodzą, a nie dają najmniejszej korzyści. Jeśli interesy Niemiec za granicą nie mogą być chronione przez ambasadora Rzeszy, tym mniej mogą być chronione przez ministra z jakiegoś małego państwa federalnego które wydaje się śmieszne w strukturze obecnego porządku świata. Prawda jest taka, Ŝe te małe państwa federalne są uwaŜane za moŜliwe punkty ataku przy próbie secesji, a taka moŜliwość jest zawsze przyjemna dla obcego Państwa. My, Narodowi Socjaliści, nie moŜemy pozwolić na to, aby jakaś szla-checka kasta, która stała się bezwładna ze starości okupowała stanowiska ambasadorów za granicą, myśląc, Ŝe usychający korzeń przeszczepiony do nowej ziemi wypuści nowe zielone 320

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

liście. JuŜ w czasach starej Rzeszy nasze przedstawicielstwa dyplomatyczne za granicą były tak Ŝałosne, Ŝe dalsze próby takich doświadczeń nie mogą być brane pod uwagę.

Pewne jest, Ŝe w przyszłości znaczenie poszczególnych państw zostanie przeniesione w sferę naszej polityki kulturalnej. Monarchą, który zrobił najwięcej dla uczynienia z Bawarii waŜnego centrum nie był zawziętym partykularystą o antyniemieckich tendencjach, ale był to Ludwik I, który tak samo poświęcił się ideałowi wielkości Niemiec, jak sztuce. UŜywał sił

państwa dla rozwinięcia kulturalnej pozycji Bawarii, nie jej siły politycznej. I robiąc to uzyskał lepsze i bardziej trwałe efekty niŜ gdyby postępował według jakiejkolwiek innej linii działania. Do tego czasu Monachium było prowincjonalnym miastem o niewielkim znaczeniu, ale on przekształcił je w metropolię niemieckiej sztuki i w ten sposób stworzył centrum intelektualne, które nawet dzisiaj obejmuje Frankonię i Bawarię, chociaŜ Frankończycy mają zupełnie inny temperament. Gdyby Monachium pozostało tym, czym było wcześniej, to, co wydarzyło się w Saksonii powtórzyłoby się w Bawarii, z tą róŜnicą, Ŝe Lipsk i bawarska No-rymberga stałyby się miastami nie bawarskimi, ale frankońskimi. To nie okrzyki „Precz z Prusami” spowodowały, Ŝe Monachium jest wielkie. WaŜność tego miasta wynika z tego, Ŝe był król, który chciał dać narodowi niemieckiemu artystyczny klejnot, który będzie widziany i doceniany, i tak się stało. W tym leŜy nauka na przyszłość. Znaczenie poszczególnych państw w przyszłości nie będzie leŜało w ich sile politycznej czy państwowej. Widzę je raczej jako waŜne centra etniczne i kulturalne. Ale nawet w tym względzie czas wykona swoją wyrównu-jącą pracę. Współczesne środki transportu przemieszają ludzi ze sobą w taki sposób, Ŝe plemienne granice zanikną i nawet obraz kulturalny stopniowo będzie się ujednolicał.

Armia musi pozostać zdecydowanie poza wpływem poszczególnych państw. Nadchodzące Państwo narodowosocjalistyczne nie moŜe powtórzyć błędów przeszłości nakładając na armię zadania, które nie leŜą w jej zakresie działania i nigdy nie powinny być przed nią stawiane. Armia niemiecka nie słuŜy po to, aby być szkołą, w której będzie się kultywować i zachowywać plemienne partykularyzmy, ale raczej po to, aby uczyć wszystkich Niemców zrozumienia i dostosowywania swoich zwyczajów do siebie. Cokolwiek powoduje podziały w Ŝyciu narodu powinno mieć jednoczący wpływ w armii. Armia musi wznieść niemieckiego chłopaka ponad wąski horyzont jego małej rodzinnej prowincji i pokazać mu szeroki obraz narodu. Młody człowiek musi poznać nie granice własnego narodu ale ojczyzny, poniewaŜ

tych drugich będzie musiał pewnego dnia bronić. Dlatego jest absurdem odbywanie szkolenia wojskowego przez młodych Niemców w ich rodzinnym regionie. W tym okresie powinien nauczyć się Niemiec. Ma to tym większe znaczenie dzisiaj, jako Ŝe młodzi Niemcy nie podró-Ŝują juŜ z własnej woli jak robili to kiedyś i w ten sposób poszerzali własne horyzonty. W

świetle tego, czy nie jest absurdem pozostawianie młodego rekruta z Bawarii w Monachium, rekruta z Baden Baden u siebie i tak dalej? Czy nie byłoby rozsądniejsze pokazanie Renu i Morza Północnego Bawarczykowi, Alp mieszkańcowi Hamburga i gór w Centralnych Niemczech chłopakowi z Prus Wschodnich? Charakter właściwy dla kaŜdego regionu powinien być utrzymywany w Ŝołnierzach, ale nie w garnizonach szkoleniowych. MoŜemy odrzucać kaŜdy przejaw unifikacji, ale nie unifikację armii. Wręcz przeciwnie, nawet jeśli nie chcemy Ŝadnego innego rodzaju unifikacji, ten powinien być powitany z radością. W świetle wielkości obecnej armii Rzeszy, byłoby absurdem utrzymywanie federalnych podziałów wśród Ŝołnierzy. Co więcej, w unifikacji niemieckiej armii jaka została przeprowadzona widzimy fakt, którego nie wolno nam odrzucić, ale musimy go utrzymać w przyszłej narodowej armii.

W końcu nowa triumfująca idea rozerwie wszelkie łańcuchy, które chcą sparaliŜować jej wysiłki do pójścia naprzód. Narodowy Socjalizm musi rościć sobie prawo do narzucenia swoich zasad całemu narodowi niemieckiemu, bez zwracania uwagi na dotychczasowe granice państw federalnych. Musimy uczyć naród niemiecki naszych idei i zasad. Tak jak Kościoły nie czują się ograniczone ani związane granicami politycznymi, tak samo idea Narodowego 321

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział X – Maska federalizmu

Socjalizmu nie moŜe czuć się ograniczona do terytoriów poszczególnych państw federalnych naleŜących do naszej Ojczyzny.

Doktryna Narodowego Socjalizmu nie jest sługą politycznych interesów pojedynczych państw federalnych. Pewnego dnia musi się stać nauczycielem całego narodu niemieckiego.

Musi wpłynąć na Ŝycie całego narodu i ponownie je ukształtować. Z tego powodu musimy bezwzględnie Ŝądać prawa do przekraczania granic wytyczonych przez wydarzenia polityczne, które odrzucamy.

Im bardziej kompletny będzie triumf naszych idei, tym więcej wolności będziemy mogli przyznać w poszczególnych sprawach naszym obywatelom w kraju.

Przypisy:

22) Przed 1918 rokiem Niemcy były federalnym Imperium, złoŜonym z dwudziestu pięciu państw federalnych.

322

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

Rozdział XI

Propaganda i organizacja

Rok 1921 był dla mnie specjalnie waŜny z wielu punktów widzenia.

Kiedy przyłączyłem się do Niemieckiej Partii Robotniczej, zająłem się propagandą, wierząc, Ŝe ta gałąź jest najistotniejsza w tym momencie. Wtedy nie było pilnej potrzeby łamać sobie głowy nad problemami organizacji. NajwaŜniejszą potrzebą było rozprzestrzenie-nie naszych idei wśród tak wielu ludzi, jak to moŜliwe. Propaganda powinna iść krok przed organizacją i zbierać materiał ludzki, z którym ta druga będzie pracować. Nigdy nie byłem zwolennikiem pochopnych i pedantycznych metod organizacji, poniewaŜ w większości wypadków skutkiem jest martwy mechanizm, a nie Ŝywa organizacja. Organizacja jest tworem który wywodzi swoje istnienie z organicznego Ŝycia, organicznej ewolucji. Kiedy ten sam zestaw idei znajdzie swoje miejsce w umysłach pewnej grupy ludzi, dąŜą one samorzutnie do stworzenia pewnego porządku wśród tych ludzi i z tej wewnętrznej formacji powstaje coś bardzo wartościowego. Oczywiście tutaj, jak wszędzie indziej, trzeba wziąć pod uwagę ludzkie słabości które powodują, Ŝe ludzie wahają się, zwłaszcza na początku, przed podporządkowaniem się kontroli wyŜszego umysłu. Jeśli organizacja jest wymuszana odgórnie w sposób mechaniczny, zawsze istnieje niebezpieczeństwo, Ŝe jakaś jednostka moŜe forsować własną kandydaturę, i która z zazdrości moŜe przeszkadzać zdolniejszym ludziom w zajęciu miejsca w czołówce ruchu. Szkody wynikające z tego typu spraw mogą mieć fatalne konsekwencje, zwłaszcza dla nowego ruchu.

Z tego powodu wskazane jest najpierw propagowanie i publiczne objaśnianie idei, na których opiera się ruch. Ta praca propagandowa powinna trwać przez pewien czas i powinna być kierowana z jednego miejsca. Kiedy idee stopniowo zyskają pewną liczbę zwolenników, ten materiał ludzki powinien być starannie przesiany w celu wybrania tych, którzy są w stanie objąć przywództwo i przetestowania tych zdolności. Często się okaŜe, Ŝe pozornie nieznaczące osoby okaŜą się być urodzonymi przywódcami.

Oczywiście, błędem jest przypuszczać, Ŝe ci, którzy pokazują duŜą inteligencję i potrafią pojąć teorię leŜącą u podstaw ruchu, z tego powodu nadają się na odpowiedzialne stanowiska w kierownictwie. Bardzo często jest dokładnie na odwrót.

Wielcy mistrzowie teorii są bardzo rzadko wielkimi organizatorami. Jest tak dlatego, Ŝe wielkość teoretyka i twórcy systemu polega na zdolności odkrycia i opracowania praw, które są prawdziwe w sensie abstrakcyjnym, podczas gdy organizator musi przede wszystkim posiadać psychologiczną przenikliwość. Musi brać ludzi takimi jacy są, i z tego powodu musi ich znać, nie oceniać za wysoko ani za nisko ludzkiej natury. Musi brać pod uwagę ich słabości, ich nikczemność i róŜne inne cechy, aby stworzyć z nich coś, co będzie Ŝywym organizmem, obdarzonym mocną zdolnością oporu, będącym nośnikiem idei i wystarczająco silnym, aby zapewnić triumf tej idei.

Ale jeszcze trudniej znaleźć wielkiego teoretyka, który jednocześnie jest wielkim przywódcą. Ten drugi bowiem musi być w duŜej mierze agitatorem, i prawda te nie jest łatwo akceptowana przez wielu tych, którzy zajmują się problemami tylko z naukowego punktu widzenia. I jest to zupełnie naturalne. Agitator, który potrafi objaśniać idee wielkim masom, zawsze musi być psychologiem, nawet jeśli jest tylko demagogiem. Dlatego zawsze będzie znacznie zdolniejszym przywódcą niŜ refleksyjny teoretyk który medytuje nad swoimi ideami, daleko od ludzkiego tłumu i od świata. śeby być przywódcą, trzeba potrafić poruszyć masy. Dar formułowania idei nie ma nic wspólnego ze zdolnościami przywódczymi. Jest całkowicie daremne dyskutować nad tym, co jest waŜniejsze: zdolność pojmowania ideałów i ludzkich celów albo zdolność wprowadzania ich w praktyce. Tutaj, jak często się zdarza w 323

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

Ŝyciu, jedna z tych zdolności byłaby całkowicie pozbawiona znaczenia bez drugiej. Najszlachetniejsze koncepcje ludzkiego rozumu pozostają bez znaczenia i celu, jeśli przywódca nie potrafi pociągnąć mas za nimi. I odwrotnie, jaka byłaby korzyść z całego geniuszu przywódcy, gdyby inteligent-teoretyk nie określił celów, o jakie musi walczyć ludzkość. Ale kiedy zdolności teoretyka, organizatora i przywódcy są zjednoczone w jednej osobie, mamy naj-rzadsze zjawisko na ziemi. I ten związek tworzy wielkiego człowieka.

Jak juŜ mówiłem, w ciągu mojego pierwszego okresu w Partii poświęciłem się pracy propagandowej. Udało mi się stopniowo zebrać małą grupę ludzi, którzy chcieli zaakceptować nową doktrynę i kierować się nią. W ten sposób powinniśmy dostarczać materiału ludzkiego, który następnie będzie tworzył elementy składowe organizacji. Tak więc cel propagan-dysty jest prawie zawsze ustalony znacznie dalej niŜ organizatora.

Jeśli ruch proponuje odrzucenie pewnego porządku rzeczy i zbudowanie nowego w jego miejsce, wówczas następujące zasady muszą być jasno zrozumiane i muszą dominować w szeregach jego przywódców:

KaŜdy ruch, który zyskał materiał ludzki, musi podzielić go na dwie grupy: mianowicie na zwolenników i członków.

Zadaniem propagandzisty jest zyskiwanie zwolenników, a zadaniem organizatora jest wybieranie członków. Zwolennik ruchu rozumie i akceptuje jego cele; członek walczy o nie.

Zwolennik to ktoś, kto został skonwertowany przez propagandę na doktrynę ruchu.

Członek to ktoś, komu organizacja powierzy zadanie współpracy w zyskiwaniu nowych zwolenników, z których będzie moŜna uformować nowych członków.

Bycie zwolennikiem wymaga tylko pasywnego uznania idei. Bycie członkiem oznacza reprezentowanie tej idei i walkę o nią. Z dziesięciu zwolenników moŜna mieć ledwie dwóch członków. Bycie zwolennikiem oznacza, Ŝe człowiek zaakceptował doktrynę ruchu; podczas gdy bycie członkiem oznacza, Ŝe człowiek ma odwagę brać aktywnie udział w rozprzestrzenianiu doktryny, w którą uwierzył.

Z powodu pasywnego charakteru, zwykłe uwierzenie w polityczną doktrynę wystarcza dla większości, poniewaŜ większość ludzkości jest umysłowo leniwa i nieśmiała. śeby być członkiem, jednostka musi być intelektualnie aktywna, i to odnosi się tylko do mniejszości.

Skoro tak, propagandzista musi ciągle zyskiwać nowych zwolenników dla ruchu, podczas gdy organizator musi sumiennie wyławiać najlepsze elementy spośród tych zwolenników, aby móc je przetworzyć w członków. Propagandzista nie musi się bardzo martwić o osobistą wartość poszczególnych neofitów, jakich zyskał dla ruchu. Nie musi badać ich zdolności, inteligencji ani charakteru. Jednak z tych neofitów organizator musi wybrać te jednostki, które najlepiej nadają się do aktywnej pomocy w doprowadzeniu do zwycięstwa ruchu.

* * *

Celem propagandzisty jest doprowadzenie do tego, aby ludzie zaakceptowali jego doktrynę. Organizator umieszcza wśród członków tylko tych, którzy z powodów psychologicznych nie będą przeszkodą w dalszym rozprzestrzenianiu doktryn ruchu.

* * *

Propagandzista wpaja jego doktrynę masom, z myślą o przygotowywaniu ich na czas, kiedy ta doktryna zwycięŜy, poprzez walczących członków, których uformował spośród tych zwolenników, którzy dowiedli koniecznych zdolności i siły woli, aby doprowadzić walkę do zwycięstwa.

* * *

324

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

Ostateczne zwycięstwo doktryny będzie tym łatwiejsze, jeśli propagandzista skutecznie skonwertował duŜe grupy ludzi na wiarę w tą doktrynę i jeśli organizacja, która aktywnie prowadzi walkę będzie doborowa, energiczna i solidna.

* * *

Kiedy praca propagandowa skonwertuje cały naród na wiarę w doktrynę, organizacja moŜe wprowadzić jej efekty w praktyce poprzez pracę zaledwie garstki ludzi. Propaganda i organizacja, a zatem zwolennicy i członkowie, stoją obok siebie we wzajemnej zaleŜności. Im lepiej pracuje propaganda, tym mniejsza będzie organizacja. Im większa liczba zwolenników, tym mniejsza moŜe być liczba członków. I odwrotnie. Jeśli propaganda będzie zła, organizacja musi być duŜa. Jeśli będzie niewielu zwolenników, musi być wielu członków – jeśli ruch naprawdę liczy na odniesienie sukcesu.

* * *

Podstawowym obowiązkiem propagandzisty jest wygranie ludzi, którzy następnie mogą zostać przyjęci do organizacji. Podstawowym obowiązkiem organizacji jest wybieranie i szkolenie ludzi, którzy będą zdolni do prowadzenia propagandy. Drugim obowiązkiem organizacji jest zakłócanie istniejącego porządku rzeczy i w ten sposób stworzenie miejsca dla przenikanie nowej doktryny jaką reprezentuje, podczas gdy obowiązkiem organizatora musi być walka w celu zabezpieczenia władzy, Ŝeby doktryna mogła ostatecznie zwycięŜyć.

* * *

Rewolucyjna koncepcja świata i egzystencji człowieka odniesie decydujący sukces, kiedy nowy światopogląd zostanie przekazany wszystkim ludziom, albo następnie wymuszony na nich jeśli to konieczne, i kiedy z drugiej strony centralna organizacja, czyli sam ruch, jest w rękach tych kilku ludzi, którzy są całkowicie niezastąpieni dla stworzenia ośrodków nerwowych nadchodzącego Państwa.

Mówiąc inaczej, oznacza to, Ŝe w kaŜdym wielkim ruchu rewolucyjnym o światowym znaczeniu idee tego ruchu muszą być zawsze rozpowszechniane poprzez działanie propagandy. Propagandzista musi niestrudzenie podejmować wysiłki, aby nowe idee były jasno zrozumiane, wpajać je wśród innych, albo przynajmniej stawiać się na miejscu innych ludzi i starać się zachwiać pewnością ich dotychczasowych przekonań. Aby taka propaganda miała podstawy, musi być oparta na organizacji. Organizacja wybiera swoich członków spośród tych zwolenników, których zyskała propaganda. Organizacja stanie się tym energiczniejsza, im intensywniej będzie prowadzona praca propagandowa. A propaganda będzie pracować tym lepiej, im silniejsza i energiczniejsza będzie organizacja, która za nią stoi.

Dlatego najwaŜniejszym zadaniem organizatora jest dopilnować, aby Ŝadna niezgoda czy rozbieŜność, jaka moŜe powstać wśród członków ruchu nie doprowadziła do podziału i tym samym nie zahamowała pracy wewnątrz ruchu. Co więcej, zadaniem organizacji jest pilnowanie, aby duch walki ruchu nie osłabł i nie wygasł, ale aby był ciągle wzmacniany i oŜy-wiany. Nie jest konieczne zwiększanie w nieskończoność liczby członków. Odwrotna sytuacja będzie lepsza. W świetle faktu, Ŝe tylko część ludzkości ma energię i odwagę, ruch zwiększający swoją organizację w nieskończoność musi pewnego dnia stać się nadmierny i nieaktywny. Organizacje, powiedzmy grupy członków, które zwiększają swój rozmiar poza pewne granice stopniowo tracą swoją siłę walki i nie są w stanie dłuŜej wspierać propagandy doktryny z agresywną siłą i determinacją.

325

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

Im większa i bardziej rewolucyjna jest doktryna, tym bardziej aktywny będzie duch inspirujący członków ruchu, poniewaŜ wywrotowa energia takiej doktryny odstraszy tchórzliwą i małostkową burŜuazję. W sercach mogą uwierzyć w doktrynę, ale boją się otwarcie przyznać do tej wiary. Z tego właśnie powodu organizacja inspirowana prawdziwie rewolu-cyjną ideą przyciągnie jako członków tylko najbardziej aktywnych z tych, którzy uwierzyli w doktrynę poprzez jej propagandę. W tej aktywności ze strony członków, gwarantowanej przez proces naturalnej selekcji, widzimy wstępny warunek dla kontynuowania aktywnej i odwaŜ-nej propagandy, a takŜe zwycięskiej walki o sukces idei, na której oparty jest ruch.

Największe niebezpieczeństwo, jakie moŜe zagraŜać ruchowi, to nadmierny wzrost liczby jego członków, dzięki zbyt gwałtownemu sukcesowi. Dopóki ruch musi prowadzić twardą i gorzką walkę, ludzie słabi i egoistyczni będą trzymać się z daleka od niego; ale będą oni próbować zostać zaakceptowani jako członkowie, kiedy partia odniesie oczywisty sukces w trakcie swojego rozwoju.

Na tej podstawie moŜemy wyjaśnić, dlaczego tak wiele ruchów, które na początku były skuteczne, zwolniło przed osiągnięciem swoich celów, i które z powodu wewnętrznej słabości której nie moŜna inaczej wyjaśnić, zaprzestały walki i w końcu zniknęły. W wyniku wczesnych sukcesów, zbyt wiele niepoŜądanych, bezwartościowych i płochliwych jednostek stało się członkami ruchu, tak Ŝe w końcu stali się większością i stłumili duch walki u innych.

Te gorsze elementy uŜyły wtedy ruchu w słuŜbie ich osobistych interesów, i sprowadzając go do poziomu ich własnego nędznego heroizmu, nie walczyły juŜ o zwycięstwo początkowej idei. Ogień pierwszego zapału wypalił się, duch walki osłabł, i jak zwykle mówi świat burŜuazyjny i co jest w tym przypadku bardzo słuszne, partia zmieszała wodę z winem.

Z tego powodu konieczne jest, aby ruch, z czystego instynktu samozachowawczego, zamknął swoje listy członków w momencie, w którym odniesie sukces. I kaŜde dalsze powiększenie jego organizacji powinno być dopuszczalne tylko z największą ostroŜnością i po starannym przesianiu tych, którzy starają się o członkostwo. Tylko w ten sposób moŜna będzie utrzymać jądro ruchu nietknięte, świeŜe i zdrowe. NaleŜy troszczyć się o to, aby kierownictwo ruchu pozostało wyłącznie w rękach jego początkowego rdzenia. To oznacza, Ŝe ten rdzeń musi kierować propagandą, która ma na celu zabezpieczenie ogólnej rozpoznawalności ruchu. A sam ruch, kiedy weźmie władzę w swoje ręce, musi zastosować wszelkie środki i wykonać wszelkie działania, jakie są konieczne dla wprowadzenia jego idei w praktyce.

Organizacja powinna obsadzić wszystkie waŜne pozycje, jakie zostały zdobyte ludźmi, którzy początkowo tworzyli ruch, i to z nich powinno być utworzone całe kierownictwo ruchu. Tak powinno być, dopóki doktryna partii nie stanie się podstawą polityki nowego Państwa. Tylko wtedy będzie moŜna stopniowo przekazywać berło w ręce Konstytucji Państwa, które zostało stworzone przez duch ruchu. Ale to zwykle następuje w procesie wzajemnej rywalizacji, poniewaŜ jest to w mniejszym stopniu kwestia ludzkiej inteligencji niŜ gry sił, których rozwój moŜe być od początku przewidziany, ale nie moŜe być wiecznie kontrolowany.

Wszystkie wielkie ruchy, czy to natury politycznej czy religijnej, zawdzięczają swój imponujący sukces uznaniu i przyjęciu tych zasad. I nie moŜna sobie wyobrazić Ŝadnego trwałego sukcesu, jeśli te prawa nie będą przestrzegane.

* * *

Jako szef propagandy partii, troszczyłem się nie tylko o przygotowanie gruntu dla wielkości ruchu w dalszych etapach, ale takŜe przyjąłem najbardziej radykalne środki przeciwko dopuszczeniu do organizacji innych niŜ najlepszych. Im bardziej radykalna była moja propaganda, tym bardziej odstraszała słabych i niezdecydowanych, w ten sposób przeciwdziałając ich wejściu do rdzenia naszej organizacji. Być moŜe pozostali zwolennikami, ale nie 326

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

podnosili głosów. Wręcz przeciwnie, zachowywali dyskretne milczenie z tego powodu. Wiele tysięcy ludzi zapewniało mnie, Ŝe całkowicie się z nami zgadzają, ale w Ŝadnym wypadku nie mogą zostać członkami naszej partii. Mówili, Ŝe ruch jest tak radykalny, Ŝe członkostwo w nim naraziłoby ich na ostre potępienie i powaŜne niebezpieczeństwo, tak Ŝe wolą nadal pozostać z boku jako uczciwi i pokojowi obywatele, przynajmniej przez jakiś czas, chociaŜ są oddani naszej sprawie całym sercem.

I to wszystko wyszło nam na dobre. Gdyby wszyscy ci ludzie, którzy w swoich sercach nie aprobowali rewolucyjnych idei stali się w tym czasie członkami naszego ruchu, dzisiaj bylibyśmy poboŜnym bractwem, a nie młodym ruchem inspirowanym przez duch walki.

śywa i bojowa forma, jaką nadałem całej naszej propagandzie, umacniała i gwarantowała radykalność tendencji naszego ruchu, i efekt był taki, Ŝe z kilkoma wyjątkami, tylko ludzie o radykalnych poglądach byli skłonni stać się jego członkami.

Dzięki temu efektowi naszej propagandy w krótkim czasie setki tysięcy obywateli zostały przekonane w swoich sercach Ŝe mamy rację i Ŝyczyły nam zwycięstwa, chociaŜ osobiście byli zbyt nieśmiali Ŝeby poświęcać się dla naszej sprawy albo nawet brać w niej udział.

Do połowy 1921 roku te proste działania zbierania zwolenników były wystarczające i wartościowe dla ruchu. Ale w lecie tego roku miały miejsce pewne wydarzenia, które umoŜliwiły nam dostosowanie naszej organizacji do wyraźnego sukcesu, jaki odniosła nasza propaganda.

Grupa patriotycznych wizjonerów podjęła próbę, z poparciem ówczesnego przewodniczącego partii, przejęcia kierownictwa partii doprowadzonej do podziału tą małą intrygą, i przez jednogłośne głosowanie na ogólnym zebraniu, powierzyła całe kierownictwo partii w moje ręce. Jednocześnie uchwalono nowy statut, który nakładał wyłączną odpowiedzialność na przewodniczącego ruchu, obalał system uchwał w komitetach i w jego miejsce wprowadzał zasadę podziału pracy, która od tego czasu świetnie się sprawdza.

Od 1 sierpnia 1921 roku podjąłem tą wewnętrzną reorganizację partii, w której wspierali mnie znakomici ludzie. Wspomnę o nich i o ich pracy później.

W moim dąŜeniu do obrócenia efektów zyskanych przez propagandę na korzyść organizacji i w ten sposób ich ustabilizowania, musiałem całkowicie obalić wiele starych zwyczajów i wprowadzić regulacje, których nie posiadała ani nie przyjęła Ŝadna inna partia.

W latach 1920-21 ruch był kontrolowany przez komitet wybierany przez członków na ogólnym zebraniu. Komitet składał się z pierwszego i drugiego skarbnika, pierwszego i drugiego sekretarza, oraz przewodniczącego i jego zastępcy na jego czele. Oprócz nich był tam teŜ przedstawiciel członków, szef propagandy i róŜni doradcy.

Śmieszne było to, Ŝe komitet ucieleśniał tą samą zasadę, z jaką ruch chciał walczyć z całą swoją energią, mianowicie zasadę parlamentaryzmu. Była to zasada, która ucieleśniała wszystko, czemu sprzeciwiał się ruch, od najmniejszych grup lokalnych poprzez okręgowe i regionalne, aŜ do krajowych i samego kierownictwa narodowego. To był system, pod którym wszyscy cierpieliśmy i nadal cierpimy.

Konieczna była niezwłoczna zmiana tego stanu rzeczy, aby ta zła podstawa wewnętrznej organizacji nie zagraŜała bezpieczeństwu ruchu i nie uniemoŜliwiała mu wypełnienia jego wielkiej misji.

Posiedzenia komitetu, którymi rządził protokół, i na których decyzje były podejmowane głosem większości, przedstawiały obraz miniaturowego parlamentu. Tutaj takŜe nie było czegoś takiego jak osobista odpowiedzialność. I tutaj takŜe rządziły te same absurdy i nielogiczności, które kwitną w naszych wielkich ciałach przedstawicielskich w Państwie.

Przedstawiano temu komitetowi nazwiska kandydatów na sekretarzy, skarbników, przedstawicieli członków organizacji, agentów propagandowych i Bóg wie kogo jeszcze. A później oni wszyscy działali wspólnie w kaŜdej szczegółowej kwestii i decydowali o niej przez głosowanie. Zgodnie z tym, szef propagandy głosował nad sprawą dotyczącą finansów, człowiek 327

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

od finansów głosował nad sprawą dotyczącą wyłącznie organizacji, organizator głosował nad sprawą dotyczącą sekretariatu i tak dalej.

Po co wybierać specjalnych ludzi, jeśli skarbnicy, komisarze itp. mają wygłaszać sądy w sprawach które ich dotyczą? Dla osoby obdarzonej zdrowym rozsądkiem nie do pojęcia byłby taki porządek rzeczy, podobnie jak gdyby w wielkiej fabryce zarząd decydował o technicznych szczegółach produkcji, i na odwrót, gdyby inŜynierowie mieli decydować o sprawach związanych z administracją.

Odmówiłem poparcia temu szaleństwu i po krótkim czasie przestałem się pojawiać na zebraniach komitetu. Nie zajmowałem się niczym oprócz mojego wydziału propagandy i nie pozwalałem nikomu innemu wtykać nosa w moje sprawy. I odwrotnie, nie mieszałem się w sprawy innych.

Kiedy nowy statut został przyjęty i zostałem mianowany przewodniczącym, miałem w swoich rękach niezbędną władzą i odpowiednie prawo, aby szybko odrzucić cały ten nonsens.

W miejsce decyzji podejmowanych większością głosów komitetu, wprowadziłem zasadę absolutnej odpowiedzialności.

Przewodniczący jest odpowiedzialny za całą władzę nad ruchem. Rozdziela pracę pomiędzy członków komitetu podporządkowanych mu i dla specjalnych zadań wybiera inne jednostki. KaŜdy z tych panów musi ponosić wyłączną odpowiedzialność za zadanie mu przydzielone. Podlega wyłącznie przewodniczącemu, którego zadaniem jest nadzorowanie ogólnej współpracy, wybór personelu i nadawanie ogólnego kierunku dla koordynacji wspólnej pracy.

Ta zasada absolutnej odpowiedzialności jest powoli przyjmowana w całym ruchu. W

małych grupach lokalnych, a być moŜe takŜe w grupach okręgowych i regionalnych zajmie jeszcze sporo czasu, zanim tak zasada będzie mogła być całkowicie wymuszona, poniewaŜ

płochliwe i wahające się charaktery naturalnie się jej sprzeciwiają. Dla nich idea ponoszenia absolutnej odpowiedzialności za coś otwiera nieprzyjemne perspektywy. Wolą ukrywać się za plecami większości w tak zwanych komitetach, kryjąc swoje działania za decyzjami podej-mowanymi w ten sposób. Ale ja uwaŜałem za absolutną konieczność przyjęcie zdecydowanego stanowiska przeciwko temu punktowi widzenia, nie robienie Ŝadnych ustępstw dla tego strachu przed odpowiedzialnością, nawet jeśli zajmie jakiś czas, zanim uda się całkowicie wdroŜyć tą koncepcję obowiązku i zdolności przywództwa, która w końcu spowoduje, Ŝe przywódcy którzy mają odpowiednie zdolności zajmą główne stanowiska.

W kaŜdym razie, ruch który musi walczyć przeciwko absurdalności instytucji parlamentarnych musi być odporny na takie rzeczy. Tylko w ten sposób będzie miał konieczną siłę dla prowadzenia walki.

W czasie, kiedy większość dominuje wszędzie indziej, ruch oparty na zasadzie jednego przywódcy ponoszącego osobistą odpowiedzialność za kierunek oficjalnych działań ruchu musi pewnego dnia obalić istniejącą sytuację i zwycięŜyć nad istniejącym reŜimem. To jest matematyczna pewność.

Ta idea spowodowała konieczność wewnętrznej reorganizacji naszego ruchu. Logiczny rozwój tej reorganizacji spowodował jasne rozróŜnienie pomiędzy ekonomiczną sekcją ruchu a ogólnym kierunkiem politycznym. Zasada osobistej odpowiedzialności została rozszerzona na wszystkie gałęzie administracji partii i sprowadziła odnowę, uwalniając je od wpływów politycznych i pozwalając im działać wyłącznie w oparciu o zasady ekonomii.

Na jesieni 1919 roku, kiedy Partia została utworzona, było tylko sześciu członków.

Partia nie miała ani kwatery głównej, ani urzędników, ani formularzy, ani pieczątki, ani Ŝadnych materiałów drukowanych. Komitet odbywał najpierw posiedzenia w restauracji na Her-rengasse, a później w kawiarni na Gasteig. Ten stan rzeczy nie mógł długo trwać. Tak więc podjąłem działania w tej sprawie. Obszedłem róŜne restauracje i hotele w Monachium, chcąc wynająć pokój w jednym z nich do uŜytku Partii. W starym Sterneckerbräu im Tal był mały 328

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

pokój z łukowatym sufitem, który kiedyś był uŜywany jako rodzaj odświętnej tawerny, w której zbierali się bawarscy Radcy Świętego Imperium Rzymskiego. Był ciemny i ponury i zgodnie z tym dobrze dopasowany do dawnych zastosowań, ale mniej nadawał się do nowego celu, któremu teraz miał słuŜyć. Mała ulica, na którą wyglądało jedno z okien była tak wąska, Ŝe nawet w najjaśniejsze letnie dni pokój pozostawał ciemny i posępny. Tutaj zajęliśmy nasze pierwsze stałe miejsce. Czynsz wynosił pięćdziesiąt marek na miesiąc, i była to wówczas dla nas ogromna suma. Ale nasze wymagania musiały być bardzo skromne. Nie odwaŜyliśmy się narzekać nawet wtedy, gdy usunęli nawet drewnianą boazerię kilka dni po tym, jak zajęliśmy lokal. Ta boazeria była specjalnie umieszczona dla Imperialnych Radców. Pokój zaczął wyglądać bardziej jak grota, niŜ jak biuro.

Nadal jednak był to waŜny krok naprzód. Powoli zainstalowaliśmy światło elektrycz-ne, później telefon. Przyniesiono stół i kilka poŜyczonych krzeseł, otwarty stojak na papiery, później szafkę. Dwa kredensy, które naleŜały do właściciela, słuŜyły nam do przechowywania naszych ulotek, plakatów itp.

W miarę upływu czasu okazało się niemoŜliwe kierowanie ruchem tylko przez odbywanie raz na tydzień zebrania komitetu. BieŜąca administracja ruchem nie mogła być prowadzona regularnie, chyba Ŝe mielibyśmy opłacanego urzędnika.

Ale wtedy było to dla nas bardzo trudne. Ruch nadal miał tak mało członków, Ŝe trudno było znaleźć wśród nich odpowiednią osobę do tej pracy, która miałaby niewielkie wymagania, a jednocześnie mogłaby spełnić róŜnorakie Ŝądania które ruch stawiałby co do jego czasu i energii.

Po długich poszukiwaniach znaleźliśmy Ŝołnierza, który zgodził się zostać naszym pierwszym administratorem. Nazywał się Schüssler i był moim starym towarzyszem wojennym. Na początku pracował w naszym biurze kaŜdego dnia między szóstą a ósmą wieczorem.

Później pracował od piątej do ósmej, a później całe popołudnie. W końcu stała się to praca pełnoetatowa i pracował w biurze od rana do późnej nocy. Był to pracowity, prawy i głęboko uczciwy człowiek, wierny i oddany ruchowi. Przyniósł ze sobą małą własną maszynę do pisania Adler. To była pierwsza maszyna uŜywana przez partię. Później partia kupiła ją płacąc w ratach. Potrzebowaliśmy małego sejfu, aby zabezpieczyć nasze dokumenty i listy członków przed kradzieŜą – nie trzeba było chronić naszych funduszy, bo wtedy ich nie było. Wręcz przeciwnie, nasza sytuacja finansowa była tak Ŝałosna, Ŝe często musiałem sięgać do własnych oszczędności.

Po osiemnastu miesiącach nasze biuro stało się zbyt małe, więc przeprowadziliśmy się do nowego miejsca na Cornelius Strasse. Ponownie nasze biuro mieściło się w restauracji, ale zamiast jednego pokoju mieliśmy teraz trzy mniejsze pokoje i jeden duŜy z wielkimi oknami.

W tym czasie wydawały się one nam wspaniałe. Pozostaliśmy tam do końca listopada 1923

roku.

W grudniu 1920 roku zakupiliśmy Völkischer Beobachter. Ta gazeta, która zgodnie ze swoją nazwą broniła Ŝądań ludu, teraz miała się stać organem Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej. Na początku ukazywała się dwa razy na tydzień; ale na początku 1923 roku stała się dziennikiem, a pod koniec sierpnia tego samego roku zaczęła się ukazywać w duŜym formacie, który jest obecnie dobrze znany.

Jako całkowity nowicjusz w dziennikarstwie nauczyłem się wielu lekcji, za jakie musiałem gorzko zapłacić.

