Beyza Alkoç - 3391 Kilometre

www.CepSitesi.Net

ÖNSÖZ

Sevgili Sevgililerim...

Size hiç okurlarım diyemedim, hep böyle baĢlamak istedim. Her Ģeye “Bu kitap içinde halledemeyenlere gelsin. ” cümlesiyle baĢladık. içinizde bazı Ģeyleri öyle halledememiĢsiniz ki gelip beni buldunuz, satırlarımı buldunuz. Siz benim satırlarıma bazı Ģeyleri içinizde halledebilmek için geldiniz. Ben de bu satırları yazmaya bazı Ģeyleri içimde halledemeyerek baĢladım.

Bazen bazı zamanlar olur, kim olduğunuzu unutursunuz, dünyadaki yerinizi sorgularsınız. Öyle

Ģeyler hissedersiniz ki acı içinde olduğunuzu bilir ama kimseye ispat edemezsiniz, insan kolunu kapıya çarpar bunu ispat eder, bu acıya bir açıklama bulur. Ġnsan ayağını masaya çarpar bunu ispat eder, bu acıya da bir açıklama bulur. Hasta olur, ispat eder. Sakatlanır ve bunu herkese gösterebilir, herkesi buna inandırabilir. Oysa insanın ruhu acı içindeyken bunu kendinden baĢka kimseye tam olarak anlatamaz, kendinden baĢka kimse sayesinde iyileĢemez... Ama o karanlıkta yine de bir el uzanır size ve en azından karanlığınızın ıĢıklarını biraz açar. Ben bu satırlarda bir yerlerde karanlıkta kalmıĢ

binlerine el uzatmak ve ıĢıklarını açmak istedim.

Ruhlarına iyi gelebilmek istedim.

Hayatım boyunca hep, “Her Ģey anını bekler. ”

cümlesini tekrarladım kendime ve her seferinde, her adımımda bunu tekrarlamaya devam ettim ve istedim ki sizi de kendimle birlikte buna inandırayım, birlikte her Ģeyin anını beklediğine inanalım. Ne yaĢarsak yaĢayalım bilelim ki aslında her Ģey anını bekliyor ve taĢlar öyle bir yerine oturacak ki bir gün “Heh, iĢte oldu. ” diyeceğiz.

ġu an her nerede ve hangi Ģartlar altında olursanız olun, bilin ki hiçbir fırtına sonsuza kadar sürmez, tüm o firtınalar bir gün diner ve her gemi bir gün durgun sulara geri döner. 3391 Kilometrede size her Ģeyden önce iki insanın birbirini bulup birbirlerine nasıl iyi gelebileceklerini göstermek istedim. Ve tabii ki tüm o kilometrelere, aralarındaki denizlere, Ģehirlere rağmen birbirlerinin ellerini nasıl tutabileceklerini göstermek istedim. Ve sanıyorum gösterebildim de. ArkadaĢlarınız sizden uzakta olabilir, aileniz ya da aĢık olduğunuz insan.

Emin olun yakın olabilmek için yan yana olmaya gerek

yok. Hayat bana bunu yaĢayarak öğretti ve ben de size öğrendiklerimi anlatmak istedim.

3391 Kilometreyi yazmaya baĢladığım andan beri hep yanımdaydınız, her zaman dediğim gibi siz benim içinde bulunmaktan en mutlu olduğum kalabalıksınız... 3391

Kilometrede bir cümle kurmuĢtum, “Güzel kalpler hiç yalnız kalmaz, güzel kalpler hep birbirlerini bulur.

”diye... Ve siz bana bu cümlenin ispatısınız. Biz birbirimizi bulduk sizinle... Bulmadık mı?

Bu zamana kadar beĢ kitabım yayımlandı,, her birinin önsözünde kendimden bir Ģeyler de anlattım size. Oysa bu sefer hiçbir Ģey anlatmayacağım. Ve bu kitabı sizden baĢka kimseye ithaf etmeyeceğim.

Çünkü bu kitap ve bu satırlar benim size hediyemdir...

Tüm bu satırlar size gelsin...

Bir yerlerde beni okuyan ve iyileĢmeyi bekleyen, o karanlıktan çıkmak isteyen herkese...

Beyza Alkoç

Bir Ģövalye, aĢtığı dağların ardında atıyla ilerliyordu.

Ta ki yedi dağ ötede gökyüzünden düĢen bir yıldız görene kadar.

ġöyle düĢündü Ģövalye, “Yıldızlar neden hiç dibime düĢmez ey göklerin koruyucusu, söyle bana; güzel olan her Ģey uzakta mıdır?”

1. Bölüm

Yere DüĢen Yıldızlar

Kimse, hiçbir yeri geri dönmek üzere terk etmez.

Ayaklarıma baktım. Ayaklarımdaki siyah Vans ayakkabılarıma, kenarlarındaki beyaz çizgilere. Ġkisinin zıtlığına, zıtlığının güzelliğine. Kocaman sırt çantamı ağır ağır çekerek bacaklarımın arasına aldım, aklımda bana kurduğu son cümle, aklımda telefonda duyduğum o ses...

“Belki de ben gerçekten gelmemeye gittim. O kadar çok gittim ki artık hiçbir yerdeyim. Ama Ģunu bil ki bu dünyada olmayı seçebileceğim tek bir yer olsaydı senin yanını seçerdim. Çünkü ben seni, ben seni... ”

Tamamlanamayan cümle, duyduğum tek silah sesi.

Çığlıklarım, adını haykırıĢlarım, telefonun kapanıĢı, bip seslerinin kulaklarıma saplanıĢı. SakinleĢmem, telefonu kulağımdan belki açar umudumu yitirmemle indirmem saatlerimi aldı. Kendimi birkaç saat sonra burada buldum.

Kimseye haber vermeden, gizlice çıktım odamdan mahvolmuĢ bir halde.

“Dikkat! Bu bir kapı değiĢikliği anonsudur! Türk Hava Yolları IstanbulParis uçuĢu, 14 numaralı kapıya taĢınmıĢtır. Yolcuların dikkatine. ” Çantamı aldığım gibi hızla yürümeye baĢladım. Kocaman sırt çantamla ona giden o uçağın kapısına doğru yürüyordum. Kimsesiz, habersiz, tek baĢıma... Ben Ġzmir. Ġsmimi doğduğum Ģehirden aldım. Ülkemin en güzide Ģehrinden... Oysa ben Ģimdi bu ülkeyi bırakıp gidiyorum. Onun için, onu bulmak için, onu kurtarmak için. Ona yarım kalan cümlesinin cevabını vermek için. “Ben de seni... ben de seni... "demek için. Ben izmir ve bu Ġzmir'in Ege'sine kavuĢma hikayesi.

(ġubat 2016)

Tanıdık geliyor mu Ģimdi söyleyeceklerim, iyi dinleyin. Her sabah okula gidiyorsunuz, bir köĢede sessizce oturuyorsunuz, birileriyle konuĢtuğunuzda, güldüğünüzde, eğlendiğinizde bile içinizin bir köĢesinde ruhunuz sessizce oturuyor herkesten uzakta. AkĢam eve dönüyorsunuz ve yine, bir kez daha gecelerinizi bir köĢede öylece otururken geçiriyorsunuz. Geçip gitmesini istemiyorsunuz bugünlerin, çünkü bir köĢede oturmaktan

baĢka hiçbir Ģey gelmiyorsa da elinizden öyle yorgunsunuz ki bugünlerden kurtulmak ve o köĢeden sıyrılmak bile istemiyorsunuz. Ama bazen öyle günler oluyor ki ruhunuz içinizdeki o köĢeden sıyrılıp çıkmak istiyor. Sabah uyanmak istemiyorsunuz, evden çıkmak istemiyorsunuz, her Ģeye rağmen evden çıkıyorsunuz, akĢam eve dönmek istemiyorsunuz. Sonra öyle bir an geliyor ki dönecek bir eviniz kalmıyor. Ve insan doğası öyle ki, insan her daim eve dönmek istiyor. Ġnsan bazen evdeyken bile eve dönmek istiyor... ĠĢte bu benim gerçek evimi bulup ruhumu o eve götürme hikayem.

Saat 03.26. Sabah 7‟de kalkacak olmam umurumda değilmiĢ gibi bilgisayarın baĢında oturmuĢ Tumblr‟da geziniyorum. Ve yalnız değilim, sadece 150 bloğu takip ediyorum ve yarın okul olmasına rağmen gecenin bu vaktinde bile yalnız değilim. Birkaç kiĢi daha var ve eğleniyoruz. Birbirimizle konuĢmasak da kendi kendimize bir Ģeyler paylaĢsak da yalnız değiliz, birlikte eğleniyoruz. Biliyorum. Ve onların da böyle hissettiğine eminim.

Fonda Cem Adrian “Ben seni çok sevdim... "diye bağırıyordu, “Ben seni çok sevdim. Oku kelimeleri gözlerimden. " Kendi kendime dertlenerek derin bir nefes aldım. Hayatımda hiç aĢık olmadım. 18 yaĢındayım ve daha önce hiç sevgilim olmadı. Kimseden hoĢlanmadım bile. KarĢıma doğru insan çıkmadı belki de evet, ama konumuz Ģu ki, tüm bunlara rağmen ne zaman bir aĢk Ģarkısı dinlesem hüzünleniyorum. Bazen kendimden gizli sevgilim mi var diye düĢünmüyor değilim. Çünkü Ģarkı ayrılığı anlatıyor ve ben ağlayacak gibi oluyorum. ġarkı özlemi anlatıyor baĢımı sallıyorum. Evet diyorum ya, evet! Özlemden öleceğim diyorum. Ama kimi

özlüyorum? Yok. Kimse yok. Benden giden kimse olmadı. Çünkü bana gelen kimse olmadı. Ben de kimseden gitmedim. Çünkü ben de kimseye gitmedim.

Yani sevgili Cem Adrian, haklısın, ben onu çok sevdim.

Ama kimi?

Masanın üstünde duran yarılanmıĢ yeĢil çayımdan bir yudum alıp sayfada yukarı çıktım. Her zamanki gibi bir görüntü beklerken birden kaĢlarım çatıldı. Mesaj kutusunun üstünde hayatımda ilk defa “ 1 ” yazıyordu. O

mesaj kutusunun üstü ilk kez kırmızıydı. Elimi laptop faresinin üstüne götürdüm ve ağır ağır mesaj kutusuna doğru ilerledim, içimden bir ses tıklama diyordu. Ya da tıkla ama mesajı okumadan sil. Çünkü bilirsiniz, Tumblr‟ın anonimleri bazen can sıkıcı olabiliyor. Ve hayatımda ilk kez alacağım anonim mesaj kötü olursa hayata küsebilirim. Ciddi ciddi küserim, bunalıma girmek için bahane arayan bir adet Ġzmir ki evet bu benim ismim bu kadar ufak bir olayla bile hayata küsebilir. Neyse ki cesaretimi topladım, iç sesim her ne kadar okuma diye fısıldasa da mesajı açtım. Ve gözlerimi satırlara çevirdim.

Birincisi, bu bir anonim mesajı değildi. Kimden geldiği belliydi. Kullanıcı adı, gelmemeyegidenadarndı.

Kullanıcı adının güzelliğiyle içimde garip bir kuĢ belirdi.

