-T

A c V A  o

j

/-

Aileme geri dönemem. Onlara layık dahilini, lîir daha asla jT / * onlardan biri olamam. Tanıdıkları, sovdiklori ve / y l^ h a l ı r l a d ı k la r ı kı/ kardeşleri, kalmadı. Arlık yok. i

./

Ta ki ona kadar…

^ Beni yanına alan kişiye… Beni şeytanlarımdan, korkularımdan ve yaralarım dan kurlardı. Şimdi tekrar birleşi iriyor. Parça parça.

İnsanlarla yakınlaşmam, Ye kosinliklo kimseye ihtiyacım yok. »

Ona kadar… Şimdi lek islediğim o, lek ihtiyacım olan. İeimdeki bencil pic;, onu çalmak isliyor. Sadece bana ail olsun d ive. Ama arlık bana iblivacı vok. (îilmc’sine ve uçmasına i/iıı vermeliyim, uçmasına yardım eden kanalları kıranının. O benim değil ki elimde lulayıın. Seveyim, sahip olayım. Parçalanmış ruhuma onsu/ hayalin kalmayı öğretebilir miyim? ZAA

İngilizceden Çeviren: Tuba Ö zk a l

A R T E M İS Y A Y IN LA R I

Y a z a r in N o tu Sevgili okuyucu, Parçalanm ış Ruhlar şu ana kadar yazmakta en çok zorlan dığım kitap oldu. Hassas konusu nedeniyle, serinin ön ceki kitaplarından farklı. Parçalanmış Ruhlar esas olarak karakterlere odaklanıyor ve bir mafya/suç örgüsü mevcut olsa da, bu, karakterlerin hikâyesine göre ikinci planda kalıyor. Ayrıca, eğer serinin önceki kitaplarını okuduy sanız, her hikâyeye biraz mizah katmayı sevdiğimi bilir siniz. Ancak bu kitapta öyle bir unsur olmayacak. Son derece ağır bir konuyu ele alıyor ve mizah katmak tatsız olurdu. Lütfen bir sonraki sayfadaki tetikleyici uyarıyı okuyun. Eğer konuyu rahatsız edici bulabileceğinizi ya da size zarar verebileceğini hissediyorsanız, lütfen bu hikâyeyi atlayın. M erak etmeyin, eğer bunu pas geçmeye karar verirseniz, serinin kalanıyla ilgili kritik hiçbir şeyi ka çırmayacaksınız ve sonraki kitapta Kusursuzca Kusurlu dünyasına geri dönebileceksiniz. Ancak, eğer okumanız gerekip gerekmediğinden hâlâ emin değilseniz, lütfen bana e-posta göndermekten ya daTikTok veya Instagram mesajı yoluyla iletişime geçmekten çekinmeyin, (iletişim bilgilerim www.neva-altaj.com/contact adresinde yer al

maktadır.) Sizlere spoiler vermekten mutluluk duyarım, böylece kitabı okumak isteyip istemediğinize karar vere bilirsiniz. Akıl sağlığınız her şeyden önemli. Parçalanmış Ruhlar için bir duyarlılık okuması yapan ve Asya’nın mücadelesinin ve yolculuğunun daha gerçekçi ve incelikli bir şekilde sunulmasını geliştirmek adına tav siyelerde bulunan Ruthie’ye minnettarlığımı ifade etmek zm isterim. Eğer Parçalanmış Ruhlar ı okumayı seçerseniz, Asya ve Pavel’in hikâyesini seveceğinizi bütün kalbimle umu yorum. Bu, bir mafya serisinin parçası olabilir ama her şeyden önce aşkın, incinmişliğin üstesinden gelmenin, ailenin gücünün ve insan ruhunun dirayetinin hikâyesi. Duzenleme Ny.Ozlem

TETİKLEYİCİ I j y a r i s i Bu kitap bazı okuyucular için zor olabilecek konular içer mektedir, örneğin sayfa üzerinde cinsel saldırı (tecavüz dahil, ancak ana karakterler arasında değil), travma son rası stres bozukluğu (T SSB ), intihara teşebbüsten bah sedilmesi, seks köleliğinden bahsedilmesi, uyuşturucu kullanım ından bahsedilmesi, açık şiddet, işkence ve vah şetten bahsedilmesi. Eğer cinsel ve/veya fiziksel şiddete maruz kaldıysanız, bu hikâyenin bazı kısımları stres veya üzüntüye neden olabilecek anıları tetikleyebilir. Kadın kahramanımız içinde bulunduğu durumla gücüne güvenerek ve erkek kahramanımızın desteğiyle başa çıkı yor. Biz sevginin iyileştirebileceğine inansak da lütfen bu hikâyenin bir kurgu eseri olduğunu unutmayın. Sizi bir destek kuruluşundan yardım almanız ve/veya güvenilir bir sağlık uzmanıyla görüşmeniz için teşvik ediyorum. Sessizlik içinde acı çekmenize gerek yok.

Ka r a k t e r N o t l a r i Pasha - Pavel için kullanılan Rusça takma ad (kısa biçim), gündelik konuşmalarda kullanılır. Pashenka - Pavel/Pasha isminin bir varyasyonu (sevgi gösteren küçültme eki), yakın aile üyeleri tarafından bir sevgi ifadesi olarak kullanılır M ishka - Küçük ayı ya da oyuncak ayı anlamına gelen Rusça bir sevgi sözcüğü.

Bratva hiyerarşisi ve aile bağlan ile ilgili hafızanızı tazelemeniz gerekiyorsa, Web sitemdeki “Ekstralar” sayfasına göz atın.

Ça lm a jjs t e s İ Kitap boyunca birkaç klasik parçanın bahsi geçiyor. Kontrol etmek istemeniz ihtimaline karşı, işte onların bir listesi:

“M oonlight Sonata” - Ludwig van Beethoven “ Flight o f the Bumblebee” - Nikolai Rimsky-Korsakov IC /^

/J #

))

p

*ı

p

Cjymnopedıes - Erik Satıe

“in the Hail o f the Mountain King” - Edvard Grieg “The Rain Must Fail” - Yanni “Für Elise” - Ludwig van Beethoven “River Flows in You” - Yiruma

ÇİRİŞ

Asya

— —

K ar yağıyordu.

S

ir t im d a k İ t o p r a k s o ğ u k t u ,

kürek kemiklerimi çiziyor

du. Adamın omzunun üzerinden üstümdeki karanlık ge

nişliğe doğru baktım. Her şey bulanık görünüyordu. Kar tanelerini ayrı ayrı fark edemiyordum ama yüzüme düştüklerini hissedebiliyordum. Kırılgan. Narin. Bana Erik Satie’nin parça larından birinin notalarını hatırlatıyorlardı, o yüzden yakıcı bir acı içimi parçalarken o melodiyi mırıldandım. Bu kadar acımalı mıydı? İlk seferde acıması gerektiğini bi liyordum ama acımaya devam edeceğini hiç düşünmemiştim. Adam homurdandı ve ağırlığı aniden gitti. Elimi karnım dan aşağı indirdim ve yırtılmış elbisemin kumaşının üzerin den geçirip bacaklarımın arasına bastırdım. Islaktı. Çok fazla. Çok, çok fazla. Elimi yüzüme doğru kaldırdım, melodi aklı mın gerisinde çalmaya devam ederken kanla kaplı parmakla rıma bakakaldım. 13

N eva Altaj

“Sonuç olarak epey iyi çıktın, tatlım,” dedi erkek sesi. “İlk başta gözüm kız kardeşindeydi. Aynı görünüyor olabilirsiniz ama onun resmen klas sızan bir havası var. Müşteriler daha gösterişli olanları tercih etmeye meyilli oluyor ama sen de iş görürsün.” Daha önce hiç hissetmediğim bir panik hissi göğsümde pat layarak beni içine düştüğüm sersemlikten kurtardı. Yerde yü züstü uzanana kadar döndüm. Damarlarım enerjiyle doldu ve ayağa fırladım. Sonrasında koştum. Bacaklarımın arasındaki acı dayanılmazdı. Her adımda, sanki bıçak saplanıyor gibi hissediyordum. Bütün vücudum titriyordu ama soğuktan mı, acıdan mı, yoksa şoktan mı emin değildim. Belki yaptığı ve söylediği şeyin dehşetindendi. Omzu mun üzerinden hızlıca bakma riskine girdim ve tecavüzcümün peşimden gelip arayı kapattığını fark ettiğimde dudaklarımdan kısık sesli bir inilti kaçtı. Biraz ileride sokak lambaları vardı, o yüzden o yöne doğru koşmak için rotamı değiştirdim. Kafamdaki hafif, ağır melodi, sanki daha hızlı gitmem için beni kamçılamak istercesine savaş marşına dönüştü. Zemin engebeliydi, koşmayı daha zor hale getiriyordu. Yakındaki ağaçların köklerine ve karanlıkta görül mesi zor ufak çalılara takılıp duruyordum. Görüşüm bulanıktı, gözlüğümü kaybetmiştim ama dalların arasından gördüğüm ışığa odaklanıp ona sanki can simidimmiş gibi sarılıp koşmaya devam ettim. Karnımın alt kısmındaki yırtılma ve yanma his leri görmezden gelemeyeceğim kadar güçlüydü ama dişlerimi sıkıp hızımı korumaya çalıştım. Kar taneleri kollarımın açıktaki noktalarına düşerken hava ciğerlerimden kesik kesik çıkıyordu. Caddeye sadece birkaç metre kalmıştı. Araçları duyabiliyor dum. Sadece caddeye ulaşmam gerekiyordu, birisi durup bana yardım edecekti. 14

P arçalan m ış R u h la r

Tam oraya varmak üzereyken çıplak ayağım bir şeye takıldı ve tökezleyip soğuk, sert zemine yüzüstü düştüm. Hayır! Ayağa kalktım, hayat kurtaran ışığa doğru koşmak niyetindeydim ki arkamdan bir kol dolandı. “Yakaladım seni!” Orospu çocuğu kahkaha attı. Çığlık attım ama diğer eliyle ağzımı kapatıp sesi boğdu. “Görünüşe göre seni yeniden eğitmeleri gerekecek tatlım,” dedi kulağıma. “Daha uysal olduğunda seni yeniden ziyaret edebilirim. Patron bulduklarımla ayda bir defa bedavaya bera ber olmama izin veriyor.” Tekmeler atarken, “Lütfen,” diye inledim avucuna doğru. “Harika.” Bir kez daha ahlaksızca kahkaha attı. “Bak, şimdi den öğreniyorsun.” Dirseğimle ona vurmaya çalıştım ve neredeyse elinden kur tulacaktım ama boynumun yan tarafına bir iğnenin girdiğini hissettim. Adam beni susturdu. “Sakin ol bakalım. Birkaç saniye sonra her şey daha iyi olacak.” Karanlıktan başka hiçbir şey kalmayana kadar görüşüm bu lanıklaştı. Müzik durdu.

15

*—

—

İki ay sonra

N

eon

işik la r ,

te p e d e k i

h o p a r lö r le r d e n

gelen

yüksek sesli müzikle dans eden tıkış tıkış kalabalı ğın üzerinde parlıyordu. Alkol kokusu ve birbiriyle

çatışan arom alar havaya sinmişti, hatta üst kattaki ofisimde bile. Yerden tavana kadar olan cam duvara doğru yürüdüm ve kollarımı göğsüm de bağlayıp aşağıdaki kalabalığı izledim. Gece yarısı bile değildi ama öyle kalabalıktı ki nefes alacak yer bile yoktu. Dans pistinin uzak köşesindeki bir kargaşa dikkatimi çekti. Kulübün fedailerinden biri olan Vladimir, bir adamı gömleğin den tutm uş, üst kata çıkan merdivenlere doğru sürüklüyordu. Eğer adam kavga çıkarmış olsaydı güvenlik onu dışarı atardı. Bana getirildiğine göre çok daha ciddi bir şey olmalıydı. Beş dakika sonra arkamdaki kapı açıldı. 17

N eva Altaj

Bay Morozov.” Vladimir adamı ofisin içine itti. Bunu tu valetlerin önünde uyuşturucu satarken yakaladık.” Yere yığılmış adama doğru yürüdüm ve sağ ayağımla elini ezdim. Benim kulübümde uyuşturucu satmak ha?” Adam inleyip boştaki eliyle ayağımı çekmeye çalıştı ama daha sert bastım. “Konuş.” “Sadece bir arkadaşımın verdiği birkaç haptı,” dedi boğuk bir sesle ve bana baktı. “İş yerinden arakladığı yeni bir şey ol duğunu söyledi.” Başımı yana eğdim. “İş yerinden mi? Ne iş yapıyor?” “Bilmiyorum. Bu konuda hiç konuşmaz.” Tekrar elini çek meye çalıştı ama başarısız oldu. “Çok üzgünüm. Bir daha ol mayacak.” Vladimir’e elinde tuttuğu küçük plastik torbayı bana uzat masını işaret ettim ve inceledim. İçinde bir düzine beyaz hap vardı. “Bunu denedin mi?” “Hayır… Ben… Ben

uyuşturucu

kullanmıyorum,”

dedi

adam, ardından eline daha fazla baskı uyguladığımda inledi. “Yani bunları buraya satmaya getirdin. Çok akıllıca.” Plastik torbayı Vladimir’e geri attım. “Bunları D oktora götür. O bo kun içinde ne olduğunu kontrol ettirmemiz lazım.” “Satıcıyla ne yapalım?” Vladimir başıyla yerdeki adamı gös terdi. Adamın gözlerindeki panik dolu bakışa ve elinin titremesine bakılırsa, onu konuşturmak fazla uzun sürmezdi. Onu depoya götürüp sorguya çekebilirdim. Ancak Şikago Bratvasında ku rallarımız vardı ve benim iş kapsamımda bilgi almak yoktu. “Bence Mikhail’le biraz sohbet etmek hoşuna gidecektir. Al şunu gözümün önünden,” dedim ve arkama dönüp dans pistine tepeden bakan cam duvara doğru yürüdüm. 18

P arçalanm ış R uhlar

Vladimir adamı dışarı sürüklerken arkamdan gelen bağırış ları ve kargaşayı duydum. Kapı arkalarından kapandığında gü rültü kesildi. Gözlerim etrafta dolaşan ve dans eden insanların üzerinde gezindi, en sol köşedeki kabinde durdu. Bratvanın as kerlerinden sorumlu olan Yuri, yanında sarışın bir kadınla otu ruyordu. Diğer yanında bir şeye gülen Kostya ve Ivan kardeşler vardı, örgütümüzün mali işlerini yöneten kişilerdi. Görünüşe göre, adamlardan bazıları bu akşam boştaydı. Cebimdeki telefon titredi. Çıkardığımda ekranda Yuri’nin adını gördüm. “Bir sorun mu var?” diye açtım telefonu. “Hayır,” dedi ve oturduğu yerden başını kaldırıp bana baktı. “Aşağı gel de bizimle bir içki iç.” “Çalışıyorum.” “Sen hep çalışıyorsun, Pasha.” Başını iki yana salladı. Haklıydı. Uyumadığım ya da spor yapmadığım sürece, Bratva nın kulüplerinden birindeydim. Pakhan’ın karısı doğur duktan sonra Petrov malikânesinden taşındığımdan beri boş dairemde vakit geçirmek hep çok zordu. Fakat son birkaç yılda daha da zorlaşmıştı. Son yedi yıldır iki gece kulübü işletiyor olmam ve zamanımın çoğunu insanlarla çevrili olarak geçiriyor olmam beni yalnızlık arayışına itmeliydi. Öyle olmadı. Sadece evde beni bekleyen kimsenin olmadığını hatırlatıyordu. “Hadi ama, sadece bir içki,” diye üsteledi Yuri. Kostyanın derin kahkahası hattan bana ulaştı. Yine bir şeylerle dalga geçiyor gibiydi. Her zaman tam bir düzenbazdı. “Başka zaman, Yuri,” dedim. Telefonu kapattım ama cam duvardan uzaklaşmadım, yol daşlarımın iyi vakit geçirmesini izledim. Belki de onlara katdmalıydım. Bazen rahatlamak ve havadan sudan konuşmak gü zel olurdu ama ben asla yapamıyordum. Sorun şuydu ki, onlarla 19

N eva Altaj

dışarı çıktığım birkaç seferde kendimi daha da yalnız hisseder ken bulmuştum. Bratva, sahip olmadığım aileye en yakın şeydi. Her birinin benim için kurşun yiyeceğinden emindim. Ben de onlar için yerdim. Yine de, Bratva’da geçirdiğim on yıldan sonra bile, ar kadaşlarıma fazla yaklaşmak için kendime izin veremiyordum. Sanırım benim geçmişime sahip birinden de bu beklenirdi. G ü venli limanın olması gereken insanlar tarafından gözden çıka rıldığında, herhangi birine yaklaşmak için kendine izin vermek zordu çünkü bir noktada onlar da gidecekti. Er ya da geç herkes giderdi. Uzun bir süre boyunca orada durup çocukların gülmesini izledim, sonra arkama dönüp tekrar işe koyuldum.

—

Asya

—-*—

Ofise girip odanın ortasında durdum. Kızlardan sorumlu olan Dolly masasının arkasında oturuyordu, dikkati önündeki deri bağcıklı, ufak defterdeydi. “Bu akşam Bay M illeri eğlendireceksin,” dedi defterine bir şeyler karalarken. “Ağırdan alınmasını tercih ediyor. M asajla başla ve oradan devam et.” Başımı salladım. “Evet, Dolly.” “Ah, oral seks yok. Bay Miller bundan hoşlanmıyor.” N ot defterini kapattı ve topuklu ayakkabılarını muşamba zeminde tıkırdatarak masanın etrafından dolandı. Başımı eğdim ve göz lerimi göremesin diye bakışlarımı yere diktim. Tam önümde durduğunda parlak pembe topuklu ayakkabıları görüş alanıma girdi. 20

P arçalanm ış R uhlar

“O çok önemli bir müşteri, o yüzden her ihtiyacını karşıla dığından emin ol. Eğer seni beğenirse tekrar isteyebilir. Yumu şak huylu bir adamdır. Kızlara pek vurmaz, senin de bildiğin gibi bu nadir bir durum. Ayrıca prezervatifi unutma. Kuralları biliyorsun.” Başımı tekrar salladım ve avucumu ona doğru uzattım. Dolly elime bir tane beyaz hap yerleştirdi. “Peki ya kalanı?” diye sordum. “Daha fazlasına ihtiyacım var. Lütfen.” “Siz kızlar hep aynısınız,” diye bağırdı. “Müşteriyle işin bit tiğinde kalanını alırsın. Bunu zaten biliyorsun.” “ Bir tane daha,” diye yalvardım. “İş bittikten sonra dedim sana!” diye bağırdı ve yanağıma tokadı yapıştırdı. “Odana dön ve bir saat içinde hazır ol. Nere deyse bir haftadır iş başında değilsin. Para kaybediyoruz.” “ Evet, Dolly,” dedim minicik bir sesle ve kapıya doğru dön düm. “Bu arada, gözlüğünü çıkarmayı unutma. Bay Miller bun dan hoşlanmaz.” “Elbette,” dedim. Dolly’nin ofisinden çıktıktan sonra sola dönüp aceleyle ko ridorda ilerledim, diğer odaların kapılarını geçtim. Şu anda ben buradaki beş kızdan biriydim. Eskiden altı kişiydik ama iki gün önce kızlardan biri ortadan kaybolmuştu. Kendi halimde takıl maya çalıştığım için, onu geçerken gördüğüm zamanlar dışın da tanımıyordum. Sırtından aşağı örgü halinde inen uzun, san saçları olduğunu hatırlıyordum. Kimse ne olduğunu bilmiyor du ama diğer kızların, onun sert olduğu bilinen bir müşteriyle buluştuğunu söylediğini duymuştum. Koridorun en sonundaki kapıdan içeri girdim. O da arka daşımın hâlâ burada olmadığından emin olmak için çabucak 21

N eva AJtaj

etrafıma bakındım, sonra da hızla odanın diğer tarafındaki ufak banyoya girdim. Kapıyı kilitleyip tuvalete döndüm. Sağ elimi açıp avucumdaki beyaz hapa baktım. Ne kadar m i nik bir şeydi. Zararsız görünüyordu. Bu kadar minik bir şeyin, bir insanı isteyerek köleleştirebileceğini, parmaklıkları olmayan bir hapishanede yaşatabileceğini kim tahmin ederdi ki? O nu ağzıma atmak ve sadece…her şeyi akışına bırakmak öyle kolay olurdu ki. Hep aynı olaydı. Müşteriyle buluşmadan önce bir hap. İşi bitirdikten sonra üç tane daha. İlki aklımı bulanıklaştırmak ve dolayısıyla beni daha itaatkâr tutmak içindi. Daha az acı verme sini sağlamıyordu ama daha az umursamamı sağlıyordu. Ayrıca son derece bağımlılık yapıcıydı. Eğer ilk hapı içersem, verdiği arzuyu dindirmek için koşarak diğer üç hapı almaya gidecek tim. Döngü tekrar edecekti. Tekrar ve tekrar. Beynimi bir pus içinde, durmaksızın belli bir uçma seviyesinde tutacak, her se ferinde daha fazlasına ihtiyaç duyup ondan başka bir şeyi düşü nemeyecek hale gelecektim. Dönüştüğüm şey işte buydu, bir bağımlı. Tıpkı buradaki di ğer kızlar gibi. Elimdeki hapı sıktım, sonra da klozete atıp sifonu çektim. Hap iki daire çizdikten sonra giderde kayboldu ama orada du rup tuvalete bakmaya devam ettim. Hapları almayı bırakalı altı gün olmuştu. Yanlışlıkla yapmış tım. Geçen hafta midemi üşütüp üç gün boyunca durmadan kustum. Vücudum hiçbir şeyi içeride tutamadı, Dolly’nin bo ğazıma tıkıp durduğu haplar da buna dahildi. Kendimi daha iyi hissettiğimde, beynim iki aydır ilk defa uyuşturucunun neden olduğu sersemlikten kurtulmuştu. O gün, en zoruydu. Durmadan üşüyor olsam da, Tanrım, hayatımda o kadar üşüdüğümü hiç hatırlamıyordum, terliyor 22

dum. Her yerim acıyordu. Başım, bacaklarım, kollarım. Vücu dumdaki her kemiğim paramparça edilmiş gibiydi. Tabii bir de titremeler vardı. Dişlerimin kırılacağından korkarak titremeleri kontrol altına almaya çalışmış ama yapamamıştım. Dolly, en sonunda ateşimin düştüğünü düşünmüştü ama öyle değildi. Yoksunluktu. Bana verdiği hapları yutma dürtüsü neredeyse savaşamayacağım kadar güçlüydü ama devam etmemi sağlayan tek şey inadımdı. O ndan sonrası daha kolaydı. Hâlâ rastgele ürpertiler his sediyordum ama uyuşturucuyu içimden attığım o ilk gün ya şadığım şeyle uzaktan yakından alakası yoktu ve uzuvlarım ile başım kısmen daha az ağrıyordu. Hapları yutuyormuş gibi ya pıyordum ve önceden davrandığım gibi davrandığımdan emin oluyordum, her zaman daha fazlası için yalvarıyordum ama şimdi gizlice hapları atıyordum. Şaşırtıcı bir şekilde, aldatma cam işe yaradı. Şimdi asıl soru, birisi fark etmeden önce bu numarayı ne kadar sürdürebileceğimdi. Gözlüğüm ü çıkarıp lavabonun yanma bıraktım. Derece si doğru bile değildi, sırf ayağım takılmasın ve gözlerimi kısıp durmayayım diye Dolly’nin bana getirdiği bir gözlüktü. Benim gözlüğüm New York’taki son gecemde kaybolmuştu. Gözlerimi hatıradan uzaklaştırıp üstümü çıkardım ve duşakabine girdim. Suyu kaynar sıcaklığa getirip altına geçtim ve gözlerimi yumdum. Sağımdaki ufak rafta bir lif vardı. Onu alıp derim kızarana kadar kendimi ovaladım ama yardımı olmadı. Kendim i hâlâ pis hissediyordum. Neden daha fazla mücadele etmediğimi anlamıyordum. Evet, uyuşturucular beynimi bir pus içinde tutuyordu ama ne ler olduğunun hep farkındaydım. Yine de ben sadece…teslim olm uştum . Güzel, gösterişli bir oyuncakla beraber olmak için büyük miktarlarda para harcamaya hazır zengin adamlara her 23

N eva Altaj

gece beni satmalarına izin verdim. Çünkü biz oyuncaktan iba rettik. Bize ağda yapıyorlar, tırnaklarımızı ve saçlarımızı yapıp pahalı kıyafetler giydiğimizden emin oluyorlardı. Yüz makyajı zorunluydu ve bir kız seans sonrasında ağladığında o makyaj yüzüne güzelce bulaşıyordu. Adamların birçoğu bizi dağılmış görmekten hoşlanıyordu. Ben bir kez bile ağlamadım. Belki de o ilk gece içimde bir şey kırılmıştı. Parçalanmış ruhumun milyonlarca zerresi kara ve kana karışmıştı. Sadece artık umursamıyordum. Şoför bir saat sonra beni almaya geldi. Pencereden, insanla rın bilmediğim kaldırımlardan koşturarak gitmelerini boş boş izledim. Kaçırıldığımda başta New York’un dışında bir yerler de tutulduğumu düşünmüştüm ama şimdi Şikago’da olduğu mu biliyordum. “Normal hayatın” geçip gitmesini izlerken, iki aydır ilk defa kapı kolunu tutup kaçmaya yeltenmek istedim. Kaçmayı düşünmemin bu kadar uzun sürdüğünü fark edince midem bulandı. Fakat artık düşünüyordum. Kendimi yeniden temiz hissetmek istiyordum. Bu belki asla gerçekleşmeyebilirdi ama yine de denemek istiyordum. Kaçmaya çalışan kızlara neler yaptıklarını duymuştum. İtaatkar olduğumuz sürece hapları alıyorduk çünkü varlıklı müş teriler kızların bedenlerinde iğne izleri olmasından hoşlanmıyor du. Ancak bir kız sorun yarattığı anda şırıngaya geçiyorlardı. Ve iş bitiyordu. Ortadan kaybolan kıza olan da bu muydu? Koltukta arkama yaslanıp gözlerimi yumdum ve nefes ver dim. Hâlâ itaatkâr bir sürtükmüşüm gibi davranacaktım, her şeye katlanmaya hazır olacak ve fırsatımı kollayacaktım. Sadece tek bir şansım olacaktı, o yüzden bunu iyi değerlendirmem ge rekiyordu.

24

Parçalanm ış R uhlar

Her zaman takım elbise giyerlerdi. Şoförün beni getirdiği süslü odada yatağın kenarına oturan adamı inceledim. Ellilerinin sonundaydı. Saçları dökülmeye başlamıştı. Üzerinde kusursuz bir gri takım elbise ve bileğinde de pahalı bir saat vardı. Komodinin üzerinde iki telefon duru yordu. Muhtemelen bankacıydı. Yine. Oda, onun gibi bir müşteriden beklendiği gibiydi. Koyu kırmızı, kan rengi, lüks perdeler ve kan lekelerini gizlemek için siyah ipek çarşaflı dört direkli bir yatak. Her köşede uzun bir lamba bulunuyordu ve farklı içkilerle doldurulmuş ahşaptan seyyar bir bar vardı. Elbette sadece en iyi markalar yer alıyordu. Bu odaya daha önce bir defa gelmiş olsam da banyonun da aynı şıklıkta olduğunu hatırlıyordum; geniş bir küveti ve bir duşu vardı. Oradaki lavabonun altında bir ilk yardım seti vardı. O gece birlikte olduğum müşteri dudağımı patlattığında şoför o seti kullanmıştı. Bay Miller yaklaşmam için işaret etti. Aramızdaki mesafeyi kapattım ve bacaklarının arasında durup birazdan olacaklardan kendimi soyudamaya çalıştım, ilaçlarla çok daha kolay oluyordu. “Güzelsin,” dedi ve elini kısa, beyaz elbisemin eteğinin he men kenarından baldırıma koydu. Görünüşe göre bu her müş terinin favori rengiydi. “Kaç yaşındasın?” “O n sekiz yaşındayım, Bay Miller.” “Ç ok gençsin.” Elini yukarı doğru çıkarıp elbisemi sıyırdı. “Bana Jonny de.” “Tamam, Jonny,” diye mırıldandım. “ Dolly adının Daisy olduğunu söyledi. Küçük ve tatlı. Sana yakışıyor.” Bana verdikleri ismi duyunca vücudumdan bir ür25

N eva Altaj

perti geçti çünkü benimkini çok sıra dışı bulmuşlardı. Bu isim den nefret ediyordum. Sadece duymak bile kusmak istememe sebep oluyordu. Bay Miller elbisemi başımdan çıkarıp yere attı. Küçük, beyaz bir yığın halinde ayaklarımın dibine düştü. Neden bilmiyorum ama müşterilerin elbisemi çıkarmaları, külotumu çıkarmaların dan daha zor geliyordu. Bu ne zaman olsa, savunmamın son katmanı da elimden alınmış gibi hissediyordum. Ürperdim. Beni çekici buluyor musun, küçük Daisy?” Ellerini belime doladı. “Tabii ki buluyorum, Jonny,” dedim otomatik olarak. Eğiti mimin ilk günü, bu yumruklarla beynime kazınmıştı. “H ım m …” Eli belime çıktı, sonra yine beyaz olan dantel tangamı bacaklarımdan aşağı indirdi. “Genelde yavaş severim. Ama sen fazla tatlısın. Bekleyebileceğimi sanmıyorum.” Külotumu çıkardığı anda beni yatağa attı. O rada kıpırda madan uzanıp ceketini çıkarmasını izledim. Sırada kravatı vardı ve düğümü gevşetirken vücudum titredi. Önceki müşterilerden birisi, benimle arkadan ilişkiye girerken kravatını boynum a do lamıştı, içime her girişinde kravatı çekerek nefesimi kesmişti. Bay Miller kravatını yere attığında rahadayarak gözlerimi ka pattım. Gömleğini açmaya koyuldu ama sadece iki düğmeyi açtı ve pantolonuna geçti. Nefesim hızlandı. En azından kravatı çıkarmıştı. Gömleğin üstesinden gelebilirdim. “Bacaklarını genişçe ayır, bal arısı,” dedi prezervatifi takar ken. Organizasyonu yöneten adam korunma konusunda çok katıydı ama kızların güvenliğinden ziyade, müşterilerin güven de olduğundan emin olmak içindi. Bay Miller tepeme çıkana kadar yatakta süründü. Boynu nun yanındaki damar nabız gibi atıyordu. Kocam an gözlerle beni izledikten sonra başını eğip çıplak göğsümü yaladı. D iş 26

Parçalanm ış R uhlar

lerimi sıktım, geri çekilmemek için kendimi zor tutuyordum. Geri çekildiğimde sonu iyi olmazdı. Müziğin gelmesini umu yordum, her şeyden soyutlanmayı biraz daha kolay hale getiri yordu. Gelmedi. O karlı gece, müziği duyduğum son zamandı. Bazen yatakta uzanıp uyumaya çalışırken, sanki melodinin gel mesine yardımı olacakmış gibi parmaklarımı yatağın kenarına vuruyordum. Fakat eskiden olduğu gibi müziği duymuyordum. Bay M illerin dolgun elleri uyluklarımın içini kavrayıp ba caklarımı ayırdı. Sonraki anda, aletini tek seferde içime sapladı. Acıdı. Her zaman acıyordu ama zihnimi bulandıran haplar ol madan bin kat daha kötüydü. Başımı kaldırdım ve o tekrar içime girdiğinde gözlerimi tavana diktim. Böyle anlarda bağlantıyı kes meye, zihnen kendimi geri çekmeye çalışır ve mudu bir ana doğ ru gidip kendimi başka bir tecavüzden uzaklaştırmayı umardım. Tanrıya şükür, aklıma bir anı geldi. Lise ikinci sınıftan önceki yaz. Bahçede oturmuş kitap okuyo rum, ikiz kardeşim de M alta cinsi köpeği Bonbonu çimlerde kova lıyor. Zavallı hayvan. Hayvanın kafasına sarı, ipekten bir fiyonk bile taktı. Sienna bir köpek istediğinde Arturonun hayır diyeceğin den emindim. Ağabeyimiz evde hayvan bulundurmak istemezdi. Onu ikna etmeyi nasıl başardığı konusunda hiçbir fikrim yok. “A sya!” diye bağırıyor Sienna. “Gelsene!” Ona el sallayıp okumaya devam ediyorum. Cinayetin gizemi çözülmek üzere ve suçlunun kim olduğunu görmek için sabırsızla nıyorum. Eminim ki o. .. Göğsüme soğuk su sıçrıyor. Çığlık atıp sandalyeden firltyorum ve kız kardeşime kötü kötü bakıyorum. Elinde bir hortum tutuyor, deli bir kadın gibi kahkahalarla gülüyor. “Sen öldün!” Kıkırdıyorum ve ona doğru atılıyorum. Ona ulaş tığımda hâlâ gülmekten iki büklüm. Hortumu kapıp tişörtünün yakasını çekiyorum ve suyu sırtından aşağı yolluyorum. 27

N eva Altaj

Sienna çığlık çığlığa dönüyor, sonra hortumu tutup bana çevir meye çalışıyor ama en sonunda ikimiz de suratımıza suyu yiyoruz. Kahkahalarla gülmeye devam ederek gözlerimdeki suyu silmek için elimi kaldırıyorum ama hareketin ortasında duruyorum. Elim kırmızı. Tuttuğum hortuma bakıyorum. Ayaklarımın dibine kıp kırmızı sıvı boşaltıyor. Kan. Gözlerimi açtım ve ter kokusu burun deliklerime nüfuz ederken tepemdeki beyaz tavana gözlerimi diktim. E vet… m ut lu hatıra numarası asla o kadar da işe yaramıyordu. Bay Miller içime girip duruyordu, zorlukla aldığı nefesler yüzüme vuruyordu ve ter damlaları üstüme damlıyordu. Yüksek sesle inledi, çıkardığı ses bana öfkeli bir devasa hayvanı hatır lattı. Aniden durdu ve içimden çıktı. Ağırlığı çekildi. Başımı yastıktan kaldırdığımda onu yatağın ayakucunda dizlerinin üzerine yığılmış halde gördüm, elleri göğsünü tırmalıyordu. Zorla nefes alıp veriyordu. Kocaman gözlerle bana bakarken yüzü kıpkırmızıydı. “H a.. .haplar,” dedi boğulur gibi. “Ceketim in.. .cebinde.” Yataktan fırlamadan önce ona bön bön baktım ve ardından koltuğun sırtına attığı ceketine doğru koştum. Sol cebindeki turuncu şişeyi bulup çıkardım. Bay Miller dört ayak üstüne yı ğılıp nefes almaya çabalıyordu. “Bana…ver…” diye hırıldayarak kolunu bana doğru uzattı. Elimdeki şişeye baktım ve geri çekildim, telaşlı yüzünü ve çapaklı gözlerini inceledim. Yavaşça daha da geriye çekildim. Bay Millerin devasa gözleri bana dikildi. Sırtımda duvarı hisse dene kadar birkaç adım daha geriledim. Ve sonra, izledim. İki dakikadan az sürdü. Hırıltılar. Sığ, zor alınan nefesler. Ve en sonunda, bir boğulma sesi. Bay Miller yatakta yan tarafına devrildi, başı bana dönüktü, gözleri pörtlemişti. Sanki konuş 28

P a rç a la n m ış R u h la r

maya çalışıyor gibiydi ama kelimeler karmakarışıktı. Ne dediği ni anlayamadım ama yüzünde gördüm. Yalvarıyordu. O lduğum yerde kalıp ilaç şişesini elimde tuttum ve bir adamın gözlerimin önünde ölüşünü izledim. Aldığı her nefesle, ruhumun kalıntı larının ya da içimde her ne kaldıysa onun, biraz daha öldüğünü hissettim. Ta ki kara delikten başka hiçbir şey kalmayana kadar. Sol tarafımdaki kapı pat diye açıldı ve şoför içeri daldı. Bay M illerin yatakta yatmaya devam eden bedenine doğru koştu ve parmaklarını adamın boynuna koydu. “Siktir!” diye bağırdı ve bana döndü. “Ne yaptın, seni sür tük?” O nu görmezden geldim. Nedense gözlerimi yataktaki be denden ayıramıyordum. Gözleri hâlâ açıktı ve onları net bir şekilde göremiyor olsam da sanki hâlâ doğruca bana bakıyor gibiydi. Yüzümün yanma bir tokat indi. “Uyan lan! Gitmemiz lazım,” diye kükredi şoför. Ben hareket etmeyince kolumu kavrayıp beni sarsmaya baş ladı. Bir saniye sonra kolumu bir iğnenin delişini hissettim. Hayır! O delinme hissi, kendimi koruma dürtümden geriye ne kal dıysa onu uyandırdı. Elimdeki ilaç şişesi yere düştü. Kolumu çektim, arkama döndüm ve koridorda koşmaya başladım. Gecenin ilerleyen saatleriydi ve bu yer terk edilmiş gibiydi. Halıda boydan boya uzanan iki geniş, sarı şerit yönümü bul mama yardım ediyordu, onları takip ederken çıkış arayışıyla birkaç koridor boyunca koştum. Görüşüm bulanıklaştı ve ba şım dönmeye başladı. Her adımım bir öncekinden daha zordu ve bacaklarım beton bloklarla ağırlaşmış gibi geliyordu. Köşeyi döndüm ve en sondaki kapıyı görene kadar koşmaya devam et tim. Üzerinde yeşil ışıklı bir tabela vardı. Harfleri okuyamadım ama sadece tek bir anlama geliyor olabilirdi. Çıkış. 29

N e v a Altaj

Kapıya ulaşır ulaşmaz tokmağı kavrayıp dışarı fırladım. Bir yangın çıkışıydı. Çift görüyordum ve başım dönüyordu, her geçen saniye başım daha çok dönüyordu ama üçüncü denememde korkuluğu tutmayı başardım. Soğuk demiri kavrayıp mucizevi bir şekilde düşmeden basamaklardan indim. Çıplak ayaklarım yere değdiği anda sola dönüp karanlık bir sokağa doğru koşturdum. Sağımdan bir aracın korna sesi geldi ve tam zamanında dönüp kör edici ışık ların yüzümü aydınlatmasından sonra karanlık beni kucağına aldı.

^ ^ P a v e l

“Siktir!” Arabanın kapısını açtım ve dışarı fırlayıp aracımın önüne koştum. Yolda, ön tampondan bir metre kadar uzakta, tam a men çıplak bir kadın yatıyordu. Ona çarpmadığımı biliyor dum. Ona ulaşmadan önce arabayı durdurmayı başarm ıştım ama görünüşe göre onda bir sorun vardı. Sanki yüksek ateşi varmış gibi titriyordu. Eğilip onu kollarıma aldım. Tutuşumu ayarlarken ekşi bir erkek parfümü kokusu burnuma doldu. Kadının teni alışılm a dık şekilde soğuktu ve öyle çok titriyordu ki eğer onu göğsüm e dayamasaydım ellerimden kayardı. Arkama dönüp onu araba ya taşıdım. Zayıf vücudunu kollarımda kaydırıp kapı koluna ulaşmayı başardım ve arka kapıyı açtım. Battaniyem yoktu, o yüzden onu nazikçe koltuğa bıraktıktan sonra ceketimi çıkarıp kızın çıplak vücuduna örttüm. Titremeler cılız vücudunu sars maya devam ederken, anında cenin pozisyonuna geldi. D irek siyonun başına geçer geçmez telefonumdaki hızlı aram a tuşuna bastım ve gazı kökledim. 30

Parçalanm ış R u h lar

“D oktor!” diye bağırdım telefonu açar açmaz. “Arabamda nöbet geçiriyormuş gibi görünen bir kız var. Bir şey yapmaya çalışmalı mıyım, yoksa direkt hastaneye mi süreyim? Ya da sana mı getirmeliyim? Beş dakika uzaklıktayım.” “Semptomlar?” “Gerçekten çok fazla titriyor, kolları ve elleri seğiriyor.” O m zumun üstünden bir bakış attım. “Bilinci açık değil.” “Ağzında köpürme var mı? Kusma?” Tekrar kıza baktım. “Hayır. Şu anda yok.” “O nu buraya getir,” dedi. “Eğer kusarsa arabayı durdur ve boğulmadığından emin ol. Epilepsi nöbeti ya da yüksek doz olabilir.” “Tam am .” Telefonu yolcu koltuğuna attım. Neyse ki trafik azdı, o yüzden doktorun dairesinin hemen altında, zemin katta küçük bir kliniğin olduğu binaya ulaşmam beş dakikadan kısa sürdü. Bratva için genelde ev ziyarederi yap tığından, kliniği sadece ultrason veya röntgen gerekirse kulla nıyordu. Ö n tarafa park ettim ve kızı arka koltuktan aldım. Uzuvları hâlâ kontrolsüzce titriyordu ama kusmuyordu. Onu ceketime sarmalanmış bir halde kollarımda tutarak doktorun açık tuttu ğu cam kapıya doğru koştum. “O nu sedyeye koy,” dedi ve ilaç dolabına koşturdu. “Neden çıplak?” “ Hiçbir fikrim yok. Dengesini yitirmiş bir halde bir binadan koşarak çıktı ve caddenin ortasında yığılıp kaldı. Neredeyse ona arabayla çarpıyordum.” Doktor bir enjektörle gelip kıza doğru eğildi ve göz kapakla rını yukarı çekti. “Aşırı doz. Kenara çekil.” Birkaç adım geri çekildim ve ona bir şey enjekte ettiğini gör düm, ardından koluna serum taktı. 31

N eva Altaj

“Ne aldığını öğrenmek için kan örneği alacağım. A m a ya rına kadar sonuçları alamam. Yaygın olanlardan biri olduğunu varsayıp tersine çevirecek bir şey verdim. Etkisini azaltacak.” Bir örtü alıp kızın üstüne örttü. “Eğer ağır bağımlı değilse birkaç saate iyi olacaktır. Onu bir sığınmaevine falan götür ve bırak onunla onlar uğraşsın.” Kıza baktım. Uzun, koyu kahverengi tutamlar yüzüne düşe rek onu saklıyordu. Battaniyenin altında titremeye devam edi yordu ama artık seğirmiyordu. Nefes alıp verişi kısmen daha iyi gibiydi. Ne sikim olmuştu bu kıza? “Onu bu akşamlık kendi evime götüreceğim,” dedim gözle rimi kızdan ayırmadan. “Sabah daha iyi hissettiğinde onu evine götürürüm.” “Sen ciddi misin?” “Evet.” Başımı kaldırdığımda doktoru bana bakarken buldum. “Bir uyuşturucu bağımlısını evine götüremezsin.” “Onu bir çöp torbasıymış gibi sığınmaevine bırakmayaca ğım, Doktor.” Kızın kollarından biri dışarı sarktı. U fak elini tutup battaniyenin altına sıkıştırdım. “Hem zaten sadece bu akşamlık olacak.” Doktor iç geçirip başını iki yana salladı. “Eğer bir bağım lıysa, ki öyle olduğundan epey eminim, yoksunluk yaşamaya başlayacaktır. Ona verdiğim ilaç yüzünden muhtemelen hemen başlar. Ne aldığına ve ne kadar ağır bir bağımlı olduğuna bağlı olarak, geçmesi birkaç gün ila iki hafta arasında sürebilir.” “Çıplak olmasına rağmen saçları temiz ve tırnakları m ani kürlü. Birinin ona cinsel saldırıda bulunmaya çalışırken uyuş turucu vermiş olması ya da istismarcı bir partnerden kaçıyor olması daha olası gibi.” Doktor beni izledi, sonra başını salladı. “Pekâlâ. Tecavüz ki tim var mı bakayım. Ayrıca temel muayene de yapacağım. Dışarıda bekle.” 32

Parçalanmış Ruhlar

Uyuyan kıza bir bakış atıp çıkışa yöneldim. Kar yağmaya başlamıştı. Duvara yaslanıp önümdeki caddeye bakarken o kıza ne halt olduğunu merak ettim. On beş dakika sonra, doktor dışarı çıktı ve yanımda durdu. “Ee?” dedim. Başta hiçbir şey söylemedi, sadece geceye doğru baktı. “Doktor?” “Kıza tecavüz etmeye ‘çalışmamışlar,’” dedi en sonunda. “Onu mahvetmişler, Pavel.” Başımı hızla yana çevirdim. “Açıkla.” “Birisi zorla içine girmiş; kesinlikle zorlama nedenli oluşan travmanın kanıtları var. Ayrıca bu ilk defa olmamış da olabi lir. Daha eski yara dokuları var. CYBH 1 testi için örnek aldım ve hamilelik testi yaptım.” İç geçirip gözlüğünü çıkardı. “Onu elimden geldiğince tedavi ettim ama ağrı kesicilere ihtiyacı ola cak. Doz aşımını tersine çevirmesi için verdiğim ilaçlarla reaksi yona girmeyecek, bağımlılık yapmayan bir şey verebilir miyim kontrol edeceğim. Ayrıca çürükleri de var ama birkaç günlük gibi görünüyorlar. Kolunda sadece tek bir iğne izi var ve yeni. Muhtemelen aşırı dozun sebebi olan şeyi enjekte etmişler.” “Test sonuçlarını alır almaz beni ara,” dedim dişlerimi sı karak. “Onu gerçekten evine mi götüreceksin?” “Evet.” İçeri döndüm. “Pavel,” diye seslendi arkamdan. “Uyandığında kızın mental durumunun nasıl olacağını bilmiyorsun. Ona ne olduğunu sor ma, sadece ailesine ulaştır. Ve onlara psikolojik desteğe ihtiyacı olacağını söyle.” “Tamam.” Başımı sallayıp onayladım. 1 Cinsel yolla bulaşan hastalık -çn.

33

N eva Altaj

Tekli koltuğa oturup yatağımın ortasında kıvrılmış uyuyan kızı izledim. Başta onu diğer iki yatak odasından birine yerleştirme yi düşünmüştüm ama sonra aksine karar verdim. D urum unun kötüleşme ihtimaline karşı yakınımda olması daha iyiydi. Daha iyi görünüyordu. Nefes alıp verişi normal gibiydi ve titremeleri tamamen durmuştu. Başımı yana eğip kalın yor ganın altındaki ufak bedenini izledim. Örtülerin altında hâlâ çıplaktı. Ona pijamalarımdan birini giydirmek için kollarını ve bacaklarını oynatma riskine girmek istememiştim. Ya uyanıp da ona zarar vermeye çalıştığımı düşünürse ne olurdu? Koltuğun kollarını kavrayıp derin bir nefes aldım. Nasıl hastalıklı bir pislik, bir kadını bu şekilde istismar edebilirdi? Özellikle de bu kadar ufak birini. Gözlerimi kapattım ve ara bama koşup onu bulduğum yere geri dönme ve ona zarar veren orospu çocuğunu arama dürtümü bastırmaya çalıştım. Gerçi kızı yalnız bırakamazdım. Bir nöbet daha geçirirse ne olurdu? Ancak onu dövmeye ve tecavüz etmeye kalkan, çeşitli işkenceler yapan adamı bulacaktım. Ve ona bunu ödetecektim. Koltuğun kollarını tutuşum sertleşti ve peşinden ahşabın h afif gıcırdama sesi geldi. Uyuyan kız seğirdi, onu uyandırmak istemeyerek kol tuğu bıraktım. Bana ne oldu da onu evime getirmeye karar verdim bilmi yordum. Onu bir hastaneye bırakıp faturayı bana göndermele rini söyleyebilirdim. Mantıklı değildi ama onu bir yere bırakıp gidemezdim. Bir insanla herhangi türden bir bağ hissetmeyeli yıllar olmuştu, hatta bana en yakınlara karşı bile. Fakat bu kızı böylesine incinmiş ve korunmasız görmek, ruhum un derin liklerindeki bir şeyi harekete geçirmişti. O nu tekrar incitme 34

Parçalanm ış R u h lar

ye çalışabilecek her şeye karşı koruma ihtiyacı içgüdüsel olarak gelmişti ama bununla birlikte, yok etme dürtüsü de gelmişti. Bunca yıldan sonra, bu şiddet açlığının içimde tekrar yüksel mesi tuhaftı. Kız diğer tarafına döndü ve bacaklarından biri yorganın altın dan kaydı. Ayağa kalkıp bacağım tekrar örtünün alana soktum. Şimdilik iyi görünüyordu, mışıl mışıl uyuyordu, o yüzden hızlıca duş almaya karar verdim. Odanın diğer tarafındaki gi yinme odama girip siyah pijama altımı ve baksırımı bulmak için telefonumun fenerini açtım. Tam banyo kapısına vardığım sırada aklımda bir düşünce belirdi ve dolabıma dönüp bir de ti şört aldım. Evdeyken genelde pijama altıyla gezerdim ama göğ sümdeki dövmeleri görünce kız korkabilirdi. Yabancı bir yerde uyandığında muhtemelen korkuya kapılacaktı ve onu gereken den daha fazla ürkütmeye gerek yoktu. Duşun suyunu soğuğa ayarlayıp açtım, birini öldürmek için hissettiğim ısrarcı dürtüden sıyrılmama yardım etmesini umu yordum. Pek yardımı olmadı. Avuçlarımı fayans duvara dayayıp çenemi kaldırdım ve soğuk suyun yüzüme çarpmasına izin ver dim. Dondurucu su bedenimden akarken beynimi kurcalayıp son dövüşlerimden birinin hatırasını yüzeye çektim. En şiddedi olandı çünkü birisini mahvetme dürtümle başa çıkacak bir yola ihtiyacım vardı. Rakibim ringe bıçak sokmuştu ve ben onu alt etmeden önce yan tarafımı iki kez kesmeyi başarmıştı. Belini kırıp, kendi bıçağını kabzasına kadar kafatasına gömerek bu hareketiyle ilgili ne düşündüğümü ona gösterdiğimden emin olmuştum. Şiddet keyif aldığım bir şey değildi ancak kendimi canavarın ininde bulduğumda, kaçınılmaz olarak dövüştüğüm canavarın kendisine dönüşüyordum. Hayatta kalmaktan ba$ka bir şey değildi. O sahneyi yeniden yaşamak, yıkıma olan susuz luğumu dindirmeme yardım etti. En azından biraz. 35

N eva Altaj

Banyoda beş dakikadan fazla kalmadım, o yüzden kızın hâlâ uykuda olmasını bekliyordum. Bunun yerine yatakta dönüp duruyordu ve vücudu titriyordu. Koşup avucumu alnına koy dum, ateşi vardı. Dişleri takırdadığı için tam olarak anlayama dığım bir şeyler mırıldanıyordu. Ne dediğini duyabilmek için başımı eğdim. Soğuk…” diye inledi küçük bir sesle. “Çok, çok soğuk.” Yatağın ayakucundaki katlı battaniyeyi alıp üstüne örttüm, sonra da komodinin üstündeki telefonumu kaptım. “Doktor,” dedim telefonu açar açmaz, “kızın ateşi var ve yaprak gibi titriyor, üşüdüğünü söylüyor.” “Yoksunluk,” dedi. “Normal bir tepki.” “Ben ne yapabilirim?” “Hiçbir şey. Vücudunun bunu atlatması gerekiyor. Birkaç saate daha iyi olacaktır. Ama önümüzdeki birkaç gün bu tekrar lanabilir. Yarın ailesine bunu söylediğinden emin ol.” “Tamam. Başka bir şey?” “Muhtemelen yarın midesi bulanacaktır ama sıvı alma sı lazım. Uyanır uyanmaz su içirmeye çalış,” dedi. “Ah, Pavel, muhtemelen sana bunu söylememe gerek yok ama ona dokun maman ya da kişisel alanına girmemen en iyisi olacaktır. Eğer sabah kendini kaybederse beni ara, Varya’yı getiririm. Ailesi ge lip alana kadar kızla kalabilir.” “Teşekkürler.” Telefonu indirip yeniden kızı gözlemledim. Hâlâ titriyordu ama üstüne başka bir şey daha örtmem gerektiğini düşünm ü yordum. Çok sıcak basardı. Tekrar mırıldanıyordu am a sırtı nı bana döndüğü için duyması zordu. Dizimi yatağa dayayıp eğilerek yaklaştım, anlamaya çalıştım. Ağlıyordu. İniltileri çok kısık, buruktu ve o ses acayip yürek parçalayıcıydı. 36

Parçalanm ış R uhlar

Doktor ona dokunmaya çalışmamam gerektiğini söylemiş ti ama sayıklıyordu ve muhtemelen etrafında olanların farkın da değildi. Daha fazla hiçbir şey yapmamaya katlanamadım. Uzanıp elimi battaniyenin üstünden sırtına koydum ve hafifçe okşadım. Kendini çekmedi, o yüzden arkasından yatağa uzan dım, vücudumun onunkine değmediğinden emin olarak sırtını sıvazlamaya devam ettim. Bir süre sonra ağlaması durdu. Elimi çektim, kalkma niyetindeydim ama kız aniden dönüp yüzünü göğsüme gömdü. Orada hareket etmeden uzandım, ona do kunmaya cesaret edemiyordum ama ayrıca uzaklaşamıyordum da. Sıcak nefesi göğsüme çarparken ellerini yumruk yapıp be denlerimizin arasına soktu. Hâlâ titriyordu. Zar zor duyulabilen bir fısıltı kulaklarıma ulaştı. “Daha fazla.” Ne demek istediği hakkında hiçbir fikrim olmadan ona baktım. “Lütfen.” Bunu söyleme şekli beni deşip geçti. Boğulan bir insandan gelen yardım çağrısıydı. Yavaşça, avucumu belinin olduğunu düşündüğüm yere yerleştirdim. Örtülerin altındaki halinden anlamam pek mümkün değildi. Elimi sırtından yukarı çıkar dım, sonra aşağı indirdim. Kız iç geçirip daha da sokuldu ve burnunu boynumun kıvrımına soktu. Çoktan şafak sökmüş olmalıydı ama pencerelere kalın per deleri çektiğim için emin değildim. Biraz uyumalıydım. Bu öğlen Pakhan’la toplantım vardı, sonrasında da sabahın üçüne kadar kulüpte tıkılı kalacaktım. Doktorun tavsiye edeceğinden emin olduğum şeyi, diğer odaya gitmeyi, yapmak yerine, ismi ni bile bilmediğim bir kızla olduğum yerde kaldım. Nefes alıp verişi düzene girip de o yeniden uykuya dalana kadar sırtını, sıvazladım.