W przeciwieństwie do ogromnej ilości gazet w rękach śydów, była wówczas tylko jedna waŜna gazeta, która broniła spraw narodu. To było bardzo powaŜna sprawa. Jak nieraz okazywało się w praktyce, przyczyna takiego stanu rzeczy musiała być przypisana niekompetencji w zarządzaniu tak zwanymi popularnymi czasopismami. Zbyt mocno trzymały się one zasady, Ŝe opinia powinna przewaŜać nad działaniem, z którego wynikają rezultaty. Jest to całkowicie niewłaściwy punkt widzenia, jako Ŝe opinia jest sama w sobie czymś wewnętrz-329

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

nym i znajduje swój najlepszy wyraz w produktywnym działaniu. Człowiek wykonujący wartościową pracę dla swojego narodu wyraŜa w ten sposób swoje doskonałe uczucia, podczas gdy ktoś inny, kto tylko wyraŜa swoje opinie i nie robi niczego, co ma prawdziwą wartość albo jest uŜyteczne dla narodu, to osoba wypaczająca wszelkie dobre myślenie. I taka jego postawa jest takŜe szkodliwa dla społeczności.

Völkischer Beobachter był tak zwaną „popularną“ gazetą, jak wskazywała to jego nazwa. Miał róŜne dobre cechy, ale jeszcze więcej błędów i słabości, nieodłącznych we wszystkich „popularnych” instytucjach. ChociaŜ jej treść była znakomita, zarządzanie nią jako przedsiębiorstwem było po prostu beznadziejne. UwaŜano, Ŝe „popularna” gazeta powinna utrzymywać się ze składek ludzi, nie zdając sobie sprawy, Ŝe musi ona torować sobie drogę w konkurencji z innymi i Ŝe jest nieuczciwe oczekiwać, Ŝe dobrzy patrioci będą prenumerować gazetę, aby pokryć złe zarządzanie przedsiębiorstwem.

Natychmiast zatroszczyłem się o to, aby zmienić te warunki, poniewaŜ widziałem czające się w nich niebezpieczeństwo. Szczęście było po mojej stronie, jako Ŝe dało mi człowieka, który od tego czasu oddał niezliczone usługi dla ruchu, nie tylko jako dyrektor finansowy gazety, ale takŜe jako dyrektor finansowy partii. W 1914 roku, na wojnie, poznałem Maxa Amanna, który wówczas był moim zwierzchnikiem, a obecnie jest generalnym dyrektorem finansowym Partii. W trakcie czterech lat wojny miałem moŜliwość prawie cały czas obserwować niezwykłe zdolności, pracowitość i ścisły umysł mojego przyszłego współpracownika.

Na wiosnę 1921 roku zwróciłem się do mojego starego pułkowego towarzysza, którego przypadkiem spotkałem pewnego dnia, i poprosiłem go, Ŝeby został dyrektorem finansowym ruchu. W tym czasie ruch przechodził powaŜny kryzys, i miałem powody do niezadowolenia z kilku naszych urzędników, z jednym z nich miałem bardzo gorzkie doświadczenia.

Amann wówczas zajmował dobrą posadę, miał teŜ dobre perspektywy.

Po długim wahaniu zgodził się na moją prośbę, ale tylko pod warunkiem, Ŝe nie będzie na łasce niekompetentnych komitetów. Musi być odpowiedzialny przed jednym zwierzchnikiem, i tylko jednym.

Dzięki nieocenionym zasługom tego pierwszego dyrektora finansowego partii, którego wiedza handlowa była rozległa i dogłębna, wprowadził on porządek i rzetelność w róŜnych partyjnych urzędach. Od tego czasu pozostały one wzorowe i nie mogą im się równać ani ich przewyŜszyć Ŝadne inne gałęzie ruchu. Ale, jak często się zdarza w Ŝyciu, wielkie zdolności prowokują zazdrość i niechęć. Tego moŜna było się spodziewać takŜe w tym przypadku.

Od 1922 roku wprowadzono surowe zarządzenia, nie tylko odnośnie komercyjnej struktury ruchu, ale takŜe jej organizacji jako takiej. Zaczął istnieć centralny system przechowywania dokumentów, w którym zapisano nazwiska i szczegółowe dane wszystkich członków. Finanse partii zostały ustawione w rozsądny sposób. BieŜące wydatki musiały być po-krywane przez bieŜące wpływy, a specjalne wpływy mogą być uŜyte tylko na specjalne wydatki. Tak więc, niezaleŜnie od trudności, ruch pozostał praktycznie bez Ŝadnych długów, oprócz kilku małych rachunków bieŜących. Rzeczywiście nastąpił stały wzrost funduszy.

Sprawami zarządzano tak, jak w prywatnych firmach. Zatrudniony personel utrzymywał swoje posady dzięki praktycznej efektywności i nie mógł w Ŝaden sposób schować się za dekla-rowaną wiernością partii. Dobry narodowy socjalista dowodzi swojej wartości przez gotowość, pracowitość i zdolności, z którymi wywiązuje się ze wszelkich obowiązków mu przy-dzielonych w kaŜdej sytuacji w społeczności narodowej. Człowiek, który nie wypełnia swoich obowiązków, nie moŜe przechwalać się lojalnością, przeciwko której naprawdę grzeszy.

Stanowczo sprzeciwiając się wszelkim obcym wpływom, nowy dyrektor finansowy partii mocno utrzymywał punkt widzenia, Ŝe nie ma Ŝadnych synekur w administracji partyjnej dla zwolenników i członków ruchu, którzy nie znajdują przyjemności w pracy. Ruch, który tak energicznie walczy z korupcją, jaką wprowadziły wśród naszych urzędników państwowych róŜne partie polityczne, musi być odporna na tą słabość we własnej administracji. Zda-330

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XI – Propaganda i organizacja

rzało się, Ŝe niektórzy ludzie przyjęci do gazety byli wcześniej zwolennikami Bawarskiej Partii Ludowej, ale ich praca pokazała, Ŝe doskonale nadawali się do tej pracy. Wynik tego eksperymentu był ogólnie wspaniały. Dzięki temu szczeremu i uczciwemu uznaniu osobistej efektywności ruch zdobył serca swoich pracowników szybciej i bardziej dogłębnie niŜ kiedykolwiek wcześniej. Stali się oni dobrymi Narodowymi Socjalistami i takimi pozostali. Nie tylko w słowach, ale dowiedli tego takŜe w solidnej, uczciwej i sumiennej pracy, jaką wykonywali w słuŜbie nowego ruchu. Oczywiście dobrze wykwalifikowany członek partii był preferowany przed kimś innym, kto miał równe kwalifikacje, ale nie naleŜał do partii. Sztywna determinacja, z jaką nasz nowy dyrektor finansowy stosował te zasady i stopniowo wprowadzał je w praktyce, pomimo wszelkich nieporozumień, obróciła się na wielką korzyść dla ruchu. To jej zawdzięczamy fakt, Ŝe mogliśmy – w czasie trudnego okresu inflacji, kiedy tysiące firm upadały i tysiące gazet musiały zaprzestać ukazywania się – nie tylko utrzymać działający wydział handlowy ruchu i wywiązać się ze wszelkich zobowiązań, ale takŜe utrzymać stały postęp Völkischer Beobachter. W tym czasie znaleźliśmy się wśród największych gazet.

Rok 1921 był dla mnie waŜny takŜe dlatego, Ŝe zajmując pozycję przewodniczącego ruchu powoli, ale systematycznie udało mi się połoŜyć kres krytyce i wtrącaniu się niektórych członków komitetu w odniesieniu do szczegółowych działań administracji partyjnej. To było waŜne, poniewaŜ nie moŜna było znaleźć zdolnego człowieka na jakieś stanowisko, jednocześnie pozwalając ciągle wtrącać się głupkom, udającym Ŝe wszystko wiedzą lepiej, podczas gdy w rzeczywistości pozostawiali po sobie tylko chaos. Wtedy ci mądrale wycofali się, w większości całkiem skromnie, szukając innego pola dla swojej działalności, gdzie mogliby coś nadzorować i mówić, jak rzeczy mają być wykonane. Niektórzy wydawali się mieć manię węszenia wszędzie i mieli ciągle wspaniałe plany, idee, projekty i metody. Oczywiście ich szlachetne cele zawsze były podstawą do utworzenia komitetu, który mógł mieć pretensje do bycia organem kontrolnym, aby móc wciskać nos jako ekspert do pracy wykonywanej przez innych. Sprzeciwiało się duchowi Narodowego Socjalizmu, kiedy niekompetentni ludzie ciągle wtrącali się do pracy zdolnych ludzi. Ale ci twórcy komitetów nie brali tego pod uwagę.

W tych latach uwaŜałem za swój obowiązek chronić przed takimi przykrościami wszystkich tych, którym powierzono odpowiedzialną pracę, aby nikt nie szpiegował ich przez ramię i aby zagwarantować im wolną rękę w ich codziennej pracy.

Najlepszym sposobem na unieszkodliwianie komitetów, które nic nie robiły albo wy-myślały niewykonalne decyzje, było danie im jakiejś prawdziwej pracy do wykonania. Było bardzo zabawne patrzeć, jak członkowie po cichu usuwają się w cień i szybko nie moŜna było ich nigdzie znaleźć. Zacząłem myśleć o wielkiej instytucji tego samego rodzaju, o Reichstagu.

Jak szybko ulotniliby się gdyby mieli wykonać jakąś prawdziwą pracę zamiast gadać, zwłaszcza gdyby kaŜdy był osobiście odpowiedzialny za pracę mu powierzoną.

Zawsze domagałem się, zarówno w Ŝyciu prywatnym, jak i w ruchu, aby nieustannie szukać, dopóki najlepsi, najuczciwsi i najbardziej kompetentni ludzie nie zostaną znalezieni na stanowiska przywódców albo administratorów we wszystkich sekcjach ruchu. Kiedy ci ludzie byli umieszczani na stanowiskach, obdarzano ich absolutną władzą i pełną wolnością działania w stosunku do podwładnych, i pełną odpowiedzialnością w stosunku do zwierzch-ników. Nikt nie zajmował takiego stanowiska, dopóki nie był kompetentny w pracy, jaką mu powierzano. W czasie dwóch lat wprowadzałem moje poglądy coraz bardziej w praktyce; tak Ŝe dzisiaj, przynajmniej w odniesieniu do wyŜszego przywództwa ruchu, są przyjmowane jako naturalne.

Widoczny sukces tego poglądu został ukazany 9 listopada 1923 roku. Cztery lata wcześniej, kiedy wstąpiłem do ruchu, nie miał nawet gumowej pieczątki. 9 listopada 1923

roku partia została rozwiązana, a jej majątek skonfiskowany. Całkowita wartość wszystkich wartościowych obiektów przekroczyła 170.000 marek w złocie.

331

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

Rozdział XII

Problem związków zawodowych

Dzięki szybkiemu wzrostowi ruchu, w 1922 poczuliśmy się zobowiązani do zajęcia określonego stanowiska w kwestii, która nie była wówczas całkowicie rozwiązana.

Nasze wysiłki odkrycia najszybszej i najłatwiejszej drogi dla ruchu do osiągnięcia serc szerokich mas zawsze napotykały na problem, Ŝe robotnik nigdy nie będzie całkowicie naleŜał do nas, podczas gdy o jego interesy w sferze czysto zawodowej i ekonomicznej troszczyła się organizacja polityczna prowadzona przez ludzi, których zasady były całkowicie inne od naszych.

To był całkiem powaŜny problem. Ogólnie wierzono, Ŝe robotnik zatrudniony w tym czy innym zawodzie nie mógłby istnieć, gdyby nie naleŜał do związku zawodowego. Nie tylko jego interesy zawodowe były w ten sposób chronione, ale takŜe gwarancja stałego zatrud-nienia była nie do pomyślenia bez członkostwa w związku zawodowym. Większość robotników była w związkach zawodowych. Ogólnie mówiąc, związki skutecznie prowadziły walkę o ustanowienie określonej tabeli płac i zawarły porozumienia, które gwarantowały robotnikom stałe dochody. Niewątpliwie robotnicy z róŜnych zawodów korzystali z wyników tej kampanii, i zwłaszcza dla uczciwych ludzi musiały powstawać konflikty sumienia, kiedy po-bierali płace zapewnione przez tą walkę toczoną przez związki zawodowe, a jednocześnie oni sami wycofywali się z tej walki.

Trudno było dyskutować ten problem z przeciętnym burŜuazyjnym pracodawcą. Nie rozumiał (ani nie chciał rozumieć) ani materialnej, ani moralnej strony problemu. W końcu stwierdzał, Ŝe jego własne interesy ekonomiczne są z zasady przeciwne wszelkim organizacjom, które zrzeszały robotników zaleŜnych od niego. Dlatego w większości było niemoŜliwe spowodowanie, aby ci burŜuazyjni pracodawcy bezstronnie spojrzeli na sytuację. TakŜe tutaj, jak w wielu innych przypadkach, konieczne było odwołanie się do bezstronnych ludzi z zewnątrz, którzy nie ulegaliby pokusie skupiania uwagi na drzewach i przez to nie widzenia całego lasu. Przy odrobinie dobrej woli z ich strony, byłoby duŜo łatwiej zrozumieć stan rzeczy który ma ogromne znaczenie dla naszej obecnej i przyszłej egzystencji.

W pierwszym tomie tej ksiąŜki wyraziłem juŜ swoje poglądy o naturze, celach i konieczności istnienia związków zawodowych. Przyjąłem tam punkt widzenia, Ŝe dopóki Państwo nie podejmie działań (zwykle bezowocnych w takich przypadkach) albo nie wprowadzi się nowej idei do naszej edukacji, która zmieniłaby postawę pracodawcy w stosunku do robotnika, temu drugiemu nie pozostanie nic innego jak tylko bronić samemu swoich interesów odwołując się do jego równych praw jako strony biorącej udział w ekonomicznej sferze Ŝycia narodu. Stwierdziłem dalej, Ŝe byłoby zgodne z interesami społeczności narodowej, gdyby zostały naprawione społeczne niesprawiedliwości, które w przeciwnym razie spowodują powaŜne szkody dla całej struktury społecznej. Co więcej, stwierdziłem, Ŝe robotnik będzie zawsze uwaŜał za konieczne podjęcie tych działań ochronnych, dopóki wśród pracodawców będą ludzie nie mający Ŝadnego poczucia obowiązku społecznego ani nawet najbardziej podstawowych praw człowieka. Zakończyłem mówiąc, Ŝe jeśli taka samoobrona będzie konieczna, powinna ona istnieć w formie stowarzyszenia złoŜonego z samych robotników na bazie związków zawodowych.

Taka była moja ogólna idea i pozostała taka sama w 1922 roku. Ale nadal konieczne było znalezienie jasnej i precyzyjnej formuły. Nie mogliśmy zadowolić się tylko samym zrozumieniem problemu. Konieczne było dojście do pewnych wniosków, które mogłyby być wprowadzone w praktyce. Trzeba było odpowiedzieć na następujące pytania: 332

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

(1) Czy związki zawodowe są potrzebne?

(2) Czy Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza powinna działać na bazie związków zawodowych, czy jej członkowie mają brać udział w działaniach związkowych w jakiejś formie?

(3) Jaką formę powinien przyjąć Narodowosocjalistyczny Związek Zawodowy? Jakie zadania stoją przed nami i do osiągnięcia jakich celów musimy dąŜyć?

(4) Jak moŜemy ustanowić związki zawodowe do tych zadań i celów?

Myślę, Ŝe na pierwsze pytanie odpowiedziałem juŜ wystarczająco. W obecnym stanie rzeczy jestem przekonany, Ŝe prawdopodobnie nie moŜemy obyć się bez związków zawodowych. Wręcz przeciwnie, naleŜą one do najwaŜniejszych instytucji w Ŝyciu ekonomicznym narodu. Są istotne nie tylko w sferze polityki społecznej, ale takŜe, a moŜe nawet bardziej, w sferze polityki narodowej. Jeśli wielkie masy narodu zobaczą, Ŝe ich potrzeby Ŝyciowe są zaspokajane przez taki ruch związkowy, wytrzymałość całego narodu w jego walce o istnienie będzie w ten sposób ogromnie wzmocniona.

Przede wszystkim, związki zawodowe są konieczne jako kamienie dla zbudowania przyszłego parlamentu ekonomicznego, złoŜonego z izb reprezentujących róŜne grupy zawodowe.

Na drugie pytanie takŜe łatwo odpowiedzieć. Jeśli związki zawodowe są konieczne, jasne jest, Ŝe Narodowy Socjalizm takŜe powinien zająć zdecydowane stanowisko w tej kwestii, nie tylko teoretycznie, ale i praktycznie. Ale jak? To jest trudniejsze do jasnego przedstawienia.

Ruch Narodowych Socjalistów, który ma na celu ustanowienie Państwa narodowego, zawsze musi być wierny zasadzie, Ŝe kaŜda przyszła instytucja w tym Państwie musi wywo-dzić swoje korzenie z samego ruchu. Jest wielką pomyłką wierzyć, Ŝe poprzez zdobycie najwyŜszej władzy politycznej moŜemy spowodować całkowitą reorganizację, nagle zacząć od zera, nie mając w rezerwie ludzi, którzy zostali wcześniej przeszkoleni, zwłaszcza zgodnie z duchem ruchu. Tutaj takŜe prawdziwa jest zasada, Ŝe duch jest zawsze waŜniejszy niŜ zewnętrzna forma, jaką ten duch oŜywia; poniewaŜ ta forma moŜe być stworzona mechanicznie i szybko. Na przykład, zasada przywództwa moŜe być narzucona zorganizowanej społeczności politycznej w sposób dyktatorski. Ale ta zasada moŜe stać się Ŝywą rzeczywistością tylko przechodząc przez stadia konieczne dla jej ewolucji. Te stadia prowadzą od najmniejszej komórki aŜ do organizmu Państwa. Jako nosicieli i przedstawicieli, zasada przywództwa musi mieć grupę ludzi, którzy przeszli przez proces kilkuletniej selekcji, zahartowanych przez twardą rzeczywistość Ŝycia i w ten sposób przygotowanych do wprowadzenia tej zasady w praktyce.

Nie ma co myśleć, Ŝe projekt konstytucji Państwa moŜe zostać nagle wyciągnięty z teczki i „wprowadzony” odgórnym nakazem. MoŜna próbować tak robić, ale w efekcie zawsze powstanie coś, co nie będzie miało wystarczającej Ŝywotności, Ŝeby przetrwać. To będzie jak martwy noworodek. Ta idea przywołuje na myśl źródła Konstytucji Weimarskiej i próba narzucenia narodowi niemieckiemu nowej konstytucji i nowej flagi, nie mających Ŝadnych związków ze zmianami w historii naszego narodu w ciągu ostatniego półwiecza.

Państwo Narodowych Socjalistów musi wystrzegać się wszelkich takich eksperymentów. Musi wyrosnąć z organizacji, która juŜ od dawna istnieje. Ta organizacja musi w sobie posiadać narodowosocjalistyczne Ŝycie, aby w końcu była zdolna do utworzenia Państwa Narodowych Socjalistów, które będzie Ŝywą rzeczywistością.

333

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

Jak juŜ mówiłem wcześniej, zarodki tego Państwa muszą znajdować się w izbach administracyjnych reprezentujących róŜne zawody i grupy zawodowe, a zatem przede wszystkim w związkach zawodowych. Jeśli te reprezentacje zawodowe i Centralny Parlament Ekonomiczny mają być instytucjami narodowosocjalistycznymi, te waŜne zarodki muszą być nosicielami narodowosocjalistycznej koncepcji Ŝycia. Instytucje ruchu muszą zostać wprowadzone do Państwa; poniewaŜ Państwo nie moŜe nagle jakby magicznie powołać do istnienia instytucji koniecznych dla jego własnego istnienia, chyba Ŝe chce, aby te instytucje pozostały całkowicie pozbawione Ŝycia.

Patrząc na tą sprawę z najwyŜszego punktu widzenia, ruch Narodowych Socjalistów musi uznać konieczność przyjęcia własnej polityki odnośnie związków zawodowych.

Musi uczynić to takŜe z dalszego powodu, mianowicie dlatego, Ŝe prawdziwa narodo-wosocjalistyczna edukacja, zarówno pracodawcy jak i robotnika, w duchu wzajemnej współpracy w ramach społeczności narodowej, nie moŜe być zabezpieczona przez teoretyczne szkolenie, apele i nawoływania, ale poprzez walkę w codziennym Ŝyciu. W tym duchu i poprzez tego ducha ruch musi edukować kilka duŜych grup ekonomicznych i zbliŜać je do siebie nawzajem. Bez tej wstępnej pracy nadzieja na powołanie do Ŝycia prawdziwej społeczności narodowej jest tylko czystą iluzją. Wielki ideał reprezentowany przez filozofię Ŝycia, o którą walczy ruch, moŜe powoli, ale skutecznie stworzyć ogólny sposób myślenia. I ten sposób pokaŜe, Ŝe nowy porządek rzeczy opiera się na fundamentach, które są wewnętrznie zdrowe, i nie jest tylko zewnętrzną fasadą.

Dlatego teŜ ruch musi przyjąć pozytywne nastawienie w stosunku do idei związków zawodowych. Ale musi pójść dalej. Dla ogromnej liczby członków i zwolenników ruchu związkowego musi zapewnić praktyczną edukację, która będzie odpowiadać wymaganiom nadchodzącego Państwa Narodowych Socjalistów.

Odpowiedź na trzecie pytanie wynika z tego, co juŜ zostało powiedziane.

Narodowosocjalistyczny Związek Zawodowy nie jest instrumentem walki klasowej, ale organem reprezentującym róŜne zawody. Państwo Narodowych Socjalistów nie uznaje

„klas”. W aspekcie politycznym uznaje tylko obywateli którzy mają całkowicie równe prawa i równe obowiązki im odpowiadające. Obok tego uznaje takŜe poddanych Państwa, którzy nie mają Ŝadnych praw politycznych.

Zgodnie z koncepcją Narodowych Socjalistów, zadaniem związków zawodowych nie jest łączenie razem pewnych ludzi wewnątrz społeczności narodowej i stopniowe przekształ-canie ich w klasę, aby uŜyć ich w walce przeciwko innym grupom podobnie zorganizowanym wewnątrz społeczności narodowej. Z pewnością nie moŜemy przypisać tego zadania związkom zawodowym jako takim. To zadanie zostało im przypisane w momencie, w którym stały się one bronią w rękach marksistów. Związek zawodowy nie jest z natury narzędziem walki klasowej; ale marksiści przekształcili go w instrument uŜyteczny w ich własnej walce klasowej. Stworzyli ekonomiczną broń, której międzynarodowy śyd uŜywa w celu niszczenia podstaw ekonomicznych wolnych i niepodległych Państw narodowych, zrujnowania ich przemysłu i handlu i tym samym zniewolenia wolnych narodów aby słuŜyły Ŝydowskiej światowej finansjerze, która przekracza wszelkie granice państwowe.

W przeciwieństwie do tego, Narodowosocjalistyczny Związek Zawodowy musi zorganizować pewne grupy biorące udział w Ŝyciu ekonomicznym narodu i tym samym zwiększyć bezpieczeństwo narodowego systemu ekonomicznego, wzmacniając go poprzez eliminację wszelkich anomalii, które ostatecznie wywierają niszczący wpływ na społeczne ciało narodu, szkodząc Ŝywotnym siłom narodu i dobrobytowi Państwa oraz wprowadzając zło i zniszczenie w samym Ŝyciu ekonomicznym.

Dlatego w rękach Narodowosocjalistycznego Związku Zawodowego strajk nie jest instrumentem przeszkadzającym i zakłócającym narodową produkcję, ale zwiększającym ją i powodującym, Ŝe przebiega bez problemów, poprzez walkę ze wszelkimi przeszkodami, które 334

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

z powodu ich aspołecznego charakteru zmniejszają efektywność przedsięwzięcia i tym samym utrudniają egzystencję całego narodu. Wydajność jednostki zawsze jest ściśle związana z ogólną społeczną i prawną pozycją jednostki w procesie ekonomicznym. Wydajność jednostki jest takŜe wyłącznym źródłem przekonania, Ŝe ekonomiczny dobrobyt narodu musi obracać się na korzyść pojedynczego obywatela.

Narodowosocjalistyczny pracownik musi uznać fakt, Ŝe ekonomiczny dobrobyt narodu przynosi ze sobą jego własne szczęście materialne.

Narodowosocjalistyczny pracodawca musi uznać fakt, Ŝe szczęście i zadowolenie jego pracowników są koniecznymi warunkami wstępnymi dla istnienia i rozwoju jego własnego dobrobytu ekonomicznego.

Narodowosocjalistyczni pracownicy i pracodawcy są razem delegatami i mandatariu-szami całej społeczności narodowej. DuŜy zasób osobistej wolności przyznany im dla ich działań musi być wyjaśniony przez fakt, iŜ doświadczenie pokazało, Ŝe produktywność jednostki jest bardziej wzmocniona przez hojne obdarzenie wolnością, niŜ przez odgórny przymus. Co więcej, poprzez tą wolność umoŜliwiamy proces naturalnej selekcji, w którym na pierwszy plan wychodzą najzdolniejsi i najbardziej pracowici ludzie. Zatem dla Narodowosocjalistycznego Związku Zawodowego strajk jest środkiem który moŜe, a nawet musi być stosowany, dopóki nie istnieje Państwo Narodowych Socjalistów. Ale kiedy to Państwo zostanie ustanowione, zakończy ono walkę pomiędzy dwoma wielkimi grupami złoŜonymi z pracowników i pracodawców, poniewaŜ ta walka zawsze prowadzi do zmniejszania produkcji narodowej i osłabienia wspólnoty narodowej. W miejsce tej walki, Państwo Narodowych Socjalistów przejmie zadanie troszczenia się i ochrony praw wszystkich stron. Obowiązkiem Izby Ekonomicznej będzie utrzymywanie narodowego systemu ekonomicznego w niezakłóconym działaniu i usuwanie wszelkich problemów albo błędów, które mogą w tym przeszkadzać.

Sprawy, o które teraz toczy się walka w kłótni obejmującej miliony ludzi będą załatwiane w Przedstawicielskich Izbach Zawodów i Centralnym Parlamencie Ekonomicznym. Tak więc pracodawcy i pracownicy nie będą dłuŜej wciągani we wzajemny konflikt o płace i godziny pracy, który jest zawsze zgubny dla ich wzajemnych interesów. Będą rozwiązywać te problemy na wyŜszym poziomie, gdzie dobrobyt społeczności narodowej i Państwa będzie lśnią-cym ideałem, rzucającym światło na wszystkie ich negocjacje.

Tutaj równieŜ, jak wszędzie indziej, musi być niezłomnie przestrzegana zasada, Ŝe interesy kraju muszą mieć pierwszeństwo przed interesami grup.

Zadaniem Narodowosocjalistycznego Związku Zawodowego będzie edukowanie i przygotowywanie jego członków, aby odpowiadali temu ideałowi. To zadanie moŜe być wyraŜone w sposób następujący: Wszyscy muszą pracować razem dla podtrzymania i zabezpieczenia naszego narodu i Państwa narodowego, kaŜdy zgodnie ze zdolnościami, którymi obda-rzyła go Natura i które zostały rozwinięte i wyszkolone przez społeczność narodową.

Nasze czwarte pytanie brzmiało: Jak moŜemy ustanowić związki zawodowe do tych zadań i celów? Odpowiedź na to pytanie jest znacznie trudniejsza.

Ogólnie mówiąc, łatwiej ustanowić coś na nowym terenie niŜ na starym terenie, na którym juŜ istnieją ustanowione instytucje. W dystrykcie, gdzie nie istnieje firma o specjalnym charakterze, łatwo moŜna załoŜyć nową firmę tego rodzaju. Ale jest znacznie trudniej, gdy taka firma juŜ istnieje, a najtrudniej jest wtedy, gdy warunki są takie, Ŝe tylko jedna firma tego rodzaju moŜe działać. Tutaj twórcy nowej firmy stają nie tylko przed problemem rozpoczęcia działalności ich własnej firmy, ale takŜe przed problemem, jak spowodować zniszczenie innej firmy juŜ istniejącej, aby ich nowa firma mogła istnieć.

Byłoby bezsensowne zakładanie Narodowosocjalistycznego Związku Zawodowego obok innych związków zawodowych. Ten Związek Zawodowy musi być dogłębnie przeniknięty poczuciem ideologicznej natury jego zadania i wynikającego z tego zobowiązania nie tolerowania innych podobnych albo wrogich instytucji. Musi podkreślać, Ŝe tylko on jest po-335

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

trzebny, w przeciwieństwie do wszystkich innych. Nie moŜe zawierać umów i kompromisów z pokrewnymi sobie, ale musi domagać się absolutnych i wyłącznych praw.

Istnieją dwie drogi mogące doprowadzić do takiego rozwoju wypadków: (1) MoŜemy ustanowić nasz Związek Zawodowy i stopniowo rozpocząć walkę przeciwko marksistowskim związkom zawodowym,

(2) MoŜemy wejść do marksistowskich związków zawodowych i wszczepiać w nie nowego ducha, z myślą o przekształceniu ich w narzędzie słuŜące nowemu ideałowi.

Pierwsza droga nie była wskazana, poniewaŜ nasza sytuacja finansowa była dla nas w tym czasie nadal powodem do wielkiej troski, a nasze zasoby były dość szczupłe. Skutki inflacji ciągle się rozszerzały i powodowały, Ŝe nasza sytuacja była jeszcze trudniejsza, poniewaŜ w tych latach trudno było mówić o jakiejkolwiek pomocy materialnej, jakiej związki zawodowe mogły udzielić swoim członkom. Z tego punktu widzenia nie było powodu, dla którego pojedynczy robotnik powinien płacić składki na związek. Nawet wówczas istniejące marksistowskie związki znajdowały się na skraju upadku, dopóki w wyniku mądrej polityki Herr Cuno w stosunku do Ruhry, do ich szkatuł nagle wlały się miliony. Ten tak zwany „narodowy” kanclerz Rzeszy powinien przejść do historii jako zbawiciel marksistowskich związków zawodowych.

Nie mogliśmy liczyć na podobne udogodnienia finansowe. I nie moŜna było namówić nikogo na wstąpienie do nowego związku zawodowego, który z powodu finansowej słabości, nie mógł zaoferować mu najmniejszej korzyści materialnej. Z drugiej strony, czułem się zobowiązany nie dopuścić do utworzenia organizacji będącej schronem dla obiboków mniej lub bardziej inteligentnego rodzaju.

W tym czasie kwestia personelu odgrywała najwaŜniejszą rolę. Nie miałem ani jednego człowieka, którego mogłem wezwać do przeprowadzenia tego waŜnego zadania. Ktokolwiek byłby w stanie wtedy pokonać marksistowskie związki zawodowe i przygotować drogę dla triumfu narodowosocjalistycznej idei korporacyjnej, która zajęłaby miejsce rujnującej walki klas – taki człowiek naleŜałby do największych ludzi naszego narodu i jego popiersie powinno być umieszczone w Valhalli w Regensburgu, aby potomność mogła go podziwiać.

Ale nie znałem Ŝadnego człowieka, który nadawałby się na taki piedestał.

W związku z tym nie moŜemy zostać zwiedzeni przez fakt, Ŝe międzynarodowe związki zawodowe są prowadzone przez ludzi o średnim znaczeniu, poniewaŜ te związki zostały załoŜone, kiedy nie istniało nic podobnego. Dzisiaj ruch Narodowych Socjalistów musi walczyć z potworną organizacją istniejącą od dawna, spoczywającą na olbrzymich podstawach i starannie zbudowaną w najmniejszych szczegółach. Atakujący zawsze musi być bardziej inteligentny niŜ obrońca, jeśli chce pokonać tego drugiego. Marksistowska twierdza związkowa moŜe być dzisiaj rządzona przez przeciętnych przywódców, ale nie moŜna jej zdobyć bez nieustraszonej energii i geniuszu przywódcy po drugiej stronie. Jeśli nie moŜna znaleźć takiego przywódcy, bezowocna jest walka z Losem, a jeszcze głupsza jest walka o zniszczenie istniejącego porządku rzeczy bez moŜliwości stworzenia lepszego w jego miejsce.

Tutaj takŜe naleŜy zastosować zasadę, Ŝe w Ŝyciu zwykle lepiej jest czegoś w ogóle nie ruszać, niŜ próbować zrobić to w połowie albo źle to zrobić z powodu braku odpowiednich środków.

Musimy tutaj dodać takŜe inne okoliczności, w ogóle nie mające charakteru demago-gicznego. W tym czasie miałem, i dzisiaj mam nadal, głęboko ugruntowane przekonanie, Ŝe jeśli ktoś jest zaangaŜowany w wielką walkę ideologiczną na polu politycznym, byłoby powaŜnym błędem mieszać kwestii ekonomicznych w tą walkę na jej wcześniejszych etapach.

To odnosi się szczególnie do naszego narodu niemieckiego. Jeśli tak się stanie, walka ekono-336

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

miczna natychmiast rozproszy energię konieczną dla walki politycznej. Kiedy tylko ludzie zostaną przekonani, Ŝe mogą kupić mały dom za swoje oszczędności, poświęcą się zadaniu zwiększania swoich oszczędności i nie pozostanie im Ŝaden wolny czas na walkę polityczną przeciwko tym, którzy w ten czy inny sposób, pewnego dnia zapewnią sobie posiadanie tych wszystkich oszczędności. Zamiast brać udział w politycznym konflikcie w imię opinii i przekonań, które zaakceptowali, pójdą dalej z ich ideą „osadnictwa” i w końcu w większości znajdą się siedząc na ziemi między pieńkami.

Dzisiaj ruch Narodowych Socjalistów rozpoczyna swoją walkę. Przede wszystkim musi wykształcić i rozwinąć swoje ideały. Musi uŜyć kaŜdej uncji energii w walce o akceptację tych wielkich ideałów, a sukces tych wysiłków jest nie do pomyślenia, dopóki połączone energie ruchu nie będą całkowicie słuŜyły tej walce.

Dzisiaj mamy klasyczny przykład tego, jak siła narodu zostaje sparaliŜowana, kiedy ludzie muszą zajmować się czysto ekonomicznymi problemami.

Rewolucja, która miała miejsce w listopadzie 1918 roku, nie została przeprowadzona przez związki zawodowe, ale pomimo ich istnienia. A naród niemiecki nie wydał Ŝadnej politycznej walki o przyszłość ich kraju, poniewaŜ myślał, Ŝe przyszłość moŜe być wystarczająco zabezpieczona przez konstruktywną pracę na polu ekonomicznym.

Musimy wyciągnąć lekcję z tego doświadczenia, poniewaŜ w naszym przypadku to samo musi nastąpić w takich samych okolicznościach. Im bardziej połączona siła naszego ruchu będzie skoncentrowana na walce politycznej, z tym większym przekonaniem moŜemy liczyć na sukces na całym froncie. Ale jeśli zaczniemy się przedwcześnie zajmować problemami związków zawodowych, osadnictwa itp., będzie to ze szkodą dla naszej sprawy trakto-wanej jako całość. ChociaŜ te problemy mogą być waŜne, nie mogą być rozwiązane we właściwy sposób, dopóki nie będziemy mieli w naszych rękach władzy politycznej i nie będziemy mogli uŜyć jej w słuŜbie tej idei. Dopóki ten dzień nie nadejdzie, te problemy mogą mieć tylko paraliŜujący efekt dla ruchu. A jeśli zajmiemy się nimi zbyt wcześnie, będą one tylko przeszkadzać w wysiłkach osiągnięcia naszych celów ideologicznych. MoŜe się wówczas łatwo zdarzyć, Ŝe problemy związków zawodowych przejmą kontrolę nad politycznym kierunkiem działania ruchu, zamiast kierowania związkami zawodowymi przez cele polityczne ruchu.

Ruch i naród mogą wyciągnąć korzyść z Narodowosocjalistycznego Związku Zawodowego tylko jeśli będzie on głęboko inspirowany ideami Narodowego Socjalizmu i nie będzie niebezpieczeństwa, Ŝe pójdzie on w ślady ruchu marksistowskiego. Narodowosocjalistyczny Związek Zawodowy, który będzie uwaŜał się tylko za konkurenta marksistowskiego związku będzie gorszy niŜ gdyby w ogóle nie istniał. Musi on wydać wojnę marksistowskim związkom zawodowym, nie tylko jako organizacja, ale przede wszystkim jako idea. Musi zadeklarować wrogość idei klas i walki klas, i w miejsce tego musi określić się jako obrońca róŜnych interesów zawodowych narodu niemieckiego.

RozwaŜając z róŜnych punktów widzenia nie było wtedy wskazane, i nie jest jeszcze teraz wskazane myśleć o utworzeniu własnego związku zawodowego. To jest dla mnie jasne, przynajmniej dopóki nie pojawi się ktoś, kto został powołany przez Los do rozwiązania tego szczególnego problemu.