Nereye gitmiĢti? Neden gelmeyecekti? Tamam Ġzmir, bir dur da mesajı oku.

Kimden: gelmemeyegidenadam

Kime: benegeninincisi

“Artık uyu. ”

Gözlerim iyice kısılarak okudum yazılmıĢ iki kelimeyi.

“Artık uyu...”

Evet, durum Ģu, açıklıyorum. Biz Tumblr kullanıcıları gece gündüz demeden sürekli Tumblr‟dayızdır.

Bağımlılık gibi, nefes almak gibi ya da basitleĢtirelim, su içmek gibi dolaĢır dururuz bu mavi sitenin güzel tonunda.

Ve tümümüzün tek bir isteği vardır çoğu zaman, bir mesaj. Herkes ilk mesajlarının ne olacağını merakla bekler, bazıları dayanamaz ve anonim olarak kendilerine mesaj atarlar. Ben dayandım, ilk mesajım benden bana olmayacak dedim, ilk mesajım değerli olacak dedim. Ve ilk mesajım saat 4‟e doğru ilerlerken gelen iki kelimelik anlamsız bir mesaj, artık uyu. Sinirle cevap yazma butonuna tıkladım.

“TeĢekkür ederim.” Yazdım ve sildim. Bu kadar sinirlenip neden teĢekkür eder bir insan? Tamam, düĢün.

Bu çocuk bu saatte bana bunu niye yazdı? Neden ilk mesajımı böyle basit bir mesajla çaldı?

Kime: gelmemeyegidenadam

Kimden: benegeninincisi

“Bunu söylemene ihtiyacım yoktu. Uykum geldiğinde yapacağım ilk iĢ uyumak olacaktı zaten.”

Mesajı yolladım, trip atar gibi ekrana doğru omuz silktim ve yeĢil çayımdan bir yudum daha aldım.

Farkında mıydım bilmiyorum ama stres yapmıĢtım.

Acaba öyle yazmasa mıydım? TeĢekkür etmek daha iyi olurdu sanki. Mesaj butonuna takılı kaldı gözlerim.

Neden cevap yazmadı? Gerçi daha üç saniye oldu yollayalı. Acaba mesajı gördü mü? Acaba baĢkasına da mesaj attı mı? Bundan bana ne. Ah, bu mesaj alma iĢi ne zormuĢ. Titrediğini yeni fark ettiğim elimle mesaj kutusuna bir kez daha tıklayıp mesaj atan namı diğer gelmemeyegidenadam‟ın linkine tıkladım ve bloğuna girdim. Gözlerim anında fotoğrafına kaydı. Tamam...

Terslememeliydim. Çocuk Francisco Lachowski‟ye benziyor. Tumblr kızlarının en büyük hayali. Bak...

Anlamıyorum... Ffayır yani ne diye Francisco Lachowski‟ye benzeyen bir çocuğu terslersin Ġzmir!?

Sinirle biyografisine göz attım.

Ömer Ege Zorlu 19Fransa. Kimse hiçbir yeri geri dönmek üzere terk etmez...

Yutkundum. Kullanıcı adını düĢündüm önce, gelmemeye giden adam. Ardından biyografisinde yazan o cümle, kimse hiçbir yeri geri dönmek üzere terk etmez.

Ve bulunduğu yer, Fransa. Bu çocuk Türkiye‟yi terk edip Fransa‟ya mı gitmiĢ? Ben bir yeri terk edecek olsam imkanlarım ancak odamı terk edip mutfağa gitmeme elverir. Bloğunu nedense takip etmek yerine sık kullanılanlar sekmeme ekleyip oradan çıktım ve tekrar Tumblr‟a girdim. Mesaj kutumda yazan “1” sayısıyla birlikte resmen sırıttım. Bana neler oluyor? Çocuğu terslediğimin farkında mı değilim? Çocuğu tersledin sen Ġzmir, Ģimdi neyi görmek için sırıtıyorsun? Muhtemelen küfür etti. Asaletimi bozmadan mesaj kutusunun üstüne tıkladım ve mesajı açtım. Kimden: gelmemeyegidenadam Kime: benegeninincisi

“Uyumazsan uyanamazsın diye söyledim Ege‟nin incisi Ġzmir. Ben Ege. TanıĢtığımıza memnun oldum.

Yarın bana yazacaksın. Ġyi geceler.”

Yutkundum. Hani bazı anlar vardır. Saf gibi kalırsınız ve güçlü bir tepki vermek istersiniz. Ama bunun yerine yapabileceğiniz tek Ģey yutkunmak olur. Bu, “Söylediğin Ģey boğazımdan geçmedi. Geçsin diye yutkundum.”

demektir. Kimse bunu itiraf edemez, ama karĢı taraf her zaman bilir. O zaman hep beraber yutkunalım... Çünkü çocuk bana yarın ne yapacağımı emreder gibi iletti ve benim ona verecek afili bir cevabım yok. BoĢ

bırakamam, üç yanlıĢ bir doğruyu götürmüyorsa boĢ

bırakmak anlamsız. Yazmak zorundayım. Ama aklım çocuğun ismi ve benim kullanıcı adımın garip uyumunda.

O Ege, ben Ege‟nin incisi. O Ege, ben Ġzmir. Derin bir nefes aldım ve cevap verme butonuna tıkladım. Hadi kızım, onu olduğu yere çivileyecek bir cevap yazabilirsin.

Sertçe tuĢlara tıklamaya hazırlandım.

Kime: gelmemeyegidenadam

Kimden: benegeninincisi

“Yarın sana yazmayacağım. Ġyi geceler.”

Harika! Eminim olduğu yere çivilenecektir. Aptal Ġzmir. Verebilecek en iyi cevabın bu muydu? Küfür etsen daha Ģok edici olurdu. Çocuk Ģimdi bunu okuyacak, rahatlıkla uyumaya gidecek. Acaba bir mesaj daha yollayıp ekleme yapsam mı? “Ve senin ağzına sı...”

Neyse. Yazmayacağım.

Mesaj kutusundan çıktım ve öylece ekrana bakmaya baĢladım. YeĢil çayımdan ağır ağır yudumlar alarak sadece ve sadece ekrana baktım yarım saat boyunca.

Mesaj gelmedi. Gelmesini de beklemiyordum zaten.

Hayır, gerçekten beklemiyordum. Son kez sayfayı yeniledim ne olur ne olmaz diye ve ani bir kararla bilgisayarımı kapattım. Burnumdan soluyarak yatağıma girdim ve gözlerimi kapattım.

Aklımdan çıkarsa uyuyacaktım...

Garip bir Ģekilde gözlerimi kapattığım an göz kapaklarımın önüne, “Artık uyu...” yazısı geldi. Sanki söylenmiĢ de kulağıma tekrarlanıyormuĢ gibi. Rahatsız olarak gözlerimi açtım ve bir kez daha kapattım. Artık uyu. ġaka bu değil mi? Bir kez daha gözlerimi açtım ve bir kez daha kapattım. Artık uyu. Cidden mi? Bedenim benimle dalga geçiyor. BaĢka açıklaması olamaz.

Gözlerimi sımsıkı kapattım ve o karıncalanmıĢ karanlığın

oluĢması için iyice sıktım. Gözlerim artık acımaya baĢladığında yazı kalmamıĢtı, yerine göz altlarımın acısı kalmıĢtı. ġimdi uğraĢması gereken ben değildim, bedenimdi. Hadi bakalım. Ġyi geceler. Ben Ġzmir. Ege'nin incisi... Bak yine yapıyor!

Yol uzun, güneĢ sıcak, ay uzakmıĢ...

BaĢını kaldırmıĢ Ģövalye, “Ne garip,” demiĢ, “aradığım yıldız, yolumu aydınlatan güneĢ... Ne garip, gece olacak.

Aradığım hala yıldız, yolumu aydınlatan ay. ”Ġçini çekmiĢ.

“Ey güneĢ,” demiĢ, “ey ay... Sen olsaydın aradığım, düĢer miydin yedi dağ öteye? Yoksa kavuĢmak olur muydu senin gökyüzünde doğuĢun. Söyle bana, kavuĢmak dokunmadan olur mu?

Her dokunan kavuĢur mu?”

2. Bölüm

Gelmemeye Giden Adam

ii En az İzmir kadar özgürsün...

Bütün gün aklımdaydı. Evet, kahretsin ki bütün gün aklımdaydı! Sürekli telefonumdan Tumblr‟a girip bir mesaj var mı diye baktım. Ve akĢama kadar hiçbir mesaj gelmedi. Gözlerimi kapattığım anda profilindeki fotoğrafı geliyordu gözümün önüne. Gözümü açıyordum her Ģey normal, ama yine de aklımdan çıkmıyordu. Hayır yani, anlamadığım Ģey Ģu, neden bu kadar etkilendim?

Sadece... neden!?

Saat gecenin 2 sine geliyor. Uykum yok, gözlerim bilgisayar ekranında. Neden bana yarın yazacaksın‟ dedi mesela? Acaba umutlandı mı? Yazmadığımı görünce ne yaptı? Yazmadım diye üzüldü mü? Ab, küfür edeyim böyle iĢe ya! Bu çok kötü. Bu ciddi ciddi çok kötü bir durum. Sinirle bloğunu açtım. Ne yaptığımın

bilinçsizliğiyle mesaj kutusuna tıkladım. Ve bom! Mesaj kutusu açıldı.

Yapma Ġzmir! Onu haklı çıkarma Ġzmir! Sana mesaj atacaksın dedi ve onun dediğini yapmamalısın! Sen bu değilsin. Sen güçlüsün, sen özgürsün, sen emirlere gelemezsin! Ama... kötü bir Ģey istemedi ki. Belki bir derdi var?

“Ne istiyorsun benden?” Gönderdim! Gönderdim!

Aman Tanrım. Gönderdim mi ben Ģimdi bunu?

Gönderdim tabii!

Harika. Mutlu olacak Ģimdi. Ġstediğim oldu diye düĢünecek! KazanmıĢ gibi hissedecek. Yalnız benim mesajımın saçmalığına bakar mısınız ya. „Ne istiyorsun benden yazılır mı? Sanki silahla takip ediyor çocuk beni.

Resmen aksiyon repliği kullanmıĢım. Kesin Ģu an gülüyordur bana. Gülüyor ki hala mesaj gelmedi.

Gülmekten yazamıyor.

Yedi dakika. Tam yedi dakika sonra göründü o kırmızı 1 yazısı mesaj kutumun üstünde. Beklemeliyim. Ben de yedi dakika sonra cevap vermeliyim ona. Tıklama Ġzmir...

Tıklama! Tıkladım.

“ġu an ilk mesajı atan ben değilim. ġensin. Sen ne istiyorsun?”

Bu çocuk benimle dalga geçiyor. Tamam. Anladım ben olayı. Muhtemelen arkadaĢlarıyla birini iĢletelim dediler beni seçtiler. Çünkü ben safım. Harika. Yoo, ağlamıyorum.

“Ġyi eğleniyor musun Gelmemeye Giden Adam (!)?”

Mesaj sayfasını kapatmadım bile. Öylece oturdum ekranda açık olan bütün sekmelerle bağlantımı kestim ve sadece mesaj kutuma bakıyorum. Bu sefer beklemedim.

Cevap direkt geldi.