37

K

ARŞI DUVARDAKİ KAPI KOCAMANDI VE BU ZAM ANA

ka

dar gördüğüm en koyu renkli ahşaptan yapılmıştı. Uyandığımdan beri bir saat geçmiş olmalıydı. Gerçi

emin olamıyordum. Duvarda tik tak eden bir saat vardı ama yardımı yoktu çünkü akrep ve yelkovanın detaylarını göremiyordum. Perdelerin arasından gelen incecik ışığa bakılırsa gün ortası olmalıydı. Çok fena çişim vardı ama bu yataktaki yerimden kalkmaya korkuyordum. Hatırladığım son şey, Bay M illerin odasından kaçtıktan sonra san koridor çizgilerini takip ettiğim ve çıkış tabelası olan kapıyı bulduğumdu. Nerede olduğum hakkında hiçbir fikrim yoktu. Buraya nasıl geldiğimi bilmiyordum. Be nimle ne yapacakları konusunda en ufak bir fikrim yoktu. Vü cudum titriyordu. Bacaklarımın arasındaki acı devam ediyordu ama önceki kadar güçlü değildi ve başım infilak edecekmiş gibi ağrıyordu. Onun dışında iyi hissediyordum. En azından, fizik 38

P arçalanm ış R u h lar

sel olarak. Zihinsel olarak? Zihinsel yönden de iyi hissediyor dum. Aslında bakılırsa kendimi harika hissediyordum. Bu, iyi olamazdı. Kapı açıldı ve birisi içeri girdi, sonrasında aniden duruver di. Erkekti, bu mesafeden sadece o kadarını anlayabiliyordum. Uzun ve çok kaslıydı, üzerinde siyah bir tişört ve bol, siyah pantolon vardı. Saçları ya koyu sarı ya da açık kahverengiydi. Çıkarabildiğim her şeyin özeti buydu. Planlanan ikinci göz ameliyatıma bir hafta kalmıştı ama sonra…olanlar olmuştu. Doktor, miyopluğumu neredeyse tamamen düzeltmeyi bekle diğini söylemişti. Adam sadece orada durdu, bana daha ne kadar bakmayı planladığını merak ettim. “Günaydın,” dedi en sonunda ve vücudumdan hoş bir ür perti geçip gitti. Hayatımda hiç sesi bu kadar derin bir adamla karşılaşmamıştım. “Nasıl hissediyorsun?” Gözlerimi kısıp onu daha iyi görmeye çalıştım ama sadece bulanık bir şekil olarak kaldı. Adam öne doğru temkinli bir adım attı. “Bana adını söyle yebilir misin?” Söyleyebilirdim ama şu anda canım konuşmak istemiyordu. Nedenini bilmiyordum. Sadece istemiyordum. Bir adım daha. Artık odanın ortasındaydı. “Ailen muhtemelen senin için endişeleniyordun Onları ara mam için numaralarını verebilir misin? Böylece seni eve götür mek için gelebilirler.” Evet, ağabeyim ve kız kardeşim muhtemelen kafayı yemiş olmalıydı. İki aydır kayıptım. Benimle ilgili hiçbir bilgiye ula şamadığı için Arturo çıldırmış olmalıydı. Beş yaşımızdan beri kız kardeşimle bana hem anne hem de baba olmuştu. Ve Sien39

iYcvn

Al ta j

na, ah Tanrım, onu düşünemiyordum bile. İyi olduğumu haber vermek için onları aramam gerekiyordu. Bulantı boğazımı tırmaladı. Arturo’yu aramak istemiyor dum çünkü neler olduğunu ona anlatmak zorunda kalacaktım. Ne yaptığımı. Ailemin, kız kardeşlerinin bir fahişe ve bağımlı olduğunu öğrenmelerini istemiyordum. Muhtemelen bana her şeyin yoluna gireceğini söyleyeceklerdi. Bedenim titremeye baş ladı. Hiçbir şey yoluna girmeyecekti. Bir daha hiçbir şey iyi olmayacaktı. Sorun ne? diye sordu adam ve bana doğru bir adım daha attı. Büyük ihtimalle öldüğümü düşünüyorlardı. Güzel. Öylesi daha iyiydi. Endişelerine değmezdim. Bir daha asla gözlerine bakamazdım. Onların tanıdığı kız kardeşleri artık yoktu. G it mişti. Onun yerinde, durdurmak için hiçbir şey yapmadan in sanların kendisine tecavüz etmesine ve bedenini satmasına izin veren bu iğrenç, pis yaratık vardı. Hiçbir şey yapmamıştım. Dişlerim takırdadı ve nefes alamadım. “Lütfen, bana sorunun ne olduğunu söyle.” Sesi çok dingindi. Başımdan geçenlerden sonra, tanımadı ğım bir adamla buradayken ödüm bokuma karışmalıydı. Kork muyordum. Sorun şu ki, bana öyle iğrenç şeyler yapılmıştı ki beni incitmek için yapabileceği hiçbir şey yoktu.

Arturo ve

Sienna’nın öğrenmesinden duyduğum korku, tekrar tecavüze uğramaktan duyduğum korkudan fazlaydı. Daha derin nefes almayı denedim ama yapamadım. Sadece küçük nefesler almayı başarabildim. Görüş alanıma bir el girdi ve bana vurmasını bekleyerek ir kilttim. Bunun yerine, adam omuzlarımdan düşen battaniyeyi alıp üstüme sardı. Avucu sırtımda kaldı, yavaşça sıvazladı. Aynı şeyi dün gece de yapmıştı. Uyandığımı ve donduğumu, sonra sında bir elin sırtımı okşamaya başladığını hatırlıyordum. Bana 40

Parçalanm ış R u h lar

kendimi güvende hissettirmişti, bir daha hiç hissetmeyeceğimi düşündüğüm bir şeydi. Dün gece hissetmiştim. Gözlerim etrafımdaki örtüye odaklandı çünkü şu anda ona bakamıyordum ama en sonunda ciğerlerimi doldurabildim. Gözlerimi kapattım ve zihnimin derinlerinde bir yerde, hafif bir melodi çaldı. Notalar yumuşaktı, zar zor tanımlanabilirdi ama yine de kalbim küt küt attı. Müziği kaybettiğimi sanmış tım. Sırtımdaki el yoluna devam edip bir aşağı bir yukarı ha reket ederken, müzik bir daha yükseldi. Beethoven’in Ay Işığı Sonatı. Derin. Sakinleştirici. Tıpkı adamın sesi gibi. “Sana biraz su getireceğim,” dedi adam ve geri çekildiğinde eli sırtımdan kayboldu. Çığlık attım.

—

Pavel jfy *■ ——–

Donakaldım. Yanlışlıkla tenine mi dokunmuştum, yoksa onu tetikleyecek bir şey mi yapmıştım? O na dokunmamaya dikkat ederek yataktan uzaklaştım ama kız aniden bana doğru adadı. Kollarını boynuma sarıp mengene gibi sıkarken bacaklarını da belime doladı. Afallamış bir halde ya tağın yanında durdum, üzerime koala yavrusu gibi asılan bir kız vardı. Yüzünü boynuma gömdü, bir şey mırıldanıyordu. Şimdi ne olacaktı? O nu yatağa geri bırakmaya çalışmalı mıydım? Yoksa kendisi inmeye karar verene kadar beklemeli miydim? Beni bırakacak mı diye görmek için birkaç saniye daha bek ledim am a inatla bana tutunuyordu. Görünüşe göre şimdilik onunla böyle kalmıştım. Dikkatli bir şekilde tek kolumu sırtına doladım ve doktorun verdiği ağrı kesici kutusunu komodinden 41

N e v a Altaj

almak için eğildim. İlacı pijamamın cebine koyduktan sonra elimi baldırının altına yerleştirdim. Hâlâ tamamen çıplak ol duğu için yataktan örtüyü aldım ve vücudunu sarıp kenarlarını çenesinin altına sıkıştırdım. “Hadi gidip sana biraz su alalım,” dedim ve yatak odasından dışarı çıktım. Kızı mutfağa taşıdım. Ben buzdolabından bir şişe su alırken ve bardak almak için mutfak dolabına doğru giderken beni bı rakmadı. Diğer elimle kızı tuttuğum için hepsini tek elle yap tım, kayıp düşmesinden korkuyordum. “Aşağı inip suyunu içmek ister misin?” diye sordum. Boynumdaki kollarını daha çok sıktı. Tezgâha koyduğum bardağa, sonra da yanında duran şişeye baktım. Tam am . N e ya pacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu. “Dinle, mishka, doktor bir şeyler içmen gerektiğini söyledi. Lütfen seni zorlamama sebep olma.” Boynumdaki kollar sıkıştı, sonra gevşedi ve onu dikkadice aşa ğı indirdim. Kız önümde durup battaniyeyi elleriyle kavradı. Ba şını eğdi, yüzünün iki yanından dökülen saçları onu saklıyordu. “Al.” Su bardağını ona doğru itip cebimden ilacı çıkardım . Hapları tezgâhın üzerine koyduğum anda kız geriye çekildi. “Ağrı kesiciler. Bak.” Şişeden iki hapı alıp ağzıma attım , bir tane de ona uzattım. Avucumdaki hapa gözlerini dikip tekrar geriledi ve m utfak adasına çarptı. “Tamam.” Hapı ve şişeyi tezgâhın üzerine bırakıp su barda ğını uzattım. “Sadece su. Hepsini iç, lütfen.” Suyu içip bardağı geri uzattığında başımı salladım ve bardağı aldım. “Güzel. Duş almak ister misin?” Kız cevap vermedi. 42

P arçalan m ış R u h la r

M utfakta pek ışık yoktu. Gün içinde genelde perdeleri ka palı tutardım çünkü ben bu saatlerde uyurdum. Başımı yana eğip kızın yüzündeki ifadeyi ölçmeye çalıştım. Kafası karışmış görünüyordu. Konuşabildiğini biliyordum, o yüzden soruları ma niçin cevap vermediğini anlamıyordum. “ D uş almak ister misin?” diye denedim tekrardan. Alt dudağını ısırdı ve yüzünden hüsrana benzeyen bir şey ler geçti am a cevap vermedi. Başını bile sallamadı. Onunla ne yapacaktım ben? Sağ omzunda ve kolunda, biraz da saçında ça mur vardı. Muhtemelen caddeye düştüğünde olmuştu. “Pekâlâ, seni duş almaya götüreceğim. Başını salla, m ishkar Kızın dudaklarından bir nefes çıktı ve başını salladı. Yatak odam a doğru döndüğüm an tişörtümde bir çekiş hissettim ve om zum un üzerinden bir bakış attım. Kız tam arkamdaydı, tek eliyle battaniyeyi tutuyordu ve diğeriyle de tişörtümün kenarını kavrıyordu. O turm a odası boyunca beni takip edip yatak odam a girdi, yol boyunca tişörtüme asıldı. Banyoya vardığımızda sağdaki do laba doğru başımı salladım. “Orada havlular ve belli başlı banyo malzemeleri var.” Kız tişörtümü tutmaya devam ederek arkamda kaldı. Çıkmak için döndüm ama kısık bir inilti beni olduğum yerde durdurdu. O m zum un üzerinden baktığımda kızı dudaklarını birbirine sı kıca bastırmış ve kocaman gözlerle yüzümü incelerken buldum. “Kalm am ı mı istiyorsun?” diye sordum. Cevap vermedi. Vermesini de beklemiyordum. Ancak karış mış, koyu renkli saç tellerinin arasından bakıp gözlerime kilit lenen gözleri yeterince şey söylüyordu. Düşünmeden saçını yü zünden çekmek için elimi uzattım ama ne yaptığımı fark edince hemen elimi geri çektim. 43

N eva Altaj

Tamam. Burada bekleyeceğim.” Kapıya döndüm. İşini bi tirince bana haber ver.” Once hiçbir şey olmadı ama bir süre sonra tişörtümü bırak tı. Çişini yaptığını ve sifonu çektiğini duydum. Çok geçmeden duşun suyu açıldı. Önümdeki kapıya bakarak düşündüm. Akıl sağlığı konu sunda uzman değildim ama davranışının normal olmadığını bi liyordum. Cinsel saldırıya uğrayan bir kadından beklediğimin tam tersi davranıyordu. Tanımadığı bir adamın on metre çapma yaklaşmak istemeyeceğini varsaymıştım. Bunu beklemiyordum ve nasıl davranacağımdan emin değildim. Hızlı alman nefes sesleri geldi, sanki hiperventilasyona gir miş gibiydi. Duşa bakmadan omzumun üzerinden, “Her şey yolunda mı?” diye sordum. Burnunu çekti ve daha ağır soluk sesleri geldi. En sonun da kabinin içine baktığımda, kızın battaniyeye sarılarak yerde oturduğunu gördüm. Lifle bacaklarının içini deli gibi ovalayıp duruyordu. Teni öyle kırmızıydı ki soyulmuş gibiydi. “Siktir.” Koşup duşun içine girip önünde çömeldim. “ Bu kadar yeter. Temizsin.” Elini tutup parmaklarını liften ayırdım. Neredeyse isteksizce bıraktı, aynı anda battaniyeyi de bıraktı. Islak küde, omuzlarından aşağı düştü. “Sorun yok.” Tepemizdeki fıskiyeden üstümüze yağan su kaynardı ama o titriyordu. Onu kollarımın arasına alıp banyo dolabına doğ ru yürüdüm, dikkatli bir şekilde banyo tezgâhına oturttum. Daha önce kullandığım havlu yanımdaki duvardaydı. O nu alıp omuzlarına sardım. “Mishka, bana bak,” dedim ve çenesini parmaklarımın ara sına alıp başını kaldırdım. “Tişörtümü çıkarmam lazım, yoksa seni tekrar ıslatacağım.” 44

Parçalanmış Ruhlar

Kıyafetlerim tamamen sırılsıklamdı ama üstümü değiştir meye gidip de onu burada yalnız başına bırakmanın iyi bir fikir olduğunu sanmıyordum. “Sorun olur mu?” diye sordum. Kızarmış gözleri beni değerlendirdi, sanki bir şey söylemek istiyormuş gibi gözleri bir o yana bir bu yana baktı ama du dakları mühürlü kaldı. Sonra o dudakları araladı ve ufak bir nefes aldı, peşinden dişlerinin takırdama sesi geldi. Lavabo nun üzerindeki parlak LED ışık doğrudan onu aydınlatıyordu. Havluma sarılmış ufak bedenine ve yüzünün yanından sarkan koyu kahverengi saçlarına baktım. Şu ana kadar onu bu kadar iyi görme fırsatını elde edememiştim, bu kadar genç görünüyor olması suratıma çarpıverdi. “Tanrı aşkına, bebeğim. Kaç yaşındasın sen?” diye fısıldadım. Ve elbette, cevap yoktu. Tişörtümün kumaşını sırtımdan kavradım ve çekip başım dan çıkardıktan sonra yere attım. “Korkma. Onlar sadece döv me,” dedim. Derimi kaplayan sayısız grotesk deseni incelerken bakışları göğsümde gezindi. Gözlerini kısıp öne doğru eğilerek siyah şekil leri inceledi. Bakışları yukarı doğru hareket edip yüzümün önüne gelene kadar devam etti, iki kahverengi göz bana bakıyordu. “Lütfen bir şey söyleyebilir misin?” diye sordum. “Adın ne?” Hiç. “Ben Pavel. Fakat insanlar genelde bana Pasha der. Rusça bir lakap.” Buna karşı gözleri büyüdü ama tek kelime etmedi. “Tamam. Hadi seni yatağa götürüp ısıtalım.” Sözler ağzımdan çıktığı anda yine bana asıldı, önceki gibi kollarını ve bacaklarını doladı. Lavabonun yanına düşen havlu yu alıp omuzlarına sardım ve onu yatağıma taşıdım. 45

Neva AJtaj

“Üstümü değiştirmem lazım,” dedim onu yorganla örter ken. Sana da giyecek bir şey getireceğim. Tişört olur mu? Hiç cevap vermediği halde neden sorular sorup durduğumu bilmiyordum. Onu yatağa yatırdıktan sonra giyinme odama gir dim. Pijama altımı değiştirip başka bir tişört giydim, sonra da daha ufak bir tişört bulmaya çalışarak rafları karıştırdım. Birkaç yıl önce Kostya mn birkaç beden küçük bir tişört verdiğini bili yordum. Önüne özel olarak “Klas ama Anal” yazdırmıştı. Gerzek. Bir ses duydum ve omzumun üstünden baktığımda kızı kapı da battaniyeye sarılmış halde buldum. İçeri bir adım attı ve tişört lerimi tuttuğum rafa baktı. Pek tişörtüm yoktu, belki toplamda on tane falan vardı. Onları sadece spor yaparken giyiyordum. Gardırobumun kalanı iç çamaşırları, pijama aldarı, gömlekler ve takım elbiselerden oluşuyordu. Hiç kot pantolonum, eşofman üstüm ya da başka gündelik kıyafederim yoktu. Yıllar önce bir daha asla kot pantolon giymeyeceğime yemin etmiştim. Bakışları ayakkabılarımı tuttuğum alt rafa indi, ardından sağdaki boylu boyunca uzanan rafa döndü. En az otuz takım elbise ve onun iki katı kadar gömlek vardı. Bunu gördüğü anda kasıldı, iki adım geriledi ve koşup gitti. Raftan ilk tişörtü kapıp giyinme odasından çıktım, kızı ya takta sırtı bana dönük bir halde kıvrılmış yatarken buldum. “Bunu senin için buraya bırakıyorum,” dedim ve kadanmış tişörtü yatağın ayakucuna bıraktım. Tepki vermedi. Ona bir şeyler yedirmem gerekiyordu ama bekleyebilirdi. Uykuya daha fazla ihtiyacı vardı. Yatağın kenarına oturup onun ufak şeklini izledim. Battaniyenin kenarı alnına kadar çekiliy di. Elimi battaniyenin üzerinden sırtına yerleştirip sıvazladım. Ufak bir sesle iç geçirdi ve avucumun altında hafifçe rahatladı. Yatağın ta diğer uçundaydı, o yüzden yatağa çıkıp ondan biraz uzağa uzandım ve sırtını okşamaya devam ettim 46

Parçalanm ış R u h lar

r Sıcak bir şey yan tarafıma dayandı. Gözlerimi açtığımda kızı bana sokulmuş bir halde buldum. Kolunu göğsüme atmıştı ve yüzü de kolumun üstüne dayalıydı. Görünüşe göre ikimiz de uyuyakalmıştık. Odanın karşısındaki saat öğleden sonra dördü gösteriyordu. Siktir. Olabildiğince dikkatlice kendimi uyuyan kızdan sıyırdım ve işe hazırlanmak için banyoya yöneldim. On beş dakika son ra oradan çıktığımda kız hâlâ uyuyordu. Gitmem gerektiğini haber vermek için onu uyandırmayı düşündüm ama rahatsız etmemeye karar verdim. M utfakta ya da buzdolabında fazla bir şey yoktu çünkü ge nelde yemeği dışarıdan sipariş ediyordum ya da işte yiyordum. Biraz yumurta, bir somun ekmek ve biraz da reçel bulup onun için tezgâhın üzerine çıkardım. Bunu da bitirince işe gittiğimi ve yemek yemesini söyleyen bir not karaladım. Ardından yata ğın yanındaki komodinin üzerine notu bıraktım. Örtü üstün den kaymıştı, o yüzden üstünü tekrar örttüm ama hemen çıkıp gitmek yerine birkaç uzun an boyunca onu izlemeye devam ettim.

. ..

Asya

Soğuk. Ç ok soğuktu. Battaniyeyi etrafıma sıkıca sarıp yatakta oturdum. Etrafta kimse yoktu. Neredeydi bu adam? Belki de di ğer odadaydı. Bir ses, herhangi bir ses, duymaya çalıştım ama sadece sessizlik vardı. Yatağın yanındaki abajur açıktı, komodi 47

N eva Altaj

nin üzerinde duran kâğıdı aydınlatıyordu. Kâğıdı alıp yüzüme yaklaştırdım. Hayatım boyunca miyoptum; yazıyı doğru düzgün okuyabilmek için gözlerime iyice yakın tutmam gerekiyordu. Notta bu akşam geç saatlere kadar geri dönmeyeceği yazı yordu. Kâğıdı komodine geri bıraktım. Beni dairesinde yalnız bırakmıştı. Titreyip battaniyeyi kendime daha çok sardım. Saat kaçtı? O geri dönene kadar ne kadar beklemem gerekecekti? Köşeye büzülene kadar yatakta geriye doğru kaydım, yatak baş lığı ile duvar arasına sokulup gözlerimi yumdum. Bana neler oluyordu böyle? Bu sabah uyandığımda, o ailem den bahsedene kadar kendimi gayet iyi hissediyordum. Onların bana neler olduğunu öğrenme fikri bile kendimi kaybetmeme sebep olmuştu. Adeta birisi beni karanlık bir boşluğa atıvermişti. Karanlık fazla tanıdıktı. Son iki ayımı geçirdiğim boşluğun aynısıydı, etrafımda olan ya da bana olan her şeyden tamamen kopmuş haldeydim. Sanki beni bir lokmada yutacakmış gibiy di. Görünmez, zehirli bir gaz gibi, zehirli fısıltısı zihnimi ku şatmış, içeri girmesine izin vermemi istiyordu. Pis, diye fısıl damıştı. Kirli. Bir daha kimse sana dokunmak istemeyecek. Ama sonra, Pasha sırtımı okşamıştı. Beni tiksindirici bulmamıştı. Ses kesilmiş ve kara delik kapanmıştı. O yakındayken o hissin tekrar gelmeyeceğine dair tuhaf bir inanç doğmuştu içime.. Fakat şimdi o burada değildi. Ağabeyin olanları öğrendiğinde tiksinecek, diye fısıldadı ses kulağıma. Artık seni sevmeyecek. Böyle sefil bir yaratığı kimse se vemez. Yabancıların seninle ilişkiye girmesine izin verdin, karşı koymak için hiçbir şey yapmadın, iğrençsin. Yavaşça nefes alıp vererek sesi engellemeye çalıştım. İşe ya ramadı. Hepsi senin suçun. Bunu kendi başına sen açtın. O adamla gitmek senin kararındı. 48

P arçalanm ış R uhlar

Ellerimi saçlarımdan geçirdim ve sesi kafamdan çekip çıkar mak istercesine saçlarıma asıldım. Ama devam etti. Adamın iyi olduğunu düşündün. Sana tecavüz edip fuhuş çe tesinin içine atan bir sapıktı, sen onun iyi olduğunu düşündün! Sende muhakeme yeteneği yok. Pasham n bıraktığı notu almak için uzandım ve ilk birkaç cümlesine odaklandım. Uyandığında daireyi dolaşabilirsin. Mutfak tezgâhının üzeri ne yiyecek bir şeyler bıraktım. Ye. Bu bir talimattı. Soru değildi. Kendim karar vermek zorun da değildim. Sadece onun söylediği şeyi yapmam gerekiyordu. Rahat bir nefes aldım. Elimdeki notu tutarak yataktan aşağı in dim, bıraktığı tişörtü alıp odadan çıktım. Pasha nın evi çok lükstü. Her şey, modern, koyu renkli mo bilyalardan, yumuşak, kalın halılara ve kalın perdelere kadar, pahalı görünüyordu. Dağınıklık yoktu, raflarda küçük ıvır zıvırlar ya da o türden şeyler yoktu. İki yatak odası daha buldum, uyuduğum odadan daha ufaktı. Kullanılmıyorlar gibi görünüOturm a odası dairenin en geniş alanıydı; duvara monte edilmiş bir televizyon, karşısında da bir kanepe ve tekli koltuk vardı. Odanın ortasında durup etrafıma bakındım. Bir kitaplık. Duvarlarda birkaç modern tablo. Güzeldi ama hepsi sanki bir iç tasarım dergisi veya satış yeri için düzenlenmiş, kurgulanmış gibi duruyordu. Böyle bir yerde bulunmak garip hissettirdi. Evdeyken tüm raflarımız ve duvarlarımız Sienna ve benim, nadiren de bizimle fotoğraf çekilmeye ikna etmeyi başardığımız Arturo’nun fotoğraflarıyla doluydu. Sienna nın moda dergileri ve benim nota kağıtlarım etrafa dağılmış olurdu. Kanepeye atı lan kırlender uyumsuzdu. Her yerde köpek oyuncakları vardı. Saç ürünleri ve vücut kremleri, mutfak tezgâhı ya da T V rafı 49

N eva Altaj

gibi tuhaf yerlerde olurdu. Evimi düşününce göğsümde bir şey sıkıştı. Sanki evim başka birine aitmiş gibi yabancı hissettirdi. Elimdeki kâğıdı daha sıkı tutup mutfağa yöneldim. Tezgâh parlak ve siyahtı, hiç kullanılmamış gibi görünen cam bir ocak vardı. Siyah buzdolabının ebadı on insana bir hafta yetecek ka dar yiyecek barındırabilirmiş gibi görünüyordu ama açtığımda içinde sadece birkaç su şişesi, bir kutu süt, üç domates ve bir paket açılmamış peynir kutusu vardı. Tezgâh duvara kadar uzanıyordu ama üzerindeki tek şey, bir kahve makinesiydi. Baharat kavanozları yoktu, fincanlar için askı yoktu. Hiçbir şey yoktu. Sadece bir kahve makinesi. Ada tezgâhın üzerinde benim için kahvaltılık bırakmıştı. Biraz yu murta mı pişirmeliydim, yoksa ekmeğe biraz reçel mi sürmeliy dim? İçime tatsız bir his yayıldı. Ya yumurta ya reçeldi; ikisini de yiyebileceğimi sanmıyordum. Ama birini seçmeyi düşündü ğüm anda karnımdaki anksiyete yoğunlaştı. Benim sorunum neydi ki böyle aptalca ufak bir kararı bile veremiyordum? Bu sabah Pasha duş almak isteyip istemediğimi sorduğunda da aynı şey olmuştu. Kirliydim. Duş almam gere kiyordu. Ama bana sorduğunda, bir karar verememiştim. Ada nın kenarım kavradım ve benim için bırakılan şeylere baktım. Yumurta mı, reçel mi? Basit bir karardı, kahretsin! Neden karar veremiyordum? Yirmi dakikalık bakışmanın sonrasında, yumurtayı pişirir ken bir parça reçelli ekmek yedim ve tüm süre boyunca kendi mi salak gibi hissettim. En azından ateşim düşmüştü. Yemeğimi bitirdiğimde dışarısı kararmıştı ve ne yapaca ğımı bilmiyordum. Notta daireyi dolaşmam ve yem ek ye mem yazıyordu. Ondan sonra ne yapacağım yoktu. U yu maya geri dönebilir ya da bir şeyler okuyabilirdim. O tu rm a 50

Parçalanmış Ruhlar

odasındaki kitaplıkta bir sürü kitap vardı. Gözlüğüm yok ken önünde durm adığım sürece televizyonu izleyemezdim. O k u m ak mı? U yku mu? Yine bir karar vermem gerekiyordu am a yapam adım ! Başımı kavrayıp saçlarımı çektim ve dudaklarımdan hüsran dolu bir inilti kaçtı. Notun son kısmını tekrar okudum. İşe gidiyorum ve gece üçe kadar geri dönmeyeceğim. Eğer kaçmayı düşünüyorsan, lütfen yapma. Ben geri dönene kadar bekle. O nu beklememi söylüyordu. Basit. Net. Sorgusuz. Göğ sümdeki baskı dağıldı. Dış kapıdan birkaç adım ötede durdum. Ve bekledim. Şu anda bana bakan birisi eğitimli bir köpek gördüğünü düşünebilirdi. Umurumda bile değildi. Şu anda umurumda olan tek şey, bu boğucu endişeyi daha fazla hisset memekti. Berbat ruh halimle daha sonra ilgilenecektim. Yere oturup kollarımı bacaklarıma doladım ve kapıya baktım.

~ P a v e l

Pakhan’ın evinin önündeki uzun araç sırasının sonuna araba mı park ederken telefonum çaldı. Sıranın en sonunda büyük, kırmızı bir motosiklet duruyordu. Roman, Sergei de dahil tüm üst rütbelileri çağırdığına göre büyük bir olay olmalıydı. Yolcu koltuğundaki telefonumu alıp cevap verdim. “ Doktor?” “Kızın sonuçlarını aldım. Cinsel yolla bulaşan hastalık yok, hamilelik de negatif. Kan tahlili biraz anemik olduğunu göste riyor ama hepsi bu.” “ Peki ya uyuşturucu?” 51

Neva Altaj

İşin ilginç kısmı da bu. Sisteminde bulunan madde listede yok. Yeni bir şey olabilir gibi görünüyor, henüz revaçta olmayan bir şey.” “Bu çok garip.” Bekle, dahası var. Vladimir’in geçen gün bıraktığı hapların test sonuçları geldi. Aynı mal.” “Emin misin?” Evet. Rom ana söyledin mi?” Söyledim. Az önce onunla konuştum.” Kasıldım. Yani.. .ona kızdan bahsettin mi?” Tabii ki bahsettim. Neden? Anlatmamalı mıydım?” Hayır, sadece sordum,” dedim ve parmak eklemlerim bem beyaz olana kadar direksiyonu sıktım. Romana kızdan bahset mesi bana kendimi pek iyi hissettirmedi ve bu hiç mantıklı de ğildi. Bir şeyi asla Pakhan’dan saklama ihtiyacı hissetmemiştim. “O nasıl?” diye devam etti doktor. “Ailesi onu almaya geldi m ır

“Hâlâ benim evimde.” “Ne? Neden ailesini ya da başka birini aramadın?” “Konuşmuyor. Aslında, tek kelime bile etmedi.” “Kahretsin. Çok korkmuş olmalı. Ailesi gelene kadar Varya’nın onunla kalmasını sağlamalıydık. Muhtemelen o ora dayken sen de uzak kalmalısın.” “Şu m esele…” Boynumu sıvazladım. “Benden korkuyor gibi değil. Aslında bu sabah uyandığı andan beri bana yapışmış durumda. Gözünün önünden ayrılmama izin vermiyor. Hatta o duş alırken banyoda kalmam konusunda ısrar etti.” “Hımm. Bu benim uzmanlık alanım değil ama tecavüz kur banlarının çeşidi şekillerde tepki verebildiğini biliyorum. Sen yaklaştığında ürküyor mu?” 52

Parçalanm ış R u h lar

“O na bir bardak su getirmek için odadan çıkmaya çalıştı ğımda çığlık atıp kollanma atladı. Çıplaktı,” dedim. “Ne yap mam gerektiği konusunda bir tavsiyen var mı? Ailesine ulaşana kadar ona nasıl davranmalıyım?” “ Hiçbir fikrim yok. Ben psikolog değilim. Ama birkaç ara ma yapacağım, bir şeyler bulduğumda haber veririm.” “Teşekkürler, Doktor.” Telefonu ceketimin cebine koydum ve saatime baktım. Onu yalnız bırakmamalıydım ama tüm bunlar benim için yeniydi. Daha önce endişelenecek kimsem olmamıştı. Asla biriyle ilgi lenmek zorunda kalmamıştım ve hiç kimse benimle ilgilenme mişti, o yüzden ne yaptığıma dair hiçbir fikrim yoktu.

Tahmin ettiğim gibi, Bratva mn üst düzeyinden neredeyse her kes buradaydı. Güvenlik şefi Dimitri, Romanın masasının yanında duru yordu, Mikhail ise pencerenin yanındaki sandalyede oturuyor du. Mikhail, Bratva’nın uyuşturucu işlerini içeren sevkiyadarı takip ediyordu, ayrıca bilgi almadan da sorumluydu. Diğer bir deyişle, gerekli olduğunda işkence yapıyordu. Pakhan’ın başka anneden olan kardeşi Sergei kapının yanındaki duvara yaslanı yordu, elindeki bıçağı çevirip duruyordu. Tedarikçilerimiz ve alıcılarımızla yapılan müzakereleri yönetirdi. Arada sırada da onları öldürürdü. “Fyodor’un kızı Ruslana ölü bulundu,” dedi Maxim, Pakhan’ın sağ koluydu. Romanın önüne san bir dosya bıraktı. “Cesedi banliyödeki bir çöp konteynerinde bulundu. Evsiz bir adam tesadüfen bulmuş.” “Ö lüm nedeni?” diye sordu Roman. 53

N eva Altaj

“Aşırı doz şüphesi.” Ruslana iyi bir çocuktu. Üniversite ikinci sınıf öğrencisiydi. Uyuşturucuya bulaşmak onun yapacağı bir şey gibi gelmiyor. Roman başını dosyaya doğru salladı. “Ne zaman ortadan kay bolmuş?” Geçen ay. Babası kızın mağazaya gittiğini ve bir daha geri gelmediğini söyledi.” “Kayıp ihbarı yapmış mı?” Evet. Hiçbir şey çıkmamış. Kız sanki yeryüzünden yok olmuş gibiydi. Ama asıl garip olan şey bu değil.” Maxim dosya dan bir kâğıt daha çıkarıp Romana uzattı. “Adli tabibin raporu. Eroinle kafayı bulmuş ama ayrıca tanımlanamayan bir madde izine rastlamışlar. Araya birilerini soktum ve sonuçları Ural’dakı satıcıdan alınan haplarla karşılaştırdım. Aynısı.” Roman kısa bir süre yazanları inceledikten sonra, “Eroinin örtbas olduğunu mu düşünüyorsun?” diye sordu. “Muhtemelen.” Maxim başını salladı. “Uyuşturucu dondurma değildir. Gidip de birisinin m utfa ğında yeni bir aroma bulamazsın.” Roman parmaklarını masaya vurdu ve sağımda oturan Mikhail’e baktı. “Pavel’in yakaladığı satıcıdan bir şey öğrenebildin mi?” “Pashayz söylediklerini tekrarlayıp durdu,” dedi Mikhail. “Bir arkadaşı, borçlarının silinmesi karşılığında ona hapları vermiş. Arkadaşının hapları nasıl aldığını ya da ne olduğunu bilmiyormuş. Elimizde arkadaşının adından başka hiçbir şey yok. Ama görünüşe göre arkadaşı ortadan kaybolmuş. Yuri’nin adamlarının gözleri herifin evinin üzerinde. Ortaya çıkar çık maz, onu getirecekler.” Birkaç yıl önce Mikhail’i bir adamın üzerinde çalışırken izlemiştim. İşkenceyi bir sanat formuna dönüştürmüştü. Eğer 54

Parçalanm ış R uhlar

Mikhail satıcıdan başka bilgi almadıysa, bu başka bir şey olma dığı anlamına gelirdi. Roman dosyayı bir kenara koydu ve öne doğru eğilerek dir seklerini masaya dayadı. “Şimdi ikinci konuya gelelim. Sizin derdiniz ne de rastgele bilinçsiz kadınları toplayıp evlerinize gö türüyorsunuz?” Bütün başlar sağımda oturan Sergei’ye doğru döndü. “Ah, bana bakmayın!” Kahkaha attı, “Ben benimkini yıllar önce aldım ve defteri kapattım.” “Ve hepimiz onun sonucunda olan o muazzam boku hatırla mıyor muyuz?” Roman tersledi. “Sandoval yerleşkesinde olan larla ilgili spekülasyonlar hâlâ bütün Meksika’da dolaşıyor. Bazı insanlar hükümetin deprem olduğu konusundaki saçmalığına inanmıyor ve meteor düştüğünü düşünüyorlar.” “Şey, Pasha patlayıcılar hakkında bir bok bilmediği için iyi durumda olduğumuzu söyleyebilirim.” Sergei bana pis pis gül dü. “R om anın, evine götürdüğünü söylediği kızla ilgili bir şey ler paylaşmak ister misin?” Herkesin dikkati anında bana çevrildi. “Kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. Konuşmuyor,” dedim. “Ama onu bulduğumda kıza Ural’da satılan pislikle aynı şeyden verilmişti.” “Bu yeni uyuşturucuyla ilgili bilgiye ihtiyacım var,” dedi Ro man. “Kimin, ne amaçla yaptığını bilmek istiyorum. İşlerinin bitmesini istiyorum. Fyodor’un kızı iyi bir çocuktu. Onun ölü münde herhangi bir şekilde parmağı olan herkes bunun bedeli ni ödeyecek. Kanla.” Başını kapıya doğru salladı, bu da toplantının sona erdiği anlamına geliyordu. Kostya ve Mikhail ofisten önce çıktılar, geri kalanımız onları takip etti. 55

Neva Altaj

Fuayeden ön kapıya doğru geçerken tiz kadın çığlıkları duy dum. Arkama döndüm ve Kostya’yı köşeye sinmiş, ellerini ko rumacı bir şekilde kafasına doğru kaldırırken gördüm. O lga ve Valentina onu kıstırmış, ağlıyor ve mutfak bezleriyle ona vuru yorlardı. Görünüşe göre hâlâ ikisinden de ayrıldığı gerçeğinin üstesinden gelemiyorlardı. Zavallı piç, onlara aralarındaki şeyin bittiğini söylediği gün fiziksel zarar görmemek için malikâneden taşınmak zorunda kalmıştı. Kostya’yı kendi sefaletine terk edip dışarı çıktım. Aj-abama binerken telefonum çaldı. Doktor arıyordu. “N e redesin?” Pakhan’ın evinden çıkıyorum, Ural’a gidiyorum,” dedim. “Neden?” “Az önce psikolog bir arkadaşımla konuştum. Sık sık saldırı mağdurlarıyla çalışıyor. Ona durumu açıkladım ve kızın davra nışlarını anlattım.” “Ve?” Telefonu hoparlöre aldım ve arabayı geri vitese taktım. “Neler olduğu hakkında bir fikri var mıydı?” “Şaşırmadı ve kızın sana karşı bir bağ geliştirdiği konusun da tahmin yürüttü,” dedi. “Bazı kurbanlar erkeklerden uzak durmaya meyilli oluyormuş. Özellikle de yabancılardan, hatta bazen aile üyelerinden bile. Ancak bazıları da onları kim kur tardıysa onunla güçlü bir bağ kuruyormuş. Koruyucuları erkek bile olsa ona tutunuyorlarmış.” “Anlamıyorum,” dedim. “Cinsel saldırıya uğramanın travması şiddede dolu bir dene yimdir. Kişinin güvenlik duygusunu, dünyaya bakış açısını ve diğer insanlarla olan ilişkilerini dönüştürür. Görünüşe göre, bu kız güven duygusunu seninle bağdaştırmaya başlamış. D ünya nın geri kalanını güvensiz olarak görüyor. Kurtarıcısı olarak sen onun ‘güvenli bölgesi’ oldun.” 56

Parçalanm ış R u h lar

“O nu ben kurtarmadım. Kendini kurtardı. O binadan kaçtı.” “ Gerçekçi konuşmak gerekirse, evet. Ama onun gözünde sen onu kurtaran kişisin. Ne kadar süre esir tutulduğunu ve tecavüze uğradığını bilmiyoruz. Onu evine götürdüğünde gün lerdir ilk kez kendini güvende hissetmiş olmalı. Haftalar. Belki de aylardır.” “Lanet olsun.” “ Eve git. Konuş onunla. Profesyonel yardıma ve ailesine ihti yacı var,” dedi ciddi bir sesle. “Ve o yalnız bırakılmamalı.” Telefonu kapatır kapatmaz Ivan’ı arayıp onu Ural’a yolla dım. R om anın evinden benim evime bir saatlik yol vardı ve tüm bu süre boyunca doktorun söylediklerini düşündüm. Kızla kalmalıydım. Ya uyandıysa ve gittiğim için korktuysa? Aklı ba şında hiç kimse kızı o durumda yabancı bir yerde bırakmazdı. Düşünememiştim. Direksiyona vurdum ve gazı kökledim.

Ön kapıyı açtığımda içerisi zifiri karanlıktı. Hâlâ uyuyor ola bilir miydi? Uzanıp ışığı açtığımda olduğum yerde kalakaldım. Kız kapıdan birkaç adım ötede yerde oturuyordu, kollarını ba caklarına dolamıştı. Vücudu kontrolsüzce titriyordu. “Siktir.” O nu kucağıma alma niyetiyle yanma çömeldiğim an kollarıma atladı. Yine koala gibi kendini bana dolayıp yüzü nü boynumun kıvrımına gömdü. Baldırlarının altından tutup kızı yatak odama taşıdım. Onu nazikçe yatağa bırakma niyetim, kollarını ve bacaklarım etra fımda sımsıkı sarmasıyla hiç de planladığım gibi gitmedi. “Seni yalnız bıraktığım için üzgünüm,” diye fısıldadım ve yatağın kenarına oturdum. 57

Neva Altaj

Yanımda battaniye yığını vardı, ona uzanıp kızın omuzlarına sardım. Hareket etmedi, sadece titremeye devam ederek bana tutundu. “Güvendesin.” Elimi ensesine koydum ve diğer elimle de yatıştırıcı olduğunu umduğum bir hareketle sırtını sıvazladım. “Güvendesin.” Dudaklarından ufak bir nefes çıktı ve kollarımda rahatladı. Rahatlatıcı okşayışlarımı en az yarım saat daha sürdürdüm, son ra başını omzumdan kaldırdı. Komodindeki lambaya uzandım, biraz daha ışık gelsin diye loş tuşuna bastım. Kız, birden gelen parlaklığa uyum sağlamak için gözlerini birkaç defa kırpıştırdı, sonra doğruca gözlerime baktı. “Daha iyi hissediyor musun?” diye sordum. Cevap vermedi, sadece birkaç saniye daha yüzüme baktı. Yüce Tanrım, çok gençti. Kollarını boynumdan çekip ellerini omuzlarımdan göğsüme indirdi, ceketimin yakasında durdu. Gözleri ellerinin olduğu yere indi ve vücudu birdenbire kaskatı oldu. Bakışlarını takip ettiğimde kravatıma odaklandığını gör düm. Tekrar titremeye başladı ve dudaklarından bir inilti çıktı. “Sorun ne?” Kızın nefes alıp verişi daha hızlı ve daha yüzeyseldi, gözleri dehşet içinde kravatıma bakıp duruyordu. “Bana bak.” Yüzünü avuçlarımın arasına aldım ve göz göze gelene kadar başını geriye eğdim. Koyu kahverengi gözlerinde panik vardı. “Güzel. Şimdi, nefes al.” Denedi ama nefesi sıkıştı. Bir daha denedi. Alt dudağı titre di ve yumuşak bir fısıltı duydum ama ne dediğini çıkaramadım. “Seni duymadım bebeğim. Tekrar deneyebilir misin?” Gözlerini kapatıp öne doğru eğildi. Kulağımın dibindeki sözleri belli belirsizdi, “Onlar hep…takım elbise giyerlerdi.” 58

P arçalanm ış R u h lar

Neden bahsettiğini anlamam birkaç saniyemi aldı. Anladı ğımdaysa omurgamdan aşağı ürpertici bir soğukluk indi. “O n lar” demişti. Çoğul. Ona uyuşturucu veren manyağın tekiyle istismar dolu bir ilişkide olabileceğini düşünmüştüm. Yüzünü bırakıp ceketimi hızla çıkardım, onun göremeyeceği tarafa doğru fırlattım. Sonra kravatımı çıkarmaya başladım. Kız aşağı baktı, bakışları düğümü çözen ellerime takılıp kaldı ve tit remeleri yoğunlaştı. “Bana bak.” Kelimeleri dile getirmeyi başardım, onu korkut mamak için düz bir şekilde konuşuyordum. Bu zordu çünkü içimde padamaya hazır bir öfke vardı. “Gözlerime bak. Aferin kızıma. Atıyorum, tamam mı?” Kravatın yere düşmesine izin verdim. Kravat gözden kaybolduğu anda vücudu biraz rahatladı ama hâlâ titriyordu. “Göm lek de mi?” diye sordum, cevap vermesini beklemeden düğmeleri açmaya başladım. Kız alt dudağını ısırıp başını salladı. “Tamam, bebeğim.” Son düğmeyi de açıp gömleği çıkardım. “ Daha iyi mi?” Kızarmış gözlerinin içine baktım, Tanrım, öyle kaybolmuş görünüyordu ki. Tekrar aşağı baktı ve elini yavaşça çıplak göğ süme yerleştirdi. Parmağının ucu dövmelerimin başladığı köp rücük kemiğimi takip etti, sonra yavaşça aşağı indi. Tüy gibi bir dokunuştu, derimdeki mürekkebin şeklini çıkarıyordu. “Korkarım ki onları çıkaramam, mishka,” dedim. Gözlerini kaldırdı ve beni izlerken dudaklarının kenarları hafifçe yukarı kıvrıldı. “O bir gülümseme mi?” O m zunu silkti. 59

İYeva Aliaj

Ufacık bir gülümsemeydi ama yine de gülümsemeydi. Yüzü tamamen bir dönüşüm geçirdi, başına gelenlerden önceki hâlini görmemi sağladı. “Adın ne bebeğim?” Adını, onunla ilgili en ufak detayları öğrenme ihtiyacı beni canlı canlı yiyordu. Adım Asya,” dedi ufacık bir sesle. Alışılmadık bir isimdi. Asya, diye denedim. Ona uyuyordu. “Çok güzel bir isim. Peki soyadın?” “ DeVille,” diye fısıldadı. Kaşlarımı havaya kalktı. “İtalyan mısın?” Başım salladı. Soyadı tanıdık geldi ama çıkaramadım. “Şikago’lu m usun?” “New York.” Bunu söylediği anda jetonum düştü. “Arturo DeVille ile ak rabalığın var mı?” “O benim ağabeyim.” Dudağını ısırdı. “Arturo’yu tanıyor m usun?” New York Cosa Nostra Ailesi’nin sağ kolu. Lanet olsun. Arturo DeVille’le tanışmamıştım ama Roman her zaman Bratva’nın, bizimle herhangi bir şekilde bağlantısı olan herkes hakkında istihbaratı olduğundan emin olurdu. “Ben Rus Bratvasının bir üyesiyim, mishka. Senin D onunun karısı, bizim infazcılanmızdan birinin karısının kız kardeşi,” dedim. “Hemen ağabeyini arayıp burada olduğunu haber vermeliyiz.” Asya’nın vücudu kaskatı kesildi. “Lütfen.. .yapm a.” “Neden?” Mide bulantısıyla dolarken sordum. “ Başına ge lenlerle onun bir ilgisi mi var?” Başını iki yana sallayıp kollarını boynuma doladı ve göğsü me sokuldu. “Muhtemelen öldüğümü düşünüyordur. O şekilde kalmasını istiyorum.” 60

P arçalanm ış R u h lar

“Am a o senin ağabeyin. Korkudan kafayı sıyırmış olmalı.” Koyu kahverengi tutamların arasından elimi geçirdim. “Ona iyi olduğunu söylemen lazım.” “Ben iyi falan değilim!” diye bağırdı, sonra da kucağımdan aşağı indi ve bakışlarını üstüme dikti. “O insanlar aylarca bana uyuşturucu verip durdular ve bedenimi sattılar. Ve ben onlara izin verdim! Hiçbir şey yapmadım! Ne tür zavallı bir varlık karşı koymadan bunun olmasına izin verir?” Bağırırken ağlıyordu. Ben de ona izin verdim. Öfke iyiydi. Her türlü tepki iyiydi. O yüzden bir şey yapmadım. Onu sakin leştirmeye çalışmadım. Yatağın kenarına oturup sessizlik içinde onu izledim. “Dün gece beni bulduğunda, ilk defa kaçmayı denediğimi biliyor musun?” diye devam etti. “Ağabeyime bunu söylememi mi istersin? O beni lanet olası bir paspas olmaktan daha iyi ye tiştirdi! Beni neye dönüştürdüklerini öğrenmesindense onu bir daha asla görmemeyi tercih ederim!” Derin bir nefes alıp yerde ayaklarının yanında duran gömle ğimi aldı. Kenarına basıp iki eliyle birden kumaşı çekti, bütün ağırlığını eline verip gömlek yırtılana kadar devam etti. Sonra parçalamaya başladı. Hayret içinde onu izledim. Onun uysal ve narin olduğunu düşünmüştüm ama görkemli öfkesini gözlem ledikçe ne kadar yanıldığımı anlıyordum. Onun içinde ateş ve şiddetli bir yaşam vardı. Ona zarar veren, onun ruhunu kıran insanlar, onu tamamen yok edememişlerdi. Ve ben her birini bulup bunu onlara ödetecektim. “Onlardan nefret ediyorum! Onlardan çok ama çok nefret ediyorum!” diye kükredi ve bana baktı. “Ya sen? Neden orada öylece oturuyorsun? Nasıl olur da benim sinir krizi geçirmemi izleyip hiçbir şey yapmazsın?” Yırtık bir kumaş parçasını yüzü me fırlattı ve hareket etmediğimde hayal kırıklığıyla çığlık attı. 61

Neva Altaj

“Senin sorunun ne be?” Ellerini göğsüme koyup beni itti. “Beni sakinleştirmeye çalışman gerekmiyor mu?” “Hayır,” dedim. Hayır mı? Öylece dağılmamı mı izleyeceksin?” diye beni tekrar itti. Sonra bir kez daha. “Dağılmıyorsun Asya.” Uzandım ve başparmağımla çenesi nin çizgisinin izini sürdüm. “Kendini toparlıyorsun.” “Toparlamak mı?” Gözleri büyüdü ve bir anda histerik bir kahkaha attı. ’Uyandığımda, yumurtayı mı yoksa reçeli mi ye meliyim karar veremedim! En temel kararı veremedim. Yirmi dakika boyunca tezgâhın üzerinde bıraktığın şeylere baktım ve seçemediğim için ikisini de yemek zorunda kaldım!” Son sözleri ağlama krizinin içinde kayboldu. Omuzları çök tü ve çıplak ayaklarına baktı. İşaret parmağımı çenesinin altına koydum, gözlerimiz buluşana kadar başını yukarı kaldırdım. “Ne istiyorsun?” diye sordum. Gözlerini kırpıştırdı ve iki damla gözyaşı yanaklarından aşa ğı süzüldü. “Ölmelerini mi istiyorsun?” Keskin bir nefes aldı ama cevap vermedi. Sorumu bir ifadeye dönüştürerek tekrarladım. “Onların ölmesini istiyorsun.” Dudaklarını sıkıca birbirine bastırarak başıyla onayladı. “Ölecekler,” dedim. “Başka ne istiyorsun?” Cevap yoktu. ‘Ailenin seni böyle görmesini istemiyorsun.” Bir kez daha başını salladı. “Asla eskisi gibi olamayacağım,” diye fısıldadı. “Hayır, olmayacaksın.” Çenesini hafifçe çimdikledim. “Ve bunda sorun yok. Seni aynı şekilde sevecekler. Sana olanlar seni değiştirdi, Asya. Herkesi değiştirirdi. Geri dönülm ez şe 62

Parçalanm ış R u h lar

kilde. Sen dönüştüğün kişiyi kabullenmelisin. Sen hâlâ sensin. Değiştin, evet ama bu seni, seni önemseyen insanlardan uzak tutm am alı.” Burnunu çekip tekrar kucağıma çıktı. Yine kollarıyla ba caklarını bana dolayıp yüzünü boynumun kıvrımına gömdü. Dudaklarından zorlukla duyulabilecek bir mırıltı çıktı ve onu daha iyi duymak için başımı yana doğru eğdim. Cümlesini bi tirdiğinde, uzun süre boyunca yatak odasının karşı duvarına gözlerimi dikip az önce bana sorduğu şeyi düşündüm. Eğer Roman öğrenirse sonuçlan iyi olmazdı. Cosa Nostra ile iyi bir ilişkimiz vardı ama kalmasına izin verirsem bu savaş anlamına gelebilirdi. Eğer Asya’nın ağabeyi öğrenecek olursa muhtemelen beni öldürürdü. Nefes aldım ve başımı salladım. “Tamam, mishka. Kalabi lirsin.”

63

———– Asya

c c

R e ç e l o l u r m u ? ” d î y e s o r d u P a sh a v e k a v a n o z u

tezgâha

bıraktı. Bana doğru dönerken tişörtünü daha sıkı tuttum.

“Burada başka bir şeyim yok ama sonra markete uğrayıp daha fazla yiyecek alırım. Nadiren evde yemek yerim. Senin için de birkaç kıyafet sipariş ederiz.” Başımı yukarı kaldırdığımda onu beni izlerken buldum. “Teşekkür ederim.” Üzerimde yine onun tişörtlerinden biri vardı, altım da bir şey yoktu. Külot da. Sütyen de. Tuhaf geliyordu. Bu sabah uyandığımda yine ateşim vardı. Pasha beni bir battaniyeye sarıp göğsüne doğru çekmişti. Titremelerim dura na kadar saatlerce yatağında kalmıştık. Beni banyoya taşımış ve ben işimi halledip duş alana kadar orada beklemişti. Dişlerim i fırçaladıktan sonra beni pofuduk bir havluyla sarmalayarak ya64

Parçalanmış Ruhlar

tağa geri götürmesinin ardından, o duş alırken gözlerimi ban yonun kapısına dikip beklemiştim. “ Kahve ister misin?” Kahve makinesine baktım, kendimi dünya üzerindeki en acınası kişi gibi hissettim. “ Bilmiyorum.” Pasha nın avucu hafifçe sırtıma dayandı, yatıştırıcı bir şekil de aşağı yukarı hareket etti. Derin bir nefes alıp başımı kaldırdı ğımda onu beni izlerken buldum. Gözlerinde isteksizlik yoktu. Sitem yoktu. Ve acıma da yoktu. “Daha önce kahve içtin mi?” “Hayır,” diye fısıldadım. “Çaya ne dersin? Papatya çayı var sanırım.” Mutfak dolabını açıp metal bir kutu çıkarıp önüme koydu. Sadece gözlerimi dikip baktım. Parmağıyla çenemi yukarı kaldırdı. “Çay içmeyi sever miy din, Asya?” u r*

Evet. 55

“Hâlâ öyle olduğunu varsayalım.” Gülümsedi ve çok güzel di. “ Daha önce kahvaltıda ne yemeyi severdin?” “ Kuru üzümlü mısır gevreği,” dedim. “Bazen, onun yerine biraz çikolata parçaları olandan.” “O zaman onlardan birkaç tane alacağım. Peki ya diğer yi yecekler? En sevdiğin yemekler hangileriydi? Bir şeye alerjin var mıydı?” Ağlama isteğimi bastırmaya çalışarak burnumu çektim. So ruları benim cevap vermemi kolaylaştıracak şekilde soruyordu. Endişemi artıracak şekilde seçmemi istemiyordu, daha ziyade bana gerçekleri soruyordu. “Brokoli ve bezelyeyi hiç sevmezdim. Diğer şeylerle sıkın tım olmazdı,” dedim. “Yiyecek alerjim de yok.” 65

Neva Altaj

“Dışarıdan söylemeyi mi, kendin pişirmeyi mi tercih eder din?” “Yemek yapmayı severdim.” Başını salladı. “Bana malzemelerin bir listesini yap, ben de yarın markete gidip alayım. Bugün dışarıdan bir şeyler söyleriz ama yarın yemeklerinden birini hazırlayabilirsin.” Alt dudağımı ısırdım. Bu, birçok şeyden birini seçmeyi ge rektirecekti. “Yarın için lazanyaya ne dersin? Daha önce hiç denediğimi sanmıyorum. Lazanya yapmak hoşuna gider miydi?” Göğsüme baskı yapan ağırlık dağıldı. Başımı salladım. Güzel. Gidip telefonumu getireyim, sen de onun için liste yap ama önce kahvaltımızı yapalım. Olur mu?” “Olur.” O çaydanlığı kaynaması için koyup ekmeği çıkarırken mut fakta onu takip ettim. Reçeli ekmeğin üzerine güzelce sürüp tüm dilime eşit şekilde dağıttığından emin oldu. Parmak eklemlerini kaplayan çok sayıda küçük yara izi vardı. Elleri ve tamamen dövmeli kolları, gösterişli, neredeyse kusur suz çevresiyle çelişiyordu. Bu fırsatı yüzünü daha iyi incelemek için kullandım; güçlü çenesini ve belirgin elmacık kemiklerini inceledim, alnında ve çenesinde birkaç yara izi fark ettim. En sonunda gözlerine baktım. Ancak benden en az otuz santim kadar uzun olduğu için gözlerinin rengini çıkaramadım. Pasha yaptığı işi bırakıp bana baktı. Neden gözleri bu kadar üzgündü? Tişörtünü bırakıp avucumu ön kolunun üzerine koy dum. Parmaklarımın altındaki kaslar gerildi ve kendini çekme sini bekledim ama çekilmedi. Onu daha sıkı tuttum ve büyük bedeninin sıcaklığına biraz daha yaklaşmak için yanına yaslandım. Müziğin zayıf sesi bana 66

Parçalanmış Ru hlar

ulaştı. Muhtemelen komşulardan biri televizyonun sesini fazla açmıştı, hiç düşünmeden, melodiyle birlikte mırıldandım.