Tak więc pozostają tylko dwie moŜliwe drogi. Albo zalecić członkom partii, aby wy-pisali się ze związków zawodowych, do których naleŜą, albo zalecić im, aby tam na razie pozostali, z myślą o spowodowaniu w nich tak wielkich zniszczeń, jak to moŜliwe.

Ogólnie, doradzałem tą drugą moŜliwość.

Zwłaszcza w latach 1922-1923 mogliśmy łatwo to robić. W okresie inflacji, kiedy korzyści finansowe, jakie mogły być uzyskane ze związków zawodowych były nieistotne, poniewaŜ mogliśmy spodziewać się, Ŝe przybędzie nam niewielu członków, z powodu wątło-ści naszego ruchu. Szkody, jakie mogły wyniknąć z takiej polityki były tym większe, Ŝe jej 337

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XII – Problem związków zawodowych

najwięksi krytycy i oponenci mogli być znalezieni wśród zwolenników Partii Narodowych Socjalistów.

Całkowicie odmówiłem poparcia wszelkim eksperymentom, które od samego początku były skazane na niepowodzenie. UwaŜałem za przestępstwo pozbawianie robotników ich niewielkich zarobków w celu wspomoŜenia organizacji, która według mojego wewnętrznego przekonania, nie mogła obiecywać prawdziwych korzyści dla jej członków.

Kiedy nowa partia polityczna pewnego dnia zniknie, nikomu nie stanie się krzywda, a niektórzy skorzystają, ale nikt nie będzie miał prawa do narzekania. To, co kaŜdy ofiarowuje ruchowi politycznego związane jest z ideą, która moŜe ostatecznie skończyć się na niczym.

Ale człowiek, który płaci składki na związek zawodowy, ma prawo oczekiwać w zamian pewnych gwarancji. Jeśli ich nie ma, szefowie takiego związku zawodowego są oszustami, a przynajmniej nieostroŜnymi ludźmi, którzy powinni być pociągnięci do odpowiedzialności.

Wzięliśmy wszystkie te punkty widzenia pod uwagę przed podjęciem naszej decyzji w 1922 roku. Inni myśleli inaczej i zakładali związki zawodowe. Ganili nas za krótkowzroczność i nieumiejętność patrzenia w przyszłość. Ale ich organizacje szybko zniknęły, i to samo stałoby się w naszym przypadku. Ale róŜnica była taka, Ŝe nie zwodziliśmy ani siebie, ani tych, którzy nam uwierzyli.

338

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Rozdział XIII

Powojenna polityka sojuszy Niemiec

Nieudolny sposób prowadzenia spraw zagranicznych przez Rzeszę wynikał z powodu braku sensownych zasad kierujących tworzeniem praktycznych i uŜytecznych sojuszy. Ten stan rzeczy nie tylko był kontynuowany po rewolucji, ale nawet się pogorszył.

Pogmatwany stan naszych politycznych idei w ogólności przed wojną moŜe być uwaŜany za główny powód złego kierowania państwem; ale w okresie powojennym ten powód musi być przypisany brakowi uczciwych intencji. Było oczywiste, Ŝe te partie, które osiągnęły swoje destrukcyjne cele przy pomocy rewolucji będą uwaŜać, Ŝe nie będzie słuŜyło ich interesom przyjęcie polityki sojuszy, która ostatecznie doprowadziłaby do odrodzenia wolnych Niemiec. Rozwój w tym kierunku nie byłby zgodny z celami listopadowych przestępców.

Przerwałby i w istocie połoŜyłby kres internacjonalizacji niemieckiej ekonomii narodowej.

Ale przede wszystkim obawiano się tego, Ŝe skuteczne uniezaleŜnienie Rzeszy od innych krajów moŜe mieć wpływ na politykę wewnętrzną, który pewnego dnia okaŜe się katastrofalny dla tych, którzy obecnie posiadają najwyŜszą władzę w rządzie Rzeszy. Nie moŜna wyobrazić sobie odrodzenia narodu, jeśli nie będzie ono poprzedzone procesem nacjonalizacji. I odwrotnie, kaŜdy waŜny sukces na polu polityki zagranicznej musi spowodować korzystną reakcję w kraju. Doświadczenie dowodzi, Ŝe kaŜda walka o wolność wzmacnia uczucia narodowe i świadomość narodową i tym samym powoduje wzrost gorących uczuć przeciwko antynaro-dowym elementom i tendencjom. Stan rzeczy, a takŜe ludzie, którzy mogą być tolerowani a nawet pozostawać niezauwaŜeni w czasach pokoju, staną się nie tylko obiektami awersji wtedy, gdy wzmaga się narodowy entuzjazm, ale takŜe prowokują aktywny sprzeciw, który często okazuje się dla nich katastrofalny. W związku z tym moŜemy przywołać strach przed szpiegami kiedy wybucha wojna, kiedy ludzkie uczucia nagle przejawiają się w tak wzmoc-nionym stopniu, Ŝe prowadzą do najbrutalniejszych prześladowań, często bez Ŝadnych uza-sadnień, chociaŜ kaŜdy wie, Ŝe niebezpieczeństwo ze strony szpiegów jest większe podczas długich okresów pokoju; ale z oczywistych powodów nie przyciągają oni wtedy podobnej uwagi opinii publicznej. Z tego powodu instynkt pasoŜytów państwowych które wyszły na powierzchnię ciała narodowego poprzez listopadowe wydarzenia spowodował, Ŝe natychmiast poczuły, Ŝe polityka sojuszy która doprowadziłaby do przywrócenia wolności naszego narodu i rozbudziłaby uczucia narodowe moŜe całkowicie zrujnować ich przestępczą egzystencję.

W ten sposób moŜemy wyjaśnić fakt, Ŝe od 1918 roku ludzie, którzy trzymali ster rządów przyjęli całkowicie negatywną postawę wobec spraw zagranicznych i Ŝe sprawy państwowe były prowadzone prawie ciągle i systematycznie w sposób przeciwny interesom narodu niemieckiego. To, co na pierwszy rzut oka wydawało się przypadkowe, po bliŜszym zbadaniu okazuje się logicznym postępowaniem po drodze, na którą po raz pierwszy weszli podczas rewolucji w listopadzie 1918 roku.

Niewątpliwie naleŜy rozróŜniać pomiędzy (1) odpowiedzialnymi administratorami naszych spraw państwowych, albo raczej tymi, którzy powinni być odpowiedzialni; (2) naszymi przeciętnymi politykierami parlamentarnymi, a (3) masami naszego narodu, których owcza uległość odpowiada ich brakowi inteligencji.

Ci pierwsi wiedzą, czego chcą. Drudzy idą za nimi, albo dlatego, Ŝe zostali juŜ tak wytresowani, albo dlatego, Ŝe nie mają odwagi przyjąć bezkompromisowej postawy przeciwko działaniom, o których wiedzieli i czuli, Ŝe są niszczące. Trzeci podporządkowują się, poniewaŜ są zbyt głupi, Ŝeby to zrozumieć.

339

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Kiedy Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza była tylko małym i praktycznie nieznanym stowarzyszeniem, problemy polityki zagranicznej mogły mieć tylko drugorzędne znaczenie w oczach wielu jego członków. Tak było zwłaszcza dlatego, Ŝe nasz ruch zawsze głosił zasadę, i nadal ją głosi, Ŝe wolność naszego kraju w relacjach zagranicznych nie jest darem jaki będzie nam dany przez Niebiosa ani jakieś ziemskie siły, ale moŜe być tylko owocem rozwoju naszych wewnętrznych sił. Musimy najpierw wykorzenić powody, które doprowadziły do naszego upadku i musimy wyeliminować wszystkich tych, którzy skorzystali na tym upadku. Dopiero wtedy będziemy mogli rozpocząć walkę o odrodzenie naszej wolności w naszych zagranicznych relacjach.

Dlatego łatwo zrozumieć, dlaczego nie przywiązywaliśmy zbyt wiele uwagi do spraw zagranicznych w początkowych etapach rozwoju naszego młodego ruchu, ale woleliśmy skoncentrować się na problemie wewnętrznej reformy.

Ale kiedy małe i nieznaczące stowarzyszenie rozrosło się i w końcu okazało się zbyt duŜe w stosunku do początkowego szkieletu, młoda organizacja stała się wielkim związkiem i poczuliśmy, Ŝe musimy przyjąć określone stanowisko w odniesieniu do problemów związanych z prowadzeniem polityki zagranicznej. Konieczne było określenie głównych kierunków działania nie tylko zgodnych z podstawowymi ideami naszego światopoglądu, ale będących takŜe jego rozszerzeniem w praktycznym świecie spraw zagranicznych PoniewaŜ nasz naród nie miał Ŝadnej politycznej edukacji w sprawach odnoszących się do polityki zagranicznej, konieczne było nauczenie przywódców w róŜnych sekcjach naszego ruchu, jak równieŜ mas narodu głównych zasad, które powinny kierować rozwojem naszych relacji zagranicznych. To było jedno z pierwszych zadań, które musiało być wykonane dla przygotowania gruntu dla praktycznego prowadzenia polityki zagranicznej, która pozwoliłaby na odzyskanie niepodległości narodu w prowadzeniu jego spraw zagranicznych i tym samym przywróciłaby prawdziwą suwerenność Rzeszy.

Podstawowa zasada, jaką zawsze musimy mieć na uwadze studiując tą kwestię jest następująca: polityka zagraniczna jest tylko środkiem do celu, a wyłącznym celem do którego naleŜy dąŜyć jest dobrobyt naszego narodu. KaŜdy problem polityki zagranicznej musi być rozwaŜany z tego punktu widzenia, i tylko z tego punktu widzenia. Czy takie i takie rozwiązanie okaŜe się korzystne dla naszego narodu w przyszłości, czy zaszkodzi jego interesom?

Oto jest pytanie.

To jest jedyna troska, jaka musi wypełniać nasze umysły zajmujące się tą kwestią.

Polityka partyjna, względy religijne, ideały humanitarne – wszystkie te i wszystkie inne troski absolutnie muszą ustąpić jej miejsca.

* * *

Przed wojną celem, jakiemu powinna być podporządkowana polityka zagraniczna Niemiec, było zapewnienie materialnego zaopatrzenia dla wyŜywienia naszego narodu i jego dzieci. I powinna być przygotowana droga prowadząca do tego celu. Powinny być ustanowione sojusze, które byłyby dla nas korzystne z tego punktu widzenia i które udzieliłyby nam niezbędnego wsparcia. Dzisiaj nadal stoimy przed tym samym zadaniem, ale z następującą róŜnicą: w czasach przed wojną była to kwestia troski o wyŜywienie narodu niemieckiego, wspierana przez moc wówczas silnego i niepodległego Państwa, ale naszym dzisiejszym zadaniem jest uczynienie naszego narodu ponownie silnym poprzez ponowne ustanowienie silnego i niepodległego Państwa. Ponowne ustanowienie takiego Państwa jest koniecznym warunkiem wstępnym, który musi być spełniony, abyśmy mogli później wprowadzić w praktyce politykę zagraniczną słuŜącą zagwarantowaniu istnienia naszego narodu w przyszłości, wy-pełniającą ich potrzeby i zapewniającą im konieczne środki do Ŝycia. Innymi słowy, celem do którego Niemcy powinny dąŜyć w polityce zagranicznej dzisiaj jest przygotowanie drogi do 340

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec odzyskania wolności jutro. Związana z tym jest podstawowa zasada, o jakiej ciągle musimy pamiętać. Brzmi ona: moŜliwość odzyskania niepodległości narodu nie jest absolutnie związana z kwestią reintegracji terytorialnej, ale wystarczy jeśli pozostanie mała część, niewaŜne jak mała, narodu i Państwo będzie istnieć, o ile będzie posiadać konieczną niepodległość aby stać się nie tylko nośnikiem wspólnego ducha całego narodu, ale takŜe przygotować drogę do walki militarnej o odzyskanie wolności narodu.

Jeśli naród składający się ze stu milionów dusz toleruje brzemię wspólnego niewolnictwa aby zapobiec podziałowi i rozpadowi terytorium naleŜącego do ich Państwa, jest to gorsze, niŜ gdyby takie Państwo i naród zostały podzielone, a jeden fragment nadal utrzymałby całkowitą niezaleŜność. Oczywiście, naturalnym zastrzeŜeniem tutaj jest, Ŝe ten fragment mu-si być inspirowany świadomością powaŜnego obowiązku jaki na nim spoczął, aby nie tylko stale głosić niezłomną jedność duchowego i kulturalnego Ŝycia z odłączonymi członkami narodu, ale takŜe aby przygotować środki konieczne do konfliktu militarnego który doprowadzi do wyzwolenia i ponownego połączenia fragmentów cierpiących ucisk.

NaleŜy takŜe mieć na uwadze fakt, Ŝe odzyskanie utraconych terytoriów które kiedyś były częściami Państwa, zarówno etnicznie jak i politycznie, musi być po pierwsze kwestią zdobycia siły politycznej i niepodległości dla samej ojczyzny, i Ŝe w takim przypadku specjalne interesy utraconych terytoriów muszą być bezkompromisowo traktowane jako drugorzędne w świetle głównego zadania, którym jest ponowne zdobycie wolności centralnego terytorium. Odłączone i uciskane fragmenty narodu albo imperialne prowincje nie mogą osiągnąć wyzwolenia poprzez wyraŜanie tęsknot i protestów ze strony uciskanych i porzuconych, ale tylko wtedy, gdy część która utrzymała w mniejszym lub większym stopniu swoją suwerenność i niepodległość moŜe odwołać się do uŜycia siły w celu ponownego zdobycia tych terytoriów, które kiedyś naleŜały do wspólnej ojczyzny.

Dlatego w celu odzyskania utraconych terytoriów pierwszym warunkiem do wypełnienia jest energiczna praca dla zwiększenia dobrobytu i wzmocnienia siły narodu w tej części Państwa, która pozostała po podzieleniu. W ten sposób niezaspokojona tęsknota, która tli się w sercach narodu musi być rozbudzona i wzmocniona przez nowe siły, aby kiedy nadejdzie godzina, wszyscy poświęcili się jednemu celowi wyzwolenia i zjednoczenia całego narodu.

Dlatego interesy odłączonych terytoriów muszą być podporządkowane jednemu celowi. Tym jednym celem musi być dąŜenie do uzyskania dla pozostającej centralnej części takiej siły i mocy, aby umoŜliwić jej narzucenie swojej woli sprzeciwiającej się woli zwycięzców i tym samym naprawienie zła. Gwałtowne protesty nie przywrócą uciskanych terytoriów na łono wspólnej Rzeszy. To moŜe być wykonane tylko poprzez siłę miecza.

Wykucie tego miecza jest pracą do wykonania poprzez politykę wewnętrzną która musi być przyjęta przez rząd narodowy. Zapewnienie wykonywania tej pracy wykuwania broni i rekrutowanie ludzi którzy będą ją nosić, jest zadaniem polityki zagranicznej.

* * *

W pierwszym tomie tej ksiąŜki omówiłem nieodpowiedniość naszej polityki sojuszy przed wojną. Były cztery moŜliwe drogi dla zabezpieczenia środków Ŝywnościowych koniecznych dla wyŜywienia naszego narodu. Z tych dróg wybrano czwartą, najbardziej niekorzystną. Zamiast rozsądnej polityki ekspansji terytorialnej w Europie, nasi władcy rozpoczęli politykę ekspansji kolonialnej i handlowej. Ta polityka była tym bardziej niewłaściwa, Ŝe przypuszczali, Ŝe w ten sposób uda się uniknąć niebezpieczeństwa konfliktu zbrojnego. Wynik tej próby siedzenia na wielu stołkach naraz był łatwy do przewidzenia. Upadliśmy na ziemię pośród nich wszystkich. A wojna światowa była tylko ostatnim rachunkiem przedstawionym Rzeszy do zapłacenia za jej błędną politykę zagraniczną.

341

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Właściwą drogą, jaka powinna być wybrana w tamtych czasach, była trzecia droga jaką wskazywałem: mianowicie zwiększenie siły rzeszy jako kontynentalnego mocarstwa poprzez zdobycie nowych terytoriów w Europie. Jednocześnie dalsza ekspansja, poprzez późniejsze zdobywanie terytoriów kolonialnych, mogłaby znajdować się w zasięgu praktycznej polityki. Oczywiście ta polityka nie mogłaby być wprowadzona w Ŝycie bez sojuszu z Anglią, albo bez tak nadzwyczajnych wysiłków w celu zwiększenia militarnej siły i uzbrojenia, Ŝe na czterdzieści albo pięćdziesiąt lat wszelkie przedsięwzięcia kulturalne zostałyby całkowicie odsunięte na dalszy plan. Ta odpowiedzialność mogła zostać podjęta. Kulturalne znaczenie narodu prawie zawsze zaleŜy od jego politycznej wolności i niepodległości. Wolność polityczna jest warunkiem wstępnym dla istnienia, albo raczej tworzenia, wielkich przedsięwzięć kulturalnych. Zgodnie z tym Ŝadne poświęcenie nie jest zbyt wielkie, jeśli chodzi o zabezpieczenie wolności politycznej narodu. To, co musiałoby być odjęte z wydatków budŜetu na cele kulturalne aby spełnić ogromne wymagania wiąŜące się ze zwiększaniem siły wojskowej Państwa, zwróciłoby się później z nawiązką. MoŜna powiedzieć, Ŝe po tym, jak Państwo skon-centrowałoby wszystkie swoje zasoby w jednym wysiłku dla zabezpieczenia politycznej niepodległości, ustaliłby się nowy stan równowagi. I jak często się zdarza duch kulturalny narodu, który dotychczas był ograniczany, nagle rozkwitłby. Dlatego Grecja doświadczyła wielkiej ery Peryklesa po nieszczęściach, jakie wycierpiała w czasie wojen perskich. A Republika Rzymska zwróciła swoją energię na kultywowanie wyŜszej cywilizacji, kiedy została uwol-niona od niepokojów i zmartwień wojen punickich.

Oczywiście, nie naleŜy się spodziewać, Ŝe większość parlamentarna nieodpowiedzialnych i głupich ludzi będzie w stanie zadecydować o tak rozsądnej polityce całkowitego podporządkowania wszystkich innych interesów narodowych jednemu zadaniu przygotowania na przyszły konflikt zbrojny, który w efekcie zabezpieczyłby Państwo. Ojciec Fryderyka Wielkiego poświęcił wszystko, aby być gotowym do takiego konfliktu; ale ojcowie naszej absurdalnej demokracji parlamentarnej o cechach Ŝydowskich nie mogli tego zrobić.

Dlatego w czasach przed wojną przygotowania militarne konieczne dla umoŜliwienia nam uzyskania nowych terytoriów w Europie były bardzo mizerne, więc trudno było zdobyć wsparcie naprawdę pomocnych sojuszników.

Ci, którzy kierowali naszą polityką zagraniczną, nie rozwaŜali nawet idei systematycznego przygotowywania się do wojny. Odrzucali kaŜdy plan zdobycia nowych terytoriów w Europie. Poprzez preferowanie polityki ekspansji handlowej i kolonialnej, zaprzepaścili sojusz z Anglią, który wówczas był moŜliwy. W tym samym czasie zaniedbali poszukiwanie poparcia Rosji, co byłoby logicznym działaniem. W końcu weszli w wojnę światową, opuszczeni przez wszystkich oprócz feralnych Habsburgów.

* * *

Charakterystyczne dla naszej obecnej polityki zagranicznej jest to, Ŝe nie jest ona prowadzona w Ŝadnych zauwaŜalnych ani zrozumiałych kierunkach działania. Podczas gdy przed wojną popełniono błąd idąc czwartą drogą o której mówiłem, i czyniono to w sposób połowiczny, od czasu rewolucji nawet najbystrzejsze oko nie moŜe zauwaŜyć Ŝadnej drogi. Nawet bardziej niŜ przed wojną, nie ma absolutnie Ŝadnego systematycznego planu, oprócz systematycznych prób zniszczenia ostatniej moŜliwości odrodzenia narodowego.

Jeśli bezstronnie zbadamy sytuację w dzisiejszej Europie odnośnie wzajemnego stosunku róŜnych sił, dojdziemy do następujących wniosków: Od trzystu lat historia naszego kontynentu była zdecydowanie określona przez wysiłki Anglii zmierzające do utrzymania państw europejskich we wzajemnej równowadze sił, tym samym zapewniając jej niezbędną ochronę tyłów podczas dąŜenia do osiągnięcia wielkich celów brytyjskiej polityki światowej.

342

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Tradycyjną tendencją brytyjskiej dyplomacji od panowania królowej ElŜbiety było systematyczne uŜywanie wszelkich dostępnych środków dla zapobieŜenia zdobycia przez jakieś państwo dominującej pozycji nad innymi państwami europejskimi, i jeśli to konieczne, złamanie tej dominacji poprzez zbrojną interwencję. Podobna do tego była tradycja pruskiej armii. Anglia uŜywała róŜnych środków aby dojść do celu, wybierając je w zaleŜności od aktualnej sytuacji albo od zadania, z jakim trzeba było się zmierzyć; ale wola i determinacja ich uŜycia były zawsze takie same. Im trudniejsza w historii stawała się pozycja Anglii, tym bardziej brytyjski rząd imperialny uwaŜał za konieczne utrzymywanie stanu politycznego paraliŜu wśród róŜnych państw europejskich w wyniku ich wzajemnej rywalizacji. Kiedy północnoamerykańskie kolonie uzyskały polityczną niepodległość, tym bardziej konieczne stało się dla Anglii uŜycie wszelkich wysiłków w celu utworzenia i utrzymywania obrony jej flanki w Europie. Zgodnie z tą polityką zredukowała Hiszpanię i Holandię do poziomu pomniej-szych potęg morskich. Osiągnąwszy to, Anglia skoncentrowała wszystkie swoje siły przeciwko wzrastającej sile Francji, dopóki nie doprowadziła do upadku Napoleona Bonaparte i tym samym zniszczyła militarną hegemonię Francji, która była najbardziej niebezpiecznym rywalem dla Anglii.

Zmiana nastawienia brytyjskich męŜów stanu wobec Niemiec następowała bardzo powoli, nie tylko dlatego Ŝe naród niemiecki nie stanowił oczywistego niebezpieczeństwa dla Anglii dopóki brakowało mu narodowej jednostki, ale takŜe dlatego, Ŝe opinia publiczna w Anglii, która była kierowana w inne strony przez system prowadzonej od dawna propagandy, mogła być przestawiona w nowym kierunku tylko w małym stopniu. Aby osiągnąć zamierzone cele, spokojnie myślący polityk musi odwołać się do popularnych uczuć, które są największą siłą napędową, a jednocześnie ich energia utrzymuje się najdłuŜej. Kiedy polityk osiągnie jeden ze swoich celów, musi natychmiast zacząć myśleć o innym; ale tylko stopniowo, poprzez powolną pracę propagandy uczucia mas mogą zostać ukształtowane w instrument pozwalający osiągnąć nowe cele, o których zdecydowali przywódcy.

JuŜ w latach 1870-71 Anglia zdecydowała, jakie nowe stanowisko przyjmie. Przy pewnych okazjach niewielkie oscylacje w tej polityce były spowodowane rosnącym znaczeniem Ameryki na rynkach handlowych świata i przez wzrastającą siłę polityczną Rosji; ale niestety Niemcy nie wyciągnęły z nich Ŝadnej korzyści, i tym samym oryginalne tendencje brytyjskiej dyplomacji zostały tylko wzmocnione.

Anglia uwaŜała Niemcy za siłę o światowym znaczeniu handlowym i politycznym, która częściowo z powodu jej ogromnego rozwoju przemysłowego przyjęła tak groźne rozmiary, Ŝe te dwa kraje walczyły ze sobą w tej samej sferze z równą energią. Tak zwany pokojowy podbój świata poprzez przedsięwzięcia handlowe, który w oczach ludzi kierujących wówczas naszymi sprawami publicznymi, doprowadził polityków angielskich do przyjęcia polityki oporu. To, Ŝe ten opór przyjął formę zorganizowanej agresji na wielką skalę całkowicie zgadzał się z typem polityki, która nie dąŜyła do podtrzymania niepewnego pokoju światowego, ale dąŜyła do umocnienia brytyjskiej hegemonii na świecie. Prowadząc tą politykę, Anglia zawierała sojusze z krajami o powaŜnym znaczeniu militarnym. I było to zgodne z jej tradycyjną ostroŜnością w ocenianiu siły jej przeciwników, a takŜe z oceną jej tymczasowych słabości. Takie postępowanie nie moŜe być nazwane pozbawionym skrupułów; poniewaŜ tak złoŜona organizacja dla celów wojennych nie moŜe być oceniana z heroicznego punktu widzenia, ale ze względów praktycznych. Zadaniem polityki dyplomatycznej nie jest doprowadzenie narodu do bohaterskiego końca, ale jego praktyczne przetrwanie. Dlatego kaŜda droga prowadząca do tego celu jest właściwa i odmowa pójścia nią musi być uwaŜana za karygodne zaniedbanie obowiązku.

Kiedy nastąpiła niemiecka rewolucja, lęki Anglii przed światową hegemonią Niemiec zakończyły się w zadowalający sposób.

343

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Od tego czasu nie było interesem Anglii, aby Niemcy całkowicie wymazano z geogra-ficznej mapy Europy. Wręcz przeciwnie, zdumiewający upadek, jaki miał miejsce w listopadzie 1918 roku spowodował, Ŝe brytyjska dyplomacja stanęła wobec sytuacji, która na początku wydawała się być nie do przyjęcia.

Przez cztery i pół roku Imperium Brytyjskie walczyło o złamanie zakładanej dominacji państwa kontynentalnego. Nagły upadek usunął to państwo z pierwszego planu spraw europejskich. Ten upadek ujawnił się ostatecznie w braku nawet pierwotnego instynktu samozachowawczego, tak Ŝe równowaga w Europie została zniszczona w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Niemcy zostały zniszczone i Francja stała się pierwszą siłą polityczną na kontynencie europejskim.

Olbrzymia propaganda, prowadzona w czasie tej wojny w celu dodania otuchy brytyjskiej opinii publicznej, aby wytrzymała do końca, rozbudziła wszystkie prymitywne instynkty i uczucia ludności i musiała w końcu okazać się ołowianym odwaŜnikiem wiszącym na decyzjach brytyjskich polityków. Poprzez kolonialne, ekonomiczne i handlowe zniszczenie Niemiec, cele wojenne Anglii zostały osiągnięte. Wszystko, co wychodziło poza te cele, było przeszkodą dla poszerzania brytyjskich interesów. Tylko wrogowie Anglii mogli skorzystać na zniknięciu Niemiec jako wielkiej kontynentalnej siły w Europie. Jednak w listopadzie 1918

roku, i aŜ do lata 1919 roku, Anglia nie mogła zmienić swojej dyplomatycznej postawy, poniewaŜ długa wojna przemówiła, bardziej niŜ kiedykolwiek wcześniej, do uczuć ludności. W

świetle uczuć przewaŜających wśród ludzi, Anglia nie mogła zmienić polityki zagranicznej; innym powodem uniemoŜliwiającym to była siła wojskowa, jaką teraz uzyskały inne siły europejskie. Francja wzięła negocjacje pokojowe w swoje ręce i mogła wymusić swoje prawa na innych. Podczas tych miesięcy negocjacji i targów jedyną siłą jaka mogła zmienić bieg wydarzeń były Niemcy; ale Niemcy były rozdarte wojną domową, a tak zwani męŜowie stanu byli gotowi zaakceptować kaŜdy dyktat wymuszony na nich.

Teraz, w uprzejmości narodów, kiedy jeden naród traci instynkt samozachowawczy i przestaje być aktywnym uczestnikiem, spada do poziomu zniewolonego narodu a jego terytorium musi cierpieć los kolonii.

Aby zapobiec zbytniemu zwiększeniu się siły Francji, jedyną formą, jaką mogły przyjąć angielskie negocjacje, było wzięcie udziału w chęci Francji przysporzenia sobie splendoru.

W gruncie rzeczy, Anglia nie osiągnęła celów, dla jakich poszła na wojnę. Nie tylko okazało się niemoŜliwe przeciwdziałanie dominacji jednego z kontynentalnych krajów w Europie, ale duŜy stopień dominacji został osiągnięty i mocno ustanowiony.

W 1914 roku Niemcy, uwaŜane za wojskowe Państwo, były wciśnięte pomiędzy dwa kraje, z których jeden miał równe siły militarne do dyspozycji, a drugi miał większe zasoby militarne. Była teŜ przygniatająca supremacja Anglii na morzach. Francja i Rosja hamowały i sprzeciwiały się rozrostowi Niemiec. Niekorzystne połoŜenie geograficzne Rzeszy z wojskowego punktu widzenia mogło być uwaŜane za kolejny czynnik zabezpieczający przed nadmiernym wzrostem siły Niemiec. Z punktu widzenia marynarki, konfiguracja linii brzegowej była niekorzystna w przypadku konfliktu z Anglią. I chociaŜ granica morska była krótka i ograniczona, granica lądowa była szeroko rozciągnięta i otwarta.

Dzisiejsza pozycja Francji jest inna. Jest pierwszą siłą militarną bez powaŜnego rywala na kontynencie. Jest prawie całkowicie chroniona południową granicą przed Hiszpanią i Włochami. Przed Niemcami broni ją krytyczny stan naszego kraju. Długi odcinek jej linii brzegowej leŜy naprzeciw Ŝywotnego systemu nerwowego Imperium Brytyjskiego. Nie tylko francuskie samoloty i artyleria dalekiego zasięgu mogą atakować Ŝywotne centra brytyjskiego systemu, ale łodzie podwodne mogą zagraŜać wielkim brytyjskim szlakom handlowym.

Kampania podwodna oparta na długim atlantyckim wybrzeŜu Francji, a takŜe na europejskim 344

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec i północnoafrykańskim wybrzeŜu Morza Śródziemnego miałaby katastrofalne konsekwencje dla Anglii.

Dlatego politycznym skutkiem wojny o przeciwdziałanie rozwojowi silnych Niemiec było stworzenie francuskiej hegemonii na kontynencie. Militarnym skutkiem było wzmocnienie Francji jako pierwszej siły kontynentalnej i uznanie amerykańskiej równości na morzach.

Skutkiem ekonomicznym było oddanie duŜych obszarów brytyjskich interesów byłym sojusznikom i towarzyszom.

Bałkanizacja Europy do pewnego stopnia była poŜądana i konieczna w świetle tradycyjnej polityki Wielkiej Brytanii, podobnie jak Francja chciała bałkanizacji Niemiec.

Anglia zawsze dąŜyła, i nadal będzie dąŜyć, do przeciwdziałania uzyskaniu przez jakąś kontynentalną siłę w Europie pozycji o światowym znaczeniu. Dlatego Anglia chce zachować pewną równowagę sił pomiędzy państwami europejskimi – poniewaŜ ta równowaga wydaje się być koniecznym warunkiem angielskiej światowej hegemonii.

Francja zawsze dąŜyła, i nadal będzie dąŜyć, do przeciwdziałania przekształceniu Niemiec w homogeniczną siłę. Dlatego Francja chce podtrzymywać system małych państw niemieckich których siły będą równowaŜyć się nawzajem i w których nie będzie centralnego rządu. Poprzez uzyskanie zdobyczy na lewym brzegu Renu, wypełniła wstępne warunki dla ustanowienia i zabezpieczenia jej hegemonii w Europie.

Ostateczne cele francuskiej dyplomacji muszą zatem być w ciągłej opozycji do ostatecznych tendencji brytyjskiej polityki.

* * *

Biorąc te rozwaŜania jako punkt wyjścia, kaŜdy kto bada moŜliwości znalezienia sojuszników dla Niemiec musi dojść do wniosku, Ŝe nie ma innej drogi stworzenia sojuszu niŜ

zbliŜenie do Anglii. Konsekwencje angielskiej polityki wojennej były i są katastrofalne dla Niemiec. Jednak nie moŜemy zamykać oczu na fakt, Ŝe w obecnym stanie rzeczy, konieczne interesy Anglii nie wymagają juŜ zniszczenia Niemiec. Wręcz przeciwnie, brytyjska dyplomacja musi coraz bardziej skłaniać się z roku na rok ku ograniczeniu wybujałym dąŜeniom Francji do hegemonii. Polityka sojuszy nie moŜe się opierać na rozpamiętywaniu starych Ŝa-lów, ale moŜe być owocna poprzez branie pod uwagę starych doświadczeń. Doświadczenie powinno nas nauczyć, Ŝe sojusze tworzone z negatywnych powodów cierpią na wewnętrzne słabości. Przeznaczenie narodów moŜe być połączone razem tylko jeśli w perspektywie jest wspólny sukces, zysk i zdobycze, krótko mówiąc, wspólne rozszerzenie władzy dla obu sojuszników.

Ignorancja naszego narodu w kwestiach polityki zagranicznej jasno przejawia się w doniesieniach w codziennej prasie, która mówi o „przyjaźni wobec Niemiec” ze strony tego czy innego zagranicznego polityka, wskutek czego ta deklarowana przyjaźń jest traktowana jako specjalna gwarancja, Ŝe ci ludzie będą głosicielami polityki korzystnej dla naszego narodu. Takie gadanie jest niewiarygodnym absurdem. Pokazuje ono nieporównaną z niczym pro-stotę przeciętnego niemieckiego filistra, kiedy chodzi o politykę. Nie ma Ŝadnego brytyjskiego, amerykańskiego ani włoskiego polityka, którego będzie moŜna kiedykolwiek nazwać

„proniemieckim”. KaŜdy Anglik musi być naturalnie przede wszystkim Brytyjczykiem. To samo odnosi się do kaŜdego Amerykanina. I nie ma włoskiego polityka gotowego na przyjęcie polityki która nie będzie prowłoska. Dlatego kaŜdy, kto spodziewa się tworzenia sojuszy z obcymi narodami na bazie proniemieckich uczuć wśród polityków innych krajów jest albo osłem, albo oszustem. Koniecznym warunkiem złączenia ze sobą losów narodów nie jest wzajemny szacunek ani sympatia, ale perspektywa korzyści przypadających stronom zawierającym sojusz. Prawdą jest, Ŝe brytyjski polityk będzie zawsze kierował się polityką probrytyj-ską, a nie proniemiecką; ale jest takŜe prawdą, Ŝe pewne interesy tej probrytyjskiej polityki 345

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec mogą w róŜnych miejscach zbiegać się z interesami Niemiec. Oczywiście moŜe być tak tylko w pewnym stopniu i pewnego dnia sytuacja moŜe się całkowicie odróŜnić. Ale sztuka rządzenia państwem ukazuje się wtedy, kiedy w pewnych okresach czasu osiąga się pewne cele i kiedy znajduje się sojuszników, którzy muszą iść tą samą drogą aby bronić własnych interesów.

Praktyczne zastosowanie tych zasad w obecnym czasie musi zaleŜeć od odpowiedzi na następujące pytania: jakie Państwa nie są Ŝywotnie zainteresowane faktem, Ŝe poprzez całkowite obalenie niemieckiej Europy Środkowej, ekonomiczna i militarna siła Francji osiągnęła pozycję całkowitej hegemonii? Które Państwa, biorąc pod uwagę warunki konieczne dla ich własnego istnienia i w świetle dotychczasowej tradycji prowadzenia polityki zagranicznej, uwaŜają taki rozwój wypadków za zagroŜenie dla ich własnej przyszłości?

W końcu, musimy całkowicie jasno podkreślić następujący fakt: Francja jest i pozostanie nieprzejednanym wrogiem Niemiec. NiewaŜne, jaka władza rządziła albo będzie rządzić we Francji – Burbonowie czy jakobini, Napoleon czy burŜuazyjna demokracja, klerykalni republikanie czy czerwoni bolszewicy, ich polityka zagraniczna zawsze będzie skierowana na posiadanie granicy na Renie i wzmocnienie pozycji Francji na tej rzece przez podzielenie i skłócenie Niemiec.

Anglia nie chciała, aby Niemcy stały się światową potęgą. Francja chciała, Ŝeby w ogóle nie było potęgi nazywającej się Niemcy. To bardzo istotna róŜnica. Dzisiaj nie walczymy o naszą pozycję jako światowej potęgi, ale o istnienie naszego kraju, o narodową jedność i o codzienny chleb dla naszych dzieci. Biorąc ten punkt widzenia pod uwagę, pozostają dla nas tylko dwa moŜliwe Państwa jako sojusznicy w Europie – Anglia i Włochy.

Anglia nie jest zadowolona widząc Francję, której siła militarna nie ma przeciwwagi w Europie, tak Ŝe pewnego dnia moŜe zacząć wspierać politykę, która w ten czy inny sposób moŜe wchodzić w konflikt z brytyjskimi interesami. Anglia nie moŜe być zadowolona widząc, Ŝe Francja posiada tak ogromne kopalnie węgla i Ŝelaza w Zachodniej Europie, Ŝe moŜe pewnego dnia zacząć grać rolę w światowym handlu zagraŜającą brytyjskim interesom. Co więcej, Anglia nie moŜe być nigdy zadowolona widząc Francję, której pozycja polityczna na kontynencie, dzięki podzieleniu reszty Europy, wydaje się być tak absolutnie zapewniona, Ŝe nie tylko umoŜliwia Francji podjęcia polityki światowej na wielką skalę, ale nawet zmusza ją do tego. Bomby, jakie kiedyś były zrzucane przez Zeppeliny, mogą być pomnoŜone przez tysiąc kaŜdej nocy. Militarna dominacja Francji cięŜko leŜy na sercu Imperium, którym rządzi Wielka Brytania.