“Eğlenmek?” Biraz daha dalga geçmek için malzeme istiyor anlaĢılan. Bu sefer cevap vermeyeceğim. Bu kadar konuĢma yeter. Artık benden cevap alamayacak. Sayfayı kapatıp kendim için bir Ģarkı açtım ve baĢka sayfalarda gezinmeye baĢladım. Gelmemeye Giden Adam hesabı baĢlamadan bitti sanırım benim için. Dün aslında bir an gerçekten arkadaĢ olabiliriz sanmadım değil. Çünkü... ne bileyim ya. Ġnsanın çevresinde ne kadar insan olursa olsun yalnız hissediyor bazen. Yanında olmadan da yanında olan birini istiyor insan. Belli etmesem de düzgün internet kültürü olan herkes gibi bekledim böyle birini. Ve dün mesaj geldiğinde acaba?‟ dedim. Acaba?

Ama olmadı tabii.

YaklaĢık yarım saat boyunca baĢka sayfalarda gezindikten sonra içimde büyük bir merakla Tumblr‟ıma girdim tekrar. Mesaj atmıĢ olabilirdi. Cevap vermeyecek olsam bile mesaj atıp atmadığını merak ediyordum. Ve ah... Ģaka mı? Yedi mesaj!? Anında mesajlara tıkladım.

“Ġzmir? Bir yanlıĢ anlaĢılma oldu sanırım. Seninle eğlenmiyordum. Ege”

“Bak, cevap vermemekte haklısın ama açıklamama izin ver. Ege”

“En azından bir soru iĢareti yolla ki okuduğunu bileyim. Ege”

“Pekala. Sen okumasan bile, açıklamak zorunda hissediyorum. Seninle kesinlikle eğlenmiyordum. Ege”

“Kendimi kötü hissettiğim bir zamanda bloğun karĢıma çıktı. içimden bir ses sana mesaj atmamı söyledi ve burada buldum kendimi. Ege.”

“Kötü bir niyetim yoktu. KonuĢmaya çalıĢtım. Ama istemiyorsan tamam. Zorlamıyorum. Özgürsün. En az Ġzmir kadar özgürsün... Ege.”

“Ama bir arkadaĢa ihtiyacın varsa ben buradayım.

Çünkü benim ihtiyacım var. Tamam? Ege.”

Ekranın karĢısında yutkundum. Yedi mesaj insanın bedeninde umut taneciklerinin dolaĢmasını sağlar mı?

Daha yedi mesaj önce cevap bile vermeyeceğime emin olduğum bir adam vardı karĢımda. Belki de bir çocuk.

Kendisine adam diyen bir çocuk... 19 yaĢında, benden 1

yaĢ büyük bir çocuk. Bana arkadaĢa ihtiyacı olduğunu söylüyor. Benim de içimden bir ses bas bas bağırıyor,

“BĠZĠM DE ĠHTĠYACIMIZ VAR!” diye. Oluyor...

Ġstediğim oluyor... Yanımda olmadan yanımda olan bir arkadaĢ istedim. Ve bu oluyor. Çünkü çok istedim.

Çünkü kalbimden istedim. Çünkü olmazsa ölürüm demeden istedim. Çünkü olmazsa da olur diyerek istedim. ġimdi benim anlamlı tek bir mesaja ihtiyacım var. Kelimelere bile ihtiyacım yok belki. Harika. Benim sayılara ihtiyacım var.

Cevap yazma tuĢuna tıkladım ve cevabımı oldukça açık bir Ģekilde yazdım: “053233287 Ġzmir.”

Ekranın karĢısında telefon numaramı aldığı ilk anda ne yapacağını merak ediyordum. Ama görme imkanım yoktu. O, ekranın içindeydi. Ekranın içinde ve benim yüzlerce kilometre uzağımda. Merakla ondan gelecek cevabı beklerken telefonum titredi. Telefonumu kaĢlarım çatılı bir Ģekilde elime alıp ekrana baktım. Whatsapp‟tan bir bildirim vardı.

Kimden: 053492855

“Artık uyu.”.

Telefonumun ekranına en içten gülümsememle baktım.

Bu mesajın kimden geldiğini, bu numaranın kime ait olduğunu biliyordum. Gizemli bir adamdan gizemli mesajlar... Önce çok coĢkulu bir mesaj yazayım dedim.

Mesela, “HAYATIMA HOġ GELDĠN! KAPIYI KAPAT

DA ĠÇERĠSĠ SOĞUMASIN!” Ama tabii kendimi vazgeçirdim. Çünkü saçmalık.

Telefon numarasını telefonuma “Gelmemeye Giden Adam Ege” diye kaydettim. Ve hemen sonra mesajına cevap vermeye giriĢtim.

“Ġyi geceler Ege.” Yazıyor...

“Ġyi geceler Ġzmir. Ha, unutmadan. Yarın sabah bana yazacaksın.”

Gülümsedim.

Haklıydı.

Yazacaktım.

ġövalye, atını bir derenin kenarında durdurmuĢ. Su içmiĢ, içirmiĢ. Saat gecenin bir vakti, mevsim zaten hep kıĢmıĢ. Su içmek için eğildiği simsiyah derede gecenin karanlığını görmüĢ, sonra dereye yansıyan yıldızları.

BaĢını kaldırmıĢ, gülümsemiĢ. “Üstümde binlercesi var, ” demiĢ, “ben günlerdir birini arıyorum. ”

3. Bölüm

Yedi Ay

Seni duymam için ses tonunu bilmeme gerek yok.

Yazmak ve yazmamak. ĠĢte bütün mesele bu.

Uyandım, hazırlandım, okula gittim, sırama oturdum, dersler bir bir geçiyor ve ben telefon elimde sadece ona yazıp yazmayacağıma karar vermeye çalıĢıyorum. “Yarın sabah yazacaksın.” Cümlesi çok netti. Ve haklıydı da yazacaktım. Ama ne zaman? ġu an uyuyor mudur bilmiyorum mesela. Orada saat kaçtır bilmiyorum. ĠĢi var mıdır bilmiyorum ya da okula gidiyor mudur, bilmiyorum. Çok zor. Bu kadar kısa bir süre önce tanıĢtığım, çok az konuĢtuğum ve benimle aynı yerde oturmayı bırak bana yakın bile oturmayan bir insana

mesaj atmamın zamanını belirlemem çok zor. Hem ne yazabilirim ki? Nasıl günaydın denmesinden hoĢlanır?

Sıranın altından telefonumu açtım ve Coğrafya hocama göstermeden Whatsapp sayfasına girdim. Önce durumuna baktım, durumunda “Hiç kimse bir yeri geri dönmek üzere terk etmez.” yazıyordu. Bu, onda görmeye Ģimdiden aĢina olduğum bir cümleydi. Durum kısmından çıktığım gibi sohbet sayfasına girdim. Ne yazsam?

Günaydın nasıl yazılıyordu?

“Günaydın.” Sildim. Öyle günaydın mı yazılır? Trip atar gibi. Nokta koymayayım. Ama nokta koymasam da bir garip olur.

“Günaydınlar!” Yuh! Sil sil. Seda Sayanın program baĢlangıcı gibi oldu. O kadar uzun zamandır kimseye günaydın mesajı atmıyorum ki nasıl günaydın yazıldığını unuttum.

“GünaymıĢ :)” Bakın bu en ilginci iĢte. Sanki günün aydığını baĢkasından duymuĢum da haberi olsun diye mesaj atıyormuĢum gibi. Tamam kızım, sakin ol. Alt tarafı bir günaydın mesajı. Ama nasıl yazacağım? Soğuk yazsam olmaz, sıcak yazsam olmaz. Sadece ismini ve yaĢadığı yeri bildiğim bir insana yazacağım mesajı bu kadar uzun düĢünmemeliyim. Yazayım gitsin. Hadi Ġzmir. Hadi kızım.

“Günaydın Ege, gerçi orada saat kaç bilmiyorum, uyuyor da olabilirsin :)” Gönderdim. Ciddi ciddi gönderdim. Yüzümde garip bir korku oluĢtu Ģu an.

Yüzümü görseniz telefonumdan cinayete tanık olduğumu düĢünebilirsiniz. Yutkundum ve kendimi toparlamaya çalıĢtım. Acaba biri Ģu an yüz ifademi görüyor mu? En arka sırada, en köĢedeyim. Tek baĢıma oturuyorum, bu yüzden çoğunluk beni göremiyor. Ki görebilseler de bana

bakmazlar. Ama yine de o ifadeyi yüzümde yakalayan biri olursa çok utanırım. Resmen korkudan kaskatı kesildim. Neden korktuğumu sorsalar ne derim? Yeni tanıĢtığım bir çocuğa günaydın mesajı attım da vereceği cevaptan korkuyorum. Saçma.

Telefon elimde titreyince Ģok içinde bacağım, dizime çekiçle vurulmuĢ gibi hareket etti ve sıraya çarptı.

“Ah...” Sessizce sızlanıp yüzümü buruĢturduğum sırada sınıfta bir sessizlik olduğunu ve birkaç kiĢinin bana döndüğünü hissettim. BaĢımı ağır ağır kaldırdığımda sınıfın çoğunluğu ve Coğrafya hocam bana kilitlenmiĢlerdi. Çok iyi. Ne olacak Ģimdi?

“Ġyi misin kızım?” Ġsmimi bile bilmiyor. Bilemez ki nereden bilecek, okuldaki hiç kimse beni görmeden okulu bitirmek için çabalıyorum resmen.

“Ġyiyim.” Yüzümü saklayarak konuĢtum ve yavaĢça baĢımı eğip boğazımı temizledim. Sadece birkaç saniye daha beni izlediler. Amaçları neydi bilmiyorum ama kendi iĢlerine döndükleri anda derin bir nefes alıp telefonumu sıranın altında bir kez daha açtım ve gelen mesaja baktım.

Gelmemeye Giden Adam Ege‟den 1 Yeni Mesaj...

“Uyuyordum, telefona bildirim gelince uyandım.

Günaydın Ġzmir. AA” TelaĢa kapıldım bir an. Benim mesajımla mı uyanmıĢtı? Mesajımla uyandırmıĢtım onu.

ġaka gibi. Birini mesaj atarak uyandırdım. Kötü bir Ģey bu! KeĢke mesaj atmasaydım. Çocuk uykusundan oldu resmen. Özür mü dilesem? Kahretsin ya ne diye günaydın mesajı atarsın ki aptal, çocuğu uyandırdın!

“Özür dilerim, uyuyor olduğunu bilseydim mesaj atmazdım! Gerçekten tam bir salağım. KeĢke dün akĢam

kaçta uyandığını sorsaydım... Lütfen uyumaya devam et, gerçekten özür dilerim!”

Resmen dertli oldum Ģu an. Kara kara düĢünüyorum telefon ekranına bakıp saat 10.37. Acaba orada kaç? Çok büyük bir fark olmaması gerekiyor. Olsa olsa 9.37‟dir.