—–*

Pavel

Asya yorganın altında kıvrılmıştı. Titremeleri durmadığı için üstüne fazladan battaniye örtmüştüm. Şimdi uyuyordu ama ben tamamen uyanıktım, nefes alıp verişini dinliyordum. Bu sabah iyiydi ama öğle yemeğinden sonra hastalanmıştı ve tuvalete zamanında yetişmeyi zar zor başarmıştık. O midesini tuvalete boşaltırken saçlarını tuttum, sonra dişlerini fırçalama sına yardım edip onu yatağa taşıdım. Ateşi tekrar yükselse de önceki kadar kötü değildi. Termometrem yoktu, o yüzden beş dakikada bir elimin tersini alnına dayayıp duruyordum ama ateşi sadece hafifçe yükselmiş gibiydi. Bir saat önce ateşi düş müştü ve en sonunda yatakta dönüp durmayı bırakmıştı. Komodinin üzerindeki telefonuma uzandım ve Kostyaya bir mesaj yazıp kulüplerdeki durumu sordum. Bir dakika sonra cevabı aldım; bir sürü Rusça küfür, benim için yavaş ve acılı bir ölüm dileği. Görünüşe göre yerimi alma konusunda mutlu değildi. Bugün Pakhan’ı arayıp birkaç günlüğüne izin istediğimde, yerime Ivan ın bakmasını önermiştim. Roman gülmüş ve ku lüpleri Kostyaya vereceğini çünkü sadece kadın peşinde koş mak ve düzenli olarak tabanları yağlamak dışında gerçek bir iş yapmaya başlama zamanının geldiğini söylemişti. Kostya henüz yirmi yaşındayken abisiyle birlikte çalışmaya başlamıştı, Bratva’nın mali işlerine yardım ediyordu ama her za man problem çocuktu. Kostya yakın çevredeki en genç kişi ol67

Neva Altaj

duğu için, Roman’ın ona bir zaafı vardı. Sanırım hepimizin var dı. Kostya herkesin küçük kardeşi gibiydi ve utanmazca bunu kendi çıkarları için kullanıyor, yaşı yüzünden durmadan paçayı sıyırıyordu. Yerime bakarken aklına çılgınca fikirler gelmemesi ni umdum. Eğer kulüplerimi striptiz kulübüne dönüştürmeye karar verirse onu boğardım. Asya yanımda kıpırdandı ve hemen alnına dokundum. Ate şi yoktu, şükürler olsun. Parmaklarımı çektiğimde elimi tutup göğsüne koydu. Görünüşe göre yine onunla aynı yatakta uyu yacaktım. Yanma yayılıp yüzünü izledim. Ağabeyini aramama izin vermemesindeki mantığı bir nevi anlıyordum ama bir yan dan da anlamıyordum. Onun için evine dönmek daha kolay olmaz mıydı? Aile dinamiklerini hiç yaşamamıştım ama ağabeyi ve kız kardeşinin benden daha iyi iş çıkaracağından emindim. Uzanıp lambayı kapattıktan sonra gözlerimi yumdum. An cak uyku benden kaçıp durdu. Asya Şikago’ya nasıl gelmişti? Onu kaçıran ve saklayan insanlar kimdi? Fyodor’un kızıyla bir bağlantısı var mıydı? Çok fazla sorum ve sıfır cevabım vardı. Başımı yana eğerek Asya’nın uyuyan halini izledim. H âlâ eli mi tutuyordu. Sabah ilk iş yiyecek almam lazımdı. Uç gün üst üste ona reçelli ekmek yediremezdim. Ayrıca ona birkaç banyo malzemesi de almam gerekiyordu. Ve kıyafet. Gerçi onu tişört lerimle görmek hoşuma gidiyordu. Kahverengi bir tutam yüzüne düşmüştü, o yüzden uzanıp dikkatli bir şekilde kenara çektim. Neden kalmasına izin ver miştim ki?

68

P)ÖLÜM

—

B

Î ^ P a v e lf ^ * - -

a n y o a y n a s in in

önünde durdum

— .

Grİ kot pantolon

ve siyah tişört, lavabonun yanındaki tezgâhta katlan mış duruyordu. Beni iğrendiriyorlardı. Kot pantolon

giymeyeli ne kadar olmuştu hatırlamıyordum, muhtemelen on

yıldan fazlaydı. Sorun kıyafetlerin kendisi değildi, daha ziyade atılmış giysi yığınlarını, çoğunlukla da kot pantolonları, üzerime uyacak bir şeyler bulabilmek için karıştırırken yaşadığım anılardaydı. Her zaman yırtık ve kirlilerdi, onları giymeden önce yıkayacak pa ram yoktu. Metroya bindiğimde insanlar benden kaçınca utan cım neredeyse elle tutulur hale geliyordu. Yasa dışı dövüşlerden ciddi paralar kazanmaya başladığım anda ikinci el kıyafetlerimin hepsini kumaş pantolonlar ve gömleklerle değiştirmiştim. En sonunda da takım elbiselere geçmiştim. Zam an geçtikçe daha lüks kıyafetlere geçiş yapmış ve pahalı saatlerle diğer aksesuarları eklemiştim. Tüm bunlar 69

Neva AJlaj

hayatımın ilk yirmi yılını unutmak için bir araçtı. O hayatım çöplüktü. İnsanların çabucak sırtını döndüğü, varlığımı gör mezden geldiği biriydim. İşin komik yanı, neredeyse on beş yıl geçmiş olmasına rağmen kıyafederin ve restoranların arka sokaklarındaki çöp kutularından çıkardığım yarısı çürümüş yemeklerin leş kokusunu hâlâ alıyordum, her zaman etrafımı sarıyorlardı. Aynada yüzüme bakıp şakaklarımdaki ufak yara izlerini, burnumun kemerini ve çenemi inceledim. Artık solup gitm iş lerdi, zar zor fark ediliyorlardı ama yine de bana her izi veren dövüşü hâlâ hatırlıyordum. Burnumun kaç defa kırıldığından bile emin değildim. Yedi miydi? Herhalde daha fazlaydı. Para için dövüşmeye başladığımda daha on sekizime yeni basmıştım. Başta ağzıma bir lokma yemek girmesinin bir yoluy du ama zaman geçtikçe başka bir şeye dönüştü. İzlemeye gelen, tezahürat eden insanlar.. .ruhumda daima hissettiğim derin bir özlemi beslediler. Ait olma ihtiyacını. Bir yere. Herhangi bir yere. Kalabalığın benim için bağırırken duyduğu heyecan bana kendimi daha az yalnız hissettirdi. Dövüşlerimin birinden sonra Yuri yanıma gelip de bana Bratva’da bir pozisyon teklif ettiğinde neden evet dediğimden emin değildim. Belki kökenlerime yakın hissetmek istediğim içindi. Büyürken yanlarında yaşadığım koruyucu ailelerde hiç Rus çocuk yoktu. Sistemden çıkacak yaşa geldiğimde ana dili mi neredeyse unutmuştum. Bratvayla geçirdiğim yıllar yeniden öğrenmeme yardımcı olmuştu, o yüzden dille artık sorunum yoktu. Ancak aynı değildi. Artık ana dilim gibi hissetmiyordum ama konuştuğum dil de öyle değildi. İşaret parmağımla çenemin sol tarafındaki daha belirgin bir izi takip ettim. Geçmişi saklamak için ne kadar uğraşırsam uğ raşayım, görünür ya da görünmez hatırlatıcılar daim a kalacaktı. 70

Parçalanmış Ruhlar

Asya’nın kalmasına o yüzden mi izin veriyordum? Belki de geçmişinden kaçmaya çalışan benzer ruhu tanımış ve yardım et mek istemiştim. Sonuçta, sığınacak kimsenin olmamasının nasıl hissettirdiğini biliyordum. Ancak tek sebebin bu olmamasından korkuyordum. Asıl motivasyonum çok ama çok daha bencilceydi. Ben hayatım boyunca yalnızdım ve buna alışkındım. Ben böyleydim. Fakat Asya yoluma çıktıktan sonra ne kadar yalnız olduğumu ve onun burada, evimde olmasından ne kadar keyif aldığımı fark etmiştim. Onun varlığının bana getirdiği rahadığın tadını çıkarıyordum. Hatta bunu o kadar çok arzuluyordum ki, sağ olduğunu ailesinden saklamayı kabul etmiştim. Uzanıp pantolonu aldım. Takım elbiselerin Asya’nın üzerin deki etkisini fark ettikten sonra dün internetten sipariş ettiğim beş kot pantolondan biriydi. Bütün gün pijamayla dolaşıp du ramazdım ve mağazaya kesinlikle onu giyip gidemezdim. Derin bir nefes alıp kot pantolonu giydim.

———— Asya

Tezgâhın üzerinde en az on beş torba kusursuz bir sıra halinde diziliydi. Pasha çok fazla şey almıştı. Bir saat önce marketten döndüğünde her şeyi getirmek için iki kez arabaya geri dönmek zorunda kalmıştı. Son torbayı uzun sıranın sonuna yerleştirdikten sonra getirdiği sebzeleri kaldırıp öğle yemeğini hazırlamamı söylemişti. Ardından yapacak işleri olduğunu söyleyerek dizüstü bilgisayarını alıp yatak odasında kaybolmuştu. İlk poşetten malzemeleri çıkardım, lazanya için gereken mal zemeleri tezgâhın üzerinde bırakıp gerisini kaldırdım. Market 71

Neva AJtaj

listesi konusunda daha net olmam gerekirdi. Eline hangi m a karna ya da domates sosu gelirse onu alır sanmıştım am a onun yerine marketteki her markadan bir tane almıştı. îlk torbada dört farklı lazanya eriştesi, üç domates sosu, altı farklı makarna çeşidi ve en az on çeşit peynir vardı. Sonraki üç torbadan mısır gevreği kutularını çıkarıp saydım. On iki farklı çeşit vardı; yulaf, soya, buğday, kuru meyveli veya kuru üzümlü, biri ballı, diğerleri ise çikolatalı ve birkaç tane de bademli. Omzumun

üzerinden yatak odasının kapısına

baktım.

Pasha nın mutfakta ya da oturma odasında kalmasını umuyor dum ama geri dönmedi. Ancak benimle aynı odada olmasa bile, burada olduğunu bilmek kafamdaki korkunç sesi geri çekiyordu. Malzemeleri yerleştirmeyi bitirdikten sonra tezgâhın üzerindeki son torbalara baktım. Geniş kurdeleden sapları olan büyük butik torbalarıydı. Pasha bana giymem için bir şeyler alacağını söylemiş ti. Birkaç eşofman ve tişört bekliyordum ama önümdeki paketler kıyafetlerle doluydu. Bunları da açmalı mıydım? Aldığı şeyleri kal dırmamı söylediğinde sadece yiyeceklerden bahsetmişti. Arkama döndüm ve lazanyayı hazırlamak için mutfak adasına gittim. Başka birinin tişörtüyle ve altımda hiçbir şey olm adan öğle yemeği hazırlamak tuhaf hissettiriyordu. Özellikle de gerçekten tanımadığım bir adama ait olan bir mutfakta. Tuhaftı am a aynı zamanda özgürleştiriciydi. Önümdeki göreve odaklanırken ak lımın gerisinde hafif bir melodi çaldı.

P a v e l ^ ^ ———

“Hayır, alıcıları Ural’a getiremezsin, Sergei,” dedim telefona ve iç çektim. 72

Parçalanmış Ruhlar

“Ne diye olmuyormuş? Dışarı baktın mı? Donuyor amma koyayım. Onları ısıtıcısız depoya götürüp on dakikadan fazla dırdırlannı dinlemek zorunda kalırsam taşaklarım düşer.” “Kulübümde toplantı düzenlediğin son seferde, temizlik ekibi VIP kabinindeki kanı ve beyin parçalarını yıkamak için iki saat harcadı.” “O yıllar önceydi Pasha” diye bağırdı. “Hem geçen ay döşe meleri koyu deriyle değiştirdin. Kanı çıkarmak çocuk oyuncağı olur.” “ Hayır dedim.” “Mudak? d i y e mırıldanıp telefonu kapattı. Başımı iki yana sallayıp dizüstü bilgisayarımdan incelediğim içki siparişine geri döndüm. Kulübe gitmeyeceğim için en acil işlerle ilgilenmek zorundaydım ve kalanı hakkında da Kostyaya bilgi vermem gerekiyordu. Sayılarla arası iyi olabilirdi ama lo jistik güçlü olduğu alan değildi. Ekranın köşesindeki saate göz attım ve öğleni biraz geçtiğini gördüm. Asya’yı yine kontrol et meliydim. Son üç saattir yatak odamdaki masaya kapanmış haldeydim ama her on beş dakikada bir iyi olduğundan emin olmak için Asya’ya göz atıyordum. Öğle yemeği pişirmeye dalmış görü nüyordu ve rahat duruşu bu durumdan keyif aldığını gösteri yordu. O nu en son kontrol ettiğimde, karmaşık bir melodiyi mırıldandığını duymuştum. Bu defa da onu mutfakta vızır vızır bulmayı bekliyordum ama görünürde yoktu. “Asya?” O turm a odasına doğru aceleyle ilerlerken seslendim ama cevap gelmedi. İki kişilik tabakların ve salata kâselerinin olduğu yemek ma sasının yanından geçtim. Aralarında kare kare kesilmiş büyük bir lazanya tepsisi yer alıyordu. Mutfak adasının etrafından 1 Rus. Göt herif, -çn.

73

N eva Altaj

döndüm ve olduğum yerde durdum. Asya sırtını m utfak do labına yaslayarak yerde oturuyordu, kollarını bacaklarına sıkıca dolamıştı. Uzak duvardaki pencereye gözlerinde panikle bakı yordu. “Asya?” Yanına çömeldim ve elimi ensesine koydum. “So run ne?” “Kar yağıyor,” diye fısıldadı, gözleri önündeki sahneye kilit lenmişti. “Karı sevmez misin?” diye sordum. “Artık sevmiyorum,” diye zar zor duyulabilen bir cevap verdi. “Asya, gözlerini bana çevir bebeğim.” Başparmağımla yana ğını okşadım. “Lütfen.” Derin bir nefes alıp başını çevirdi. Gözlerinde öyle kasvetli bir bakış vardı ki. Bunu görmek beni tam göğsümden vurdu. “Perdeleri kapatacağım,” dedim. “Tamam mı?” lamam. Mutfaktaki perdeleri hızla kapattıktan sonra oturma odası nın kalın perdelerini kapatıp aceleyle geri geldim. Asya kımıldamamıştı ama şimdi gözleri yerdeydi. “Özür dilerim,” diye mırıldanıp ıslak gözlerle bana baktı. Önünde çömelip yüzünü iki elimle kavradım. “ Üzgün ol manı gerektirecek hiçbir şey yok.” “Ben çok omurgasız bir insanım,” dedi ve dudaklarını sım sıkı birbirine bastırdı. Yüzümüzün arasında birkaç santim kalana kadar öne eğil dim. “Hatırlatan şeyler yüzünden böyle tepki veriyorsun. Zih nin çeşitli şeylerle tetikleniyor ama bu senin zayıf olduğun anla mına gelmiyor. Anlıyor musun?” İç çekip gözlerini yumdu. Onu böyle yenilmiş görm ek içim deki bir şeyleri kırdı. Dişlerimi sıktım. Şu anda Asya’nın iyiliği 74

Parçalanmış Ruhlar

için sakin kalmam gerekiyordu ama eninde sonunda, ona bunu yapan orospu çocuklarını yok edecektim. “M ishka. Bana bak.” Gözleri açıldı. “Sen zayıf değilsin,” dedim. “Savaşacaksın ve daha iyi ola caksın. Söz veriyorum.” Birkaç dakika beni izledi, sonra öne eğilip ağzını kulağımın hemen yanında tuttu, bunu yaparken de ellerimden kaydı. “ Bir adam öldürdüm,” diye fısıldadı. “Kaçtığım gece. Müş terimi öldürdüm .” Ö fkem i içimde tutmak için dişlerimi sıktım. “Güzel,” de dim dişlerimin arasından. “ Pişman değilim. Pişman olmalıyım. Ama pişman değilim.” Yanağını yanağıma bastırırken kolunu boynuma doladı. “Bu beni kötü bir insan yapar mı?” “ Hayır. Sana korkunç şekilde saldıran bir tecavüzcüye karşı kendini savundun. Aslında, ona bir iyilik yaptın.” “İyilik mi?” “Evet. Çünkü onu sen öldürmeseydin, ben öldürecektim. Ve inan bana, her ne yaptıysan benim yapacağım şeyin yanından bile geçemez.” Ensesini hafifçe sıktım. “Hadi bana ne hazırladı ğını göster. İlk defa birisi benim için yemek pişirdi.” Asya arkasına yaslandı, yüzü benimkinin tam önündeydi ve elini yanağım a koydu. “Teşekkür ederim. Her şey için.”

75

P)ÖLÜM

Asya

&>y* ’•*■

"% A S/£45N IN BEN İM İÇİN ALD IĞI PİJAMAYI GİYİP YATAK

oda-

m

sının aynasında kendime baktım. Üstü o kadar kötü

-M-

değildi, belki bir ya da iki beden büyüktü. Altı bam

başka bir hikâyeydi. Belini kıvırmak zorunda kaldım, yürürken takılmayacağımdan ve öyle kalacağından emin olm ak için iki defa katladım. Etiketini kontrol ettiğimde orta beden olduğunu gördüm. Ben genelde ekstra küçük giyiyordum. Aldığı kıyafetlerin kalanı katlı bir halde lavabonun yanında ki uzun tezgâhta duruyordu. Onların da hepsi orta bedendi. Ya Pasha daha önce hiç kadın kıyafetleri için alışveriş yapm am ıştı ya da ölçüleri tahmin etmekte o kadar iyi değildi. Banyonun diğer tarafındaki dolapta iki boş raf fark etmiştim, o yüzden kıyafetleri oraya koydum. Onun alanına, zaten olduğum dan daha fazla müdahil olmak istemiyordum. Kalm am a izin verdi ğine hâlâ inanamıyordum. 76

Parçalanmış Ruhlar

Banyodan çıktığımda Pasha giyinme odasından çıkıyordu, üzerinde koyu gri pijama altı ve siyah bir tişört vardı. “ Kapıyı açık bırakacağım,” dedi. “Eğer bir şeye ihtiyacın olursa, koridorun karşısındaki odada olacağım.” Sözlerini duyunca vücudum kaskatı kesildi. Kollarımı ken dime dolayıp başımı salladım ve yatağa doğru ilerledim. “Asya? Her şey yolunda mı?” “ Evet.” Yatağa çıktım ve yüzümü duvara dönüp battaniyeyi çeneme kadar çektim. O da bir an sessizliğe gömüldü ama sonra yaklaşan çıplak ayak seslerini duydum. “Sorun ne?” Elimle battaniyeyi kavradım. “Yine burada uyuyabilir misın? “ Burada mı? Bu yatakta?” “ Lütfen.” Hiçbir şey söylemedi. Gözlerimi sımsıkı kapattım, sordu ğum için kendimden nefret ediyordum. Muhtemelen benim zayıf biri olduğumu düşünüyordu. Hayatını ve alanını gasp ediyor olmam yetmiyormuş gibi, benimle aynı yatakta uyuma ya devam etmesini istiyordum. Ona fikrimi değiştirdiğimi söy lemek için ağzımı açmak üzereydim ki arkamdaki yatak çöktü. O na doğru dönmemi ve göğsüne sokulmamı durduracağını umarak ellerimi yastığın altına kaydırdım. Ona karşı hissettiğim bu açıklanamaz çekim kafamı karıştırıyordu ama aynı zamanda kendimden iğrenmeme de sebep oluyordu. Saldırıya uğramış ve en aşağılayıcı şekillerde kullanılmıştım, o yüzden Pashaya ve diğer erkeklere karşı hissetmem gereken şey nefret, korku ve tiksinti olmalıydı. Bunlar yerine, ben ondan etkileniyordum. Ancak burada olduğum süre boyunca tek bir şey bile deneme miş, cinsel sayılabilecek şekilde bana dokunmamıştı. 77

Neva Altaj

Çünkü sen kirlisin, diye fısıldadı zihnimdeki ses. H içbir er keğin dokunmak istemeyeceği bozuk malsın. İçine kaç alet gird i? Sayılamayacak kadar çok mu? Yüzümü yastığa döndüm. Durmasını istiyordum! Sen nesin biliyor musun? Bir sürtük. Pis, iğrenç bir fahişe. Pasha kalın kolu belime dolayıp sırtım göğsüne dayanana kadar beni kendine doğru çekti. Konuş benimle,” dedi saçlarıma doğru. Yakınlığından dolayı bedenimden bir ürperti geçti ve bu kötü bir ürperti değildi. “Neden ağabeyimi arayıp benden kurtulmadın?” diye sor dum. Çünkü sorunlarınla kendi başına uğraşma ihtiyacını an lıyorum. Ve insanların senden kurtulmasının nasıl bir his ol duğunu biliyorum.” Belimdeki kolunu sıktı. “Bunu birine asla yapmam.” “Burada benimle tıkılıp kaldın. İşe gitmen gerekmiyor m u?” “Yerime birini gönderdim. Ama yarın Pakhan’la yapacağı mız bir toplantı için gitmem lazım. Uzun sürmez.” Karın boşluğumda panik yükselirken vücudum kaskatı ke sildi. Ona bu şekilde bağlanmam hiç doğal değildi am a onun yakınımda olmaması fikriyle içimde oluşan korku hissinden kurtulamıyordum. “Tamam,” diye fısıldadım. “Psikiyatristle konuşmayı tekrar düşünecek misin?” Dudaklarımı birbirine bastırdım ve başımı iki yana salladım. Pasha sabahtan beri beni akıl sağlığı uzmanıyla konuşm aya ikna etmeye çalışıyordu. Uzmanın benimki gibi vakalarda tecrübeli olduğunu söylemişti. Bunu yapamazdım. P ashadan başka bi riyle bunu konuşma düşüncesi midemi bulandırıyordu. “Pekâlâ, mishka. Birkaç gün daha bekleyelim.” 78

Parçalanmış Ruhlar

“Bunun bir anlamı var mı? MishkaV’ “Yavru ayı demek.” Bana yavru ayı diyordu. Ne tuhaf bir sevgi ifadesiydi. Başımı kaldırıp ona baktım. “Sana sarılmayı sevdiğim için mi?” “Evet.” Yüzüme dokunacakmış gibi elini kaldırdı ama geri çekti. “H adi uyuyalım.” Başımı çevirip duvara geri döndüm, uyumaya çalışıyormuşum gibi davrandım. Beni aileme göndermek yerine kalmama izin vermesini istediğimde evet demiş olduğu gerçeğini aşamıyordum. Bu istek o kadar aşırıydı ki reddedeceğinden yüzde yüz emindim. Etmemişti. Kim olduğumu kimseye söylememeyi ka bul ettiğine de inanmakta zorlanıyordum. Başımın arkasında tüy gibi bir dokunuş oldu. Ne olduğun dan emin değildim ama bir öpücük gibiydi.

79

P)ÖLÜM

——————— ^

O

p

a v e l^

FİSİN E GİRDİĞİM ANDA,

“Şü

F

Î ———————–

KIZ HÂLA S E N İN E V İN D E M İ?”

diye sordu Roman. “Evet.” Başımı sallayıp Maxim’in yanına otu rd u m .

“Güzel. O na uyuşturucuyu nasıl aldığını sorm an gerek. Yuri hapları temin eden adamı hâlâ bulamadı, bu yüzden sen in kız tek ipucumuz.” Pakhan’ımın bakışlarına karşılık verdim ve başım ı iki yana salladım. “Olmaz.” “Olmaz mı?” Gözlerini bana dikti. “Bana kendisi bir şey söylerse sana haber veririm . A m a o istemediği sürece onu konuşturmayacağım.” “Neden istemesin ki?” “Doktor sana söylemedi mi?” diye sordum. “Neyi söylemedi mi? Kızı bulduğunu, onun aşırı d o z ald ığı nı ve senin onu eve götürdüğünü anlattı.” 80

Parçalanmış Ruhlar

“ Kız tecavüze uğramıştı, Roman. Sanırım onu kaçıranlar bir fuhuş çetesi yönetiyordu.” Roman bana baktı, çenesinde bir kas seğirdi. Elinde tuttuğu kalem ikiye bölündü. İstismara uğrayan kadınlar onun için hep hassas bir konuydu. “ Kız iyi mi?” diye sordu sıkılmış dişlerinin arasından. “ Daha iyi.” “ İyi. Ona bir şey sorma.” Başını salladı ve dikkatini Maxim’e çevirdi. “Arnavutlarla ilgili konuşmak istediğin sorun ne?” Maxim gözlüğünü çıkarıp kollarını göğsünde kavuşturdu. “Görünüşe göre aniden çok büyük miktarda para ele geçirdi ler. Anton’un adamlarından biri, Dushku’nun damadını Cosa Nostra kumarhanelerinden birinde uçuk bir meblağ harcarken gördüğünü haber verdi.” “Ne kadar?” “Gece başına on binler. Birkaç gece üst üste.” “Julian kendisi tek kuruş kazanmamış bir aptal. Yıllardır Dushku’dan para sızdırıyor.” “Görünüşe bakılırsa birdenbire harcayabileceğinden fazla parası olmuş,” dedi Maxim. “Bu yeni uyuşturucu işine karışmış olabilir mi?” “Olmasa iyi olur. Çünkü eğer Arnavut suç örgütünden bi risi benim bölgeme uyuşturucularını getirmeye cüret ettiyse kararlarının sonuçlarından pek hoşlanmayacak. Birkaç ay önce İrlandalılarla olan rezaletlerinden sonra Dushkuyla yaptığımız küçük sohbette ona her şeyi çok açık bir şekilde anlattım.” “ İrlandalılarla ne oldu?” diye sordum. Çoğunlukla kulüpleri yönetmeye odaklandığım için diğer işlerle ilgili konulardan her zaman haberdar olamıyordum. İrlandalılarla ilgili hatırladığım son şey, birkaç yıl önce Bratvayı ortadan kaldırmaya çalıştıkla rı ve neredeyse Kostyayı öldürecekleriydi. Sergei liderlerini ve 81

N eva Altaj

birkaç üst düzey adamlarını ortadan kaldırmıştı, Rom an da ka lanları Şikago’dan kovmuştu. Roman, “New York’a yerleştiler,” dedi. “D on Ajello birkaç ay önce bana bir mesaj gönderip Dushku’nun İrlandalılarla iş yapmaya başladığını ve onlara büyük miktarda silah sevkiyatı yaptığını söyledi. Dushku bunu İrlandalılara karşı tutum um u çok iyi bilerek yaptı.” “Sadece bir sevkiyat mıydı?” diye sordum. “Yoksa Dushku hâlâ onlarla çalışıyor mu?” “Sadece bir tane. Olaydan kısa bir süre sonra Ajello, İrlan dalIların icabına baktı çünkü aptal Fitzgerald karısını kaçırdı. Ajello kafayı sıyırdı.” “Fitzgerald’ı o mu öldürdü?” “O nu kendi elleriyle doğradı.” Roman sırıttı. “Adamı tanı mıyorum ama şimdiden sevdim.” “Arnavutlarla ne yapmayı planlıyorsun, Roman?” diye araya girdi Maxim. “İçeride ne yaptıklarına göz kulak olabilecek birileri var mı? O paranın nereden geldiğini bilmemiz gerek.” “Baykal’ın garsonlarından biri düzenli olarak Dushku yu zi yaret ediyor,” dedim. “Belki onu işi hakkında konuşmaya ikna edebilir.” “Şimdilik bunu deneyelim.” Başını salladı. “Eğer işin arka sında Dushku varsa, onun bağırsaklarını bizzat deşeceğim.”

Arabamdan inip apartmanımın önüne doğru ilerlerken girişin dışında park etmiş tanıdık bir araç fark ettim. Yuri beyaz cipi nin içinden bana el sallıyordu. Yolcu koltuğuna geçerken, “Neler oluyor?” diye sordum. 82

Parçalanmış Ruhlar

Dirseklerini direksiyona dayadı ve beni bakışlarıyla yerime yapıştırdı. “ Bilmem. Sen söyle.” “Bir şey yok. Ne oldu ki?” Başını iki yana sallayıp ön camdan caddenin ötesine baktı. “Seni on yıldır tanıyorum, Pasha, o yüzden bana bu saçmalıkla gelme. Bratvadan ayrılmayı mı planlıyorsun?” “ Hayır. Neden böyle düşündün ki?” “Kostyanın

kulüplerini almasına izin verdin. Resmen

Ural’da yaşıyordun ve kimsenin senin yerine bakmasına izin vermiyordun, hem de hiç. Birkaç ay önce ara vermen için seni ikna etmeye çalıştığımda, çalışmıyorsan işlevsiz olduğunu söy lemiştin.” “Pekâlâ, o arayı şimdi vermeye karar verdim.” “Yani geri dönecek misin?” Koltuğumda geriye yaslanıp binama baktım. Romanla top lantım için evden çıktığımdan beri yaklaşık üç saat geçmişti ve ben bu zamanın her saniyesini Asya’yı düşünerek geçirmiştim. İyi miydi? Yemek yemiş miydi? Acıkıp da ne yapacağına karar verememiş olabilir miydi? Yalnız bırakılmaktan korkuyor olabi lir miydi? Eve gidersem ve onu orada bulamazsam ne olurdu? “ Geri geleceğim, Yuri. Merak etme.” “N e zaman?” “Kız gittiğinde,” dedim ve üçüncü kattaki pencerelere doğru baktım. İçerideki ışıkları göremiyordum çünkü perdeler kapa lıydı. Ya yine korktuysa? Onu yalnız bırakmaktan nefret edi yordum. “Kız? Evindeki kız mı?” “Evet.” “ İkinizin.. .bir ilişkiniz mi var?” “ Hayır.” “Anlamıyorum.” 83

N e v a Altaj

Arkadaşıma baktım. Çenesi sıkıca kenetlenmişti ve gözlerin de endişe vardı. Altmış beş yaşındaki Yuri, Bratva’nın en yaş lısıydı. Altında çalışan askerler için baba figürü olmuştu ama aynı zamanda Bratvadaki adamların kalanı için de, pozisyon ları ne olursa olsun, son derece korumacıydı. Dünyada kendi kanından ve canından olanları umursamayan insanlar varken, onun ailesinden olmayan adamlar için bu kadar büyük bir özen gösterebilmesini hep tuhaf buluyordum. “Sana sanki kayıp parçanmış gibi hissettiren biriyle hiç ta nıştın mı?” diye sordum. “Onlar hayatına girene kadar eksik olduğunu bile bilmediğin bir parçanın?” “Hayır, pek sayılmaz. O kızın seninki olduğunu mu düşü nüyorsun?” “Onu bir haftadır tanıyorum.” “Onu sormadım.” “Biliyorum. Ama cidden önemi yok. Zaten yakında gide cek.” Kapı kolunu kavradım. “O gider gitmez işe geri dönece^.

g ım .

»

“Belki gitmez istemez.” “Ya, tabii,” dedim ve arabadan çıktım.

84

P)ÖLÜM

Asya

D

4

UŞAKABİNİN ORTASINDA DURMUŞ KÖŞEDEKİ RAFTA

du

ran iki şişeye bakıyordum. Buraya geldiğimden beri erkekler için olan siyah şişeyi kullanıyordum. Biraz

narenciye ve ada çayı içeren odunsu bir kokusu vardı. Başından beri oradaydı ve tekti. Şimdi, yanında farklı bir duş jeli vardı.

Üzerinde çiçekler olan pembe bir şişe. Pasha onu benim için alıp buraya bırakmış olmalıydı. Derin bir nefes alıp uzandım ama parmaklarım şişeye yaklaştığı anda göğsümde bir endişe yükseldi. Siyah şişeye baktım ve elimi ona uzattım. Anksiyetem arttı. Elimi indirdim. O duş jellerini izleyerek on beş dakikadan fazla zaman harcadım ve dişlerimi öyle bir sıktım ki çenem acı dı. En sonunda ikisini de aldım ve banyonun karşısına fırlattım, duvara çarpıp yere düştüler. Kapıdan bir bangırtı sesi geldi. “Asya!” Nefesim kesik kesik çıkarken sırtımı fayans duvara yasladım. Pasha banyoda yanımda olmadan ilk defa duş almayı deniyor 85

Neva Altaj

dum. Benimle içeri gelmesine gerek olmadığını söylerken ken dimle çok gurur duymuştum. Hafifçe gülümseyip ne olur ne olmaz diye kapının önünde kalacağını söylemişti. “Asya?” Bir bangırtı daha. “İçeri geliyorum!” Kapı pat diye açıldı ve Pasha koşarak içeri girip etrafına ba kındı. Gözleri yerdeki şişelere çevrildikten sonra bana döndü. Başta düşündüğüm gibi açık mavi değil de metalik gri olan göz lerinin derinlikleri beni baştan aşağı inceledi, sorguladı, değer lendirdi. ..endişeliydi. Bakışlarının yoğunluğu beni içine çekti, kaygımı hafifleten bir şekilde beni sakinleştiriyordu. “Hangi lanet duş jelini kullanacağımı seçemedim,” dedim ve tamamen yenilmiş hissederek gözlerimi kapattım. “Siktir,” diye mırıldandı Pasha. Birkaç saniye sonra, sert avu cu yanağımı okşadı. “Özür dilerim. Düşünemedim.” “Benim kaçık olmam senin suçun değil.” İçimi çektim. “Sen kaçık değilsin, mishka.” “Evet, tabii.” Homurdandım. “Beni en yakın akıl hastanesi ne götürüp bırakmalısın.” “Asya, bana bak.” Gözlerimi açtığımda onu karşımda dururken buldum. Bir eli hâlâ yanağımdaydı, diğeri de başımın yanından duvara dayalıydı. “Daha iyi olacak,” dedi. “Söz veriyorum.” “Bunu bilmiyorsun.” “Biliyorum. Sen bir savaşçısın. Zaman alacak ama daha iyi olacaksın. Hadi, seni yıkayalım. Olur mu?” İsteksizce başımı salladım. “Güzel. Gidip şu duş jelini getireyim.” Banyonun diğer ucuna doğru yürümesini ve şişeleri yerden almasını izledim. Sonra duşakabinin içine geri döndü. “Bu benimki,” dedi siyah şişeyi yerine koyarken, “ve pembe olan da senin. Bunu kullanacaksın.” 86

Parçalanmış Ruhlar

Nasıl bu kadar sakin olabiliyordu? Sanki benim sinir krizi geçirmem onu zerre kadar rahatsız etmemişti. “Şim di, başka sorun ne?” Bana baktı. Alt dudağımı ısırdım. “Havlular.” “ Havlular mı?” “ Banyo havluları. Mavi ve beyaz olanlardan var.” Duştan son ra el havlularını kullanıyordum çünkü onların hepsi beyazdı. “ Ben maviyi kullanacağım. Beyaz senin. Olur mu?” Başımı salladım, kendimi tam bir aptal gibi hissediyordum. Pasha nın parmakları hafifçe çenemi kavrayıp başımı yukarı kaldırdı. “ Banyoyla ilgili başka herhangi bir sorun var mı?” “ Hayır,” diye fısıldadım. “Tamam. Burada bekleyeyim mi?” Gitmesini istemiyordum ama yine de başımı iki yana salla dım. Kolay değildi ama talimatlarından sonra duşun üstesinden yalnız başıma gelebilirdim çünkü onun hâlâ yakında olacağını biliyordum. Gülümsedi. “ Duş al. Giyin. Dışarıda bekliyorum, işin bitin ce kahvaltı ederiz.” Pasha nın başparmağı çenemde hafifçe gezindikten sonra eli yüzümden çekildi. Arkasını dönüp banyodan çıktı. Elimi ya vaşça kaldırdım ve dokunuşunun geçtiği yerleri takip ettim.

Pavel

Mısır gevreği kutusunu tezgâhta Asya’nın önüne koydum ve sütü almak için buzdolabına gittim. Süt kutusunu gevreğin ya nına koyduğum da ona uzandı ama elini tuttum. “ Henüz değil,” dedim. 87

Neva Altaj

Boştaki elimle mutfak dolabını açtım ve reçel kavanozunu çıkardım. Mısır gevreğinin yanına koydum, fıstık ezmesi ve ek mek de çıkarıp her şeyi tezgâha dizdim. Asya başını yana eğerek beni izledi. Arkasına geçip başımla tezgâhtaki şeyleri işarret ettim . K ah valtıda ne yemek istersin?” Asya yiyecek çeşitlerine bakıp dudaklarını büzdü. İki haftadır buradaydı. Her sabah ona bir mısır gevreği ve süt vermiştim, her defasında farklı bir gevrek verdiğimden emin oluyordum. Asya her zaman ikimize de bir kâse hazırlıyordu ve yemek odasında kahvaltı ediyorduk. En önemsiz kararı bile vermesi gerektiğinde strese giriyordu, o yüzden işleri onun için kolaylaştırmak adına elimden geleni deniyordum. Fakat biraz cık bile olsa konfor alanını zorlamasının vaktiydi. Dişlerinin arasından, “Bunu neden yapıyorsun?” diye sordu. “Neyi?” “Benden seçim yapmamı istiyorsun.” “Eğer yapamazsan, sana yardım edeceğim.” Elim i onun be line koymak için uzandım ama kendimi tuttum ve onun yerine avucumu soğuk tezgâha koydum. “Ama belki deneyebilirsin. Sadece yemek. Yanlış bir seçim yapamazsın, o yüzden endişe lenme.” Önündeki tezgâhın kenarım kavrayıp gözlerini malzemelere dikti. Bir dakika geçti. Sonra beş daha. “Sorun yok,” dedim. “Acele etme.” Sırtını okşama ya da saçlarına bir öpücük kondurm a ihtiyacı beni diri diri yiyordu. Bir defasında kendimden geçip başının arkasından öpmüştüm. Neyse ki uykuya dalmıştı da fark etme mişti. Eğer ona ilgi duyduğumu öğrenirse m uhtem elen iğrenirdi. Bu, birçok yönden yanlıştı. Geçen gün on sekiz yaşında olduğunu söylediğinde durum daha da kötüleşti. Benden on 88

Parçalanmış Ruhlar

beş yaş daha küçüktü. Mesafemi mümkün olduğunca koru mam gerekiyordu. “Yapamam.” Daha sıkı kavradığında tırnakları tezgâhın üs tünü kazıdı, bakışları mısır gevreği kutusuna sabidendi. “Elbette yapabilirsin,” dedim ona dokunma ihtiyacıyla sa vaşırken. O nu en basit seçimler yaparken bile zorlanırken görmek her defasında beni kahrediyordu. Hâlâ psikologla konuşmak iste miyordu, o yüzden yol göstermesi için onu iki günde bir ben arıyordum. Psikolog, Asya’nın küçük kararlar vermesini gerek tirecek bir durum yaratmamı önermişti ama eğer onu çok ra hatsız ederse ısrar etmemem gerekiyordu. Doktor her seferinde Asya’nın iyiye gitmesi için profesyonel yardım alması gerekti ğini söylüyordu. Ancak bu sadece Asya kabul etmeye hazırsa olabilirdi. Birkaç saniye sonra, Asya’nın sağ elinin öne çıktığını, gevre ğe doğru gittiğini ve sonra durduğunu gördüm. Kutuyu yaklaş tırdım ama yine de uzanmasını gerektirecek kadar uzak oldu ğundan emin oldum. “Evdeyken mısır gevreği yemeyi sevdiğini söylemiştin,” de dim. “Tercihlerinin değiştiğini mi düşünüyorsun?” “Hayır.” “O zaman mısır gevreğini seçeceğini söyleyebiliriz. Hadi, sa dece birkaç santim daha.” Asya dudaklarını büzüp eliyle kutu arasındaki mesafeyi ka pattı. Kutuyu alıp sanki son derece değerli bir şeymiş gibi göğ süne bastırdı. “ Başardım,” diye mırıldandı. “ Gördün mü? Daha iyi olacak.” D önüp boştaki elini bileğime sararken bakışları gözlerimden ayrılmadı. Avucunu kolum boyunca yukarı çıkardı. 89

Neva Altaj

“Teşekkür ederim,” dedi ve hafifçe bana doğru eğildi. “Ne zaman istersen, mishka.” İsteksizce bir adım geri çekil dim. “Hadi yiyelim. Açlıktan ölüyorum.” Eli düşerken Asya’nın yüzünde tuhaf bir ifade belirdi. Arka sını döndü, sütü ve mısır gevreğini siyah kâselere koyarak ken dini oyaladı. O gelmeden önce bunları kullandığımı hiç sanmı yordum. Aslına bakılırsa, mutfak eşyalarının yarısından fazlası kullanılmamıştı, çekmecelerde ve mutfak dolaplarında düzenli bir halde duruyorlardı. Sahip olduğum onca şeyin arasından sadece iki tabak, birkaç bardak ve bir iki kahve kupası kulla nıyordum. Emin değildim ama ocağı yalnızca bir veya iki defa kullanmış olabilirdim. Asya mısır gevreğini dökmeyi bitirdiğinde, kâseleri yemek odasına taşıdım. Bir adım arkamdan takip ediyor, tişörtümün kenarını tutuyordu, hâlâ çoğu zaman yaptığı şeylerden biriy di. Sadece masaya geldiğimizde tişörtümü bıraktı ve sağımdaki sandalyeye geçti. Hep çok sessizdi. Yemek yerken. Evimde dolaşırken. Yemek yaparken bile. Tencere veya kaşık çatalların çınlaması yoktu, kendi kendine mırıldanması dışında hiç ses olmuyordu. Şarkıyı çıkaramıyordum ama melodi tanıdık geliyordu. Daha önce bu kadar sessiz miydi, yoksa başına gelenlerin bir sonucu muydu merak ediyordum. Fakat içinde hâlâ ateş vardı. İçinde derinlere bastırılmış olabilirdi ama oradaydı. O n a her kim zarar verdiyse o ateşi tamamen söndürememişti.

90

ıy’)i.r

————–Î ”d5^Pavel

c c

H A Z IR M IS IN ?” DİYE SORDUM.

Asya yatak odasının ortasında duruyordu, kollarını kar

nına sarmıştı. “Hayır.” “Sana kıyafet almamız lazım. Benim aldığım hiçbir şey üs tüne olmuyor.” Üzerindeki en az iki beden büyük tişörte doğru başımı salladım. Kot pantolonun paçaları da kıvrılmıştı. Bu ka dar batırmayı nasıl başarmıştım? Kıyafetleri satın alırken bana hepsi ufak görünmüştü. Asya sadece kısa süreliğine benimle ka lıyor olabilirdi am a durmadan kollarını çekiştirerek dolaşması na izin vermeyecektim. Kendini rahat hissetmesini istiyordum. “M ağaza yakında ve orada sadece biz olacağız.” Asya yere bakarak alt dudağını ısırdı. “Asya. Bana bak bebeğim,” dedim, o da isteksizce başını kaldır dı. “N e olursa olsun elini bırakmayacağım. Güvende olacaksın.” “ ‘Güvende olacaksın,’ dedin,” diye mırıldandı. ‘“ Her şey yo lunda gidecek,’ demedin. Neden?” 91

Neva Altaj

“Çünkü muhtemelen iyi gitmeyecek. Yaklaşık üç haftanın ardından ilk defa insan içine çıkacağın için korkabilirsin. Hatta çıldırabilirsin.” Elini sıktım. “Ama tüm süre boyunca güvende olacaksın. Ne dediğimi anlıyor musun, mishka Asya’nın gözleri benimkileri buldu ve bir an için, o gözlerin derinliklerinde gördüğüm güvenle afalladım. Roman, kulüpleri yönetmem için beni görevlendirdiğinde bana güvenmişti. Fa kat daha önce kimse bana hayatını emanet etmemişti. Güvende hissetmek en temel insani ihtiyaçlardan biriydi ve o, az önce bana güvenmişti. Arabayla mı gitmek istersin yoksa yürüyerek mi?” diye sor dum. ‘Sadece iki sokak ötede.” Dudaklarını sımsıkı sıkarak beni izledi. G örünüşe göre hâlâ kendi başına karar vermekte zorlanıyordu am a iyiye gidiyordu. Bu sabah buzdolabını açtığında kahvaltı için süt çıkarmıştı, muhtemelen düşünmeden yapmıştı. Bugünden önce sadece buzdolabını açar, ben gelip de sütü onun için alana kadar öylece durup bakardı. Bunu asla itiraf etmezdim çünkü tamamen bencilceydi ama bu gizliden gizliye hoşuma gidiyordu. Asla birine ihtiyacım olmamıştı ya da daha doğrusu, kendi me birine ihtiyaç duyma izni vermemiştim. Ve kimse de bana ihtiyaç duymamıştı. Bu kavram şu ana kadar bana tamamen yabancıydı. Asya’nın bana ihtiyacının olması, daha önce adlandıramadığım bir özlemi besliyordu. Hâlâ aynı yatakta yatıyorduk. İlk birkaç gece diğer yatak odalarından birini kullanmayı düşünmüştüm ama gitmeyi de nediğimde gözlerindeki korkuyu görüp yanma geri yatmıştım. Bir noktada denemeyi de bıraktım. Bir kâbustan uyandığında bana sokulmasına bayılıyordum, sanki bana yakın olması cana varları uzaklaştırmaya yetecekmiş gibiydi. 92

Parçalanmış Ruhlar

“Öyleyse yürüyerek gideceğiz,” dedim ve elini sımsıkı tutup peşimde onunla odadan çıktım.

F

Seçtiğim küçük butiğin tek müşterisi bizdik. Sahibini daha önce arayıp işimiz bitene kadar kimsenin içeri alınmayacağını talimat vermiştim. Ayrıca kasadaki görevli dışında bütün perso nellerin çıkarılmasını rica etmiştim, ona da yerinden hiç ayrıl maması söylenmişti. Asya mağazanın ortasında durup etrafına bakındı. Gözleri uzun giysi askılarında ve ayakkabı raflarında gezindi. Her şeyi süzdü, derin bir nefes aldı ve elimi sıktı. “ İç çamaşırlarıyla başlayalım,” dedim ve onu mağazanın en uzak köşesine yönlendirdim. Asya askılardaki çamaşırlara göz attı ama bir şey almak için hareket etmedi. Gözleri iç çamaşırının üzerinde geziniyordu, bazılarının üzerinde diğerlerinden birkaç saniye daha uzun ka lıyordu. Genelde parlak renkler dikkatini çekiyordu. Beyaz par çaların üzerinden sanki orada yoklarmış gibi geçiyordu. İç çamaşırlarına bakarken bakışlarına dikkat ettim, gözünün diğerlerinden bir saniye daha uzun takıldığı her şeyi not ettim. Askılardakilerle işi bittikten sonra dikkatini çeken her ürünün en küçük bedenini aldım. “ Her şey yolunda mı?” Başımı eğip ona baktım ve beni iz lediğini gördüm. Gözleri dökülmemiş yaşlarla doluydu. Elimin tersiyle yanağını okşadım, sonra başımla solumdaki rafı göster dim. “ H adi şimdi gömleklere geçelim.” Bu zorlu sınavı mağazanın her bölümünde tekrarladık, elle rim kıyafederle dolduğu için Asya ceketimin kolunu tutmaya başladı. Soyunma kabinine ulaştığımızda içeri girdim ve kıyafet 93

Neva Allaj

yığınını, yaklaşık bir dakikadan uzun süre gözünü dikip baktığı sarı paltoyu ve iki çift ayakkabıyı aynalı bankın üzerine bıraktım. Ceketimi bırakıp her şeyi deneyebilirsin,” dedim. Başını salladı ama bırakmadı. Yığının üzerindeki ilk gömleğe uzanıp ona verdim. “ G üven desin, mishka. Ben buradayken kimse sana zarar veremez.” Asya’nın dudaklarının kenarları hafifçe kalktı ve yavaşça ko lumu bıraktı. Her şeyi denemesi yarım saatten fazla sürdü, sadece birkaç parça çok büyük geldi. Uyan kıyafetleri tek kolum un altına sığacak şekilde yerleştirip elini tuttum, soyunma kabininden çıktık. Ben kasada ödeme yaparken kapının üzerindeki ziller arkamdan çınladı. Tam zamanında arkama dönüp gri takım el biseli yaşlıca bir adamın mağazaya girdiğini gördüm. “ Bay Morozov!” diye gülümseyerek bize doğru yürüyordu. “Umarım alışverişiniz istediğiniz gibi geçmiştir.” Asya kasıldı, eli benimkini çılgınca sıkıyordu. O na baktığım da mağaza müdürüne gözlerinde korkuyla baktığını gördüm . “Gel bebeğim,” dedim kolumu beline dolayıp. Ü stüm e at layıp kollarıyla bacaklarını tanıdık bir pozisyonla bana doladı. “Her şey istediğiniz gibi miydi?” Sersem bize yaklaşırken saçmalamaya devam etti. “Özellikle—” Boştaki elimle herifi gömleğinin yakasından kavradım, diğer elimle Asya’yı tutuyordum. Herifi sarsıp kasanın yanındaki be ton sütuna çarptım. “Ne dedim lan ben sana?” diye bağırdım suratına. “B en…ben … lütfen!” “Biz gidene kadar buraya sadece bir kişi, bir kadın, girebilir dedim.” Onu yine sütuna yapıştırdım, sonra bir kez daha. “Sen bir kadın mısın?” “Hayır… lütfen…” 94

Parçalanmış Ruhlar

“ Hayır. Değilsin!” diye bağırdım. Parmaklar saçlarımın arasından geçti. Bir defa. İki defa. Babımı hafifçe yana çevirdim ve yanağımı Asya’nın yanağına dayadım. “ K ötü bir niyeti yoktu,” diye fısıldadı kulağımın dibinden. “Cehennem e giden yol iyi niyet taklarıyla döşelidir,” dedim. “ Bu sözü biliyor musun?” “ Evet.” Saçımı bir kez daha okşadı. “Hem doğru hem de aptalca. Bırak adamı gitsin.” “ Kim se seni korkutup ceza almadan kurtulamaz.” Mağaza m üdürünün gömleğini bıraktım ve elimin tersiyle vurup paket lerimizi almak için tezgâha döndüm. Mağazadan kucağımda Asya’yla çıktım ve evime giden iki so kak boyunca onu taşıdım. Yanından geçtiğimiz birkaç kişi şaşkın şaşkın bize doğru baktı ama yüzümdeki kızgın ifadeyi gördükle rinde hemen gözlerini kaçırdılar. Asya’nın gerginliğinin çoğu ma ğazadan çıktıktan kısa bir süre sonra dağılmıştı ama yüzünü boy numun kıvrımından ayırmadı, kollan ve bacakları tüm gücüyle bana tutunuyordu. Aptal orospu çocuğu, onu korkuttuğu için boynunu kırmalıydım. Hâlâ o kadar öfkeliyim ki, arkama dönüp tam olarak bunu yapma isteğime direnmek zorunda kaldım. Binam a vardığımızda, lobideki güvenlik görevlisine selam bile vermedim, doğruca asansöre yöneldim ve dirseğimle üçün cü katın düğmesine bastım. Evime girer girmez çantaları yere bıraktım ve oturm a odasına yürüdüm. Kanepeye otururken Asya hâlâ bana yapışmış durumdaydı. “ Bırakabilirsin, mishka,” dedim ve avucumu saçlarında gez dirdim. Sadece başını iki yana salladı ve yüzünü boynuma daha çok soktu. Ağzından yumuşak bir nefes kaçıverdi ve sonra tenimde ıslak bir şey hissettim. “Lütfen üzülme bebeğim.” 95

Neva Altaj

Asya derin bir nefes alıp geriye çekilerek bana baktı. Gözyaş ları yanaklarından aşağı süzülüyordu, gözleri kızarmış ve şişm iş ti. Ancak üzgün görünmüyordu. Acayip kızgın görünüyordu. Dişlerinin arasından, “Bundan çok sıkıldım,” dedi ve ceketi min önünü kavradı. Çok. Fazla. Sıkıldım.” “ Biliyorum.” Elleri ceketimi bıraktı ve yüzümü iki elinin arasına alıp göz lerimin içine baktı. Alışveriş merkezine gitmek istiyorum .” Bakışlarımız kilitlendi. Gözlerinin karanlık derinliklerinde sanki boğulacakmışım gibi hissettim, doğru düşünmeyi zorlaş tırıyordu. Bunun iyi bir fikir olduğunu sanmıyorum, Asya.” Ben böyle yaşayamam. En basit şey yüzünden panikleye rek. Burada, senin evinde saklanarak.” Ellerini başımın arkasına kaydırıp parmaklarını saçlarımın arasından geçirdi. “ Hayatımı geri istiyorum. Kendimi geri istiyorum.” Son cümlesi zar zor duyuldu. Elimi kaldırıp başparm ağımla yanağından akan yaşları sildim. “Tamam.” Asya başını salladı, gözleri dudaklarıma indi. Elleri hâlâ saç larımın arasındaydı. Ben onu izlerken derin bir nefes aldı ve öne doğru eğildi. Beni öpecekti. Tanrım, günlerdir onu öpmeyi düşünüyordum, bu fikri aklımdan geçirdiğim için kendimden nefret ediyordum. Çok gençti ve korkunç şekilde incinmişti. Beni öpmesine izin vermek, travma yaşamış bir kıza hamle yap mamdan daha iyi değildi. “Asya,” diye fısıldadım. “Lütfen yapma bebeğim.”

—

4 ^ - Asya

’* -

Pasha nm sözleriyle vücudum kaskatı oldu. Başımı kaldırdığım da beni endişeyle izlediğini gördüm. Dudaklarımızın arasında 96

Parçalanmış Ruhlar

sadece birkaç santim vardı. Eğer hızlı davranırsam o istemese bile hızlıca bir öpücük kondurabilirdim. Ancak: bu düşünce aklıma girer girmez peşinden bir başkası geldi. Hayır, bir şeyin isteğin dışında elinden alınmasının nasıl bir şey olduğunu biliyordum. Bunu ona yapamazdım. “Neden olmaz?” diye sordum. “Bozuk mal istemiyorsun de ğil mi, sorun bu m u?” Pasha nın gözleri kocaman oldu ve eli yukarı fırlayıp çenemi tuttu. “ Bunu bir daha sakın söyleme,” dedi dişlerinin arasından. “Asla.” “O zaman neden, Pasha?. Seni öpmek istemem kötü bir şey mi?” Eline doğru eğildim, aramızdaki mesafeyi kapatmak niyetindeydim am a bana izin vermedi. H içbir şey söylemeden sadece bana baktı, derin nefes alış verişleri burun deliklerini genişletiyordu. Sol eliyle beni uzakta tutarken sağ eliyle hâlâ yanağımı okşadığının farkında olup ol madığını merak ettim. İç geçirip doğruldum, saçlarını bıraktım. Cebindeki telefonu çaldı. Telefona uzanıp kulağına dayadı, diğer taraftaki kişinin dediklerini dinledi. Diğer taraftan gelen hafif sesleri duyabiliyordum. Erkek sesiydi ve telaşlı gibiydi ama ne dediğini anlayamıyordum çünkü Rusça konuşuyordu. Pasha İngilizce, “ Geleceğim,” diye cevap verip telefonu ka pattı. “ İşe mi gitmen gerekiyor?” “Evet. Bratva’mn kulüp işlerinden ben sorumluyum. Birkaç saat içinde döneceğim.” dedi. “İyi olacak mısın?” Gitm esini istemiyordum ama yine de başımı salladım. “M arketten bir şeyler sipariş ettim; ön kapıya bırakacaklar. Yemek yapm aktan yorulduysan sokağın karşısındaki restoran dan sana bir şeyler söylerim.” Parmağının ucuyla çenemin ya nını okşadı. “Ama eğer akşam yemeği için bir şeyler pişirmek 97

Neva Altaj

istersen ve ne yapacağına karar veremezsen, yatak odasındaki komodinin üstünde bir bilgisayar var. G oogle’dan hızlı yapılan yemekler diye arat ve çıkanlardan nasıl yapacağını bildiğin ilk yemeği seç. Tamam mı?” Yine başımı salladım. Çenemi bırakmadı. Parmakları çe nemden enseme doğru kayıp orada saçlarıma göm üldü. “Yatak odasındaki şifonyeri boşalttım, yeni giysilerini oraya koyabilirsin.” Yani giyinme odasındaki takım elbiseleri gördüğüm de çıl dırdığımı fark etmişti. “Gerçekten gitmen gerekiyor m u ?” “Uzun sürmez.” Duvardaki saate baktı. “ Kulüp saat onda açılmadan önce Kostya ile bazı evrak işlerini halletm em gereki yor. On buçukta dönmüş olurum.” “Saati indirebilir misin?” Pasha bana baktı ve gözlerindeki soruyu görebiliyordum . “Ben miyopum,” dedim. Ensemdeki eli çeneme doğru ilerledi ve başımı yukarı kaldır dı. “Neden bana söylemedin?” Omzumu silktim. “Gözlük mü yoksa lens mi kullanıyorsun?” “Gözlük. Lensler gözlerimi tahriş ediyor.” Diğer eliyle yüzümü kavradı ve avucunu yukarı doğru kay dırıp başparmaklarını kaşlarımın üzerinde, ardından gözlerimin altındaki hassas deride gezdirdi. “Yarın alışveriş merkezine gitti ğimizde sana gözlük alacağız.” Yüzümü bırakıp kol saatini çıkardı. “Bu işe yarar m ı?” diye sordu. Elime tutuşturduğu pahalı altın saate baktım. O n u n tenine değdiği için hâlâ sıcaktı. “Evet,” dedim boğuk sesle. “Tamam.” Başını salladı. “Bir duş al. Üç çift pijam an var; hepsi birbirinin aynısı, o yüzden seçim yapm ana gerek yok. 98

Parçalanmış Ruhlar

Yeni kıyafetlerini kaldır. Yemek ye. Beni bekle. Yatakta, kapının önünde yerde oturarak değil.” Kucağından indim ve gidişini izledim, ardından banyoya girip duş aldım.