Włochy takŜe nie chcą, i nie będą chcieć, dalszego wzmacniania siły Francji w Europie. Przyszłość Włoch będzie warunkowana rozwojem wydarzeń na Morzu Śródziemnym i sytuacją polityczną na terenach otaczających to morze. Powodem, dla którego Włochy przy-stąpiły do wojny, nie była chęć wzięcia udziału w powiększaniu Francji, ale zadanie zniena-widzonemu adriatyckiemu rywalowi śmiertelnego ciosu. KaŜde dalsze zwiększenie siły Francji na kontynencie będzie hamować przyszły rozwój Włoch, i Włochy nie oszukują się myśląc, Ŝe rasowe pokrewieństwo między narodami w jakiś sposób wyeliminuje rywalizację.

PowaŜne i bezstronne rozwaŜania dowodzą, Ŝe są dwa Państwa, Wielka Brytania i Włochy, których naturalne interesy nie tylko nie róŜnią się od warunków koniecznych dla istnienia narodu niemieckiego, ale są z nimi w pewnym stopniu zgodne.

Ale kiedy rozwaŜamy moŜliwość sojuszu, nie moŜemy tracić z oczu trzech czynników. Pierwszy czynnik dotyczy nas; dwa inne dotyczą dwóch Państw, o których wspomniałem.

* * *

346

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Czy w ogóle moŜliwe jest zawarcie sojuszu z dzisiejszymi Niemcami? Czy siła, która weszłaby w sojusz dla zabezpieczenia pomocy w wysiłku osiągnięcia własnych ofensywnych celów – czy taka siła zawarłaby sojusz z Państwem, którego władcy od lat pokazują godną ubolewania niekompetencję i pacyfistyczne tchórzostwo i gdzie większość narodu, zaślepiona demokratyczną i marksistowską doktryną, zdradza interesy własnego narodu i kraju w sposób, jaki woła o pomstę do Nieba? Czy w dzisiejszym stanie rzeczy jakakolwiek siła moŜe mieć nadzieję na ustanowienie uŜytecznych relacji i wspólną walkę o rozszerzenie wspólnych interesów z Państwem, które wyraźnie nie ma ani woli, ani odwagi Ŝeby ruszyć nawet palcem w obronie jego istnienia? Weźmy przykład siły, dla której sojusz musi być czymś więcej niŜ

paktem gwarantującym stan powolnej dekompozycji, jak było w przypadku starego i katastro-falnego Trójprzymierza. Czy taka siła moŜe związać się na śmierć i Ŝycie z Państwem, którego najbardziej charakterystycznym znakiem aktywności jest szalona słuŜalczość w stosunkach zagranicznych i skandaliczne represje ducha narodowego w kraju? Czy taka siła moŜe związać się z Państwem, w którym nie ma Ŝadnej wielkości, poniewaŜ cała jego polityka na nią nie zasługuje? Czy moŜna zawierać sojusze z rządami, które są w rękach ludzi, którymi gar-dzą ich współobywatele i którzy wskutek tego nie są szanowani za granicą?

Nie. Szanująca się siła, która oczekuje od sojuszu czegoś więcej, niŜ prowizji dla chciwych parlamentarzystów, nie będzie chciała i nie będzie mogła wejść w sojusz z obecnymi Niemcami. Nasza dzisiejsza niezdolność do tworzenia sojuszy daje najbardziej solidną podstawę dla połączonej akcji naszych wrogów, którzy nas obrabowują. PoniewaŜ Niemcy nie bronią się w Ŝaden inny sposób oprócz krzykliwych protestów naszych parlamentarnych wybrańców, nie ma powodu, dla którego reszta świata miałaby walczyć w naszej obronie.

Bóg nie daje wolności narodom tchórzy, pomimo wszystkich implikacji naszych „patriotycznych” stowarzyszeń. Dlatego dla tych Państw, które nie mają bezpośredniego interesu w naszym zniszczeniu, nie pozostaje nic innego oprócz wzięcia udziału we francuskiej kampanii rabunku, przynajmniej po to, aby uniemoŜliwić Francji wyłączne zagarnięcie wszystkiego.

Po drugie, nie moŜemy zapominać, Ŝe wśród narodów, które były naszymi wrogami, masowa propaganda skierowała opinie i uczucia duŜej części ludności w określonym kierunku. Kiedy przez lata obcy naród był przedstawiany ludziom jako horda „Hunów”, „Wandali”,

„rabusiów” itp., nie moŜna ich nagle przedstawić całkowicie inaczej, a wczorajszy wróg nie moŜe być polecany jako jutrzejszy sojusznik.

Ale trzeci czynnik zasługuje na większą uwagę, poniewaŜ ma on kluczowe znaczenie dla ustanawiania przyszłych sojuszy w Europie.

Z politycznego punktu widzenia nie leŜy w interesie Wielkiej Brytanii dalsze rujno-wanie Niemiec, ale takie działanie bardzo leŜy w interesie międzynarodowych rynków finansowych manipulowanych przez śydów. RóŜnica pomiędzy oficjalną, albo raczej tradycyjną brytyjską polityką a wpływem śydów kontrolujących rynki finansowe nigdzie nie przejawia się tak wyraźnie, jak w róŜnych postawach wobec problemów brytyjskiej polityki zagranicznej. Przeciwko interesom i dobrobytowi Państwa brytyjskiego, Ŝydowska finansjera Ŝąda nie tylko całkowitego zniszczenia gospodarczego Niemiec, ale takŜe kompletnego zniewolenia politycznego. Internacjonalizacja naszego niemieckiego systemu ekonomicznego, czyli przekazanie naszych sił produkcyjnych pod kontrolę Ŝydowskiej międzynarodowej finansjery, moŜe być całkowicie przeprowadzone tylko w Państwie, które zostało politycznie zbolszewi-zowane. Ale marksistowskie bojówki, dowodzone przez międzynarodowy Ŝydowski kapitał

giełdowy, nie mogą ostatecznie zniszczyć narodowego oporu w Niemczech bez przyjaznej pomocy z zewnątrz. W tym celu armie francuskie muszą najpierw najechać i opanować terytorium Rzeszy Niemieckiej, aŜ wytworzy się stan międzynarodowego chaosu, a następnie kraj ulegnie bolszewickim szturmowcom w słuŜbie międzynarodowej Ŝydowskiej finansjery.

Dlatego w obecnych czasach śyd jest wielkim agitatorem za całkowitym zniszczeniem Niemiec. Kiedykolwiek czytamy o atakach na Niemcy w jakiejkolwiek części świata, 347

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec śyd jest zawsze podŜegaczem. W czasach pokoju, jak równieŜ podczas wojny, Ŝydowsko-marksistowska giełdowa prasa systematycznie podŜegała nienawiść przeciwko Niemcom, aŜ

jedno Państwo po drugim porzucało neutralność i stawało w słuŜbie światowej koalicji, nawet przeciwko prawdziwym interesom własnego narodu.

śydowski sposób rozumowania staje się zatem całkiem jasny. Bolszewizacja Niemiec, czyli eksterminacja patriotycznych i narodowych intelektualistów niemieckich, umoŜliwi zmuszenie niemieckich robotników aby nieśli jarzmo międzynarodowej Ŝydowskiej finansjery – jest tylko pierwszym krokiem do rozszerzenia Ŝydowskiej władzy na większą skalę i w końcu podporządkowanie świata ich rządom. Jak często zdarzało się w historii, Niemcy są główną osią tej ogromnej walki. Jeśli nasz naród i Państwo padną ofiarą tych ciemięŜycieli narodów, chciwych krwi i pieniędzy, cały świat stanie się łupem tej hydry. Jeśli Niemcy zostaną uwolnione z jej uścisku, wielkie zagroŜenie dla narodów świata zostanie wyeliminowane.

Jasne jest, Ŝe śydzi uŜywają wszelkich podziemnych metod nie tylko dla utrzymania starych narodowych wrogości przeciwko Niemcom, ale takŜe dla ich dalszego rozprzestrzeniania i zaostrzania ich tam, gdzie to moŜliwe. Nie mniej jasne jest, Ŝe te działania tylko w niewielkiej części zgodne są z prawdziwymi interesami narodów, wśród których rozprzestrzenia się truciznę. Ogólnie rzecz biorąc, śydzi prowadzą swoją kampanię w róŜnych krajach z uŜyciem argumentów, które są skalkulowane tak, aby jak najlepiej odwoływać się do mentalności odpowiednich narodów i aby przyniosły poŜądane rezultaty; śydzi znają uczucia ludzi w kaŜdym kraju. Nasz naród został tak zanieczyszczony przez mieszaninę obcych elementów, Ŝe w walce o władzę śydzi mogą uŜywać mniej lub bardziej „kosmopolitycznych”

kół które istnieją wśród nas, inspirowanych przez pacyfistyczne i międzynarodowe ideologie.

We Francji korzystają z dobrze znanego i dokładnie ocenionego szowinistycznego ducha. W

Anglii wykorzystują handlowy i polityczny punkt widzenia. Krótko mówiąc, zawsze pracują na charakterystycznych cechach naleŜących do mentalności kaŜdego narodu. Kiedy w ten sposób osiągną decydujące znaczenie w sferach politycznych i ekonomicznych, mogą odrzucić ograniczenia, jakich wymagała ich poprzednia taktyka, ujawniając prawdziwe intencje i cele, o które walczą. Ich praca zniszczenia postępuje coraz szybciej, redukując jedno Państwo za drugim do masy ruin, na których wzniosą wieczne i suwerenne Imperium śydowskie.

W Anglii, we Włoszech, kontrast pomiędzy solidną polityką męŜów stanu a polityką Ŝydowskich giełdowców często staje się uderzająco ewidentny.

Tylko we Francji obecnie istnieje bardziej niŜ kiedykolwiek wcześniej głęboka zgod-ność pomiędzy poglądami giełdy kontrolowanej przez śydów a szowinistyczną polityką francuskich męŜów stanu. Ta jednomyślność stanowi niezmierne niebezpieczeństwo dla Niemiec.

I właśnie z tego powodu Francja jest i pozostanie najgroźniejszym wrogiem. Naród francuski, który staje się coraz bardziej opętany negroidalnymi ideami, jest wielkim zagroŜeniem dla istnienia białej rasy w Europie, poniewaŜ wiąŜe się z Ŝydowską kampanię o dominację nad światem. SkaŜenie spowodowane przez napływ negroidalnej krwi na Renie, w samym sercu Europy, zgadza się z sadystyczną i perwersyjną chęcią zemsty ze strony dziedzicznych wrogów naszego narodu, podobnie jak słuŜy celom chłodno kalkulującego śyda który uŜyje tego sposobu dla wprowadzenia procesu wypaczania w samym środku kontynentu europejskiego, i poprzez zakaŜenie białej rasy krwią gorszego gatunku, zniszczy podstawy jej niezaleŜnego istnienia.

Dzisiejsza aktywność Francji w Europie, napędzana przez francuską Ŝądzę zemsty i systematycznie kierowana przez śyda, jest kryminalnym atakiem na Ŝycie białej rasy i pewnego dnia spowoduje, Ŝe powstanie duch zemsty przeciwko narodowi francuskiemu wśród pokolenia, które dojrzy pierworodny grzech ludzkości w tym zanieczyszczeniu rasowym.

348

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Jeśli chodzi o Niemcy, niebezpieczeństwo ze strony Francji wymaga odrzucenia wszelkich sentymentów i wyciągnięcia ręki do tych, którzy są tak samo zagroŜeni i którzy nie chcą cierpieć ani tolerować francuskiego dąŜenia do hegemonii.

Jeszcze przez długi czas będą tylko dwie siły w Europie, z którymi Niemcy będą mogły zawrzeć sojusz. Te siły to Wielka Brytania i Włochy.

* * *

Jeśli zadamy sobie trud spojrzenia na sposób, w jaki niemiecka polityka zagraniczna była prowadzona od rewolucji, musimy w świetle ciągłych i niezrozumiałych aktów podporządkowania ze strony naszego rządu, albo stracić otuchę, albo zapalić się gniewem i podnieść pałki przeciwko takiemu reŜimowi. Ich sposób działania nie moŜe być przypisany brakowi zrozumienia, poniewaŜ to, co wydawało się niewyobraŜalne dla kaŜdego myślącego człowieka, zostało wykonane przez przywódców listopadowych partii z ich cyklopowymi intelektami. Ugięli się przed Francją i błagali o jej przychylność. Tak, przez te wszystkie ostatnie lata, ze wzruszającą prostotą niepoprawnych wizjonerów szli na kolanach do Francji i machali przed nią ogonem. I po kaŜdej sztuczce, jaką francuski kat wykonywał ze swoim sznurem, dostrzegali widoczną zmianę uczuć. Ci, którzy naprawdę pociągają za sznurki w naszej polityce nigdy nie brali udziału w tej absurdalnej łatwowierności. Pomysł ustanowienia przyjaźni z Francją był dla nich tylko sposobem pokrzyŜowania kaŜdej próby przyjęcia przez Niemcy praktycznej polityki sojuszy. Nie mieli złudzeń co do celów Francji albo tych, którzy stoją za kulisami we Francji. Przyjęli taką postawę i działali, jakby szczerze wierzyli, Ŝe los Niemiec moŜe się zmienić w ten sposób z powodu chłodnej kalkulacji, Ŝe jeśli tak nie zrobią, nasz naród moŜe wziąć ster władzy we własne ręce i wybierze inną drogę.

Oczywiście trudno jest nam proponować Anglię jako naszego przyszłego moŜliwego sojusznika. Nasza Ŝydowska prasa zawsze szczególnie koncentrowała nienawiść przeciwko Anglii. I wielu naszych dobrych niemieckich głupków usiadło na tych gałęziach, które przygotowali śydzi Ŝeby ich złapać. Bełkoczą o przywróceniu niemieckiej potęgi morskiej i protestują przeciwko rabunkowi naszych kolonii. W ten sposób dostarczają materiału, który po-mysłowy śyd transmituje do swoich rodaków w Anglii, gdzie moŜe być uŜyty w praktycznych celach propagandowych. Dla naszej prostodusznej burŜuazji, która bawi się w politykę, bardzo powoli dociera, Ŝe dzisiaj nie musimy walczyć o „potęgę morską” i temu podobne rzeczy. Nawet przed wojną było absurdem kierowanie narodowej energii Niemiec na ten cel bez wcześniejszego zabezpieczenia naszej pozycji w Europie. Obecnie takie nadzieje osiągnęły szczyt absurdu, który moŜna nazwać zbrodniczym w polityce.

MoŜna naprawdę popaść w desperację widząc, jak Ŝydowskim manipulatorom udaje się skoncentrować uwagę ludzi na rzeczach, które dzisiaj mają znaczenie drugorzędne. Podburzają ludzi do demonstracji i protestów, podczas gdy w tym samym czasie Francja rozdzie-ra nasz naród kawałek po kawałku systematycznie usuwając fundamenty naszej narodowej niepodległości.

W związku z tym muszę myśleć o drewnianym koniu, jadąc na którym śyd pokazał

niezwykłe umiejętności w ciągu tych lat. Chodzi mi o Południowy Tyrol.

Tak, Południowy Tyrol. Poruszyłem tutaj tą kwestię, poniewaŜ Ŝądam wyjaśnień od haniebnej kanalii, która liczyła na ignorancję i krótką pamięć duŜej części naszego narodu i stymulowała narodowe oburzenie, które jest tak obce prawdziwemu charakterowi naszych parlamentarnych oszustów, jak idea respektowania prywatnej własności jest obca sroce.

Powinienem tutaj stwierdzić, Ŝe byłem jednym z tych, którzy wtedy, gdy decydował

się los Południowego Tyrolu – czyli od sierpnia 1914 roku do listopada 1918 roku – znajdowałem się tam, gdzie moŜna było skutecznie bronić tego kraju, mianowicie w armii. Miałem 349

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec swój udział w walkach w tych dniach, nie tylko broniąc Południowego Tyrolu przed oderwa-niem, ale takŜe broniąc kaŜdej innej niemieckiej prowincji dla Ojczyzny.

Parlamentarni kanciarze nie brali udziału w tej walce. Te kanalie bawiły się w politykę partyjną. Z drugiej strony, walczyliśmy wierząc, Ŝe zwycięstwo w wojnie pozwoli narodowi niemieckiemu utrzymać takŜe Południowy Tyrol; ale krzykliwy zdrajca prowadził wywroto-wą agitację przeciwko zwycięstwu, dopóki walczący Zygfryd nie upadł z powodu sztyletu wbitego mu w plecy. Było jasne, Ŝe podburzające i hipokrytyczne przemowy elegancko ubra-nych parlamentarzystów na Rathaus Platz w Wiedniu albo przed Feldherrnhalle w Monachium nie ocalą Południowego Tyrolu dla Niemiec. Tego mogły dokonać tylko bataliony walczące na froncie. Ci, którzy złamali ten walczący front, zdradzili Południowy Tyrol, a takŜe inne części Niemiec.

KaŜdy kto uwaŜa, Ŝe kwestia Południowego Tyrolu moŜe być obecnie rozwiązana poprzez protesty, manifestacje i pochody organizowane przez róŜne stowarzyszenia, jest albo szarlatanem, albo tylko niemieckim filistrem.

Jeśli chodzi o to, musimy jasno zrozumieć, Ŝe nie odzyskamy utraconych terytoriów, jeśli będziemy polegać na uroczystych przekleństwach przed tronem Boga Wszechmogącego albo na poboŜnych Ŝyczeniach Ligi Narodów, ale moŜemy to zrobić tylko poprzez zbrojną siłę.

Dlatego jedynym pozostającym pytaniem jest: kto jest gotowy chwycić za broń w celu odzyskania straconych terytoriów?

Jeśli o mnie chodzi osobiście, mogę stwierdzić z czystym sumieniem, Ŝe miałbym odwagę wziąć udział w kampanii o odzyskanie Południowego Tyrolu, na czele parlamentarnych batalionów szturmowych złoŜonych z parlamentarnych przechwalaczy i przywódców partyjnych, a takŜe róŜnych doradców państwowych. Czort jeden wie, czy miałbym szczęście zobaczyć kilka pocisków nagle wybuchających nad tą „gorącą” demonstracją. Myślę, Ŝe gdyby lis wpadł do kurnika, nie spowodowałby takiej bezładnej ucieczki, jaką widzielibyśmy w bandzie „protestujących”.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, Ŝe te gaduły same nie wierzą w to, Ŝe cokolwiek moŜna osiągnąć w ten sposób. KaŜdy z nich wie bardzo dobrze, jak nieszkodliwe i nieefektywne jest całe ich istnienie. Robią to, poniewaŜ łatwiej jest teraz bełkotać o odzyskaniu Południowego Tyrolu niŜ kiedyś walczyć o jego utrzymanie.

KaŜdy gra swoją rolę w Ŝyciu, którą najlepiej potrafi grać. W tamtych dniach zaofero-waliśmy naszą krew. Dzisiaj ci ludzie są zadzierają nosy.

Zwłaszcza ciekawe jest to, jak dzisiaj legitymistyczne kręgi w Wiedniu obnoszą się dumnie ze swoją pracą dla odzyskania Południowego Tyrolu. Siedem lat wcześniej ich czci-godna i wspaniała dynastia pomogła, poprzez akt krzywoprzysięstwa i zdrady, w umoŜliwie-niu zwycięskiej koalicji oderwania Południowego Tyrolu. W tamtych czasach te koła wspierały podstępną politykę przyjętą przez ich dynastię i nie martwiły się w ogóle losem Południowego Tyrolu ani Ŝadnej innej prowincji. Oczywiście dzisiaj łatwiej stanąć do walki o to terytorium, jako Ŝe obecna walka jest prowadzona „broniami umysłu”. W kaŜdym razie łatwiej jest dołączyć się do „zebrania protestacyjnego” i gadać do zachrypnięcia dając upust szlachetnemu oburzeniu wypełniającemu pierś, albo brudzić palce pisząc artykuł do gazety, niŜ na przykład wysadzić most podczas okupacji Ruhry.

Powód, dla którego pewne koła uczyniły kwestię Południowego Tyrolu osią stosunków niemiecko – włoskich w ciągu kilku lat jest ewidentny. śydzi i legitymiści Habsburgów są wielce zainteresowani przeciwdziałaniem przyjęciu przez Niemcy polityki sojuszy, która moŜe pewnego dnia doprowadzić do odrodzenia się wolnej niemieckiej ojczyzny. Grają dzisiaj tą rolę nie z miłości do Południowego Tyrolu – ich polityka była raczej szkodliwa niŜ

pomocna dla tej prowincji – ale dlatego, Ŝe boją się porozumienia zawartego pomiędzy Niemcami a Włochami.

350

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Skłonność do kłamstw i kalumni leŜy w naturze tych ludzi, i to wyjaśnia, jak mogli spokojnie i bezczelnie próbować odwrócić rzeczy w taki sposób, aby wyglądało, Ŝe to my

„zdradziliśmy” Południowy Tyrol..

Jedna jasna odpowiedź musi być dana tym panom. Oto ona: Tyrol został przede wszystkim zdradzony przez kaŜdego Niemca zdrowego na ciele i umyśle, który nie słuŜył na froncie w latach 1914-1918 i nie wykonał obowiązku wobec kraju.

Po drugie, Tyrol został zdradzony przez kaŜdego, kto w ciągu tych lat nie pomagał

wzmacniać narodowego ducha i narodowych sił oporu, aby umoŜliwić krajowi przejście przez wojnę i kontynuowanie walki do samego końca.

Po trzecie, Południowy Tyrol został zdradzony przez kaŜdego, kto brał udział w listopadowej rewolucji, bezpośrednio działając lub pośrednio tchórzliwie ją tolerując, i tym samym zniszczył jedyną broń, która mogłaby ocalić Południowy Tyrol.

Po czwarte, Południowy Tyrol został zdradzony przez te partie i ich zwolenników, którzy podpisali się pod haniebnymi traktatami w Wersalu i St. Germain.

I tak się sprawy mają, moi waleczni panowie, którzy protestujecie tylko słowami.

Dzisiaj kieruje mną spokojne i chłodne zrozumienie faktu, Ŝe utracone terytoria nie mogą być odzyskane przy pomocy ostrych języków parlamentarnych mówców, ale tylko ostrym mieczem, innymi słowy poprzez walkę, gdzie trzeba będzie przelać krew.

Dzisiaj nie waham się powiedzieć, Ŝe nie tylko niemoŜliwe jest odzyskanie Południowego Tyrolu poprzez wojnę, ale takŜe przyjmuję stanowisko zdecydowanie przeciwne takim ruchom, poniewaŜ jestem przekonany, Ŝe nie udałoby się wzniecić narodowego entuzjazmu w narodzie niemieckim i podtrzymywać go w sposób, który byłby konieczny dla doprowadzenia tej wojny do zwycięskiego końca. Wręcz przeciwnie, uwaŜam, Ŝe jeśli mamy znów przelewać niemiecką krew, byłoby zbrodnią robić to w imię wyzwolenia 200.000 Niemców, kiedy ponad siedem milionów Niemców cierpi pod obcą dominacją i Ŝywotna arteria narodu niemieckiego stała się placem zabaw dla hord afrykańskich czarnuchów.

Jeśli naród niemiecki ma połoŜyć kres stanowi rzeczy, który zagraŜa mu wymazaniem z mapy Europy, nie moŜe ponownie popełniać błędów okresu przedwojennego i czynić całego świata swoim wrogiem. Musi jednak upewnić się, kto jest jego najgroźniejszym wrogiem, aby móc skoncentrować wszystkie swoje siły w walce z nim. A jeśli, w celu doprowadzenia tej walki do zwycięstwa, konieczne będą poświęcenia w innych sferach, przyszłe pokolenia nie potępią nas. Wezmą pod uwagę cierpienia i lęki, jakie doprowadziły nas do podjęcia tak gorzkiej decyzji, i w świetle tych rozwaŜań jaśniej dostrzegą blask naszego zwycięstwa.

Po raz kolejny muszę powiedzieć, Ŝe zawsze musimy kierować się podstawową zasadą, Ŝe warunkiem wstępnym odzyskania utraconych prowincji jest przywrócenie politycznej niezaleŜności i siły Ojczyzny.

Pierwszym zadaniem, jakie musi być wypełnione jest umoŜliwienie tej niepodległości i zabezpieczenie jej poprzez mądrą politykę sojuszy, co zakłada energiczne zarządzanie naszymi sprawami publicznymi.

Ale w tym miejscu my, Narodowi Socjaliści, musimy strzec się przed tym, aby nie wzięli nas na hol nasi grzmiący burŜuazyjni patrioci, którzy przyjmują wskazówki od śydów.

Byłoby katastrofą, gdyby zamiast przygotowywać się na nadchodzącą walkę, nasz ruch zajmował się tylko słownymi protestami.

Fantastyczna idea sojuszu Nibelungów z rozkładającym się ciałem Państwa Habsburgów sprowadziła ruinę na Niemcy. Fantastyczny sentymentalizm w zajmowaniu się sprawami dzisiejszej polityki zagranicznej będzie najlepszym sposobem na odwleczenie naszego odrodzenia na niezliczone lata.

* * *

351

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec Muszę tutaj krótko odpowiedzieć na sprzeciwy, jakie mogą się podnieść w związku z trzema pytaniami, jakie postawiłem.

1. Czy w ogóle moŜna zawrzeć sojusz z obecnymi Niemcami, których słabość jest dla wszystkich doskonale widoczna?

2. Czy nasi dawni wrogowie mogą zmienić postawę wobec Niemiec?

3. Czy w innych narodach wpływ śydów nie jest większy niŜ znajomość ich własnych interesów i czy ten wpływ nie udaremni wszystkich dobrych intencji i planów?

Myślę, Ŝe wystarczająco zająłem się pierwszym z dwóch aspektów pierwszego punktu. Oczywiście, Ŝe nikt nie wejdzie w sojusz z obecnymi Niemcami. śadna siła na świecie nie zwiąŜe swoich losów z Państwem, którego rząd nie dostarcza powodów do najmniejszego zaufania. W odniesieniu do prób, czynionych przez wielu naszych rodaków, wyjaśnienia postępowania rządu poprzez odnoszenie się do przygnębiającego stanu nastrojów społecznych i w ten sposób usprawiedliwiać to postępowanie, muszę mocno sprzeciwić się takiemu sposobowi patrzenia na te sprawy.

Brak charakteru, jaki nasz naród pokazał w ciągu ostatnich sześciu lat, jest głęboko przygnębiający. Obojętność, z jaką traktował najpilniejsze potrzeby naszego narodu moŜe naprawdę doprowadzić do rozpaczy. Jego tchórzostwo często woła o pomstę do nieba. Ale nie moŜna nigdy zapominać, Ŝe mówimy o ludziach, którzy dali światu kilka lat wcześniej godny podziwu przykład najlepszych cech ludzkich. Od pierwszych dni sierpnia 1914 roku do końca olbrzymiej walki pomiędzy narodami, Ŝaden naród na świecie nie dał lepszego przykładu ludzkiej odwagi, nieustępliwości i cierpliwej wytrzymałości, niŜ ci ludzie, którzy dzisiaj są tak zniechęceni i złamani. Nikt nie ośmieli się dowodzić, Ŝe dzisiejszy brak charakteru wśród naszego narodu jest dla niego typowy. To, czego musimy dzisiaj doświadczać, wśród nas i wokół nas, wynika tylko z wpływu smutnych i beznadziejnych skutków zdrady stanu popełnionej 9 listopada 1918 roku. Bardziej niŜ kiedykolwiek wcześniej prawdziwe jest słowo poety: zło moŜe dać początek tylko złu. Ale nawet w tych czasach cechy, które w naszym narodzie są fundamentalnie zdrowe, nie zaginęły całkowicie. Śpią w głębi narodowego sumienia, i czasami na zachmurzonym firmamencie widzimy pewne cechy jak lśniące gwiazdy, które Niemcy pewnego dnia zapamiętają jako pierwsze przejawy odrodzenia. Często widzimy, jak młodzi Niemcy zbierają się i tworzą zdecydowane postanowienia, jak robili to w 1914 roku, kiedy dobrowolnie ofiarowali się na ołtarzu umiłowanej Ojczyzny. Miliony ludzi wznowiło pracę, gorliwie i zapamiętale, jak gdyby rewolucja nigdy na nich nie wpłynęła. Kowal ma znów swoje kowadło. Chłop idzie za swoim pługiem. Naukowiec jest w swoim laboratorium.

I kaŜdy znów wykonuje swoje obowiązki z tym samym oddaniem co wcześniej.

Cierpienia z rąk naszych wrogów nie są juŜ wyśmiewane, jak było wcześniej, ale są przyjmowane z goryczą i złością. Nie ma wątpliwości, Ŝe nastąpiła wielka zmiana w nastawieniu ludzi.

Ta ewolucja nie przyjęła jeszcze kształtu świadomej intencji i ruchu na rzecz przywrócenia politycznej siły i niepodległości naszego narodu; ale winę za to naleŜy przypisać tym całkowicie niekompetentnym ludziom, którzy nie mieli naturalnego talentu do rządzenia, ale rządzą naszym narodem od 1918 roku i prowadzą go do ruiny.

Tak. Jeśli ktokolwiek oskarŜa dzisiaj nasz naród, powinien być zapytany: co robi się aby mu pomóc? Co mamy powiedzieć o słabym poparciu narodu dla środków wprowadza-nych przez rząd? Czy nie jest prawdą, Ŝe rząd prawie nie istnieje? Czy musimy uwaŜać słabe poparcie, jakie otrzymuje za znak braku witalności samego narodu, czy teŜ jest to raczej dowód całkowitej niewłaściwości metod stosowanych w zarządzaniu tym wartościowym mająt-kiem? Co zrobił nasz rząd, aby rozbudzić w narodzie dumnego ducha pewności siebie, szlachetnej męskości i ducha słusznego nieposłuszeństwa wobec jego wrogów?

352

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec W 1919 roku, kiedy traktat pokojowy został narzucony narodowi niemieckiemu, były podstawy do nadziei, Ŝe ten instrument niekontrolowanego ucisku pomoŜe wzmocnić krzyk o wolność dla Niemiec. Traktaty pokojowe wysuwające Ŝądania, które spadają jak smagnięcia batem na naród, często stają się sygnałem przyszłego odrodzenia.

Do jakich celów moŜna było wykorzystać Traktat Wersalski?

W rękach chętnego rządu, jak moŜna było uŜyć tego instrumentu nieskończonego szantaŜu i haniebnego poniŜenia dla podniesienia uczuć narodowych na ich najwyŜszy poziom? Jak dobrze kierowany system propagandy mógłby wykorzystać sadystyczne okrucieństwo tego traktatu, aby zmienić obojętność ludzi w uczucie oburzenia i przekształcić to oburzenie ducha nieustraszonego oporu?

KaŜdy punkt tego traktatu mógł zostać wyryty w sercach i umysłach narodu niemieckiego i palić się w nich dopóki sześćdziesiąt milionów męŜczyzn i kobiet nie poczułoby, Ŝe ich dusze płoną uczuciem gniewu i wstydu; potok ognia wystrzeliłby jak z pieca, i jedna wspólna wola wykułaby się z niego, jak miecz ze stali. Wtedy ludzie połączyliby się we wspólnym okrzyku: „Znów do broni!”

Tak. Tego rodzaju traktat mógł zostać wykorzystany w takim celu. Jego nieograniczo-ny ucisk i zuchwałe Ŝądania były doskonałą bronią propagandową dla podniesienia niemra-wego ducha narodu i przywrócenia jego witalności.

Od ksiąŜki dla dzieci do ostatniej gazety w kraju, w kaŜdym teatrze i kinie, kaŜdy słup plakatowy i kaŜdy kawałek wolnego miejsca parkanie powinny być uŜyte w słuŜbie tej wielkiej misji, aŜ bojaźliwe „BoŜe, zbaw nas”, które dzisiaj wznoszą do Nieba nasze stowarzyszenia patriotyczne, przekształciłyby się w Ŝarliwą modlitwę: „BoŜe Wszechmogący, pobłogosław naszą broń, kiedy nadejdzie godzina. Bądź sprawiedliwy, bo Ty zawsze jesteś sprawiedliwy. Osądź teraz, czy zasługujemy na wolność. BoŜe, błogosław naszą walkę”.

Wszystkie moŜliwości zostały zaniedbane i nic nie zrobiono.

Kto dziwi się teraz, Ŝe nasz naród nie jest taki, jaki powinien być czy jaki mógłby być?

Reszta świata patrzy na nas jako na słuŜących, albo na grzecznego pieska, który będzie lizać dłoń swojego pana po tym, jak zostanie zbity.

Oczywiście moŜliwości stworzenia sojuszu z innymi narodami są hamowane przez obojętność naszego własnego narodu, ale znacznie bardziej przez nasze rządy. Były one i nadal są tak skorumpowane, Ŝe teraz po ośmiu latach nieopisanego ucisku, istnieje tylko słabe pragnienie wolności.

śeby nasz naród mógł brać udział w polityce sojuszy, musi przywrócić swój prestiŜ

wśród innych narodów, i musi mieć zdecydowany rząd który nie jest wołem roboczym w słuŜbie innych Państw i tyranem wobec własnego narodu, ale głosicielem woli narodu.

Gdyby nasz naród miał rząd, który uwaŜałby to za swoją misję, nie minęłoby sześć lat, kiedy odwaŜna polityka zagraniczna ze strony Rzeszy znalazłaby poparcie wśród ludzi, których pragnienie wolności byłoby w ten sposób wzmacniane i podtrzymywane.

* * *

Trzecie zastrzeŜenie dotyczy trudności zmiany byłych wrogów w sojuszników. Na to zastrzeŜenie moŜna odpowiedzieć w sposób następujący: Ogólna antyniemiecka psychoza, jaka rozwinęła się w innych krajach z powodu propagandy wojennej musi nadal istnieć, dopóki nie nastąpi odrodzenie świadomości narodowej wśród Niemców, tak aby Rzesza Niemiecka znów stała się Państwem zdolnym do odegrania swojej roli na szachownicy europejskiej polityki i z którym inni takŜe mogliby grać. Tylko wtedy rząd i naród będą absolutnie pewni moŜliwości wzięcia udziału w polityce sojuszy, ta czy inną siła, której interesy są zbieŜne z naszymi, moŜe pomyśleć o wprowadzeniu systemu propagandy w celu zmiany opinii publicznej we własnym narodzie. Oczywiście zajmie to 353

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec kilka lat wytrwałej i umiejętnie prowadzonej pracy, aby osiągnąć odpowiedni wynik. Właśnie dlatego, Ŝe potrzeba długiego okresu, aby zmienić opinię publiczną w kraju, konieczne jest spokojne zastanowienie się przed rozpoczęciem takiego przedsięwzięcia. To oznacza, Ŝe nie wolno rozpoczynać tego rodzaju pracy, dopóki nie jest się absolutnie przekonanym, Ŝe sprawa jest warta zachodu i Ŝe przyniesie rezultaty, które będą wartościowe w przyszłości. Nie moŜna próbować zmienić opinii i uczuć narodu opierając swoje działania na pustym schlebianiu mniej lub bardziej błyskotliwego ministra spraw zagranicznych, ale tylko jeśli jest konkretna gwarancja, Ŝe nowa orientacja będzie naprawdę uŜyteczna. Inaczej opinia publiczna w danym kraju znajdzie się w stanie całkowitego zamętu. Najbardziej wiarygodną gwarancją, jaka mo-Ŝe być dana dla moŜliwości późniejszego wejścia w sojusz z jakimś Państwem nie jest gada-tliwa układność jakiegoś członka rządu, ale widoczna stabilność zdecydowanej i praktycznej polityki ze strony rządu jako całości, i poparcie jakie daje tej polityce opinia publiczna tego kraju. Wiara ludzi w tą politykę będzie tym silniejsza, im bardziej rząd będzie organizował

aktywną propagandę w celu wyjaśnienia swoich wysiłków i zapewnienia publicznego poparcia dla nich, i im przychylniej opinia publiczna będzie odpowiadać na politykę rządu.

Dlatego naród w połoŜeniu takim jak nasz będzie uwaŜany za moŜliwego sojusznika, jeśli opinia publiczna będzie wspierać politykę rządu i jeśli będą one zjednoczone w tej samej entuzjastycznej determinacji prowadzenia walki o wolność narodu. Ten stan rzeczy musi być mocno ustanowiony, zanim moŜe zostać wykonana jakakolwiek próba zmiany opinii publicznej w innych krajach, które w imię obrony ich najbardziej podstawowych interesów, skłonne są pójść ramię w ramię drogą z kimś, kto moŜe odegrać swoją rolę w obronie tych interesów.

Innymi słowy, oznacza to, Ŝe będą gotowi zawrzeć sojusz.