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Özür dileme. Uzun zaman sonra ilk defa kendim uyanmadım. Beni sen uyandırdın Ġzmir AA”

Gülümsedim. Tamam, telaĢ yapmıĢtım, kızacak diye korkmuĢtum hatta. Ne hakla bana günaydın mesajı atarsın diyecek diye beklemiĢtim. Ama tabii ki bunlar olmadı. Onu uyandırdım. Bu onu mutlu etti. Bu beni de mutlu etti. Ben birini uyandırdım... ġaka gibi gelecek belki, ama ben birini uyandırdım! Annemin her sabah babamı uyandırması gibi. Dokunarak, öperek, seslenerek değil belki ama birini uyandırdım. Mesaj atarak uyandırdım. Biri benim mesajımla uyandı. Uyuyordu, ben mesaj attım ve uyandı. Varlığımın farkında, benim farkımda. Anlatamıyorum. O kadar güzel bir his ki. Biri...

benim... mesajımla... uyandı...

“Peki, nasıl hissettiriyor mesajla uyandırılmak?:)”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Yalnız değilmiĢim gibi.”

Buruk bir bakıĢ attım telefona. Yalnız mı? Ege yalnız mıydı? Ülkeyi terk ettiği çok açık bir Ģekilde belliydi.

Ama ailesiyle gitmemiĢ miydi? Tek baĢına mı gitmiĢti Fransa‟ya? Dün akĢam bana kendini kötü hissettiği bir anda bloğumu gördüğünü söylemiĢti. Yalnızlıktan mı kötü hissediyordu kendini? Yoksa baĢka bir sorunu mu vardı?

“Yalnız olduğunu sanmıyorum Ege.”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Haklısın. Artık yalnız değilim.”

Ne demekti bu? Ben olduğum için mi artık yalnız değil? Öyleyse çok mudu olurum çünkü. Öyle mi?

Sorsam mı? Sorsam soramam ki. Çok saçma olur. Ya beni kastederek söylemediyse rezil olurum. Ayrıca mesajlarının sonuna gülücük koymuyor, acaba iĢi mi var?

Rahatsız etmesem mi? Morali de bozuk gibi. Belki konuĢmak istemiyordun Uyumak istiyordur belki? Mesaj atmayı kessem mi? Böyle birdenbire susayım, uyusun akĢam konuĢuruz. Ama birdenbire mesaj atmayı kesmek saçma olur. Öldüğümü düĢünebilir. Yalnızlık konusunun derinine inmeden, geçiĢtirici bir cevap yazmalıyım.

“Artık yalnız olmayacaksın :)” GeçiĢtirilmiĢ mesaja bakın, çocuğa resmen evlenme sözü verdim! Ama olsun, öyle olduğundan emin olmasam da madem o ben hayatına girdim diye artık yalnız olmadığını düĢünüyor, ben de hayatından çıkmam o zaman. Buna hakkım vardır, değil mi?

Gözlerim telefon ekranında cevap beklediğim sürede Coğrafya hocasının tekrar tekrar “Dağlar denize paralel!”

dediğini ve tekrar “dağlar... denize... paralel!” diye eklediğini duydum. BaĢımı hafifçe kaldırdığımda elleriyle haritayı iĢaret ettiğini ve anlatmak için çabaladığını gördüm. Gözleri gözlerime değince anladığımı belirtmek için baĢımı salladım hafifçe.

AnlamıĢtım da zaten, dağlar denize paraleldi iĢte.

Klik! Mesaj sesiyle birlikte anında baĢımı eğdim.

“Anlatsana, isminin anlamı nereden geliyor Ġzmir?

Ġzmir‟de yaĢadığın için mi?”

Gülümsedim. Hayatımda ilk defa bir insan benimle ilgili bir Ģeyi merak ediyor. Bu insan yanımda değil, bu insan karĢımda değil, bu insan Ģehrimde değil. Bu insan

telefonumun içinde. Telefonumun içinde, ama beni merak ediyor.

“Ġzmir‟de yaĢamamızın da etkisi var elbette. Ama Ģöyle anlatayım, annem bana hamileyken ultrasonda doktor erkek olacağımı görmüĢ. Annem ve babam da isim düĢünmeye baĢlamıĢlar. Ve ortak kararla ismimin Özgür olmasına karar vermiĢler. Çünkü bir insanın özgürlüğü olduktan sonra baĢka hiçbir Ģeye ihtiyacı olmadığını düĢünüyorlarmıĢ. Sonra ben doğmuĢum, kız olduğumu öğrendiklerinde Ģok olmuĢlar. Özgür ismini bir kıza yakıĢtıramamıĢlar. Sonra düĢünmüĢler, Özgür ismi gibi ismim her söylendiğinde özgürlük alanım geniĢlesin istemiĢler. Ve özgürlük deyince akıllarına gelen ilk kelime Ġzmir olmuĢ. O andan beri Ġzmir‟im ben.

Doğduğumdan beri özgürüm.”

Cevabımı yazdığım an ona biraz süre tanımak için telefonumu sıranın alt bölmesine bıraktım ve tekrar baĢımı kaldırıp dersle ilgileniyormuĢum gibi hocaya göz attım. Bu sefer de “Dağlar denize dik uzanıyor!” dediğini duydum. Yüzüme baktı ve tekrarladı, “Dik uzanıyor!”

BaĢımı salladım anlayıĢla. Adam dik kelimesini öyle basura basura söylüyordu ki yan sıramdaki ismini bilmediğim sınıf arkadaĢımın “Dickhead...” diye fısıldadığını ve sıra arkadaĢıyla gülüĢtüklerini duydum.

Gözlerimi devirip derin bir nefes aldım. Sınıf arkadaĢlarım komik olduklarını sanıyorlar.

Klik. Gözlerimi bir kez daha devirerek baĢımı eğdim ve klik sesi gelen telefonumu elime alıp Whatsapp sayfama girdim. Ege‟den mesaj vardı. BaĢka kim mesaj atar ki zaten. Gerçi ben böyle olmasından mutluyum. ġu yan sıramdaki çocuk bana mesaj atsaydı mudu olmazdım mesela.

“Bu zamana kadar çok kiĢinin isminin hikayesini dinledim. Ama böyle güzelini ilk kez duyuyorum.

Gerçekten, ne diyeceğimi bilemedim Ġzmir.”

Gülümsedim, mesajın arasında yakaladığım duymak kelimesi çok garip gelmiĢti. Mesaj atmıĢtım, mesajım kulaklarına gelmiĢ gibi cevap vermiĢti.

“Duyuyor musun yoksa okuyor musun Ege? :)”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Ben mesajları sadece okumam. Duyarım da.”

KaĢlarımı çattım. Ses tonunu bilmediği bir insanın mesajlarını nasıl sesli duyardı bir insan?

“Ama ses tonumu bilmiyorsun?”

Çevrimiçi... Yazıyor... Çevrimiçi...

Yazıyor dedikten sonra çevrimiçi oldu. Hala çevrimiçi, demek ki bir Ģey yazdı sildi. Ne yazacağını mı düĢünüyor yoksa tam bana mesaj yazarken onun için benden daha önemli olan bir baĢka insan mesaj attı da benim mesajımı yarım bırakıp onun mesajına cevap vermeye mi karar verdi? Umutsuzluk tanrıçasıyım Ģu an.

Çevrimiçi... Yazıyor... Nihayet...

“Seni duymam için ses tonunu bilmeme gerek yok.”

Ben nutkum tutulmuĢ bir Ģekilde mesajının güzelliğine baktığım sırada anında bir mesaj daha attı.

“Bazen sen de sesini duyan insanların seni duymadıklarını hissetmiyor musun? Ben senin sesini bilmiyorum. Ben senin sesini duymuyorum. Ama ben seni duyuyorum. Bloğunu gördüğüm ilk andan beri, konuĢmasak bile, ben seni duyuyorum.”

Kurduğu cümleler, kullandığı kelimeler öyle güzeldi ki böylece bakakaldım. ġaĢkın bir ifadeyle yüzümü kaldırdım telefon ekranından. Öylece baktım sınıfa boĢ

boĢ. Ne diyeceğimi bilemiyordum. Ne yazacağımı

bilemiyordum. Ne hissedeceğimi bilemiyordum. Bunlar duyduğum en güzel sözlerdi. Ya ben bu zamana kadar güzel söz duymamıĢtım, ya Ege‟nin söyledikleri çok güzeldi. Coğrafya hocamla göz göze geldik. “En yüksek ortalama sıcaklık Güneydoğu Anadolu bölgesinin güneyinde görülür!” diye mırıldandı dikkatlice.

Güneydoğu Anadolu bölgesinin güneyini o kadar iyi anlıyordum ki, Ģu an bir sıcaklık ne kadar yüksek olabilirse o kadar yüksekti içimde. Yutkundum. BaĢımı eğdim. Telefonumu elime aldım.

“Ne kadar zamandır beni duyuyorsun? Kaç gündür?”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Yedi aydır.”

ġövalye, atıyla bir ağacın altına sığındığında çoktan baĢlamıĢ yağmur, ormanı alıp götürürcesine. Sıkıca bağlamıĢ atını ağaca, sıkıca sarmıĢ kollarını ağacın gövdesine. Gözlerini kapatmıĢ, o an öyle garip bir Ģey hissetmiĢ ki aklım kaybettiğini düĢünmüĢ, “Kasırga alsa beni, götürür mü yedi dağ öteye sağ salim ya da ölü. Bu fırtınaya bıraksam kendimi, günlerdir aradığım yıldızıma gider miyim ey gökyüzü, söyle. Açayım mı kollarımı?

Ölü de olsam götürür müsün beni ona?”AçmıĢ kollarını frtınaya, “Gel al beni!” demiĢ, atını bırakmıĢ, kendini bir kasırganın ortasında bulmuĢ. O an anlamıĢ, aĢık olmak fırtınaya kollarını açmak, kasırganın ortasına atılmakmıĢ...

Belki bir gün biz de birer kahraman olabiliriz, değil mi?

Çevrimiçi... Yazıyor...

Birbirimizin ruhlarını kurtarırsak neden olmasın?

4. Bölüm

Bizim Küçük Gezegenimiz!

Yedi aydır.” Yedi ay. Yedi ay. Yedi koskoca ay. Yirmi sekiz hafta. Günler, saatler, dakikalar beynimin içinde dolaĢıyor. Beynim manyak bir stalkerla karĢı karĢıya olduğumu iddia ediyor! Beynim mesajdan çık diye bağırıyor, beynim durmuyor, engelle onu diyor! Çatık kaĢlarımın altındaki ĢaĢkın gözlerim, “Çevrimiçi”

yazısında takılı hala. Beni mi bekliyor? Ne tepki vereceğimi... Öylece dakikalardır ekrana bakıyorum, o da öylece dakikalardır benden cevap mı bekliyor?

Tereddüdü parmaklarımla mesaj yazmaya baĢladım, çok garip, o an korktuğumu hissettim.

“Ege...” yazdım ve devam ettim.

Çevrimiçi...

“ġu an konuĢmasak olur mu?” Kendimi en suçlu hissettiğim anlardan birindeyim. Ne diyeceğimi bilemedim, böyle bir Ģey baĢıma ilk defa geliyor ve çocuğa resmen ondan korktuğumu belli ettim.

Çevrimiçi...

Hala çevrimiçi, hala ekrana bakıyor, mesajımı gördü ama hiçbir Ģey yazmıyor. Korkuyla tekrar yazmaya baĢladım.

“Özür dilerim. Ben buna alıĢık değilim, yanlıĢ anlama lütfen. ġu an ne diyeceğimi bilemiyorum. O yüzden Ģimdi konuĢmamamız daha iyi. YanlıĢ anlama sakın.”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Son görülme 11.04...