Elimdeki kol saatini kavradım. On bir buçuktu. İki buçuk saattir yatakta oturmuş bu şeye bakıyordum ve her geçen daki kayla birlikte karın boşluğumdaki panik artıyordu. Pasha mn yapmamı söylediği her şeyi bir saat içinde yap mıştım, tavuklu risotto hazırlamak da bunlara dahildi. Google aramamda çıkan ilk yemek oydu. Evdeyken yemek hazırlamak genelde benim görevimdi. Yemek hazırlamaktan epey zevk alı yordum, o yüzden deniz ürünleri haricinde hemen hemen her şeyi hazırlayabilirdim. Deniz ürünlerinin ellerimdeki o kaygan hissi beni hep iğrendiriyordu, o yüzden ondan Arturo sorum luydu. Ağabeyim harika bir aşçıydı ve bana her şeyi öğreten oydu. Sienna’yı da öğrenmesi için ikna etmeye çalışmıştı ama kız kardeşim her şeyi yakıyordu. Hem yemek pişirip hem de sosyal medyaya düzinelerce fotoğraf atmayı aynı anda becere mediği için olduğunu düşünüyordum. Tekrar başımı eğip saate baktım. Gece yarısına yirmi dakika vardı. Neredeydi bu adam?

99

——-Pavel

Üç saat önce

H

e r k e s g ö z l e r i n i d i k m İş b a n a b a k i y o r d u

.

Kulübün

arka tarafındaki iki güvenlik görevlisi. M asaların ara sını silen temizlikçi kadın. Barmen. O nları görm ez

den gelip dar merdivenden dans alanına tepeden bakan, idari birimlerimizin olduğu kata çıktım. İki güvenlik görevlisinin ekranların önünde eğilip kam era

görüntülerini izlediği odayı geçip ofisime girdim. K ostya m a samın arkasında oturuyor, monitöre bakıyor ve fareye öfkeyle tıklıyordu. Tüm masa kâğıtlarla kaplıydı. Yan tarafta iki tane boş kahve fincanı vardı ve yarısı yenmiş sandviçin kırıntıları her yere saçılmıştı. “Tam bir domuzsun.” Başımı iki yana salladım. “Tatile çıkmak için en kötü zamanı seçtin,” diye m ırıldanıp fareye vurmaya devam etti. “İçki tedarikçilerinin sözleşmeleri-

Parçalanmış Ruhlar

nin yenilenmesi gerekiyor. İki garson hasta ve bir diğeri de do ğum iznine ayrılacak. Kamera sistemi dün iki kez çöktü. Sipariş vermeyi u n u ttu m …” Yukarı bakıp beni tepeden tırnağa süzdü. “Sen de kimsin lan ve Pavel’e ne yaptın?” Masanın üzerindeki dağınıklığa doğru başımı salladım. “Bu pisliği temizle de oturup başka neleri batırdığına bakabileyim.” “ Kot pantolon mu? Gerçekten mi? Ve lanet olası bir kapüşonlu?” Kaşlarını kaldırdı, sonra kahkahalara boğuldu. “Pasha, tatlım, sen iyi misin?” “Çok komik. Kalk ayağa.” “Yuri aradı,” dedi ve bardakları topladı. “Hapları temin eden adamı bulmuşlar. Onu buraya getiriyor.” “ Güzel.” Oturdum ve masada etrafa saçılmış sözleşmeleri sıraladım. Bazılarının üzerinde yuvarlak kahverengi lekeler var dı. “Onları aşağıda bekleyin, geldiklerinde adamı arka odaya götürün.” “Tamam. Kafanı kontrol etmesi için doktoru aramamı iste mediğine emin misin?” “Siktir git, Kostya.” Kostya nın yaptığı pisliği neredeyse bitirmek üzereyken aşa ğıdan patlayan silah sesini duydum. Çekmeceden silahımı ka pıp hemen kamera odasına koştum. “Neler oluyor?” diye bağırdım. “Yuri ve iki adamımız iki dakika önce içeri girdiler, yanların da bir adam vardı. Şu araçlar onların peşinden geldi,” dedi gü venlik ve arka sokağı gösteren ekranı işaret etti. Camları fılmli iki araba sokağın köşesine park etmişti. “Sekiz adam dışarı çıktı, korumaları öldürüp kulübün içine girdiler.” “ D im itri’yi ara. O na desteğe ve doktora ihtiyacımız olduğu nu söyle. Sonra aşağı in. Hemen!” Aşağıdan silah sesleri duyul maya devam ederken kapıya doğru koştum. 101

N eva AJtaj

Dans pisti kanla kaplıydı. Üç düşman yerde seriliydi ve iki adım ötede, bir garsonun cesedi yerde yüzüstü yatıyordu. Karşı tarafta iki ceset daha vardı, muhtemelen Yuri’yle gelen adamlarımızdı. Kostya barın arkasına çömelmiş, girişin yanındaki iki adama ateş açıyordu, ilkine nişan alıp kafasından vurdum. D i ğeri bana doğru döndü ama Kostya’nın kurşunu boğazım delip geçince devrildi. Kalanlar?” diye bağırdım merdivenden aşağı koşarken. “Arka tarafa gittiler.” Kostya barın üzerinden atlayıp depoya giden koridora doğru koştu. “Yuri orada yalnız!” Kostya’nın peşinden koşarken silah sesi duymadım. Bu iyi değildi. Sola döndü ve ben de birkaç adım geriden takip ettim. Arka odaya aynı anda daldık, silahlarımız havadaydı. Düşmanlardan biri, temizlik malzemelerinin bulunduğu metal dolabın yanında yerde yüzüstü yatıyordu. Sağ tarafta ise iki adam daha vardı. Biri açıkça ölmüştü, alnında bir delik, ar kasındaki duvarda da büyük kırmızı bir leke vardı. O nun ya nındaki hâlâ hayattaydı ama baldırından ve omzundan vurul muştu. Ona doğru yürüyüp onun ve yoldaşının silahını aldım. Kargo pantolonlu ve kareli gömlekli başka bir adam ortada ya tıyordu, sırtında birkaç kurşun vardı. Elleri bağlıydı. Muhteme len uyuşturucuları temin eden adamdı. “Yuri!” Kostya arkamda bir yerden bağırdı. Arkama döndü ğüm anda üstüme bir ürperti çöktü. Yuri sırtını duvara dayamış, yerde oturuyordu. Bütün gövde si kanla kaplıydı. Koşarak Kostya’nın yanına gidip diz çöktüm, gömleğini yırtıp Yuri’nin karnındaki yarasının üzerine bastırdı. Ben de kapüşonlumu çıkarıp tortop yaptım ve Yuri’nin göğsü nün ortasındaki diğer deliğe bastırdım. Kostya’nın beyaz göm leği Yuri’nin karnından akan kanla hemen sırılsıklam oldu ve parmaklarının arasından kan sızdı. 102

Parçalanmış Ruhlar

“ D oktor hangi cehennemde?” diye bağırıp Yuri’yi ensesin den kavradım. “Yuri! Aç gözlerini!” Gözleri yavaşça açıldı ama bakışları odaklanamadı. “Bizimle kal! Yuri! Doktor geliyor,” diye bağırdım. Bana bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çok zayıftı. “Yapma.” Ensesini sıktım. “Doktor seni tedavi etmeye gel diğinde konuşuruz.” Kostya telefonunu çıkarıp birini aradı. Yüce Tanrım, çok fazla kan vardı. Ellerimi dikkatlice Yuri’nin göğsünde ve yanla rında gezdirirken kalçasının üzerinde başka bir delik daha bul dum. “Siktir.” Telaşla tişörtümü çıkarıp yaranın üzerine bastırdım. “Yuri, hayır. Gözlerini kapatma. Bizimle kal.” Zayıf bir nefes aldı ve kolumu kavramak için elini kaldırıp beni kendine çekti. “Arnavutlar,” dedi kulağıma doğru, sonra öksürdü. “Onla rı.. .birbiriyle konuşurken duydum.” Yuri’nin kolumdaki eli gevşedi ve yere düştü. Koyu mavi gözleri hâlâ üzerimdeydi ama cam gibilerdi. Ağzının iki tarafın dan kan akıyordu. “Yuri!” diye bağırdım suratına. “Sakın kollarımda ölme! Yuri!” “P ash a? dedi Kostya. “O gitti.” Hayır! Yuri bana sahip olduğum tek aileyi, Bratvayı vermiş ti. Gitm iş olamazdı. “Yuri!” O n u sarstım. Arkamdan boğuk bir ses, “Pavel, dur,” dedi, döndüğümde doktoru orada dururken buldum. “G eç kaldın!” diye bağırdım. Yere doğru başını sallayarak, “Kimsenin yapabileceği bir şey yoktu,” dedi doktor. “Çok fazla kan kaybetmiş.” 103

Neva Altaj

Yuri’yi yavaşça yere yatırdım, ayağa kalktım ve odanın kar şı tarafına doğru ilerledim. Yaşayan tek Arnavut’u boynundan kavrayıp yüzüne tüm gücümle yumruk attım. “Neden?” diye sordum, sonra tekrar yumrukladım. “Neden buradaydınız?” D avisten.. .kurtulmak için,” diye mırıldandı. Kafasına tekrar yumruk attım. Ve tekrar. Pasha Bu kadar yeter!” Kostya’nın bağırışlarını duymazdan geldim ve kan kokusu burun deliklerimi işgal edene kadar o orospu çocuğuna vurm a ya devam ettim. Birisi beni uzaklaştırmaya çalıştı am a onlardan kurtulup Arnavut’un yüzünden geriye kan ve kırmızı etten bir yığın kalana dek yumruklarımı indirmeye devam ettim. İşim bittiğinde cesedin yere düşmesine izin verdim ve do laplardan birine doğru yürüdüm. İki beyaz keten m asa örtüsü çıkarıp doktorun Yuri’nin bedeninin yanında diz çöktüğü yere götürdüm. Örtülerden birini arkadaşımın yüzündeki kanı sil mek için kullandım, sonra gözlerini kapattım ve onu dikkatlice temiz ketenle örttüm. “Prashchay; bratan1,” dedim, sonra dönüp kapıya gittiğim sırada Kostya nın yanından geçtim. “Yüce Tanrım,” diye mırıldandı Kostya, çıplak ellerimle öl dürdüğüm adamın cesedine bakıyordu. “Kusacağım .” Ofisime geri dönünce mini bardan bir votka alıp doğruca şişe den büyük bir yudum içtim. Tadı hatırladığımdan daha berbattı. Mini barın yanındaki tekli koltuğa oturup bir yudum daha içtim. En son ne zaman sarhoş olduğumu hatırlamıyordum. ^Aşağıdan birisi bağırdı. Görünüşe göre Rom an gelm işti. Şi şeyi kaldırıp tekrar içtim. Beş dakika sonra daha fazla ses geldi,

1 Rus. Hoşça kal kardeşim, -ed.n.

104

Parçalanmış Ruhlar

bir şeyler kırılıyordu. Birisi mobilyaları etrafa fırlatıyor gibiydi. Daha fazla bağırış oldu. “D im itri,” diye kükredi Roman, “Angelina’yı ara. Hemen!” Sergei de buradaydı demek ki. Elimde şişeyle ayağa kalktım ve aşağıdaki manzaraya bakan cam duvara doğru yürüdüm. Sergei dans pistinin ortasında duruyordu, elinde kırık bir bar taburesi tutuyordu. Roman ona doğru dönüktü, avucunu elin deki tabureyi her an onun kafasına geçirecekmiş gibi görünen kardeşine doğru uzatmış, bir şeyler söylüyordu. Dimitri onlara diğer taraftan yaklaştı, elinde bir telefon tutuyordu. Sergei’nin başı hızla telefona döndü, gözleri cihaza kilitlendi. Tabure yere düştü. Sergei telefonu Dimitri’nin elinden alıp kulağına daya dı ve birkaç saniye dinledi. Telefonu Dimitri’ye geri attıktan sonra da gitti. Muhtemelen kalıp yardımıma ihtiyaçları olup olmadığına bakmalıydım ama bu fikri midem kaldırmıyordu. Yuri gitmişti. Hayatının son birkaç saniyesindeki bana bakan bakışları, haya tımın geri kalanı boyunca peşimi bırakmayacaktı. Başımı salla yıp yangın merdivenine doğru yola koyuldum. Kostya’yı arka çıkışa yakın bir yerde duvara yaslanmış halde buldum. Önce bana, sonra elimdeki şişeye baktı. “N e zamandan beri içki içiyorsun?” diye sordu. “ Bugünden beri.” Başımı arabasına doğru eğdim. “Beni bı rakman lazım.” Evime giden yarım saatlik yol boyunca hiç konuşmadık, ikimizin de bakışları önümüzde uzanan caddedeydi. Yine kar yağm aya başlamıştı ve kendimi gökten düşen beyaz tanelere odaklanm ış halde buldum. Sanırım artık ben de karı sevmi yordum . Gözlerim i yumup koltukta arkama yaslandım ve şişeden koca bir yudum daha aldım. 105

N e va Allaj

—

Asya

—

Dış kapı gürültüyle açıldı ve rahatlayarak soluk verdim. Geri dönmüştü. Bir saniye sonra bir şey yere düştü. “Pasha?” diye bağırdım. Birkaç saniyelik sessizlikten sonra sesi geldi “Benim, mishka” Sesi garipti. Boğuktu. Yatak odasına gelmesini bekledim ama gelmedi. Açık kapıya baktım. Sonra bir camın kırılması ve gürültü sesi geldi. “Pashar Ses gelmedi. Gerildim. Bir şey olmuştu, ö rtü y ü attım , onu aramaya niyetlendim ama kendimi hareket ettiremedim. Onu yatakta beklememi söylemişti. Burada kalmalı mıydım? Yoksa gidip neler olduğuna bakmalı mıydım? Karar veremedim. “Pasha}” Tekrar seslendim. Cevap yoktu. Ellerim titremeye başladı. Kötü bir şey olmuştu. Biliyordum çünkü bu hiç onluk bir hareket değildi. Yatağın kenarına gel dim ve ellerimdeki titreme yoğunlaşırken mide bulantısı boğa zımdan yukarı tırmandı. Yataktan ayrılma düşüncesi ağlamak istememe sebep oluyordu. Çarşafı avuçlayıp sıktım ve safrayı yutmaya çalıştım. En sonunda son hızla koşarak yatak odasını geçtim, kapıya dirseğimi vurdum. Mesafeyi yanlış hesaplam ış tım. Acıyı görmezden gelerek oturma odasına daldım. “Pashai” Köşedeki lamba odayı loş, alaca karanlıkvâri bir parıltıyla aydınlatıyordu. Ön kapı ardına kadar açıktı. Pasha nın anah tarlarını bıraktığı kapının yanındaki dar masa yere devrilmişti. Pasha görünürde yoktu. Devrilmiş konsola doğru yöneldim, çıplak ayaklarımın al tındaki zeminde ıslak ve yapış yapış bir şey hissettim. Işık düğ106

Parçalanmış Ruhlar

meşinin yakında olduğunu biliyordum, o yüzden elimle duvarı yoklamaya başladım. Görüşüm yeterli ışık yokken daha da kötü oluyordu. H em ışık düğmesi hem de duvar beyaz olunca bul ması zorlaşıyordu. Bulduğumda ışığı açtım ve etrafıma bakın dım. Pashay sırtını fırının kapağına yaslamış, mutfakta yerde otu ruyordu. Gözleri kapalıydı. Her yere cam parçaları saçılmıştı ve havada alkol kokusu vardı. “P ash a?’ Gözlerini açtı, başını yana eğerek bana baktı. “Özür dile rim, geciktim .” C am lara basmamaya dikkat ederek mutfağa geçip bacakları nın arasına çömeldim. Kendisi gibi görünmüyordu. Saçları da ğınıktı ve üzerinde sadece kot pantolon vardı. Çıplak göğsüne kurum uş kana benzer bir şey sıçramıştı. Ve sarhoş olduğundan em indim . Uzanıp yüzünü avuçlarımın içine aldım. “N e oldu?” diye sordum. Gözlerini kapatıp alnı benimkine değene kadar öne eğildi. “ Biri öldü, mishka,” diye fısıldadı. Ellerimi koyu sarı saçlarının arasından geçirdim. Bir tutam saçı gözüne doğru düşüp duruyordu. “ K im ?” O saç tutamını çekmeye çalıştım ama tekrar yüzüne düştü. “Yuri. Bratva’nın infazcılarından biri. Bir dostum.” “N e oldu?” “ Ü ç hafta önce kulübümüzde uyuşturucu hap satan bir adam yakaladık. Sende kullanılanla aynı maddeydi. Yuri hapları temin eden adam ı buldu ve sorgulanması için kulübe getirdi.” “ Bazı cevaplar alabildin mi?” “ Hayır. Bir grup adam onları takip eni ve içeri dalıp ateş aç tılar. Beş adam ım ızı öldürdüler, sonra Yuri’nin mahkûmla bir107

Neva Altaj

likte olduğu arka tarafa gittiler.” Başını iki yana salladı. “ İkisini de öldürdüler.” “Çok üzgünüm,” diye fısıldadım ve öne doğru eğilerek alnı nın ortasına bir öpücük kondurdum. “Çok üzgünüm .” Sonra bana baktı, gözlerimiz çok yakındı ve gözlerine bakar ken kalbim çırpındı. Göğsümde bir kelebek hapsolm uş gibiydi. Onu öpmeyi ya da becerebildiğim şekilde onu teselli edebilme yi istedim. Onun da bana yaptığı şekilde. Fakat hoş karşılayaca ğından emin değildim. O yüzden sadece parmaklarımın tersini yanağında gezdirdim. “Hadi yatağa gidelim, Pasha” Derin bir nefes aldı ve yavaşça kalkıp beni de kendisiyle birlikte yukarı çekti, ikimiz de ayağa kalkınca cam kırıklarıyla kaplı mutfak zeminine baktı. “Kahretsin. Lütfen bana kendini kesmediğini söyle.” “Ben iyiyim. Hadi gidelim.” Pasha’mn bakışları çıplak ayaklarıma indi. “Ayaklarımın üs tüne bas.” “Neden?” “Bu haldeyken seni taşımanın akıllıca olduğunu sanmıyo rum, mishkaP Kendi başıma dönebileceğimi söylemek üzereydim ama fikrimi değiştirdim. Kollarımı Pasha’mn beline dolayarak sağ ayağımı ayakkabısının üzerine koydum, sonra da solu. Sol elini sırtımdan kaydırıp beni kendi bedenine yaklaştırdı. “Yavaş gideceğiz,” dedi. “Sıkı tutun.” “Tamam,” diye mırıldandım ve yanağımı göğsüne bastır dım. Muhtemelen yüzüm kan içinde kalacaktı ama um urum da değildi. Pasha boştaki eliyle tezgâhın yan tarafını kavradı ve bir adım attı. Sonra bir tane daha. O mutfakta ilerlerken kendim i vü 108

Parçalanmış Ruhlar

cuduna yapıştırdım. Her adımıyla ayakkabılarının altında cam parçaları eziliyordu. Oturma odasına vardığımızda avucunu du vara dayadı ve bana baktı. Mutfaktan bu kadar uzakta cam yok tu am a ayaklarımı onunkilerin üstünden çekmedim. Bunun ye rine, belini sıkıca kavradım. Aramızda bir şey geçti, tek kelime edilmeden yapılan bir değiş tokuş gibiydi. O bana sessizce onu bırakm am ın güvenli olduğunu söylüyordu ama ben de ona sa rılmam için hiçbir neden olmasa bile onu bırakmayacağımı söy lüyordum. Sanki dile getirilmeyen cevabımı kabul ediyormuş gibi başını salladı ve yatak odasına kadar yürümeyi sürdürdü. Yatağa vardığımızda belini bırakıp yorganın altına girdim. Yorganın köşesini kaldırıp yanımdaki yastığa vurdum. Pasha birkaç saniye beni izledikten sonra ayakkabılarını çıkarıp örtü lerin altına girdi. “ Bana arkadaşından bahset,” deyip ona sokuldum. “Nasıl biriydi?” “Yuri’y k on yıl önce tanıştım. Dövüşlerimden birine gel mişti. M aç bittikten sonra yanıma gelip enerjimi ve yeteneğimi başka bir şeye odaklamak isteyip istemediğimi sordu.” “ D övüş m ü?” diye sordum. Sessiz duraklayışı neredeyse bir dakika sürdü. “Ben Bratvaya katılm adan önce, yeraltı dövüş karşılaşmalarında dövüşerek para kazanıyordum ,” dedi en sonunda. Yüzünü göremiyordum am a sesi gergindi. Hayatını kazanma şekli yüzünden onun hak kında kötü düşüneceğimden mi endişe ediyordu? Elim i göğsünün ortasına bastırıp yüzümü boynuna göm düm . “Yuri seni Bratva için mi işe aldı?” “Evet. Alt kademedekilerden sorumluydu. Üç yıl sonra ku lüpleri yöneten adam öldürüldüğünde, Pakhan üç parçalı takım elbisemin diğer adamları tedirgin ettiğini söyleyerek beni terfi ettirdi. A ncak Yuri hep etrafımdaydı, çocuklarla dışarı çıkmam 109

N e v a Altaj

için beni dürtüp duruyordu. Gevşemeye ihtiyacım olduğunu söylüyordu.” “Peki yaptın mı? Tavsiyesine uydun mu?” “Hayır. Ben pek insan sever biri değilim, m ishka.” Evet. Ben de öyle bir izlenim edinmiştim. Elimi yukarı kal dırdım ve parmaklarımı saçların arasından geçirdim. Aklıma bir melodi geldi. Yanni’den The Rain M ust Fail. Yavaş ve hüzünlü. Huzur verici. Parmaklarımı Pasha nın saçlarının arasından geçi rirken melodiyi mırıldandım. “Neden burada kalmama izin verdin?” diye sordum. Pasha iç geçirdi ve çenesini başımın üstüne koydu. “Bilmi yorum. Neden kalmak istedin?” Kendime haftalardır bu soruyu soruyordum. “Ben de bilmi yorum.”

11 0

~

A

A

sa n sö r

s

y

a

k a p il a r i ö n ü m d e y k e n

— **—

İç i m d e

büyüyen

pa

niği çaresizce kontrol etmeye çalıştım. Berbat şekilde başarısız oluyordum.

Boğazım dan yukarı safra çıkarken, “Elimi bırakma,” diye

fısıldadım. “ Bırakmayacağım,” dedi Pasha yanımdan. Alışveriş merkezinin zemin katma ulaştığımızı söyleyen bir zil sesi geldi. Kapılar açıldı. Etrafta dolaşan insanlara göz attı ğım anda hızla geri çekildim. Pasha nm eli yana fırladı ve kapı ları kapatm ak için tuşa bastı. “ Bunu yapabilirsin, mishka,” dedi. “Ama eğer hazır değilsen önüm üzdeki hafta tekrar deneriz.” Hayır, hazır değildim. Hiçbir zaman da hazır olacağımı sanmı yordum. A m a yine de yapacaktım. Ve bunu bugün yapacaktım. “ Kapıyı aç lütfen,” dedim boğuk sesle ve Pasha mn elini sık tım. 111

Neva Altaj

İlk dakika en kötüsüydü. Saat erkendi, o yüzden alışveriş merkezi çok kalabalık değildi ama yine de sadece burada olmak bile boğulacakmışım gibi hissettiriyordu. Böylesine kapalı bir alanda insanları görmek, çıkardıkları sesleri duymak, görünüş leri… Her şey çok fazlaydı. Pasha elimi sıktı ve bir adım attı. Birisi kahkaha atıyordu. Uzakta, koridorun aşağısındaydı ama sanki tam yanımdaymış gibi geldi. Ayakların yere vuran sesleri ve gelişigüzel konuşmalar kulaklarımda yankılandı. Göz lerimi kapatıp nefesimi tuttum. Yüzümde hafif bir dokunuş oldu, Pasha nın parmağının ucu çenemde dolaştı. Bir nefes daha aldım ve gözlerimi açtım. Önümde duruyor, geniş bede niyle kalabalığı görmemi engelliyordu. “Sorun yok bebeğim,” dedi. “Ben buradayken kimse sana zarar veremez. Sadece gözlerimin içine bak.” Elini enseme koyup bir adım geriye çekilerek beni de bera berinde çekti. Gözlerimi gözlerinden ayırmadan bir adım at tım. Dudakları yukarı doğru kıvrıldı. Bir adım daha attı, sonra bir tane daha. Takip ettim. Hâlâ insanları duyabiliyordum ama artık sesler beni o kadar rahatsız etmiyordu çünkü bütün dikka tim önümdeki adamın üzerindeydi. Birinin Pashayı güzel olarak tanımlayacağını sanmıyordum. Yüzündeki çizgiler çok sertti. Sağ kaşı ince bir izle ikiye bölünü yordu. Burnu fazla büyük ve hafif yamuktu. Randevuya çıkma teklifinde bulunmak isteyeceğin bir adam gibi görünmüyordu, daha ziyade karanlık bir sokakta yürürken yanında isteyeceğin biriydi. Gerçi, eğer birisi bana mükemmel bir adamın nasıl gö rünmesi gerektiğini sorsaydı, onlara önümde duran adam ı gös terirdim. İki adım daha. Hızına ayak uydurdum. Gözüm ün ucuyla, insanların meraklı yüzlerle bize doğru baktıklarını gördüm . Bir kaç adım daha attıktan sonra Pasha durdu. 112

Parçalanmış Ruhlar

“ Geldik.” Pasha başıyla sağındaki mağazayı gösterdi. îçeri hızla bir bakış attım. Gözlükçüydü. “ İçeri şimdi mi girmek istersin, yoksa daha sonra mı gele lim?” diye sordu. “ Şim di.” Başımı salladım ve ona doğru bir adım daha atıp vücudumu ona yapıştırdım. Eli ensemden saçıma doğru kaydı, vücut ısısının bana sızdı ğını hissedebiliyordum. Daha fazlasını istiyordum, daha fazla sına ihtiyacım vardı. Avucumu göğsünün ortasına yerleştirdim. İnsanlar yanımızdan geçiyordu, yollarında durduğumuz için bir şeyler mırıldanıyorlardı ama ikimiz de kıpırdamadık. Pasha nın başı hafifçe eğildi ve beni öpecek mi diye merak ederek nefesimi tuttum. Öpm edi. Onun yerine saçımı bıraktı ve bir adım geri çekildi. “ H adi gidip sana gözlük bulalım,” diyerek mağazaya girdi.

Pasha, gözlüğüm hazırlandığında gönderecekleri adresi mağaza görevlisine verirken yanında duruyordum, o sırada mağazaya bir adam girdi ve güneş gözlüklerine doğru yöneldi. Telefonu nu kulağına dayamıştı, birisiyle konuşuyordu. Gözlerim kumaş pantolonunda, beyaz gömleğinde gezindi ve parlak kırmızı kra vatında duruverdim. Başka tarafa bakmalıydım. Arkama dönüp başka bir şeye odaklanmalıydım. Yapamadım. Gözlerimin ada mın boynundaki kırmızı kumaşa yapışıp kaldığını hissettim. Müşterinin benim üzerimde kullandığı kravat kırmızıydı. Alt dudağım ı acıtana kadar ısırdım ve Pasha nın elini sıktım. “M ishka? İyi misin?” Gözlerim i kapattım, vücudum yatağa bastırılırken çaresizce boynumdaki kravatı tırmalayışımın hatırasını bastırmaya çalış113

Neva Altaj

tim. Nefes alışım hızlandı. Sığlaştı. Yeterince hava alamadım. Sanki boğuluyordum. “Asya?” Pasha kolunu belime doladı ve arkasını dönüp ba kışlarımı takip etti. Kravatlı adam hâlâ güneş gözlüklerinin ya nında duruyor, vitrindeki ürünlere bakıyordu. “Burada bekle bebeğim,” dedi Pasha kulağımın dibinden ve beni bırakıp adama doğru yürüdü. Adamdan gitmesini isteyeceğini düşünmüştüm. O nun ye rine, Pasha gömleğinin arkasından adamı yakaladı ve kapıya doğru itti. Adam çırpınarak bağırdı. Pasha ona hiç aldırış et medi, adamı çıkışa doğru itmeyi sürdürürken kolunu arka sına doğru kıvırdı. Arkamdaki mağaza çalışanı bir çığlık attı ve muhtemelen güvenliği aramak için telefonu aldı. Ellerimi yumruk yaptım, bu kadar zayıf olduğum için kendim den nef ret ediyordum, sonra derin bir nefes aldım ve mağazadan dı şarı çıkıp Pasha mn adamı gömleğinden tutmaya devam ettiği yere gittim. “Pasha,” diye fısıldadım ve elimi koluna doladım. “Lütfen.” Başını eğip bana baktı, adamı bıraktı ve itip uzaklaştırdı. Adam sendeledi, sonra arkasını dönüp bize doğru küfıirler sa vurdu. Pasha ona doğru bir adım attı ama kolunu daha sıkı tuttum. “Lütfen, yapma,” dedim. “Hadi geri dönelim.” Kravatlı adama birkaç saniye daha dik dik baktıktan sonra elimi tuttu ve asansörlerin olduğu koridora d o ğru yö neldi. Bir restoranın yanından geçerken gözlerim mekânın giri şindeki yükseltilmiş platformun üzerinde duran ufak nesneye takıldı. Olduğum yerde durdum, ayaklarım yere kök salmış gi biydi ve enstrümana bakakaldım. 114

Parçalanmış Ruhlar

Pavel

Asya’nın dikkatini çeken şeye göz attım ve gözlerim duvarın ya nında duran piyanoyu buldu. Şu küçük versiyonlardan biriydi, beyaz ahşaptan yapılmış ufak, kuyruklu bir piyanoydu. Kapağı açıktı ve tuşların üzerindeki küçük standın üzerinde müzik no taları vardı. Önündeki tabure boştu. Asya platform a doğru tedirgin bir adım attı ve bir saniyeliği ne durdu. Sonra hızla o tarafa doğru yürürken beni de berabe rinde çekti. Piyanoya ulaşınca elimi bırakıp enstrümanın önün deki tabureye oturdu. En az beş dakika boyunca gözleri tuşlara yapışmış halde orada oturdu. Yakınında durdum, tek gözümü onun üzerinde tutarken, birisi gelip de ondan gitmesini istemek gibi aptalca bir şey yaparsa diye etrafımızı görebileceğim şekilde döndüm . Garsonlardan bir tanesi başını kaldırıp bize doğru bir adım attı. Kollarımı önümde kavuşturup ona döndüm, dik ba kışlarımla bir şey demesi için ona meydan okudum. Adam beni ölçüp biçti am a çabucak yaptığı işine geri döndü. Aferin ona. Arkam dan tek bir nota çaldı. Peşinden bir nota daha. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından bir melodi başladı. Arkamdaki ya vaş tınılar ağır bir tempoya dönüştüğünde vücudum taş kesildi. M elodi tanıdıktı. Popüler bir klasik parçaydı ama hangisi oldu ğunu hatırlayamadım. Arkama dönüp çalışını izlemek istedim am a dikkatini dağıtacağımdan korktum. Bunu yapmak yerine nöbet tuttum , etrafımızdaki masalarda oturan insanları izledim. H epsi yaptıkları şeyi bırakmıştı, yemeklerini öylece bırakarak Asya’ya bakıyorlardı. Melodi bitti ama başka bir şarkıyla de vam etti. Bunu biliyordum. The Flight ofBumbUbee parçasıydı, inanılm az derecede hızlıydı. Meslekten olmayan biri için bile, onun am atör olmadığı çok açıktı. 115

Neva AJlaj

Dürtülerime daha fazla karşı koyamadım. O nu çalarken gör me ihtiyacım çok güçlüydü, o yüzden arkama dönüp gözlerimi ona diktim. Sadece sade bir kot pantolon ve lacivert bir bluz giyiyor olabilirdi ama bir konser salonundaymışım da yıldız pi yanistlerini izliyormuşum gibi hissettim. Vücudunun duruşu, ellerinin tuşların üzerinde zarifçe hareket edişi ve duruşundaki özgüven çok etkileyiciydi. Ancak beni en çok şaşırtan şey yü zündeki ifadeydi; neşe, sevinç, mutluluk. Yüzündeki gülüm se me öyle genişti ki sanki bütün vücudu parlıyormuş gibi hisset tiriyordu. Hareket edemedim. Doğru düzgün nefes alam adım . O nu bu şekilde görünce, sanki onu ilk defa görüyorm uşum gibi hissettim. Bu maestro ile evimde kalmasına izin verdiğim, hâlâ evde her yere peşimden gelen ve gömleğimin ucunu tutan kork muş kızın hiçbir ortak noktası yoktu. Onun bu yanının boğulduğunu düşündüğümde içim de öfke kabardı. Onun ruhunu kıran kişiye bunu ödetecektim. Kanla. Asya melodiyi bitirip başını kaldırdığında gözlerime baktı. Etrafımızda alkış koptu. İnsanlar bağırıp daha fazlasını istiyor lardı. Asya sesleri dikkate almadan yavaşça ayağa kalktı ve göz temasını kaybetmeden bana doğru yürüdü. “Bana piyano çalabildiğini söylememiştin.” Elim i uzattım ve birkaç saç telini yüzünden uzaklaştırdım. O hâlâ platform da duruyordu, bu da bizi neredeyse aynı boya getiriyordu. Asya sadece omzunu silkti ve bir adım daha atıp vücudu nu bana yapıştırdı. Yüzlerimizin arasında sadece birkaç santim vardı. “ Hangi parçaydı?” diye sordum. “İlk çaldığın.” “Beethoven.” Elini kaldırdı ve parmağının ucuyla çenemi okşadı. “Adı Ay Ipğı Sonatı. Bana seni hatırlatıyor.” Sağ tarafımızdaki pencereden düşen ışık saçlarını parlatıyor du. Dudaklarında hâlâ küçük bir gülümseme vardı. Ellerimi 116

Parçalanmış Ruhlar

onun siyah saçlarına gömme ve dudaklarımı onunkine yapıştır ma dürtüsüyle savaşmak zorunda kaldım. “Gitmeliyiz,” dedim ama geri dönmek için harekete geçme dim. “Neredeyse öğlen oldu. Kalabalıklaşacak.” Asya’nın eli yüzümden aşağı kaydı, parmaklarını ceketimin koluna sürttükten sonra benim parmaklarıma doladı. Avucu mun sertliğiyle kıyaslandığında onun derisi yumuşacık geldi. “Yarın tekrar gelebilir miyiz?” diye sordu gözlerimin içine bakarak. “Çalm ayı özledim.” Sanki bana böyle bakarken ona hayır diyebilirmişim gibi. “Elbette, m ishkar Yüzüne kocaman bir sırıtış yayıldı, kendimi sıcaklığıyla yıkanıyormuş gibi hissettim. Daha fazlasını istedim. Onun daha fazlasını. Uzanıp ellerimi kalçasına koydum. “Hoplamak ister . .

11

m ısın:

Başım yana eğerek beni inceledi. “Az önce iş yerinden bir grup gelmiş gibi sanki,” diyerek ya lan söyledim, sonra da başımla koridorun sol tarafını göster dim. “Mağazalardan birine girdiler.” Asya’nın eli benimkini sıktı ve bir saniye sonra kollarıma at ladı. Bacakları belime dolandı, burnunu boynumun kıvrımına soktu. Etrafımızdaki insanların bakışlarını görmezden geldim, dönüp asansörlere doğru yürürken tek elimle Asya’yı baldırları nın altından destekledim ve diğer kolumu da beline sarıp onu kendi vücudum a sıkıca yapıştırarak tuttum. O n a yalan söylediğim için kendimi kötü hissetmeliydim ama hissetmedim. Onun vücudunun benimkine dayanma sından duyduğum tatmin, hissedebileceğim her türden vicdan azabına baskın geliyordu. Bencilce olduğunu biliyordum ama um urum da bile değildi.

117

P)ÖLÜM

Asya

BİRİ N O R M A L SÜ T T Ü , diğeri yağsızdı. Pasha genelde normal, yağlı süt alıyordu. Buzdolabının kapısını sıktım ve rafta m asum ca duran kutulara dik dik baktım. Benimle alay ediyorlardı. Kahrolası süt! Bir el belimi okradı. “Sütle sorun mu yaşıyorsun?” “Evet,” deyip lanet şeylere tepeden baktım. “M arkette sütte bir alana bir bedava mı vardı?” “Hayır. Yağsızı seviyor olabilirsin diye bu defa ondan da al dım.” Pasha arkamda durdu ve dirseğime dokundu, sonra da

B

UZDOLABINDA İKİ KUTU SÜT VARDI.

elini kolum boyunca indirip elimin üstüne gelene kadar devam etti. Elimi yavaşça raftaki süt kutularına doğru kaldırdı. “ H an gisini istiyorsun?” “Bilmiyorum.” “Tabii ki biliyorsun.” Elimi biraz daha itip parm aklarım ilk kutunun tepesine değene kadar devam etti. “Ben yağsız sütü hiç sevemedim. Tadı su gibi. Sen?” 118

Parçalanmış Ruhlar

“Ben de sevmiyorum.” Üzerinde düşünmeden ağzımdan çı kıverdi. “îşte. O kadar zor değilmiş.” Elimi diğer süt seçeneğine doğ ru hareket ettirdi. “ Bununla devam edeceğiz. Benim için de bi raz yulaflı gevrek hazırlayabilirsin.” Elini indirdi, benim elimi kutunun üzerinde durur halde bıraktı. Sütü raftan aldım. “Geçen sefer yediğimizde tadının karton gibi olduğunu söylemiştin.” “Bir kez daha denemeye hazırım.” Arkama dönüp ona baktım, yeni gözlüğümle gözlerimi kıs mak zorunda kalmadan onu net bir şekilde görmekten zevk alıyordum. Pasha nın yüzünün her hattını net bir şekilde gö rebilmek, etrafımdaki diğer her şeyi çarpıcı detaylarla görme tatminime baskın çıkıyordu. Islak saçından birkaç tel alnına düşmüştü. Geriye doğru it meye çalıştım ama gözlerine düşüp durdu. Bir kez daha denerken, “Saçını kestirmen gerek,” dedim. Pasha başını yana eğip bana baktı, sonra sol tarafındaki çek meceyi açtı. Gözlerini benimkilerden ayırmadan çekmeceyi karıştırdı ve bir makas çıkarıp tezgâhın üzerine koydu. Makas kocam andı, beyaz plastikten saplan vardı. Makarna pakederini ve diğer şeyleri açmak için kullanıyordum. “O kâğıt makası,” dedim makasa bakarken. “ Biliyorum .” Saçını kesmemi istiyordu. Bakışlarımı tekrar onun çarpıcı gri gözlerine çevirdim. “Ben daha önce kimsenin saçını kesme dim, Pasha. Ya batırırsam? Saçını yapabilecek bir kuaförün ya da berberin yok mu?” “Var. A m a senin yapmanı istiyorum,” deyip elinin tersiyle yanağımı okşadı, “Yapar mısın?” 119

Neva Altaj

Kalbim küt küt attı. Sütü tezgâha bırakıp m akası aldım. Pasha dönüp mutfaktan çıktı. İki dakika sonra tek elinde bir sandalye ve diğer elinde de pembe tarağımla geldi. Sandalyeyi mutfağın ortasına yerleştirdi ve sırtı bana dönük şekilde oturdu. Kalp atışlarım iki katma çıkarak hızlanırken titrek bacak larımla ona doğru yürüdüm. Arkasına geçtiğim de tarağı tutan elini kaldırdı. Alt dudağımı ısırıp tarağı aldım ve koyu sarı tellerin arasından geçirmeye başladım. Saçları çok uzun değil di, sadece üst kısmındaki fazla uzamış kısmı kısaltm am gere kecekti. Ancak kesmeye başlamak yerine saçını taram aya de vam ettim. Pasha tek kasını bile oynatmadı am a diğer elimin parmaklarını saçlarının arasından geçirdiğimde hızla aldığı nefesi duydum. Uzun tellerin birazını yukarı doğru çektim, bir santimden biraz fazla kestim ve parm aklarım ı aralardan geçirmeyi sürdürdüm. “Birkaç saatliğine dışarı çıkmam gerekiyor,” dedi kısık bir sesle ve dokunuşuma yaklaşmak için başını hafifçe arkaya yatır dı. “Yuri’nin cenazesi.” “Tamam.” Başımı salladım ve bir tutam daha kestim. “Takım elbise giymem gerekecek. Diğer odada üstüm ü de ğiştireceğim. Ben gidene kadar yatak odasında kalabilirsin.” Başımı hafifçe eğip onun kokusunu içime çektikten sonra elimi sonraki saç kümesine daldırdım. “Yakın mıydınız? Arka daşınla?” Hemen cevap vermedi. Yüzüne baktığımda gözlerinin kapalı olduğunu ve dudaklarının incecik kaldığını gördüm . “ B ir bakı ma,” dedi en sonunda. Son kısmı da kesmeyi bitirdim ve makasla tarağı tezgâhın üzerine bıraktım. Pasha hâlâ gözleri kapalı halde oturuyordu. Öne doğru eğilip çenemi omzuna koydum ve yanağım la yana ğını okşadım. “Arkadaşını kaybettiğin için çok üzgünüm .” 120

Parçalanmış Ruhlar

Elini kaldırıp yanağımı avuçladı. “Herkes gider, mishka. Öyle ya da böyle,” deyip başparmağıyla yanağımı okşadı. “Bu sadece bir zaman meselesi.” Ayağa kalkmasını ve sandalyeyi de yanında götürerek mut faktan çıkmasını izledim. O son cümleyi söylerken ses tonunda tuh af bir tını vardı. Sanki sadece ölen arkadaşından bahsetmi-

121

P>ÖLÜM

— .

C

.Hâjj Pavel

^ —

ENAZELERDEN NEFRET EDİYORDUM .

Sanırım herkes ederdi ama beni temel düzeyde ra

hatsız ediyordu. İnsanların yüzlerindeki ifadeler. Ke

der. Ağlamalar. Yuri’nin tabutunu indirmeye başladıklarında ve kız kar

deşi yıkılıp çamurlu zemine dizlerinin üzerine düştüğünde, daha fazla dayanamadım. Arkama dönüp park alanına doğru yürüdüğüm sırada ardımdan ağlamalar ve acı dolu haykırışlar yankılandı. Arabama binip eve dönerken bile onları zihnim in derinliklerinde duyabiliyordum. Saldırının arkasında kim in ol duğuna dair hâlâ bir ipucumuzun olmaması saldırıyı sindirm e yi daha da zorlaştırıyordu. Asya’nın daire kapısını açmak için pıtır pıtır gelişini duym a hevesiyle zile uzandığımda, üzerimde hâlâ takım elbise öldü ğünü fark ettim. Takımın üzerinde siyah bir palto vardı ama yine de Asya’yı rahatsız edebilirdi. Yanıma yedek kıyafet almayı 122

Parçalanmış Ruhlar

planlamıştım am a aklımdan çıkmıştı. Eğer birkaç ay önce birisi bana yedekte kot pantolon ve tişört tutacağımı söyleseydi su ratlarına gülerdim. Asya’nın gelişinden bu yana kot pantolona olan nefretim bir kenara itilip çözülüvermişti. Takım elbise yeri ne gündelik giysi giymenin ona yardım ettiğini bildiğim içindi, o yüzden yıpranmış L evi’s fikri artık beni rahatsız etmiyordu. Elimi zilden çekip paltomu çıkardım ve ceketimin düğmele rini açtım. Ceketi, yeleği ve gömleği çıkardıktan sonra zile tek rar uzandım. Bir saniye sonra anahtarımı kullanmam gerektiği aklıma geldi. Ç ok geçti. Asya kapıyı sonuna kadar açtı. Bakışları çıplak göğsümde dolaştı, elimde tortop olmuş kıyafetlere kayan gözleri kocaman oldu. Yavaşça diğer elime uzanıp beni içeri çekti. Ardında benimle oturma odasına doğru yürürken mırılda narak, “ Donacaksın,” dedi. Kanepeye ulaştığımızda, oturmam için beni hafifçe aşağı itip gözden kayboldu. Kıyafet yığınını kanepenin diğer ucuna doğru atıp kapalı televizyon ekranına boş boş baktım. Yuri’nin kız kardeşinin çamurda dizlerinin üzerindeki görüntüsünü hâlâ aklım dan çıkaramıyordum. O m zum daki hafif bir dokunuş beni sersemliğimden çekip çıkarırken, Asya gelip önümde durdu. Elinde bir tişört ve gri bir kapüşonlu vardı. Kıyafetlerimi ortalıkta bırakmazdım. On ları alm ak için giysi odama girmiş olması gerekiyordu. Takım elbiselerimin olduğu yere. Tişörtü elinden alıp üstüme geçir dim. Kapüşonluyu da giydikten sonra Asya kucağıma tırmanıp kollarını boynum a doladı. “ Kötü m üydü?” diye sordu kulağımın dibinden. Elim i başının arkasına koydum, parmaklarımı saçlarının arasından geçirirken nefes aldım. “Evet.” 123

Neva Altaj

“Saldırganların kim olduğu hakkında daha fazla şey öğrene bildin mi?” “Hayır. Ölmeden hemen önce Yuri onların Arnavut olduğunu söyledi ama elimizde başka bilgi yok. Uyuşturucuyu temin eden adam öldü. Başka ipucu olmadan, hiçbir bağlantı kuramayız.” Beni tutuşu sıkılaştı. Derin bir nefes aldığında göğsünün şiş tiğini hissettim, sonra da fısıldamaya başladı.

—

Asya

*-

“Beni kaçıran adam Arnavut değildi. En azından ben öyle oldu ğunu düşünmüyorum.” Sesim titriyordu. “M ishka, yapma.” Pasha elini yanağıma koydu. “Eğer istemi yorsan bu konu hakkında konuşmak zorunda değilsin.” “Kız kardeşimle bir bardaydım,” diye devam ettim. “İçeri girmek için sahte kimlik kullandık. Tek yapmak istediğimiz dans etmekti. Bir adam bize yaklaştı. Yakışıklıydı. Karizmatikti. ikimizi de güldürdü. Aksanlı konuşmuyordu; eğer aksanlı konuşsaydı hatırlardım. Sienna eve erken gitmeye karar verdi, ertesi sabah pilates dersi vardı. Ben kaldım.” “Yanınızda korumalarınız yok muydu?” “Hayır. Evden gizlice çıktık ve bir taksiye atlayıp bara gittik. Bunu yaptığımızda Arturo hep öfkelenirdi.” Parmakları çenemde gezindi. “Komik olduğunu düşündüm. Şu adamın,” dedi. “Adının Robert olduğunu söyledi. Bir saat kadar konuştuk ve eve git mem gerektiğini söylediğimde benimle dışarı çıkıp bir taksi durdurmam için eşlik etmeyi teklif etti. Bunu çok centilmence buldum.” 124

Parçalanmış Ruhlar

N e kadar aptal olduğuma neredeyse gülecektim. “Yüzüme bir şey bastırdı. Keskin kokusu olan ıslak bir bezdi. Uzaklaşm aya, onunla mücadele etmeye çalıştım. Benden daha iriydi. D ah a güçlüydü. Çok geçmeden bilincimi yitirdim.” Sesim titriyordu. Gözlerimi kapattım, devam etmek için kendim i cesaretlendiriyordum. “ Karanlıkta kendime geldim. Soğuk zeminde yatıyordum, üzerimde diz çökm üş haldeydi ama zihnim hâlâ bulanıktı. Son r a .. .o n u .. .bacaklarımın arasında hissettim.” Pasha nm boynu na sardığım kollarımı sıktım ve yüzümü ona gömdüm. Çok hızlı, sığ nefesleriyle hareket eden göğsü dışında vücudu son derece hareketsizdi. “Acıdı. Hem de çok. Benim ilk seferimdi.” Kollarının sırtıma dolandığını ve beni kendine bastırdığını hissettim. Bunu konuşmak midemi bulandırıyordu ama şimdi başlamışken duramıyordum. Sanki içimden çıkmak için can atıyordu. “ Donakaldım . Kollarımı ve bacaklarımı hareket ettiremedim; sanki birdenbire felç olmuştum.” O an hissettiğim mutlak çaresizlik hissini, dehşeti… asla unutabileceğim i sanmıyordum. “S o n ra … O ndan kurtulmayı başardım ve caddeye doğru koştum . Koşabildiğim kadar hızlı koştum. Yine de beni yakala dı. Sonra d a uyuşturdu,” dedim. “Bilmediğim bir odada yalnız başım a uyandım . Ç ok ama çok korktum.” Etrafım daki kollar sıkılaştı, avucunun tıpkı ilk gece olduğu gibi sırtım ı okşadığını hissettim. “ Bir kadın vardı. Dolly. Bana ve diğer kızlara hapları veren oydu. Ve onları günde iki kez getirmeye devam etti. Aynı za m anda kızlara talimat veren ve…müşterilerle randevuları ayar layan da oydu.” Dudaklarım tam kulağının yanına gelene kadar eğildim ve fısıldadım , “Mücadele etmedim. Beni uyuşturma larına ve benim le ne isterlerse yapmalarına izin verdim. Böyle 125

N eva Altaj

bir şeye izin vermek için ne tür sefil, iğrenç bir insan olman Pasha nın eli başımın arkasına geldi ve gözlerimiz buluşana kadar başımı eğdi. “Çok şiddetli şekilde istismara uğradığından, zihni kendini korumak için kapanmış genç, masum bir kadın. Ama sen savaştın. Kaçtın. Kurtuldun. Seni kurtaran başka biri değildi. Bunu sen kendin yaptın.” “Bu beni daha az iğrenç hissettirmiyor.” “Böyle söyleme bebeğim.” Öne eğilip alnıma bir öpücük kondurdu. “Sana zarar veren insanları bulacağım. Seni kırmaya çalıştıkları gibi onları kırdığımda merhamet için yalvaracaklar. Ölümleri hızlı olmayacak.” Sözlerini sindirirken hislerim karmakarışık oldu. Ölmelerini istiyor muydum? Roberf m hayatı için yalvardığını hayal ettim. Midemden safra yükseldi. Fakat ben de öyle yalvarmamış mıy dım? Ya diğer kızlar? Şimdi Roberf ın merhamet için çığlık attı ğını hayal ettiğimde dudaklarımda ufak bir gülümseme belirdi. “İzleyebilir miyim?” diye sordum tereddütle, aynı anda hem korkuyor hem de bu fikri arzuluyordum. “Her saniyesini, mishka.” Başımı Pasha nın göğsüne eğip kollarımı etrafına doladım. Belirsizlik ve ihtiyat beni tüketiyordu. “Korkuyorum,” diye fı sıldadım. “Tekrar olmasından korkuyorum. Dışarı çıkıp birisi yanımdan geçtiğinde irkilmeden tek başıma sokakta yürüyebi lecek miyim bilmiyorum.” “Yapacaksın.” Saçlarımı okşamaya devam etti. “Sana bunun sözünü veriyorum.”

Duzenleme Ny.Ozlem

126

(P)ÖLÜM

Asya

T

^ A S / Z / I ’ n I N YANINDA ARABAYA DOĞRU YÜRÜRKEN,

1

“Uma-

n m tekrar çalmama izin verirler,” dedim.

JL

Alışveriş merkezine geri döndüğümü, tüm o in

sanların arasın a girdiğim i, gürültüleri ve tüm o kokularla sarm alan d ığ ım ı düşündüğüm de endişem tavan yapıyor d u . H atıralar titrem em e sebep oldu. Ancak aynı zamanda, m ü ziksiz geçen çok uzun zamanın ardından parmaklarımı tu şlara yerleştirdiğim de hissettiğim özgürlük hissini de ha tırlıy ord u m . B ir daha hissedemeyeceğimi düşündüğüm tüm o h eyecan ve neşe tüm gücüyle geri gelmişti. Tekrar çalma isteğim i beş günlüğüne bastırmayı başarmıştım ama şimdi can atıy o rd u m . E n son un da bu sabah pes edip PashdAan beni oraya götür m esini istem iştim . “ Ç alm ay a ne zaman başladın?” diye sordu motoru çalıştı rırken. 127

N eva Altaj

“Beş yaşındaydım. Arturo, dikkatimizi ebeveynlerimize olanlardan uzaklaştırmak için bir yol bulmaya çalışıyordu, o yüzden piyanosu olan bir komşumuzdan bize ders vermesini istedi.” Ne kadar endişelendiklerini bilirken ağabeyimi ve kız kardeşimi düşünmek çok zordu ama onlarla tekrar yüzleşme fikri beni kemiklerimi titreten bir panikle dolduruyordu. Ailene ne oldu?” diye sordu. “Çalıştıkları kumarhanelerden birine baskın yapıldı. Birisi silahını çıkarıp polise ateş açmış. Sonra da her şey cehenneme dönmüş. O gece pek çok insan öldürülmüş.” “İkisi de mi öldü?” “Evet.” Gözlerimi kapatıp koltuğa iyice yerleştim. “ Onları hatırlamıyorum bile. Elbette fotoğraflar var, o yüzden neye ben zediklerini biliyorum. Ama detayları hatırlayamıyorum ve ha tırlasana da bulanıklar. Annemin her gece yatmadan önce bize şarkı söylediğini hatırlıyorum ama şarkıyı hatırlayamıyorum.” Pasha elinin tersiyle yanağımı okşarken eline doğru sokul dum. H afif dokunuşu bir an için oradaydı, sonraki andaysa git mişti. Gözlerimi açtığımda arabayı vitese takıyordu. “Ne demek istediğini anlıyorum,” dedi park yerinden geri geri çıkarken. “Ben de ailemi hatırlamıyorum.” “Onlar da mı öldü?” “Belki öldüler. Belki de ölmediler.” Ayrıntı verip vermeyeceğini merak ederek sert profilini iz ledim. Bir şey demeden sessizce sürmeye devam etti. V ites ko lunu tutan eline baktım ve onu sıkıca kavradığını fark ettim. Parmaklarımın ucuyla onun beyaz parmak eklemlerini gevşe diklerini hissedene kadar okşadım. “Profesyonel olarak çaldın mı?” diye sordu bir süre sonra. “Hayır, pek sayılmaz. Okulda birkaç kez çaldım, genellikle bir kutlama yaptığımızda. Müzik benim için her zam an kişisel 128

Parçalanmış Ruhlar

bir şey olmuştur. Liseden sonra, ne yapmak istediğime karar vermek için bir yıl ara verdim. Bir müzik konservatuarına baş vurmayı düşündüm ama b u … daha önceydi.” “Hâlâ istiyor musun?” On camın ötesindeki yola baktım. “Bilmiyorum.”

Asansör çınladı. Pasha nın elini sıktım ve nefes alışımı kontrol altına almaya çalıştım. Geri dönmeyi isteme dürtüm ile tuşları parmaklarımın altında hissetme ihtiyacım çatışıyordu. Kapılar açıldı. Pasha dışarı çıktı, bana döndü ve iki elimi de avuçlarının arasına aldı. “Nefes al. Yavaş gideceğiz,” dedi ve geriye doğru küçük bir adım attı. “Ben buradayım. Kimse sana dokunmaya cesaret edemez, mishka.” Başımı salladım ve asansörden indim. Etrafta bir öncekinden daha fazla insan vardı. Duyularıma saldıran çok sayıda görüntü ve ses vardı; ışıklar, kahkahalar, ayak sesleri, aileleri onları yakalamaya çalışırken koşuşturan ço cuklar. Gözlerimi kapattım. Pasha nın sert eli yanağımı avuçladı ve kalın kolu belime do landı. “Sorun yok, bebeğim.” Gözlerim telaşla açılırken derin bir nefes aldım. Parmakla rımı kot pantolonunun kemer gözlerinden geçirip ona baktım. Başı eğikti, benimkinden sadece birkaç santim uzaktaydı. “Müziği seviyorsun,” dedi. “Hadi bunu bir dansa dönüştü relim. Neredeyse vals gibi, değil mi?” Elimde olmadan biraz gülümsedim, “insanlar bize gülecek, Pasha.” “Sikimde değil.” 129

Neva Altaj

Bir adım geri attı ve ben de onu takip ettim. Sonra bir tane daha. Ve başka bir tane. Beni yakında tutarak geriye doğru yü rümesi garip bir dans gibiydi ve aniden gülesim geldi. Ben de güldüm. Etrafımızdaki insanlar bizim deli olduğum uzu dü şünüyor olmalıydı ama umursamadım. Bakışlarımı Pasha mn gözlerinden ayırmadan, gülerek onu takip ettim. Neşeyi yeni den hissetmek çok güzeldi. Yüzünde küçük bir gülümsemeyle beni izliyordu ve başparmağını dudaklarımda gezdirip okşadı. “Keşke daha sık gülsen,” dedi. “Deneyeceğim.” Piyanonun olduğu restorana ulaştığımızda elini yavaşça yüzümden kaldırdı. Piyanonun olması gereken köşeye doğru döndüm ve gülümsemem kayboldu. Orada değildi. Piyanonun yerinde iki büyük saksı vardı. Etrafa bakınıp başka bir yere mi taşıdılar diye merak ettim ama hiçbir iz yoktu. Saksılara bakarak, “Buradan çıkabilir miyiz?” diye sordum. Gözyaşlarımı tutmak için elimden geleni yaptım.