Jednak w tym celu niezbędna jest jedna rzecz. ZwaŜywszy, Ŝe zadanie spowodowania radykalnych zmian w opinii publicznej kraju wymaga cięŜkiej pracy, i wielu moŜe nie od razu zrozumieć co to oznacza, byłoby zarówno głupotą, jak i zbrodnią popełnianie błędów, które mogą być uŜyte jako broń w rękach tych, którzy sprzeciwiają się takiej zmianie.

Trzeba zdać sobie sprawę, Ŝe zajmuje ludziom wiele czasu kompletne zrozumienie wewnętrznych celów do jakich dąŜy rząd, poniewaŜ nie moŜna wyjaśnić ostatecznych celów przygotowań prowadzonych w celu przeprowadzenia pewnej polityki. W takich przypadkach rząd musi liczyć na ślepą wiarę mas albo intuicyjny instynkt rządzącej klasy, która jest bardziej rozwinięta intelektualnie. Ale poniewaŜ wielu ludziom brakuje tej intuicji, politycznej bystrości i umiejętności dostrzegania kierunku spraw, i poniewaŜ względy polityczne zabraniają publicznego wyjaśniania, dlaczego taki a taki kierunek został obrany, pewna liczba przywódców w kręgach inteligencji zawsze będzie sprzeciwiać się nowym tendencjom, które poniewaŜ nie są one łatwo pojmowalne, mogą być uwaŜane za eksperymenty. Taka postawa pobudza opozycję wśród konserwatywnych kół odnośnie wspomnianych środków.

Z tego powodu na kaŜdym spoczywa ścisły obowiązek, aby nie pozwolić Ŝadnej broni wpaść w ręce tych, którzy będą przeszkadzać w doprowadzaniu do wzajemnego zrozumienia z innymi narodami. Tak jest zwłaszcza w naszym przypadku, gdzie musimy sobie radzić z pretensjami i fantazjami naszych stowarzyszeń patriotycznych, które mówią o polityce w kawiarniach. To, Ŝe Ŝądania utworzenia nowej floty wojennej, przywrócenia naszych kolonii itp., nie mają Ŝadnych szans wprowadzenia w praktyce, jest oczywiste dla kaŜdego, kto myśli nad tym w sposób spokojny i powaŜny. Ci nieszkodliwi i połowicznie szaleni uczestnicy w wojnie protestów słuŜą interesom naszego śmiertelnego wroga, a sposób, w jaki ich fantazje są wykorzystywane dla politycznych celów Anglii, nie moŜe być uwaŜany za korzystny dla Niemiec.

Trwonią swoją energię w bezowocnych demonstracjach przeciwko całemu światu. Te demonstracje szkodzą naszym interesom, a ci, którzy biorą w nich udział, zapominają o podstawowej zasadzie która jest podstawowym warunkiem wszelkiego sukcesu. Cokolwiek ro-bisz, rób to gruntownie. PoniewaŜ ciągle ryczymy przeciwko pięciu czy dziesięciu Państwom, 354

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec nie moŜemy skoncentrować całej naszej narodowej woli i naszej fizycznej siły na cios w serce naszego najzacieklejszego wroga. I w ten sposób tracimy moŜliwość zabezpieczenia sojuszu, który wzmocniłby naszą siłę w tym decydującym konflikcie.

To takŜe jest zadanie do wypełnienia dla Narodowych Socjalistów. Musimy nauczyć nasz naród nie skupiać uwagi na sprawach małych, ale raczej na sprawach wielkich, nie wyczerpywać ich energii na sprawach drugorzędnych, i nie zapominać, Ŝe pewnego dnia będziemy musieli walczyć o egzystencję naszego narodu i Ŝe jedyny wróg, jakiego musimy zaatakować, to siła która rabuje nas z tej egzystencji.

Być moŜe będziemy musieli nieść cięŜkie brzemię. Ale to w Ŝadnym wypadku nie usprawiedliwia odmowy słuchania rozsądku i wznoszenia nonsensownych okrzyków do reszty świata, zamiast skoncentrować wszystkie nasze siły przeciwko najbardziej śmiertelnemu wrogowi.

Co więcej, naród niemiecki nie ma prawa moralnego do narzekania na to, jak traktuje ich reszta świata, dopóki sami nie pociągną do odpowiedzialności tych przestępców, którzy sprzedali i zdradzili własny kraj. Nie moŜemy mieć nadziei na powaŜne traktowanie, jeśli weźmiemy udział w długotrwałych obrazach i protestach przeciwko Anglii i Włochom, a następnie pozwolimy na swobodne krąŜenie w naszym kraju łajdakom, którzy byli na garnuszku propagandy wojennej wroga, wyrywali broń z naszych rąk, łamali kręgosłup naszego oporu i sprzedawali Rzeszę za trzydzieści srebrników.

Wróg robił to, czego moŜna się było spodziewać. I powinniśmy uczyć się na podstawie stanowiska, jakie przyjął i sposobu, w jaki działał.

Ktokolwiek nie jest w stanie podnieść się na poziom tego punktu widzenia musi zastanowić się, Ŝe nie pozostaje nic innego, niŜ odrzucić ideę przyjęcia jakiejkolwiek polityki sojuszy w przyszłości. Jeśli bowiem nie moŜemy zawrzeć sojuszu z Anglią poniewaŜ obrabowała nas z naszych kolonii, z Włochami poniewaŜ zajęła południowy Tyrol, z Polską ani z Czecho-słowacją, nie pozostaje Ŝadna inna moŜliwość sojuszu w Europie jak sojusz z Francją, która między innymi obrabowała nas z Alzacji i Lotaryngii.

Nie ma Ŝadnych wątpliwości, czy ta ostatnia alternatywa okazałaby się korzystna dla interesów narodu niemieckiego. Ale jeśli ktoś będzie jej bronił, moŜna mieć wątpliwość, czy ten ktoś jest tylko głupkiem, czy przebiegłym zbirem.

Jeśli chodzi o przywódców tych działań, myślę, Ŝe druga hipoteza jest prawdziwa.

Zmiana opinii publicznej w narodach, które dotychczas były naszymi wrogami i których prawdziwe interesy będą w przyszłości zbieŜne z naszymi moŜe zostać wykonana, jeśli wewnętrzna siła naszego Państwa i nasza widoczna determinacja zabezpieczenia naszego istnienia jasno da do zrozumienia, Ŝe moŜemy być wartościowym sojusznikiem. Co więcej, konieczne jest, aby nasza niekompetencja i przestępcze postępowanie w niektórych sprawach nie dostarczały podstaw mogących być wykorzystanych w celach propagandowych przez tych, którzy sprzeciwiają się naszym projektom zawarcia sojuszu z tym czy tamtym naszym dawnym wrogiem.

* * *

Odpowiedź na trzecie pytanie jest znacznie trudniejsza: czy jest wyobraŜalne, Ŝe ci, którzy reprezentują prawdziwe interesy tych narodów, z którymi moŜemy zawrzeć sojusz, potrafią wprowadzić swoje poglądy w praktyce przeciwko woli śyda, który jest śmiertelnym wrogiem narodowych i niepodległych Państw?

Na przykład, czy tradycyjna polityka Wielkiej Brytanii potrafi zmiaŜdŜyć katastrofalny wpływ śydów, czy teŜ nie?

Jak juŜ mówiłem, bardzo trudno odpowiedzieć na to pytanie. Odpowiedź zaleŜy od tak wielu czynników, Ŝe niemoŜliwe jest udzielenie ostatecznej odpowiedzi. Jednak jedno jest 355

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec pewne: siła rządu w danym Państwie i w danym okresie moŜe być tak mocno osadzona w opinii publicznej i tak całkowicie w słuŜbie interesów kraju, Ŝe siły międzynarodowego Ŝydostwa nie będą mogły zorganizować prawdziwej i skutecznej przeszkody przeciwko działaniom uwaŜanym za politycznie konieczne.

Walka, którą faszystowskie Włochy wydały przeciwko trzem głównym broniom Ŝydostwa, głębokie powody które mogą nie być świadomie pojmowane (chociaŜ ja osobiście w to nie wierzę) dostarczają najlepszego dowodu, Ŝe kły jadowe tej siły, która przekracza wszelkie granice państwowe są wyciągane, nawet jeśli w sposób pośredni. Zakaz funkcjonowania masonerii i tajnych stowarzyszeń, zakaz działalności międzynarodowej prasy i całkowite obalenie marksizmu, razem z ciągłym wzmacnianiem faszystowskiej koncepcji Państwa – wszystko to pozwoli rządowi włoskiemu, w ciągu lat na podąŜanie w kierunku interesów narodu włoskiego bez zwracania uwagi na syczenie Ŝydowskiej hydry.

Sytuacja Anglii nie jest tak korzystna. W tym kraju, który ma „najbardziej wolną demokrację” śyd narzuca swoją wolę, prawie bez ograniczeń ale pośrednio, poprzez wpływ na opinię publiczną. W Anglii toczy się ciągła walka pomiędzy tymi, którym powierzono obronę interesów Państwa, a protagonistami Ŝydowskiego panowania nad światem.

Po wojnie stało się po raz pierwszy jasne, jak ostry jest ten kontrast, kiedy brytyjscy politycy zajęli jedno stanowisko odnośnie problemu Japonii, a prasa przyjęła inne stanowisko.

Zaraz po zakończeniu wojny stara wzajemna antypatia pomiędzy Ameryką a Japonią zaczęła odŜywać. Oczywiście wielkie siły europejskie nie mogły pozostać obojętne wobec tego nowego zagroŜenia wojennego. W Anglii, pomimo więzów pokrewieństwa, było sporo zazdrości i niepokoju w związku z rosnącym znaczeniem Stanów Zjednoczonych we wszystkich sferach międzynarodowej ekonomii i polityki. To, co było wcześniej kolonią, córką wielkiej matki, zdawało się stawać nową panią świata. Łatwo zrozumieć, Ŝe dzisiaj Anglia powinna przeanalizować swoje dawne sojusze i Ŝe brytyjscy politycy patrzą z niepokojem na niebezpieczeństwo nachodzącego momentu, kiedy zamiast „Brytanii rządzącej falami” okaŜe się, Ŝe „Morza naleŜą do Stanów Zjednoczonych”.

Wielkie Państwo północnoamerykańskie, z olbrzymimi zasobami tej ziemi, jest znacznie bardziej niewraŜliwe niŜ otoczona Rzesza Niemiecka. Kiedy nadejdzie dzień, który ostatecznie zdecyduje o losach narodów, Anglia będzie zgubiona jeśli będzie sama. Dlatego chętnie wyciąga rękę do przedstawiciela Ŝółtej rasy i wchodzi w sojusz, który z rasowego punktu widzenia jest być moŜe niewybaczalny; ale z politycznego punktu widzenia jest on jedyną moŜliwością wzmocnienia światowej pozycji Brytanii w obliczu forsownego rozwoju, który ma miejsce na kontynencie amerykańskim.

Pomimo faktu, Ŝe walczyli ramię w ramię na europejskich polach bitew, rząd brytyjski nie zdecydował się na zawarcie sojuszu z azjatyckim partnerem, cała Ŝydowska prasa sprzeciwiła się idei sojuszu z Japonią.

Jak moŜemy wyjaśnić fakt, Ŝe do 1918 roku Ŝydowska prasa głosiła politykę rządu brytyjskiego przeciwko Rzeszy Niemieckiej, i nagle zaczęła iść własną drogą i okazywać nie-lojalność wobec rządu?

Nie leŜało w interesie Wielkiej Brytanii zniszczenie Niemiec, ale głównie w interesie śydów. I dzisiaj zniszczenie Japonii będzie słuŜyło interesom politycznym Brytanii mniej niŜ

dalekosięŜnym intencjom tych, którzy prowadzą ruch chcący ustanowić Ŝydowskie imperium światowe. Podczas gdy Anglia dokłada wszelkich starań aby zachować swoją pozycję na świecie, śyd organizuje agresywne plany jej podboju.

UwaŜa on obecne Państwa europejskie za elastyczne instrumenty w swoich rękach, czy to pośrednio poprzez siłę tak zwanej zachodniej demokracji, albo w formie bezpośredniej dominacji poprzez rosyjski bolszewizm. Ale trzyma w swoich sidłach nie tylko stary świat; ten sam los zagraŜa nowemu światowi. śydzi kontrolują finanse Ameryki na giełdzie. Rok po 356

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIII – Powojenna polityka sojuszy Niemiec roku śyd zwiększa swoją kontrolę nad narodem liczącym 120 milionów dusz. Ale bardzo mała część nadal pozostaje całkowicie niezaleŜna, i to jest powód rozgoryczenia śydów.

śydzi pokazują doskonałe zdolności w manipulowaniu opinią publiczną i uŜywaniu jej jako instrumentu do walki o własną przyszłość.

Wielcy przywódcy śydów są przekonani, Ŝe bliski jest dzień, kiedy rozkaz dany w Starym Testamencie zostanie wypełniony i śydzi poŜrą inne narody na ziemi.

Wśród tej masy zdenacjonalizowanych krajów, które staną się Ŝydowskimi koloniami, jedno niezaleŜne Państwo moŜe sprowadzić ruinę na całą strukturę w ostatnim momencie. Jest tak dlatego, Ŝe bolszewizm jako system światowy nie moŜe istnieć, dopóki nie ogarnie całej ziemi. Jeśli jedno Państwo utrzyma swoją narodową siłę i wielkość, imperium Ŝydowskie jak kaŜda inna tyrania będzie musiało upaść przed siłą idei narodowej.

W wyniku tysiącletniego doświadczenia w dostosowywaniu się do otaczających okoliczności, śyd wie bardzo dobrze, Ŝe moŜe podkopać istnienie narodów europejskich poprzez proces rasowego wypaczania, ale trudno byłoby mu zrobić to samo w narodowym Państwie azjatyckim jak Japonia. Dzisiaj moŜe małpować Niemców i Anglików, Amerykanów i Francuzów, ale nie ma jak zbliŜyć się do Ŝółtych Azjatów. Dlatego chce zniszczyć narodowe Państwo japońskie uŜywając innych Państw jako jego instrumentów, tak aby mógł pozbyć się niebezpiecznego przeciwnika zanim przejmie kontrolę nad ostatnim Państwem narodowym i przekształci tą kontrolę w tyranię uciskającą bezbronnych.

Nie chce widzieć istniejącego narodowego Państwa japońskiego kiedy będzie zakładał

własne tysiącletnie imperium przyszłości, i dlatego chce je zniszczyć przed ustanowieniem własnej dyktatury.

Dlatego jest dzisiaj tak zajęty wzniecaniem niechęci w stosunku do Japonii wśród innych narodów, jak zrobił to w stosunku do Niemiec. MoŜe się zatem zdarzyć, Ŝe chociaŜ brytyjscy politycy nadal będą dąŜyć do oparcia swojej polityki na sojuszu z Japonią, Ŝydowska prasa w Wielkiej Brytanii będzie w tym samym czasie prowadzić ruch wrogi temu sojuszni-kowi i przygotowywać na wojnę mającą doprowadzić do jego zniszczenia, udając Ŝe jest to triumf demokracji i jednocześnie wznosząc okrzyki: „Precz z japońskim militaryzmem i im-perializmem”.

Dlatego w dzisiejszej Anglii śyd sprzeciwia się polityce Państwa. I z tego powodu walka przeciwko Ŝydowskiemu światowemu zagroŜeniu pewnego dnia zacznie się i w tym kraju.

I tutaj równieŜ ruch Narodowych Socjalistów ma przed sobą olbrzymie zadanie.

Musi on otworzyć oczy naszego narodu na obce narody i ciągle przypominać, kto jest prawdziwym wrogiem, który dziś zagraŜa światu. Zamiast głosić nienawiść przeciwko Aryj-czykom, róŜniącym się od nas w prawie kaŜdej sprawie, ale z którymi jesteśmy związani więzami krwi i głównymi cechami wspólnej cywilizacji, musimy poświęcić się rozbudzaniu ogólnego oburzenia przeciwko szkodliwemu wrogowi ludzkości, który jest prawdziwym sprawcą wszystkich naszych cierpień.

Ruch Narodowych Socjalistów musi dopilnować, aby przynajmniej w naszym kraju ten śmiertelny wróg był rozpoznawany i aby walka przeciwko niemu była światłem wskazu-jącym nowy i lepszy okres dla innych narodów i pokazującym drogę ocalenia dla aryjskiej ludzkości w walce o jej przetrwanie.

Niech rozsądek będzie naszym przewodnikiem, a siła woli naszą siłą. Niech święty obowiązek prowadzenia naszych działań daje nam wytrwałość i nieustępliwość; i niech nasza wiara będzie dla nas najwyŜszą ochroną.

357

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie Rozdział XIV

Polityka Niemiec we Wschodniej Europie

Są dwa względy, które spowodowały, Ŝe przeprowadziłem specjalną analizę połoŜenia Niemiec w stosunku do Rosji. Oto one:

(1) MoŜe się to okazać najwaŜniejszym czynnikiem określającym kierunek polityki zagranicznej Niemiec,

(2) Problem, który musi być w związku z tym rozwiązany jest takŜe kamieniem probier-czym sprawdzającym polityczne umiejętności młodego ruchu narodowosocjalistycznego co do jasnego myślenia i działania we właściwy sposób.

Muszę przyznać, Ŝe ten drugi powód był często dla mnie źródłem duŜego niepokoju.

Członkowie naszego ruchu nie rekrutują się spośród kół, które nawykowo pozostają obojętne wobec spraw publicznych, ale głównie spośród ludzi, którzy mają mniej lub bardziej skrajne poglądy. Skoro tak jest, naturalne jest, Ŝe ich zrozumienie polityki zagranicznej będzie cier-piało z powodu uprzedzeń i niedostatecznej wiedzy kół, z którymi ci ludzie byli wcześniej związani politycznie i ideologicznie. I jest to prawdziwe nie tylko w odniesieniu do ludzi, którzy przyszli do nas z lewej strony. Wręcz przeciwnie, jakkolwiek wywrotowe byłoby szkolenie, jakie otrzymywali w odniesieniu do tych problemów, w bardzo wielu wypadkach przynajmniej częściowo było on równowaŜone pozostałościami zdrowych i naturalnych instynktów, jakie nadal posiadali. W takich przypadkach konieczne było tylko zastąpienie wcześniejszych wpływów lepszym nauczaniem, aby przekształcić instynkt samozachowawczy i inne zdrowe instynkty w wartościowe zalety.

Z drugiej strony, znacznie trudniej wpoić pewne idee polityczne w umysły ludzi, których wcześniejsza edukacja polityczna była nie mniej nonsensowna i nielogiczna niŜ ta, którą otrzymują zwolennicy lewicy. Ci ludzie poświęcili ostatnie resztki ich naturalnych instynktów w słuŜbie abstrakcyjnej i całkowicie obiektywnej teorii. Szczególnie trudne jest wzbudzenie w tych przedstawicielach naszych tak zwanych kół inteligenckich realistycznego i logicznego spojrzenia na ich własne interesy i interesy ich narodu w odniesieniu do innych krajów. Ich umysły są przeładowane wielkim obciąŜeniem uprzedzeń i absurdalnych idei, stracili oni albo odrzucili wszelki instynkt samozachowawczy. Z tymi ludźmi ruch Narodowych Socjalistów musi stoczyć cięŜką walkę. I ta walka jest tym cięŜsza, poniewaŜ mimo Ŝe bardzo często są oni całkowicie niekompetentni, są tak zarozumiali, Ŝe bez najmniejszego usprawiedliwienia patrzą z góry z pogardą na zwykłych, zdrowo myślących ludzi. Te aroganckie snoby, które udają, Ŝe wiedzą lepiej niŜ inni, są całkowicie niezdolni do spokojnego i chłodnego przeanali-zowania problemu i zwaŜenia jego zalet i wad, co jest niezbędnym wstępem do podejmowania jakichkolwiek decyzji lub działań na polu polityki zagranicznej.

To właśnie te koła zaczynają dzisiaj odchylać naszą politykę zagraniczną w najbardziej katastrofalnych kierunkach i odwracać ją od zadania promowania prawdziwych interesów narodu. ZwaŜywszy, Ŝe robią to, aby słuŜyć ich fantastycznym ideologiom, poczułem się w najwyŜszym stopniu zobligowany do wyłoŜenia moim kolegom w jasny sposób najwaŜniejszego problemu naszej polityki zagranicznej, mianowicie naszej pozycji w odniesieniu do Rosji. Zajmę się nim na tyle dogłębnie, na ile to konieczne aby mógł on zostać ogólnie zrozumiany i na tyle, na ile pozwalają ramy tej ksiąŜki. Zacznę od przyjęcia następującego załoŜenia:

Kiedy mówimy o polityce zagranicznej, mamy na myśli obszar rządów, który ma na celu zarządzanie sprawami narodu w jego stosunku do reszty świata. Podstawowe zasady, 358

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie które muszą być przestrzegane w zarządzaniu tymi sprawami, muszą być oparte na pewnych faktach. Co więcej, jako Narodowi Socjaliści, musimy przyjąć następujący aksjomat w odniesieniu do sposobu prowadzenia polityki zagranicznej przez Państwo narodowe: Polityka zagraniczna Państwa narodowego musi przede wszystkim brać pod uwagę obowiązek zabezpieczenia istnienia rasy, która jest wcielona w tym Państwie. I to musi być zrobione poprzez ustanowienie zdrowej i naturalnej proporcji pomiędzy liczbą ludności i wzrostem populacji z jednej strony, a rozmiarem i zasobami terytorium jakie zamieszkują z drugiej strony. Ta równowaga musi być zgodna z Ŝywotnymi interesami narodu.

Mówiąc o zdrowej proporcji myślę o sytuacji, w której utrzymanie narodu jest zagwarantowane przez zasoby jego własnej ziemi i podziemi. KaŜda sytuacja, która nie spełnia tego warunku, jest chora, chociaŜ moŜe trwać przez wieki, a nawet przez tysiąc lat. Wcześniej czy później, ten brak proporcji z konieczności musi doprowadzić do upadku, a nawet zniszczenia rozwaŜanego narodu.

Tylko wystarczająco duŜa przestrzeń Ŝyciowa moŜe zapewnić niezaleŜne istnienie narodu.

Rozmiary ekspansji terytorialnej, koniecznej dla osiedlenia populacji narodowej nie moŜe być oceniana przez obecne naglące potrzeby ani nawet nie przez rozmiary produkcji rolnej w stosunku do liczby ludności. W pierwszym tomie tej ksiąŜki, rozwaŜając politykę sojuszy Niemiec przed wojną, wyjaśniłem juŜ Ŝe geometryczne rozmiary Państwa są waŜne nie tylko jako źródło Ŝywności i surowców, ale takŜe z punktu widzenia politycznego i wojskowego. Kiedy naród zapewni sobie moŜliwość utrzymania się przy uŜyciu zasobów terytorium narodowego, musi myśleć o tym, jak to terytorium moŜe być bronione. Bezpieczeństwo narodu zaleŜy od politycznej siły Państwa, a ta siła z kolei zaleŜy od moŜliwości wojskowych nieodłącznie związanych z połoŜeniem geograficznym.

Dlatego naród niemiecki moŜe zapewnić sobie przyszłość tylko jeśli stanie się światową potęgą. Przez prawie dwa tysiące lat obrona naszych interesów narodowych była sprawą historii świata, co moŜna zobaczyć w naszych mniej lub bardziej skutecznych działaniach na polu polityki zagranicznej. My sami byliśmy tego świadkami, zwaŜywszy, Ŝe gigantyczna walka toczona od 1914 do 1918 roku była tylko walką narodu niemieckiego o jego przetrwanie, i była ona prowadzona w taki sposób, Ŝe stała się znana w historii jako wojna światowa.

Kiedy Niemcy rozpoczęły tą walkę, sądzono, Ŝe są światową potęgą. Mówię, Ŝe tak sądzono, poniewaŜ w rzeczywistości tak nie było. W 1914 roku, gdyby proporcje pomiędzy ludnością Niemiec a obszarem terytorialnym były inne, Niemcy byłyby prawdziwą potęgą światową i jeśli pominiemy inne czynniki, wojna zakończyłaby się w sposób pomyślny dla nas.

Nie jest moim zadaniem ani moją intencją dyskutowanie tutaj, co by się zdarzyło, gdyby pewne warunki zostały spełnione. Czuję się jednak absolutnie uprawniony do pokaza-nia obecnych warunków takich, jakimi one są naprawdę, podkreślania tkwiących w nich słabości, aby przynajmniej w szeregach ruchu narodowosocjalistycznego kaŜdy mógł je zrozumieć.

Niemcy dzisiaj w ogóle nie są potęgą światową. Nawet gdyby udało się przezwycięŜyć naszą obecną słabość militarną, nadal nie byłoby podstaw do nazywania nas potęgą światową.

Jakie znaczenie moŜe mieć Państwo, w którym stosunek liczby ludności do obszaru terytorialnego jest tak nędzny, jak w obecnej Rzeszy Niemieckiej? W epoce, w której świat jest stopniowo dzielony pomiędzy Państwa, wśród których wiele obejmuje prawie całe kontynen-ty, nie moŜna mówić o potędze światowej w przypadku Państwa, którego terytorium ograniczone jest zaledwie do pięciuset tysięcy kilometrów kwadratowych.

Patrząc z czysto terytorialnego punktu widzenia, obszar Rzeszy Niemieckiej jest nieznaczący w porównaniu z innymi Państwami, które nazywane są potęgami światowymi. Anglia nie powinna być przytaczana jako argument sprzeciwiający się temu stwierdzeniu; po-359

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie niewaŜ Anglia jest w rzeczywistości wielką metropolią światowego Imperium Brytyjskiego, posiadającego prawie jedną czwartą powierzchni ziemi. Oprócz tego musimy wziąć pod uwagę Stany Zjednoczone jako jedno z kolosalnych Państw, a takŜe Rosję i Chiny. To są ogromne obszary, niektóre z nich są ponad dziesięć razy większe niŜ rozmiary terytorialne obecnej Rzeszy Niemieckiej. Francja takŜe musi być zaliczona do tych ogromnych Państw. Nie tylko dlatego, Ŝe ciągle zwiększa siłę swojej armii rekrutując kolorowych Ŝołnierzy spośród ludności jej gigantycznego imperium, ale takŜe dlatego, Ŝe Francja staje się rasowo coraz bardziej negroidalna, tak więc moŜna mówić o tworzeniu afrykańskiego państwa na ziemi europejskiej. Współczesna polityka kolonialna Francji nie moŜe być porównana z wcześniejszą polityką Niemiec. Jeśli Francja będzie się rozwijać w obecnie przyjętych kierunkach, i jeśli ten rozwój będzie kontynuowany przez następne trzysta lat, wszelkie ślady francuskiej krwi w końcu pogrąŜą się w stworzony euro-afrykańskim państwie Mulatów. Będzie to potęŜne i zwarte terytorium kolonialne rozciągające się od Renu do Kongo, zamieszkiwane przez gorszą rasę która rozwinęła się w powolnym, ale ciągłym procesie mieszania krwi.

Ten proces odróŜnia politykę kolonialną Francji od polityki stosowanej przez stare Niemcy.

Wcześniejsza niemiecka polityka kolonialna była prowadzona w sposób połowiczny, jak zresztą prawie wszystko wówczas. Nie zyskali rozszerzenia terytorium dla osiedlania Niemców, ani nie próbowali wzmocnić siły Rzeszy poprzez wcielanie czarnych Ŝołnierzy, co byłoby zbrodniczym przedsięwzięciem. Askaryjczycy w niemieckiej Wschodniej Afryce byli małym i niezdecydowanym krokiem na tej drodze; ale w rzeczywistości słuŜyli oni tylko obronie samej kolonii. Idea sprowadzania czarnych Ŝołnierzy na europejski teatr wojenny –

całkowicie poza praktyczną niemoŜliwością robienia tego w czasie wojny światowej – nigdy nie była podejmowana jako propozycja do wprowadzenia w sprzyjających okolicznościach; podczas gdy Francuzi wręcz przeciwnie, zawsze uwaŜali tą ideę za podstawową w ich działaniach kolonialnych.

Dlatego w dzisiejszym świecie istnieją Państwa nie tylko znacznie większe od Niemiec w czysto liczbowym wymiarze ich ludności, ale takŜe posiadają znacznie większe wsparcie dla ich siły politycznej. Proporcja pomiędzy wymiarami terytorialnymi Rzeszy Niemieckiej a liczbowym rozmiarem ich ludności nigdy nie był tak niekorzystny w porównaniu z innymi Państwami świata jak na początku naszej historii dwa tysiące lat temu i ponownie dzisiaj. W poprzednim punkcie byliśmy młodym narodem i szturmowaliśmy świat złoŜony z wielkich Państw, które chyliły się ku upadkowi, z których ostatnim gigantem był Rzym, do którego upadku przyczyniliśmy się. Dzisiaj znajdujemy się w świecie wielkich i potęŜnych Państw, wśród których znaczenie naszej Rzeszy ciągle coraz bardziej maleje.

Zawsze musimy stawiać czoła tej gorzkiej prawdzie z jasnymi i spokojnymi umysłami. Musimy studiować obszar i ludność Rzeszy Niemieckiej w stosunku do innych Państw i porównywać je w poszczególnych stuleciach. Wówczas dojdziemy do wniosku, o którym juŜ

mówiłem, Ŝe Niemcy nie są światową potęgą, niezaleŜnie od wielkości siły militarnej.

Nie ma proporcji pomiędzy naszą pozycją a innymi Państwami na świecie. I ten brak proporcji musi być przypisany faktowi, Ŝe nasza polityka zagraniczna nigdy nie miała określonego celu do osiągnięcia, a takŜe faktowi, Ŝe straciliśmy wszelki zdrowy instynkt samozachowawczy.

Jeśli historycy, którzy kiedyś w przyszłości napiszą historię naszego narodu, mają docenić poświęcenie ruchu narodowosocjalistycznego dla świętego obowiązku w słuŜbie naszego narodu, ten ruch musi uznać prawdę o naszej sytuacji w odniesieniu do reszty świata. Jakkolwiek ta prawda moŜe być bolesna, ruch musi z niej czerpać odwagę i poczucie praktycznej rzeczywistości w walce przeciwko bezcelowości i niekompetencji, jaką dotychczas wykazywał nasz naród w prowadzeniu polityki zagranicznej. Bez szacunku dla „tradycji”, bez Ŝadnych przyjętych z góry poglądów, ruch musi znaleźć odwagę do zorganizowania naszych sił

360

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie narodowych i ustawienia ich na drodze, która pozwoli im odejść od terytorialnych ograniczeń które są obecnie zmorą naszego Ŝycia narodowego, i zyskać dla nich nowe terytorium. W ten sposób ruch uratuje naród niemiecki przed groźbą zginięcia albo zniewolenia w słuŜbie jakiegoś innego narodu.

Nasz ruch musi dąŜyć do obalenia obecnych katastrofalnych proporcji pomiędzy naszą ludnością a obszarem naszego narodowego terytorium, uwaŜając terytorium narodowe za źródło naszego utrzymania i jako podstawę siły politycznej. Powinien teŜ walczyć o zniesienie kontrastu pomiędzy przeszłą historią a beznadziejnie bezsilną sytuacją, w jakiej znajdujemy się dzisiaj. Walcząc o to, musi mieć na uwadze fakt, Ŝe naleŜymy do najwyŜszego gatunku ludzkości na ziemi, Ŝe mamy odpowiednio wielki obowiązek, i Ŝe moŜemy wypełnić ten obowiązek tylko jeśli zainspirujemy naród niemiecki ideą rasową, aby zajmował się nie tylko hodowlą dobrych psów, koni i kotów, ale takŜe troszczył się o czystość ich własnej krwi.

* * *

Kiedy mówię o bezcelowości i nieefektywności dotychczasowej polityki zagranicznej Niemiec, dowód mojego stwierdzenia znajduje się w rzeczywistych niepowodzeniach tej polityki. Gdyby nasz naród był intelektualnie zacofany, albo gdyby brakowało mu odwagi, ostateczne wyniki jego wysiłków nie mogłyby być gorsze niŜ to, co widzimy dzisiaj. To, co zdarzyło się w ostatnich dekadach przed wojną, nie pozwala na Ŝadne iluzje w tym względzie; poniewaŜ nie moŜemy mierzyć siły Państwa jako takiego, ale tylko w porównaniu z innymi Państwami. Obecnie to porównanie pokazuje, Ŝe inne Państwa zwiększyły swoją siłę w stopniu, który nie tylko zrównał je z Niemcami, ale nawet okazał się większy; tak więc na przekór pozorom, w porównaniu z innymi Państwami Niemcy coraz bardziej podupadały w sile, aŜ w końcu róŜnica na niekorzyść Niemiec stała się duŜa. Tak, nawet w liczbie ludności pozostaliśmy daleko w tyle, i nadal tracimy dystans. ChociaŜ prawdą jest, Ŝe odwaga naszego narodu przewyŜszyła wszelkie inne narody świata i Ŝe wylał on więcej krwi niŜ jakikolwiek inny naród w obronie własnego istnienia, poraŜka wynikała z błędnego sposobu, w jaki ta odwaga została wykorzystana do praktycznych celów.

W związku z tym jeśli zbadamy łańcuch politycznych zmian, przez jakie przeszedł

nasz naród w trakcie ponad tysiąca lat, przywołując niezliczone walki i wojny i analizując je wszystkie w świetle efektów, jakie widzimy obecnie, musimy przyznać się, Ŝe z oceanu krwi wyrosły tylko trzy zjawiska, które musimy uwaŜać za trwałe owoce wydarzeń politycznych zdecydowanie zdeterminowanych przez naszą politykę zagraniczną: (1) Kolonizacja Wschodniej Marchii, która w większości była dziełem Bawarczyków.

(2) Podbicie i zasiedlenie terytorium na wschód od Elby.

(3) Organizacja Państwa brandenbursko-pruskiego, która była dziełem Hohenzollernów i stała się modelem dla krystalizacji nowej Rzeszy.

Pouczająca lekcja dla przyszłości.

Dwa pierwsze wielkie sukcesy naszej polityki zagranicznej okazały się być najtrwalsze. Bez nich nasz naród nie odgrywałby Ŝadnej roli we współczesnym świecie. Te osiągnięcia były pierwszymi i niestety jedynymi skutecznymi próbami ustanowienia harmonii pomiędzy naszą wzrastającą ludnością a terytorium, z którego czerpała ona środki do Ŝycia. I musimy uwaŜać za naprawdę fatalny zwyczaj, Ŝe nasi niemieccy historycy nigdy nie docenili właściwie tych ogromnych faktów, które miały tak wielkie znaczenie dla przyszłych pokoleń. W

przeciwieństwie do tego, pisali panegiryki o wielu innych rzeczach, fantastycznym bohaterstwie, niezliczonych przygodach i wojnach, nie rozumiejąc, Ŝe nie mają one Ŝadnego znaczenia dla głównej linii naszego rozwoju narodowego.

361

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie Trzecim wielkim sukcesem osiągniętym przez naszą działalność polityczną było ustanowienie Państwa pruskiego i rozwinięcie pewnej koncepcji Państwa z niego wyrastającej.

Temu samemu źródłu musimy przypisać organizację instynktu samozachowawczego i samo-obronnego w niemiecką armię, osiągnięcie, które odpowiadało nowoczesnemu światu. Przekształcenie idei samoobrony ze strony jednostki w obowiązek obrony narodu wywodzi się z Prus i nowej koncepcji państwa, jaką wprowadziły. Nie da się przecenić znaczenia tego procesu historycznego. Skłócony przez nadmierny indywidualizm naród niemiecki został zdyscyplinowany poprzez zorganizowanie pruskiej armii i w ten sposób odzyskał przynajmniej w pewnym stopniu zdolność do stworzenia społeczności narodowej, która w przypadku innych narodów wynikała z konstruktywnego popędu instynktu stadnego. W konsekwencji zniesienie obowiązkowej słuŜby wojskowej – co moŜe nie mieć znaczenia dla tuzinów innych narodów

– miało dla nas fatalne skutki. Dziesięć pokoleń Niemców pozostawionych bez korygującego i edukacyjnego wpływu szkolenia wojskowego i wystawionych na złe wpływy tarć i podziałów, których korzenie leŜą w ich krwi i pokazują swoją siłę takŜe w braku jedności światopo-glądowej – te dziesięć pokoleń wystarczyło, aby nasz naród utracił ostatnie pozostałości niezaleŜnego istnienia na tej ziemi.

Duch niemiecki mógł przyczynić się cywilizacji tylko poprzez jednostki Ŝyjące pod władzą innych narodów, i pochodzenie tych jednostek pozostaje nieznane. Pozostaną nawozem cywilizacji, dopóki ostatnie pozostałości krwi nordycko-aryjskiej nie zostaną zniekształ-cone albo się nie wyczerpią.

Jest niezwykłym faktem, Ŝe prawdziwe sukcesy polityczne osiągnięte przez nasz naród w ciągu tysiącletnich walk są lepiej doceniane i zrozumiane przez naszych przeciwników, niŜ

przez nas samych. Nawet dzisiaj odnosimy się z entuzjazmem do bohaterstwa, które okradło nasz naród z milionów najlepszych rasowo elementów i okazało się ostatecznie całkowicie bezowocne.