Ne!? ÇevrimdıĢı oldu. KonuĢmadan çıktı. Ben bir salağım, ben gerçekten bir salağım. Sanki peĢimde gezip her gittiğim yerde takip ediyormuĢ gibi tepki verdim.

Çocuğun yaptığı tek Ģey yedi aydır bloğumu gözetlemekten baĢka bir Ģey değildi. Bir de ezik gibi yanlıĢ anlama deyip durdum ve yanlıĢ anlamadı. Doğru anladı, doğru anlaması çok daha kötü çünkü resmen

berbat bir tepki verdim. Telefonu sinirle çantama attım ve baĢımı kaldırdım. ġu an tek yapabileceğim derslerin bitmesini beklemek, ona biraz zaman vermek ve mesaj atmaktı. ÜzülmüĢ müydü acaba? Çok garip, içimde bir sızı hissediyorum. Neden? Neden içimde bir sızı hissediyorum? Bir yer var içimde, “Ne yaptın Ġzmir?”

diye bağırıyor, “Bulduğun an kaybettin onu.” Bu hissi bilirsiniz, çok iyi bilirsiniz... Değil mi? Biz yalnızlar çok iyi biliriz. Yapayalnız hissettiğimiz bir anda biri girer hayatımıza. Hah deriz, iĢte geldi. Daha ilk dakikada içimize bir Ģeyler doğar, sanki bir umut huzmesi, sanki güzel bir koku yayılır hücrelerimize sadece içten duyulan. Herkes için olmaz bu. Sadece bazı kiĢiler geldiğinde hissederiz bunu, siz kimlerden bahsettiğimi çok iyi biliyorsunuz. Aklınızda bir isim oluĢtu bile. Evet diyorsunuz değil mi, o geldiğinde duymuĢtum içimde o güzel kokuyu, karnımda umut hissetmiĢtim. Ġnsan, elindekileri tutabilen bir varlık değil maalesef. Hele de yapayalnızsan sana gelen ilk insanda öyle bir telaĢa kapılıyorsun ki. ġu an o telaĢtayım. Hayatımın büyük bir kısmı hayatımda kimseyi istemeyerek geçti, insanlarla konuĢurken çok rahat değildim çünkü. Yanıma geldiklerinde yüzlerine bakıp içimden, “Acaba hakkımda ne düĢünüyor?” diye düĢünüyordum sürekli. Bir öğretmenim anneme siz bu çocuğu kavanozun içinde kimseye değdirmeden mi büyüttünüz demiĢ, kimseye yanaĢmıyorum diye. Sebep bu değil, kavanozun içinde büyümedim ben. Sorun benim. Ben. Ġnsanların yüzüne bakmak istememem, sesimi duymalarını istememem, kumral saçlarımı açıp rahat rahat gezememem, o saçları hep toplu tutmak zorunda hissetmem. Sorun baĢtan aĢağı benim. ĠĢte bu yüzden internete kapattım kendimi. Bu

yüzden ilk defa Ege‟den mesaj alınca biriyle konuĢurken rahat hissettim kendimi. Sesimi duymuyordu, yüzümü görmüyordu, saçlarım umurunda değildi. Rahattım, çünkü benimle sadece benimle konuĢmak istediği için konuĢuyordu. Sadece bunun için.

Saatler sonra evdeydim, annem akĢam yemeğini hazırlarken çok büyük bir katkıda bulunuyordum, çorbayı karıĢtırıyordum. Aklım Ege‟deydi. Defalarca son görülmesine baktım ama son görülmesi hala 11.04‟tü. Bir kez bile girmemiĢti. Bloğuna da defalarca bakmıĢtım, hiçbir Ģey paylaĢmamıĢtı.

“Çorbayı karıĢtırırken telefona bakmasan seni o Tumblr‟dan atıyorlar mı kızım?”

“Evet,” dedim, “belli saatlerimiz var hepimiz o saatlerde girmek zorundayız siteye anne.” BaĢını sağa sola sallayıp gülerken çorba kaĢığını elimden aldı.

“Hadi, git odana sen. Ben yemek hazır olunca çağırırım.” Hiç sesimi çıkarmadan kaĢığı bırakıp odama doğru ilerledim. Hava buz gibiydi, hafif hafif yağmur çiselerken odama girdim, kapıyı kapatıp bilgisayarımın baĢına geçtim. Tumblr‟a girdim, karĢıma çıkan ilk gönderiyi okumaya baĢladım.

“Derin bir nefes al. Arkana yaslan, öyle eğilip bakma ekrana, dik dur. Çünkü sen dik durmak için yaratıldın, dik durmak için geldin bu dünyaya.

Derin bir nefes daha al, bir nefes daha. iyice düĢün, kendini bir binanın yıkık dökük merdivenlerinde hayal et.

O merdivenlerden çıkmaya çalıĢıyorsun, duvarlar yıkılıyor. Her adımında bir parça düĢüyor önüne, her adımında bir engel çıkıyor.

O bina senin hayatın.

O an, o binanın en tepesinden, enkazın içinden bir ses duyuyorsun.

Hayal et, o sesi hayal et.

En sevdiğin insanın sesini duyuyorsun orada. Dünyada en sevdiğin insan. Hayal et, kim olduğuna karar ver.

Biliyorum, gözünde bir görüntü, kulağında bir ses canlandı. O ses senden yardım istiyor, o ses sana bana yardım et diye bağırıyor, “Kimse yok mu?” diyor bu dünyada en sevdiğin insan. Acı çekiyor, sana muhtaç.

Duvarların arasında, enkazın altında bir yerlerde o ses seni bekliyor.

Her kim geldi aklına bilmem, ama Ģimdi düĢün, ona öyle bir cümleyle cevap vereceksin ki en sevdiğin insanın tüm korkuları son bulacak.

Ona ne dersin? En sevdiğin insana, korkmaması için ne dersin?”

Gözlerimi kıstım. Dünyada en sevdiğim insan, enkaz altında. Benden yardım bekliyor... Gözümde annem canlandı, üzerine yıkılmıĢ bir duvarın altında benden yardım istiyor. Yüzümü buruĢturdum, babamı düĢündüm.

Ġnsanın sevdiği insanları böyle görmesi, en güçlü sandıklarının en güçsüz hallerini kafasında canlandırması bile ellerini titretiyor. Hiçbir Ģey yazamadım. Bu düĢünceyi beynimden atmak istercesine sayfada aĢağı indim. O an aklıma bir soru takıldı, bir gün bu yazıyı gelecekte okuduğumda bir baĢkası daha gelecek miydi aklıma? Yoksa ben bu kavanozun içinde yaĢamaya devam mı edecektim? Telefonumu elime aldım, büyük bir cesaretle Ege‟ye mesaj yazmaya baĢladım.

“Merhaba, neler yapıyorsun?” Neler yapıyorsun mu?

Yıllar sonra sokakta karĢılaĢtığın ortaokul arkadaĢına mı soruyorsun neler yaptığını Ġzmir?

“Ege, nasıl oldun?” Nasıl mı oldun? Ġzmir, çocukla sevgili olup ayrılmadınız. Ġki gündür tanıĢıyorsunuz ve ufacık bir sorun çıktı sadece, sakin ol. Çocuk yasta filan da değil Ģu an!

“Ege...” En iyisi bu, yazabildiğim en iyi mesaj bu.

Sadece bunu yazıp yollayayım bakıp bakıp ne demek istemiĢ diye düĢünsün. Sinirle derin bir nefes aldım.

“Ege, özür dilerim. Bak, ben böyle arkadaĢlık iĢlerine alıĢık değilim. Sen yedi aydır yazdıklarını okuyorum, bloğunu izliyorum deyince Ģoka girdim. Yani... aslında sanırım bu ilk defa değer görmemden kaynaklı.

Hayatımda ilk defa biri bana değer veriyor. Ve ben bunun Ģoku içindeyim.” Yolladım. Mesaj ekranında beklemeye baĢladım. Dakikalarca gözlerimi telefondan ayırmadan baktım ekrana. Stresli, gergin ve telaĢ içindeydim. Hadi Ege, gir mesaja. Hadi...

Çevrimiçi...

TelaĢla mesajdan çıktım ve telefonu kapattım! Ne?

Telefonu neden kapattın salak! Bu muydu yani? Mesaja girdiğini görmek için mesajda dakikalarca bekleyip mesaja girdiği an mesajdan çıkmak ve telaĢtan telefonu bile kapatmak, daha harika davranamazdım. Bir camdan atmadığım kaldı telefonu. Açma tuĢuna uzun uzun bastım ve açtım telefonu. Bir yeni bildirim! Heyecanla mesaja girdim.

“Peter Gabriel — Heroes.” KaĢlarımı çattım, bu da ne böyle? Bana bunu neden yazdı? ġu an hala çevrimiçiydi.

Anlamadığımı anlamasın diye baĢımı kaldırıp bilgisayar klavyesini kendime yaklaĢtırdım, hemen Google‟a girip Peter Gabriel — Heroes yazdım. Bu bir Ģarkıydı, çıkan ilk linke tıkladım ve Ģarkıyı açtım. Ait dudağımı ısırdım temkinli bir Ģekilde.

“Dinliyorum Ģarkıyı. Bir Ģey demeyecek misin? Ġyi miyiz? Yani... aramız...”

Çevrimiçi... Yazıyor... Nihayet...

“Birine Ģarkı yollamak, kulağının duyduğunu onunla paylaĢmak iyiyiz demekten çok daha öte. Sorun yok Ġzmir. Değer görmeye alıĢsan iyi olur, çünkü hayatına beni aldın.”

Gülümsedim. ġarkının sözleri kafamda Türkçeye çevrilmeye baĢladı, “Bir günlüğüne biz de birer kahraman olabiliriz belki. Sadece bir günlüğüne.”

Mesaj yazmaya baĢladım. “Sözleri harika. Belki bir gün biz de birer kahraman olabiliriz, değil mi? AA”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Birbirimizin ruhlarını kurtarırsak neden olmasın?”

KaĢlarımı çattım. Ruhlarımız... Değer görmeye bile alıĢık olmayan bir ruhum vardı benim, evet. Peki onun ruhunun neyi vardı? içinin hangi parçası hastaydı?

“Ege,” yazdım ve devam ettim, “anlatsana...”

“Anlatayım...” yazdı, ne anlatayım diye sormadan, sormaktan korka korka öylesine bir Ģeyler anlatmaya baĢladı ben gözlerim dolu dolu ekrana bakarken.

“Biliyor musun, ilginç bir hobim var.” Merakla bekledim diğer mesajını.

“Canım sıkkın olduğunda hayvanat bahçesine gidiyorum. Bana çok yakında bir hayvanat bahçesi var, etrafımda deniz filan yok, pek yaĢamaya uygun bir yerde yaĢadığım da söylenemez. Son iki aydır buna alıĢtım.

Çok saçma değil mi? Aslan kafesinin önünde oturdum bugün iki saat! Bayağı kükredi bana. Siktir git demek istedi sanırım.” Kıkırdamaya baĢladım. Hayatımda ilk defa birinden direkt olarak küfiir duyuyordum, yani

okuyordum. Sanırım buna alıĢmalıydım, bir erkekle konuĢmak böyle bir Ģey olsa gerek.