Pasha anahtarı kilide sokup dairenin kapısını açarak benim için tuttu. İçeri adım attım, yüzüme biraz su çarpm ak için doğruca banyoya yöneldim. Oturma odasından geçerken odanın orta sında duruverdim. Pencerenin yanındaki duvara dayanm ış hal de, küçük, beyaz bir piyano duruyordu. Alışveriş merkezindeki piyanoydu. Hıçkırığımı bastırmak için elimle ağzımı kapattım. Piyanoya bakarken, “Nasıl?” dedim boğuk sesle. “Geçen hafta satın aldım, biz dışarı çıktığım ızda buraya getirilmesi için yakındaki bir depoda hazır duruyordu,” dedi arkamdan, belimde elini hissettim. “Sana sürpriz yapm ak iste130

Parçalanmış Ruhlar

dim. Uzun yoldan döndüğümüzü fark etmedin bile. Teslimatçılara daha fazla zaman kazandırmak içindi.” “Am a neden?” “Çünkü alışveriş merkezinde kendini rahat hissetmedin. Ka labalığın içinde olmaya alışman gerektiği için tekrar gideceğiz. Ama keyif alabileceğin yerde çalabilmeksin.” “Teşekkür ederim,” diye fısıldadım dudaklarımı sımsıkı bas tırarak. Arkama dönüp onu öpmek istiyordum ama bana izin vereceğini sanmıyordum. “Benim için bir şeyler çalar mısın?” diye sordu. ((r»

Lvet.

»

Elini tutup onu odanın diğer ucuna yönlendirdim. Piyanoy la birlikte tabureyi de satın almıştı. Bir ucuna oturdum ve yanı ma oturması için onu da çektim. Öne doğru eğilip parmaklarımın ucunu tuşlara yerleştirdim, ellerimi hizaladım ve çaldım. En sevdiğim modern parçalardan birini seçtim. Yiruma’dan River Floıvs in You. Sakinleştirici ama güçlüydü, baştan çıkarıcı ve duygu doluydu. Bana Pashayı ha tırlatıyordu. Konuşm adı. N e çaldığımı sormadı. Sadece sessiz bir halde orada oturup ben bir parçadan diğerine geçerken ellerimi izledi. Bir noktada bakışları ellerimden yüzüme kaydı ve orada kaldı.

PavelJP^–Bir saatten fazla bir süre boyunca Asya’nın yanında oturup çal masını izledim. D aha doğrusu o çalarken ona bakıp durdum. Yüzünden her türden duygu gelip geçerken başka bir yere bak mam imkânsızdı. Hızlı ve canlandırıcı bir parça çalarken yü131

Neva Ahaj

zünde geniş bir gülümseme oluyordu. Daha ağır ve hüzünlü bir parçaya geçtiğinden gülümsemesi soldu. Sadece notaları çalmı yordu; melodinin verdiği her duyguyu hissedip tecrübe ediyor ve üstünden akıp gitmelerini sağlayarak onu içten dışa aydınlat malarına izin veriyordu. Sonunda gözlerimi yüzünden ayırabildiğimde saatime ba kıp neredeyse iki olduğunu gördüm. Bu sabah sadece kahvaltı etmiştik, benim öğünleri atlamakla hiçbir sorunum olmasa da Asya’nın aç olmasını istemiyordum. Tabureden kalktım, mutfağa gidip bir sokak öteden hazır yemek söylemek için menüyü arayışa koyulacaktım am a fikrimi değiştirip buzdolabını açtım. Neredeyse sürekli boş olmasına alışkındım, o yüzden bütün rafların dolu olduğunu görmek tu haftı. Asya genelde neye ihtiyacı varsa telefonumdaki uygulama lardan sipariş ediyordu, o yüzden oradaki malzemelerin yansını bilmiyordum bile. Bir yığın sebzeyi kenara itip tavuk paketini çıkardım. Şey, en azından ben tavuk olduğunu düşünüyordum. Asya her gün bizim için yemek hazırlıyordu, o yüzden bugün lük o görevi yapabileceğimi düşündüm. M utfak dolabından kı zartma tavasını buldum ve ada tezgâhın üzerindeki geniş, siyah bir sepette tuttuğu baharatlara baktım. En az yirmi küçük kava noz vardı. Birini alıp içindekini kokladım. Ada çayı yazıyordu. Bu bir çeşit çay değil miydi? Onu yerine bırakıp diğerini aldım. Bu tuza benziyordu ama içinde yeşil bir şeyler vardı. “Yardım lazım mı?” Asya’nın sesi arkamdan çınladı. “Sen çalıyordun. Yemek için bir şeyler hazırlamak istedim. Tuzu arıyordum. Normal türden.” Arkama döndüğüm de onu sırıtırken buldum. “Yani yemek yapmayı biliyor musun?” “Dışarıdan aldığım yemekleri nasıl ısıtacağımı biliyorum. O sayılır mı?” 132

Parçalanmış Ruhlar

“O sayılmaz.” Asya güldü ve ben o sesi içime çektim. Gül mesine bayılıyordum. “Hadi, sana basit bir şeyin nasıl hazırla nacağını göstereyim.” Kavanozu elimden alıp açtı. Gözlerini benimkilerden ayır madan parmağının ucunu yalayıp kavanoza daldırdı. “Al bakalım. Tadına bak. Sadece otlu tuz.” Parmağını kaldı rıp önüm de tuttu. O na baktım. Hâlâ gülümsüyordu. Yavaşça elini tutup ağ zıma yaklaştırdım. Bakışlarımı ayırmadan, parmağının ucunu yaladım am a tada odaklanamadım. Dikkatim Asya’nın yüzündeydi. Alt dudağını ısırıyor, geniş gözlerle bana bakıyordu. Vü cutlarımız birbirine değene kadar bir adım öne attım. Nefes alıp verişi hızlanırken göğsünün yükselip alçaldığını hissedebi liyordum. Boşta kalan eli, hafifçe belime dokundu, sonra da tişörtümün altına kaydı. Dokunuşunun sıcaklığını hissedebili yordum. O nu kavrayıp omzuma attıktan sonra en yakın yatak odasına götürme arzum içimde kükrüyordu. Asya’nın avucu omurgam boyunca yukarı çıktı. O altımda çırılçıplak yatarken vücudunun her santimini öpüşümün görüntüleri zihnime sal dırdı. Tıpkı günlerdir hayal ettiğim gibi. Yanlıştı. Çok yanlıştı. Elini bırakıp hızla geri çekildim ve mutfak adasına doğru döndüm. “ Bu yemek için başka neye ihtiyacımız var?” Arkamdaki dolabı açtığını duyduğumda yumuşak iç çekişini kaçırmadım. “Daha büyük bir tavaya.” Asya mutfakta dolaşıp ihtiyacı olan her şeyi topladı. O seb zeleri keserken gözlerim onu takip etti. Onun burada, benim alanımda olmasını, olması gerekenden fazla seviyordum. Arka sını dönüp yanımdaki çekmeceyi açıp elini uzattı ama eli birdea havada kaldı. Aşağı baktığımda iki farklı marka un olduğunu gördüm. “Aynı şey. Sadece farklı bir üretici,” dedim. 133

N e v a Altaj

“Biliyorum.” Başını salladı ama birini alm ak için harekete geçmedi. Birkaç dakika boyunca seçmesini bekledim am a yüzündeki hüsran ifadesini fark ettiğim anda bileğini tutup elini soldaki pakete doğru hareket ettirdim. “Buna ne dersin?” Asya, “Teşekkür ederim,” diye mırıldandıp unu çıkardı ve ocağa doğru yürüdü. Bana kızgındı ama böylesi daha iyiydi. Aramızda yaş farkı olmasaydı bile tamamen farklı iki geçmişten geliyorduk. G üna ha boyun eğip aramızda bir şeylerin olmasına izin vermek söz konusu değildi. Ben zaten ince bir çizgide yürüyordum ve her geçen gün kendimi kontrol etmem daha da zorlaşıyordu. Bazen keşke ağabeyini çağırsa da gelip onu götürse diye diliyordum çünkü sürekli bu kadar yakınımda olması infilak edecekmişim gibi hissetmeme sebep oluyordu. Sıklıkla olduğu gibi, yine ağa beyini kendim bulup o, onu benden alma fırsatını bulamadan önce ondan kurtulma dürtüsüyle doldum.

134

P)ÖLÜM

Asya

P

ALTO M A SIK IC A SARINIP ÖN KAPIYA BAKTIM.

Herhalde bir saattir bakıp duruyordum. Başta tam

on dakika boyunca oturma odasının ortasından baktım,

sonra da kapıya doğru iki adım atmayı başarıp bakmaya devam

ettim. Bu bak-bir adım at, bak-bir adım at döngüsüyle en so nunda kapıya varmam bir saatimi almıştı. Kapının kolunu kav radığım da elim titriyordu. Alt dudağımı ısırarak kapıyı açtım ve daireden çıktım. Pasha nın evi üçüncü kattaydı ama komşuların çoğu asan sörü kullandığı için merdivenler boştu. Her seferinde minik adım lar atarak basamaklardan aşağı indim. Bacaklarımın ne ka dar titrediği göz önüne alınırsa bu büyük bir başarıydı. Pasha iki saat önce Pakhan ıyla bir toplantıya gitmişti, yani kısa süre sonra dönmeliydi. Onu bekleyebilirdim ancak bu ça resizlik hissine daha fazla dayanamıyordum. Sanki bir suçluy m u şu m gibi bir aydan fazladır dairesinde saklanıyordum. En 135

Neva Altaj

sonunda, bir saniye daha dayanamayacağıma karar vermiştim. Binadan çıkıp sokakta bir tur atacaktım. Yalnız başıma. Saat öğleden sonra üçtü; ne olabilirdi ki? Sadece küçük bir yürüyüş, tamamen normal bir şeydi ve geri dönecektim. Pasha yla birlik te birkaç kez dışarı çıkmıştım. İyi olacaktım. Girişe vardığımda masasının arkasında oturan güvenlik gö revlisine el sallayıp çıkışa yöneldim. Kaldırımdan geçip giden insanları görmemi sağlayan büyük, camdan kayan bir kapı var dı. Kapıya doğru ilerlerken midem bulandı, yaklaştıkça daha da kötüleşti. Kapı yana doğru kayıp açıldı. Safrayı yuttum ve son birkaç adımı attım. Ayaklarım kaldırıma değdi. Durup göğe baktım, güneş ışık larını yüzümde hissettim. O kadar zor değildi. Yanımdan geçen birinin kolu omzuma çarptı. İrkildim ve yan tarafa baktığımda uzaklaşan yaşlıca bir kadını gördüm . Kö şeden dönüp gözden kayboldu. Karnım ağrıyordu ve ellerimle bacaklarım hâlâ biraz titriyordu ama artık o eşiği geçtiğim için daha iyiye gidiyordu. Sokağın karşısından bir grup çocuk binanın içine doğru gi derken kahkahalar yükseldi. Sol tarafta bir sürü insanın girip çıktığı bir bakkal vardı, o yüzden sağa gitmeye karar verdim. Tam köşeye geldiğim sırada bir taksi durdu ve içinden bir adam çıktı. Durup adamın arka koltuktan dizüstü bilgisayar çantası nı almasını izledim. Siyah bir takım elbise giymişti, düğmeleri açık olan ceketinin içinde beyaz bir gömlek ve koyu gri bir kra vat vardı. Kalp atışlarım normal hızının iki katına çıktı. Nefe sim kesildi. Taksi uzaklaştı ve adam çantasının sapını om zuna anıp bana doğru gelmeye başladı. Geriye doğru bir adım attım. Sonra bir tane daha. Adam yürümeye devam etti ve her adım ıy la nefes alıp verişim daha düzensiz hale geldi. A rkam a dönüp koştum. 136

Parçalanmış Ruhlar

İnsanlar. Ç ok fazla insan vardı. Hepsi bana bakıyordu. Birinin göğsüne çarptım. İki el kollarımı tuttu, muhtemelen dengemi sağlamam içindi ama etime saplanan pençelermiş gibi hissettirdi. Çığlık attım ve eller anında beni bıraktı, koşmaya devam ettim.

P a v e l J P ^

—

“Dushku ile yatan garson bir şey buldu mu?” diye sordu Ro man. “ Hayır,” dedim. “Görünüşe göre, bazı el konulan sevkıyat lardan bahsetmiş ve karısının ayakkabılara çok para harcama sından şikâyet etmiş. Ama o kadar.” “ Dushku yu on beş yıldır tanıyorum. O usta bir entrikacı, iş söz konusu olduğunda da acımasız ama asla insan kaçakçı lığına bulaşmaz. Eğer burada bir bağlantı varsa göremiyoruz.” Dim itri’ye döndü. “Dushkunun damadının peşindeki adamla rımızdan ne haber?” “Sıfır.” Roman avucunu masaya yapıştırdı. “Julian’ın ayak işlerini yaptırmak için gönderdiği adamın adı neydi? Besim mi?” “ Bekim ,” dedi Dimitri. “Aynen o. M ikhail’in onunla konuşmasını istiyorum. Birisi, görünüşte hiç olan birini susturmak için Bratvanın kulübüne paralı askerler göndermeye ve adamlarımızı öldürmeye cüret etti. Bu dem ek oluyor ki tehlikede olan çok şey var. Yuri’nin ölüm ünden kimin sorumlu olduğunu öğreneceğiz ve onu biz zat ben deşeceğim.” “Ya her şeyin arkasındaki kişi Dushku’ysa?” diye sordum. 137

Neva Altaj

“O zaman o ölecek. Ve bu ne hızlı, ne de güzel olacak. Ya nında kalan kız bir şey söyledi mi?” “Onu yakalayan adamın aksam olmadığını söyledi. O n a ver diği isim Robert’mış ama bu sahte olabilir.” “Maxim’e Dushku’nun adamlarının fotoğraflarını getirtece ğim. Herifi tanıyabilir mi?” “Muhtemelen.” “Güzel. Onu ailesinin yanına ne zaman götürm eyi planlı yorsun? Bir aydır senin evinde.” Vücudum kaskatı kesildi. Romana karşı hep dürüst olm uş tum. Bugüne kadar. “Bana soyadını söylemiyor ya da num ara sını vermiyor,” diye yalan söyledim. “O söyleyene kadar onları bulmamın hiçbir yolu yok.” “Mükemmel,” diye bağırdı. “Peki bu plansız tatili daha ne kadar uzatmayı bekliyorsun? Kulüpler kendi kendini işletmez.” “Ofisten ihtiyacım olan her şeyi aldım ve evden çalışıyorum. Kostya, benim uzaktan yapamayacağım ne varsa onları şahsen hallediyor.” “Pekâlâ. Ama önümüzdeki cumartesi Baykal’da sana ihtiya cım var. Ukraynalılarla bir toplantım var. Bizimle iş görüşmek istiyorlar.” “Shevchenko rezaletini adattılar mı?” “Herkes Shevchenko’nun bir aptal olduğunu biliyor. Sergei onu öldürerek onlara bir iyilik yapmış oldu.” Rom an omzunu silkti. “Görüşmeleri yürütecek yeni bir adam gönderiyorlar. İki adamla gelecek.” “Tamam. Güvenliği iki katına çıkaracağım.” Sandalyesinde arkasına yaslanıp eliyle kot pantolon ve ti şörtten oluşan kıyafetimi gösterdi. “Bu yeni m oda m ı?” “Bir değişikliğe ihtiyacım vardı,” dedim ve kaşını kaldırdığı nı gördüm. “Başka bir şey var mı?” 138

Parçalanmış Ruhlar

“ Hayır. Gitmekte özgürsün. Dimitri ve ben geri kalanını gözden geçireceğiz.” Başımı sallayıp Pakhan’ın ofisinden çıktım. Koridorda ilerlerken, diğer uçtaki mutfak kapısı pat diye açıldı ve elbisesinde boya lekeleri olan minyon bir esmer dışarı fırladı. Elleri piroshkidoluydu, aceleyle kaçarken hiçbirini düşürm em ek için çabalıyordu. Merdivenin tepesinde ufak, si yah saçlı bir kız ellerini çırparak zıplıyordu. Tatlı kıkırtıları kori dorun yüksek duvarlarında yankılandı. Romanın karısı ve kızı. N in a Petrova merdivenden yukarı fırladı, tam tepeye ulaştığı sırada m utfağın kapısı tekrar açıldı ve aşçı Igor sallanarak dışarı çıktı, Rusça küfürler ediyordu. Eğer Roman onu küçük kızının önünde küfrederken yakalarsa yaşlı aşçı nalları dikerdi. Başımı iki yana salladım, arkamda Igor’un bağırışlarını ve kadınsı kah kahaları bırakarak ön kapıya doğru yürüdüm.

Binaya girdiğim de koridordaki güvenlik, “Bay Morozov,” dedi. “G ününüz nasıl geçti.” “ İyiydi, Bobby. Teşekkür ederim.” “Ah, kız arkadaşınız henüz dönmedi.” Adım larım ın ortasında donup kaldım. “Ne?” “Yarım saat önce çıktı. Bilmek istersiniz diye düşündüm.” “ G itti m i?” Sorarken içimi panik kapladı. “Nereye?” “ Em in değilim. Öylece dışarı çıktı. Nereye gittiğini görme dim .” G üvenlik masasına doğru koşup diğer tarafa dolandım. “O saatin kam era görüntülerini göster.” G örün tüyü Asya’nın dışarı çıktığı ana getirdi. Birkaç daki kalığına kameranın tam önünde, kaldırımda durdu, sonra sağa 139

N eva Altaj

doğru gitti. Birkaç dakika sonra girişin önünden son sürat geçip gitti. Yüzünü göremedim ama ne kadar hızlı hareket ettiğine bakılırsa çok korkmuştu. “Geri gelirse beni ara!” diye bağırıp çıkışa doğru koştum . Kaldırım boyunca koştururken delirmişçesine her yöne ba kındım ama Asya’yı hiçbir yerde göremedim. Yakınlarda bir bakkal vardı. İçeri girdim ve kasiyere Asya’yı tarif edip ona uyan bir kızı görüp görmediğini sordum am a başını iki yana salladı. Dükkândan çıkıp sokaktan aşağı devam ettim , insanlara onu görüp görmediklerini sordum, başka işletmelere girip çık tım ama kimse kaçak bir kız görmemişti. C addenin sonundaki kavşağa ulaştığımda arkama döndüm. Burası çok kalabalıktı. Büyük insan kalabalığına gireceğinden şüpheliydim. Her geçen dakikayla içimde dehşet ve endişe artıyordu. Faz la uzaklaşmış olamazdı, o zaman neden onu bulam ıyordum ? Ona bir telefon almalıydım, eğer bana ihtiyacı olursa beni ara malıydı. Şu ana kadar neredeyse her zaman beraber olduğum uz için aklımdan bile geçmemişti. Geri zekâlı! Caddenin karşısındaki binanın merdivenlerinde takılan bir grup çocuğu fark ettim, gülüyorlardı, onlara doğru koştum . “Beş dakika önce koşarak geçen bir kız gördünüz m ü?” diye sordum. “Sarı paltolu, uzun kahverengi saçlı mı?” diye sordu dokuz yaşlarında bir çocuk. “Evet.” Başımı salladım. “Sanırım onu şuraya koşarken gördüm.” Bakkalın arkasın daki sokağı gösterdi. “Korkmuş görünüyordu.” Dönüp caddenin karşısına koştum, neredeyse bir taksi çar pıyordu, dar sokağa daldım. İlk bakışta ıssız görünüyordu. Daha derine doğru devam edip bakkalın arka kapısındaki çö pün yanından geçtim. Çöp kutularından yayılan çürük meyve 140

Parçalanmış Ruhlar

kokusu beni rahatsız ediyor ve bana kokusunu alabildiğim tek şeyin bozulmuş yemek kokusu olduğu bir zaman dilimini ha tırlatıyordu. Ellerimi yumruk yapıp köşeden dönerek binaların arasına girdim. Benim hatamdı. Asya’yı daha sık dışarı çıkarmalıydım, her gün biraz daha çıkararak diğer insanların etrafında olmaya tek rar alışabilmeliydi. Psikoloğa gitmesi için ısrar etmeliydim ya da ağabeyini araması için ikna etmeye daha fazla uğraşmalıydım. Hayatına, ailesine geri dönmesi gerekiyordu. Bunların hiçbirini yapmamıştım. Bunun yerine evimde saklanmasına izin veriyor dum. Benimle birlikte. Onun yanıma kıvrılmış haliyle uyanmayı seviyordum. Uyurken bile, bilinçaltında benim varlığımı arıyormuş gibi ufak bedenini bana bastırmasını seviyordum. Ya da akşamları televizyon izlemek için oturduğumuzda kucağıma çıkıp başını omzuma koyuşunu. Genelde on dakika sonra uyuyakalıyordu ama ben saatlerce kanepede kalıyordum ve gece iyice çöktü ğünde onu yatağa taşıyordum, içimde uyanan her türlü özle mi, onu sürekli kollarımda, yani onu bir daha kimsenin incitemeyeceği yerde tutma ihtiyacımı doyuruyordu. Dört haftadan uzun zamandır benimle kalıyordu ama hâlâ dairede beni takip ediyor, elimi ya da tişörtümün kenarını tutuyordu. Bana ihtiyaç duyması iyi hissettiriyordu. O yüzden ailesini araması için ikna etmeye çalışmayı bırakmıştım. Dönüştüğüm bencil orospu ço cuğu onu elinde tutmak istiyordu. Sokak sağa doğru kıvrılıyordu ve büyük bir beton duvarla bitiyordu. Yanına bir kamyonet park edilmişti. Etrafta kimse yoktu. Neredeyse geri döneceğim sırada kamyonetin altında sarı bir şey gördüm. O tarafa koşup olduğum yerde durdum. Kam yonet ile duvarın arasında, Asya yan bir şekilde yatıyordu, yüzü duvara dönüktü ve kollarını kendine sıkıca dolamıştı. 141

N eva Altaj

“Tanrım.” Diz çöküp onu kollarımın arasına aldım . Titri yordu. Onu kucakladığım an kolları boynuma,

bacakları da

belime dolandı. Avucumu başının arkasına koyup yüzünü boy numa doğru çektim. “Sorun yok, mishka,” diye fısıldadım. “Buldum seni.”

Asya

Acınası. Zayıf. Pasha beni dairesine taşırken kendimi böyle hissediyordum. Başımı kaldırıp ona bakacak cesareti bile toplayam adım çünkü tekrar çıldırmaktan korkuyordum. Onun yerine yüzüm ü boy nuna gömdüm. Neden kendini benim için bu kadar hırpalıyordu anlam ıyor dum. Tek yaptığım hayatına girip her şeyi berbat etmekti. Beni oturtup, gitme zamanımın geldiğini söyleyeceği anın kederini yaşıyordum. Bu olacaktı ve muhtemelen de olması yakındı. Ben onun için bir hiçtim. Hayatında sorun çıkarıp duruyordum . Ama onun yanından ayrılma fikri bile içimde yarattığı dehşede beni ürpertiyordu. Pasha beni daireye taşırken, “Hadi seni duşa sokalım ,” dedi. Banyoda, duşakabinin yanında durdu, onu bırakm am ı bek ledi. Bırakmak yerine ona daha sıkı sarıldım. “Asya, bebeğim. Bana bak.” İsteksizce başımı boynundan kaldırıp gözlerinin içine bak tım. Pasha!nınki gibi gözleri olan biriyle karşılaştığım ı hiç san mıyordum. Rengi çarpıcı bir metalik griydi. 142

Parçalanmış Ruhlar

“ Saçlarını yıkaman gerek,” dedi derin sesiyle, görünüşe göre bu sesi iliklerime kadar hissedebiliyordum. “Her yerine motor yağı bulaşm ış.” “Sen yapabilir misin?” dedim, kelimeler ağzımdan çıktığı anda pişm an oldum. Zaten ona yeterince yük olmamışım gibi. Pasha birkaç saniye beni izledi, sanki yüzüme dokunma ni yetindeymiş gibi elini kaldırdı ama Fikrini değiştirip sadece göz lüğümü çıkardı. “Tam am .” Gözlüğümü lavabonun yanma koyup beni yavaş ça aşağı indirdi. Paltomu ve kazağımı çıkardım, sonra ayakkabılarımı ve kot pantolonumu. Pasha önümde sabırla bekliyordu, gözleri be nimkilere kilitlenmişti. Sütyenimi ve külotumu çıkardığımda bile bakışları asla aşağı inmedi. O nun önünde çıplak olmak beni rahatsız etmeliydi ama et medi. Bir adam ın çıplak bedenime bakmasının sadece düşünce si bile boğazım dan yukarı safra getiriyordu. Onun dışında her hangi bir adamın. Keşke daha aşağı baksaydı. Bana dokunsaydı. Beni öpseydi. D uşa girip suyu açtım. Tepemden akan suyun damlaları vü cudum dan aşağı akıyordu. Suyun altında kıpırdamadan dur dum ve Pasha mn ceketini ve ayakkabılarıyla çoraplarını çıkar masını, sonra da tamamen giyinik halde suyun altına girmesini izledim. Raftan şampuan şişesini aldı, avucuna gerekenin üç katı kadar döküp bana baktı. “Arkanı dön,” derken sesi her zamankinden daha boğuktu. O n a arkam a döndüm ve suyu kapatmak için uzandım. Su yun sesi kesildiğinde duyabildiğim tek şey Pasha mn derin ne fesleri oldu. Başımın tepesinden başladı, elleri kafatasıma masaj yapıyordu. K alp atışlarım hızlandı. Yanlışlıkla benim şampua nımı değil, kendi şampuanını almıştı. Fakat onu durdurmadım. 143

Neva Altaj

Gözlerimi kapatıp kokuyu içime çektim, ada çayı ve narenciye kokularının burun deliklerimi doldurmasına izin verdim. Bu iki kokuyu, Pasha nın yanında uykuya dalmanın dışında bir şeyle bağdaştırabileceğimi hiç sanmıyordum. Elleri saçımdan kayboldu. Suyu geri açtım ve yavaşça ona doğru döndüm. Su yüzümden aşağı akıyor, görüşümü bulanıklaştırıyordu ama önümdeki geniş göğsünü görmemi engelleyecek kadar değildi. Beyaz tişörtü tamamen ıslanmıştı, vücuduna yapışıp tenindeki dövmeleri ortaya seriyordu. Önümde tişörtünü na diren çıkarıyordu. Sanırım dövmelerinin beni korkuttuğuna inanıyordu. Korkutmuyorlardı. Pashdy& ilgili hiçbir şey beni korkutmazdı, durum tam aksiydi. Kendimi tam anlamıyla gü vende hissettiğim tek zaman, onun benimle olduğu zamanlardı. Başımı kaldırdım ve o gri gözlerinin bana baktığını gör düm. Tanrım, onu öpmeyi o kadar çok istiyordum kİ. H af talardır bunu düşünüyordum ama yapsam mı, yapm asam mı karar veremiyordum. Ancak şimdi, ona bakarken, saçlarımı yıkamasını istediğim için baştan aşağı ıslak haldeyken, karar vermeme gerek yoktu. İsteyip istemediğime dair bir soru yok tu, sadece dudaklarını dudaklarımda hissetmeye ihtiyacım vardı. Ellerimi kaldırıp yüzünü avuçlarımın arasına aldım ve başını aşağı çektim. “Asya.” Yavaşça eğildi, gözlerime bakıyordu. “Adımı söyleyişine bayılıyorum.” Gülümsedim. H afif bir Rus tınısıyla telaffuz ediyordu. Ayak parmaklarımın üzerine kalkarak başımı yukarı kaldırdım ve dudaklarımı hafifçe onun kilere değdirdim. “Adımı bir daha söyle. Dudaklarında nasıl bir tat bıraktığını bilmek istiyorum.” Pasha nın eli ensemde durdu, oradaki hassas deriyi okşarken gözleri benimkilere dikilmiş haldeydi. 144

Parçalanmış Ruhlar

“Lütfen,” diye fısıldadım dudaklarına doğru. Alnını benimkine değdirip gözlerini kapattı. “Yaralandın.” “Biliyorum .” Elimi çenesinde gezdirip parmaklarımı ıslak saç tellerine göm düm . “O n sekiz yaşındasın,” dedi. “Senin için çok yaşlıyım, m ishka!’ Alt dudağını hafifçe ısırdım. “Saçmalık.” Ensemdeki eli saçlarımı kavradı. Nefes verdiğinde soluğu yüzüme çarptı ve bana bakmak için gözlerini açtı. “Asya,” dedi dudaklarıma doğru, sonra da dudaklarıyla benimkileri kavradı. Ağzıyla beni yutmasına izin verirken sabit kalmak için ıslak tişörtünün kumaşına tutundum. “Asya,” dedi yine öpücükler arasında, dudaklarını çenem ve boynum boyunca indirdi. “Benim küçük Asya’m.” Tişörtünün kenarından tutup yukarı doğru çektim ve ba şından çıkardım. Pasha mn elleri vücudumdan aşağı doğru kaydı, baldırlarımın altında durup beni kaldırdı. Kollarımı ve bacaklarımı aynı anda ona doladım, tıpkı daha önce birçok kez yaptığım gibi. Hareket o kadar doğaldı ki, sanki tüm hayatım boyunca yapıyormuşum gibi geliyordu. Beni banyodan çıkarıp yatağa doğru götürdü, yol boyunca beni öptü. “H içbir şey yapmayacağız, mishka,” dedi ve yatağın yanında durup beni aşağı indirdi. “Sadece seni öpeceğim. Tamam mı?” Başım ı sallayıp avucumu yanağında gezdirdim. “Tamam.” “ Kıyafetlerimi değiştirmem gerekiyor. Burada bekle.” Böyle bir şey olmayacaktı. Tekrar kollarına atladım. “A sya.” Bana baktı. “Giyinme odasına gitmem lazım, bebew•

g ım .

N e dem ek istediğini biliyordum. Takım elbiseleri oradaydı. “ B akm ayacağım ,” dedim. P ash a sırtım daki kolunu sıktı. “Tamam. Çabuk olacağım.” 145

N e va Altaj

Koştu. Takım elbiseleri fark etmedim bile çünkü o sadece içeri koştu, baksır, pijama altı ve bir tişört kapıp beş saniyeden kısa sürede çıktı. Beni tekrar yatağa yatırdığında, duvarın kenarındaki yerime doğru kaydım ve örtüyü çıplak bedenime çektim. Saçlarım hâlâ ıslaktı ve yastığı sırılsıklam edecekti ama umursamadım. Pasha bana arkasını döndü ve birkaç hızlı hareketle ıslak kotunu ve iç çamaşırını çıkarıp baksırını ve pijama altını giydi. “Yapma,” dedim tişörte uzandığında. Önce omzunun üzerinden bana, sonra da elindeki tişörte baktı. “Mishka?” “Lütfen,” diye fısıldadım. Pasha başını salladı ve tişörtü koltuğun üzerine fırlattı. Yata ğa tırmanırken şilte alçaldı. O yanıma geldiği anda öne doğru eğilip çıplak göğsüne bir öpücük kondurdum. Elini çenemin altına koyup başımı yukarı kaldırdı. “Bu gece hiçbir şey olmayacak. Sadece öpüşme ve sarılma. Ama eğer durmamızı istiyorsan bana söylemelisin. Hem de he men, Asya.” Bu sözleri duyunca içimden ağlamak geldi ama içime attım. Kollarımı boynuna dolayıp dudaklarımı onunkilere yapıştır dım. Sırtımı sıvazlayıp battaniyenin üstünden okşadı. Örtüyü üstümden attım ve onu öpmeye devam ettim. Pasha elini be lime koydu ve bir an için donakaldım. Çabucak elini çekti ve tamamen hareketsizce orada uzandı. “Sorun yok,” dedim dudaklarına doğru. “Sen olduğunu bi liyorum.” Elini yavaşça geri koydu ama dokunuşu varla yok arasınday dı. İç çekip bacağımı beline attım ve üstüne çıktım. “Lütfen, rüzgâr bana doğru esse kırılacakmışım gibi davranmayı bırak.” 146

Parçalanmış Ruhlar

Pasha nın eli yanağımı kavradı, başparmağıyla gözümün al tındaki deriyi okşadı. “ Kırılacağından korkuyorum.” “ Zaten onarılamayacak kadar kırılmış bir şeyi kıramazsın, P ash a? Yanağımı avucuna bastırdım. Çenesi kasıldı ve şakağın daki dam ar attı. “Seni iyileştireceğiz, mishka,” dedi dişlerini sıkarak, yüzümü yakına çekti. “Her kırık parçayı bir araya getireceğiz, sana söz veri yorum. Sonra da seni inciten piç kurularını ortadan kaldıracağım.” Ağzımı onunkine yapıştırdım. Daha önce olduğum kişiye geri döneceğim i sanmıyordum ama ona bunu söylemedim. Sa dece onu öptüm . Pasha nın kolu belime dolandı ve beni sırtüstü yatırıp kendi si üstüm de kalana kadar bizi çevirdi. “ İyi m i?” diye sordu ve başımı salladım. “Sadece öpüşeceğiz, başka bir şey yok, Asya. Hatırladın mı?” Tekrar başım ı salladığımda Pasha aşağı kaydı, ağzı köprücük kem iğim e indi ve göğsümün ortasından kamıma doğru bir çiz gi çekti. Elleri kollarımdan, yanlarımdan indi. Dokunuşu tüy kadar hafifti. “ Bir daha kimse sana zarar vermeyecek, mishka,” diye fısıl darken vücudum da aşağı doğru hareket etti, dudakları vücudu m un her santim ini kaplıyordu. Sağ bacağımdan aşağıya, son ra sol bacağım a, ta ayaklanma kadar. Yukarı doğru kayarken, uyluklarım ın içine öpücüklerden bir iz bıraktı, o korkunç ses kafam ın içinde fısıldadı. İğrençsin. Nasıl oluyor da senin gibi kirli bir şeye ağzını sür meyi hazm edebiliyor anlamıyorum. Senin iyi olduğun tek şey m erham etsizce becerilmek. D aha iyisini hak etmiyorsun. G özlerim i sımsıkı kapattım ve ellerimi vücudumdan aşağı indirip avuçlarım ı vajinama bastırdım. Pasha nın ağzı kalça ke m iğim d e duraksadı. 147

Neva Altaj

“Bebeğim? Durmamı ister misin?” Başımı iki yana salladım. “Lütfen durm a,” diye fısıldadım. “Sadece orası olmasın.” “Tamam. Sana kendini kötü hissettirecek hiçbir şey yapma yacağım.” “Sorun o değil,” dedim. Pasha vücudumdan yukarı doğru hareket etti ve yüzüm ü el lerinin arasına aldı. “Gözlerime bak, Asya.” Gözlerimi açtığımda onu bana endişeyle bakarken buldum. Bunu hak etmiyordum. Onu hak etmiyordum. “Neyi yanlış yaptım?” diye sordu ve gözyaşlarımın gözleri min köşelerinde toplandığını hissettim. “Sen yanlış bir şey yapmadın,” dedim boğulurcasına. “ Ben sadece dudaklarım orada istemiyorum.” “Neden, bebeğim?” “Çünkü…” Gözlerimi tekrar kapadım ve bacaklarım ı sık tım. “Çünkü ben kirliyim.” Öpücüğün dudaklarıma konduğunu hissettim. “ Seninle il gili kirli bir şey yok,” dedi. “Sen şimdiye kadar karşılaştığım en güzel, en saf şeysin, Asya” bir öpücük daha, “ve eğer bana izin verirsen sahip olduğun her kötü anıyı sileceğim.” Parmağının ucu kaşımın üzerinde gezindi. “ L ütfen ?” “Tamam.” Başımı salladım. Pasha elimi tuttu ve başının arkasına yerleştirdi. “T u t ve çek.” Parmaklarımı saçlarına gömüp ipeksi telleri kavradım . “Daha sert, mishka,” dedi ve yaptığımda başıyla onayladı. “Güzel. Durmamı istediğin anda bunu yapmanı istiyorum . An laştık mı?” “Evet.” Dudaklarımı tekrar öptükten sonra ağzını aşağıya doğru ha reket ettirdi, çeneme, boynuma, köprücük kem iğim e ve göğüs148

Parçalanmış Ruhlar

lerimin üzerinden karnıma gelip duraksadı. Hiçbir şey yapma dığımda daha da aşağı kayıp kasığıma gelene kadar durmadı ve tekrar bekleyip bana baktı. Onu durdurmam için bana bir fırsat vererek duraksıyordu ama yapmadım. Derin bir nefes aldım ve başımı salladım. Kıvrımlarımın ortasına bir öpücük kondu. Sonra bir tane daha. Bir duraklama. İki öpücük daha ve titredim. “Asya?” “İyiyim,” diye mırıldandım. Bir öpücük daha. Temkinli bir yalama. Pasha mn elleri baldırlarımı iç kısımlarından iterek bacaklarımı daha genişçe ayırdı. Sonraki saniyede dilini klitorisime bastırdı. Hızla nefes aldım, tam merkezimde bir karıncalanma hissi baş gösterirken tekrar titredim. Birkaç kere daha yaladı ve bir öpücük daha kondu. Dudaklarını komple yapıştırıp emdi. Dudaklarımdan bir inilti kaçtı ve düşünmeden saçını sıktım. Pasha nın başı hızla yukarı kalktı. “Bebeğim?” “Özür dilerim.” Saçlarını bıraktım ve başını tekrar bacakla rımın arasına bastırdım. “Daha fazla.” Beni yalamaya devam etti; önce yavaş, sonra daha hızlıydı. Bacaklarımın arasındaki baskı artıyordu ama daha fazlasına ih tiyacım vardı. Pasha nın ağzı aşağı kaydı, dili içime girdi ve ben bu hisle nefes nefese kaldım. Vücudum titremeye başladı. “Daha fazlasına…” Sırtımı kamburlaştırarak mırddandım. “İhtiyacım var.” “Bugün sadece ağzım, mishka,” dedi Pashavt klitorisimi tek rar emdi. Vücudum özlemle titriyordu. “ D aha fazla!” Çığlık atıp tüm gücümle saçlarını kavradım. Klitorisim le alay etmeye devam ediyordu, eli iç uyluğum boyunca ilerlerken yalamak ve emmek arasında geçiş yapıyor du. Parmağını girişimde hissettiğim anda nefes alıp verişim hız149

Neva Altaj

landı, şimdiden padamaya hazırdım. Parmağını yavaşça içime kaydırdı, öyle dikkatliydi ki ağlamak istememe sebep oluyordu. Sanki ilk seferimmiş gibi davranıyordu. Sanki daha önce zor la içeri dalmış olan düzinelerce başka adam yokm uş gibiydi. Başımı arkaya atıp inledim, bacaklarımın arasına toplanan ıs laklıkla birlikte aşina olmadığım hisle süzülüyordum . Parmağı tamamen içime girdiğinde dudaklarını klitorisime bastırıp sert çe emdi ve kendimi milyonlarca minik kelebeğe dönüşmüşüm gibi hissettim. Orgazm olmanın bu kadar tuhaf hissettireceğini hiç hayal etmemiştim. Pasha yanıma uzanırken vücudum hâlâ titriyordu. Kolunu bana dolayıp elini başımın arkasına koydu ve yüzüm ü boynu nun kıvrımına soktu. “Keşke ilk seferim seninle olsaydı,” diye fısıldadım. “Öyle olacak.” “Pasha, çok iyi biliyorsun—” Eli dudaklarımı kapattı. “İlk seferin benimle olacak,” dedi kulağıma. “Ondan öncekilerin hiçbiri sayılmıyor. Anlıyor musunr Dudaklarımı birbirine bastırdım, göğsüm sıcak bir şeyle do larken ağlamamaya çalıştım. Bununla, ruhum un birkaç kırılmış parçasını birbirine yapıştırdı.

150

^ ^ P a v e l^ *-

c c

—

P a s h a , m a c h e fa i

Tencereye koymak üzere olduğum spagettiden başımı kaldırıp baktım. Asya mutfak adasının diğer tarafında du ruyor, dehşet içinde ellerime bakıyordu. “ Spagettiyi kıramazsın!” Adanın etrafından dolanırken başı nı iki yana salladı. “ Ç o k uzunlar. Tencereye sığmazlar,” dedim. “ H ayır, hayır, hayır, bunu asla yapamazsın.” Spagettiyi elle rim den alıp köşedeki çöp kutusuna attı. Sonra mutfak dolabına doğru yöneldi, herhalde başka bir paket alacaktı. Dolabın ka pağını açtığı anda kasılıp kaldı, üst rafa dizilmiş çeşit çeşit ma karna pakederine bakarken dolabın kulpunu sıktı. Hepsi farklı m arkaydı. O tarafa doğru gidip boştaki elini pakederin hemen ü stü n d e d u ran a kadar kaldırdım.

1 İta. Ne yapıyorsun? -çn. 151

Neva Altaj

“Acele etme,” dedim kulağının dibinden ve elini bıraktım. Asya gözlerini rafa dikti. Eli havada durmaya devam ederken alt dudağını ısırdı, sonra da ortadaki paketi kavradı. “Yaptım,” diyerek paketi sıktı. “Yaptın.” Gülümseyerek boynunun yanma bir öpücük kon durdum. Başını yana eğerek bana daha fazla erişim sağladı. “Seninle çok gurur duyuyorum bebeğim.” “Sen olmasan bunu asla başaramazdım.” Yüzüme bakmak için döndü. “Bunu biliyorsun, değil mi?” “Yapardın.” “Hayır. Muhtemelen yapamazdım.” Elini enseme koyup hızlı bir öpücük için beni aşağı çekti. “Teşekkür ederim.” Mutfakta koşuşturup makarnayı tencereye koydu ve buzdo labından peyniri çıkardı. Dudaklarında minik bir gülümseme vardı, onu görünce göğsüme bir sıcaklığın yayıldığını hissettim. Onunla acayip gurur duyuyordum. Bu noktaya gelmesi için haf talarca pratik yapmak gerekmişti ve kayda değer şekilde daha iyiydi. Benim onu kararına doğru yönlendirmeme ihtiyaç duy maması için biraz daha zaman gerekebilirdi ama eninde sonunda başaracaktık. Aniden, göğsümdeki sıcaklığın yerini panik aldı. Daha iyi olduğunda gidecek miydi? Muhtemelen giderdi.

—

Asya

■ ’

“Çok sürmeden dönerim,” dedi Pasha giyinme odasına gider ken. “Bazı sözleşmeleri imzalamam lazım, bir de Kostya sipariş lerle ilgili başka karışıklık yapmış mı diye kontrol etm em gere kiyor. Eğer iki saatten fazla sürerse seni ararım.” 152

Parçalanmış Ruhlar

Elimdeki telefona baktım. Dün bir şeyi halledeceğini söyle yip dışarı çıkmış ve yarım saat kadar sonra beyaz bir kâğıt tor bayla geri gelmişti. İçinde yepyeni bir telefon ve kulaklık vardı. Müzik dinlemek istersem diye aldığını söylemişti. Telefonu komodinin üzerine bıraktım ve yatak odasını geçip giyinme odasının girişinde durdum. Pasha soldaki rafın önünde durmuş tişört yığınını karıştırıyordu. Bakışlarımın sağ taraftaki renge göre düzenlenmiş düzinelerce takım elbisenin ve gömle ğin üzerinde gezinmesine izin verdim, siyahtan açık griye doğru gidiyorlardı. Alt dudağımı ısırarak içeri girdim ve onlara yak laştım. Yavaşça kömür grisi bir takımın askısına uzandım. Zarif kumaşa dokunurken elim titredi, kumaşı askıdan çıkardım. “Bence bugün bunu giymelisin,” dedim ve ona doğru dön düm. Pasha nm gözleri göğsümde tuttuğum takım elbiseye takıl dı ve sonra bakışlarımız birleşene kadar yukarı çıkardı. “Bebe^•

|_

g ı m . .. b e n . ..

))

“Lütfen.” Elimi uzatıp takımı ona uzattım. “Şensin. Senden asla korkmam, Pasha.” Gözlerinde endişeyle bana baktı ama elini uzatıp takım el biseyi benden aldı. O na hafifçe gülümseyip gömleklerinin asılı olduğu rafın en ucuna doğru yürüdüm. Beyaz gömleklerden bi rine ulaşana kadar parmaklarımı askıların üzerinde gezdirdim, sonra göm leği alıp Pasha nın yanına geri döndüm. Takımı rafa koyup göm leği elimden aldı. Yavaşça gömleği giydi, sanki kendimi kaybetmemi bekliyormuş gibi gözleri yüzümden ayrılmadı. Yüzümde en ufak bir korku izi görecek olsa bir saniyede gömleği çıkaracağından emindim. A m a görmeyecekti. Ne giyerse giysin, o her zaman benim P ash am olacaktı. 153

Neva Aluıj

Gömleğini düğmeledi, birkaç saniye bekledikten sonra pan tolona uzandı ve onu da giydi. En sonunda ceketi aldı. “Tamam mı?” diye sordu. Başımı sallayıp gülümsedim. Ceketi giydiğinde uzanıp yaka larını düzelttim. “Bir şey daha var,” dedim ve arkamdaki çekmeceyi açmak için döndüm. Birden fazla renkte, çeşitli ipek kravatlar çekmecenin içinde ki küçük bölmelere rulo halinde koyulmuştu. Takım elbisesiyle aynı tonda olanı bulana kadar gözlerimi üzerlerinde gezdirdim. Onu çıkarmak için elimi uzattığımda yatağa bağlandığım anın görüntüsü zihnimde belirdi. Elim kravatın üstünde duraksa dı. Anıyı bir kenara itip yerine Pashayla ilgili düşüncelerimi koydum. Pasha nın yatakta bana sarılışını, sırtımı okşayışını. Pasha1nın mısır gevreğini elime doğru yaklaştırmasını, bir se çim yapmam için beni cesaretlendirmesini. Kirli ve yağ içinde olmama rağmen beni güvenle eve taşımasını. Pasha’nın saçımı yıkamasını. Beni öpmesini. Parmaklarımı ipek kum aşa sarıp kravatı çıkardım ve ona doğru döndüm. “Ben…ben takabilir miyim?” dedim boğuk sesle. Hiçbir şey söylemedi, sadece eğilip yüzümü ellerinin içine aldı. Gözlerinde garip bir bakış vardı, orada bir endişe ve ihtiyat karışımıyla birlikte hayranlık da bulunuyordu. Ayrıca gurur. Kravatı boynuna dolayıp geniş kısmı incenin üzerinden ge çirerek düğümü yapmaya başladım. Parmaklarım titriyordu, kumaş elimden kaydı. Derin bir nefes alıp boştaki ucu aldım ve bağlamaya devam ettim. En sonunda bitirdiğimde kravatı bırakıp başımı kaldırdım. İşte o anda Pasha’m n hâlâ yüzümü tutmakta olduğunu fark ettim. “Sen tanıdığım en güçlü insansın,” dedi ve dudağını benim kine yapıştırdı. 154

Parçalanmış Ruhlar

Sanki korkacağımdan çekiniyormuş gibi nazikçe öptü. Kı rılıp dökülm üş olabilirdim ama benden geriye kalanlar ona umutsuzca âşıktı. Bana karşı temkinli olmasını istemiyordum. Nazik olmasını istemiyordum. Her şeyini istiyordum. Kollarımı boynuna sarıp zıpladım, ona sanki bir ağaçmış gibi tutundum. Beni anında tuttu, ben yüzünü aşağı doğru çekip dudağını sert çe ısırırken ağırlığımı destekledi. “Benimle sevişmeni istiyorum,” dedim ağzına doğru. “Ve kendini tutm anı istemiyorum.” “Tam am , mishka,” dedi öpücüklerin arasında. Öpücükleri hâlâ narindi. “P ash a” Ensesindeki saçlarını sıktım. “Kendini tutmak yok. Kendini tutm am ana ihtiyacım var. Söz ver bana.” “Asya, bebeğim, ben senin—” Parmağımı dudaklarının üzerine bastırdım. “Seninleyken kendimi kırılmış hissetmek istemiyorum. O yüzden bana öyle değilmişim gibi davranmanı istiyorum. Sahip olduğun her şeyi bana ver. Lütfen. Söz ver bana.” Pasha nın kolları belime dolandı. “Söz veriyorum,” dedi ve dudağını benimkine yapıştırdı. Sert, hızlı öpücüklerden ve ısırıklardan oluşan bir kasırgay dık. Çarpışan dişler ve kapışan diller. Dudaklardan ve uzuv lardan oluşan bir karmaşaydık. Beni vücuduna öyle sıkıca yapıştırarak tutuyordu ki evrendeki hiçbir kuvvetin bizi ayıram ayacağından emindim. Ve bunun her saniyesine hayret edi yordum. Z ihnim de bir melodi beliriverdi ve biz çılgınca birbirimizin dudaklarına saldırırken arkada çaldı. Grieg’den Dağ Kralı Salo nunda. Boynuna sardığım kollarım sıkılaştı. O, yatağa ulaşana kadar beni taşırken öpüşmeyi hiç bırakmadık. 155

Neva Altaj

“Kıyafetlerimi çıkarmam gerek,” dedi ağzımın içine doğru ve beni yatağa indirdi. Başımı sallayıp isteksizce onu bıraktım. Önce ceketini çıka rıp yere düşmesine izin verdi. Ardından kravatı gitti. Kravata uzanırken gözlerindeki endişeyi gördüm. Öne doğru eğilip par maklarımın tersini yanağında gezdirdim. “Söz verdin.” Kravatı da yere düştü. Gömleği ve pantolonu takip etti, çok geçmeden önümde çırılçıplak kaldı. Benim dağ kralım. Yaklaşıp dudaklarımı onunkilere bastırdım. “Şim di, lütfen benimkileri çıkarmama da yardım et.”

P

a v e l ^ ^

Derin bir nefes alıp ellerimi Asya’nın beline doladım . Ne söz verdiğim önemli değildi. Sözümden dönmem anlamına gelecek bile olsa, travmasını tetikleyebilecek bir şeyi kendime yaptıra mazdım. Yüzüne odaklanarak parmaklarımı eşofmanının ke merine takıp aşağı çekmeye başladım, acı verecek kadar yavaşça. Eğer tek bir sıkıntı zerresi bile fark edersem duracaktık. Sonra avuçlarımı bacaklarından yukarı kaydırıp külotunun üstünden geçtim ve tişörtünün kenarını yukarı çektim. Gülümseyip kol larını yukarı kaldırdı, tişörtü çıkınca kara saçlarım salladı. Asya sütyenini çıkarıp yere attı ve sadece külotuyla önüm de durdu. Sanki etkilenmiyormuş gibi görünmeye çalışıyordu am a gözle rindeki bastırılmış dehşeti gördüm. Ayrıca ne söylersem söyle yeyim pes etmeyeceğini gösteren şiddetli bir kararlılık da vardı. Yüzünü okşadım ve burun buruna kalana kadar öne eğildim. “Sen hayatımda dokunduğum en saf şeysin,” dedim gözlerin den bakışlarımı ayırmadan, “ve seni asla ama asla incitmeyeceğim.” 156

Parçalanmış Ruhl ar

“ Biliyorum ,” dedi, sonra avuçlarını benimkilerin üzerine koydu ve beni de kendisiyle birlikte aşağı çekerek yatağa yattı. “Saçım ı tut, m ishka.” Sağ elini başımın arkasına koyup parmaklarını saç tellerimin arasından geçirdi. “Güzel. Şim di bir şey için söz vermeni istiyorum,” dedim. “N e için?” “En küçük bir rahatsızlıkta bile, çekersen duracağım.” “Söz veriyorum .” D udaklarını, çenesini ve boynunu öptüm. Aletim o kadar sertti ki, acıyordu ama görmezden gelip vücudunu öpücüklere boğmaya devam ettim. Küçük elini, kolunu, omzunu, köprü cük kem iğinden diğer koluna doğru öptüm. Teninde hissettiği her şeytani dokunuşu dudaklarımla silecektim. Külotuna ulaş tığımda bir an için duraksayıp beni durduracak mı diye bek ledim. D urdurm adı. Göbeğine öpücüklerden bir çizgi çizdim, hâlâ kapalı olan vajinasının üzerinden geçip karnına geri çık tım. Asya’nın boştaki eli dantel kumaşı sıyırıp aşağı doğru itti. Elinin üstüne öpücük kondurduktan sonra külotunu yanların dan tuttum ve yavaşça aşağı çektim. “Seni asla incitmeyeceğim.” One doğru eğilip hafifçe titre yen dudaklarını yakaladım. “Saçlar, bebeğim.” Derin bir nefes alıp tekrar saçlarımı tuttu. “Asla,” diye tekrarladım, boynundan vajinasına kadar öpü cüklerden bir yol çizdim. D ilim i ıslaklığının üzerinde kaydırdığımda Asyamın nefesi hızlandı. Yalamaya devam ederken başparmağımı da olaya katıp klitorisine masaj yapmaya başladım. Dudaklarından minik bir zevk sesi çıktı ve yüzümde ıslaklığını hissettim. Yalamalarımı hızlandırıp onun yaklaştığından emin olana kadar parmağım la sıvazlamaya devam ettim, sonra da klitorisini emdim. Asya 1 57

Neva Altaj

sırtını kamburlaştırdı ve vücudu titremelerle sarsılırken inledi. Dikkatli bir şekilde kendimi üzerine bıraktım am a ağırlığımın çoğunu dirseklerimde tuttum. Gözleri titreyerek açıldı ve göz göze geldik. Dile getirmediğim sorumu, “Evet,” diyerek cevapladı ve ba caklarım biraz daha ayırdı. Aletimi onun girişine yerleştirdim, sonra yavaşça içeri kay maya başladım. Onun içinde kaybolma ihtiyacım boğucu oldu ğu için kendimi tutmam zordu ama hızımı sabit tutm ayı başar dım, her seferinde bir santim kadar girdim. Ayrıca göz temasını hiç bırakmadım. Solukları hızlandı, gözleri büyüdü ama saçlarımı tutuşu hiç değişmedi. Tamamen içine girdiğimde hızla nefes aldı, dudak ları bir gülümsemeyle genişledi. Sonra saçlarımı tutuşu gevşedi ve tamamen yok oldu. “Şimdi, senin sözünü tutmanı istiyorum,” dedi ve çenemin yanını öptü. “Bana sanki kırılmamışım gibi davranm anı isti yorum.” “Sen, sensin mishka.” Kendimi geri çektim, durakladım ve yavaşça geri içeri kaydım. “Kesinlikle m ükem m elsin…” Geri çekildim, sonra tekrar içeri kaydım ama biraz daha hızlıydım. “Olduğun halinle.” Dürtülerimi dizginlemek neredeyse imkânsızdı am a kendi mi dizginleyip tempomu ayarladım. Böylece hızımı yavaşça ar tırarak her darbede biraz daha hızlandım. Her darbem bir önce kinden daha sert oldu. Asya bacaklarını belime doladı, çenesini yukarı kaldırıp gözlerimin içine baktı. “Kanıtla bana.” Tırnaklarını kollarıma batırdı. “ B an a her şe yini ver.” Kontrolüm bir anda elimden kayıp gitti. K endim i köküne kadar ona gömdüm. Vücudu altımda titremeye başladı. 158

Parçalanmış Ruhlar

“ D aha fazla,” dedi boğuk sesle. K endim i çekip hemen tekrar içeri ittim, sıcaklığına dibine kadar göm ülüyordum . “ D aha hızlı!” Boynunun arkasını tutarak ona hızlı ve sertçe girmeye başla dım, kızarmış yüzünün görüntüsü sonsuza dek zihnime kazın dı. Altımızdaki yatak gıcırdıyordu. Parmaklarımı dizinin altına sokup bacağını kaldırdım ve daha derine girebilmek için onu daha fazla açtım. Asya’nın elleri kollarımı sıktı, sonra yukarı doğru çıkıp boynuma dolanarak öpüşmek için başımı aşağı çek ti. Dudaklarını açlıktan ölen bir adam gibi tükettim, içine girip çıkarken daha da fazlasını aldım. Asya’nın narin boğazından bir inilti kaçtı, içinden tamamen çıktım ve bir saniye onu izledikten sonra tekrar içine sapladım. Sıcak nefesi yüzüme vururken aletimin etrafında kasıldı. Bo şalırken çığlık attı. Hazla çıkardığı sesleri duymak ve altımda parçalara ayrıldığını görmek içime bir sarsıntı yaydı ve tam o anda bir inlemeyle patladım.