RóŜnica pomiędzy prawdziwymi sukcesami politycznymi osiągniętymi przez nasz naród w jego długiej historii, a błahymi celami, za które krew naszego narodu była przelewa-na, ma najwyŜsze znaczenie w określeniu naszej polityki teraz i w przyszłości.

My, Narodowi Socjaliści, nigdy nie moŜemy sobie pozwolić na dołączenie się do hur-rapatriotyzmu naszych współczesnych kół burŜuazyjnych. Byłoby dla nas śmiertelnym niebezpieczeństwem patrzeć na rozwój wydarzeń bezpośrednio przed wojną jako na precedens, który powinniśmy brać pod uwagę, nawet w najmniejszym stopniu, wybierając naszą własną drogę. Nie moŜemy uznawać Ŝadnych zobowiązań spoczywających na nas, które mają swoje historyczne korzenie w jakiejś części dziewiętnastego wieku. W przeciwieństwie do polityki tych, którzy reprezentują ten okres, musimy zająć stanowisko w polityce zagranicznej zgodne z przedstawionymi zasadami: mianowicie, koniecznością doprowadzenia do proporcjonalno-ści naszego obszaru terytorialnego i liczby naszej ludności. Z przeszłości moŜemy wyciągnąć tylko jedną lekcję. I cel, do jakiego musimy dąŜyć w naszym politycznym działaniu musi być podwójny: mianowicie (1) zyskiwanie terytoriów jako cel naszej polityki zagranicznej i (2) ustanowienie nowej i jednakowej podstawy jako cel naszej polityki wewnętrznej, zgodnie z naszą doktryną narodową.

* * *

Zajmę się pobieŜnie kwestią tego, w jakim stopniu nasze cele terytorialne są usprawiedliwione zgodnie z zasadami moralnymi i etycznymi. Jest to tym bardziej konieczne, Ŝe w naszych tak zwanych narodowych kołach, znajdują się wszelkie rodzaje nadskakujących pa-placzy próbujących przekonać naród niemiecki, Ŝe wielkim celem ich polityki zagranicznej powinno być naprawienie zła 1918 roku, podczas gdy w tym samym czasie uwaŜają za swój 362

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie obowiązek zapewniać cały świat o ich braterskim duchu i o sympatii narodu niemieckiego w stosunku do wszystkich innych narodów.

W związku z tym chciałbym poczynić następujące oświadczenie: Ŝądanie przywrócenia granic z 1914 roku jest jaskrawym politycznym absurdem brzemiennym w następstwa powodujące, Ŝe takie stwierdzenie wydaje się zbrodnią. Granice Rzeszy istniejące w 1914

roku były całkowicie nielogiczne, poniewaŜ nie były one tak naprawdę kompletne, w sensie zawarcia wszystkich członków narodu niemieckiego. Nie były teŜ rozsądne z punktu widzenia geograficznych potrzeb obrony wojskowej. Nie były one skutkiem politycznego planu, dobrze przemyślanego i przeprowadzonego. Były tymczasowymi granicami ustanowionymi w politycznej walce która nie została doprowadzona do końca; częściowo wynikały z przypadkowych okoliczności. MoŜna by wybrać inny, równie dobry, a w większości przypadków nawet lepszy rok niŜ 1914 i Ŝądać, aby celem naszej polityki zagranicznej było ponowne ustanowienie wówczas istniejących warunków. śądania, o których wspomniałem, są dość charakterystyczne dla naszych burŜuazyjnych rodaków, którzy w tych sprawach nie myślą o przyszłości politycznej. Oni Ŝyją tylko w przyszłości i tak naprawdę tylko w bezpośredniej przeszłości; jako Ŝe ich wspomnienia nie wychodzą poza nasze czasy. Prawo inercji przywiązuje ich do obecnego porządku rzeczy, prowadząc ich do sprzeciwiania się kaŜdej próbie zmian. Ich sprzeciw jednak nigdy nie przechodzi w Ŝadną aktywną obronę. To jest tylko pa-sywny upór. Tak więc musimy uwaŜać za całkiem naturalne, Ŝe polityczne horyzonty tych ludzi nie sięgają poza rok 1914. Deklarując, Ŝe celem ich politycznej aktywności jest przywrócenie ówczesnych granic, pomagają zasklepić szczeliny, które stają się wyraźne w lidze jaką nasi wrogowie sformowali przeciwko nam. Tylko na tym gruncie moŜemy wyjaśnić fakt, Ŝe osiem lat po światowym poŜarze, w którym wielu walczących aliantów miało aspiracje i cele częściowo sprzeczne ze sobą, koalicja zwycięzców pozostaje mniej więcej trwała.

KaŜde z tych Państw ze swej strony zyskało na upadku Niemiec. W strachu, który wszyscy czuli przed dowodem siły jaki daliśmy, wielkie potęgi utrzymywały wzajemną ciszę o ich indywidualnych uczuciach zazdrości i wrogości w stosunku do siebie. Czuli, Ŝe najlepszą gwarancją przeciwko odrodzeniu naszej siły w przyszłości będzie zniszczenie i podzielenie naszej Rzeszy tak dokładnie, jak to moŜliwe. Złe przekonania i strach przed siłą naszego narodu solidnie scementował razem członków tej ligi, nawet w obecnym momencie.

A nasze działania nie zmierzają do tego, aby zmienić ten stan rzeczy. Jako Ŝe nasza burŜuazja czyni celem politycznego programu Niemiec przywrócenie granic z 1914 roku, kaŜdy członek koalicji wrogów który inaczej mógłby chcieć się od niej oderwać trwa przy niej ze strachu, Ŝe moŜe zostać przez nas zaatakowany jeśli się odizoluje i w ten sposób nie otrzyma wsparcia sojuszników. KaŜde pojedyncze Państwo czuje się zagroŜone poprzez ten program. A program jest absurdalny, z dwóch następujących powodów: (1) Nie ma moŜliwości wyrwania go z mrocznej atmosfery politycznych wieczorów i przekształcenia go w rzeczywistość.

(2) Nawet gdyby moŜna było go wprowadzić w praktyce, efekt byłby tak Ŝałosny, Ŝe na litość boską, nie byłoby warto ponownie ryzykować krwi naszego narodu w takim ce-lu.

Nie ma Ŝadnej wątpliwości, Ŝe tylko poprzez rozlew krwi moglibyśmy osiągnąć przywrócenie granic z 1914 roku. Trzeba być naiwnym jak dziecko, Ŝeby wierzyć, Ŝe rewizja Traktatu Wersalskiego moŜe zostać osiągnięta pośrednimi sposobami poprzez błaganie o łaskę zwycięzców; nie biorąc pod uwagę faktu, Ŝe do tego potrzebowalibyśmy kogoś, kto ma charakter Talleyranda, a nie ma Talleyranda wśród nas. Połowa naszych polityków to zręczni kombinatorzy, którzy nie mają charakteru i są wrogo nastawieni wobec uczuć naszego narodu, podczas gdy druga połowa składa się z pełnych najlepszych intencji, nieszkodliwych i 363

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie uprzedzająco grzecznych niekompetentnych ludzi. Świat zmienił się od czasów Kongresu Wiedeńskiego. JuŜ nie ksiąŜęta ani ich kurtyzany walczą i targują się o granice państw, ale nieubłagany międzynarodowy śyd, który walczy o panowanie nad narodami. Tylko przy uŜyciu miecza naród moŜe oderwać te szpony od swojego gardła. Tylko kiedy uczucia narodowe zostaną zorganizowane i skoncentrowane w efektywną siłę, mogą przeciwstawić się tej międzynarodowej zmorze, która dąŜy do zniewolenia narodów. Ale ta droga jest i zawsze będzie naznaczona rozlewem krwi.

Jeśli przekonamy się, Ŝe przyszłość Niemiec wymaga poświęcenia, w takiej lub innej formie, musimy odłoŜyć na bok względy rozwagi politycznej i poświęcić się całkowicie walce o przyszłość, która będzie wartościowa dla naszego kraju.

Dla przyszłości narodu niemieckiego granice z 1914 roku nie mają znaczenia. Nie słuŜyły naszej obronie w przeszłości, nie oferują Ŝadnej gwarancji obrony w przyszłości. W

tych granicach naród niemiecki nie moŜe utrzymać się razem jako zwarta jedność, ani nie moŜe zapewnić sobie ich utrzymania. Z wojskowego punktu widzenia nie są one korzystne, a nawet powodują niepokój. Dopóki będziemy związani takimi granicami, nie będziemy w stanie poprawić naszej pozycji w stosunku do innych potęg światowych, albo raczej w stosunku do prawdziwych potęg światowych. Nie zmniejszymy terytorialnych rozbieŜności pomiędzy nami a Wielką Brytanią, ani nie osiągniemy znaczenia Stanów Zjednoczonych. Nie będziemy w stanie zasadniczo zmniejszyć znaczenia Francji w polityce światowej.

Jedna rzecz jest pewna: próba przywrócenia granic z 1914 roku, nawet jeśli okazałaby się skuteczna, wymagałaby tak wielkiego przelewu krwi ze strony naszego narodu, Ŝe niemoŜliwe byłoby w przyszłości Ŝadne poświęcenie dla zastosowania środków koniecznych dla zapewnienia przyszłego istnienia narodu. Wręcz przeciwnie, odurzeni tak powierzchownym sukcesem odrzucilibyśmy dalsze cele, tym bardziej Ŝe nasz tak zwany „honor narodowy” wy-dawałby się odzyskany i otwarłyby się nowe moŜliwości, przynajmniej na jakiś czas, dla naszego rozwoju handlowego.

Przeciwko temu wszystkiemu my, Narodowi Socjaliści, musimy mocno trzymać się celu, jaki wyznaczyliśmy dla naszej polityki zagranicznej; mianowicie, zapewnieniu dla narodu niemieckiego obszaru terytorialnego koniecznego dla jego istnienia na tej ziemi. Ponowny rozlew krwi naszego narodu moŜe być uprawniony w oczach Boga i naszych niemieckich potomków tylko jeśli będzie on słuŜył zabezpieczeniu tego celu. W oczach Boga, poniewaŜ

zostajemy wysłani na ten świat aby walczyć o nasz codzienny chleb, jako istoty którym nic nie jest dane i które muszą zdobyć i utrzymać ich pozycję jako panów ziemi tylko poprzez ich własną inteligencję i odwagę. Usprawiedliwienie to musi być dokonane takŜe wobec naszych niemieckich potomków, jako Ŝe kaŜdy przelewający swoją krew gwarantuje Ŝycie tysiąca innych w przyszłości. Terytorium, na którym pewnego dnia nasi niemieccy chłopi będą mogli sprowadzić i Ŝywić swoich silnych synów, usprawiedliwia przelewanie krwi synów chłopów dzisiaj. I męŜowie stanu, którzy zaŜądają tego poświęcenia, mogą być prześladowani przez ludzi im współczesnych, ale potomność rozgrzeszy ich ze wszelkiej winy za Ŝądanie tej ofiary od narodu.

Tutaj muszą jak najostrzej zaprotestować przeciwko tym narodowym gryzipiórkom, którzy mają pretensje, Ŝe takie rozszerzenie terytorium byłoby „naruszeniem świętych praw człowieka” i zgodnie z tym wylewają swoją literacką bazgraninę przeciwko temu. Nigdy nie wiadomo, jakie ukryte siły stoją za działaniami tych ludzi. Ale pewne jest, Ŝe zamieszanie, jakie powodują, słuŜy naszym wrogom w grze przeciwko naszemu narodowi i zgadza się z ich Ŝyczeniami. Przyjmując taką postawę ci ludzie przyczyniają się zbrodniczo do osłabiania od środka i niszczenia woli naszego narodu działającego na rzecz własnych Ŝywotnych interesów jedynymi skutecznymi środkami, które mogą być uŜyte w tym celu. śaden naród na ziemi nie posiada metra kwadratowego ziemi z nakazu wyŜszej Woli i dzięki wyŜszemu Prawu.

Granice Niemiec są wynikiem przypadku, i są tylko tymczasowymi granicami, ustanowiony-364

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie mi w wyniku politycznych walk jakie miały miejsce w róŜnych czasach. To samo odnosi się do granic, jakie wyznaczają terytoria na których Ŝyją inne narody. I tak jak tylko imbecyl mo-Ŝe patrzeć na fizyczną geografię świata jako na stałą i niezmienną – podczas gdy w rzeczywistości przedstawia ona pewien etap w danej epoce ewolucyjnej dzięki ogromnym siłom Natury i moŜe być jutro zmieniona przez jeszcze potęŜniejsze siły zniszczenia i zmiany – tak samo w Ŝyciu narodów granice konieczne dla ich utrzymania będą się zmieniać.

Granice państwowe zostały ustanowione przez ludzi i mogą zostać zmienione przez ludzi.

Fakt, Ŝe naród zdobył ogromny obszar terytorialny nie jest powodem, dla którego ma on ciągle utrzymywać to terytorium. NajwyŜej posiadanie takiego terytorium jest dowodem siły zdobywcy i słabości tych, którzy się mu poddali. I tylko ta siła daje prawo posiadania.

Jeśli naród niemiecki zostanie uwięziony na obszarze terytorialnym nie do przyjęcia i z tego powodu stanie twarzą w twarz z nędzną przyszłością, nie jest to wyrok Losu, i odmowa zaakceptowania takiej sytuacji absolutnie nie jest złamaniem praw Losu. Nie ma WyŜszej Siły która obiecała większe terytoria dla narodów innych niŜ Niemcy, nie moŜe zatem być obwi-niona za niesprawiedliwy podział ziemi. Ziemia, na której teraz Ŝyjemy, nie była darem Niebios dla naszych przodków. Musieli ją zdobyć ryzykując własnym Ŝyciem. Tak samo w przyszłości nasz naród nie otrzyma terytorium, a tym samym środków do Ŝycia, jako prezentu od jakiegoś innego narodu, ale będzie musiał zdobyć go siłą triumfującego miecza.

Dzisiaj wszyscy jesteśmy przekonani o konieczności uregulowania naszej sytuacji w odniesieniu do Francji, ale nasz sukces będzie nieskuteczny w szerszym sensie jeśli ogólne cele naszej polityki zagranicznej zatrzymają się na tym. MoŜe on mieć znaczenie dla nas tylko wtedy, gdy będzie słuŜył nam dla ochrony naszej flanki w walce o rozszerzenie terytorium, która jest konieczna dla istnienia naszego narodu w Europie. Zdobycze kolonialne nie rozwią-Ŝą tej kwestii. MoŜe być ona rozwiązana tylko poprzez zdobycie dla naszego narodu terytorium, które rozszerzy obszar naszej ojczyzny i w ten sposób nie tylko utrzyma nowych osad-ników w najściślejszym związku z ich krajem, ale zagwarantuje temu zespołowi terytorialne-mu korzyści wynikające z faktu, Ŝe rozszerzony na większym terytorium naród pozostaje zjednoczony politycznie.

Ruch narodowy nie moŜe być orędownikiem innych narodów, ale rzecznikiem własnego narodu. Inaczej będzie czymś zbędnym, i przede wszystkim nie będzie miał prawa protestować przeciwko działaniom w przeszłości; poniewaŜ będzie on powtarzał działania z przeszłości. Polityka starych Niemiec cierpiała z powodu błędnego podporządkowania względom dynastycznym. Nowa polityka Niemiec nie moŜe kierować się sentymentalnością kosmopolitycznego patriotyzmu. Przede wszystkim, nie moŜemy tworzyć policji dla słynnych

„biednych małych narodów”, ale musimy być Ŝołnierzami narodu niemieckiego.

My, Narodowi Socjaliści, musimy pójść dalej. Prawo do terytorium moŜe się stać obowiązkiem, kiedy wielkiemu narodowi grozi upadek, jeśli jego terytorium nie zostanie poszerzone. I jest to prawdziwe zwłaszcza wtedy, kiedy tym narodem nie jest jakaś mała grupka czarnych ludzi, ale germańska matka wszelkiego Ŝycia, która nadała kulturalny kształt współczesnemu światu. Niemcy albo staną się światową potęgą, albo w ogóle przestaną istnieć. Ale aby stać się światową potęgą, potrzebne jest odpowiednio duŜe terytorium, które da nam niezbędne znaczenie i zapewni egzystencję naszych obywateli.

* * *

Dlatego my, Narodowi Socjaliści, celowo narysowaliśmy linię oddzielającą kierunek działania przedwojennych Niemiec w polityce zagranicznej. Zakończyliśmy ciągły marsz Niemiec na południe i zachód Europy i zwróciliśmy swoje oczy na tereny wschodnie. Zakoń-365

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie czyliśmy kolonialną i handlową politykę czasów przedwojennych i przeszliśmy do terytorialnej polityki przyszłości.

Ale kiedy mówimy o nowych terytoriach w dzisiejszej Europie, musimy myśleć przede wszystkim o Rosji i graniczących z nią Państwach jej podporządkowanych.

Przeznaczenie wydaje się wskazywać nam drogę. Oddając Rosję bolszewizmowi, Los obrabował naród rosyjski z klasy inteligentów, którzy kiedyś stworzyli Rosję i byli gwarancją jej istnienia. Państwo rosyjskie nie zostało zorganizowane przez konstruktywny talent polityczny elementu słowiańskiego w Rosji, ale było wspaniałym przykładem zdolności tworzenia państwa posiadanej przez germański element w rasie o niŜszej wartości. W ten sposób stworzono wiele potęŜnych imperiów na całym świecie. Nieraz gorsze rasy z germańskimi organizatorami i przywódcami stawały się ogromnymi Państwami i istniały, dopóki pozostawało rasowe jądro, które pierwotnie stworzyło kaŜde z tych Państw. Przez stulecia Rosja zawdzięczała swoje istnienie jako Państwo germańskiemu jądru jej klasy rządzącej. Ale to jądro teraz zostało prawie całkowicie zniszczone. śyd zajął jego miejsce. Podobnie jak Rosjanie nie mogą zrzucić Ŝydowskiego jarzma własnymi siłami, tak samo śyd nie będzie w stanie długo utrzymywać istnienia tego ogromnego Państwa. On sam w Ŝadnym wypadku nie jest elementem organizującym, ale raczej rozkładającym. To ogromne wschodnie imperium dojrzało do upadku. Koniec Ŝydowskiej dominacji w Rosji będzie takŜe końcem Rosji jako Państwa. Zostaliśmy wybrani przez Los na świadków katastrofy, która będzie najsilniejszym potwierdzeniem nacjonalistycznej teorii rasowej.

Ale naszym zadaniem i misją ruchu narodowosocjalistycznego jest rozwinięcie w naszym narodzie politycznej mentalności, która umoŜliwi im zrozumienie, Ŝe celem jaki musimy sobie stawiać do wypełnienia w przyszłości nie moŜe być dziko entuzjastyczne pójście w ślady Aleksandra Wielkiego, ale cięŜka praca przy niemieckim pługu, dla którego ziemię zapewni niemiecki miecz.

* * *

To, Ŝe śyd będzie deklarował zawziętą wrogość wobec takiej polityki, jest całkowicie naturalne. śydzi wiedzą lepiej od innych, co musi oznaczać przyjęcie takiej linii działania dla ich przyszłości. Tylko ten fakt powinien wystarczyć aby przekonań wszystkich prawdziwych nacjonalistów, Ŝe nowa orientacja jest właściwa i słuszna. Ale niestety jest wręcz przeciwnie.

Nie tylko wśród członków Niemieckiej Partii Narodowej, ale takŜe w czysto nacjonalistycznych kręgach podnosi się gwałtowny sprzeciw wobec tej polityki wschodniej. I w związku z tym sprzeciwem, jak zwykle w takich przypadkach, odwołuje się do autorytetu wielkich nazwisk. Duch Bismarcka jest przywoływany w obronie polityki która jest tak samo głupia, jak niewykonalna, i jest w najwyŜszym stopniu szkodliwa dla interesów narodu niemieckiego.

Mówią, Ŝe Bismarck przywiązywał wielkie znaczenie do dobrych stosunków z Rosją. W

pewnym sensie, to jest prawda. Ale całkowicie zapominają dodać, Ŝe równie wielkie znaczenie przywiązywał on do dobrych stosunków na przykład z Włochami. Herr von Bismarck zawarł kiedyś sojusz z Włochami, aby móc łatwiej wyrównać rachunki z Austrią. Dlaczego ta polityka nie jest dzisiaj popierana? Odpowiedzą, Ŝe dzisiejsze Włochy to nie to samo, co tamte Włochy. Dobrze. Ale jeśli tak, szanowni panowie, pozwólcie mi przypomnieć wam, Ŝe dzisiejsza Rosja nie jest tą samą Rosją co wtedy. Bismarck nigdy nie prowadził polityki, która wiązałaby go we wszelkich okolicznościach i musiałaby być przestrzegana dla zasady. Zbyt dobrze umiał wykorzystywać moment, aby obciąŜać się takimi zobowiązaniami. Dlatego, nie powinno się pytać co Bismarck zrobił wtedy, ale raczej co zrobiłby dzisiaj. I bardzo łatwo odpowiedzieć na to pytanie. Jego polityczna roztropność nigdy nie pozwoliłaby mu na związanie się z Państwem, które jest skazane na zniknięcie.

366

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie Co więcej, Bismarck patrzył na politykę kolonialną i handlową tamtych czasów z mie-szanymi uczuciami, poniewaŜ najbardziej pragnął zapewnienia najlepszych moŜliwości dla wewnętrznego wzmocnienia systemu państwowego, który sam stworzył. To był jedyny powód, dla którego przyjął rosyjską obronę na tyłach, aby mieć wolną rękę do działań na Zachodzie. Ale to, co wtedy było korzystne dla Niemiec, teraz byłoby szkodliwe.

JuŜ w latach 1920-21, kiedy młody ruch zaczął powoli pokazywać się na politycznym horyzoncie i ruchy dla wyzwolenia narodu niemieckiego były formowane tu i tam, z róŜnych kierunków nadchodziły propozycje stworzenia związków z ruchami wyzwoleńczymi w innych krajach. To było zgodne z planami „Ligi Zniewolonych Narodów”, która była reklamo-wana w wielu miejscach i składała się przede wszystkim z przedstawicieli państw bałkań-skich, a takŜe Egiptu i Indii. Zawsze wywierali oni na mnie wraŜenie szarlatanów i chwali-pięt, którzy nie mają Ŝadnego prawdziwego poparcia. Jednak wielu Niemców, zwłaszcza w obozie narodowym, zostało oszukanych przez tych napuszonych kłamców, i wierzyli, Ŝe w osobie jakiegoś wędrownego indyjskiego czy egipskiego studenta znajdują „przedstawiciela”

Indii czy Egiptu. Nie zdawali sobie sprawy, Ŝe w większości przypadków rozmawiali z osobami, które nie miały Ŝadnego poparcia, nikt nie udzielał im upowaŜnienia do zawarcia jakiegokolwiek porozumienia; tak więc praktyczne rezultaty wszelkich negocjacji z takimi jednostkami były ujemne, jako Ŝe czas na nich spędzony był całkowicie stracony. Nie tylko dlatego, Ŝe miałem coś lepszego do roboty niŜ tracić tygodnie na takie jałowe „dyskusje”, ale takŜe dlatego, Ŝe wierzyłem, Ŝe nawet jeśli rozmawialiby z prawdziwymi przedstawicielami, cała sprawa musiałaby się okazać bezowocna, jeśli nie szkodliwa.

W czasach pokoju było wystarczająco Ŝałosne, Ŝe polityka sojuszy, poniewaŜ nie miała Ŝadnych aktywnych i agresywnych celów, okazała się być obronnym stowarzyszeniem sta-roświeckich Państw, które zostały wysłane na emeryturę przez historię świata. Sojusz z Austrią, jak równieŜ z Turcją, nie był powodem do radości. Podczas gdy wielkie wojskowo i przemysłowo Państwa świata połączyły się w celu aktywnej agresji, kilka starych i rozkłada-jących się Państw zebrało się razem i ten zbiór staroci podjął próbę zmierzenia się z aktywną koalicją światową. Niemcy musiały drogo zapłacić za taką błędną politykę zagraniczną, ale niewystarczająco drogo, aby powstrzymać naszych niepoprawnych wizjonerów przez ponownym popełnieniem tego samego błędu. Próba umoŜliwienia rozbrojenia wszechpotęŜnych zwycięskich Państw poprzez „Ligę Zniewolonych Państw” jest nie tylko śmieszna, ale katastrofalna. Jest katastrofalna, poniewaŜ w ten sposób naród niemiecki po raz kolejny odrywa się od realnych moŜliwości i porzuca je w imię bezowocnych nadziei i złudzeń. W rzeczywistości dzisiejszy Niemiec jest jak tonący człowiek, który chwyta się kaŜdej słomki, która płynie obok niego. I moŜna znaleźć takŜe ludzi wysoko wykształconych, którzy tak robią.

Gdziekolwiek pojawia się jakiś błędny ognik fantastycznej nadziei, ci ludzie natychmiast zaczynają za nim gonić. Niech to będzie Liga Zniewolonych Narodów, Liga Narodów, albo jakiś inny fantastyczny wynalazek, zawsze znajdą się tysiące naiwnych dusz, które w to uwierzą.

Dobrze pamiętam dziecinne i niezrozumiałe nadzieje, jakie nagle podniosły się w kręgach narodowych w latach 1920-21, Ŝe Anglia zbliŜa się do upadku w Indiach. Kilku azjatyc-kich szarlatanów, którzy przedstawiali się jako „orędownicy wolności Indii”, zaczęli podró-Ŝować po Europie i udało im się wpoić całkiem rozsądnym ludziom pogląd, Ŝe Imperium Brytyjskie, którego główny punkt znajduje się w Indiach, zbliŜa się tam do upadku. Nigdy nie zrozumieli, Ŝe ich własne Ŝyczenie było ojcem wszystkich tych idei. Nie zatrzymali się, aby pomyśleć, jak absurdalne były te Ŝyczenia. Jako Ŝe oczekiwali końca Imperium Brytyjskiego i potęgi Anglii po upadku ich dominacji nad Indiami, sami przyznawali, Ŝe Indie miały wielkie znaczenie dla Anglii.

Najprawdopodobniej głębokie tajemnice tego najwaŜniejszego problemu musiały być znane nie tylko niemieckim narodowym prorokom, ale takŜe tym, którzy mieli w swoich rę-367

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie kach ster brytyjskiej historii. Jest całkowicie infantylne przypuszczać, Ŝe sama Anglia nie doceniała odpowiednio znaczenia Indii dla Imperium Brytyjskiego. I jest to dowód, Ŝe nie nauczyli się niczego z wojny światowej i Ŝe całkowicie źle zrozumieli albo nie wiedzieli niczego o anglosaksońskiej determinacji, kiedy wyobraŜali sobie Ŝe Anglia moŜe stracić Indie bez wcześniejszego uŜycia wszelkiej dostępnej energii w walce o ich utrzymanie. Co więcej, pokazuje to, jak całkowita jest w Niemczech ignorancja co do sposobu, w jaki duch Anglii przenika i zarządza jej Imperium. Anglia nigdy nie straci Indii, dopóki nie zgodzi się na rasową dezorganizację w maszynerii administracyjnej (co obecnie całkowicie nie ulega kwestii w Indiach) albo dopóki nie zostanie pokonana przez miecz jakiegoś potęŜnego wroga. Ale powstania Hindusów nigdy tego nie spowodują. My, Niemcy, mamy wystarczające doświadczenie Ŝeby wiedzieć, jak trudno jest zmusić do czegoś Anglię. I oprócz tego wszystkiego, ja jako Niemiec znacznie bardziej wolę widzieć Indie pod brytyjską dominacją niŜ jakąkolwiek inną.

Nadzieje na wielkie powstanie w Egipcie były tak samo chimeryczne. „Święta wojna”

moŜe dawać przyjemne złudzenie naszym niemieckim głupkom, Ŝe inni są gotowi przelewać za nich krew. Rzeczywiście, te tchórzliwe spekulacje prawie zawsze są źródłem takich nadziei. Ale w rzeczywistości to złudzenie zostanie szybko doprowadzone do końca pod gradem bomb i kul kilku kompanii brytyjskich karabinów maszynowych.

Koalicja kalek nie moŜe zaatakować potęŜnego Państwa które jest zdecydowane w razie potrzeby walczyć do ostatniej kropli krwi o podtrzymanie swojego istnienia. Ja, jako nacjonalista który docenia wartość rasowej bazy ludzkości, muszę uznać rasową niŜszość tak zwanych „Zniewolonych Narodów”, i samo to wystarczy aby powstrzymać mnie przed łączeniem losu mojego narodu z losem tych niŜszych ras.

Dzisiaj musimy przyjąć taką samą postawę takŜe wobec Rosji. Dzisiejsza Rosja, pozbawiona germańskiej klasy rządzącej, nie jest moŜliwym sojusznikiem w walce o wolność Niemiec, całkowicie odkładając na bok wewnętrzne plany jej nowych władców. Z czysto wojskowego punktu widzenia, rosyjsko-niemiecka koalicja wydająca wojnę Zachodniej Europie, i prawdopodobnie całemu światu z tego powodu, byłaby dla nas katastrofą. Walka musiałaby się toczyć nie na terytorium Rosji, ale Niemiec, a Niemcy nie byłyby w stanie otrzymać od Rosji najmniejszego efektywnego wsparcia. Środki, jakimi dysponuje obecna Rzesza Niemiecka są tak Ŝałosne i nieadekwatne do rozpoczęcia wojny Ŝe niemoŜliwa byłoby obrona naszych granic przeciwko Zachodniej Europie, w tym takŜe Anglii. Okręgi przemysłowe Niemiec musiałyby zostać porzucone bez obrony na skoncentrowany atak naszych wrogów.

NaleŜy dodać, Ŝe między Niemcami i Rosją znajduje się Polska, całkowicie w rękach Francji.

Jeśli Niemcy i Rosja razem wydadzą wojnę Zachodniej Europie, Rosja będzie musiała pokonać Polskę zanim pierwszy rosyjski Ŝołnierz będzie mógł dotrzeć na niemiecki front. Ale to nie jest problem tyle Ŝołnierzy, co sprzętu technicznego. W tym względzie powtórzyłaby się sytuacja z wojny światowej, ale w jeszcze straszliwszy sposób. Wtedy przemysł niemiecki musiał pomagać naszym wspaniałym sojusznikom, i z technicznej strony Niemcy musiały prowadzić wojnę prawie całkowicie samotnie. W tej nowej hipotetycznej wojnie Rosja jako czynnik techniczny nie liczyłaby się w ogóle. Nie mielibyśmy praktycznie niczego aby oprzeć się ogólnej motoryzacji świata, która w następnej wojnie objawi się w przytłaczającej i decydującej formie. Na tym waŜnym polu Niemcy są nie tylko haniebnie opóźnione, ale musiałyby takŜe swoimi szczupłymi zasobami wzmacniać Rosję, która obecnie nie posiada ani jednej fabryki zdolnej do wyprodukowania zmotoryzowanego wozu bojowego. W takich warunkach zakładany nadchodzący konflikt stałby się czystą rzeźnią. Młodzi Niemcy musieliby przelać więcej krwi niŜ nawet na wojnie światowej; jak zwykle, honor walki spocząłby wyłącznie na nas, a efektem byłaby nieuchronna katastrofa. Ale nawet gdyby stał się cud i ta wojna nie zakończyłaby się całkowitym zniszczeniem Niemiec, ostateczny wynik byłby taki, Ŝe naród 368

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie niemiecki wykrwawiłby się, i otoczony przez wielkie Państwa militarne, w Ŝaden sposób nie poprawiłby swojej sytuacji.

Bezcelowe jest sprzeciwianie się tutaj, Ŝe w przypadku sojuszu z Rosją nie powinniśmy myśleć o natychmiastowej wojnie albo Ŝe powinniśmy mieć środki dla przeprowadzenia gruntownych przygotowań do wojny. Nie. Sojusz, który nie ma na celu wydania wojny, nie ma znaczenia ani wartości. Nawet jeśli w momencie zawierania sojuszu perspektywa wojny jest odległa, rozwój sytuacji w kierunku wojny jest najwaŜniejszym powodem zawierania sojuszu. Nie ma co myśleć, Ŝe inne potęgi dałyby się zwieść co do celu takiego sojuszu. Rosyjsko-niemiecka koalicja albo pozostałaby na papierze – a wówczas nie miałaby dla nas znaczenia – albo litera traktatu byłaby wprowadzana otwarcie w praktyce, a wówczas reszta świata zostałaby ostrzeŜona. Byłoby dziecinne myśleć, Ŝe w takich okolicznościach Anglia i Francja czekałyby dziesięć lat, aby dać rosyjsko-niemieckiemu sojuszowi czas na ukończenie technicznych przygotowań. Nie. Natychmiast rozpoczęłaby się burza nad Niemcami.

Fakt zawarcia sojuszu z Rosją byłby sygnałem do nowej wojny. A jej wynikiem byłby koniec Niemiec.

Do tych rozwaŜań naleŜy dodać co następuje:

(1) Ci, którzy obecnie sprawują władzę w Rosji, nie mają zamiaru tworzyć honorowego sojuszu ani pozostać mu wiernym.

Nigdy nie wolno zapominać, Ŝe obecni władcy Rosji są splamionymi krwią kryminali-stami, mętami ludzkości, które dzięki sprzyjającym okolicznościom przejęły władzę nad wielkim Państwem, poniŜyły i zlikwidowały miliony wykształconych ludzi z czystej chęci rozlewu krwi, i Ŝe przez prawie dziesięć lat rządziły w sposób tak straszliwie tyrański, jak nigdy przedtem. Nie wolno zapominać, Ŝe ci władcy naleŜą do ludzi, w których najbardziej bestialskie okrucieństwo połączone jest ze zdolnością do przebiegłego kłamstwa i wiarą, Ŝe dzisiaj bardziej niŜ kiedykolwiek są powołani do narzucenia swojego krwawego despotyzmu reszcie świata. Nie wolno zapominać, Ŝe międzynarodowy śyd, który dzisiaj jest absolutnym władcą Rosji, nie uwaŜa Niemcy za sojusznika, ale za Państwo skazane na taką samą zagładę jak Rosja. Nie zawiera się sojuszu z partnerem, którego jedynym celem jest zniszczenie swojego partnera. Przede wszystkim, nie wchodzi się w sojusze z ludźmi, dla których Ŝaden traktat nie jest święty; poniewaŜ nie chodzą oni po tej ziemi jako ludzie honorowi i uczciwi, ale jako przedstawiciele kłamstwa i oszustwa, złodziejstwa i rabunku. Człowiek, który myśli, Ŝe moŜe wejść w sojusz z takimi pasoŜytami jest jak drzewo, które wierzy, Ŝe moŜe stworzyć korzystny układ z otaczającym go bluszczem.

(2) ZagroŜenie, któremu uległa Rosja, ciągle wisi nad Niemcami. Tylko burŜuazyjny głupek moŜe sobie wyobrazić, Ŝe bolszewizm moŜe być oswojony. W swoim powierzchownym sposobie myślenia nie podejrzewa, Ŝe ma do czynienia ze zjawiskiem wynikającym z popędu krwi: mianowicie, aspiracji śydów do panowania nad światem. Ta aspiracja jest tak samo naturalna, jak dąŜenie Anglosasów do zajmowania tronów na całym świecie. I tak jak Anglosasi wybierają własne drogi osiągania tego celu i walczą charakterystycznymi broniami, tak samo robi śyd. śyd wgryza się w ciało narodu i przewierca go wewnątrz. Walczy przy pomocy kłamstw i kalumni, trujących zakaŜeń i dezintegracji, aŜ zrujnuje znienawidzonego przeciwnika. W rosyjskim bolszewizmie powinniśmy widzieć podjętą przez śyda w dwudzie-stym wieku próbę zapewnienia sobie dominacji nad światem. W innych epokach pracował w tym samym celu ale innymi, chociaŜ w istocie podobnymi, środkami. Rodzaj wysiłku podejmowany przez śyda wynika z najgłębszych korzeni jego natury. Ludzie nie wyrzekają się sami z siebie moŜliwości zwiększenia kapitału i władzy. Tylko zewnętrzne czynniki albo niemoc starcza mogą zmusić ich do wyrzeknięcia się tego pragnienia. W ten sam sposób śyd nigdy spontanicznie nie zaprzestanie marszu ku światowej dyktaturze ani nie pohamuje swoich pragnień. MoŜe być sprowadzony z tej drogi tylko poprzez siły zewnętrzne wobec niego, poniewaŜ jego instynkt światowej dominacji umrze tylko razem z nim. Niemoc narodów i ich 369

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie wymarcie poprzez starość ma miejsce tylko wtedy, kiedy ich krew nie jest juŜ czysta. A śydzi zachowują czystość swojej krwi lepiej niŜ jakikolwiek inny naród na świecie. Dlatego śyd idzie przeznaczoną sobie drogą, dopóki nie sprzeciwi mu się siła wyŜsza od niego. Wtedy ma miejsce desperacka walka o to, aby wysłać z powrotem do Lucyfera tego, kto chciałby atakować niebo.