“Kesinlikle onu kastetmiĢ olmalı! Biri gelip iki saat senin önünde dursa, sana baksa sen ne derdin!”

“Siktir git.” Hemen ekledi. “Yani öyle derdim. Sana demedim.” GülümseyiĢim yüzümde büyüdü. Bir kez daha kıkırdadım. Heyecanla mesaj yazmaya baĢladım.

“Sen Fransa‟nın neresinde oturuyorsun ki?”

“Jurques diye bir yer. Allah‟ın unuttuğu bir yerdeyim.

Google‟da arattığında hayvan resimleri çıkacaktır, baĢka da bir Ģey yok zaten. Benim aslanı orada görebilirsin.

Ona bir isim bile verdim.”

“Ciddi misin? Ahaha! Bir dakika bakıyorum, ismi ne bu arada?”

“David. Türkçe isim verirdim, ama Avrupa‟daki yaĢamını zorlaĢtırmak istemedim.” Büyük bir kahkaha attım. Çocuk Ģu anki halimi görse Ģoka girerdi, telefona doğru eğilmiĢim kahkahalar atıyorum ve yüzüm kıpkırmızı. Hayatımda ilk defa mizaha maruz kalıyor gibiyim. Bu sırada Google‟a Jurques yazdım ve cidden sadece hayvan resimleri çıktı! Amazon‟da mı yaĢıyor ne.

Ve aslan! Aslanı gördüm. Hemen mesaj yazmaya baĢladım.

“David‟i gördüm! Çok hoĢ bir tipi var. Bekar mı?”

Çevrimiçi... Yazıyor... Gülüyorum...

“Maalesef evli. Karısı hamile, aslında ilk gördüğümde David‟i diĢi sanmıĢtım. Yeleleri daha uzundu. Ama değilmiĢ. Ne gereksiz bir bilgi verdim değil mi?” Anında yazmaya devam etti. “Biraz bekler misin? Ben yemek yiyip geleceğim.” BaĢımı salladım telefona doğru.

Mesaja baĢımı salladım, evet.

“Tamamdır. Ben buralardayım.”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Hep buralarda ol Ġzmir.” Gülümsedim. Delirmek üzereyim, ilgi delisi oldum. Çocuğa sürekli güzel Ģeyler yazmak istiyorum. Kafayı yemem umarım sırf hayatıma biri girdi diye. Telefonun ekranını kapatıp masaya koydum. Tumblr‟a girdim, tam sayfada aĢağı iniyordum ki mesaj kutusunun üzerindeki “1” yazısı gözüme çarptı.

KaĢlarımı çatarak tıkladım, Ege buradan da mesaj atmıĢ

olabilir miydi? Mesaj kutusu açıldığında kaĢlarım daha çok çatıldı. Bir baĢkasından mesaj gelmiĢti.

Kimden: uranustenkacan

Kime: benegeninincisi

Merhaba Ġzmir, ben Koray. ġimdi diyeceksin ki sen kimsin Koray. ġöyle ki hemen konuya gireyim ben. Ben üç yıldır bu sitenin kullanıcılarındanım. Ve aklımda bir Whatsapp grubu kurma fikri vardı uzun zamandır. Ama öyle yirmi otuz kiĢilik altın günleri gibi karmakarıĢık bir konuĢma grubu değil. BeĢ altı kiĢilik, tanıĢacağımız ve haftanın sadece belli günlerinde güzel paylaĢımlar yapacağımız bir grup. Bu sitede paylaĢımlarını en sevdiğim üç insana yazdım, sen de dörtsün. Onlar kabul etti, az önce grubu açtık. Eğer kabul edersen ve eh, yalnızlıktan artık bıktıysan sizi de bekleriz Eğenin Ġncisi Hanım!Ne dersin?

Ne oluyor, evren benim yalnızlığımı bitirmeye mi karar verdi? Ġnsan akınına uğruyorum. Ġnternet aleminin en popüler kızına döndüm! Ama reddetmek istemiyorum, ben artık binleriyle konuĢmak istiyorum, anlatmak, çekinmeden yazmak istiyorum hayatımı... “Günaydın!”

demek istiyorum onlara, “Ġyi geceler.” Ve aklımda tüm bunlardan çok daha güzel bir Ģey var. Hevesle yazmaya baĢladım.

Kimden: benegeninincisi

Kime: uranustenkacan

Merhaba A Kabul ederim tabii ki. Ama bir Ģartla. Ben bir arkadaĢımı daha getirmek istiyorum gruba. Altı kiĢi olsak bir sorun olur mu?

Kimden: uranustenkacan

Kime: benegeninincisi

Olalım bakalım, altıdan fazla almam diyordum senin arkadaĢınla kapatalım üyeliğiA A Haftada sadece iki gün konuĢacağız, böyle bir kuralımız var kendimizde büyük bir sorumluluk hissetmeyelim diye. Ben Koray. Diğer arkadaĢlarım AteĢ, Doruk ve Merveyle de tanıĢırsın. Seni ve arkadaĢını da ekliyorum. ArkadaĢının kullanıcı adını ve telefonlarınızı verebilir misin?

Tereddütle baktım ekrana. Vermeli miydim telefonlarımızı? Yani Ege‟nin telefonunu, ona sormadan vermeli miydim? Hala açık olan, tekrar tekrar çalan Ege‟nin attığı Ģarkının sözleri bir kez daha Türkçeye çevrildi kafamda, “Bir günlüğüne biz de birer kahraman olabiliriz belki. Sadece bir günlüğüne.” Sonra Ege‟nin bana kurduğu cümle, “Birbirimizin ruhlarını kurtarırsak neden olmasın?” Ruhunu kurtaracaktım. Onu bu yalnızlıktan azat edecektim, onu mutlu edecektim, onun kahramanı ben olacaktım.

Kimden: benegeninincisi

Kime: uranustenkacan

Ben Ġzmir, arkadaĢım Ege. Kullanıcı adı gelmemeyegidenadam ve telefon numaralarımız...

Güzel olan her Ģey bir anda olurdu. Hep derler, güzel Ģeyler asla bekletmezdi insanı. Benim hayatım, Ege‟nin hayatı, bizim hayatımız bir anda iyi olacaktı. Ruhlarımız bir anda iyileĢecekti ve ben emindim, ruhlarımızın ilacı

birbirimiz olacaktı. Telefonumdan gelen bildirimle kaĢlarımı çattım, bildirimi okuduğum an yeni hayatıma hoĢ geldiğimi fısıldadım kendime.

“Bizim Küçük Gezegenimiz adlı grubuna eklendiniz.”

Fırtına dinmiĢ, sular çekilmiĢ, güneĢ açmıĢ, kurumuĢ

Ģövalye. "Bu hep köyledir ” diye düĢünmüĢ, "fırtına gelir jırtına diner.

Sular gelir sular gider. GüneĢ batar güneĢ açar. ”

Hayatımızın da fırtınası bir gün diner, elbet bir gün gi'meĢ açar, elbet birgiın kurur içimiz. Öylesine bir basma, bir baĢka dağın tepesinde bulmuĢ kendini Ģövalye.

Zar zor ayağa kalkmıĢ, baĢını kaldırmıĢ... Yıldızına ulaĢmak için aĢması gereken üç dağ kaldığını görmüĢ, hafifçe gülümsemiĢ. "Ey bulutlar ” demiĢ, "sevdiğime yaklaĢmamın yolu sürüklenmek miydi? Ġnsan ancak kendini mahvederse mi bulur sevdiğini?"

Sevgili günlük...

O gün, bana

„Sinemaya gidelim mi?”

Kilometrelerce öteden, Ģehirlerce, denizlerce uzağımdan...

Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile

“Sinemaya gidelim mi?” dedi...

5. Bölüm

Sinemaya Gidelim Mi?

Kilometrelerce öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan...

Hayatımızda bazı anlar vardır, o anlar sanki gelecekte baĢımıza gelecek her Ģeyi hissediyormuĢuz gibi hissettirir birkaç saniyeliğine. O gün, akĢam odamda otururken,

Bizim Küçük Gezegenimiz grubuna alınırken, Ege‟nin yemeğini yiyip gelmesini beklerken içimde bir korku hissettim. Sanki kötü Ģeyler olacak bildirisi aldı ruhum, ne olacağını bilmiyordum. Olacak mıydı olmayacak mıydı bunu da bilmiyordum, tek bildiğim bir korku hissettiğimdi. Ve tahminime göre bu korku iyi Ģeyler yaĢamaya baĢlayan herkese olurdu. Ġnsanın ruhu ilk defa iyi Ģeyler hissettiğinde, o iyi hisleri kaybetmenin korkusunu yaĢamaya baĢlardı. Ruhum öyle yorulmuĢtu ki kötü hissetmekten, ilk defa iyi hissettiğinde buram buram, “Bu hisleri kaybedemeyiz Ġzmir!” korkusunu bağırıyordu içimde. Haklıydı. Ben iyi hissetmeyi hak ediyordum. Ruhuma bunu borçluydum.

Tam 10 gün oldu. Tam 10 gün geçti her Ģeyin üzerinden. Gruba alınıĢımızın üzerinden, kendimi iyi hissetmeye baĢlayıĢımın üzerinden. Koray, AteĢ, Doruk, Merve ve o... Ege. Ege‟nin numarasını verirken çok tereddüt etmiĢtim onlarla konuĢmak istemeyeceğini düĢünerek, oysa tam tersi oldu, Ege gayet konuĢkan çıktı!

Biraz mesafesini koruyor, ama herkesle iyi anlaĢtı. Ben de öyle. Sizlere onları tanıtmama izin verin!

Merve. Kullanıcı adı, mervelerdekalabilirmiyim.

Birine feci derecede aĢık! Lise son sınıf öğrencisi ve aĢık olduğu çocuk Buray, geçen sene okullarından mezun olup gitmiĢ. Ama Merve diyor ki, “Kalbimden mezun edemedim daha.” Buna epey güldük, ama cümle üzerinde biraz düĢününce üzücü gelmeye baĢlıyor. Bir deneyin düĢünmeyi. Merve kısa kahverengi saçlı çok tatlı bir kız.

En büyük hayali saçlarını maviye boyamakmıĢ, ama maalesef bunu tam olarak gerçekleĢtiremiyor, çünkü okulu kendisini okuldan atmakla tehdit edecek kadar karĢı bu iĢe. Merve de iĢin çözümünü Ģöyle bulmuĢ,

kendisine bir kutu dolusu mavi tebeĢir almıĢ, okuldan çıkar çıkmaz maviye boyuyor saçlarını. En büyük tutkusu ay, ayı izlemek. Geceleri gruba sürekli ay fotoğrafları çekip atıyor. Ve fotoğraflarda ay hiç gözükmüyor, ama hepimiz “Harika!” filan demek zorunda kalıyoruz. En önemlisi, Merve Bolu‟da yaĢıyor. Ve hepimiz gibi, o da çok yalnız. Kimse bilmese de görmese de dünyada o kadar çok yalnız var ki. Sen, ben, biz, hepimizin içinde birer yalnız yatıyor. Bu grup bana bunu gösterdi.