Asya

~

~—

Yine kırm ızı perdeli odadayım. Ağır erkek parfümü kokusu ha vaya karışıyor. Ellerim yatak başlığına bağlı, kocaman bir erkek bedeni üstüm de duruyor. Pis kokulu ter damlacıkları alnından göğüslerime damlıyor. İçime tekrar tekrar girerken acı bütün ben liğime yayılıyor. Çığlık atıyorum. “Şşş. Bu sadece bir rüya,” dedi Pashdnın derin sesi kulağı ma. “Güvendesin.” 159

N e va Altaj

Beni kendine doğru çekip kolunu sıkıca belime doladığında paniğim azalıp söndü. Artık çok sık kâbus görm üyordum ama gördüğümde de kötü oluyorlardı. Pasha, “İyi misin?” diye sordu ve omzuma bir öpücük kon durdu. Arkama dönüp dövmeli çıplak göğsüne baktım. Kom odinin yanındaki lamba açıktı, siyah ve kırmızı şekillerin üzerine kısık, yumuşak sarı bir ışık saçıyordu. Kan içinde yüzen bir kafatası nın çizgilerini okşamak için uzandım. Birçoğundan biriydi. Sa dece göğsünde en az on tane kuru kafa olmalıydı. Dövmelerin kalanları da benzer rahatsız edici sahnelerdi. Cosa Nostra’daki adamların çoğu dövmeliydi. Ağabeyim in bile tek kolu komple dövmeyle kaplıydı. Fakat Pasha!nın ki gibi bütün üst gövdesi dövmeyle kaplı birini tanıdığım ı san mıyordum. “Neden bu kadar çok?” diye sordum. “Herkesin, hayatın onlara fırlattığı boklarla başa çıkm ak için farklı yolları var. Benimki de buydu.” “Ne tür bir bok?” Pasha bana baktı ve parmağının ucunu dudaklarım ın köşe sinde gezdirdi. “Terk edilme. Düşük özgüven. Yalnızlık,” diye cevap verdi, sonra gözlerini kaçırdı. “Aşağılanma. Açlık.” Şaşkınlıkla ona baktım. Durumunun iyi olduğu barizdi. Sa atinin fiyatı en az yirmi bin dolardı. Düşüncelerimi tahmin ederek, “Benim için her zam an böyle değildi,” dedi. Tekrar bana bakıp parmağını kaşım da gezdirdi. “Bir kilisenin kapısına bırakıldığımda üç yaşındaydım. H atırla dığım en eski anı, bir kadının beni büyük, kahverengi bir kapı ya doğru merdivenden çıkardığı ve orada kalmamı söylediği an. Sonra da gitti. Muhtemelen annemdi ama emin olam ıyorum . 160

Parçalanmış Ruhlar

Neye benzediğini hatırlamıyorum. O beş taş basamak ve kahve rengi kapıdan önceki hiçbir şeyi hatırlamıyorum.” Avucum u göğsünün üzerinde gezdirdim ve göğüs kafesinin solundaki tasarımı inceledim. Karanlık bir çift kapıyı gösteri yordu. Sanki kapalı tutmak için kalın, siyah sarmaşıklar birkaç kez etrafına sarılmıştı. Detaylar harikaydı; görüntüler neredeyse fotoğraf kalitesindeydi. “B unu sen mi yaptın?” Tasarımı gösterdim. “ Evet. Geri kalanların çoğunu da. Sırtımdakiler ve uzana m adığım diğer yerdekiler hariç.” “ O nları görebilir miyim?” Sırtını bana doğru döndü. Yine kuru kafalar vardı. Yılanlar. Bir sürü kırmızı renk. Örümcekler. Bazı tuhaf, kanatlı yaratık lar. Tarzı, kolları ve gövdesindekilerle benzerdi ama kendi yap tıkları kadar iyi görünmüyordu. “ Bunları benim için bir hapishane arkadaşım yaptı,” diye ek ledi ve tekrar bana döndü. Başım ı kaldırıp ona baktım. “Hapiste miydin?” “ Birkaç kez.” “N e için?” “Polis sık sık dövüşlerin yapıldığı yeraltı kulüplerini basıyor du. Suçlam alar huzuru bozmaktan saldırıya kadar değişiyordu. Sonuncusu için dört ay yattım.” “A m a sen çok aklı başında birisin. Tişörtlerini bile rengine göre organize ediyorsun.” Bana gülüm sedi. “ Ben her şeyi renklerine göre düzenlerim, m ishka.” U zanıp parm ağım la yüzünü okşadım. Ne kadar sert görü nümlü bir adam dı. Evet, görünüş aldatıcı olabilirdi; sert dış çe peri, inanılm az derecede güzel olan ruhunu saklıyordu. Onun yaşadığı şeyleri yaşayan birinin nasıl onunki kadar büyük bir 161

Neva Altaj

kalbi olabilirdi? Beni de içine alacak kadar büyük müydü? Öne eğilip onu öptüm. Dudaklarımız birleştiği anda ruhum şakıma ya başladı. Kendimi bildim bileli müziği neşe duygusuyla bağdaştırmış tım. Ne zaman üzgün ya da korkmuş hissetsem, Arturo’nun bana aldığı piyanoyu çalardım. Bazen üzüntü ya da korku yeri ni neşeye bırakana kadar saatlerce çalardım. Şu anda, müzikle olan ilişkim değişmiş gibi görünüyordu. Artık daha iyi hisset mek için çalmaya ihtiyacım yoktu. Sadece ona, Pasha rs, yakın olmaya ihtiyacım vardı. Bu olunca melodi beni dolduruyordu. “Dövüşmeye başladığında kaç yaşındaydın?” diye sordum. “On sekiz.” “İyi miydin?” Pasha dudaklarıma doğru kahkaha attı. “ Başlangıçta değil dim. İlk zamanlar fena dayak yedim.” “Ama dövüşmeye devam mı ettin?” “Parası iyiydi. Daha iyi oldukça daha çok para kazandım. O yüzden her gün çalıştım ve en iyisi olduğumdan emin oldum.” “Yani her şey parayla mı ilgiliydi?” “Başlarda evet,” dedi parmağı çenemde gezinirken, “ama in sanların bana tezahürat ettiğini duyduğumda.. .içim de yükselen ilkel bir şey oldu. Bir bakıma buna bağımlı oldum. Ç o k tatmin ediciydi. En azından bir süreliğine. Bratva’ya katıldığım da yir mi üç yaşındaydım. On yıldan fazla olduğuna inanamıyorum.” “Yani bir dövüş ringinden lüks bir kulübe geçtin. Bu büyük bir değişim.” “Alt kademede başladım. Bazen ayak işlerini yapıyordum ama çoğu zaman borçları tahsil etmek için gönderilirdim. Daha önce elime hiç silah almamıştım, o yüzden daha ciddi görevlere gönderilmeden önce Yuri bana ateş etmeyi öğretmek zorunda kaldı.” 162

Parçalanmış Ruhlar

“H oşuna gidiyor mu? Kulüp işletmek?” “Aslında iki kulüp. Çoğu zaman Ural’dayım. O daha büyük. İkinci kulüp Baykal’da, genelde para aklamak için kullanılıyor. Ama evet, hoşuma gidiyor.” Başımı göğsüne yaslayıp karnının dövmeli derisini okşadım. “Hiç kulübe gitmedim. New York Ailesi eğlence işinde değil, o yüzden Arturo, Sienna yla benim sadece Cosa Nostra’dan bin lerinin sahip olduğu barlara gitmemize izin veriyordu. Ve o bile nadiren oluyordu.” “Neden?” “ Bize bir şey olmasından korkuyordu. Sienna hep onun ne kadar paranoyak olduğundan yakınırdı. Sanırım öyle olmakta haklıymış.” Pasha nın beni tutuşu sıkılaştı ve sırtımı okşadı. “Nasıl bir his?” Sesi yumuşak, neredeyse saygılıydı. “N e?” “Bir ailenin olması. Ne olursa olsun seninle kalacak birine. Hata yapsan bile. Kızgın olsan bile. Hatalı olduğunu bildikle rinde bile yanında olacak birine. Senin olan… birisi olması?” Gözlerindeki bakışı tarif edemiyordum… Özlem. Açlık. Ve çok fazla hüzün. “Sıcaklık gibi,” diye fısıldadım. “Sıcaklık mı?” “Evet. Kendini soğuk, şiddetli bir fırtınanın içinde buldu ğunda, senin üşümediğinden emin olmak için her şeyi yapacak insanlar onlardır. Kollarını sana dolayıp sana kalkan olurlar, buz gibi rüzgâr sırtlarını döverken kendi sıcaklıklarıyla seni sarma larlar.” “Senin ailen öyle mi?” “ Bazen Sienna ve Arturo’yla başa çıkmak zordur. Üçümüzün çok farklı kişilikleri var. Ama evet. İkisi de öyle.” 163

N eva Altaj

“Bana onları anlatır mısın?” “Sienna… doğanın bir gücü gibi. Gürültücü. Açık sözlü. Bir an deli gibi gülerken, sonraki an gözyaşlarına boğulur.” D udak larıma nostaljik bir gülümseme yayıldı. “Sienna sığ biriymiş gibi davranmayı seviyor. Sosyal medyada milyonlarca fotoğraf paylaşır, genelde insanların onun biraz kaçık olduğunu düşün mesine neden olan saçma kıyafetler giyer. Bazen onlara pek de zeki olmadığı izlenimini verir.” “Neden?” “Hiçbir fikrim yok.” Elimi uzatıp alnının çizgisini parm a ğımla takip ettim. “Kız kardeşim hayatımda gördüğüm en zeki insan ama muhteşem zekâsıyla bir şeyler yapm ak yerine o sa dece… oyalanıyor. Gerçekten ilgisini çeken tek şey yazdıkları.” “Ne yazıyor?” “Bana hiç göstermezdi.” Gülümsedim. “A m a daha küçük ken not defterlerine gizlice bakmıştım. Yatağının altındaki bir kutuda saklıydılar. Aşk romanları yazıyor.” “Aşk romanları mı?” Pasha tek kaşını kaldırdı. “ îyi m i?” “Evet. Çok iyi. Sienna’nın kelimelerle arası iyidir. İngilizce ve İtalyanca dışında dört dil daha konuşabiliyor. Ve bunları bir hevesle öğrendi.” “Daha önce birinin bir hevesle dil öğrendiğini duyduğum u sanmıyorum.” “Sırf okuldan bir çocuk ona aptal dedi diye kız kardeşim bir ay içinde kendi kendine temel Japoncayı öğrendi.” Kahkaha attım. “O zaman on dört yaşındaydı.” Pasha gülümsedi ama gözleri hüzünlüydü. “ Bu oldukça fe laket bir yetenek. Çoğu insan bırak beş dili, bir yabancı dili bile öğrenme ve konuşma konusunda zorlanırdı. Ben Rusça ko nuşmayı sevmiyorum. Tamamen anlıyorum am a neredeyse hiç konuşmam.” 164

Parçalanmış Ruhlar

“ Fark ettim .” Öne doğru eğilip dudaklarını öptüm. “Ne den?” “Ç ü n k ü konuştuğum da Ingiliz aksanım oluyor. Koruyucu ailelerdeki veya okullardaki çocukların hiçbiri Rusça konuşmu yordu, o yüzden o süreç içinde… unuttum sanırım.” Dudağımı ısırdı. “ Peki ya ağabeyin?” “Arturo tüm ağabeyler gibidir. Sadece yüz kat daha kötü.” “ Koruyucu m u?” “Beni delirtecek kadar. Ebeveynlerimiz öldüğünde yirmi ya şındaydı, o da onların rolünü üstlendi.” “Başka aile üyeniz yok muydu?” “Bir halamız vardı. Babamın üvey kız kardeşi. Beni ve Sienna’yı onunla yaşamamız için yanma almayı teklif etti. Ar turo hayır dedi.” Başımı iki yana salladım “Onun için endişele niyorum. Sanırım annemiz ve babamız öldürüldüğünde içinde bir şeyler tersine döndü ve işi dışında bütün dikkatini ikimize verdi. O tuz üç yaşında ama evimize hiç kadın getirmedi. Birkaç ilişkisi olduğunu biliyorum, hatta kız arkadaşlarından birkaçıy la bile tanıştık. Ancak hiçbiri evimize adım atmadı. Sanırım bizi büyütmeye o kadar odaklandı ki gerçekten ebeveynimiz olma dığını un uttu .” “N iye on u aram ak istemiyorsun? Seni sevdiği çok açık.” “ Ç ü n k ü ben de onu seviyorum,” diye fısıldadım. “İlk başta, bana olanları atlatamayacağım düşündüm. O yüzden onu ara mak istem edim .” “ Peki şim di?” “ Şim di, aram ak istemiyorum çünkü gerçeği öğrenirse canı nın ne kadar yanacağını biliyorum. Ona her şeyi anlatmasam bile Axturo ikiyle ikiyi toplayacak. Kendini suçlayacak. Buna izin verem em . Omuzlarında yeterince yükü var ve hayatım boyunca beni yeterince fırtınadan korudu.” Bunu söylerken 165

Neva Altaj

aklımdan başka bir şey geçti. “Bir kız vardı. D olly’nin evinde. Sanırım Rus olabilir. Beni yakalamalarından bir ay kadar sonra getirilmişti ama ben kaçmadan birkaç gün önce ortadan kay boldu. Sırtımdaki eli duraksadı. “Adını hatırlıyor m usun?” “Rada ya da öyle bir şeydi. Emin değilim. N eden ki?” “Ruslana olabilir mi?” Başımı hızla kaldırdım. “Evet. Ruslana. O nu tanıyor m usun?” “Bratva’nın yoldaşlarından birinin kızıydı.” “Kızıydı derken?” “Senin kaçtığın dönemde cesedi bulundu. Sanırım birkaç gün öncesiydi.” Titreyip yüzümü boynunun kıvrımına göm düm . Benden bir ya da iki yaş büyüktü. “Bu akşam kulübe gitmediğin için sorun yaşayacak m ısın?” diye sordum. Uzun, sarı saç örgüsü olan kızı ve nasıl da kolayca onun yerinde olabileceğimi düşünmemeye çalışıyordum . “Yarın giderim.” “Seninle gelebilir miyim?” diye sordum. Başımın tepesine bir öpücük kondu. “Elbette.”

166

ıy’)i r

Pavel

A

sa n sö r d en

İn

d İğ İm d e n a r i n b İr m e l o d i n i n

yumu

şak notaları kulaklarıma ulaştı. Evimin kapısına kadar yürüyüp anahtarları cebimden çıkardım. Son zaman

larda, zili çalabileyim ve Asya’nın beni içeri almak için kapı ya d o ğru koşturan aceleci adımlarının sesini duyabileyim diye anahtarlarım ı unutm uşum gibi davranıyordum. Kısa bir süreli ğine gitm iş olsam bile kapıyı beni özlemiş gibi açıyordu. Evde on un beni beklediğini bilmek güzel hissettiriyordu. O yüzden anah tarlarım ı unutm uşum gibi davranmaya ve her seferinde zili çalm aya devam ettim. Fakat bugün onu çalışından uzaklaştırmak istemedim. Ki lidi açıp içeri girdim . Asya piyanosunun önünde oturuyordu, telefon u tuşların üzerindeki ufak standa dayalıydı. Muhtemelen in tern etten yeni bir nota kâğıdı bulup indirmişti. Ona gerçek n o ta kitapları almalıydım. O ufak ekrandan takip etmek zor olm alıy d ı. Ses çıkarm am ak için elimden geleni yaparak market 167

Neva Altaj

poşetlerini kapının yanına bırakıp oturma odasına girdim. Sa ğımdaki kitaplığa omzumu dayadım ve onu izledim. Saçları açıktı, başını melodiyle birlikte hareket ettirdikçe sağdan sola savruluyordu. Durduğum yerden yüzünü göremiyordum ama gülümsediğinden emindim. Göğsümde bir şey sıkıştı. Giderken piyanoyu yanında götü rür müydü? Çünkü eninde sonunda gidecekti. Bir evi, ailesi, bir sürü arkadaşı ve konservatuara girme planları varken benimle kalmak isteyeceğine inanarak kendimi kandırmayacaktım. Ba şına gelenlerden dolayı hayatı beklemeye alınmış olabilirdi ama tekrar ayağa fırlayacaktı. Onun gücünü ve kararlılığını görmüş tüm. Cesaretini. Onu o yapan tüm o şeyleri; ona umutsuzca âşık olmamı sağlayan özellikleri, onu benden alacaklardı. Kalabalıktan kaçınmak istiyorsak açılıştan önce kulübe git meliydik ama ondan durmasını isteyemiyordum. M elodi en sevdiğime dönüştü, Ay Işığı Sonatı. Niçin en çok bunu çalma sını sevdiğimi bilmiyordum. Belki de onu çalarken duyduğum ilk seferle ilgiliydi. Telefonumda zil sesi olarak bile ayarlamış tım. Hayal kırıklığıyla ensemi sıktım. Giderken piyanoyu da götürmesini umdum. Çünkü eğer götürmezse geriye hiçbir şey kalmayana kadar paramparça ederdim.

’’ Asya

“Eğer birazcık bile rahatsız olursan bana haber ver, hemen gi deriz. Tamam mı?” Başımı sallayıp Pasha mn elini sıktım. Kulübün girişine doğru yürürken, kafamı kaldırıp karan lık gökyüzüne bakarak küçük, beyaz taneleri aradım . Sıcaklık 168

Parçalanmış Ruhlar

önemli ölçüde düşmüştü ve havada bir serinlik vardı. Pasha nın evinden çıktığımızdan beri içimde yükselen panikle birlikte se rinlik duyularıma yapışmıştı. Kar yağışının başlamasından kor kup neredeyse P ashaya dairesine geri dönüp dönemeyeceğimi soracaktım. Daha iyiye gittiğimi sanıyordum. Bazı yönlerden gidiyordum da. Fakat karla kaplanmış zemini görme fikri kalp atışlarımı normal ritminin iki katına çıkarıyordu. Girişte duran bir adam, yaklaştığımızda bizim için kapıyı açtı. Siyah paltosunun düğmeleri açıktı, içindeki siyah takım elbisesi gözüküyordu. Pasha nın elini daha sıkı tuttum ve ya nından geçerken fedaiye küçük bir gülümseme göstermek için kendimi zorladım. Pasha beni siyah ve gri tonlarındaki geniş bir alandan ge çirdi. Uzun masalar şu anda boş olan dans pistinin kenarlarını çevreliyordu. Duvar boyunca, yükseltilmiş bir platformda lüks deri koltukların olduğu birkaç büyük kabin vardı. Kabinlerden birinde temizlik yapan bir kız dışında mekân tamamen boştu, ayak seslerimizin duvarlarda yankılanmasına sebep oluyordu. Sonunda karşı tarafa ulaştık ve üst kata giden merdivenden çıktık. Bu alan bir tür galeri gibi görünüyordu. Yerden tavana kadar uzanan cam duvar dans pistine tepeden bakıyor, burada duran herhangi birine kulübün her yanını gösteriyordu. Kırklı yaşlarda bir adamın yan yana sıralanan monitörlerin önünde oturduğu bir odaya girdik, kulübün farklı alanlarını çeşidi ka mera açılarından gösteriyordu. Pasha adama başıyla selam verip sağdaki başka bir kapıya yöneldi. İçeri girdiğimizde üzeri kâğıtlarla kaplı bir masanın arkasın da yirmili yaşlardaki sarışın bir adamın oturduğunu gördüm. Ö nündeki bilgisayarın ekranına dik dik bakarken kendi ken dine homurdanıyordu. Uzun saçları dağınıktı ama çok yakışık lı olduğu gerçeğini saklamıyordu. Birkaç ay önce onu görsem 169

Neva Altaj

yüzüm kıpkırmızı olurdu. Fakat bu, Pasha yla tanışmadan ön ceydi. Bu adam yakışıklı olabilirdi ama görünüşünün benim üzerimde hiçbir etkisi yoktu. “Görüyorum ki sonunda kıçını kaldırıp buraya gelmeye ka rar vermişsin,” diye homurdandı adam, sonra ekrandan başını kaldırdıp beni gördüğünde gözleri şokla genişledi. “Kostya, bu Asya,” dedi Pasha ve arkadaşının önünde dura na kadar beni masanın etrafından dolaştırdı. “İmzalamam gere ken sözleşmeler nerede?” Kostyanın bakışları önce Pashamn eline kenetlenmiş olan elime, ardından yüzüme çevrildi. Kaşları neredeyse saçlarına ulaşana kadar havaya kalktı. Pasha, “Gözlerini benden ayırma, Konstantin!” diye kükredi. “Hay sikeyim, dostum!” Kostya irkildi. “Yapma şunu. Sade ce babushkam1beni tam adımla çağırır, o da genelde bir şeyleri batırdıysam.” “Sözleşmeler. Şimdi.” “Senin içine ne girdi böyle? Gardırobunla birlikte karakteri ni de mi değiştirdin? Tanrım.” Çekmeceden bir tom ar kâğıt alıp masaya, Pasha!nın önüne attı. “Al.” Pasha evrakları imzalamaya başladı ama sol eli tüm bu süre boyunca benimkini tuttu. Bugün üzerinde kot pantolon ve si yah bir kazak vardı. Onu takım elbise giymesi için ikna etmeye çalışmıştım ama hayır demişti. Kostya bilgisayarda bir şeyle meşgulmüş gibi davranıyordu ama birkaç saniyede bir bana doğru attığı bakışları fark etmiştim. Pasha imzalamayı bitirdikten sonra kâğıtları m asanın ortası na doğru itip doğruldu. “Hepsi bu kadar mı?” u r-» » Evet. 1 Rus. Büyükanne, -çn. 170

Parçalanmış Ruhlar

Pasha başını sallayıp çıkışa doğru yöneldi. Arkadaşına el sal ladıktan sonra onu takip ettim. Tam eşiğe vardığımızda Kostya, “Ah, Pasha). Daha sonra eski depoya uğramak isteyebilirsin.” dedi. “Ne için?” “Julian’ın adamlarından birini yakaladık. Bekim. Mikhail onu sorgulayacak.” Pasha)nın vücudu kaskatı kesildi. Yavaşça dönüp arkadaşına baktı. “ M ikhail’i ara. Ona bu gece evde ailesiyle kalabileceğini söyle.” “Ne? Peki, adamla kim konuşacak?” Pasha bana baktı. “Ben.”

^ ’ 3^

P

a v e lJP ~ ~ ~

Depoya girdiğimde Kostya çoktan oradaydı. Duvara yaslanmış, telefonuyla uğraşıyordu. Karşı köşede otuzlarının başındaki bir adam yüzü yere dönük bir halde yatıyordu. Bacakları, bilekleri ve dizlerinden gümüş rengi koli bandıyla bağlanmıştı. Elleri ar kasından bağlıydı. Ağzına kirli bir bez sokulmuştu. B unca yıl sonra bile hafif bir yanık odun kokusu hâlâ ha vada asılı duruyordu. Bu depo, İtalyanlarla ateşkes imzalama dan önce yakmaya çalıştıkları depolardan biriydi. Pakhan’ın m alikânesinin bodrum katı karısı evde kan kokusu olmasından hoşlanm adığı için artık kullanılmıyordu, o yüzden bu depoyu olduğu gibi bırakmaya ve sorgulamalarımızı burada yapmaya karar vermiştik. “ M isafirim izden” birkaç adım uzakta duran adamımıza göz attım ve başım la çıkışı gösterdim. “Çık. İşim bitince seni çağı rırım .” 171

Neva Altaj

Adam başını sallayıp dışarı çıktı. Hiç vakit kaybetmeden Julian’ın adamım ceketinin arkasın dan yakaladım, bana daha fazla alan vermesi için onu duvar dan uzağa sürükledim. Adam sızlanmaya ve çırpınm aya başla dı, onu yere bıraktığımda inledi. Ayağımı sırtına koyup elimi başparmağına sardım. Kırılan kemiklerin sesini boğuk, acı dolu bir inilti takip etti. Ayağımı daha sert bastırıp sonraki parmağa geçtim. Kostya duvarda durduğu yerden, “İşkence konusunda Mikhail’den sana hızlı bir kurs vermesini istemelisin,” dedi. “Kural şudur: Önce soruları sor sonra bir şeyleri kırm aya başla.” Bir tane daha kırdım. “Yöntemlerimiz farklı,” dedim devam ederken. On parmağını da kırdıktan sonra adamı yerde ağlasın diye bırakıp yakındaki masadan bir bıçak aldım. Tekrar sırtına bas tım ve el bileklerini bağlayan bandı kestim. Adam çırpınıp kur tulmaya çalıştı. Tek elimle sağ kolunu, diğer elimle avucunu kavrayıp farklı yönlere çevirdim. Bileği kırılırken ağzındaki be zin içinden çığlık attı. Aynısını diğer kolunda da tekrarladım. Sonra ayak bileklerini kırmayı düşündüm am a bayılması riskini almak istemediğime karar verdim. Ayağımı yan tarafı na dayayıp yüzüstü dönene kadar vücudunu ittim ve ağzındaki bezi çekip aldım. “Yeni uyuşturucuyu Dushku mu dağıtıyor?” diye sordum . “Hayır,” dedi adam boğuk bir sesle. “Julian dağıtıyor. D a madı.” “Julian fuhuş çetesi işinde de mi var?” “Evet. O işletiyor.” “Dushku biliyor mu?” Başını iki yana sallayıp inledi. Ayağımın tabanını sağ elinin kırık parmaklarına geçirdim ve baskı uyguladım. 172

Parçalanmış Ruhlar

“ O bilmiyor! Hepsinden Julian ve onun üniversiteden arka daşları sorum lu!” “ Birkaç ay önce ölü bulunan şu Rus kız hakkında ne biliyor sun? Kanında sizin uyuşturucunuz vardı.” “ O bir kazaydı,” diye feryat etti. “Bir müşteri çok sert dav randı ve kız öldü. Ondan kurtulmak zorundaydık, kullandığı mız uyuşturucular yüzünden bizimle bağlantı kurulmayacağın dan emin olmamız gerekiyordu. O yüzden eroini bastık.” Boğazına bastım, ağzından çıkan boğulma seslerinin keyfini çıkardım. “ Buradaki arkadaşıma bu plana dahil olan herkesin adını ve adresini vereceksin. Müşteriler de buna dahil. Hatta siktiğimin kapıcısı bile. Kızlardan sorumlu olan şu kadının, Dolly’nin, bilgilerini de verdiğinden emin ol. Kızları tuttuğu nuz yerin adresini de.” Başını salladı. “ Kızları kaçıran adamların isimlerine de ihtiyacım var.” Ayağım ı biraz çektiğimde, “O iş Roberf m sorumluluğun da,” diye ciyakladı. Robert. O rospu çocuğu, kızlan tuzağa düşürürken gerçek adını kullanıyordu. “Am erikalı mı?” diye sordum. “ Evet. Son üç yıldır bizim için çalışıyor. Onu Julian getirdi.” “ Soyadı ve adres.” İstediğim bilgileri sıralarken hepsini aklıma not ettim. “ K ostya,” diye seslendim. “Misafirimiz konuşmaya hazır. Buraya gelip not al ve sana söylediği her şeyi Maxim’e aktar.” Yerdeki adam a son bir kez baktım. “Eğer tek bir ismi bile unutacak olursan geri gelip başladığım şeyi bitireceğim. İşimi tam am en bitirene kadar senin hayatta ve aklın başında kaldı ğından em in olurum .” 1 73

Neva Altaj

Depodan ayrılırken Asya’yı aradım ve birkaç saat daha geri dönmeyeceğimi haber verdim. Arabaya bindiğim de Bekim’in verdiği adresi navigasyona girdim. Görünüşe göre bu gece bir sohbet daha yapacaktım.

174

S

A Ç L A R IM I OKŞAYAN PARM AKLARIN H İSSİYLE UYANDIM .

Pas-

ha y atakta yanım da yatıyordu, üzerinde hâlâ önceki ak şam giydiği kıyafetleri vardı.

“ N e zam an d ön d ü n ?” diye sordum. “ B eş dak ik a önce,” dedi ve saçımı okşamaya devam etti.

“ San a birin in fotoğrafını göstermem gerekiyor.” “ T a m a m .” B aşım ı salladım. Geçen gün bana bir düzineden fazla ad a m ın fotoğrafını göstermiş, herhangi birini tanıyıp tanı m ad ığ ım ı so rm u ştu am a hiçbiri tanıdık gelmemişti. P ash a saçım ı bırakıp kom odinin üzerinden telefonunu al m a k için arkasın a uzandı. Bana doğru uzattığı telefonu alıp ek ran a b ak tım . Tavandan baş aşağı asılmış bir adamın fotoğra fıydı. Y ü zü n ü tam olarak çıkaramadım, o yüzden yaklaştırdım. T elefo n neredeyse elim den kayıyordu. “ B u o m u ? Seni kaçıran adam?” diye sordu Pasha. Sanki diş lerin i sık a ra k konuşuyorm uş gibi sesi kısık çıktı. 175

Boğazımda aniden yükselen safrayı yuttum. “Evet.” Pasha başını salladı ve telefonu elimden aldı. Ç enem i par maklarının arasına alıp gözlerimiz buluşana kadar başım ı yu karı kaldırdı. “Bütün isimler elimizde. Olaya karışan herkes. Bratva, çetenin geri kalanıyla ilgilenecek ama P akhan a, bunun benim olduğunu söyledim.” One doğru eğilip alnını benimkine bastırdı. “İzlemek istediğini söylemiştin.” “Neyi?” “Onun ölmesini. Yavaş yavaş. Benim onu parça parça kes memi.” Bana bakan gri gözlerine bakıp yüzünü avuçlarım ın arasına aldım. “Evet.” Pasha başını salladı. “Duş alıp üstümü değiştireceğim . Sonra da gideceğiz.”

İki saatlik bir yolculukla şehrin batısındaki barakadan farksız yıkık dökük bir eve vardık. Pasha arabayı park etti ve bana dö nüp elimi avucuna aldı. “Eğer fikrini değiştirdiysen, seni geri götüreceğim ,” dedi. “Eğer o orospu çocuğunu tekrar görmeyi kaldı ram ıyorsan so run değil. Bu gece geri gelip onunla ilgilenirim.” On camdan eve baktım. Hayatımı mahveden ve aklım ı dar maduman eden adam o ahşap kapının arkasındaydı. P ash a nın telefonunda onun görüntüsünü gördüğüm anda p an iğim başla mıştı ve buraya gelirken on katına çıkmıştı. O n u tekrar görm e fikri midemi bulandırıyordu ama buna ihtiyacım vardı. İnti kama ihtiyacım vardı. Belki onun öldüğünü görm ek kendim e gelmeme yardımcı olurdu. “Hazırım,” dedim. 176

Parçalanmış Ru hlar

Pasha evin kapısını açtığında fark ettiğim ilk şey içerideki kusm uk ve sidik kokusunun karışımı leş bir kokuydu. Öyle berbattı ki midemdekileri çıkarmamayı zar zor başardım. İçe risi karanlıktı. Pencereler pejmürde perdeler ya da çivilenmiş tahtalarla kapatılmıştı ve tek ışık kaynağı, açık kapıdan gelen gün ışığıydı. Sola doğru iki adım atan Pasha yı takip ettim, tüm gücüm le elini sıkıyordum. Işık tuşuna bastığında bir tıkırtı sesi geldi. U fak, zorlukla duyulan bir sesti ama benim kafamda ade ta bir patlam a gibi yankılandı. Arkama dönüp o şerefsizin sura tına bakm ak istedim ama kendimi hareket ettiremedim. “ Sorun yok, mishka.” Pasha kollarını bana doladı ve yüzümü göğsüne bastırdı “Artık sana zarar veremez. Bir daha kimseye asla zarar vermeyeceğinden emin olacağım.” Derin nefesler alarak Pasha! nın kokusunun tadını çıkardım. Güvenliğin kokuşuydu. Ve sevginin. Orospu çocuğunu benim için öldürm esini istemek çok kolay olurdu. Ancak derinlerde, bu m elodiyi kendi başıma çalmam gerektiğini biliyordum. “ Silahın var mı?” Pasha!nm göğsüne doğru mırıldandım ve onun hareketsiz kaldığını hissettim. “ Evet.” “Alabilir miyim? Lütfen.” Beni tutuşu gevşedi ve elleri yüzüme ulaşana kadar kollarım da gezindi. “ Bunu yapmak zorunda değilsin. Acı çekmesini sağlayacağım.” Elim i kaldırıp yanağını okşadım. Benim Pasham. Benim için savaşm aya hep hazırdı. “Lütfen.” B ir an için gözlerini kapatıp ceketine uzandı ve bir silah çı kardı. “ N asıl ateş edeceğini biliyor musun?” “ H ayır.” “ T am am . Böyle tut.” Silahı elime tutuşturdu ve parmak larım ı d o ğ ru pozisyona getirdi. “Emniyet açık. Hazır oldu17 7

Neva Altaj

ğunda kapat. İşte. Silahı sıkıca tutman gerek. B u biraz geri tepiyor.” Tabancaya baktım. Çok ağırdı. Beklediğimden çok daha ağırdı. Yutkundum ve hayatımı mahveden adam a döndüm . Hâlâ fotoğrafta gördüğüm pozisyondaydı. Ayakları yukarıdaki kirişe bağlıydı, kollan sallanıyordu. Ancak ayaklarında bir sorun vardı. Doğal olmayan bir şekilde sarkıyorlardı. Bunun barda tanış tığım adamla aynı adam olduğuna inanmak zordu. Kirli kıyafetleri birkaç yerden yırtılmıştı. Vücudunun açık kalan yerlerine kuru muş kan bulaşmış, gömleğini ve yeri lekelemişti. Gözleri kapalıydı, yüzünün tek tarafı şişmişti. Hareket etmiyordu. Çoktan ölmüş ol duğunu düşünebilirdim ama şişip inen göğsünü görebiliyordum. Bu anı defalarca hayal etmiştim. Acımın her saniyesini ona ödetmeyi düşlemiştim. Eğer intikamımı alma fırsatım olursa, onun da benim gibi acı çekmesini isterdim diye düşünm üştüm . Ama şimdi onu böyle görünce, sadece bitmesini istedim . Aramızdaki mesafeyi hızlı adımlarla kat ettim ve tam önün de durdum. Başı göğsümle aynı hizaydı ve o berbat koku yakın dan daha da kötüydü. “Umarım cehennemde yanarsın,” dedim boğuk sesle ve yüzüne tükürdüm. Robert’ın gözleri titreyerek açılıp benimkilerle buluştu. Emniyeti kapattım ve namluyu burnunun kemerine bastım. Tetiği çektim.

— —- ^^4 Pavel^F-0—–—Odada büyük bir gürültü patladı. Sallanan ceset ona çarpmasın diye sol kolum u A sya’nın kar nına dolayıp onu yoldan çektim. Arkasında du rduğum u fark 178

Parçalanmış Ruhlar

ettiğini bile sanmıyordum. Silahı elinden alıp emniyeti açtım ve Asya’yı evden dışarı taşıdım. Arabaya geldiğimizde silahı arka koltuğa attım ve Asya’yı yere indirip yüzünü kendime çevirdim. Eli ve san paltosunun kolu sıçrayan kanla kaplıydı. Düğmelerini açıp paltoyu üstün den çıkardım, onu da arka koltuğa attım. Kendi paltomu da çıkardıktan sonra Asya’nın kollarından geçirmeyi başardım, fermuarı çekip onu paltonun sıcaklığıyla sarmaladım. Ben onu giydirirken hiçbir şey demedi. Karşısına bakarken gözleri boştu. Beni fark ettiğini bile sanmıyordum. Bunu yapmasına izin vermemeliydim. Silahı alıp o orospu çocuğuna doğru döndüğünde fikrini değiştireceğinden emin dim. Bir silah sesi beni hiç bu kadar sarsmamıştı. Elini kapüşonlumun önüne silerken, “M ishka? dedim. “Lütfen bir şey söyle.” Asya sadece göz kırptı. Gözleri odaklanmadan bakıyordu. Yanağına küçük, beyaz bir tanecik düştü. Bir tane daha gel di. Gökyüzüne baktım. Kar yağıyordu. Çabucak paltonun ka püşonunu çekip başını örttüm. “Hadi eve gidelim bebeğim.”

Apartm anın önüne park ettiğimiz sırada, hafif yağış tam bir kar fırtınasına dönüşm üştü. Asya iki saatlik yolculuğu yolcu koltu ğunda kıvrılıp yüzünü omzuma gömerek geçirmişti. “ G eldik,” dedim. Başını salladı, kalkıp oturdu ama gözlerini açmadı. Araba dan inip etrafından dolandım. Ancak yolcu kapısını açtığımda A sya kıpırdam ak için bir hamlede bulunmadı. “ H ad i seni içeri götürelim.” Eğilip onu kollarımın arasına aldım . 179

Neva Altaj

Onu binanın girişine doğru taşırken rüzgâr yüzüme vuru yor, gözlerime kar kaçırıyordu. Otopark birkaç metre uzaklıkta olmasına rağmen kapılara ulaştığımızda ikimizin de üstü başı karla kaplıydı. Daireye girer girmez Asya’yı yere bıraktım ve paltosunu çı kardım. Sonra kendi kapüşonlumu çıkardım. Palto gibi o da siyahtı ve kar henüz erimeye fırsat bulamamıştı. Kapüşonlumu arkama attım ve botlarının bağcıklarını çözmek için çömeldim. Doktorun psikolog arkadaşını tekrar arayıp ne yapacağımı sor malıydım. Ona Asya’nın bir adamı öldürmesine izin verdiğimi söyleyemezdim ama bir tavsiyeye ihtiyacım vardı. Ya durumu geriye giderse ne olurdu? Sessizliği beni korkutuyordu. Asya’nın diğer botunu çözerken, ellerini saçlarımda hisset tim. Yavaşça başımı kaldırdım ve onu gözlerinde tu h af bir ba kışla beni izlerken buldum. “Sana o silahı asla vermemeliydim,” diye fısıldadım. “Ben çok üzgünüm, bebeğim.” Asya başını yana eğdi ve ellerini boynumdan aşağı, sırtımın ortasına kadar kaydırdı. Parmaklarıyla kumaşı avuçlayıp tişörtü başımdan çıkardı, sonra da kendi gömleğinin düğm elerini aç maya başladı. Gömleğini ve sütyenini çıkarmasının ardından kotunu çıkarmaya koyulmasını izledim. Çıkardığı kıyafetleri kenara doğru itip önümde çıplak bir şekilde durduğunda hâlâ önünde çömelmiş halde duruyordum. Elimi tutup beni ayağa kaldırdı ve kotum un düğmesini açmaya başladı. Ayakkabılarımı ve kıyafetlerimin kalanını çı karırken gözlerimi ondan ayıramadım, ikimiz de birbirimizin karşısında çırılçıplak kaldık. “Asya, bebeğim?” Yüzünü okşamak için uzandığım da üstü me atladı. Onu zar zor zamanında yakalayıp baldırlarının al 180

Parçalanmış Ru hlar

tından tutmayı başardım. Kollarını boynuma, bacaklarını da belime dolayıp dudakları kulağıma değinceye kadar eğildi. “Efendim , PashenkaT diye fısıldadı. H ızla nefes aldım. Daha önce kimse bana böyle seslenmemişti. Pakhan ve diğer birkaç kişi tam adımı kullanıyordu ancak geri kalanı Pavel’in Rusça kısaltması olan Pasha yı kullanıyordu. Ama daha önce kimse bana karşı sevimli bir isim kullanmamış tı. Rusya’da bunlar genellikle birinin en yakın aile üyeleri ve eşleri için ayrılmış şeylerdi. “Bu sevgi sözünü nereden biliyorsun?” diye sordum. “ Rus isimleriyle ilgili bir internet sitesi buldum,” dedi ve boynumun kenarına bir öpücük kondurdu. “Bunun çok kişisel ve sevecen bir isim olduğunu, kullanmadan önce izin alınma sının en iyisi olacağı yazıyordu.” Dudaklarını çenemin yanına doğru kaydırdı. “Kullanmak için iznim var mı?” “ Evet,” diye fısıldadım. Dudakları benimkilere ulaştı ve sadece bir nefes uzakta dur du. “Beni becermeni istiyorum, Pashenka.” Bunu söylediğini duyunca aletim kalktı. Baldırlarını sıkıp döndüm ve onu dış kapıya yapıştırdım. Islaklığını karnımda hissediyordum, aletimi içine gömmemek için tüm direncimi kullanıyordum. Asya alt dudağımı ısırınca kontrolümü yitir dim. O n u taş gibi sertleşmiş aletime hizalayıp indirmeye baş ladım, onu doldurduğumda verdiği titrek nefesi içime çektim. D udaklarım a doğru inledi, dışarı çıkardığımda saçlarımı çekti. “ D ah a sert.” Tekrar içine daldırdığımda yumuşak iniltisi bir çığlığa dönüştü. İçine girdiğimde sıcaklığını hissedebiliyordum ve bu eve dönm ek gibiydi. Asya’yla tanışmadan önce bu deyişin anlamını tam olarak bildiğimi sanmıyordum. Ama bu; vücudunun be nim kine dayanması, saçlarımdaki elleri ve ağzıma yapışan du181

Neva Altaj

daklan, en sonunda ev gibi hissettiriyordu. O benim yuvamdı. Baldırını sıkıp içine sertçe girerek kendimi ona mühürlemek istedim. Bir şekilde, onu benim olarak işaretlemek için. “Daha sert.” inleyip dişlerini omzuma geçirdi. Mantıklı düşünme yetimi çoktan kaybetm iştim . Tam a men içgüdüsel olarak, arkama dönüp onu odanın öbür ucun daki yemek masasına taşıdım. Dün üzerinde çalıştığım ve şu anda masada duran fınansal belgelerin düzgün yığınlarını görmezden gelerek Asya’yı doğruca sözleşm elerden birinin üstüne oturttum. O kadar ıslaktı ki altındaki kâğıt anında sırılsıklam oldu. “Uzan, bebeğim.” Dizlerinin arkasından kavrayıp onu daha yakına çektim, ayaklarını masanın kenarına yerleştirdim. Ayır dığı bacaklarının arasından beni izledi, yüzünü m inik bir gü lümseme aydınlatıyordu. “Bekliyorum,” dedi. Gülümseyip bir adım daha yaklaştım, aletimin ucunun yu vasını bulmasına izin verdim ve başparmağımı klitorisine bas tırdım. Hızla nefes aldı. Küçük daireler çizerek onunla oyna dım, sonra parmağımın baskısını artırırken yavaşça ileri ittim. Tamamen içine giremeden vücudu titremeye başladı. Aletim o kadar sertti ki acıyordu ama yavaş hareketlerime devam edip vücudunun masadan yükselmesini izledim ve çıkardığı haz dolu seslerin tadını çıkardım. Klitorisinde bir daire daha çiz dikten sonra ayak bileklerini tuttum ve yavaşça düzleştirerek mükemmel bir V şekline getirdim. İçine girdim, her darbemle ve geri çekilişimle bacaklarını daraltıp geri ayırıyordum. “Daha sert!” diye bağırdı. Alt baldırlarını omuzlarıma dayayıp dizlerini birbirine ya pıştırdım ve içine sapladım. Vücudu titremelerle sarsılırken çığ lıklar atarak orgazma ulaştı. Aletimin etrafında kasıldığını his182

Parçalanmış Ru hlar

settiğimde om urgam dan yukarı bir sarsıntı yolladı. Kükreyerek içine patladım .

Asya’nın saçlarını okşadım, avucumu sırtında aşağı yukarı gez dirdim. îki saattir üstümde uyuyordu. Ben de biraz uyumayı denemeliydim. Önceki geceyi, kızıma zarar veren orospu çocu ğunu kovalayarak ve yakaladıktan sonra da ağzını burnunu da ğıtarak geçirmiştim. Ancak uyuyamıyordum. Asya’nın o tetiği çekişini düşünüp duruyordum. Sanki o kurşunla birlikte bir geri sayım başlamış gibi hisse diyordum . H ayatını paramparça eden adam gitmişti. Roman, çetenin geri kalanıyla da ilgileneceğinin garantisini vermiş ti. O yüzden yarın bu saatlerde hepsinin ölmüş olacağından em indim . G öğsü m ün ortasında yatan yüzüne baktım. Genelde uyku sunda dönüp dururdu ama uykuya daldığından beri tek kasını bile oynatm am ıştı. Kalçasındaki örtüyü çekip vücudunu tama men örttüm . N e kadar zamanımız kalmıştı? Son birkaç haftada çok daha iyiye gitm işti ve artık kararları konusunda ona nadiren yardım etm em gerekiyordu. Takım elbiseli adamlar onu hâlâ rahatsız ediyordu am a o meseleyi de aşmak için fazla bir şeyi kalma mıştı. K âbuslar bitmişti ve onu hâlâ rahatsız eden tek şey kar yağışıydı. O n un la acayip gurur duyuyordum. İlerlem esi ne kadar iyi olursa, içimdeki panik o kadar ar tıyordu. G itm e vaktinin geldiğini söyleyeceği gün bugün mü olacaktı? Yoksa yarın mı? Ağabeyiyle iletişime geçmesi için onu ikna etm eye çalışmayalı haftalar olmuştu. Kendimi, ona iyileş m esi için zam an ve alan tanıdığıma ikna etmiştim ama kendi183

Neva Altaj

me yalan söylüyordum. Kalmasını istediğim için yapıyordum. Sonsuza kadar. Uyuyuşunu izlerken varlığı göğsümdeki açık deliği küçül tüyordu ama tıklayan bir saatin sesi kafamda yankılanıyordu. Onunla kalan günlerimi hatta belki de saatlerimi geriye doğru sayıyordu. Tik. Tak. Tik. Tak.

184

P)ÖLLJM

Pavel

A

R A B A N IN K A P ISIN I O N U N İÇ İN AÇIK TUTARKEN,

“Emin

m isin Asya?” diye sordum. “ Hayır.” Elim i tutup arabadan indi. “Ama yine de

yapm am gerek.” u n n

i « • » l a m a m , ibebeğim.

A sya’nın eli elimde, Ural’ın arka girişine doğru ilerledim. K ulü bün halka açık olduğu saatlerde Ural’a gelmenin iyi bir fikir o ld u ğu n u düşünm üyordum . Burası alışveriş merkezine gitm ekle aynı değildi. Burada daha küçük bir alanda daha fazla insan bir arada olacaktı. Ural daha lüks bir yer olduğu için de kulübe gelenlerin çoğu şık elbiseler içinde olurdu, yani erkek ler takım elbiseli olacaktı. Korkularıyla yüzleşme ihtiyacı his settiğini biliyordum am a herhangi bir sebepten strese girdiğini dü şü n m ey i sevm iyordum . O nu zarar görmekten korumak isti yo rd u m . A m a Asya iki haftadır ısrar ediyordu, ben de sonunda pes etm iştim . 185

N e v a Altaj

Ceketlerimizi vestiyere bırakıp ana alana girdik, içeride şimdi den yüzden fazla insan vardı. Asya kolunu koluma dolayıp bana doğru eğildi ama dans pistinden karşı köşeye doğru giderken hiç duraksamadı. Üst kata çıkan merdivenin yakınına gittik. Çalı şanlara oradaki masaları kaldırmalarını söylemiştim. Hedefimize giden yolu yarılamıştık ki VIP kabinlerin birinden bir adam bana el sallayıp bize doğru geldi. Damian Rossi. Şikago D on unun kar deşi. Kalabalığın arasından geçip yanımıza geldi. “Pavel, ben de seni arıyordum. Burayı bir geceliğine kirala ma işi nasıl oluyor?” Sırıttı ve Asya’ya bakıp elini uzattı. “Ben Damian.” Asya, “Merhaba,” dedi sessizce ama elini sıkm ak için bir hamle yapmadı. İtalyan’a cehenneme gitmesini söyleme isteğimi zar zor bas tırdım ama Asya iyi görünüyordu. Asya’nın bu durum la başa çıkma becerisinden şüphe ettiğimi düşünmesini istemiyordum. Üstesinden gelebileceğini söylemişti, o yüzden rahatsız olduğu nu fark etmediğim sürece araya girmeyecektim. “Kiralamalar sadece Bratva üyeleriyle sınırlı,” dedim. “Olay ne?” “Ah, özel bir şey değil. Birkaç arkadaşımla bir parti vereceğiz ve mekân arıyoruz.” Omzunu silktikten sonra Asya’ya döndü ve gülümsemesi genişledi. “Sen de gelmek ister m isin, bellissim al? Adını duyamadım.” Asya’nın kolumdaki tutuşu sıkılaştı. “Git Damian,” dedim sert bir ses tonuyla. “Ne? Ben sadece—” Gömleğinin önünden çekip yüzümü onunkine yaklaştır dım. “Arkanı dön ve git. Hemen şimdi.” Dişlerim in arasından konuştum.

1 İta. G üzelim , -çn.

186

Parçalanmış Ru hlar

Bana şaşkınlıkla göz kırptı ve ellerini kaldırdı. “Tamam, ada mım. Atışm aya gerek yok, hele de bir hanımefendinin önünde.” Göm leğini bıraktım ve yerine geri dönüşünü izledim. “G itm ek ister misin?” Asya’ya baktım. “Ben iyiyim.” Bana küçük bir gülümseme sundu. “Biraz daha kalalım.” İstediğim yere vardığımızda duvara yaslandım ve Asya’yı bacaklarımın arasına çekip sırtını göğsüme dayadım. Kot pan tolon ve yüksek yakalı sade, kolsuz bir üst giymişti. Kumaşı yu muşak yündendi ve saçlarıyla aynı kahverengi tonundaydı. Kollarımı beline dolarken, “Her şey yolunda mı?” sordum. «

t™ *

hvet.

»

Yaklaşık on dakika boyunca sessizce durup insanları izle dik. Başta rahatlamış görünüyordu ama sonra bana daha çok yaslandı. Ellerini kaldırıp ellerimin üzerine koyarak parmak larımı sıktı. Çenem omzuna düşene kadar başımı eğdim. “Konuş be nimle.” “ Ben iyiyim. Sadece biraz tedirginim. Çok fazla insan var.” “G itm ek ister misin?” Birkaç dakika kararsız kalmış gibi göründü ama sonra başını iki yana salladı. “Henüz değil. Biraz sinir bozucu ama üstesin den gelebilirim. Bunu biraz daha tecrübe etmek istiyorum.” Dişlerim i sıktım. Onu rahatsız eden şeylerin etrafında ol masını istemiyordum. Kendini huzursuz hissetmesi kesinlikle hoşum a gitmiyordu. Eğer kalmak istiyorsa, tamam. Fakat bu, yeni koşullarım altında olacaktı. Onu döndürüp baldırlarının altından kavradım ve kaldırdım. Şaşkınlıkla bağırdı ve ayaklarını arkamdan kenetledi. “PashaV’ A rkam a dönüp onu duvara yasladım ve onun dans pistini görm esine izin verdim. 187

Neva Altaj

“Artık ortalığı kontrol etmeye devam edebilirsin,” dedim. Asya kaşlarını havaya kaldırıp gülümsedi. “Yeni manzara daha çok hoşuma gitti.” One doğru eğilip dudaklarını benim kilere yapıştırdı. “Hem de çok.” Alt dudağını ısırdım. Asya hızla nefes aldı ve bacaklarını etrafımda sıktı. Aletim kalktı. Sıcaklığını sertliğimin üzerinde hissedebiliyordum, ensemi kavrayıp dişlerini çeneme geçirdi ğinde daha da sertleştim. “Belki de eve gitmeliyiz,” dedi ağzıma doğru. “N e diyorsun, Pashenka:?” Cevap vermedim, sadece arkama döndüm ve onu çıkışa doğru taşıdım.

31#^ Asya

S »■—

Pasha nın boynunu bırakmadan pantolonumu çıkarmaya çalı şırken neredeyse takılıp düşüyordum. Ayakkabılarım ve tişör tüm oturma odasında bir yerlerde onun kotu ve tişörtüyle bir likteydi. Emin değildim ama sanırım ceketlerimiz de koridorda, asansörün önündeydi. En sonunda kotumu çıkarıp yatağa doğ ru geri geri yürürken tek elimle sütyenimin kopçasını açtım. Pasha baksırını çıkarıp beni belimden kavradı ve bizi birlikte yatağa attı. Göğsüne devrilmiş halde kaldım. “Bir şey denemek istiyorum,” dedim ve çenesini ısırdım. “İnternette gördüm.” “Ne?” “Şey… bir pozisyon.” Utangaç bir şekilde gülümseyip dişleri mi alt dudağına sürttüm. Pasha tek kaşını kaldırdı. “Ya? Özel bir şey m i?” 188

Parçalanmış R u h lar

Ellerini sırtım dan aşağı kaydırıp kıçımı sıktı. Onun elleri nin içindeyken tenimin her santimi elektrikli telle çarpılmış gibi hissediyordum . Bana dokunmasından bu kadar çok keyif aldığım a inanm akta hâlâ zorlanıyordum. Beni öpmesinden. Benim le sevişm esinden. Başta, bir noktada çıldırmaktan, onun kim o ld u ğu n u unutm aktan ve dokunuşuyla irkilmekten kor kuyordum . B unun olabileceği fikri uzun bir süre aklımdan çık m am ıştı. Bilm eden geri çekilerek istemeden onu incitme, yan lış bir şey yaptığını düşündürme ihtimalimden korkuyordum. Artık bun dan korkmuyordum. Ne olursa olsun hem bedenim hem de zihnim onu tanıyordu. Sert olduğunda bile. Hatta beni duvara dayayıp arkadan sahip olduğunda bile. Korkunun zerre si yoktu. Sadece akıl uçuran haz vardı. “ Evet.” Sırıttım ve yanaklarımın ısındığını hissettim. Pasha ellerini sırtımdan yukarı çıkarıp yüzümü ellerinin ara sına aldı, öpüşm ek için beni çekti. “Dön bakalım.” “A klım da ne var biliyor musun?” “Yüzünün ne kadar kırmızı olduğuna bakılırsa bildiğimden em inim .” D u d ağım ı ısırdı. “Hadi, bana o güzel ıslaklığını ver.” D ö n ü p aletiyle yüzleştim, kendimi ağzına bıraktım. Pasha p op om u n yanaklarını kavrayıp yüzünü bacaklarımın arasına göm dü. D ilin i deliğim de çevirdi, sonra içeri kaydırıp nefesimi kesti. Adetine uzandığım da ezici hisler yüzünden ellerim titri yordu. Sert uzunluğunu sıkıp ucunu ağzıma aldım. Pasha tem posun u değiştirdi, yavaş yalamaları ve öpücükleri çılgınca bir hal aldı. Beni sanki tatlıymış gibi yiyordu. Dilinin bacaklarımın arasındaki ve aletinin ağzımda birleşen hissi, daha önce tecrü be ettiğim hiçbir şeyle kıyaslanamazdı. Parmaklarını da ekleyip klitorisim i çim dikledi ve yüzünün her tarafına boşaldım. K en d im i toparlam am birkaç dakika sürdü, o benim akan su larım ı yalarken onu boğazımın derinliklerine aldım. Nefesi ke 189

Neva Altaj

sildi. Yakın olduğu belliydi. Ağzımı yavaşça sert uzunluğundan ayırıp onunla yüz yüze gelmek için döndüm . Pasha nın gözleri ne kilitlenerek kendimi sert aletinin üzerine hizalayıp bıraktım, onun beni yavaşça doldurmasının hissiyle keyiflendim . Pasha elini hızla kaldırıp ensemi kavradı, üzerinde kalçam ı sallarken gözlerini kırpmadan gözlerime baktı. D udaklarından kesik kesik nefesler çıktı, göğüs kasları avuçlarımın altında gergindi ama dikkatimi çeken şey yüzündeki bakıştı. Çenesi gergin, du dakları dümdüzdü. Sanki bir şey söylemek istiyor am a kendini tutuyor gibiydi. Kıçımı kaldırırken, “Sorun ne, PashenkaV’ diye sordum, sonra kendimi bıraktım, aleti derinlerime girdiğinde hızla nefes aldım. Boynumdaki tutuşu sıkılaştı ama tek kelime etm edi. Sadece aşağıdan bana öyle sert bir şekilde girdi ki zihnim bom boş kal dı. Sonraki saniyede kendimi sırtüstü yatarken buldum , Pasha üstümdeydi. Ensemi kavramaya devam ederken içim e öyle hızlı girip çıkıyordu ki vücudum titredi, ciğerlerimi zar zor doldu rabildim. Çelik gibi kontrolünü bırakıp benim le tüm gücüyle birlikte olmasına bayılıyordum. Aynı anda boşalana kadar beni becermesinden daha iyi bir his yoktu. Bana kendim i güçlü, kor kusuz ve olmadığım kadar mutlu hissettiriyordu. Kollarını kav radım ve bir orgazmla daha sarsılırken adını haykırdım .