Dzisiejsze Niemcy są następnym polem bitwy dla rosyjskiego bolszewizmu. Konieczna jest cała siła świeŜej idei aby ponownie podnieść nasz naród, uratować go ze splotów międzynarodowego węŜa i zatrzymać proces skaŜenia, który ma miejsce w wewnętrznej strukturze naszej krwi; tak aby siły naszego narodu, raz uwolnione, mogły zostać uŜyte dla zabezpieczenia naszej narodowości i zapobiegły powtórzeniu się niedawnej katastrofy nawet w dalekiej przyszłości. Jeśli taki cel sobie wyznaczymy, głupotą będzie sprzymierzać się z krajem, którego władcy są śmiertelnymi wrogami naszej przyszłości. Jak moŜemy uwolnić nasz naród z tego trującego uścisku, jeśli sami akceptujemy ten uścisk? Jak moŜemy uczyć niemieckiego robotnika, Ŝe bolszewizm jest haniebną zbrodnią przeciwko ludzkości, jeśli sprzymierzymy się z tą piekielną potwornością i uznamy jej istnienie za uprawnione? Jak będziemy mogli potępiać członków szerokich mas, sympatyzujących z pewnym światopoglądem jeśli władcy naszego Państwa wybiorą przedstawicieli tego światopoglądu na swoich sojuszników? Walka Ŝydowskiej bolszewizacji świata wymaga określenia naszego stanowiska wobec Związku Radzieckiego. Nie moŜemy zwalczać Diabła Belzebubem. Jeśli dzisiaj koła narodowe opowiadają się za ideą sojuszu z bolszewizmem, pozwólmy im rozejrzeć się w Niemczech i niech zobaczą, z której strony otrzymują poparcie. Czy ci narodowcy wierzą, Ŝe polityka rekomen-dowana i oklaskiwana przez marksistowską międzynarodową prasę moŜe być korzystna dla narodu niemieckiego? Od kiedy śyd działa jako nosiciel tarczy dla walecznego nacjonalisty?

MoŜna uczynić specjalny wyrzut wobec polityki sojuszy starej Rzeszy Niemieckiej, Ŝe psuła ona stosunki ze wszystkimi innymi poprzez ciągłe gwałtowne zmiany w tą i tamtą stronę i Ŝe jej słabością była chęć utrzymania pokoju światowego za wszelką cenę. Ale nie moŜna jej zarzucić, Ŝe nie utrzymywała dobrych stosunków z Rosją.

Szczerze przyznaję, Ŝe przed wojną myślałem, Ŝe byłoby lepiej gdyby Niemcy porzu-ciły bezsensowną politykę kolonialną i morską i dołączyły się do Anglii w sojuszu przeciwko Rosji, tym samym wyrzekając się słabej polityki światowej na rzecz zdecydowanej polityki w Europie, z myślą o zdobywaniu nowych terytoriów na kontynencie. Nie zapomniałem ciągłych bezczelnych gróźb panslawistycznej Rosji przeciwko Niemcom. Nie zapomniałem ciągłych próbnych mobilizacji, których jedynym celem było zirytowanie Niemiec. Nie mogę zapomnieć sposobu, w jaki opinia publiczna w Rosji przed wojną wyraŜała swoje wybuchy nienawiści przeciwko naszemu narodowi i Rzeszy. Nie mogę teŜ zapomnieć wielkiej prasy rosyjskiej, która zawsze była przychylniejsza Francji niŜ nam.

Ale pomimo tego wszystkiego była dla nas druga moŜliwość przed wojną. Mogliśmy zyskać poparcie Rosji i zwrócić się przeciwko Anglii. Dzisiaj okoliczności są całkowicie in-ne. Przed wojną moglibyśmy odrzucić wszelkie sentymenty i pomaszerować obok Rosji, dzisiaj jest to całkowicie niemoŜliwe. Od tego czasu zegar światowy posunął się naprzód. Godzina wybiła i wybiła głośno, w której los naszego narodu musi być zadecydowany w ten czy inny sposób.

Obecna konsolidacja wielkich Państw świata jest ostatnim sygnałem ostrzegawczym dla nas, abyśmy popatrzyli na siebie i sprowadzili nasz naród z powrotem z ich krainy wizji do twardej rzeczywistości i wskazali mu drogę w przyszłość, którą stara Rzesza będzie mogła jeszcze raz triumfalnie pomaszerować.

Jeśli z myślą o tym wielkim i najwaŜniejszym zadaniu postawionym przed nim, ruch narodowosocjalistyczny odrzuci wszelkie złudzenia i przyjmie rozsądek jako jedynego skutecznego przewodnika, katastrofa 1918 roku moŜe się okazać wielkim błogosławieństwem dla przyszłości naszego narodu. Z lekcji tego upadku moŜe się wyłonić całkowicie nowa orienta-370

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie cja w prowadzeniu polityki zagranicznej. Wewnętrznie wzmocniony przez nowy światopogląd, naród niemiecki moŜe uzyskać ostateczną stabilizację swojej polityki wobec reszty świata. MoŜemy zyskać to, co ma Anglia, co zawsze miał Rosja, i co Francja ciągle wykorzystuje jako podstawę do podejmowania właściwych decyzji we własnym interesie: mianowicie polityczny testament. Polityczny testament narodu niemieckiego powinien zawierać następujące zasady, które będą zawsze właściwe w prowadzeniu polityki wobec świata zewnętrznego:

Nigdy nie wolno pozwolić dwóm potęgom kontynentalnym powstać w Europie. Jeśli podjęta zostanie próba stworzenia drugiej potęgi wojskowej przy granicy Niemiec poprzez stworzenie Państwa które moŜe się stać potęgą wojskową z myślą o zaatakowaniu Niemiec, takie działanie nakłada na Niemcy nie tylko prawo, ale obowiązek przeciwdziałania wszelkimi środkami, w tym wojskowymi, stworzeniu takiego Państwa i zniszczeniu go, jeśli powstało. NaleŜy dopilnować, aby siła naszego narodu nie spoczywała na fundamentach kolonialnych, ale na własnym terytorium w Europie. Nigdy nie wolno uwaŜać Rzeszy za bezpieczną, dopóki po stuleciach nie będzie ona w stanie dać kaŜdemu potomkowi naszej rasy kawałka ziemi który on mógłby nazwać własną. Nigdy nie wolno zapominać, Ŝe najświętszym prawem człowieka na tym świecie jest prawo do ziemi którą chce uprawiać dla siebie i Ŝe najświętszym poświęceniem jest krew wylana za nią.

* * *

Nie powinienem kończyć tego rozdziału nie odwołując się ponownie do jedynej moŜliwości sojuszu, jaka istnieje dla nas w Europie w obecnym momencie. Mówiąc o problemach sojuszy Niemiec w bieŜącym rozdziale wspomniałem, Ŝe Anglia i Włochy są jedynymi krajami, z którymi warto byłoby zawrzeć bliski sojusz i Ŝe ten sojusz byłby korzystny. Chciałbym tutaj podkreślić ponownie znaczenie wojskowe takiego sojuszu.

Konsekwencje wojskowe stworzenia takiego sojuszu będą dokładnie odwrotne niŜ

skutki sojuszu z Rosją. NajwaŜniejszy jest fakt, Ŝe zbliŜenie z Anglią i Włochami nie wywołuje w Ŝaden sposób zagroŜenia wojną. Jedyną siłą mogącą sprzeciwiać się takiemu porozu-mieniu jest Francja; a Francja nie ma moŜliwości rozpoczęcia wojny. Ten sojusz powinien pozwolić Niemcom na umoŜliwienie prowadzenia spokojnych przygotowań, które w ramach takiej koalicji będą w ten czy inny sposób konieczne w celu wyrównania rachunków z Francją. Pełne znaczenie takiego sojuszu leŜy w fakcie, Ŝe po jego zawarciu Niemcy nie będą juŜ

zagroŜone nagłą inwazją. Automatycznie zniknie koalicja przeciw nam, czyli Ententa, która sprowadziła na nas taką katastrofę. W ten sposób Francja, śmiertelny wróg naszego narodu, zostanie odizolowana. I nawet jeśli na początku ten sukces będzie tylko moralny, wystarczy on, aby dać Niemcom taką wolność działania, jakiej teraz nie moŜemy sobie nawet wyobrazić. Inicjatywę polityczną przejmie nowy sojusz Anglo-niemiecko-włoski, a nie Francja.

Dalszym sukcesem będzie to, Ŝe Niemcy za jednym zamachem uwolnią się od nieko-rzystnej sytuacji strategicznej. Z jednej strony nasze tyły będą chronione; a z drugiej strony, zapewnienie moŜliwości importu Ŝywności i surowców będzie korzystnym wynikiem tego nowego ustawienia Państw. Ale jeszcze waŜniejszy będzie fakt, Ŝe w tym nowym sojuszu znajdą się Państwa posiadające moŜliwości techniczne uzupełniające się nawzajem. Po raz pierwszy sojusznicy Niemiec nie będą wampirami na ich ekonomicznym ciele, ale przyczynią się do ukończenia naszego wyposaŜenia technicznego. I nie moŜemy zapominać o ostatnim fakcie: mianowicie, Ŝe w tym wypadku nie powinniśmy mieć obecnie sojuszników takich jak Turcja i Rosja. Największa światowa potęga i młode Państwo narodowe z pewnością dostarczą zupełnie innych elementów niŜ rozkładające się korpusy Państw, z którymi Niemcy sprzymierzyły się w ostatniej wojnie.

371

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XIV – Polityka Niemiec we Wschodniej Europie Jak juŜ mówiłem, będą oczywiście robione wielkie trudności w celu przeciwdziałania zawarciu takiego sojuszu. Ale czy utworzenie Ententy nie było jeszcze trudniejsze? Tam, gdzie król Edward VII odniósł sukces częściowo przeciwny własnym interesom, my musimy odnieść sukces i zrobimy to, jeśli tylko uznanie konieczności takiego rozwoju pozwoli nam działać sprawnie i opanować własne uczucia w czasie prowadzenia tej polityki. To będzie moŜliwe wtedy, gdy pobudzeni do działania przez nędzę naszej sytuacji, przyjmiemy określony cel i będziemy do niego dąŜyć systematycznie zamiast wadliwej polityki zagranicznej ostatnich dekad, która nigdy nie miała określonego celu.

Przyszły cel naszej polityki zagranicznej nie powinien określać orientacji na Wschód ani na Zachód, ale powinien obejmować politykę wschodnią mającą na uwadze zdobycie terytoriów koniecznych dla narodu niemieckiego. Dla przeprowadzenia tej polityki potrzebujemy siły, której śmiertelny wróg naszego narodu, Francja, obecnie pozbawia nas trzymając nas w swoim uścisku i bezlitośnie okrada nas z niej. Dlatego nie moŜemy cofnąć się przed Ŝadnym poświęceniem w naszym wysiłku zniszczenia Francji dąŜącej do osiągnięcia hegemonii w Europie. Dzisiaj naszymi naturalnymi sojusznikami będą wszystkie siły na kontynencie, które uwaŜają, Ŝe francuskie pragnienie zdobycia hegemonii jest nie do przyjęcia. śadna próba zbliŜenia się do tych sił nie powinna być dla nas zbyt trudna, a Ŝadne poświęcenie nie powinno być uwaŜane za zbyt wielkie, jeśli w ostatecznym wyniku moŜliwe byłoby pokonanie naszego najzacieklejszego wroga. Pomniejsze rany zostaną uleczone dobroczynnym upływem czasu, kiedy największe rany zostaną przyŜegnięte i się zamkną.

Oczywiście wewnętrzni wrogowie naszego narodu zawyją z wściekłości. Ale nie uda im się zmusić nas, Narodowych Socjalistów, do zaprzestania głoszenia tego, co w naszym najgłębszym przekonaniu jest konieczne. Musimy sprzeciwić się prądowi opinii publicznej doprowadzonej do szaleństwa przez Ŝydowską przebiegłość eksploatującą naszą niemiecką bezmyślność. Fale opinii publicznej często wzbierają się i wyją przeciwko nam; ale człowiek, który płynie z prądem przyciąga mniej uwagi niŜ ten, kto się mu sprzeciwia. Dzisiaj jesteśmy tylko kamieniem w rzece. Za kilka lat Los moŜe spowodować, Ŝe staniemy się tamą, na której złamie się ogólny prąd i popłynie nowym korytem. Dlatego konieczne jest, aby w oczach reszty świata nasz ruch został uznany jako przedstawiciel określonego i zdecydowanego programu politycznego. Powinniśmy nosić na naszych przyłbicach wyróŜniający znak zadania, którego wykonania oczekują od nas Niebiosa.

Kiedy my sami będziemy w pełni świadomi nieuniknionej konieczności, która określa naszą politykę zagraniczną, ta wiedza wypełni nas siłą woli potrzebną nam do tego, aby stać spokojnie pod bombardowaniem rozpoczętym przez wrogą prasę i trzymać się mocno, kiedy jakiś głos będzie szeptał, Ŝe powinniśmy ustąpić tu czy tam aby nie wszyscy byli przeciwko nam i Ŝe czasami moŜemy zawyć razem z wilkami.

372

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

Rozdział XV

Prawo do samoobrony

Po tym, jak złoŜyliśmy broń w listopadzie 1918 roku, przyjęto politykę która ze wszelkim prawdopodobieństwem musiała stopniowo doprowadzić do naszego całkowitego podporządkowania. Analogiczne przykłady z historii pokazują, Ŝe narody, które składają broń nie będąc do tego absolutnie zmuszone, następnie wolą poddawać się największym upokorze-niom i wymuszeniom niŜ próbować zmienić ich los przez ponowne odwołanie się do broni.

To jest zrozumiałe z czysto ludzkich powodów. Sprytny zdobywca zawsze będzie do-konywał swoich wymuszeń na podbitych stopniowo, na tyle, na ile to moŜliwe. Wtedy będzie mógł oczekiwać, Ŝe naród, który stracił wszelką siłę charakteru – co zawsze ma miejsce w przypadku narodu, który dobrowolnie poddał się groźbom przeciwnika – nie uzna w Ŝadnym z tych aktów prześladowania, jeśli będą wymuszane osobno, wystarczających powodów aby ponownie chwycić za broń. Im więcej będzie wymuszeń w ten sposób biernie zaakceptowanych, tym mniej usprawiedliwiony w oczach innych narodów będzie opór, jeśli rozgromiony naród w końcu zbuntuje się przeciwko kolejnemu aktowi ucisku. A będzie tak zwłaszcza jeŜeli naród dotychczas cicho i spokojnie akceptował ucisk, który był znacznie bardziej wymagający.

Upadek Kartaginy jest straszliwym przykładem powolnej agonii narodu która zakończyła się zniszczeniem i która była winą samego narodu.

W swoich Trzech Dogmatach Wiary Clausewitz wyraził tą ideę w godny podziwu sposób i dał jej określoną formę mówiąc: „Stygmat hańby wywołany przez tchórzliwe podporządkowanie się nigdy nie moŜe zostać zatarty. Kropla trucizny, która w ten sposób wchodzi do krwi narodu będzie przekazana potomności. Będzie podkopywać i paraliŜować siłę przyszłych pokoleń.” Ale, z drugiej strony, dodał: „Nawet utrata wolności po krwawej i honoro-wej walce zapewnia odrodzenie narodu i jego Ŝywotnego jądra, z którego pewnego dnia wyrosną mocne korzenie nowego drzewa.”

Oczywiście naród, który stracił wszelkie poczucie honoru i całą siłę charakteru nie poczuje siły takiej doktryny. Ale kaŜdy naród, który weźmie ją sobie do serca, nigdy nie upadnie nisko. Tylko ci, którzy zapominają o niej albo nie chcą jej uznać upadną. Dlatego teŜ

nie ma się co spodziewać, Ŝe ci, którzy są odpowiedzialni za tchórzliwe podporządkowanie się, zastanowią się i zmienią swój kierunek działania na taki, który jest wskazywany przez ludzki rozsądek i doświadczenie. Wręcz przeciwnie, będą odrzucać taką doktrynę, aŜ naród albo przyzwyczai się do jarzma niewolnictwa, albo lepsze elementy narodu wysuną się na czoło i siłą wyrwą władzę z rąk haniebnego i skorumpowanego reŜimu. W pierwszym przypadku ci, którzy sprawują władzę będą zadowoleni ze stanu rzeczy, poniewaŜ zdobywcy często im powierzają zadanie nadzorowania niewolników. A te całkowicie pozbawione charakteru istoty będą uŜywać tej siły na szkodę własnego narodu, bardziej okrutnie niŜ najokrutniej-szy obcy którego mógłby nam przysłać wróg.

Wydarzenia, które miały miejsce po 1918 roku w Niemczech dowiodły, jak nadzieja na zdobycie łaskawości zwycięzców przez dobrowolne podporządkowanie miała najbardziej katastrofalny wpływ na poglądy polityczne i postępowanie szerokich mas. Otwarcie mówię o szerokich masach, poniewaŜ nie mogę się przekonać, Ŝe rzeczy które zostały zrobione albo pozostały nie zrobione przez przywódców narodu mogą być przypisane podobnie katastrofal-nemu złudzeniu. ZwaŜywszy, Ŝe kierunek naszego historycznego przeznaczenia po wojnie był

teraz otwarcie kontrolowany przez śydów, nie sposób przyznać, Ŝe niewłaściwa wiedza o stanie rzeczy była jedyną przyczyną naszych nieszczęść. Wręcz przeciwnie, naleŜy wyciągnąć wnioski z faktu, Ŝe nasz naród został celowo doprowadzony do ruiny. Jeśli przyjrzymy się z 373

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

tego punktu widzenia, zobaczymy, Ŝe kierunek polityki zagranicznej nie był tak głupi, jak się wydawało; badając sprawę bliŜej jasno zobaczymy, Ŝe był on spokojnie przekalkulowany, sprytnie zdefiniowany i logicznie wprowadzany w słuŜbie Ŝydowskiej idei i Ŝydowskiego pragnienia zdobycia władzy nad światem.

W latach 1806-1813 Prusy były w stanie upadku. Ale ten okres wystarczył, aby odnowić siły Ŝyciowe narodu i ponownie zainspirować go zdecydowaną determinacją do walki.

Taki sam okres czasu przeleciał nad naszymi głowami od 1918 roku do dzisiaj, i nie wycią-gnęliśmy z niego Ŝadnej korzyści. Wręcz przeciwnie, siły Ŝyciowe naszego Państwa były stale osłabiane.

Siedem lat po listopadzie 1918 roku podpisano Traktat w Locarno.

W ten sposób stało się to, o czym mówiłem powyŜej. Kiedy podpisano haniebne za-wieszenie broni, nasz naród nie był w stanie odwaŜyć się i zatrzymać postęp naszych przeciwników, jako Ŝe środki ucisku były ciągle odnawiane. Wróg był zbyt przebiegły, Ŝeby za-Ŝądać wszystkiego na raz. Ograniczał swój przymus zawsze do takich obciąŜeń, które w jego opinii i w opinii niemieckiego rządu mogły być nałoŜone w danym momencie: w ten sposób nie ryzykowali wywołania eksplozji ludzkich uczuć. Ale w miarę jak poszczególne obciąŜenia były uznawane i tolerowane, wydawało się coraz mniej usprawiedliwione robić w przypadku jednego aktu przymusu czy nacisku to, czego nie zrobiono wiele razy wcześniej, mianowicie sprzeciwić się mu. To jest „kropla trucizny” o której mówi Clausewitz. Kiedy ten brak charakteru raz się objawi, wynikające z tego warunki ciągle się pogarszają i ciąŜą jak diabelski spadek na wszelkich przyszłych decyzjach. MoŜe się to stać ołowianym odwaŜnikiem na szyi narodu, który nie moŜe zostać zerwany i który zmusza go do niewolniczej egzystencji.

Tak więc w Niemczech nakazy rozbrojenia, ucisku i rabunku ekonomicznego nastę-powały jeden po drugim, powodując, Ŝe byliśmy politycznie bezradni. Efektem tego wszystkiego było stworzenie nastroju, który spowodował, Ŝe wielu uwaŜało Plan Dawesa za błogosławieństwo, a Traktat z Locarno za sukces. Z wyŜszego punktu widzenia moŜemy mówić o jednym jedynym błogosławieństwie wśród całej tej nędzy. Błogosławieństwem jest to, Ŝe chociaŜ ludzie mogą zostać oszukani, Niebiosa nie mogą być przekupione. Niebiosa odmówiły nam błogosławieństwa. Od tego czasu nędza i niepokój stały się ciągłymi towarzyszami naszego narodu, a cierpienie jest jedynym sojusznikiem jaki pozostał nam wierny. W tym przypadku takŜe Los nie czyni wyjątków. Dał nam naszą pustynię. PoniewaŜ nie umieliśmy dłuŜej cenić honoru, nauczył nas cenić wolność szukania chleba. Teraz naród nauczył się wołać o chleb, moŜe pewnego dnia nauczy się modlić o wolność.

Upadek naszego narodu po roku 1918 był gorzki i wyraźny. W tym czasie prześlado-wano nas w najnikczemniejszy sposób, jaki nasz wróg mógł obmyśleć, więc to, co zdarzyło się później mogło zostać wówczas przewidziane przez kaŜdego. Rząd, któremu podporządkował się nasz naród był równie beznadziejnie niekompetentny, co zarozumiały, i pokazywał

to zwłaszcza odrzucając tych, którzy dawali niepokojące i nieprzyjemne ostrzeŜenia. Widzieliśmy wtedy – jak i teraz – największych parlamentarnych głupków, zwykłych siodlarzy i rękawiczników – nie tylko z zawodu, bo to tak naprawdę nic nie znaczy – nagle podniesio-nych do rangi męŜów stanu i prawiących kazania skromnym śmiertelnikom z tego piedestału.

Nie było waŜne, i nadal nie jest waŜne, Ŝe taki „mąŜ stanu”, pokazawszy swoje talenty przez pół roku albo coś około tego jako zwykły gaduła, pokazał kim naprawdę jest i stawał się obiektem publicznych kpin i sarkazmu. Nie było waŜne, Ŝe dał najlepsze dowody całkowitej niekompetencji. Nie. To w ogóle nie miało znaczenia. Wręcz przeciwnie, im mniej prawdziwej słuŜby taki parlamentarny mąŜ stanu tej republiki oddał krajowi, tym bardziej bezlitośnie prześladowali wszystkich tych, którzy oczekiwali, Ŝe parlamentarni deputowani powinni pokazywać jakieś pozytywne efekty swoich działań. I prześladowali kaŜdego, kto ośmielił się wskazywać na fiasko tych działań i przewidywać podobne fiasko w przyszłości. Jeśli komuś 374

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

w końcu udało się przygwoździć jednego z tych parlamentarzystów twardymi faktami, aby ten polityczny artysta nie mógł dłuŜej wypierać się prawdziwego niepowodzenia wszelkich jego działań i ich wyników, wówczas znajdował on tysiące wymówek, ale w Ŝaden sposób nie przyznawał, Ŝe to on sam jest główną przyczyną zła.

* * *

Najpóźniej zimą 1922-23 roku powinno stać się ogólnie jasne, Ŝe nawet po zawarciu pokoju, Francja nadal dąŜyła z Ŝelazną konsekwencją do osiągnięcia tych celów, które pierwotnie uwaŜała za ostateczne cele wojny. Nie moŜna uwierzyć w to, Ŝe przez cztery i pół ro-ku Francja przelewała krew swojego narodu w najbardziej decydującej walce w całej swojej historii po to, Ŝeby uzyskać odszkodowanie w postaci reparacji za odniesione szkody. Nawet Alzacja i Lotaryngia razem wzięte nie tłumaczyłyby energii z jaką Francja prowadziła wojnę, gdyby Alzacja i Lotaryngia nie były uwaŜane za część naprawdę duŜego programu polityki zagranicznej Francji przewidzianego w przyszłości. Celem tego programu było rozmontowa-nie Niemiec na zbiór małych państw. Po to szowinistyczna Francja wydała nam wojnę; i robiąc to w rzeczywistości sprzedała swój naród w poddaństwo międzynarodowemu śydowi.

Francuskie cele wojenne zostałyby osiągnięte w wojnie światowej, gdyby zgodnie z nadziejami ParyŜa walka toczyłaby się na niemieckiej ziemi. Wyobraźmy sobie, Ŝe krwawe bitwy wojny światowej nie miały miejsca pod Sommą, we Flandrii, w Artois, pod Warszawą, NiŜnym Nowogrodem, Kownem i Rygą, ale w Niemczech, w zagłębiu Ruhry albo nad Menem, nad Elbą, pod Hanowerem, Lipskiem, Norymbergą itp. Gdyby tak się stało, musimy przyznać, Ŝe zniszczenie Niemiec zostałoby osiągnięte. Jest bardzo otwartą kwestią, czy nasze młode federacyjne Państwo mogłoby toczyć cięŜką walkę przez cztery i pół roku tak, jak toczyła ją Francja scentralizowana od stuleci, z całą wyobraźnią narodową skoncentrowaną na ParyŜu. Jeśli ten tytaniczny konflikt między narodami rozwinął się poza granicami naszej ojczyzny, jest to nie tylko zasługą nieśmiertelnej słuŜby naszej starej armii ale było to takŜe bardzo szczęśliwe dla przyszłości Niemiec. Jestem całkowicie przekonany, Ŝe gdyby sprawy przyjęły inny obrót, nie byłoby juŜ dzisiaj Rzeszy Niemieckiej, ale tylko „państwa niemieckie”. I to jest jedyny powód, dla którego krew przelana przez naszych przyjaciół i braci na wojnie przynajmniej nie poszła na marne.

Sprawy przyjęły inny obrót. W listopadzie 1918 roku Niemcy upadły z piorunującą szybkością. Ale kiedy katastrofa miała miejsce w kraju, armie Naczelnego Dowództwa nadal były głęboko na terytorium wroga. W tym czasie pierwszą troską Francji nie było rozmonto-wanie Niemiec, ale problem, jak pozbyć się niemieckich armii z Francji i Belgii tak szybko, jak to moŜliwe. W celu zakończenia wojny, pierwszą rzeczą jaką musiał zrobić rząd w ParyŜu było rozbrojenie niemieckich armii i wysłanie ich z powrotem do Niemiec. Dopóki to nie było zrobione, Francja nie mogła poświęcić swojej uwagi osiąganiu własnych szczególnych celów wojennych. Jeśli chodzi o Anglię, dla niej wojna była wygrana, kiedy Niemcy zostały zniszczone jako potęga kolonialna i handlowa i zredukowane do poziomu państwa drugiej kategorii. Nie leŜało w interesie Anglii całkowite wymazanie Państwa niemieckiego. Co więcej, pod wieloma względami zaleŜało jej aby mieć w Europie przyszłego rywala dla Francji. W ten sposób Francja została zmuszona do prowadzenia w sposób pokojowy polityki, dla której wojna otworzyła drogę; i stwierdzenie Clemenceau, Ŝe dla niego pokój jest tylko kontynuacją wojny, w ten sposób zyskało poszerzone znaczenie.

Uparcie i przy kaŜdej nadarzającej się okazji, prowadzone były wysiłki w celu zdesta-bilizowania struktury Rzeszy. Poprzez ciągłe wysyłanie nowych not Ŝądających rozbrojenia z jednej strony, a z drugiej strony poprzez nakładanie obciąŜeń ekonomicznych w miarę jak proces rozbrojenia postępował, w ParyŜu mieli nadzieję, Ŝe struktura Rzeszy stopniowo rozpadnie się na części. Im bardziej Niemcy tracili ich poczucie narodowego honoru, tym bar-375

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

dziej efektywne mogły być nacisk ekonomiczny i ciągła nędza jako czynniki politycznego zniszczenia. Taka polityka politycznego ucisku i ekonomicznej eksploatacji, prowadzona przez dziesięć lub dwadzieścia lat, musi na dłuŜszą metę zrujnować najbardziej zwarty naród i w pewnych okolicznościach go rozmontować. Wówczas cele wojenne Francji zostałyby zdecydowanie osiągnięte.

Do zimy 1922-23 roku intencje Francji musiały być juŜ znane od dawna. Pozostawały dwie moŜliwe drogi zmierzenia się z sytuacją. Gdyby naród niemiecki okazał się być wystarczająco gruboskórny, mógłby stopniowo osłabić wolę Francji albo mógłby – raz na zawsze –

zrobić to, co było nieuniknione pewnego dnia: sprowokowany jakimś szczególnie brutalnym aktem ucisku mógłby postawić mostek niemieckiego statku państwowego w stan gotowości bojowej i staranować wroga. To oczywiście oznaczałoby walkę na śmierć i Ŝycie. I perspektywa wyjścia z tej walki Ŝywcem zaleŜała od tego, czy Francja mogła zostać odizolowana w tej drugiej walce, aby Niemcy nie musiały znów walczyć przeciwko całemu światu, ale w obronie Niemiec przed Francją ciągle zakłócającą pokój na świecie.

Podkreślam w tym miejscu, i jestem o tym głęboko przekonany, Ŝe ta druga alternatywa zostanie wybrana pewnego dnia i będzie musiała być wybrana i w jakiś sposób przeprowadzona. Nigdy nie uwierzę w to, Ŝe Francja z własnej woli zmieni swoje intencje w stosunku do nas, poniewaŜ ostatecznie są one tylko wyrazem francuskiego instynktu samozachowawczego. Gdybym był Francuzem i gdyby wielkość Francji była mi tak droga jak jest mi droga wielkość Niemiec, w ostatecznym rozrachunku nie chciałbym i nie działałbym inaczej niŜ Clemenceau. Naród francuski, który powoli wymiera, nie tyle z powodu depopulacji co z powodu zanikania najlepszych elementów rasy, moŜe nadal odgrywać istotną rolę na świecie tylko jeśli Niemcy zostaną zniszczone. Francuska polityka moŜe wykonać tysiąc objazdów na drodze do tego celu, ale zniszczenie Niemiec jest celem, jaki zawsze miała na uwadze jako wypełnienie najgłębszej tęsknoty i ostatecznej intencji Francji. Błędem jest wierzyć, Ŝe jeśli wola po jednej stronie pozostanie bierna i skupiona na własnym przetrwaniu moŜe się obronić przed inną wolą, która jest nie mniej energiczna, ale aktywna. Dopóki odwieczny konflikt pomiędzy Francją a Niemcami istnieje tylko w formie niemieckiej obrony przed francuskim atakiem, nigdy nie będzie rozstrzygnięty; i w miarę upływu stuleci Niemcy będą tracić jedną pozycję po drugiej. Jeśli zbadamy zmiany jakie miały miejsce od dwunastego wieku do naszych czasów, w granicach w których mówi się po niemiecku, trudno mieć nadzieję na to, Ŝe akceptacja i rozwój linii postępowania, która dotychczas była dla nas tak szkodliwa, przyniesie nam pozytywne rezultaty.

Tylko kiedy Niemcy wezmą to wszystko pod uwagę przestaną pozwalać narodowej woli przeŜycia wyczerpywać się w biernej obronie, ale zmobilizują się do ostatniej decydującej walki z Francją. I ta walka będzie się toczyć o najwaŜniejszy cel narodu niemieckiego.

Tylko wtedy będzie moŜna zakończyć odwieczny konflikt francusko-niemiecki który jak dotąd okazywał się być tak jałowy. Oczywiście przy załoŜeniu, Ŝe Niemcy widzą w powstrzy-maniu Francji tylko środek, który umoŜliwi wreszcie naszemu narodowi rozszerzenie się w innym kierunku. Dzisiaj w Europie jest osiemdziesiąt milionów Niemców. I nasza polityka zagraniczna będzie mogła być uwaŜana za prowadzoną w sposób właściwy tylko wtedy, gdy po zaledwie stu latach na tym kontynencie będzie Ŝyć 250 milionów Niemców, nie upakowa-nych jak kulisy w fabrykach na innym kontynencie, ale jako uprawiacze ziemi i robotnicy, których praca będzie wzajemnym zapewnieniem ich egzystencji.

W grudniu 1922 roku sytuacja pomiędzy Niemcami a Francją przyjęła szczególnie groźny wygląd. Francja myślała o nowych, ogromnie uciąŜliwych środkach i potrzebowała aprobaty dla swoich działań. Polityczny nacisk musiał poprzedzać ekonomiczny rabunek, i Francuzi wierzyli, Ŝe tylko poprzez brutalny atak przeciwko centralnemu systemowi nerwo-wemu Ŝycia Niemiec mogą zmusić nasz „krnąbrny” naród do poddania się ich irytującemu jarzmu. Poprzez okupację Zagłębia Ruhry Francja miała nadzieję nie tylko na ostateczne zła-376

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

manie moralnego kręgosłupa Niemiec, ale na spowodowanie u nas tak powaŜnej sytuacji ekonomicznej, Ŝeby udało się nas zmusić do przyjęcia najcięŜszych zobowiązań.

Chodziło o złamanie i rozbicie Niemiec. Niemcy najpierw złamały się, a później całkowicie rozpadły się na części.

Poprzez okupację Ruhry, Los ponownie wyciągnął dłoń do narodu niemieckiego i pomógł mu się podnieść. To, co na początku wydawało się cięŜkim nieszczęściem, okazało się po bliŜszym zbadaniu zawierać niezwykle zachęcające moŜliwości zakończenia cierpień Niemiec.

W polityce zagranicznej, okupacja Zagłębia Ruhry przez Francję po raz pierwszy głęboko zraziła Anglię. Zraziła nie tylko brytyjskich dyplomatów, którzy zawarli sojusz z Francją i utrzymywali go z powodów spokojnej i obiektywnej kalkulacji, ale takŜe zraziła duŜą część narodu angielskiego. Zwłaszcza angielski świat biznesu ledwie ukrywał niezadowolenie jakie odczuwał z powodu tego niewiarygodnego kroku naprzód we wzmacnianiu siły Francji na kontynencie. Z wojskowego punktu widzenia Francja uzyskała na kontynencie pozycję, jakiej Niemcy nigdy nie zajmowały. Co więcej, Francja w ten sposób uzyskała kontrolę nad zasobami ekonomicznymi dającymi jej praktyczny monopol, co wzmocniło jej polityczną i handlową siłę w stosunku do wszelkiej konkurencji. NajwaŜniejsze kopalnie Ŝelaza i węgla w Europie były teraz zgromadzone w rękach jednego narodu, który w przeciwieństwie do Niemiec, dotychczas bronił swoich Ŝywotnych interesów w aktywny i rozsądny sposób i którego efektywność wojskowa podczas wielkiej wojny była świeŜa w pamięci całego świata. Francuska okupacja złóŜ węgla Ruhry pozbawiła Anglii wszelkich sukcesów osiągniętych na wojnie.

Zwycięzcami byli marszałek Foch i Francja którą reprezentował, nie spokojni i skrupulatni brytyjscy męŜowie stanu.

We Włoszech nastawienie do Francji, które nie było zbyt korzystne od zakończenia wojny, stało się wrogie. Nadszedł wielki historyczny moment, w którym wczorajsi sojusznicy mogli się stać jutrzejszymi wrogami. Jeśli stało się inaczej i jeśli alianci nie weszli nagle w konflikt pomiędzy sobą, jak w drugiej wojnie bałkańskiej, stało się tak dlatego, Ŝe kanclerzem Rzeszy nie był Enver Pasha, a tylko Cuno.

Niemniej jednak francuska inwazja na okręg Ruhry otworzyła wielkie moŜliwości dla przyszłości nie tylko niemieckiej polityki zagranicznej, ale takŜe wewnętrznej. DuŜa część naszego narodu, który dzięki stałemu wpływowi kłamliwej prasy, patrzyła na Francję jako na orędownika postępu i wolności, nagle wyleczyła się z tego złudzenia. W 1914 roku mrzonka o międzynarodowej solidarności nagle wyparowała z mózgów naszej niemieckiej klasy robotniczej. Zostali z powrotem sprowadzeni do świata niekończącej się walki, gdzie jedna istota Ŝywi się drugą i gdzie śmierć słabych jest konieczna dla Ŝycia silnych. To samo wydarzyło się wiosną 1923 roku.

Kiedy Francja spełniła swoje groźby i weszła, na początku z wahaniem i ostroŜnie, do zagłębia węglowego Niemiec, godzina wybiła dla Niemiec. To był wielki i decydujący moment. Gdyby w tym momencie nasz naród zmienił nie tylko swój sposób myślenia, ale takŜe swoje postępowanie, niemiecki okręg Ruhry mógłby stać się dla Francji tym, czym Moskwa okazała się być dla Napoleona. Były tylko dwie moŜliwości: nic nie robić i pozostawić sprawy własnemu losowi albo przekształcić ten region w region dusznych kuźni i płonących pie-ców. MoŜna było podjąć wysiłek w celu rozpalenia woli i determinacji narodu w celu zakończenia tej ciągłej hańby i do stawienia czoła chwilowemu terrorowi zamiast poddawania się niekończącemu się terrorowi.