Koray! Beni gruba davet eden çocuk. Kullanıcı adı uranustenkacan. Kendisi bir gezegen manyağı, gezegenlerle kafayı bozmuĢ. Ve favori gezegeninin Uranüs olduğunu söylüyor. Çünkü Koray‟ın uğurlu sayısı 7 ve Uranüs gezegen sıralamasında 7.sırada. “Çok fazla ortak noktamız vardı.” diye açıklıyor, sanki Uranüs kız arkadaĢıymıĢ gibi. Koray Ankara‟da yaĢıyor. Lise son sınıf öğrencisi, hayatında kimse yok, kimseye aĢık da değil. Uranüs dıĢında... Yalnızlıktan kafayı yemek üzereyken aklına bir grup kurma fikri gelmiĢ. Ve bizleri seçmiĢ, tam bir haftalık bir düĢünme sürecinden sonra tabii! Her Ģeyimizi biliyor, hepimizin bloglarmı her noktasına kadar ezberlemiĢ. Hayatımda gördüğüm en neĢeli, en komik insanlardan biri. Bana yalnız insanların da içinde çok neĢeli insanlar yatabileceğini göstermek için gelmiĢ bu dünyaya sanki.

Doruk. Kullanıcı adı hayatindoruklarinda. Ve gerçekten de hayatın doruklarında! Öncelikle kendisi bayağı zengin. Ama tahmin edemeyeceğiniz kadar zengin. Ciddi ciddi bir villada yaĢıyor, ama inanılmaz derecede mütevazı. Babasının iĢi nedeniyle dünyada gezmediği, görmediği yer kalmamıĢ. Ama içten içe mutsuz iĢte. Ġstanbul‟da yaĢıyor ve hiçbir sıkıntı çekmese

bile ailesinden baĢka kimsesi olmadığını anlatmaya çalıĢıyor iĢte. Gittiği saçma sapan kolejlerdeki insanların hiçbirine kafa uyduramadığını, bu yüzden kendini sosyal medyaya adadığını. Bir de oyunlara! Doruk tam bir oyun delisi. Sürekli bilgisayar oyunları oynuyor ve iĢin kötü yanı gruptaki diğer çocukları da etkilemeye baĢladı. Bir ara Ege bile bir oyun hakkında sorular sormaya baĢladı!

Buna mutlu oldum, Ege‟nin birileriyle iletiĢime geçmesine... Çok garip, Ege‟yi bu kadar sahiplenmem gerçekten çok garip...

AteĢ... Kullanıcı adı pardonatesinizvarmi.

Grubumuzun en garip üyesi, çok fazla mesaj atmıyor.

Balıkesir‟de yaĢıyormuĢ ve ufak tefek bir bunalımda olduğundan bahsetti. Ağzından zorla laf aldılar yani.

Annesi ve babası üç yıl önce ayrılmıĢ, annesiyle kalıyormuĢ ama annesi üç yıldır çok mutsuzmuĢ. Bu durumdan o da çok etkilenmiĢ, okulu bırakmıĢ. ġu an öylesine bütün gün annesiyle oturuyormuĢ evde.

Döneceğini, dönmek istediğini söylüyor. Ama öyle bir buhrana girmiĢ ki sokağa adım atası gelmiyormuĢ. Ġçim gitti mesajlarını okurken, ona yardım etmeyi istedim içten içe. Ama inanıyordum, bu grup ona iyi gelecekti.

Çok iyi... AteĢ‟i küllerinden doğduracaktık.

Ve Ege... Kullanıcı adı, gelmemeyegidenadam.

Kendisini gruba tanıtırken çok az bilgi verdi, üstelediler ama bir süre cevap vermeyince konu kaynadı gitti.

Fransa‟da yaĢadığını, 19 yaĢında olduğunu, Paris‟te bir üniversiteyi kazanmak için gece gündüz çalıĢtığını, bunun dıĢında pek bir Ģey yapmadığını söyledi. Bu kadar, Ege hakkında bildiklerim bu kadar. Kocaman bir dünya var kafasında, ama ben sadece bir dünya maketi görmekle

yetiniyor gibiyim. DıĢını görüyor, içine asla ulaĢamıyorum...

Grup kurallarımızdan biri, haftada sadece iki gün grupta konuĢmak. Tabii onun dıĢında da ufak tefek Ģeyler atıyoruz birbirimize, ama kurala uyacağımıza söz verdik.

Hayatımızın sorumluluğu haline gelmesin diye, normal hayatlarımıza da devam edelim diye birbirimize ayıracak 2 günümüz olmasına karar verdik. Oysa 10 gün boyunca Ege‟yle her gün konuĢtuk! Sabah kalkar kalkmaz yazdığım ilk insan oydu, gece uyurken yazdığım son insan da oydu. Birbirimize yaĢadığımız her Ģeyi anlatmaya baĢladık, yediğimiz yiyecekleri, dinlediğimiz müzikleri, hatta dün ona yürüdüğüm kaldırımın resmini attım. Ve bana neden diye sormadı. Çok garip, öyle garip bir durumdayız ki... Hayatımın her anını ona anlatmak, onunla paylaĢmak istiyorum. Az önce dolabımın kulpu çıktı. Ve ben bunu bile ona anlatmak istedim.

“Dolabımın kulpu çıktı!” Yazdım ve gülümseyerek yolladım.

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Seninle yan yana gelmekten korkmaya baĢladım Ġzmir. Dün de odandaki pencerenin kolunu çıkardığını söylemiĢtin.” Büyük bir kahkaha attım!

“Ama o yanlıĢlıkla olmuĢtu!”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Dolabın kulpunu bilerek mi çıkardın?” Hemen sonra ekledi, “Sakın cevap verme, bilerek yapmıĢ olma ihtimalini öğrenmek istemiyorum.” ġu yüzümdeki gülümseme, öyle parlak ki...

10 gündür böyleyim, yüzüm hep böyle. Onunla mesaj laĢırken hep gülümsüyorum ve buna engel olamıyorum.

Yazdığı her cümle beni güldürüyor.

“Eee,” yazdım, “ne yapıyorsun Ģu an?”

“Hafta sonu Paris‟e gideceğim. Yeni bir filmin ilk gösterimi olacakmıĢ.” Sonra mesajına anında ekledi,

“Ġzmir, sinemaya gidelim mi?” O an gülüĢüm yüzümde dondu. Kalbim öyle büyük bir umut hissetti ki gözlerimin doluĢuna Ģahit oldum. Bu anı günlüğüme yazacaktım.

“Sevgili günlük,” diye baĢlayacaktım söze... “O gün, bana „Sinemaya gidelim mi?‟ diye sordu. Kilometrelerce öteden, Ģehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile „Sinemaya gidelim mi?‟ dedi...”

Yutkundum. Ege çevrimiçiydi ve benim mesajına cevap vermemi bekliyordu. Burnumu çektim, derin bir iç çekip yazmaya baĢladım.

“Olur, hangi film?” Ekranın karĢısında gülümsediğine emindim. Elimi telefonun içine sokup yüzüne dokunmak istiyordum.

“Fantastic Beats And Where To Find Them. Hiç duydun mu?” “Duymaz mıyım! Büyük bir Harry Potter hayranına söylüyorsun bunu. Saat kaç gibi Paris‟te olayım sayın Ömer Ege Zorlu?” “Cumartesi saat 3 gibi, Allocine önünde buluĢalım.”

Yüzümü buruĢturdum. “Tamam!” Yazdım, “Uçağa atlar gelirim. Allacina önünde olacağım.”

“Hahaha,” yazdı, “Allocine, allocine değil.” Gülmeye baĢladım. “Ege! Yazdığın iki kelime aynı, fark ettin mi?

YanlıĢ yazmaya çalıĢırken bile doğru yazdın!”

“Fransızcam iyidir.” Yazdı ve bir de göz kırpma iĢareti yolladı!

“Eh, bizim bir Fransızca öğretenimiz yok ki.”

“Madem öyle, yarından itibaren sana ufak tefek Fransızca aĢılamaya baĢlıyorum. Eh, buraya geldiğinde lazım olacak.”

KaĢlarımı çattım. “Oraya geldiğimde mi?” Hemen sonra Ģakayı anlayıp bir mesaj daha attım, “Heh! Sen sinema Ģakasından bahsediyorsun. Ehe, evet lazım olacak.”

“Hayır. Sinema Ģakasından değil. Ben gerçekten bahsediyorum...” Ben ĢaĢkınlıkla mesajını okurken ikinci mesajını attı, “Seni bir gün ayaklarıma getireceğim İzmir. Yaz bunu bir kenara.” Kalbimin deli gibi attığını hissediyordum. Cevap verecek halde değildim.

Bunun hayali bile o kadar güzeldi ki kalbim duracaktı neredeyse... Ben cevap yazamayıp mal mal ekrana baktığım sırada Ege yazmaya baĢladı.

“Eee, sen ne yapıyorsun?” Mal mal ekrana bakıyorum Ege.

“Ben mi? Ben de bilgisayar baĢındayım. Müzik dinliyorum.”

“Hangi Ģarkı?”

“Türkçe sever misin sen? Türkçe dinliyorum.”

“Ben her dilde Ģarkı severim. Hangisi?”

“Son Feci Bisiklet Bikinisinde Astronomi. Sözlerine dikkat et, çok güzelAA”

“Tamam. Açıyorum.”

O sırada hoparlörümün sesini açtım, tam da “Sıkılırsan güneĢten, gece oluruz erkenden.” kısmındaydım Ģarkının, en güzel kısmında.

“Off...” yazdım, “KeĢke hep gece olsa. Gündüzleri hiç sevmiyorum.” Ege tekrar mesaja girdi. Ufak bir beklemeden sonra yazmaya baĢladı.

“Sıkılırsan güneĢten, gece oluruz erkenden... Sen istersen.” Kalbim bir kez daha teklerken Ege bir mesaj daha attı, “Güzel söz. ġarkı harikaymıĢ, sözleri çok daha harikaymıĢ.”

Gözlerim hayranlıkla mesajlarına bakarken parmaklarımı Ege‟nin mesajlarının üzerinde gezdirdim.

Tanrım, geldiğim hale bakın, birinin bana attığı mesajları okĢuyordum. Ona karĢı içimde baĢlayan hisler büyük Ģeyler değildi, ama büyük olan bir Ģey vardı. Ben her geçen gün Ege‟ye hayran oluyordum. Daha fazla ve daha fazla... Ömer Ege Zorlu hayranlığım, vücudumda bir hücre gibi büyümeye baĢlamıĢtı, çok yakında kalbimin yerini alacak kadar büyümemesini umuyordum. Çünkü bildiğim bir Ģey vardı, ben ona giden bu mesafeleri aĢamazdım.

“Ġzmir. Sana bir Ģey söyleyeceğim.” KaĢlarımı çattım.

“Söyle Ege.” Yazdım. Bir süre “Çevrimiçi"yazısı sabit kaldı. Sonra tereddüt edermiĢ gibi yazmaya baĢladı tekrar.

“Ben... senin sesini duymak istiyorum artık. 10 gündür konuĢuyoruz, mesajlaĢıyoruz. Ve artık bana bu cümleleri yazan sesi merak ediyorum.” Yutkundum. O an içimi büyük bir korku kapladı. Sanki binlerce kiĢinin önünde sahneye çıkacak gibiydim. Hiçbir Ģey yazmadım.