190

O

T U R M A O D A SIN D A N YAVAŞ, DUYGUSAL NOTALAR

geli

yordu. Gözlerim i açıp tavana baktım. Kısa bir süre önce F ü r Elise adlı parçayı çalmıştı. Gerçi bu parça

nın adını bilm iyordum ve ne çaldığını nadiren soruyordum

çünkü A sya’nın kendiliğinden söylemesini tercih ediyordum. M üziği on u n için çok kişiseldi, o yüzden bu kadar yoğun his settiği bir şeyi ben sorm adan kendiliğinden paylaşması beni de rinden etkiliyordu. Önceleri, hayatımda bir şeyleri sormamaya alışm ıştım ve bu bir alışkanlığa dönüşmüştü. Cevap neredeyse her zam an hayır olacaksa sormanın manası neydi? Evet, farklı bir son u ç o lm a ihtim ali vardı am a sanırım hayal kırıklığıyla uğraşm aktan sa sorm am ayı tercih ediyordum. K o ru y u cu ailedeki ilk birkaç yılımda hep aynı üç soruyu sor m u ştu m : Annem arad ı m ı? Birisi benim için aradı mı? Annem geri dönecek m i? C evap hep hayırdı. Sonra sorular değişti. Başka bir ailem v ar m ı? D iğer çocuklar gibi beni de başka bir aile alacak 191

Neva Altaj

mı? Hani şu sorun çıkaran, yaşadığım evlerden birindeki diğer oğlanlarla kavga edip duran çocuk gibi. Adını hatırlamıyor dum. Kane miydi? Yoksa Kai miydi? O nun uzun saçıyla dalga geçen çocuklardan ikisinin sonu acil servis olm uştu. Deli herif birinin kulağından bir parça koparmış ve diğerinin boynuna bir çatal saplamıştı. O olaydan sonra çocuk ortadan kaybolmuştu, hepimiz onun ıslahevine ya da akıl hastanesine gittiğini düşün müştük. Ama birkaç ay sonra, bir sosyal hizmet görevlisinin onun evlat edinildiğini söylediğine kulak misafiri olm uştum . O yüzden ben de koruyucu aileleri ve sosyal hizmet görevlilerini her gün sıkıştırmaya, birisinin beni de evlat edinip edinmeye ceğini sormaya devam ettim. Sordum, sordum, ta ki koruyucu babam bunalıp aptalca sorular sormayı bırakmam için suratıma bağırıncaya kadar. Tavsiyesine uydum. Reddedilme korkum yüzünden mi Asya’dan benimle kal masını istemekte bu kadar zorlanıyordum? D ün gece neredeyse soracaktım. Ona sormayı o kadar çok istiyordum ki kelimelerin ağzımdan fırlamasını zar zor durdurabildim. Evet diyebilirdi. Benimle zaman geçirmekten hoşlandığını biliyordum . Hatta benden hoşlanıyor bile olabilirdi ama benimle kalm ası demek, ailesine geri dönmemesi demekti. Beni onlara tercih edecek ka dar benden hoşlanıyor muydu? Oturma odasındaki melodi değişti. Bunu biliyordum . Taht Oyunları nın giriş müziğinin piyano versiyonuydu. Asya bunu seviyordu. Yataktan yuvarlanıp çıktım, onu yatağa geri sürükle me niyetindeydim ama komodinin üzerindeki telefonum çaldı. Ekranda Romanın adı belirdi. Açıp, “Pakhan?” diye cevap verdim. “Seninle konuşmam gerek, Pavel.” “Pekâlâ.” Başımı salladım ve yatağa oturdum. 192

Parçalanm ış R u h lar

“Yüz yüze,” diye ekledi endişe verici bir sesle. “Seni bir saate malikâneye bekliyorum .” H at kesildi.

Pakhan’ın ofisine adım attığımda onu masasının arkasında otu rurken buldum . M ikhail ve Sergei de oradaydı, kitaplığın ya nındaki koltuklarda oturuyorlardı. “ Pakhan.” Kapıyı arkamdan kapatıp masasına doğru ilerle dim. “ Kulüplerde bir sorun mu var?” “Tam olarak değil,” dedi. “Söyle bana, Pavel, bilmem gere ken bir şey var mı? Bahsetmeyi unuttuğun bir şey olabilir mi?” “N e hakkında?” Başını yana eğip beni inceledi. “DeVille ismi sana tanıdık geliyor m u?” O m urgam dan aşağı bir ürperti indi. R om an gülüm sedi. Hoş bir gülümseme değildi. “Bakıyo rum ki geliyor.” O ne doğru eğildi ve avucunu masaya vurdu. “Arturo D eV ille’in kız kardeşini evinde saklayarak ne sikimi ye diğini sanıyordun?” K endim e gelmem birkaç dakikamı aldı. Nasıl öğrenmişti? “ K im senin bilmesini istemiyor. Ağabeyi de dahil,” dedim dişlerimin arasından. “ Hazır olduğunda onu arayacak.” “N e istediği sikimde bile değil!” Roman hırladı. “Ağabeyi aylardır on u arıyor, öldüğünü düşünüyor! Onun için nasıl bir şey olduğun u en azından hayal edebilir misin? Küçük kardeşi ortadan kayboldu, sağ mı, ölü mü bilmiyor?” Ellerim yum ruk oldu ve dişlerimi sıktım. “Asya onu aramak istemiyor, R om an.” 193

Neva Altaj

“Onun bir kız kardeşi olduğunu biliyor m usun, Pavel?” Ro man devam etti. “Asya’nın ortadan kaybolmasının kendi hatası olduğuna inandığı için bir şişe uyku hapı içtikten sonra iki haf ta hastanede yatan bir kız kardeşi?” “Siktir.” Gözlerimi kapattım. “O iyi mi? Kız kardeşi.” «T

•

Iyı.

“Tüm bunları nereden biliyorsun?” diye sorup ona baktım. “Asya kaybolduğunda, Ajello bütün Cosa N ostra Aileleri’ne bir mesaj gönderdi, eğer onu gören olursa haber vermelerini talep etti. Fotoğrafını yolladı.” Pakhan iç çekti. “ D am ian Rossi dün gece ikinizi Ural’da görmüş. Bu sabah saat altıda Arturo kapımdaydı.” Önümdeki sandalyenin arkasını tutup eklemlerim bembe yaz oluncaya kadar sıktım. “Ona Asya’nın nerede olduğunu söyledin mi?” Roman, Mikhail ve Sergei’nin oturduğu yere doğru bir bakış attı. “Şu anda senin evine doğru gidiyor, Pavel.” Mide çukuruma şimdiye kadar yaşadığım tüm korkulardan daha beter bir korku yerleşirken ona gözlerimi diktim. Asya’yı götürecekti. Arkama döndüm, ofisten fırlayıp eve gitmeye ha zırdım ancak Sergei’yi çıkışımı engellerken buldum . “Çekil!” Hırlayıp ona doğru atıldım ama iki kol arkamdan bana sarıldı. Mikhail beni tutarken, “Pasha. Sakinleş,” dedi. Başımı geriye itip alnına kafa attım. M ikhail’in tutuşu gev şedi ve bu fırsatı kullanıp Sergei’ye atıldım. Yum ruğunu kafama indirdi ama dirseğimi karnına geçirdim. Eğilip sonraki yumru ğundan kaçtım ve tam suratına yumruk attığım sırada Mikhail arkamdan atılıp beni kapının yanındaki duvara yapıştırdı. Kulağımın dibinden, “Bir insanı ailesinden uzak tutamaz sın!” diye kükredi ve başımı duvara çarptı. 194

P arçalanm ış R uhlar

“O n u alıp götürecek!” “ Kız gitm ek istemiyorsa onu götüremez,” dedi Mikhail. “Ama eğer o isterse, kalmasını sağlamaya hakkın yok.” “Biliyorum .” Gözlerimi kapattım ve yenilgiyle duvara yas landım. “ Bırak onu Mikhail. Gidebilirsin,” dedi Roman arkamdan bir yerden. “ Sen de Sergei.” K apının açıldığını ve geri çekilen adımları duydum ama ha reket etm edim . Alnım serin yüzeye dayalı kaldı. Yavaşça uyu şuyordum. “Pavel, bana bak.” Gözlerim i açıp başımı yana doğru eğdim. Roman yanımda durmuş bastonuna dayanıyordu. “G itm esine izin vermelisin. Eğer vermezsen ne sen ne de o, seni sevdiği için mi yoksa gitmekten korktuğu için mi seninle kaldığını bilemeyeceksiniz.” “Anlam ıyorsun,” dedim. “Daha önce kimsem olmadı, Ro man. O n a kadar. Artık hayatımı onsuz hayal edemiyorum.” “ Kız kardeşini görmeye gitmesi gerekiyor. Ailesine ihtiyacı var. Ve ailesinin de ona ihtiyacı var. Ama geri dönecek.” Tekrar duvara baktım. “Dönmeyecek. Eğer giderse geri dön meyecek.” “N eden bu kadar eminsin?” “Ç ünkü artık bana ihtiyacı yok, Roman. Daha önce bana ihtiyacı vardı. Artık yok.” “Sadece sana ihtiyacı olduğu için mi seninle kalmasını isti yorsun? B undan daha iyisini hak ediyorsun, ikiniz de hak edi yorsunuz.” “ Biliyorum .” İçimdeki dehşeti bastırmaya yardımcı olacak mış gibi alm m ı o lanet olası duvara vurdum. 195

N eva Altaj

“Eve git. Konuş onunla. Arturo’yla konuş, bir açıklamayı hak ediyor.” Roman elini omzuma koyup sıktı. “Gerekirse bir kaç gün izin al. Ve kalın kafanı duvarıma vurmayı bırak. Lanet şeyi kıracaksın.” “Kafamı mı?” diye sordum. “Duvarı, Pavel. Eğer kafatasın onca yıllık dövüş sırasında çatlamadıysa, şimdi kesinlikle kırılmayacaktır.” Homurdandım ve başımı iki yana salladım.

Kapı tıklatıldı. Parmaklarım hâlâ piyanonun tuşlanndaydı. Pasha hiç kapı yı tıklatmazdı. Her zaman zili çalardı. Bu kadar yüksek sesle çalmamam için uyarmaya gelen bir komşu olmalıydı. O turm a odasına geçip kapıyı açtım. Gözlerim diğer tarafta duran adamı bulunca hızla geriye doğru bir adım attım. “Yüce Tanrım,” dedi ağabeyim ve beni kollarının arasına çekip öyle sıkı sarıldı ki tek kasımı bile oynatmam imkânsız hale geldi. Derin bir nefes almaya çalıştım ancak ciğerlerime hava gir miyor gibiydi. Bir kere daha denedim. Arturo tutuşunu gevşetti ve deliye dönmüş bir bakışla bana baktı. Sonra beni tekrar vü cuduna bastırdı. Ona sarılırken kollarım titriyordu, yanağımı göğsüne dayadım. “Öldün sandım,” dedi saçlarıma doğru. “ Birisi seni kaçır dı sandım, arayıp fidye istemesini bekliyordum. Telefon hiç gelmedi.” “Özür dilerim,” diye mırıldandım, gözlerimin kenarların da yaşlar birikiyordu. Onca zamanın ardından burada old u 196

Parçalanmış Ruhlar

ğuna inanm ak zordu. Ve iyi hissettiriyordu. “Ben çok üzgü nüm, A rturo.” “Neden, Asya? Neden iyi olduğunu bize haber vermedin?” Yüzümü ellerinin arasına alıp başımı yukarı kaldırdı. “Bunca zamandır neredeydin?” Endişe, midemde önsezili bir duyguyu ateşlerken ağabeyimi izledim, korkunun sıcak atışı göğsüme doğru yayılıyordu. “Çantanı ve gözlüğünü o barın arkasında bulduk. Bir de kan. Ne oldu?” Ağzımı açtım ama dudaklarımdan tek kelime çıkmadı. “Lanet olsun, Asya, bir şey söylesene!” “Tecavüze uğradım!” diye bağırdım suratına. Arturo’nun yüzündeki bütün renk soldu. Gözlerini kırpış tırdı. Yanaklarımdaki elleri titremeye başladı. Kollarımı sırrına doladım ve yüzümü göğsüne gömdüm. Sonra da konuştum ama ona her şeyi anlatmadım. Bitirdiğimde Arturo önümde dizlerinin üzerine çöktü, hâlâ beni kucaklıyordu. Parmaklarımı saçlarının arasından geçirip yanağımı başının üstüne koydum, canımı yakan orospu çocu ğunu nasıl çarmıha gereceğine dair mırıldanmalarını, sonra da beni ne kadar sevdiğini söylemesini dinledim. “ Ben de seni seviyorum, Arturo,” diye fısıldadım. İşte bu yüzden ona tüm hikâyeyi anlatmıyordum. En kötü kısmı atladım. Böylesi daha iyiydi. “Sienna yı aramalıyız,” diye mırıldandı Arturo. “Emin olana kadar ona bir şey söylemek istemedim. Her ihtimale karşı. Eğer sen değilsen diye… onun tekrar aptalca bir şey yapması riskini göze alamazdım. “N e dem ek istiyorsun?” Başını iki yana sallayıp bana daha sıkı sarıldı. “ O ne yaptı, Arturo?” 197

Neva Altaj

Daireme girdiğimde fark ettiğim ilk şey oturma odam daki ka nepede oturan siyah saçlı bir adamdı. Ayaklarının altındaki ze mine bakıyordu, dirsekleri dizlerine dayalıyken saçlarını kavrı“Asya nerede?” diye sordum. “Duş alıyor. Gitmeye hazırlanıyor,” dedi yere bakm aya de vam ederek. “Sana her şeyi anlattı mı?” “Evet. Ayrıca bunca zamandır burada olduğunu da biliyo rum.” Oturma odasına geçip solundaki koltuğa oturdum . “Sana Asya’yla ilgili ipucu vermem gerekiyor.” Başını kaldırdı ve Asya’nın gözleriyle aynı tondaki iki koyu kahverengi göz, nefret dolu bir bakışla beni yerime sabitledi. “Bana kız kardeşimle ilgili ipucu vermene ihtiyacım yok. Onu beş yaşından itibaren ben büyüttüm.” Düşmanlığını görmezden geldim. “Hâlâ bazı kararları verir ken sorun yaşıyor. Neredeyse her şeyi hallettik am a zam an za man yardıma ihtiyaç duyabilir. Ona direkt talim at vermemeye çalış, onun yerine onu kararına doğru yönlendir.” Bana sessizlik içinde baktı. “Papatya yok. Çiçek yok., üzerinde çiçek olan perdeler ya da başka şeyler de yok,” diye devam ettim. “Artık takım elbise ler onu tetiklemiyor ama erkeklerin kravatları onu hâlâ rahatsız edebilir. Eğer halka açık bir yerdeyseniz ve alan takım elbise giyen tanımadığınız erkeklerle doluysa, elini tutm an gerekir.” Başını eğip kendi gri, ipek kravatına odaklandı, sonra başı nı kaldırıp gözlerini tişörtümde ve kot pantolonum da gezdirdi. 198

Parçalanmış R uhlar

Bakışları tekrar yukarı kalkıp da benimle göz göze geldiğinde orada nefret gördüm. “ H ay sikeyim!” diye bağırdı. “Ona âşıksın.” Bakışlarımı kaçırmadan, “Evet,” diye cevap verdim. “ O on sekiz yaşında, Tanrı aşkına! Onun için çok yaşlısın. Asya’nın yaşıtı olan birine ihtiyacı var. Ve kesinlikle eskiden mahkûm olmayan birine.” “ Beni mi araştırdın?” “Tabii ki seni araştırdım. Kız kardeşimi benden saklayan adamı tanım ak istedim. Hatta bazı dövüş videolarını bile bul dum .” “U m arım eğlendirici olmuşlardır.” Arturo öne doğru eğildi ve bakışlarıyla beni yerime mıhladı. “Sen küçük kız kardeşimi çalmaya çalıştın! İstismar edilmiş, in cinmiş bir kızı. Bize ihtiyacı olduğunu bildiğin halde onu aile sinden ayırdın,” diye bağırdı. “Bir ergenle evcilik oynayarak ne tür bir hastalıklı fantezi yarattığını bilmiyorum ve umurumda değil. Bir daha ona yaklaşmana izin vermeyeceğim! Asla. Kız kardeşim daha iyisini hak ediyor.” “ Biliyorum .” Ayağa kalkıp kalem ve kâğıtların olduğu ön kapıya doğru yöneldim. “Sana numaramı vereceğim. Herhangi bir yardıma ihtiyacın olursa beni ara.” Geri dönüp kâğıdı Arturo’nun önündeki sehpaya bıraktım, sonra dış kapıya doğru ilerledim. “İki saate dönmüş olurum. O zaman gitmiş olur musunuz?” “Veda etmeyecek misin?” Kaşlarını havaya kaldırdı. “ Hayır,” dedim. “ Güzel.” Başım ı salladım ve daireden çıktım.

199

Neva Altaj

Apartmandan iki sokak ötede arabamda otururken telefonum çaldı. Ay Işığı Sonatı etrafımı sardı. Başımı arkaya yaslayıp cad deden geçen arabaları izledim. Telefon sustu ama hemen tekrar çalmaya başladı. Çalmasına izin verdim, ses küçük alanda yan kılanıyordu. Sessize alabilirdim. Her lanet nota göğsüm e inen bir bıçak gibiydi ama yapmadım. Telefon dört kere daha çaldı ve her seferinde çalmasına izin verdim. Mesaj geldi. Telefonu ön panelden alıp ekrana baktım. Sesli mesajdı. Oynat tuşuna bastım. “Pasha?. Neler oluyor? Arturo senin eve geldiğini ve gittiğini söyledi. Bir şey mi oldu?” Arkadan hışırtı sesleri geldi. “Havaa lanına gidiyoruz. Siennayı görmem lazım. O . .

Burnunu çek

ti. “Kız kardeşim kendini öldürmeye çalışmış. Bana olanların kendi hatası olduğunu düşünmüş. Birkaç gün onunla kalaca ğım sonra geri döneceğim. Oraya vardığımda seni ararım.” Sesi titrekti. Ağlıyor muydu? Mesaj sona erdi. Tekrar oynattım. Ve tekrar.

Neredeyse gece yarısı olmuştu. Kanepede uzanıyordum, telefon elimde çalmaya devam ediyordu. O yeşil tuşu kaydırmayı ve ce vaplamayı öyle çok istiyordum ki beni delirtiyordu. Yapmadım. Zihnim Asya’nın ağabeyinin söylediği bir cümleyi tekrarlayıp duruyordu. Bize ihtiyacı olduğunu bildiğin halde onu ailesinden ayırdın. Haklıydı. Güvende olduğunu haber vermek için onunla te masa geçmeliydim. Eğer durumu açıklamış olsaydım Asya’nın 200

Parçalanmış Ruhlar

onunla yüzleşmeye hazır olana kadar beklemesini kabul edebi lirdi. Fakat çok bencildim ve onu benden alır diye ödüm ko puyordu. Hayatımı onsuz hayal edemiyordum. Gitme ihtimali aklımı başım dan alıyordu ve kalacağından emin olmak için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdım. O yüzden ona verdiğim sözü tutarak sessiz kalmıştım, kendini koruyan şerefsizin tekiydim. Onun lanet şeytanı olmuştum. Kimse böyle birini hak etmezdi, hele de Asya. Sevgiyi her zaman, bir insanla ne kadar çok birlikte ol mak istediğimle ölçebileceğime inanmıştım. Birisiyle hayatı mın kalanını geçirmeye karar vermek bana aşkın zirvesiymiş gibi gelmişti. Yanılmıştım. Artık her şeyi daha iyi anlıyordum. Asya’nın, sevdiğim kadının, bensiz daha iyi olacağını bildiğim için gitmesine izin vermek zorunda kalmıştım. Canımı yaksa bile. İçimi parça pinçik etse bile. Belki, eğer Asya’yı biraz daha az seviyor olsaydım onu yanımda tutmanın bir yolunu bulur dum. Ancak onu, ona bunu yapmayacak kadar seviyordum, o yüzden de gitmesine izin verdim. Telefona cevap vermeliydim. En azından hoşça kal demeliy dim. Am a yapamadım. Geri gelmeyeceğini bilerek onun geri döneceğini söylemesini dinleyemezdim. Bana geri döneceğine söz verdirmek gibi aptalca bir şey yapardım. Gözlerim oturma odasının penceresinin yanındaki piyanoya takıldı. Neden o lanet şeyi yanında götürmemişti? Kanepeden kalktım ve lavabonun altında tuttuğum alet çantasını almak için mutfağa gittim. Oturma odasına geri geldiğimde elimde bir çekiç tutuyordum. Müzik aletinden geriye hiçbir şey kalmayıncaya ka dar vurm ak niyetiyle yanına gittim ama bunu yapmak yerine bir saat boyunca tuşlara öylece bakakaldım. Asya bu piyanoyu sevi yordu. Çekiç elimden yere düşüp cilalı zemine gürültüyle çarptı. O na neşe veren bir şeyi yok etmeye elim varmadı. 201

N r v a Altaj

Telefonum çaldı. Alıp lanet şeyi odanın karşısına fırlattım. Böylesi Asya için daha iyiydi. Yanlış bir minnet duygusu ya da onun gibi bir şeyle beni aramak zorunda hissetmeyecekti. İlk birkaç gün eve alışması zor olabilirdi ama artık bir ailesi vardı. Arkadaşları da. Yakında beni unutup hayatına devam edecekti. Belki ben de aynısını yapardım. Telefon tekrar çaldı. O gece iki kez daha çaldı. Sonraki beş gün boyunca her gün en az on kez çalmaya de vam etti. Altıncı gün sadece bir kez çaldı sonra aramalar kesildi.

202

(P)ÖLÜM

^

P

a

v

e

l f

^

Üç h afta sonra

A

rabam ı Asya’nın evinden bir sokak öteye park edip caddede yürüdüm. U çakla gelmek çok daha kolay olurdu. Onun yeri

ne yolda fikrimi değiştireceğimi ve geri döneceğimi umarak on üç saat araba sürdüm . Üç kez durdum ve neredeyse kendimi tam olarak bunu yapmaya ikna ediyordum ama yola geri dön d ü ğü m de doğuya doğru ilerlemeye devam ettim. Onu tekrar görm e ihtiyacı bir saplantıydı, günlerdir düşündüğüm tek şey di. Sadece çabucak bir bakış atıp gidecektim. Yanağıma ıslak bir şey kondu, kafamı kaldırıp gece göğüne baktım. Kar yağıyordu. Yüzüme düşen beyaz tanelere bakarken göğsüm sıkıştı. Mishka m karı sevmezdi. Üstesinden gelemediğimiz tek şey buydu. G eri dönm esini umut etmeyeceğime dair kendime söz vermiş tim. A çm adığım onca telefondan ve cevapsız bıraktığım mesajlar dan sonra dönmeyeceğini biliyordum. Yine de umuyordum işte. 203

Neva Altaj

Geçen hafta kendimi her zamankinden daha sefil hissederek dolabın arkasından dövme takımımın olduğu kutuyu almıştım. O şeyi neden sakladığıma dair hiçbir fikrim yoktu. D övm e yap mayı on yıldan fazla bir süre önce bırakmıştım. Ancak o gece boş dairemde yemek masama oturmuş, yeni dövme üzerinde çalışmaya koyulmuştum. Göğsümde ya da kollarım da boş bir nokta olmadığından, elimin üzerine yapmıştım. Ertesi gün Kostya beni gördüğünde, dövmenin geçici olup olmadığını sormuştu çünkü daha önce vücudumun görünen hiçbir yerine dövme yapmamıştım. Görüşü hakkında ne düşündüğüm ü yeni mürekkeplenmiş eklemlerimle göstermiştim. Sokağın ucundaki evin sadece üst kısmını görebiliyordum. Çoğu kısmı yüksek kapılı çitin ve çalıların arkasında saklıydı ama Dimitri’nin bulabildiği tarife uyuyordu. Asya’nın evi. Hâlâ evi gözetleyip pencerelerden birinde ışık tespit etme ye çalışıyordum ki gösterişli bir araba köşeden dönüp kapının önüne park etti. Yakında bir sokak lambası vardı, o yüzden bir ağacın gölgesine doğru çekildim. Sürücü tarafından çıkan adam gençti, muhtemelen yirmili yaşların başındaydı. Gülüm süyor du, belli ki keyfi yerindeydi. Yolcu kapısını açtı ve bir kadın onun elini tutup dışarı çıktı. Kadının üzerinde beyaz bir palto vardı, düğmeleri açıktı, altındaki kan kırmızısı elbisesi görünü yordu. Kar artık daha çok yağıyordu ve kar taneleri elbisenin tüylü eteğine takılıyordu. Adam kızı belinden tutup kendi vü cuduna yapıştırdı. Kadın kahkaha attı. O kahkahayı biliyordum. Arkama dönüp gitm ek istedim ama başını kaldırıp adamı öpen kadından gözlerimi ayırama dım. Bu arkadaşça bir öpücük değildi, tutkuluydu. A dam ın eli kızın sırtından yukarı çıktı. Bahçe kapısı yana doğru kaydı ve kadın adam ın kollarından ayrıldı. Kapıdan girip gözden kaybolmadan önce yüzünü bir 204

Parçalanm ış R u h lar

anlığına gördüm . Saçlarını kestirmişti. Artık omuz hizasındaydı am a hiç şüphe yoktu. Bu benim Asya’mdı. G öğsüm ün içinde bir şey kırıldı. Kırılanın kalbim olduğuna em indim . Bahçe kapısı kapandı, araba gitti ama ben gölgelerde durup çitin ötesindeki eve bakmaya devam ettim. O iyiydi. Gördüğüm adamın sadece bir randevu mu yoksa erkek arkadaşı mı olduğundan emin değildim ama gerçekten önemli değildi. O hayatına devam ediyordu. Etmesini bekliyor dum am a bunu görmek canımı acayip yakmıştı. Mutlu olmayı hak ediyordu gerçi. Mutlu olmasına memnundum. A rkam a dönüp arabama doğru yürüdüm, ayakkabılarımın altında kar çıtırdıyordu. O gittiğinden beri kendi yatağımda uyuyam ıyordum, o yüzden ilk birkaç geceyi kanepede geçirip sonra da boş yatak odalarından birine geçmiştim. Fakat artık bunu yapamazdım. O yerde durup eski hayatımı yaşıyorm uşum gibi davranamazdım. A rabam a binince Rom anı aradım. H attın diğer ucundan, “Pavel?” diyen sesi geldi. Sokağın yukarısındaki eve son bir kez baktım. “ İstifa ediyorum,” dedim ve telefonu kapattım.

Asya

Telefonum u bıraktım ve kız kardeşimin topuklu ayakkabılarını çıkarıp gardıroba doğru gidişini izledim. “ O şey korkunç,” dedim. “ N e?” Sienna dönüp kalçasını salladı. “Bu en yeni koleksi yon dan .” 205

N e v a Altaj

iki insanın dışarıdan tamamen aynı görünmesine rağmen çok farklı kişiliklere ve zevklere sahip olması beni hep hayrete düşürüyordu. “Lanet olası tüyleri var, Sienna. Hem bunu nasıl yıkıyorsun ki?” “Kuru temizlemeyle,” dedi ve kırmızı felaketin fermuarını açtı. “Evden ne zaman çıkmayı planlıyorsun? Catskills’de doğa yürüyüşüne çıkabiliriz.” “Yürüyüş mü?” Kaşlarımı kaldırdım. Kız kardeşimin çıktığı en yüksek yer, her zaman kullandığı saç kurutma makinesi bozu lunca eski makineyi raftan almak için tabureye çıktığı zamandı. “Ne? Eğlenceli olabilir.” Başımı iki yana sallayıp tekrar telefonuma baktım. “Havam da değilim.” Sienna elbisesiyle uğraşmayı bıraktı ve yatakta yanıma at ladı. “O adamı unutmaksın Asya. Seninle hiçbir şey yapmak istemiyor. Bunu şimdiye kadar anlamış olmalıydın.” “Bunu bilemezsin.” “Onu elliden fazla kez aramışsın! Arama geçmişini kontrol ettim,” dedi ve telefonumu kaptı. “Lütfen bana onu yine aradığını söyleme.” “Geri ver şunu!” Ona atılıp telefonumu almaya çalıştım. “Sienna!I” “Aramışsın! Sana inanamıyorum.” “Onu aramadım.” Telefonumu ondan aldım. “Bazı fotoğraf lara bakıyordum.” “Hangi fotoğraflar?” Omzumu silktim. “Bana onun fotoğrafı olduğunu hiç söylememiştin!” Sienna gözlerini bana dikti. “Bir bakayım! Lütfen? Lütfen? Lütfen?” Telefonumun kilidini açıp isteksizce ona uzattım. O da bir ciyaklamayla kaptı ve klasörleri karıştırmaya başladı. “Ah, sabırsızlanıyorum… lanet olsun, Asya! Bu o m u?” 206

P arçalanm ış R u h la r

Ekrana baktım, bir sabah Pasha uyurken gizlice çektiğim fotoğ rafa göz attım. Kolunu yüzüne atmış sırtüstü yatıyordu. Yorgan beli nin etrafında toplanmıştı, dövmeli geniş göğsü tamamen ortadaydı. “Evet.” Başımı salladım. Sienna bir sonraki resme geçti. Bu biraz bulanıktı, bana telefonu verdiği gün çekilmişti. Kamerayı deniyordum ama elimi çok hızlı ha reket ettirmiştim. Fotoğrafta Pasha nın göğsüne yaslanmıştım ve ka meraya bakıyordum. O da kolunu belime dolamış, bana bakıyordu. “ H âlâ ne olduğunu anlamıyorum,” dedim ekrana bakarak. “ Beni neden bıraktı? Bir şey mi yaptım? Artık benim sorunla rımla uğraşam ayacağına mı karar verdi?” “Asya, dur.” Sienna elimi tuttu. “Sen yanlış hiçbir şey yap madın. Beni duyuyor musun? Seni hak etmiyor, hele ki bu dav ranışından sonra.” “ O n u çok özlüyorum,” diye fısıldadım ve tekrar telefona baktım . D aha fazla fotoğrafını çekmiş olmayı diledim. “H er şey kolaylaşacak. Bir adamla tanışacaksın, âşık olacaksın ve o Rus’la ilgili her şeyi unutacaksın.” Kolunu bana doladı ve beni çekip kucakladı. “Hazır olduğunda, birlikte dışarı çıkacağız ve senin için en yakışıklı, en tadı adamı bulacağız. Tamam mı?” Üzerim e ağır bir his çöktü, gözlerimi kapattım. Ben tatlı, ya kışıklı bir adam istemiyordum. Ben Pasha yi istiyordum. Başka bir erkeğin bana dokunmasının düşüncesi bile beni hasta edi yordu. Asit boğazım a kadar yükseldi, bu yüzden yüzümü yelle dim , m ide bulantım ın geçmesini umuyordum. Geçmedi. Daha da kötüleşti. Yataktan aşağı atlayıp banyoya koştum, tuvalete zam anında ulaşmayı zar zor başardım. Sienna peşimden koştu ve ben midem dekileri boşaltırken saçımı yüzümden çekti. Bitir diğim de tuvaletin yanında yere çöküp gözlerimi tavana diktim. “ K usm adan başka erkekleri düşünemiyorum bile, Sienna,” diye fısıldadım . 207

P)ÖLÜM

Asya

B ir ay sonra

D

OLABIMI BU HAFTA Ü ÇÜNCÜ KEZ D Ü Z E N L E D İĞ İM S l-

rada telefonum çaldı. Bir şeyleri katlamanın aklımı düşüncelerden uzak tutmama yardım ettiğini fark

etmiştim. Komiktir ki artık kıyafetlerimi renklerine göre ayır

maya başlamıştım. Cep telefonuma uzandım ve tanımadığım bir num aranın aradığını gördüm. Bu numara sadece birkaç kişide var çünkü hâlâ Pasha nın bana verdiği telefonu kullanıyordum. İçim de de rinlerde bir yerde, hâlâ arayacağını umuyordum am a neredeyse iki ay olmuştu. “Efendim?” “Asya?” diye sordu belli belirsiz tanıdık bir erkek sesi. “ L ü t fen şu bok parçasını telefona verir misin? Haftalardır telefonla rımı görmezden geliyor ve UraTda elimde bir karmaşa var.” 208

Parçalanmış R uhlar

Kaşlarımı havaya kalktı. “Kostya?” “Tabii ki benim, tatlım. Başka kimin böyle seksi bir sesi var? Ah siktir, sakın tatlım dediğimi ona söyleme.” “ Kime söylemeyeyim?” “Pashaya tabii ki. Lütfen onu telefona verir misin? Num a ranı bulmak için onun e-posta adresinin şifresini kırmam iki günümü aldı. Burada işler felakete doğru gidiyor.” Kostya neden Pasha nın benimle olduğunu düşünüyordu ki? Boğazımda aniden oluşan yumruyu yuttum ve gözlerimi yum dum. “O burada değil.” “ Lütfen ona beni aramasını söyle— ” “O burada değil, Kostya. Şikago’dan ayrıldığımdan beri onu görmedim,” dedim boğuk sesle. “Ne? Seninle değil mi? Son zamanlarda seni aradı mı?” “ Hayır. O nu aradım ama hiç cevap vermedi,” dedim. “Neler oluyor?” Bir an için sessizlikten başka bir şey yoktu, sonra Kostya ce vap verdi. “Pasha bir ay önce işi bıraktı.” “ Bıraktı mı? Bratva’yı öylece bırakamazsın. Petrov onu bulur ve öldürür!” “ Roman onu öldürmeyecek ama Pasha!nın umurunda ol duğunu sanmıyorum.” Hattın diğer ucundan Rusça bir küfür geldi, ardından bir şeyin kırılma sesi takip etti. “Nerede olduğu nu kimse bilmiyor. İlk hafta telefonlarımı açtı ama sonrası hiç. Dairesinde yoktu, o yüzden seninle olduğunu umdum.” M id em d e dehşet birikti. “ Daha önce de ortadan kaybol du m u ?” “ Pavel mi?” diye güldü ama zoraki bir gülüştü. “Bratvaya katıldığından beri tek bir gün bile izin kullanmadı. Yani, sen den önce.” 209

N e v a Altaj

“Nerede o zaman?” Soruyu sakince sormak niyetindeydim ama sesim bağırıyormuşum gibi çıktı çünkü norm alden daha yüksek ve titrekti. “Hiçbir fikrim yok Asya.” Sakinleşmeye çalışarak odada volta attım am a göğsüm sıkıştı ve kalbim hızla çarptı, içimde gerçekten korkunç bir şey ola cağına dair kötü bir his vardı. “Ondan haber alır almaz beni aramanı istiyorum. Lütfen.” “Elbette, tadım. Birkaç yeri arayıp onu gören ya da ondan ha ber alan birileri var mı diye bakacağım, sonra sana haber veririm.” Telefonu kapattıktan sonra bahçeye bakan pencereye doğru yürüyüp boşluğa gözlerimi diktim. Onu bir daha aramayaca ğım diye kendime söz vermiştim. Eğer konuşm ak isterse beni arayabilirdi. Telefonuma baktım ve hızlı arama tuşuna bastım . Çaldı. Ve çaldı. Gözlerimi kapatıp alnımı cama dayadım, sesli mesaja düşmeden bağlantı kesilene kadar çalma sesini dinledim . Tek rar aradım. Ve tekrar. Dördüncü denememden sonra bir mesaj geldi. Yazmış olabileceği şeyden korkuyordum, o yüzden en az on dakika boyunca adına baktıktan sonra cesaretimi topladım ve mesajı açtım. 23.15 Pasha: Aramayı bırak, mishka. Lütfen. “Siktir git!” diye bağırdım ekrana ve telefonu yatağa fırlat tım. Sonra da ağladım.

Pavel

—— —

Tezahürat ve bağırış sesleri etrafımı sardı. Tıpkı ter ve h afif k ü f kokusunun da sardığı gibi. Kahkahalar yükseldi sonra daha faz 210

Parçalanm ış R u h lar

la bağırış geldi. Sırtımı beton duvara yaslayıp elimdeki telefona ve az önce yolladığım mesaja baktım. Aramıştı. Ekrandaki ismine bakmak, o aramalara cevap ver memek, bu zamana kadar yaptığım en zor şeydi. Eğer aramaya devam etseydi muhtemelen pes ederdim. Arama kayıtlarını kontrol ettim. Son birkaç haftadan yüzler ce cevapsız arama vardı. En az ellisi Kostya’dandı ancak Roman ve M ikhail’den de düzinelerce arama vardı. Adamların kalanları da aramıştı. Sergei bile. Hiçbirine cevap vermedim. Konuşmak istemiyordum. Zaten söylenecek ne vardı ki? Başparm ağım ı listenin en üstündeki Asya’nın ismine bastır dım, yana kaydırıp veriyi sildim. Sonra mesaj kısmına girdim ve onu da sildim. Adını görmek çok fazla acı veriyordu. Numarası nı silmeliydim ama bir işe yaramazdı. Onun için telefonu satın aldığım anda numarayı ezberlemiştim. O danın diğer tarafındaki metal kapı açılırken gıcırdadı ve içeri bir adam girdi. Siyah takım elbisesi ve kravatıyla, bir iş insanı gibi görünüyordu. Her gece bu dövüşleri izlemeye gelen insanlar ve el değiştiren paranın miktarı göz önünde bulundu rulursa, şık olmaları gerekiyordu. “Sıra sende,” dedi zil çalmadan bir süre önce, peşinden he yecanlı bağırışlar geldi. “Bu defa rakibini ilk turda etkisiz hale getirmemeye çalış. Kalabalık biraz mücadele etmenizi izlemek ten hoşlanır.” Ellerimi sarmayı bitirip ayağa kalktım ve dövüş kafesinin ol duğu yönden daha fazla tezahürat sesleri yükselirken o tarafa doğru ilerledim.

211

(P)ÛLÜM <L & U -

Asya

Y

ASTIĞIM IN YANINDAKİ T ELEFO N T İT R E D İ. YATAKTAN

fır

ladım ve açmak için tuşa basıp telefonu kulağım a da yadım.

“Onu buldun mu?” diye fısıldadım.

“Evet,” dedi Kostya diğer uçtan. Gözlerimi kapatıp nefes aldım. Dört lanet gün geçm işti. U r

•

•V*

he, o ıyı mır

“İyi. Bir bakıma.” Gözlerimi açtım. “Ne demek ‘bir bakıma’?” Kostya iç geçirdi. “Yine dövüşüyor.” “Ne?” “Evet. Onunla konuşmayı denedim. Pek iyi gitm edi. R o man da onu aradı. Son maçına bile gitti. Pasha geri dönm ek istemiyor.” “Am a…neden? Bana on yıl önce dövüşmeyi bıraktığını söy lemişti!” 212

Parçalanm ış R u h lar

“Pasha çok kapalı bir adam, tatlım. O kafasının içinde neler olduğunu kim bilir?” Elimi saçlarıma gömüp sıktım. “Bunlar tehlikeli maçlar mı?” Cevap vermedi. “Öyleler mi, Kostya?” Telefona bağırdım. “Bunlar yeraltı dövüşleri Asya. Ne bekliyorsun ki?” “Bilmiyorum! Ben hiç boks maçına gitmedim!” “ Bu bir boks maçı değil tatlım. Boksun kuralları vardır. Bu dövüşlerin kuralları yok,” dedi sert bir tonda, telefonum gelen mesajla çaldı. “ Sana kulübün internet sitesinin linkini ve erişim şifresini gönderdim ‘Pavel Morozov dövüşleri’ diye arama yap ve kendin gör. Ama son maçı atla.” “Neden?” diye sordum zorlanarak. Derin bir nefes aldı. “Ondan hoşlandığını biliyorum, tatlım. Lütfen, en son videoyu izleme.” Kostya telefonu kapattığında mesajı açıp bağlantıya tıkla dım. îlk bakışta, egzersiz ekipmanları ve esneyen ya da ağırlık kaldıran insanların görüntülerinin olduğu sıradan bir spor sa lonu sitesi gibi görünüyordu. Sağ üst köşede giriş düğmesi bul dum. Üstüne tıkladım ve Kostya’nın linkle birlikte gönderdiği on haneli şifreyi girdim. Yeni bir pencere açıldı ve hemen listeyi fark ettim. îlk sütun isimleri gösteriyordu, Pasha nın adını üst ten ikinci sırada buldum, hemen başka bir adamın adının altın daydı. İsimlerin yanında sıralamalar ve galibiyet sayıları vardı. Pasha şu anda ikinci sırada yer alıyordu. Sıralamanın altında bu ayın programı vardı. En alta indim ve bu ay sadece bir maç kaldığını, yarın gece oynanacağını söyleyen bir not vardı. Pasha ve ilk sıradaki adamın arasındaydı. Galibiyet sayılarını görmek için yukarı çıktım. Pasha nın adının yanında on iki yazıyordu. Rakibinin galibiyetlerine baktım ve kanım dondu. Elli dörttü. 213

Neva Altaj

“Hay sikeyim.” Yere çöküp sırtımı duvara dayadım , sonra arama kısmına “Pavel Morozov” yazdım. Videolar çıktı. En es kisi bir ay öncesinindi. Oynat tuşuna bastım. Ne beklediğimden emin değildim. Muhtemelen bir dövüş ringi ve etrafında duran birilerini falan. En azından boks maç larının o şekilde olduğunu hayal ediyordum. G ördüğüm şeyse hiç öyle bir şeye benzemiyordu. Video yukarıdan çekimle başla dı, terk edilmiş bir fabrikanın ya da deponun içini gösteriyordu. Ortada, yükseltilmiş bir platformun üzerine yerleştirilmiş sekiz gen bir kafes vardı. Kafesin etrafında erkekler ve birkaç kadın rahat sandalyelerde oturuyorlardı. Hepsi sanki bir dövüş maçı izlemeye değil de iş toplantısına gelmiş gibi kusursuz giyinmiş ti. Hatta bazılarının yanlarında duran korumaları bile vardı. Kafesin karşısındaki metal kapı açıldı ve iki adam girdi. Ka mera dövüşçülere yaklaştı ve neredeyse onu tanıyamayacaktım. Pasha saçlarını kazıtmıştı, hepsini. Ama nasıl oluyorsa ondaki en büyük değişiklik bu değildi. Duruşu, yürüyüş şekli ve yü zündeki acımasız ifade onu sanki başkasıymış gibi gösteriyordu. Kafese girdi ve bir tarafa geçti, rakibi de karşı uca yöneldi. Ha kem başlama işaretini verdi. Pasha ve rakibi birbirlerinin etrafında döndü.

Rakibi

Pasha nın yan tarafına yumruk salladı ama Pasha eğildi ve ada mın kafasını tutarak suratına dizini geçirdi. Adamın burnundan kan fışkırdı, gözlerimi ekrandan kaçırdım. Yeniden bakacak ka dar cesaretimi topladığımda, Pasha rakibinin üstünde duruyor, adamın suratını yere bastırıyordu. Daha önce hiç boks maçı izlememiştim ama en az yarım saat sürdüklerine dair bir izle nimim oluşmuştu. Bu iki dakikadan kısa sürede bitti. Hakem, Pasha nın galibiyetini işaret etti ve video sona erdi. Kendimi hazırlayıp sonraki videoya geçtim. 214

Parçalanmış R uhlar

İlk on videoyu izlemem neredeyse bir saatimi aldı. Devam etmeden önce birkaç kez durup kendimi toparlamam gerekmiş ti. Ç ok fazla şiddet. Kan. Kırılan kemikler. Her video, bir ön cekinden daha şiddetliydi. Pasha mm bu kadar gaddar oluşunu izlemek beni öldürüyordu. Kana susamıştı. Bu kişinin üç ayımı geçirdiğim adamla aynı kişi olduğuna inanamıyordum. Ona ne olmuştu? Niye bunu yapıyordu? Geriye iki video kalmıştı ama kendimi onları izlemeye zorlayamadım. Çok fazla canımı yakıBazen keşke Arturo beni bulmasaydı diyordum. Bunun onu ve kız kardeşimi mahvedeceğini biliyordum. O gece barda kal maya karar verenin ben olduğumu en az yüz kere açıklamama rağmen Sienna hâlâ kendini suçluyordu. Yine de bazen uyuyamadığım da, ki son zamanlarda bu sıklıkla oluyordu, eğer ağa beyim gelmemiş olsaydı ve Şikago’da kalmış olsaydım hayatı mın nasıl olacağını hayal ediyordum. Pasha nın niçin beni uzaklaştırdığını hâlâ anlamıyordum. Davranışı için bir sebep düşünmeye çalışsam da yapamıyordum. Saat neredeyse sabahın yedisiydi ama uyuyamıyordum. İzle diğim şeylerden sonra mümkün değildi. Arturo ve Sienna nın uyanmasını bekleyecektim, sonra da tekrar piyano çalmayı de neyecektim. Eve döndüğümden beri bir melodiyi tamamlaya m am ıştım . Günde en az iki kez alt kata iniyor ve büyük, siyah piyanonun önünde oturup tuşlara bakıyordum. Çoğu zaman m üzik gelmiyordu geldiğimde olduğu gibi sessizce gidiyordum. D iğer zamanlardaysa gerçekten çalmayı denediğimde her nota yanlış çıkıyordu. Sandalyeden hırkamı aldım ve kahvaltı etmek için odamdan çıkıp alt kata indim. Arturo’nun odasının önünden geçerken 215

N e v a Altaj

adımın söylendiğini duydum, o yüzden durdum. Telefonda bi risiyle konuşuyordu. Eğilip kulağımı kapıya dayadım. “O eskisi gibi değil, Nino,” dedi ağabeyim. “N e yapacağımı bilmiyorum. Odasından neredeyse hiç çıkmıyor.” Birkaç saniyelik sessizlik olduğunda muhtemelen N ino’nun söylediklerini dinledi. “Hayır!” Arturo bağırdı. “O orospu çotuğunu aramıyorum. O nun hakkında ne düşündüğümü ve Asya’yı bizden uzak tut maya yeltenmesiyle ilgili hissettiklerimi ona söyledim. Karde şimi saklayıp bizimle temasa geçmesine izin vermemek mi? Ne tür bir hasta piç bunu yapar?” Ne?! Kapı kolunu tuttum ve kapıyı açtım, kalbim kaburga larımı hızlı bir şekilde dövüyordu. Ağabeyim yatağın yanında, telefonu kulağına dayamış duruyordu. 11P ash aya tam olarak ne söyledin, Arturo?” diye bağırdım. “Seni sonra ararım,” diye mırıldandı ve telefonu yatağın üze rine fırlattı. “N e?” Bağırdım. “Gerçeği,” dedi. “Ona gerçeği söyledim. Kendi bencil ih tiyaçlarına hizmet etmek için seni gizlediğini. Genç, yaralı bir kızı kullandığını ve onu ailesine, hayatına geri döndürm ek yeri ne kendisiyle kalmasını sağladığını. Onun hasta bir piç olduğu nu. O na bunları söyledim.” Ağabeyime baktım, duyduklarım karşısında afalladım, sonra tam önüne gelene kadar iki adım attım. “O benim hayatımı kurtardı, Arturo.” “Norm al bir insan ihtiyacı olan bir kadına yardım ederdi. Am a onu saklamaya çalışmazdı.” Gözlerimi kapattım. Arturo beni almaya geldiğinde, ona sadece Robert’ın yaptığını anlatmıştım.

Bütün zamanımı

P ash ay la geçirdiğimi zannediyordu. İşin bu noktaya gelmeye216

Parçalanmış Ruhlar

ceğini, o ilk iki ayda olanları ve o insanların bana yaptıklarını anlatmam gerekmeyeceğini umuyordum. Bana ne yaptırdıkla rını. Anlatmalıydım ama onu incitmek istememiştim. “Otur, Arturo,” dedim ve oturduğunda konuşmaya başla dım. Bu sefer ona her şeyi anlattım. Bitirdiğimde, bana kızarmış gözlerle bakıyordu. Kendini yatağın kenarında zor tutarken elleriyle saçlarını avuçluyordu. Ağabeyimi ağlarken gördüğümü hiç sanmıyordum, hatta aile miz öldürüldüğünde bile. “Neden bana söylemedin?” dedi boğuk sesle, sonra beni tut tu ve kendine doğru çekip kucakladı. “Neden, Asya? Neden?” diye fısıldadı. “Pasha beni bulduğunda çok kötü bir durumdaydım,” de dim boynuna doğru, “içimde bir şey kırılmıştı, Arturo ve çıkışı olmayan bir kara deliğe hapsolmuş gibiydim. Beni kurtardı. Sa dece hayatımı değil ruhumu da kurtardı. Bütün kırık parçaları mı toplam am a ve onları tekrar yapıştırmama yardım etti.” “ Biz olmalıydık,” dedi saçlarıma doğru. “Atlatmana yardım edenler Sienna ve ben olmalıydık.” “ Kendim i size söylemeye zorlayamadım. Seni ya da Siennayı görm ek istemedim. Size anlatmaktansa ölmeyi tercih ederdim.” “N eden?” “ Ç ünkü hazır değildim. Çünkü sizi seviyorum ve bunun size ne yapacağını düşünmeye bile dayanamadım.” Başımı kaldırdım ve ağabeyimin yüzünü avuçlarımın arasına aldım. “Pasha yii seni aramaması için yalvardım. Ben hazır olana kadar aram ayacağına söz vermesini istedim. Beni sizden uzak tutan o değildi. Ben yaptım. Bu benim kararımdı.” “ Seni güvende tutmalıydım,” diye ısrar etti Arturo. “Kendi m i asla affetmeyeceğim.” 217

Neva Altaj

“Lütfen bunu yapma. Bu senin suçun değil.” “Hepsini öldüreceğim Asya. Herhangi bir şekilde dahil olan herkesi öldüreceğim.” “Pasha ve Bratva onların icabına çoktan baktı,” dedim , sonra kulağına fısıldamak için çenemi yukarı kaldırdım “ve beni kaçı ran adamı ben öldürdüm.” Arturo’nun vücudu hareketsizleşti. “Şahsen sen m i?” “Evet. Pasha nın onunla işi bittikten sonra silahı piçin gözle rinin arasına dayadım ve tetiği çektim.” Gülümsedim . “Şimdiye kadarki en iyi histi.” “Güzel.” Ensemi sıktı. “Pashaya. başka ne dediğini bilmem gerekiyor. Beni görmez den geliyor, oradan ayrıldığımdan beri telefonlarıma bakmıyor.” Arturo dişlerini sıkıp gözlerini kaçırdı. “O na senin daha iyi sini hak ettiğini söyledim ve o da bunu kabul etti.” Derin bir nefes aldım ve burun kemiğimde bir baskı oluşur ken gözlerimi kapattım. “Buna hiç hakkın yoktu,” dedim . “ Hiç hakkın yoktu, Arturo. Bu benim hayatım.” “On sekiz yaşındasın Asya. O senden on beş yaş büyük!” “Evet. Ve ben çoğu insanın hiç tecrübe etmediği zor zaman lardan geçtim,” dedim dişlerimin arasından. “Sanırım kendi adıma karar verme hakkını kazandım.” Evet, bazen hâlâ giyeceklerimi ya da yiyeceklerimi seçme ko nusunda sorun yaşıyordum ama Pasha söz konusu olduğunda hiçbir şüphem yoktu. “Peki, şimdi ne olacak?” diye sordu. “O na geri mi döneceksın? “Sen her zaman benim ağabeyim olacaksın, Arturo. Seni ko şulsuzca sevdiğimi biliyorsun.” Gözlerinin içine baktım . “Fakat ben Pashaya aşığım. Ve onunla olmak istiyorum.” 218

P arçalan m ış R u h la r

“O n a âşık olduğuna emin misin? Belki gelip geçici bir he vestir? Belki—” Elim i kaldırıp onu susturmak için parmağımı dudaklarına koydum . “Pasha beni bulduğunda harabeydim, Arturo. Hem ruhum hem de z ih n im .. .parçalanmıştı. Pasha beni tekrar bir araya ge tirdi. K albim onu istiyor çünkü o bütün kırık parçalarımı bir arada tutan yapışkan. Lütfen, anlamaya çalış.” Arturo dişlerini sıkarak bana baktı. “Ayda en az bir defa evine uğrayacağım . Habersizce. Eğer senin mutlu olmadığına inanm ak için en ufak bir sebebim bile olursa o Rus’u öldürece ğim ve seni eve geri getireceğim.” “ G erek kalmayacak.” Gülümsedim. “Onu seviyorum. Ben iyi olacağım , Arturo.” A ğabeyim gözlerini kapattı ve isteksizce başını salladı.