Cuno, który był wtedy kanclerzem Rzeszy, zyskał nieśmiertelną zasługę znajdując trzecią drogę; a nasze niemieckie burŜuazyjne partie polityczne zasłuŜyły się tym bardziej chwalebnie zachwycając się nim i współpracując z nim.

Zajmę się tutaj krótko tą drugą drogą.

377

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

Poprzez okupację Ruhry Francja jaskrawo złamała postanowienia Traktatu Wersalskiego. Jej działania poróŜniły ją z kilkoma gwarantami traktatu, zwłaszcza z Anglią i Włochami. Nie mogła dłuŜej liczyć na to, Ŝe te Państwa będą ją wspierać w jej egoistycznym akcie zbójnictwa. Mogła liczyć tylko na siebie aby zyskać jakikolwiek pozytywny wynik z tej awantury. Dla narodowego rządu Niemiec była tylko jedna moŜliwa droga. I tą drogę naka-zywał honor. Z pewnością na początku nie moglibyśmy sprzeciwić się Francji aktywnie i zbrojnie. Ale trzeba było jasno zrozumieć, Ŝe wszelkie negocjacje których nie wspiera argument siły są bezowocne i śmieszne. Jeśli nie moŜna było zorganizować aktywnego oporu, absurdem było przyjęcie stanowiska: „Nie wejdziemy w Ŝadne negocjacje”. Ale jeszcze bardziej absurdalne było w końcu wejście w te negocjacje nie organizując niezbędnej siły jako wsparcia.

Nie mogliśmy środkami wojskowymi zapobiec okupacji Ruhry. Tylko szaleniec mógłby doradzić taką decyzję. Ale pod wraŜeniem działań podjętych w tym czasie przez Francję moŜna było i trzeba było bez Ŝadnego oglądania się na Traktat Wersalski, który sama Francja złamała, zapewnić sobie siły wojskowe, które potem słuŜyłyby jako argument wspierający negocjacje. Było bowiem jasne od samego początki, Ŝe los tego okręgu okupowanego przez Francję zostanie pewnego dnia zadecydowany przy jakimś stole konferencyjnym. Ale musiało być takŜe jasne dla wszystkich, Ŝe nawet najlepsi negocjatorzy mogą odnieść niewielki sukces, dopóki grunt na którym stoją i krzesło, na którym siedzą, nie znajdują się pod zbrojną ochroną ich własnego narodu. Słaby pigmej nie moŜe się przeciwstawić atlecie, i negocjator bez Ŝadnego zbrojnego wsparcia musi zawsze się podporządkować kiedy Brennus rzuci miecz na szalę po stronie wroga, dopóki nie będzie moŜna rzucić na szalę równie silnego miecza i zachować w ten sposób równowagi. Było równie przygnębiające obserwowanie komedii negocjacji, które od 1918 roku poprzedzały kaŜdy arbitralny dyktat, jaki wróg nakładał na nas. Dawaliśmy Ŝałosny spektakl na oczach całego świata kiedy zostaliśmy zaproszeni, w imię drwin, do konferencyjnego stołu tylko po to, aby przedstawić nam decyzje i programy, które zostały juŜ nakreślone dawno temu, i pozwalano nam o nich dyskutować, ale od początku musiały być uwaŜane za niezmienne. Prawdą jest, Ŝe w większości przypadków nasi negocjatorzy byli ludźmi o przeciętnych umiejętnościach. W większości potwierdzali tylko bezczelną obserwację poczynioną przez Lloyda George’a kiedy sarkastycznie zauwaŜył, w obecności poprzedniego kanclerza Rzeszy, Herr Simona, Ŝe Niemcy nie potrafili wybrać inteligentnych ludzi na swoich przywódców i przedstawicieli. Ale w obliczu rozsądnej determinacji i siły jaką wróg miał w swoich rękach z jednej strony i Ŝałosnej niemocy Niemiec z drugiej strony, nawet geniusze osiągnęliby bardzo niewiele dla Niemiec.

Jednak wiosną 1923 roku kaŜdy, mógł myśleć o wykorzystaniu francuskiej inwazji w okręgu Ruhry jako moŜliwości odbudowania wojskowej siły Niemiec, musiał najpierw przywrócić narodowi jego moralne uzbrojenie, wzmocnić jego siłę woli, i usunąć tych, którzy zniszczyli ten najwartościowszy element siły narodowej.

Tak jak w 1918 roku musieliśmy naszą krwią zapłacić za to, Ŝe nie potrafiliśmy zgnieść marksistowskiego węŜa raz na zawsze w 1914 i 1915 roku, teraz musieliśmy zostać ukarani za to, Ŝe na wiosnę 1923 roku nie wykorzystaliśmy danej nam moŜliwości dla ostatecznego wymazania dzieła marksistów którzy zdradzili swój kraj i byli odpowiedzialni za morderstwo naszego narodu.

KaŜda idea sprzeciwienia się francuskiej agresji poprzez efektywny opór była tylko czystym szaleństwem, dopóki nie podjętoby walki przeciwko tym siłom, które pięć lat wcześniej złamały opór Niemców na polach bitew poprzez wpływ, jaki wywierali w kraju. Tylko burŜuazyjne umysły mogły dojść do niewiarygodnej myśli, Ŝe marksizm prawdopodobnie stał

się teraz czymś innym i Ŝe prowodyrzy i kanalie z 1918 roku, którzy bezdusznie wspięli się po ciałach dwóch milionów umarłych na róŜne stanowiska rządowe, teraz, w 1923 roku nagle okaŜą się gotowi do złoŜenia hołdu świadomości narodowej. Naprawdę było niewiarygodnym 378

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

szaleństwem spodziewać się, Ŝe ci zdrajcy nagle staną się orędownikami wolności Niemiec.

Nie mieli zamiaru tego robić. Tak jak hiena nie porzuca padliny, marksista nie moŜe przestać brać udziału w zdradzie kraju. Nie ma co tutaj głupio ripostować, Ŝe tak wielu robotników oddało swoją krew za Niemcy. Niemieccy robotnicy, tak, ale juŜ nie międzynarodowi marksiści. Gdyby niemiecka klasa robotnicza w 1914 roku składała się z prawdziwych marksistów, wojna zakończyłaby się w trzy tygodnie. Niemcy upadłyby, zanim pierwszy Ŝołnierz przekro-czyłby granice. Nie. Fakt, Ŝe naród niemiecki prowadził wojnę dowiódł, Ŝe marksistowskiemu szaleństwu nie udało się głęboko przeniknąć. Ale kiedy wojna się przedłuŜała, niemieccy Ŝołnierze i robotnicy stopniowo wpadali z powrotem w ręce marksistowskich przywódców, i wielu z nich zostało straconych dla kraju. Gdyby na początku wojny, albo nawet w czasie wojny, dwanaście albo piętnaście tysięcy śydów zatruwających naród musiało poddać się trującemu gazowi, tak jak setki tysięcy naszych najlepszych niemieckich robotników ze wszystkich warstw społecznych i wszelkich zawodów na polach bitew, wówczas miliony po-święcone na froncie nie poszłyby na marne. Wręcz przeciwnie: gdyby dwanaście tysięcy tych złoczyńców zostało wyeliminowanych we właściwym czasie, prawdopodobnie Ŝycie miliona porządnych ludzi którzy byliby wartościowi dla Niemiec w przyszłości zostałoby uratowane.

Ale zgodnie z burŜuazyjnym sposobem sprawowania władzy, oddali bez mrugnięcia okiem miliony istot ludzkich na zarŜnięcie na polach bitew, podczas gdy uwaŜali dziesięć czy dwanaście tysięcy zdrajców, spekulantów, lichwiarzy i oszustów za najdroŜszy i najświętszy skarb narodowy i oświadczyli, Ŝe są oni nienaruszalni. Naprawdę trudno powiedzieć, jaka jest najbardziej wyróŜniająca cecha tych kół burŜuazyjnych: umysłowy debilizm, moralna słabość i tchórzostwo, czy po prostu nędzna mentalność. Ta klasa jest z pewnością skazana na zagładę, ale niestety pociąga za sobą cały naród w przepaść.

Sytuacja w 1923 roku była całkiem podobna do tej z 1918 roku. NiewaŜne, jaką wy-branoby formę oporu, pierwszym warunkiem wstępnym do działania było wyeliminowanie marksistowskiej trucizny z ciała narodu. I byłem przekonany, Ŝe pierwszym zadaniem naprawdę narodowego rządu było znalezienie sił zdecydowanych wydać wojnę marksizmowi i danie tym siłom wolnej ręki. Jego obowiązkiem nie było kłanianie się boŜkowi „porządku i spokoju” w momencie, w którym wróg z zewnątrz zadawał Ojczyźnie śmiertelny cios i kiedy zdrada stanu czaiła się za kaŜdym rogiem ulicy w kraju. Nie. Prawdziwie narodowy rząd powinien cieszyć się z rozruchów i zamieszek, jeśli dzięki nim moŜna by w końcu załatwić się z marksistami, którzy są śmiertelnymi wrogami naszego narodu. Jeśli tego nie zrobiono, było czystym szaleństwem myśleć o oporze, niewaŜne w jakiej formie.

Oczywiście takie wyrównanie rachunków z marksistami byłoby prawdziwym historycznym wydarzeniem i nie mogłoby zostać przeprowadzone przez jakąś tajną radę ani według planu wymyślonego w zwiędłym umyśle jakiegoś ministra. Musiałoby zostać przeprowadzone w zgodzie z wiecznymi prawami Ŝycia na Ziemi, które jest i pozostanie niekończącą się walką o przetrwanie. Zawsze trzeba pamiętać, Ŝe w wielu przypadkach twardy i zdrowy naród wyłaniał się z mąk najkrwawszych wojen domowych, podczas gdy sztucznie po-wstrzymywany pokój często powodował narodowy rozkład którego smród unosił się pod niebo. Los narodu nie moŜe być zmieniony w rękawiczkach. W 1923 roku trzeba było brutalnie wyplenić Ŝmije niszczące ciało narodu. Gdyby to zostało zrobione, pierwszy warunek konieczny dla aktywnego sprzeciwu byłby wypełniony.

W tym czasie często mówiłem do zachrypnięcia próbując wyjaśnić, przynajmniej w tak zwanych kołach narodowych, o co idzie gra i Ŝe przez powtarzanie błędów popełnionych w 1914 roku i następnych latach musimy koniecznie dojść do takiej samej katastrofy, jak w roku 1918. Często błagałem ich, aby dali Losowi wolną rękę i umoŜliwili naszemu ruchowi poradzenie sobie z marksistami. Ale mówiłem do głuchych. Wszyscy myśleli Ŝe wiedzą lepiej, razem z dowódcą sił zbrojnych, aŜ w końcu zostali zmuszeni do podpisania najnikczem-niejszej kapitulacji jaką zna historia.

379

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

Stałem się głęboko przekonani, Ŝe niemiecka burŜuazja doszła do kresu swojej misji i Ŝe nie była zdolna wypełniać Ŝadnej dalszej funkcji. Zrozumiałem teŜ fakt, Ŝe wszelkie partie burŜuazyjne walczyły z marksizmem tylko z powodu konkurencji bez szczerej chęci jego zniszczenia. Od dawna przyzwyczaiły się do brania udziału w zniszczeniu własnego kraju, i ich największą troską było zabezpieczenie sobie dobrych miejsc na stypie. Tylko po to nadal

„walczyli”.

W tym czasie – przyznaję to otwarcie – poczułem głęboki podziw dla wielkiego człowieka za Alpami, którego gorąca miłość do narodu zainspirowała go nie do targowania się z wewnętrznymi wrogami Włoch, ale do uŜycia wszelkich dostępnych środków w celu pozby-cia się ich. Decyzja Mussoliniego o tym, aby nie dzielić Włoch z marksistami, ale wyzwolić swój kraj od marksizmu poprzez zniszczenie internacjonalizmu stawia go w szeregach największych ludzi na świecie.

Nasi fikcyjni „męŜowie stanu” w Niemczech w porównaniu z nich wydają się być Ŝałosnymi pigmejami. Niedobrze mi się robi, kiedy jestem świadkiem zarozumialstwa i bezczelności tych miernot krytykujących człowiek tysiąckroć większego od nich. JakŜe bolesna jest myśl, Ŝe to wszystko ma miejsce w kraju, którego przywódcą zaledwie pięćdziesiąt lat temu był Bismarck.

Postawa przyjęta przez burŜuazję w 1923 roku i sposób, w jaki uprzejmie pertraktowa-li z marksistami, z góry zadecydował o losie kaŜdej próby czynnego oporu w Zagłębiu Ruhry.

Z tak śmiertelnym wrogiem w naszych szeregach było czystym szaleństwem myśleć o walce z Francją. MoŜna było co najwyŜej rozpocząć pozorowaną walkę aby zadowolić niemiecki element narodowy w pewnym stopniu, aby uspokoić „wrzącą opinię publiczną” albo ją odu-rzyć, do czego naprawdę dąŜono. Gdyby naprawdę wierzyli w to, co robią, musieliby zrozumieć, Ŝe siła narodu leŜy przede wszystkim nie w uzbrojeniu ale w jego woli, i Ŝe przed po-konaniem zewnętrznego wroga trzeba wyeliminować wroga wewnętrznego. Jeśli tego się nie zrobi, walka musi się zakończyć katastrofą, jeśli zwycięstwo nie zostanie osiągnięte pierwszego dnia. Cień jednej poraŜki wystarczy, aby złamać opór narodu, który nie został wyzwo-lony od jego wewnętrznych wrogów, i dać przeciwnikowi zdecydowane zwycięstwo.

Na wiosnę 1923 roku moŜna było wszystko to przewidzieć. BezuŜyteczne jest pytanie, czy moŜna było wtedy liczyć na sukces wojskowy przeciwko Francji. Gdyby w wyniku francuskiej inwazji na okręg Ruhry marksizm w kraju zostałby zniszczony, sukces byłby po naszej stronie. Wyzwolone od śmiertelnych wrogów obecnego i przyszłego istnienia, Niemcy miałyby siłę, której Ŝadna inna potęga na świecie nie mogłaby ponownie zdusić. W dniu, w którym marksizm zostanie złamany w Niemczech, łańcuchy krępujące Niemcy zostaną zerwane na zawsze. Nigdy w naszej historii nie zostaliśmy pokonani siłą naszych zewnętrznych wrogów, ale tylko z powodu naszych własnych błędów i wrogów we własnym obozie.

PoniewaŜ rząd nie był zdolny podjąć wtedy tak heroicznego działania, mógł wybrać pierwszą drogę: mianowicie, pozwolić sprawom iść własną drogą i nic w ogóle nie robić.

Ale w tym wielkim momencie Niebiosa dały Niemcom wielkiego człowieka. Był nim Herr Cuno. Nie był ani męŜem stanu ani politykiem z zawodu, jeszcze mniej politykiem z urodzenia. NaleŜał do tego typu polityków, których uŜywa się do uregulowania jakiejś konkretnej sprawy. Oprócz tego, miał doświadczenie jako businessman. Było przekleństwem dla Niemiec, Ŝe patrzył on na politykę jak na przedsięwzięcie handlowe i działał zgodnie z tym.

„Francja okupuje Zagłębie Ruhry. Co jest w Zagłębiu Ruhry? Węgiel. Tak więc Francja okupuje Zagłębie Ruhry, Ŝeby mieć ten węgiel.” Co mogło być dla Herr Cuno naturalniej-sze, niŜ pomysł strajku, który spowodowałby, Ŝe Francja nie dostanie węgla? Herr Cuno uwaŜał, Ŝe pewnego dnia Francja wycofa się z Zagłębia Ruhry, jeśli okupacja nie będzie się jej opłacać. Mniej więcej w ten sposób rozumował ten wybitny mąŜ stanu. W Stuttgarcie i w innych miejscach mówił do narodu i ten naród wpadł w podziw dla niego. Oczywiście potrzebowali marksistów do strajku, poniewaŜ robotnicy musieli pierwsi zastrajkować. Dla burŜu-380

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

azyjnego męŜa stanu takiego jak Cuno, marksista i robotnik to jedno i to samo. Tak więc konieczne było połączenie robotników ze wszystkimi innymi Niemcami na wspólnym froncie.

Trzeba było widzieć miny tych polityków partyjnych promieniejących szczęściem zjedzonej przez mole burŜuazyjnej kultury, kiedy wielki geniusz objawił im swoje słowa. Był nacjonalistą i geniuszem. W końcu odkrył to, czego szukali od tak dawna. MoŜna było zbudować most nad przepaścią dzielącą marksistów i ich. W ten sposób moŜliwe stało się dla pseudonacjona-listów małpowanie niemieckiego zachowania i przyjęcie nacjonalistycznej frazeologii, kiedy naiwnie wyciągnęli rękę przyjaźni do międzynarodowych zdrajców własnego kraju. Zdrajca szybko chwycił tą rękę, poniewaŜ tak jak Herr Cuno potrzebował szefów marksistów do jego

„zjednoczonego frontu”, marksistowscy szefowie potrzebowali pieniędzy Herr Cuno. Tak więc obie partie zyskały na transakcji. I teraz, z pomocą pieniędzy wypłacanych przez Państwo, ci ludzie mogli kontynuować swoją chwalebną misję, którą było zniszczenie narodowego systemu ekonomicznego. To była nieśmiertelna myśl, Ŝe moŜna uratować naród poprzez generalny strajk, w którym strajkującym płaci Państwo. To był rozkaz, który mógł zostać entuzjastycznie wykonany nawet przez najbardziej obojętnych próŜniaków.

KaŜdy wie, Ŝe modlitwy nie uwolnią narodu. Ale to, Ŝe moŜna uwolnić naród zaprze-stając pracy, musi być dowiedzione przez historyczne doświadczenie. Zamiast promować wtedy płatny generalny strajk i opierać na nim swój „zjednoczony front”, gdyby Herr Cuno zaŜądał dwóch godzin pracy więcej od kaŜdego Niemca, oszustwo „zjednoczonego frontu”

wydałoby się w ciągu trzech dni. Narody nie uzyskują wolności odmawiając pracy, ale po-święcając się.

W kaŜdym razie tak zwany bierny opór nie mógł trwać długo. Tylko człowiek nic nie wiedzący o wojnie moŜe sobie wyobrazić, Ŝe armie okupacyjne moŜna przestraszyć i wyrzucić z kraju tak śmiesznymi środkami. A taki tylko mógł być cel działania, za które kraj musiał

zapłacić miliardy i które powaŜnie przyczyniło się do dewaluacji narodowej waluty.

Oczywiście Francja poczuła się w Zagłębiu Ruhry prawie jak u siebie w domu kiedy zobaczyli, jak śmieszne środki są stosowane przeciwko niej. Od nas samych otrzymali najlepszy przepis na doprowadzenie do rozsądku krnąbrnej populacji cywilnej jeśli jej działania mogą stać się powaŜnym niebezpieczeństwem dla urzędników obdarzonych władzą przez armię okupacyjną. Dziewięć lat wcześniej błyskawicznie wyeliminowaliśmy bandy belgij-skich bandytów i spowodowaliśmy, Ŝe ludność cywilna jasno zrozumiała powagę sytuacji, kiedy działania tych band stały się powaŜnym zagroŜeniem dla armii niemieckiej. Podobnie, gdyby bierny opór w Zagłębiu Ruhry stał się naprawdę niebezpieczny dla Francji, armie okupacyjne potrzebowałyby nie więcej niŜ ośmiu dni na doprowadzenie tego dziecinnego nonsensu do straszliwego końca. Zawsze musimy zadać sobie najwaŜniejsze pytanie: co mamy zrobić, jeśli bierny opór dojdzie do punktu który naprawdę zdenerwuje naszych przeciwników i zaczną go tłumić siłą i rozlewem krwi? Czy nadal będziemy się opierać? Jeśli tak, będziemy musieli poddać się cięŜkim i krwawym prześladowaniom. A w takim wypadku znajdziemy się w takiej samej sytuacji, jak w przypadku stosowania czynnego oporu. Innymi słowy, powinniśmy walczyć. Tak więc tak zwany bierny opór byłby logiczny tylko gdyby był wspierany przez determinację do rozpoczęcia otwartej walki jeśli zajdzie taka konieczność lub rozpoczęcia wojny partyzanckiej. Ogólnie mówiąc, podejmuje się taką walkę kiedy jest moŜliwość sukcesu. Kiedy następuje szturm oblęŜonej twierdzy, praktycznie nie ma dla obrońców alternatywy niŜ poddanie się, jeśli zamiast prawdopodobnej śmierci zostaną zapewnieni, Ŝe ich Ŝycia zostaną oszczędzone. Jeśli załoga twierdzy całkowicie okrąŜonej przez wroga straci wszelką nadzieję na odsiecz, siła obrony upada całkowicie.

Dlatego bierny opór w Zagłębiu Ruhry, jeśli rozwaŜy się ostateczne konsekwencje które mógł i musiał mieć jeśli okazałby się naprawdę skuteczny, nie miałby Ŝadnego praktycznego znaczenia dopóki nie zostałby zorganizowany aktywny front wspierający go. Wówczas moŜna by Ŝądać ogromnych wysiłków od naszego narodu. Gdyby kaŜdego z Westfalij-381

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

czyków w Zagłębiu Ruhry moŜna by zapewnić, Ŝe kraj mobilizuje armię osiemdziesięciu albo stu dywizji aby ich wesprzeć, Francuzom nie poszłoby tak łatwo. Z pewnością dałoby się znaleźć znacznie więcej odwaŜnych ludzi chcących się poświęcić w imię skutecznego przedsięwzięcia niŜ w imię przedsięwzięcia jawnie bezowocnego.

Dlatego my, Narodowi Socjaliści, zostaliśmy zmuszeni do przyjęcia mocnego stanowiska przeciwko tak zwanym narodowym sloganom. I tak zrobiliśmy. Podczas tych miesięcy byłem atakowany przez ludzi, których patriotyzm był mieszaniną głupot i bzdur, i którzy brali udział w ogólnej wrzawie z powodu przyjemnego uczucia jakie odczuwali mogąc nagle pokazać się jako nacjonaliści bez Ŝadnego niebezpieczeństwa. W mojej ocenie, ten podły „zjednoczony front” był jedną z najśmieszniejszych rzeczy, jakie moŜna było sobie wyobrazić. I wydarzenia dowiodły, Ŝe miałem rację.

Kiedy tylko związki zawodowe prawie wypełniły swoje skarbce państwowymi pie-niędzmi i nadszedł moment, w którym konieczne stało się przekształcenie biernego oporu z bezwładnej obrony w czynną agresję, czerwone hieny nagle uciekły z narodowej owczarni i wróciły tam, gdzie zawsze były. Bez dźwięków bębnów i trąbek, Herr Cuno powrócił na swoje statki. Niemcy były bogatsze o jedno doświadczenie i biedniejsze o jedną utraconą wielką nadzieję.

Do połowy lata tego roku kilku oficerów, którzy z pewnością nie byli tchórzliwi i nie-honorowi, tak naprawdę nie wierzyło, Ŝe sprawy mogą przyjąć tak poniŜający obrót. Mieli nadzieję – jeśli nie otwarcie, przynajmniej w sekrecie – Ŝe podjęte zostaną konieczne środki, aby przekształcić tą bezczelną francuską inwazję w punkt zwrotny w historii Niemiec. TakŜe w naszych szeregach wielu liczyło na interwencję Reichswehry. To przekonanie było tak gorące, Ŝe w zdecydowany sposób wpłynęło na postępowanie, a zwłaszcza szkolenie niezliczonych młodych ludzi.

Ale kiedy nastąpił haniebny upadek i nastąpiła najbardziej poniŜająca kapitulacja, oburzenie przeciwko takiej zdradzie naszego nieszczęśliwego kraju rozpaliło się w płomień. Miliony zostały wydane na marne i tysiące młodych Niemców zostało poświęconych, którzy byli na tyle głupi, aby uwierzyć w obietnice dawane przez władców Rzeszy. Miliony ludzi zostały jasno przekonanych, Ŝe Niemcy mogą zostać uratowane tylko wtedy, kiedy cały aktualnie panujący system zostanie gruntownie zniszczony.

Nigdy nie było bardziej sprzyjającego momentu dla takiego rozwiązania. Z jednej strony został popełniony przeciwko krajowi akt zdrady stanu, otwarcie i bezwstydnie. Z drugiej strony naród został doprowadzony do powolnej śmierci z głodu. PoniewaŜ samo Państwo podeptało wszelkie zasady wiary i lojalności, drwiło z praw własnych obywateli, spowodowało Ŝe poświęcenia milionów najbardziej lojalnych synów stały się bezowocne i obrabowało miliony innych z ostatniego grosza, takie Państwo nie moŜe oczekiwać od swoich poddanych niczego oprócz nienawiści. Ta nienawiść przeciwko tym, którzy zrujnowali naród i kraj musiała znaleźć sobie ujście w jakiejś formie. W związku z tym zacytuję zdanie podsumowujące przemówienie, jakie wygłosiłem na wielkim procesie sądowym jaki miał miejsce na wiosnę 1924 roku.

„Sędziowie tego Państwa mogą spokojnie skazać nas za nasze działania w tym czasie, ale Historia, bogini wyŜszej prawdy i wyŜszej sprawiedliwości, z uśmiechem podrze ten wyrok i uniewinni nas od wszelkich przestępstw, dla których ten wyrok domaga się kary.”

Ale Historia zawezwie takŜe przed własny trybunał tych, którzy dzisiaj obdarzeni władzą, depczą prawo i sprawiedliwość, skazując nasz naród na nędzę i ruinę i tych, którzy w godzinie nieszczęścia narodowego bardziej dbali o siebie niŜ o Ŝycie społeczności.

Nie będę tutaj opisywał przebiegu wydarzeń, które doprowadziły do 8 listopada 1923

roku i zakończyły się tego dnia. Nie będę tego robił, poniewaŜ nie widzę, w jaki sposób mogłoby się to przysłuŜyć przyszłości i poniewaŜ nic dobrego nie wynika z otwierania starych ran, które dopiero co się zagoiły. Co więcej, byłoby nie na miejscu mówić o winie ludzi, któ-382

Adolf Hitler – Mein Kampf

Tom II – Ruch narodowosocjalistyczny

Rozdział XV – Prawo do samoobrony

rzy w głębi serc być moŜe tak samo kochali swój naród jak ja, ale po prostu nie poszli tą samą drogą którą ja poszedłem albo nie uznali jej za właściwą.

W obliczu wielkiego nieszczęścia które spadło na naszą ojczyznę i dotknęło nas wszystkich, muszę powstrzymać się przed obraŜaniem i prawdopodobnie poróŜnieniem tych ludzi, którzy muszą pewnego dnia stworzyć jeden wielki zjednoczony front złoŜony z prawdziwych i lojalnych Niemców i który będzie musiał przeciwstawić się wspólnemu frontowi złoŜonemu z wrogów naszego narodu. Wiem, Ŝe nadejdzie czas, kiedy ci, którzy traktowali nas jako wrogów będą czcić ludzi, którzy poszli gorzką drogą śmierci w imię narodu.

Zadedykowałem pierwszy tom tej ksiąŜki naszym osiemnastu poległym bohaterom.

Tutaj, na koniec drugiego tomu chciałbym po raz kolejny polecić tych ludzi pamięci zwolenników i głosicieli naszych ideałów jako bohaterów, którzy z pełną świadomością tego, co robią, poświęcili swoje Ŝycie dla nas wszystkich. Nigdy nie moŜemy zapomnieć tych nazwisk aby zachęcać słabych i niezdecydowanych wśród nas kiedy obowiązek wzywa, ten obowiązek który oni wypełnili z absolutną wiarą, nawet do ostatecznych konsekwencji. Razem z nimi, chciałbym wspomnieć o wielkim człowieku, który poświęcił swoje Ŝycie aby obudzić swój i nasz naród, poprzez jego pisanie, jego idee i w końcu poprzez działanie. Człowiekiem tym jest Dietrich Eckart.

383

Adolf Hitler – Mein Kampf

Zakończenie

xx

Zakończenie

9 listopada 1923 roku, cztery i pół roku po jej załoŜeniu, Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza została rozwiązana i zakazana w całej Rzeszy. Teraz, w listopadzie 1926 roku, jest ponownie utworzona w całej Rzeszy, ciesząc się pełną wolnością, silniejsza i bardziej zwarta wewnętrznie niŜ kiedykolwiek wcześniej.

Wszelkie prześladowania ruchu i jednostek nim kierujących, wszelkie zarzuty i kalumnie nie były w stanie go pokonać. Dzięki słuszności jego idei, prawości jego intencji i duchowi samowyrzeczenia jaki oŜywia jego członków, przezwycięŜył wszelki ucisk i zwiększył swoją siłę w tych represjach. Jeśli we współczesnym nam świecie parlamentarnej korupcji, nasz ruch pozostanie zawsze świadomy głębokiej natury jego walki i będzie czuł, Ŝe uosabia wartości indywidualnej osobowości i rasy, i będzie działał zgodnie z tym – wtedy moŜe liczyć z matematyczną pewnością na osiągnięcie zwycięstwa pewnego dnia w przyszłości. Niemcy muszą zdobyć naleŜną sobie pozycję na Ziemi jeśli będą prowadzone i zorganizowane zgodnie z tymi zasadami.

Państwo, które w epoce rasowego skaŜenia poświęca się obowiązkowi zachowania najlepszych elementów swojej rasy musi pewnego dnia stać się władcą Ziemi.

Zwolennicy naszego ruchu muszą zawsze o tym pamiętać, kiedykolwiek będą się obawiać, Ŝe wielkość poświęceń jakie są od nich Ŝądane nie jest usprawiedliwiona moŜliwością sukcesu.

384

Adolf Hitler – Mein Kampf

Posłowie

xx

Posłowie

Niniejsza praca jest pierwszym polskim pełnym tłumaczeniem Mein Kampf Adolfa Hitlera. Jestem całkowicie świadom, Ŝe nie jest to tłumaczenie idealne. Zdaję sobie w pełni sprawę, Ŝe z pewnością nie ustrzegłem się błędów. PoniewaŜ nie byłem w stanie przetłuma-czyć wersji niemieckiej, opierałem się na wersji angielskiej, dostępnej na stronie www.stormfront.org, a takŜe porównywałem tą wersję z inną wersją angielską, dostępną na stronie www.hitler.org. PoniewaŜ jednak ta pierwsza wersja była obszerniejsza i bardziej kompletna, to na niej się opierałem. Niewątpliwie w pewnych miejscach takie podwójne tłumaczenie przypomina zabawę w głuchy telefon. Jednak, jak mówi stare przysłowie, tylko ten się nie myli, kto nic nie robi.

Nie jestem neofaszystą ani hitlerowcem. Rozpocząłem tłumaczenie tej ksiąŜki, poniewaŜ od wielu lat chciałem ją przeczytać, a kiedy w końcu wpadło mi w ręce „polskie wydanie”, byłem nim bardzo rozczarowany. Dostępne „polskie wydanie” Mein Kampf nie tylko nie odzwierciedla prawdziwej treści tej ksiąŜki, ale przypomina bełkot który czasami wręcz nie daje się czytać. Wyrwane z kontekstu zdania, urywki myśli, wszystko wymieszane bez ładu i składu.

We wstępie do „polskiego wydania” moŜemy przeczytać: „Hitler zdobywa popularność nie dzięki słowu pisanemu, lecz jako mówca. Powodzenie swe zawdzięcza wiecom i zebraniom. Dlatego jego ksiąŜka jest w swej formie dziełem chaotycznym, napisanym niepo-radnym, często prostackim stylem.”, a takŜe: „Wybór, który otrzymuje czytelnik, ma przede wszystkim na względzie ułatwienie mu lektury. W wyborze zostały pominięte fragmenty powtarzające się i najbardziej zagmatwane. Nie została równieŜ zachowana wierność wobec stylu, tak jak czyni się to w przypadku dzieła o wartości literackiej. W tym wypadku mogłoby jedynie chodzić o wykazanie nieporadności pisarskiej Hitlera. Tymczasem zasadniczym celem tego, było nie było, pierwszego tłumaczenia, jest oddanie poglądów autora, w sposób moŜliwie przystępny. IluŜ bowiem miałoby ochotę przedzierać się przez gąszcz wymyślnej stylistyki i wybujałej składni, aby „zgłębić” w pełni ksiąŜkę Hitlera?”

OtóŜ teraz, po przetworzeniu całości tekstu, mogę całkowicie świadomie powiedzieć, Ŝe jest to absolutna bzdura. Dokonany „wybór” nie miał na celu tego, aby nie zanudzać czytelnika powtórzeniami. Przyznaję, iŜ istotnie zdarzają się takie fragmenty, niemniej jednak wycięto bardzo wiele innych fragmentów, które nie były wcale nudne ani niepotrzebne. Porównajmy sobie chociaŜby I rozdział II tomu, z którego usunięto zdecydowaną większość wypowiedzi krytycznych wobec systemu parlamentarnego. Tego typu „skróty” wcale nie ułatwiają zrozumienia całości, a wręcz przeciwnie, znacząco ją utrudniają.

Nie ma niczego dziwnego w tym, Ŝe Mein Kampf jest napisana w taki, a nie inny sposób. Tutaj jednak w rzeczywistości mamy do czynienia z najzwyklejszą cenzurą, przeprowa-dzaną pod pozorem „prostackiego stylu”, „nieporadności” i „zagmatwanych fragmentów”.

Zastanówmy się jednak nad tym, czy taka cenzura naprawdę jest niezbędna. Powiedzmy sobie szczerze i otwarcie: nie ma absolutnie Ŝadnego związku między tym, czy ktoś przeczyta Mein Kampf czy nie a jego poglądami i działaniami. Twierdzenie, Ŝe człowiek, który przeczytał Mein Kampf staje się od razu nazistą, jest bzdurą. Z drugiej strony po to, aby krzyczeć „śydzi do gazu”, ogolić się na łyso i uŜywać hitlerowskiego pozdrowienia, wcale nie trzeba czytać Mein Kampf. KsiąŜka ta budzi wielkie kontrowersje, ale trzeba ją przeczytać w całości, Ŝeby zrozumieć, Ŝe są one nieuzasadnione. Jest ona bowiem nierozerwalnie związana z okresem historycznym, w jakim powstała, co zresztą nieraz podkreślał takŜe sam jej autor. Nie ma niebezpieczeństwa, Ŝe ktoś po jej przeczytaniu stworzy partię na obraz i podobieństwo NSDAP i pójdzie w ślady Adolfa Hitlera. To jest po prostu niewykonalne. Zbyt wielkie są róŜnice pomiędzy tamtymi czasami a obecnymi.

385

Adolf Hitler – Mein Kampf

Posłowie

xx

NaleŜy jednak przyznać, Ŝe autor zawarł w tej ksiąŜce wiele interesujących i prawdziwych myśli. Adolf Hitler docenił znaczenie propagandy i wykorzystał ją w rozwoju ruchu z ogromnym sukcesem. Jego spostrzeŜenia odnośnie propagandy, jej wpływu na ludzi, a takŜe m.in. jego krytyka systemu parlamentarnego są nie tylko słuszne, ale i nadal aktualne. Czy np.

autor nie ma racji pisząc, Ŝe w systemie parlamentarnym rządzą ludzie, którzy nie mają zielo-nego pojęcia o istocie podejmowanych decyzji, a wszelka odpowiedzialność rozmywa się?

Rozejrzyjmy się dookoła, a bez trudu odpowiemy sobie na to pytanie.

UwaŜam, Ŝe ta ksiąŜka jest bardzo wartościowym źródłem dla kaŜdego, kto interesuje się historią nazizmu i III Rzeszy, poniewaŜ została napisana przez twórcę tego systemu. Adolf Hitler przedstawił w niej konkretny program działania, który następnie wdraŜał. Jest to zatem pierwszy i podstawowy dokument na ten temat, z którym zainteresowany człowiek powinien się zapoznać. Nie moŜe jednak tego uczynić z przyczyn ideologicznych i jest zmuszony albo do czytania ocenzurowanych wersji, albo do czytania innych ksiąŜek w których w sposób przetrawiony zawarte jest mniej więcej to samo, albo teŜ do przedzierania się przez wersje obcojęzyczne.

Jakkolwiek moje tłumaczenie z pewnością nie jest pozbawione błędów, to i tak uwaŜam, iŜ jest ono lepsze od wersji dotychczas dostępnej, poniewaŜ jest pełniejsze. Być moŜe kiedyś ukaŜe się profesjonalnie przetłumaczone polskie wydanie Mein Kampf – wtedy bardzo chętnie zakupię jego egzemplarz. Póki co jednak, pozostaje mi moja własna praca.

Na zakończenie chciałbym podkreślić, iŜ tłumacząc tą ksiąŜkę nie miałem zamiaru i nadal nie mam zamiaru czerpać z tej pracy Ŝadnych korzyści finansowych, zrobiłem to wyłącznie na uŜytek własny. Praca nad tłumaczeniem zajęła mi ponad pół roku, niemniej jednak uwaŜam, iŜ ten czas w Ŝadnym wypadku nie był stracony.

386