219

(P)ÛLÜM

a g a j t e s l İm î n d e n b a v u l u m u a l d i m v e a İ l e l e r İ n

B

,

ar

kadaşların yolcuları beklediği varış alanına doğru yönel

dim. Kostyayı bulmam beş saniyeden kısa sürdü. Arka

taraftaki sütuna yaslanmış duruyordu, birkaç kadın etrafında durmuş ağızları açık halde ona bakıyorlardı. Kostya geldiğimi gördüğünde bana doğru yürüdü ve çantamı elimden aldı. “Doğrudan dövüşe mi gidiyoruz?” diye sordum, etraftaki in sanlar yerine onun yüzüne odaklandım. Havaalanında fark ettiğim şey, erkeklerin çoğunun gündelik kıyafetler giydiğiydi ama birkaçında takım elbise vardı. Artık takım elbiseli adamları gördüğümde kafayı yemiyordum ama yine de onların etrafında rahat hissetmiyordum. Tanrıya şükür ki Kostya kapüşonlu ve kot pantolon giyiyordu. “Evet.” Başını salladı ve çıkışa doğru yöneldiğinde onu takip ettim. “Ama yer konusunda hâlâ bilgi gelmesini bekliyorum.” “Nerede yapıldığını bilmiyor musun?” 220

P arçalanm ış R u h la r

“ Polis baskınlarından kaçınmak için sık sık yer değiştiriyor lar. Ve bu, sezonun son dövüşü olduğu için kesin yer maç baş lamadan iki saat önce gönderilecek. Tek bildiğim şehrin güne yinde bir yerde olacağı.” “Neden? Bu dövüşte özel bir şey mi var?” Kostya dudaklarını ince bir çizgi haline getirecek kadar bas tırdı ve başını sallayarak otoparka yöneldi. “Şuraya park ettim,” dedi göz temasını kaçırarak. “Acele etmeliyiz.” “Kostya? Benden bir şey mi saklıyorsun?” “Tabii ki hayır, tatlım.” Siyah bir sedana yaklaştı ve benim için yolcu kapısını açtı. İçeri girmesini ve arabayı çalıştırmasını bekledim, sonra ona bakmak için döndüm . “Bu akşamki dövüşü bu kadar özel ya pan ne?” “İnternet sitesindeki son maçı izlemedin mi?” “İzlemememi söylemiştin,” dedim. “İlk on maçı izledim ama devam edemeyecek kadar kötü hissettim. Sonuncusunun en şiddet dolusu olduğunu düşündüm.” “Öyleydi.” Başıyla onayladı. “Ama atlamanı söyleme sebe bim o değildi.” “N edendi o zaman?” Kostya birkaç saniye sessiz kaldı, sonra derin bir nefes aldı ve başını iki yana salladı. “ Bence oraya varmadan önce izlemelisin, Asya. Böylece hazırlıklı olabilirsin.” “N e için hazırlıklı?” C evap vermeyince sırt çantamdan telefonumu çıkardım ve dövüş kulübünün internet sitesini açtım. Özel alana giriş yap tıktan sonra, Pasha nın adını yazıp sayfanın en altına kaydırdım. Daha önce atladığım videoyu seçip oynat tuşuna bastım. Diğer tüm kayıtlar gibi tepeden bir görüntüyle başladı, ardından dö vüşçülere yaklaştı. Pasha nın yüzü ekranı doldurduğunda göğ 221

N eva Altaj

sümde bir sızı oldu. Sol gözü biraz şişmişti ve çenesinde büyük bir morluk vardı. Kamera tekrar geri çekildiğinde avucundan sağ ön kolunun ortasına kadar bir atel olduğunu fark ettim. Çığlığımı bastırmak için elimi ağzıma koydum. “Eğer yara lıysa dövüşmesine nasıl izin verildi?” “Yeraltı dövüşlerinde kural yoktur,” dedi Kostya. “Ayakta durabildiği sürece dövüşebilir.” “Ne oldu?” dedim boğuk sesle. “Bundan önceki dövüşte bileğini burktu.” “Pasha sağ elini kullanıyor. Burkulmuş bir bilekle nasıl dö vüşebilir?” “Doğaçlama yapıyor.” Pasha nın ve rakibinin karşı köşelerdeki yerlerini almaları nı izledim. Cüsseleri aşağı yukarı aynıydı ancak diğer adamın önemli bir yarası yok gibi görünüyordu. Zil çalınca Pasha ve diğer dövüşçü kafesin ortasına yaklaştı. Birkaç dakika boyunca kenarlarda kalıp birbirlerinin etrafında dönerek ölçüp biçtiler. Sonra Pasha aniden sol elini rakibinin yanına salladı. Adam vuruştan kaçtı ve yumruğuyla Pashay^, atılarak kafasına hedef aldı. Pasha eğildi ve bacağını yerden kaldırdı, ayağını adamın bileğinin arkasına geçirdi. Rakibi yere yıkılınca dirseğiyle karnı na bir darbe indirdi. Adam kıvrıldığı anda Pasha sol yumruğu nu adamın kafasına vurdu, sonra da onu tekmeledi. Ve tekrar. Her yere kan sıçradı, kırmızı lekelerle kaplı birkaç diş de vardı. Seyircilerden bağırışlar ve tezahüratlar yükseldi. Pasha ayağa kalktı, adamı ayak bileğinden tutup kafesin diğer tarafına çarp tı. Dövüşçü yan yattı ve öylece kaldı. Kalabalık çılgına döndü. Kamera Pashay a odaklandı ama kafesin ötesindeki şık takım elbiseli adamların zıpladığını ve alkışladığını hâlâ görebiliyor dum. Görüntü dövüşçülerden, kafesin üstüne monte edilmiş büyük ekrana kaydı. Bu sonraki maç için bir duyuruydu. Şu 222

anda gittiğim iz maçın. “Büyük Final” kelimelerinin altında kırmızı bir kafatası grafiği ve kırmızıyla yazılmış “Ölüm Maçı” kelimeleri vardı. Video sona erdi. Telefonu kucağıma indirdim ve ön camdan ilerideki yola baktım. “ İyi m isin, tatlım?” diye sordu Kostya. “ Hayır,” dedim başımı çevirip ona bakarak. “‘Ölüm maçı’ ne dem ek?” Bakışlarını önümüzde koyu renkli bir kurdele gibi uzanan şeride odaklayıp direksiyonu sıktı. “Dövüş sadece dövüşçüler den biri öldüğünde sona erer demek oluyor.”

Takım elbiseli adamlarla ilgili sorunumu aştığımı sanıyordum. Yanılmıştım. M açın gerçekleşeceği terk edilmiş fabrikaya adım attığımız anda olduğum yerde durdum ve ellerimi kendime doladım. Zincirlerle yapılmış kafes merkezde duruyordu ve alanın onda birinden fazla yer kaplıyordu. Diğer her yerde mekânı hıncahınç dolduran ve gruplar halinde ayakta durup sohbet eden insanlar vardı. Bu defa hiç sandalye yoktu. İçeride en az yüz kişi olma lıydı, çoğu erkekti. Bazıları Kostya ve benim gibi kot pantolon giyiyordu am a birçoğu şık kıyafetler içindeydi. Omurgamdan yukarı bir ürperti çıktı, arkama dönüp kaçma dürtüm çok güçliıydü. Ayaklarımı yerinde tutmak için tüm irademi toplamam gerekiyordu. “Asya?” Kostya yanımdan konuştu. “İyi misin?” Bir an için gözlerimi kapattım. “Evet.” “ İyi görünmüyorsun, tatlım. İstersen…?” Elini uzattı, om zum a koym ak üzereydi ama hemen geri çekildim. 22 3

N eva Altaj

“Lütfen bana dokunma,” diye mırıldandım. “ B en …şu anda bununla başa çıkamam. Özür dilerim.” “Gitmek ister misin?” Başımı kaldırdığımda endişeyle beni izlediğini gördüm. “Kalıyorum.” “Tamam. Biz burada, arkada kalacağız. Eğer gitmek istersen, sadece söyle. Olur mu?” Başımı salladım ve bakışlarımı dövüş kafesine çevirdim. V i deolardaki gibi yükseltilmiş bir platformun üzerindeydi. Siyah kumaş pantolon ve gömlek giyen bir adam içeri girdi ve maçın başlangıcını haber verdi ancak söylediği şeylere dikkatimi ve remedim çünkü kafese giren dağ gibi adama dehşet içinde ba kıyordum. Çığlığımı bastırmak için ellerimi ağzıma bastırdım. “Hay sikeyim,” diye küfretti Kostya. İkimiz de Pasha nın kafesin içinde dolanan rakibine baka kaldık, devasa kaslarını seyirciler için esnetiyordu. Bu zamana kadar gördüğüm her adamdan daha uzundu. “Dövüşçülerin denk olması gerekmiyor mu?” diye fısılda dım. Adam Pasha’d&n elli kilo kadar daha ağırdı. “Burada değil.” “Pasha nın şansı ne?” “Sakatlanmadan önce mi? Yarı yarıya.” “Peki ya şimdi?” dedim. “İyi değil Asya,” dedi ve bana baktı. “Hadi gidip dışarıda bekleyelim.” Evet demeyi o kadar çok istedim ki. O canavar muhtemelen Pasha’yı öldürecekti. Kostyanın ses tonundan bunu duydum. İzleyebileceğimi sanmıyordum. “Ben kalıyorum,” diye fısıldadığım anda Pasha kafese adım attı. Gözlerim onu bulduğu anda tuttuğum gözyaşlarını patlaya rak görüşümü bulanıklaştırdı. Elimin üstünü ısırdım, fiziksel 224

Parçalanmış Ruhlar

acı bir şekilde korku hissini ortadan kaldırabilirmiş gibi diş lerimi tüm gücümle derime gömdüm. Pasha kafesin ortasına yürüdü ve durdu, rakibini değerlendirdi. Onları karşılaştır madan edemedim. Pasha m uzun ve fazlasıyla kaslı bir adamdı ama önünde duran canavarla kıyaslandığında? Yüce Tanrım, Pasha mn onu dövebilmesine imkân yoktu. Hakem arkasına dönüp kafesten çıktı. Bir zil sesi geldi. Pasha nın rakibi yumruğunu savurdu, kafasını hedef almıştı. Pasha eğildi ve sol ayağıyla adamın kamına tekme attı. Vah şi, hareket bile etmedi. Yumruğunu tekrar savurup bu defa Pasha nın göğsünü hedef aldı. Pasha sağa atladı ama yeterince hızlı değildi, yan tarafına darbe aldı. Rakibinin ona yaklaşma sını izlerken nefes alamadım. Ancak canavar saldırmaya fırsat bulamadan Pasha üç yüz altmış derecelik bir dönüş yapıp to puğunu adamın ensesine indirdi. Fakat çenesine kocaman bir yumruk indiğinde saldırısı kısa kesildi. Pasha nın dizlerinin üzerine çökmesine şahit olurken dudak larımdan bir çığlık kaçtı. Kan tükürdü ve ayağa kalkmak için harekete geçti ama canavar onu sırtından tekmeledi. Darbe öyle güçlüydü ki Pasha yüzüstü mata serildi. “Ayağa kalk,” diye fısıldadım elime doğru. Pasha nın dirseklerine dayanarak kendini kaldırmasını iz lerken kalbim göğsümü dövüyordu. Yapabilirdi. Yapabilece ğini biliyordum. Neredeyse kalkmıştı ki rakibi tekrar yaklaştı ve böbreğine tekme attı. Pasha sırtüstü yuvarlandı, yan dön dü. Yüzü kafes zincirlerine doğru dönüktü, tam önümüzdeydi. Kalabalık deliye döndü. Alkışlar, tezahüratlar ve bağırışlar sağır ediciydi. O lanet olası canavar kafeste yürüyüp gülerek seyirciye bir şeyler bağırdı. Kalabalıktan birisi, “Bitir işini!” diye haykırdı. 225

Neva Altaj

Pasha ya. bakıp ayağa kalkmasını bekledim ama hareket et meden orada uzanmaya devam etti. Ayağa kalkması gerekiyor du, yoksa adam onu öldürecekti. Kafese doğru fırladım. Birkaç ses daha tezahürata katıldı. “Bitir işini! Bitir işini!” insanlar birbirine çok yakın duruyordu, o yüzden öne ulaş mak için aralarından sıkışarak geçmek zorunda kaldım. Her yanımdan vücutlar bana değiyor, kusmak istememe sebep olu yorlardı ama kendimi zorlamaya devam ettim. “Bitir işini! Bitir onu!” korosu etrafımda çınlıyordu. En sonunda kafese ulaştım ve gözlerim tekrar Pashayı bul du. Hâlâ yerde yatıyordu, yüzü bana dönüktü ama beni gördü ğünü sanmıyordum. Avazım çıktığı kadar, 11Pasha}.” diye bağırdım ve kafese atıldım.

“PashaV’ Bir kadın çığlığı kulağıma geldi. Gözlerimi kırptım ve zincirden kafesin dışına tutunan kişiye odaklandım. “Ayağa kalk!” diye bağırdı, ağ gibi yapıyı parmaklarının ara sında tutuyordu. “Lütfen!” Gözlerimi kapattım. Sanki onu her gece rüyamda görmem yetmiyormuş gibi, şimdi gerçekten burada olduğunu hayal edi“Pasha}. Bana bak!” Gözlerimi açtığımda hâlâ orada, sadece birkaç adım önümdeydi. Eğer elimi uzatırsam, teli tutup sarsan parmaklarına do kunabilirdim. “Lütfen, bebeğim! Ayağa kalk!” 226

Parçalanmış Ruhlar

N efesim kesildi. “Mishka?” Ben izlerken güvenlik görevlilerinden biri Asya’ya arkadan yaklaştı ve kolunu karnına dolayarak onu kafesten uzağa çekti. Asya metal ağı daha sıkı kavradı. “O geliyor!” Asya inleyip arkamda bir yere baktı. “Ayağa kalk!” Adam onu çekiştirmeye devam edip bir şeyler bağırıyordu. Asya’nın parmakları tellerden kaydı. Güvenlik onu taşıyarak uzaklaşırken öfke göğsümde patladı. Ona dokunmaya cüret et mişti! Kirli ellerini benim kızımın üstüne koymuştu ve siktiği min takım elbisesini giyiyordu! Karnım ın üzerine yuvarlandım ve rakibimle yüzleşmek için ayağa fırladım. Minderin ortasında ayakta duruyor, bana bakarak çıkışımı engelliyordu. Ona doğru fırladım. Dirseğim diyaframına çarptığında ciğerlerindeki hava çıktı ve öne doğ ru eğildi. Kafasını tutup dizimi yüzüne geçirdim. Sendeledi. Sırtına atlayışım hızlı oldu. Kollarımı boynuna dolandığı anda boğazını sıktım, başının arkasına baskı uygularken aynı anda kolumu nefes borusuna bastırdım. Herif çırpınmaya başlayıp beni üstünden atmaya çalıştı. Boğazını sıkmaya devam eder ken bacaklarımı karnına doladım ve topuklarımı kaburgasının altına göm üp tutuşumu sıkılaştırdım. Birkaç saniye daha çır pınıp dizlerinin üstüne düştü ve ben sırtına tutunmaya devam ederken yan şekilde devrildi. Sıkmaya devam ettim, boğazından gelen ıslık seslerini dinliyordum. Nasıl oluyorsa, etrafımızdaki kalabalığın gürültüsüne rağmen duyuyordum. Vücudu gevşedi. Ve boynunu kırdım. Kalabalık çılgına döndü. Ayağa kalkıp ka fesin çıkışına doğru koştum. Güvenlik görevlisi Asya’yı hâlâ tutuyor ve arka tarafta üç eşkıyanın Kostya yı tuttuğu yere doğru götürüyordu. Onlara doğru koşarken ağzımdan öldürücü bir hırıltı çıktı. İnsan de nizi ikiye ayrılıp geçmeme izin verdi. Asya’yı tutan göt herife 227

N e v a Altaj

ulaştığım anda parmaklarımı boğazına dolayıp sıktım. Asya’yı tutuşu gevşedi. Asya özgür kaldığı anda adamın boğazını bırak tım, ceketinin arkasından yakaladım ve yana doğru ittim. Asya arkamdan, “Pasha” diye fısıldadı. Yüzümü ona döndüm ve öylece baktım. Onu bir daha hiç göremeyeceğimi sanmıştım ve burada olması, karşımda durm a sı, içimi paramparça ediyordu. “Burada ne yapıyorsun?” diye kükredim. Ona tekrar bu ka dar yakın olmak beni öldürüyordu. Beni izlerken alt dudağı titriyordu. İnce boynuna bastırdığı eli titriyordu. Bakışlarını gözlerimde tutmaya çalışıyordu ama gözleri birkaç saniyede bir yana kayıyordu. Bakıp durduğu sol tarafa doğru bir bakış attım ve seyircilerden bazılarının yaklaş tığını, birkaç adım ötede durduklarını fark ettim. Ç oğu iyi gi yimli adamlardı. Takım elbiseleri ve sikik kravatlarıyla! “Siktir, bebeğim,” diye mırıldandım ve bir adım yaklaşıp onu kollarıma aldım, kalabalığı görmesini engelledim. “ H adi dışarı gidelim. Olur mu?” Başını yukarı kaldırdı ve bir saniyelik tereddütten sonra avuçlarını göğsüme koydu. Gözlerimi yumdum ve derin nefes aldım. Bana dokunması, bu kadar yakın olmak, tekrar uzaklaş masını ve onu öptüğünü gördüğüm o süslü orospu çocuğunun kollarına geri dönüşünü izlemek zorunda olacağımı bilmek çok zordu. Fakat bencil bir piç olduğuma zaten karar vermiştim ve kısa bir süreliğine olsa bile, onu tekrar kollarımda hissetmek için bu fırsatı kullanacaktım. Gözlerimi açtım ve ona baktım. “Atlamak ister m isin?” Ellerini göğsümden yukarı çıkarırken yüzüne yayılan gü lümseme kalbime giren bir bıçak gibi hissettirdi. Eğilip onu ku cağıma aldım. Asya daha önce pek çok kez yaptığı gibi kollarını boynuma doladı. 228

Parçalanm ış R u h lar

O m zum un üzerinden hâlâ Kostya’yı tutan adamlara, “Bıra kın onu,” dedim ve Asya’yı dışarı taşıdım.

Asya

—–*“ ■

Kokusuna doyamıyordum. Evet, ter ve kan da vardı ama on ların altında mutlulukla bağdaştırdığım kokusu vardı. Güven likle. Sevgiyle. Evle. Pasha yla. Bacaklarımı ve kollarımı daha çok sıkarak yüzümü boynuna gömüp derin nefes aldım. Onu o kadar çok özlemiştim ki. Arkamdan bir arabanın kapısı kapandı ve Pasha, Kostya’nın sedanımn arka koltuğuna geçti. Otursa da onu bırakmayı red dettim ve kendimi göğsüne daha sıkı yapıştırdım. Ellerimi en sesinden yukarı çıkardım ancak orada koyu san tutamlar yerine avucuma sürten kısa kıllar buldum. “Neden saçlarını kazıttın?” diye sordum kulağına ve boynu nun kenarına bir öpücük kondurdum. “Ç ünkü dövüş sırasında birisi bunu koz elde etmek için kul lanabilirdi,” diye soğuk bir cevap geldi. Ellerimi Pasha nın boynundan çektim ve ona bakmak için geriye çekildim. Sol eli sırtımdaydı, tişörtümün kumaşının üs tünden beni okşuyordu. “N eden buradasın, Asya? Seni Kostya mı zorladı?” “ Hayır,” dedim ve yüzünü ellerimin arasına aldım. “Beni buraya getirmesi için Kostya’yı ben zorladım.” “ N eden?” Hüzünlü gri gözlerine baktım ve öne doğru eğilip dudakları mı onunkilere bastırdım. Ağzı gergin bir çizgi halindeydi, karşılık vermedi. “ Çünkü seni seviyorum,” dedim sert dudaklarına karşı. 229

N eva Altaj

Pasha nın vücudu altımda sertleşti. “Erkek arkadaşına ne oldu?” “Ne erkek arkadaşı, bebeğim?” “Yalan söylemene gerek yok. Biliyorum.” Kucağında doğrulup şaşkınlıkla ona baktım. “Sen neden bahsediyorsun?” Dişlerini gıcırdattı. “Geçen ay seni görmeye geldim. İkinizi evinin önünde öpüşürken gördüm, mishka.” Bu da neydi? Saçmalık. New York’a döndüğümden beri ilk kez bugün evden çıkmıştım. Biriyle görüşmek ya da bir yere gitmek gibi bir arzum olmamıştı. Tabii eğer… Başımı iki yana salladım ve çantama uzanıp telefonumu çı kardım. “‘Beni’ öperken gördüğün adam bu mu?” diye sordum ve ekranı ona çevirdim. Pasha telefona baktı, sonra elimden aldı ve ekrandaki resme daha yakından baktı. “Burada saçların daha kısa.” Başını kaldı rıp bana baktı ve bir tutam saçımı parmaklarının arasına aldı. “Ve seni gördüğümde daha kısaydı.” “Gördüğün kadın Sienna ydı. Kız kardeşim.” Gülüm sedim . “Biz tek yumurta ikiziyiz. Bahsettiğimi sanıyordum.” Pasha saçımı bırakıp ensemden tuttu. “Sen değil miydin?” “Tabii ki ben değildim. Senden başka bir erkeğe dokunm a nın düşüncesini bile midem kaldırmıyor.” Çenesi kasıldı, alnını benimkine dayadı. “Kalıyorsun,” dedi. “Bencil olduğumu biliyorum. Ve daha iyisini hak ettiğini de biliyorum. Ama gerçekten sikimde değil, Asya. Kalıyorsun. Eğer birisi seni benden almaya çalışırsa o ki şiyi oracıkta öldüreceğim.” “Eğer bir daha telefonlarıma cevap vermezsen sana neyin çarptığını bilmeyeceksin.” 230

Parçalanmış Ruhlar

Pasha dudaklarını benimkine yapıştırdı. Elini yüzümün yan tarafına koyup nasırlı parmaklarıyla yanağımı okşadı. Sırtımda ki koluyla belimi sıktı, neredeyse beni eziyordu. Alt dudağını dişlerimin arasına alıp ısırdım, sonra öpe öpe çenesinden boy nunun yanına doğru ilerledim ve tekrar kokusunu içime çek tim. İstediğimi alınca ağzına geri dönüp dudaklarının benimki leri yutm asına izin verdim. Paylaştığımız diğer öpüşmelere hiç benzemiyordu. Sevgi. Öfke. Acı. Pişmanlık. Özlem. Şifa. Çok fazla ve aynı zamanda, yetersizdi. Kostya şoför koltuğundan, “Nereye aşk kuşları?” diye sordu. “Eve,” dedi Pasha dudaklarıma karşı. “Eve.” Başımı salladım.

Pasha beni apartmana doğru taşırken, “Yürüyebilirim,” dedim. Bütün yol boyunca kucağından kalkmama izin vermemişti. “ Biliyorum . Ama seni bırakmayacağım,” diyerek yedek anahtarı alm ak için lobideki güvenlik görevlisine yaklaştı. Za vallı adam Pasha y sadece dövüş şortuyla görünce şok olmuş gibi göründü, her tarafı kan içindeydi, ayakları çıplaktı ve ben ona tutunuyordum . Pasha!y a daha sıkı sarıldım ve yüzümü boynuna gömdüm, dairesine varana kadar orada kaldım. Beni doğrudan odasındaki banyoya taşıyıp lavabonun yanında indirdi. “ D uş alm am lazım,” dedi. “T am am .” Başımı sallayıp gözlüğümü çıkardım ve kıyafederimin kalanını çıkarmaya devam ettim. Pasha şortunu ve baksırını çıkardıktan sonra sol elindeki bandajı çözmeye başladı. Yaklaşıp işi devraldım, altındaki kanlı eklemleri ortaya çıkar dım. 231

Neva Altaj

“Dövüşmeye devam edecek misin?” diye fısıldadım , yaralı derisini okşadım. “Senin tekrar o kafese girmeni izlemeye daya nabileceğimi sanmıyorum, Pasha .” Yanağımı kavrayıp başımı yukarı kaldırdı. “O zaman gir mem.” Başımı salladım ve sağ elindeki atele baktım. “O nu ıslatabi liyor musun?” “Hayır,” dedi ve açtı. Ateli çıkardığında elinin üzerinde yeni bir dövme olduğunu fark ettim ama detaylıca bakacak zamanım olmadı çünkü be limden kavrayıp beni duşakabine taşıdı. “Dur da yüzünü göreyim.” Eğilmesi için elimle işaret ettim. Pasha tepe duşunu açtı ama eğilmek yerine önümde dizlerinin üzerine çöktü. Su üzerine yağıyordu, minik damlalar morarmış yüzünden aşağı kayıyordu. Berbat görünüyordu. “Neden yaptın bunu?” diye sordum. Parmaklarımın ucunu yüzünün etrafına dağılmış kesiklerde ve morluklarda gezdir dim. “Neden onca yıldan sonra dövüşmeye geri döndün?” “Eğer kafama yeterince darbe yersem seni unutacağımı um dum. İşe yaramadı, mishka.” “Güzel.” Raftan sabunu alıp ellerimi köpürttüm. Pasha eğildiği yerden kıpırdamadı, yüzünden kanı ve kiri te mizlerken sadece başını kaldırıp beni izledi. Mümkün olduğun ca nazik olmaya çalıştım, özellikle de çenesindeki ve gözünün altındaki morluklara. Yüzüyle işimi bitirdiğimde kısa saçlarına geçtim. “Şimdi sıra diğer yerlerde,” dedim. Ayağa kalkıp göğsünü ve sırtını yıkamama izin verdi. Orada daha fazla morluk vardı; yanında, karnında ve biraz da sırtında. Dövmelerin altından bile belli oluyordu. 23 2

Parçalanmış Ruhlar

“Tanrım , bebeğim.” Avucumu karnının üzerindeki kötü gö rünen bir m orlukta gezdirdim. Kolları biraz daha iyi durumdaydı. Sol kolunu yıkayıp sağa doğru geçtim, kol kaslarından başlayıp hafifçe şişmiş bileğine doğru indim. Derisini dikkatlice köpürttüm, sonra elini suyun altına tutup köpüklerin yıkanıp gitmesini ve yeni dövmeyi açığa çıkarmasını izledim. Siyah mürekkeple yapılmış, dikenlerle kap lı bir dalın görüntüsüydü, keskin dikenleri her yöne bakıyordu. Üzerinde kırmızı bir kuş uçuyordu, kabarık kanadan genişçe açılmıştı. Aynı anda hem güzel hem de hüzünlüydü. Parmağımın ucunu tasarımın üstüne koyup kuşun şeklini takip ettim. “O sensin,” dedi Pasha ve diğer elinin tersiyle yanağımı okşadı. “Kuş m u?” ıc t *

hvet.

»

Dövm eden başımı kaldırdım ve gözlerinin beni izlediğini gördüm. “Sadece bir kuş var,” dedim. “Sen neredesin?” “O rada değilim. Sadece sen varsın.” “N eden?” Kulağım a fısıldamak için eğildi. “Çünkü sen uçup gittikten sonra benden geriye hiçbir şey kalmadı, mishka.” Gözlerim i sımsıkı kapattım ama yaşlar yine de kaçtı. Duştan akan su üzerimize dökülüyor, bana tamamen giyinik halde duşakabine girdiği günü hatırlatıyordu. Kollarımı boynuna dola dım ve yanağımı yanağına dayadım. “Beni itmemeliydin.” “ Biliyorum .” Kolunu daha sıkıca dolayıp beni resmen ezdi. “Senin için daha iyi bir şey istedim.” Elim i bedenlerimizin arasında gezdirip parmaklarımı sert uzunluğunun etrafına doladım. Onu okşamaya başladığım an, daha da şişti. “Benimle gel,” dedim elini tutarak. Onu duştan çıkardım ve yatak odasında beni takip etti. Yatağa ulaştığımızda onu göğsünden hafifçe itip yatırdım. 233

N eva Allaj

“Senden daha iyisi yok, Pasha ,” dedim yatağa çıkarken, ba caklarının üstüne bindim. “İstediğim tek adam sensin.” Aletini elime alıp ucunu yalamak için eğdim. Pasha*nın eli yukarı fırladı ve bir avuç saçımı yakaladı. Ben önce yavaşça, sonra daha hızlı emerken saçımı kavrayışı daha da sağlamlaştı. Nefes alıp verişi zorlaştı, o yüzden yalamaya geçtim. Onun çözüldüğünü gördükçe göğsüme yayılan bu sevinç hissini seviyordum. Bir adama oral seks yapmaktan keyif alaca ğımı ya da bunun beni bu kadar tahrik edeceğini hiç düşünmez dim. Fakat bu benim Pasha mdı. Ve onunla her şeyi yapmak is tiyordum. Onu tekrar ağzıma aldım, alabildiğim kadar derine ve sıcak menisi boğazımdan aşağı padarken inledi. Hepsini yuttum. Üstüne çıktığımda göğsü hızla şişip iniyordu. Eli hâlâ saçlarımdaydı, can simidiymiş gibi tutunuyordu. “Seni seviyorum,” diye fısıldadım, “çok fazla.” Bir an için bana bakakaldı, sonra dudaklarını sımsıkı birbi rine bastırdı. “Emin misin, Asya?” “Eminim.” Eğilip dudaklarımı alnına değdirdim. “Bunu kendin göremiyor musun?” Saçımı bıraktı, avucunu boynumdan kaydırıp yanağımı avuçladı ve başımı yukarı kaldırdı. Gülümsediğini görmeyi bekliyordum ama yüz ifadesi ciddiydi. “Daha çok gençsin bebeğim,” dedi başparmağıyla yanağımı okşarken. “Ya yol boyunca biriyle karşılaşırsan ve bunun… bi zim…senin için uygun olmadığına karar verirsen? Senin tekrar çekip gitmeni izlemeye dayanabileceğimi sanmıyorum, mishka.” Bir dakika boyunca ona baktım, dümdüz olmuş dudakları nı, yamuk burnunu ve bazen sözlerinden daha fazla şeyler söy leyen metalik gri gözlerini inceledim. “Senin için aşk ne, Pasha?” diye sordum ve parmaklarımın tersini yüzünden aşağı indirdim. 234

Parçalanm ış R u h lar

“Asla yeterince yakın olamama hissi.” Diğer elini enseme ko yup hafifçe sıktı. “Seni alıp göğsümün içine sokmak istiyorum, böylece her zaman benimle olursun. Zarardan uzak olursun. Sadece benim . Sonsuza dek.” Bir şey söylemek için ağzımı açtım ama dudaklarını benim kilere yapıştırarak beni susturdu. “Seni deliler gibi seviyorum Asya,” diye fısıldadı, “ve gerçek ten emin olm ana ihtiyacım var. Lütfen.” Alt dudağını ısırdım, sonra öpücüklerimi boynuna ve kalbi ne ulaşana kadar indirdim. Kalbinin çılgınca çarpışını hissede biliyordum. Kalbinin üzerine son bir öpücük daha kondurup üstünden kalktım ve gardırobuna doğru gittim. Çekmeceyi açıp parmaklarımı düzgünce katlanan kravatların üzerinde gez dirdim ve koyu bordo renkli olanı buldum. Tam olarak kırmızı değildi am a yeterince yakındı. Onu alıp yatak odasına geri dön düm. Yatağa doğru yürürken Pasha nın gözleri beni takip etti, bakışları tuttuğum kravattaydı. “M ishkaV Doğrulup yatağın kenarına oturdu. “Ne yapıyorsun: “Sana aşkın benim için ne demek olduğunu göstermek isti yorum .” Bacaklarının arasına geldim ve elini tutup göğsümün üzeri ne, kalbim in tam üstüne koydum. “Kravatlar yüzünden neden çıldırdığımı bana hiç sormadın. Müşterilerden birisi beni bece rirken kravatı boğazımı sıkmak için kullandı. O gece öleceğimi düşündüm ,” dedim ve kravatı tutan elimi kaldırdım, sonra ipek kum aşı boynum a taktım. “Asya, hayır.” Pasha kravata uzandı ama parmaklarını tut tum , avucunu tekrar göğsüme koydum. 23 5

N eva Altaj

“Kalbimin normalden daha hızlı attığını hissedebiliyor m u sun?” Elini biraz yukarı ve sola doğru hareket ettirdim. “Hayır. Nefes alışım düzensizleşiyor mu? Hayır.” Boştaki elimle kravatın önümde gevşekçe sarkan tarafını tut tum, boynuma iki defa sardım ve diğer ucunu, Pasha nın köp rücük kemiğimde duran eline sıkıştırdım. “Geçen hafta Arturo’nun kravatına yardım etmeye çalıştım. Arturo’ya tapıyorum ve bana zarar verecek bir şeyi asla yapma yacağını biliyorum. Ellerim o kadar çok titredi ki kendisinin yapmasını söyledim.” Gözlerimi kaldırıp Pashaya baktım. “Şu anda ellerimin titrediğini görüyor musun?” “Hayır, bebeğim,” dedi boğuk bir sesle. “Her bir parçam sana âşık, Pasha. Bedenim. Zihnim.” Par maklarını kravatın ucuna doladım ve elimi elinin üzerinde tuta rak kravatı çektim. İpek kumaş boynumda gerildi. “Bilinçaltını bile bu sevginin ne kadar büyük ve koşulsuz olduğunu biliyor. Yani, evet. Eminim.” Elini serbest bıraktım ve o kravatı boynumdan çıkarırken gözlerine baktım. Yavaşça yaptı, kumaşı çekmemeye dikkat etti ve sonra da yere fırlattı. “Zaten bunların hepsinden kurtulacağım.” Uzanıp beni kol larının arasına aldı, sonra da yatağın üstüne attı. Yatakta iki defa zıplarken güldüm. Pasha yatağa çıktı ama üzerime uzanmak yerine ayak bileğimi kavradı ve bacağımı ağ zına doğru kaldırıp ayak parmaklarıma bir öpücük kondurdu. Kıkırdayıp bacağımı çekmeye çalıştım ama tutmaya devam etti. “Dur!” diye feryat ettim. “Yok öyle bir şey,” diye mırıldandı ve dudaklarını ayağımın üstüne kadar hareket ettirdi. Dudakları iç taraftaki aşırı hassas noktayı bulduğunda diğer ayağımı onun göğsüne koydum ve itmeye çalışsam da başarısız oldum. “Gıdıklanıyorum. Pasha Hayır, orası olmaz!” 236

Parçalanmış R uhlar

“ H er yer, mishka. Bütün vücudunu öpücüklerle kaplamayı planlıyorum. Her gün.” Bacağım dan içime doğru bir öpücük çizgisi izledi. Nazikçe öptüğünde sıcak nefesini hissettim, sonra yüzünü bacaklarımın arasına göm üp klitorisimi emdi. Elini bacaklarımdan yukarı doğru kaydırıp kalçamın altına soktu ve popomu tutup kaldır dı. N efesim i tutarak tepemdeki yatak başını kavradım, o dilini içime kaydırırken canım pahasına tutunuyordum. Bacaklarım ve kollarım sanki ateşten yanıyormuşum gibi titriyordu. Zih nim bom boş kaldı, sadece dilinin üzerimdeki hissine odaklan dı. Aniden ağzı yok oldu ama bir saniye sonra içime girdiğini hissettim. D aha tamamen içimde bile değildi ama çoktan bo şalmaya yakındım. Pasha1nın eli ensemi kavradı. Gözlerimi açtığımda onu üze rimde dururken buldum, çok iri ve tüm o dövmeleriyle çok vahşi görünüyordu. Benim dağ kralım. Hem içiyle hem de dı şıyla en güzel adamdı.

Ji-Pavely

—-—

Gözlerim i Asya’nın gözlerinden ayıramadım. Beni adeta tutsak almışlardı. Benim olduğuna inanmakta hâlâ zorlanıyordum. Yavaşça içinden çıktıktan sonra tekrar içine daldım, mümkün olduğunca derine. Dudaklarından minik bir inilti çıkarken na rin kolları tepesindeki başlığı kavrarken gerildi. Çıkardığı sesler bağım lılık yapıcıydı. Tekrar içinden çıktım, kolumu dolayıp onu çevirdim. “ Keşke seni ne kadar çok sevdiğimi,” dedim kulağına ve ku lak m em esini öptüm , “açıklayacak kelimelerim olsaydı.” 237

N eva Altaj

Avuçlarımın sırtından aşağı kaymasına izin verirken omur gası boyunca, kıçına kadar öpücükler kondurdum. Derisi öyle yumuşaktı ki gerçek dışı geliyordu ve dişlerimi diri kıçına geçi rirken ufak bir pişmanlık sızısı hissettim. Sonra o noktayı öp tüm ve kendimi bacaklarının arasına yerleştirip içine daldım, her nefesinin ve inleyişinin tadını çıkardım. Sol elimi daha aşağı indirip bacaklarının arasına soktum ve klitorisiyle oynadım. Sağ avucum omurgası boyunca yukarı doğru kayarken dokunuşu mun altında titriyordu. Keşke her yerine aynı anda dokunabilseydim. Birkaç girişimde sabit bir hızla girdim, sonra tempomu artırdım. Asya başını yastığa eğdi ve kıçını daha yukarı kaldırdı. “Dalıa sert,” diye haykırdı ve tekrar yatak başını kavradı. Kalçalarını kavrayıp kendimi daha derine ittim. Duvarları aletimin etrafında kasıldı, boşalırken adımı inlediğini duydu ğumda direncim koptu. Ele geçirilmiş bir adam gibi içine dal dığımda yatak başı duvara çarptı. “Benim misin, mishka?” dedim itişlerimin arasında. Söyledi ğini duyma ihtiyacım beni deliye çeviriyordu. “Daima,” diye soludu. Hayatımda dilediğim bir sürü şey vardı ama hiçbiri onun benim olmasıyla kıyaslanamazdı. Ona sahip olduğum sürece başka hiçbir şeye ihtiyacım yoktu. “Benim!” Kükreyerek dölümü içine boşalttım.

Asya’yı kendime daha fazla çekip üstüne yorganı örttüm. Oda sıcaktı ama üşümesinden hep endişe ediyordum. “Ailen burada olduğunu biliyor mu?” Boynuma doğru, “Evet,” diye mırıldandı. “Peki eve dönmeyeceğini biliyorlar mı?” diye sordum. 238

P arçalanm ış R u h la r

B u an dan korkuyordum. Ağabeyiyle kavga etmek istemi yordum am a onu benden tekrar almasına izin vermeyecektim. Eğer anlam asını sağlamak için onu dövmem gerekecekse de öyle olacaktı. Ancak ya Asya onlardan ayrı kalmayı kaldıramaz sa ne yapacaktım ? “ Benim sadece bir evim var.” Gözlerimin içine bakmak için başını kaldırdı ve gülümsedi. “Şensin. Artık benim evim sensin.” O an d a göğsüm de bir şeyler oldu. Kalbim küt küt attı ve sonra bir şeylerin yerine oturduğunu hissettim. Çıkıntılı kenar lar so n u n d a birbirine tam olarak uyuyordu.

239

!■*)( )1.1’  1 S

Asya

M

u t fa k d o l a b in d a n k â s e l e r i ç ik a r ir k e n

en sem e

bir öpücük kondu. “Sana bir şey aldım,” dedi Pasha.

Arkama döndüm ve kollarında tuttuğu kutulara şaşkınlıkla baktım. “Yeni tahıl gevrekleri mi?” “Evet.” Gülümsedi ama temkinli görünüyordu, kutuları tezgâhın üzerine koydu. Toplamda beş taneydi. “Şey… tamam.” Güldüm. “Sen seçmek ister misin?” “Hayır. Senin seçmeni istiyorum.” Kutuların mükemmel bir sırada olduğundan emin oldu ve bana baktı. “Hangisi?” Gülüp gevrek paketlerine baktım. Artık karar vermede na diren sorun yaşıyordum ama yine de zaman zaman pratik yap tığımızdan emin oluyordu. Pasha nın bana yardım etmeye de vam edişi harikaydı. Hatta doktorun tavsiye ettiği psikiyatristle görüşmem için bile beni ikna etmişti ve o kadın da gerçekten 240

Parçalanm ış R u h lar

harikaydı. Seanslarımız zor geçiyordu ama onun ilgisini ve des teğini takdir ediyordum. U zanıp kuru çilekli kutuyu aldım. “ Bu senin işine gelir mi?” Tek kaşımı kaldırdım. “ Evet.” Eğildi ve dudaklarıma bir öpücük kondurdu. “Şimdi aç şunu.” Başım ı iki yana sallayarak kutuyu açmaya başladım, neden mısır gevreği için yaygara kopardığını merak ediyordum. Te pesini yırtıp torbayı çıkarmak için elimi soktuğum sırada par maklarım sert ve kadifemsi bir şeye değdi. Ufak, kırmızı kutuyu çıkarırken kalp atışlarım normalin üç katına çıktı. M ücevher kutusuna bakarak, “Pasha!” dedim zorlanarak. “Bu ne?” “ Bilm em . H adi bakalım.” Kutuyu elimden alıp açtı. Altın bir yüzük çıkarırken ona bakakaldım. Parlak kesimli, sarı elmastan bir yüzük tepe lambalarının altında parladı. Par maklarımın ucuna bir öpücük kondurmak için elimi kaldırdı ğında elim hafifçe titriyordu. “ Benimle evlenir misin, mishka?” “ Evet,” diye fısıldadım. Pasha gülümseyip yüzüğü parmağıma kaydırdı. Burnumu çe kip kollarına adadım, yüzümü boynunun kıvrımına gömdüm. “Yanlış kutuyu seçseydim ne yapacaktın?” diye sordum. “ Sen asla yanlış seçemezsin, bebeğim.” “ Ç ıtır mısır gevreğini alabilirdim.” Kahkaha atarken sırtımı okşadı. “Çıtır gevrekten nefret edersin.” “ Evet am a ya bir kez daha denemeye karar verseydim?” O m zun u silkti. Geriye çekildim ve kafamda bir farkındalık oluşurken ona baktım . “Yapmadın.” 241

N eva Allaj

“Ne?” Gözlerimi ona diktim. “Beni indir.” “Niye?” “Bir şeyi kontrol etmem gerekiyor.” Ayaklarım yere değdiğinde diğer dört mısır gevreği kutusunun sıralandığı tezgâha doğru döndüm. îlkini aldım, ballı olandı, onu açtım. Gevrek paketinin üzerinde kırmızı kadifeden bir kutu duru yordu. Onu açtığımda, beyaz ipek minderin üzerinde parmağım daki yüzüğün bir benzerini buldum. Mücevher kutusunu adanın üzerine bıraktım ve sonraki gevrek kutusuna geçtim. Ve sonraki. Çıtır gevrek kutusunu en sona bıraktım. Çıtır olanı asla seçmezdim, Pasha bunu çok iyi biliyordu ama açtığımda onun içinde de bir mücevher kutusu buldum. Tezgâhta diğer kutula rın yanına koydum. Her birine bir yüzük saklamıştı. Pasha arkamdan yaslanırken belime dolanan kolları hisset tim ama arkama dönmedim. Gözlerimi aynı yüzüklerin bulun duğu fazladan dört mücevher kutusundan ayıramıyordum. “Neden?” diye fısıldadım. Karnımdaki kollan daha sıkı tuttu. “Çünkü anlamana ihti yacım vardı.” “Neyi, PashaV’ “Bana göre, sen asla yanlış bir karar veremezsin, bebeğim.” Başımın tepesine bir öpücük kondurdu. “Bu sadece mısır gev reği seçmek olsa bile.”

B ir ay sonra “Ya çıldırırsam?” diye sordum, sesim boğuk çıkıyordu. Sienna bağlamama yardım ettiği ayakkabıdan başını kaldı rıp baktı. “Çıldırmayacaksın, Asya.” 242

P arçalanm ış R u h lar

“Evet, biliyorum …” Elimi kaldırıp tırnağımı ısırdım. “Ama ya çıldırırsam? Orada nereden baksan…iki yüz insan var.” Sienna ayağa kalkıp elimi ağzımdan çekti ve omuzlarımı tut tu. “ Çıldırmayacaksın. Oraya çıkacaksın, sevdiğin ve sana deli olan adam ın yanında durup hayatının en güzel gününü geçire ceksin.” “ Biliyorum a m a ..,” “ Biliyor musun, düşünüyordum da,” dedi. “Pashaylz çocuk sahibi olmaya karar verdiğinizde isimlerini benim seçmeme izin vermeye ne dersin? Teyzeleri onların çok özel olduğundan emin olacak.” Kız kardeşime dehşet içinde baktım. Çocuklarımın isimle rini seçmesine asla izin vermezdim. Eğer verirsem çocukların isimleri çikolata ya da şeker markalarından biri olurdu. Ya da daha kötüsü. Sienna bana bakıp sırıttı. “Rahatla.” Kıkırdadı. “Sadece şaka yapıyorum. Am a itiraf et, o insanların önüne çıkmak şimdi o kadar da korkutucu değildir.” Alayla güldüm . “Kesinlikle değil.” “ H er şey iyi olacak. Merak etme.” Elbisem i bilmem kaçıncı kez düzelttim. “Belki beyaz bir el bise seçmeliydim. Ya insanlar—” “ Bu senin düğün günün. Ne sikim istersen onu giyersin, Asya.” Parlak sarı, dantelli elbiseme baktı ve sırıttı. “Elbisene bayıldım! Bir peri masalından fırlamış gibi görünüyorsun.” “ Sence Pasha beğenir mi?” Sienna yüzümü ellerinin arasına alıp yaklaştı. “O adam sana saçm a bir seviyede âşık, oraya mutfak beziyle girsen bile seni gözleriyle yiyip bitirirdi.” Kahkaha attım. “Evlendiğime inanamıyorum.” 243

N eva Altaj

“Ben de, tatlım.” Burnunu çekti. “Gel hadi. Arturo bekliyor. Makyajımı da mahvediyorum.” Sienna odadan çıkarken elimi sıkıca tuttu ve otelin korido rundan aceleyle geçip sondaki büyük ahşap kapıya, Arturo’nun beklediği yere gittik. Beni ağabeyimizle bırakıp düğün salonuna girdi, kapıyı arkasından çekip kapattı. Birkaç saniye sonra, bir melodinin ilk notaları kulağıma geldi. Düğün marşı değildi. “Hazır mısın?” diye sordu Arturo. Nefesimi kontrol altında tutmaya çalışarak başımı salladım. Önümüzdeki kapı yavaşça açılırken müzik daha da yükseldi. Ay Işığı Sonatı çalıyordu. Salona adım attık. Pasha mihrapta duruyordu, gözleri benimkilerde takılı kal dı, her adımımızı takip ediyordu. Arturo beni ilerletirken bir şe yin yolunda gitmediği düşüncesi aklımdan geçiverdi. Sinirlerim haşat olduğu için varış noktamıza ulaşıncaya kadar anlamamış olmam şaşırtıcı değildi. Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım. Pasha siyah bir kot panto lon ve siyah tişört giymişti. Takım elbise giymesinin beni rahat sız etmediğini biliyordu, öyleyse neden kot pantolonla gelmişti? Başımı ağabeyime çevirdim, gözlerimi kot pantolonu ve Henley tişörtünün üzerinde gezdirip yüzüne ulaştım. “Düğün için kıyafet kurallarını senin Rus ayarladı,” dedi yü rümeye devam ederken. Derin bir nefes aldım ve solumuzda oturan misafirlere bak tım. Kalbim göğsümde çırpındı. Sağ tarafa da baktım. Aynıydı. Her erkek kot pantolon giyiyordu, üzerlerinde de ya uzun kollu ya da kısa kollu tişörder vardı. Hatta ön sırada karısıyla otu ran Donum uz bile. Hayatım boyunca Salvatore Ajello’yu hiç tişörde görmemiştim. Aslında, kimsenin de gördüğünü sanmı yordum. Belki karısı hariç. 244

Parçalanm ış R u h lar

G özlerim i tekrar Pashaya çevirdim ve gülümsediğini gör düm , artık gözyaşlarımı tutamadım. Yanaklarımdan dökülme lerine izin verdim ve ağabeyim beni müstakbel kocama teslim ederken kocam an gülümsedim. Pasha elimi ağzına doğru kaldırıp parmaklarıma bir öpücük kondurdu. “ Her şey yolunda mı mishka?" “ Evet,” dedim , “her şey mükemmel, Pashenka.”

Büfede ilerlerken Arturo’nun telefonu çaldı. Yan tarafa dönüp servis kaşığım yanımda duran yaşlı adama uzatırken, Arturo’nun sesindeki gerginliği fark ettim. “N asıl oldu da hiçbir şey bulamadılar? Aylar oldu.” Bir süre hattın diğer ucundaki kişiyi dinledi, sonra şakakla rını sıktı. “ Pekâlâ.” “N e oldu?” diye sordum. “ Rocco’nun evinin neden o şekilde yandığına dair hâlâ bir ipucu yok am a raporda gaz sızıntısından şüphelenildiği ya zacak. H er şey tam anlamıyla küle döndüğü için hiç kalıntı bulunam adı ve bina da çöktü. Sinyal kesilmeden önceki son görüntülerine göre, Rocco, Ravenna ve Alessandro içerideydi. Başka kanıt olm adığı için soruşturmayı kapatıp üçünü ölü ilân edecekler.” Telefonu cebine koyup omzunun üzerinden baktı. “ Patrona söylemem lazım.” Uzaklaşan Arturo’nun arkasından bakıyordum ki yanımdan bir kıkırtı sesi duydum. Yanımda duran gri saçlı adama baktım. Yüzüne kocam an bir gülümseme yayılırken tabağına et doldu ruyordu. D erdi neydi böyle? Üç insan ölmüştü ve bunu komik mi buluyordu? 245

Neva Altaj

“Hay sikeyim Albert! Bitti mi?” Diğer taraftaki iri, sarışın adam onu dirseğiyle dürttü. Sanırım adı Sergei’ydi. “Yürüsene be adam, burada yemek yemek isteyen başka insanlar da var. Neden sırtlan gibi kıs kıs gülüyorsun?” “Sebebi yok.” Yaşlı adam başını iki yana salladı ve sessizce bir şarkı söyleyerek uzaklaştı. Söylediği şey sanki…Lady G aganın Poker Face şarkisiydi.

246

^ON 5Ö Z Asya Beş y ıl sonra

B

İR. İK İ. Ü Ç . E L İM D E K İ PLA STİK ÇUBUĞA BAKARKEN

ak

lim dan saydım. Küçük ekranında bir kırmızı çizgi belir di. D ört. Beş. Altı. Sadece tek çizgi.

Klozetin kapağına oturup tavana baktım. Konservatuardan

mezun olduktan sonra cinsel istismara uğramış kadınlara ücret siz piyano dersleri vermeye karar vermiştim. Müziğin, onların iyileşmesine yardımı olacağını umuyordum. Dün sonraki ran devularımı gözden geçirirken reglimin bir ay geciktiğini fark etmiştim. O kulu bitirdiğimden, Pashayla birlikte aile kurmaya başlamak için doğum kontrol haplarını bırakmaya karar ver miştik. O n dan sonra aylık döngümün düzensizleşeceğini bili yordum, o yüzden bir regli kaçırmanın hamile olduğum anla mına gelm ediğini biliyordum. Yan etki falan da olabilirdi. “Asya?” Pasha nın sesi banyo kapısının diğer tarafından geldi. “N egatif,” dedim kendimi soğukkanlı göstermeye çalışarak. Hayal kırıklığım ı gizlemek için. Gizliden gizliye pozitif olmasını um uyordum . Pasha nın bebeğine sahip olma fikri bile sevinçten çığlık atm ak istem em e sebep oluyordu. Pashayz hamilelik testi 247

N e v a Altaj

yapmam gerektiğini söylediğimde ona sarılmış yatıyordum. Vü cudu bir an hareketsiz kalmıştı ve sonra beni vücuduna öyle sıkı sarmıştı ki zar zor nefes alabilmiştim. Kapı açıldı ve Pasha banyoya girdi. “Sorun yok.” Yanağımı okşayıp testi elimden aldı. Yüzündeki ifade rahatlamış görünse de gözlerinde gördüm; o da umut etmişti. “Hâlâ gençsin. He m. .

Elindeki plastik çubuğa baktı ve ge

rildi. “Mishka. Kaç çizgi olmalı?” “Bir. Negatif demek oluyor.” “Ama burada iki tane var.” Tuvaletten atlayıp testi elinden kaptım. “Ama bir tane vardı. Kutuyu versene!” Pasha kutuyu bana uzattı ve çabucak talimatları okuyup en az beş dakika beklemem gerektiğini söylediği kısma geldim. İlk okuduğumda beş saniye yazdığını sanmıştım. “Pozitif,” dedim ve Pashdya baktım. Bana dikkatle bakıyor du. “Bebeğimiz olacak.” Gözleri yavaşça göğsümden karnıma doğru kaydı. Derin bir nefes aldı ve kendini önümde dizlerinin üzerine bıraktı. Blu zumun kenarını tutarken büyük elleri titriyordu, yukarı doğru itti ve karnımı öptü. Sonra yanağını karnıma koyup kollarını etrafıma dolayıp bir ninni mırıldanmaya başladı.

———- - ^ P a v e l

“Sana zaten söyledim, ben kadın doğum muayenesi yapmıyo rum,” diye bağırdı doktor. “Yarın bir jinekologla randevumuz var,” diye kükredim ve Asya’yla birlikte ofisine girebilmek için onu yolumdan ittim. “Ama her şeyin yolunda olduğunu bilmem gerekiyor. Hemen.” 248

P arçalanm ış R u h la r

“Fazla tepki veriyorsun.” “Umurumda bile değil.” Asya’yı kollarının altından nazikçe kavrayıp sedyeye kaldırdım. “Başlayabilirsin.” Doktor başını iki yana salladı ve geçip oturduktan sonra ultrason cihazını kendine doğru çekti. Gözlerimi önümdeki sahneye odakladım, Doktor, Asya nın karnına yapışkan bir şey yaydı ve cihazı taytının kemeri boyun ca hareket ettirdi. Cihazı soldan sağa kaydırdı, biraz çevirdi, bir yandan da tek gözünü monitörde tutuyor ve birkaç tuşa bası“Altıncı haftada olduğunu söyleyebilirim. İkisi de gayet iyi görünüyor,” dedikten sonra Asya’ya baktı. “Ve sen de iyi görü nüyorsun.” Kafa karışıklığıyla gözlerimi kırpıştırdım. “İkisi mi? Asya ve bebek mi?” “Hayır. İki bebek de.” Başımı hızla yana çevirip yüzünde kocaman bir gülümse meyle monitöre bakan Asya’ya gözlerimi diktim. “Emin misi niz?” diye fısıldadı Asya. Doktor, “Evet,” derken ben de aynı anda, “Hayır!” dedim. İkisi de bana bakmak için döndü. “Tekrar bak.” İçimi bir korku kaplarken parmağımı ultrason makinesine doğrulttum. “Nasıl sayılacağını bildiğime eminim!” diye haykırdı doktor ve ultrason çıktısını göğsüme çarpıp diğer parmağıyla gösterdi. “ Bir. İki.” Göm leğinin önünü kavrayıp suratına yaklaştım. “Tekrar!” “ Pasha7.” Asya kolumu tuttu. “Neler oluyor?” D oktoru bırakıp Asya’nın yüzünü ellerimin arasına aldım. “ B u tehlikeli, mishka. Sen çok ufak tefeksin. Ya bir şey olursa?” 249

Neva Altaj

Asya parmağını dudaklarıma bastırdı. “Ben iyi olacağım. Ai lemin neredeyse her kuşağında ikizler var ve hiçbiri sorun yaşa madı. Panik yapma.” “Panik yapmıyorum. Yapmıyorum.” Omzumun üzerinden doktora bir bakış attım. “Hastaneye yatırılması gerekir mi? Doğruca oraya gideceğim.” “Pasha” Asya gömleğimi çekti. “Yürüyebilir mi?” diye devam ettim. “Hayır, onu oraya ka dar taşısam daha iyi olur.” “Hastaneye falan gitmiyorum ben!” Asya kulağıma kükredi, çenemi tuttu ve başımı kendisine doğru çevirdi. “Hadi doktora teşekkür edelim ve eve gidelim.” “Mishka. Doktor, “İkizlere hamile bir kadını kızdırmanı tavsiye et mem, Pasha” diyerek araya girdi. “Kızdırmayacak.” Asya öne doğru eğildi ve dudaklarını be nimkilere bastırdı. “Sakin ol. Her şey iyi olacak.”

250

Parçalanmış Ruhlar

Sevgili okuyucu, Asya ve Pavel’in hikâyesini okuduğunuz için çok teşekkür ler! Umarım bir yorum bırakıp diğer okuyuculara Parçalanmış Ruhlar ile ilgili ne düşündüğünüzü söylemeyi göz önünde bu lundurursunuz. Kısacık bir cümle bile büyük bir fark yaratır. Yorumlar, yeni okuyucular bulmaları için yazarlara ve yeni ki taplar bulmaları için diğer okuyuculara yardımcı olur! Serinin bir sonraki kitabı BumedDreams, Alessandro (Az) ve Ravennanın kitabı. Bu bir intikam ve bir korumayla bir Capo’nun karısının arasındaki yasak aşkın hikâyesi. Okuyucu lar işin içinde aldatma olup olmadığım sordular bile ve cevap karmaşık. Ravenna, Alessandro ile bir ilişkiye başladığından, basit cevap evet olurdu, kocasını aldatıyor. Ancak bu durumda ilk başta göründüğünden daha fazlası var, Ravennanın kocası aşırı derecede istismarcı ve şiddet yanlısı, Ravenna, Alessandro resme dahil olmadan önce kocasını bırakmaya çalışıyor. Raven na ve Alessandro en sonunda ilk öpücüklerini paylaştıkların da, onunla kocası arasında hiçbir şey yok. Yani, eğer soru ana karakterler arasında bir aldatma olup olmadığıysa, cevap hayır olacaktır.

251

SERİDE SONRAKİ KİTAP Alessand.ro & Ravenna Sekiz uzun yıl boyunca, bekledim. Sabırla intikamımı planladım. Şimdiyse o herifi buldum Ve ona bunu ödeteceğim. Karısını korumam için beni tuttu. Kadının güvenliğini sağlamam için. Ve ben korumak için yemin ettiğim kadını Ellerimle öldüreceğim.

252

Y A Z A R H A K K IN D A

Neva Altaj, yaralı anti-kahramanlar ile onlara âşık olan güç lü kadın kahramanlar hakkında şehvedi, modern mafya roman ları yazıyor. Deli gibi kıskanç, kadınları için dünyayı yakmaya hazır, sahiplenici alfa erkekler hassas noktası. Kitapları oldukça ateşli ve beklenmedik dönüşlerle dolu olmasıyla birlikte, her de fasında mutlu son garantilidir. Neva okuyucularından haber almaktan hoşlanıyor, o yüzden ona ulaşmaktan çekinmeyin: Website: www.neva-altaj.com Facebook: @neva.altaj TikTok: @author_neva_altaj Instagram: @neva_altaj Amazon Yazar Sayfası: www.amazon.com/Neva-Altaj Goodreads: www.goodreads.com/Neva_Altaj

253