Dakikalarca ekrana baktım öyle. Sonra Ege devam etti.

“AkĢam seni arayacağım. Tamam?” Bekledim, bekledim, bekledim... Alt dudağım ısırılmaktan paramparça olacaktı. Ve en sonunda büyük bir cesaretle yazdım.

“Tamam EgeAA AkĢam ara.” Derin bir nefes aldım.

BaĢkaları için çok küçük bir olay gibi görünen bu telefon konuĢması benim için en riskli ameliyattan daha

korkunçtu. Korkuyordum. Sesimi duymasından, sesimin titremesinden, doğru düzgün cümleler kuramamaktan.

Ama en kötüsü, sesini duyduğum an ona aĢık olmaktan korkuyordum. Ama kaçıĢ yoktu, bu akĢam ilk telefon konuĢmamızı yapacaktık. Bu akĢam, onun sesiyle tanıĢacaktım...

ġövalye, yıldızına giden yolun on beĢinci gününde bir atlıyla karĢılaĢmıĢ. Atlı Ģövalyeyi görür görmez atını durdurmuĢ, inmiĢ aĢağı. “ġövalye1” demiĢ, “Ben karĢı dağdan geliyorum. Sevdiğime gidiyorum. Atım yol üzerinde sakatlandı. Beni ancak bir gün daha götürür.

Oysa benim yolum en az on günlük. Üç dağ ötede bir at gördüm, baĢıboĢ. Oraya gidecek kestirme bir yol bilir misin?” ġövalye baĢını çevirmiĢ, üç dağ öteye bakmıĢ.

Kızıl ağaçlarla kaplı o dağ, yıldızına ulaĢmak için atını feda ettiği, terk edip gittiği dağmıĢ. ġimdi karĢısında bir adam, ona onun atına ulaĢmak için kısa bir yol soruyormuĢ. “Bu aĢk için yaptıklarım... ” diye düĢünmüĢ

içinden, “görmediğim bir yıldıza ulaĢmak için feda ettiklerim... Yurdum, evim, atım... ” Devam edememiĢ

cümlesine. Öyle çok istiyormuĢ ki hiç görmediği o yıldızı görmeyi, neyi var neyi yoksa bırakmıĢ gitmiĢ. Ve eminmiĢ, neyi kaldıysa onu da bırakır gidermiĢ.

“Ben kısa yol bilmem. ” demiĢ, “O atı istiyorsan yürüyeceksin günlerce. Yağmur yağacak ıslanacaksın, bacakların ağrıyacak, susuz kalacaksın, üĢüyeceksin, terleyeceksin. Kestirmesi olsa her yolun, anlamı kalır mı kavuĢmanın?” Çünkü biliyormuĢ Ģövalye, bu atlının sevdiğini de atı da yıldızıda güzel yapan uzakta olmalarıymıĢ.

Uzakta olan güzel olmasaydı bu kadar, bakar mıydı gözler bu kadar uzağa? insan öyle bir yaratılmıĢ ki,

gözleri en uzağı, gökyüzünü bile görüyor. Çünkü güzel olan uzak olandır, her daim ve daima...

Onun sessizliği,

SürükleniĢ Dönemi

Ben Seni..

Sana AĢığını

Gri Sıkıcı Bariyer

Sinemaya Gidiyoruz!

Ege Sözü

Onun sessizliği, yüz binlerce insanın cümlesinden daha güzeldi.

6. Bölüm

Benim Yerim

Bu kızı, o trene bindireceğim.

Saatlerdir Ege‟yle mesajlaĢmaya devam ediyoruz.

Birbirimize Ģarkılar atıyoruz, odamın içinde delirmiĢ gibi mesajlarına gülüp duruyorum. Saatler ilerleyip akĢama yaklaĢtıkça içimdeki korkunun büyüdüğünü hissettim, çünkü saaderin ilerlemesi, havanın kararması onun beni arayacağı saate yaklaĢtığımızı gösteriyordu. Sesimi duyacaktı, sesini duyacaktım. Hayatımda ilk defa deliler gibi merak ettiğim bir ses tonuna Ģahit olacaktı kulaklarım. Sesi nasıldı acaba? Kalın mıydı, ince miydi?

Nasıl gülüyordu? GülüĢü nasıldı? Kıkırdıyor muydu, yoksa tok bir kahkaha mı atıyordu, kadife sesine mi benziyordu gülüĢü mesela? Ġsmimi nasıl söylerdi? Nasıl Ġzmir derdi?

Telefonu yatağıma bırakıp ayağa kalktım. Ağır ağır yürüdüm odamın içinde. Aynanın karĢısına geçtim.

Kendime baktım, sanki birazdan Ege‟yle buluĢacakmıĢım gibi. Altıma giydiğim siyah taytım, gri panduflarım, üzerimdeki KISSES yazılı siyah tiĢörtüm, toplanmıĢ

kumral saçlarım, sersefil halime baktım öylece...

Gözlerim aynadaki gözlerimle buluĢtu. “Acaba bir gün beni sevecek mi?” diye düĢündüm gözlerim gözlerimde.

Kendimi bir deprem ardında darmadağınık olmuĢ bir odaya benzetiyordum, bu dağınıklığı sever miydi bir gün? Öylesine özgüvensizdim ki aynaya her baktığımda moralim bozularak ayrılıyordum aynanın karĢısından.

Sıkıntılı bir nefes vererek, yatağıma doğru ilerledim.

Titremeye baĢlayan telefonumu elime aldığımda ben de titriyordum. Ekrandaki “Gelmemeye Giden Adam Arıyor” yazısı bu telefonda bu zamana kadar gördüğüm en unutamayacağım görüntüydü.

Derin bir nefes aldım. Telefonu açmadan önce deneme yaptım, “Alo! Alo... Alo... Kötü alo diyorum bu ne ya!

Alo! Ege, merhaba. Selam Ege. Alo... Heey, merhaba, naber? Selam Ege, alo...” Telefonun titremesi ellerim arasında durduğunda korkuyla telefona baktım. Arama durdu! Hemen mesajlara girdim, çevrimiçiydi. Ne yazacaktım? Ne yazabilirdim, “Ege ya ben telefona cevap vermeden önce söyleyeceklerimin provasını yapıyordum da yetiĢemedim. Bir yarım saat beklersen provam bitince ben seni ararım” mı? Büyük bir cesaretle mesaj yazmak yerine arama tuĢuna bastım. Ben onu arıyordum Ģimdi!

Kalbim pır pır çarparken Ege üçüncü çalıĢında açtı telefonu.

Sessizlik.

KonuĢmuyor, ben de konuĢmuyorum.

“Alo...” Kalbim durdu. Kalbim durdu! Yemin ederim kalbim durdu! Kalbim çalıĢmıyor, kalbim atmıyor. Bana

“Alo...” dedi! Sesi... sesi çok güzel.

“Ġzmir, orada mısın?” Değilim, ben buradan çok uzaklaĢtım. Ġyi değilim, burada değilim. Kendime

gelmem lazım. Heyecandan öleceğim. Sanki sesim bile berbatmıĢ gibi geliyor, konuĢmak istemiyorum. Cevap vermek istemiyorum. Ne yapacağım? Yüzüne kapatıp hadarda sorun var sanırım mı demeliyim?

“Ġzmir...” Tamam, sakin ol. Sakin ol, sen buradasın ve bu yaĢanıyor Ġzmir. Sen buradasın ve bu yaĢanıyor. Sakin ol, kendini akıĢına bırak. Nehre girdin, boğulmak istemiyorsan yüzeceksin.

“Ege...” diye mırıldandım kesik kesik. Tir tir titreyen sesim onu hafifçe güldürürken dizlerimin üstüne çöktüm.

Yerde halının üzerinde dizlerimin üstünde oturuyorum Ģu an. Sesi öyle karakteristik ki tipini bile tahmin edebiliyorum. Olgun bir sesi var, kalın, gülüĢü çok tatlı.

O an garip bir Ģey oldu, nefes aldım, nefes verdim. O da nefes aldı, nefes verdi. Birkaç dakika öylece sustuk telefonda. Onunla konuĢmaktan daha güzeldi belki de onunla susmak. Telefonun karĢısında olduğunu biliyordum, telefonun karĢısında olduğumu biliyordu.

Ama ne o bir cümle kuruyordu ne ben. Öylece birbirimizin sessizliğini dinliyorduk. Onun sessizliği, yüz binlerce insanın cümlelerinden daha güzeldi. Sonra birden bozdu sessizliği. “Naber?” diye mırıldandı,

“Bayağıdır mesajlaĢmıyoruz, yaklaĢık üç dakikadır. Ben de arayayım dedim.” Kıkırdamaya baĢladım ama yüzümü görmeniz lazım o kadar zor durumdayım ki acı çekiyor gibiyim. Her an gülerken ağlayabilirim.

“Ahaha evet...” dedim gülüĢümün arasından. Bu ne Ģimdi? Çocuk espri yaptı, konuĢmaya çalıĢıyor seninle ve verdiğin cevap bu mu yani? Bulabildiğin cevap bu mu?

Sen evrende yaratılmıĢ en üstün ırka yani insan ırkına dahilsin ve bulabildiğin tek cevap bu mu?

“Senin... sesin mi titriyor?” Allah‟ım, yardım et bana.

Lütfen birkaç dakikalığına çok rahat bir Ġzmir olarak konuĢayım onunla. Yalvarıyorum sana.

“Bilmiyorum... bana bir Ģey oldu... çok heyecanlıyım Ģu an...

“Açıkçası, Ģu an ben de pek sakin sayılmam...

Telefonu ilk açtığında sakindim, basit bir telefon konuĢması olacak gibi geliyordu. Ama Ģimdi, cümle kurduğun an kalbim hızlandı sanki.” Yutkundum. Bu söylediği gerçek olabilir miydi? Bir insanın kalbi benim konuĢmamla hızlanabilir miydi?

“Çok garip...” dedi kendi kendine düĢünür gibi, “Ġlk defa böyle bir Ģey hissediyorum...”

Sessizlik. Yine dakikalarca bir sessizlik girdi araya.

Söylediği cümle kalbime o kadar dokunmuĢtu ki kalbim hiç bu kadar güzel bir ruhla karĢılaĢmamıĢ gibiydi. Sesi çok güzeldi, söyledikleri çok güzeldi. Hayatımda ilk defa biriyle konuĢmak özgüvenimi düĢürmek yerine mutlu etmiĢti beni. Hayatımda ilk defa bir insan tarafından mutlu edilmiĢtim.

“Ege,” diye mırıldandım, “hadi buluĢalım.” Gülmeye baĢladı, ben de gülmeye baĢladım.

“Tamam, Kordonda bekle beni. Hazırlanıp çıkıyorum.”

“Ah, Kordon tabii! Ġzmir‟e dair bilinen tek yer. Hiç geldin mi buraya?” Çok garip, ilk defa biriyle bu kadar rahat konuĢuyordum.

“Hiç gelmedim. Hayatım Ġstanbul‟da geçti, sonra Fransa... Türkiye‟de de çok gezdiğim söylenemez.

Bildiğim tek Ģehir Ġstanbul.”

“Bunu adı Ġzmir olan biriyle konuĢurken söylüyorsun.”

Güldü.

“Sen benim tanıdığım ikinci Ģehirsin. Koskoca bir Ģehir seni ifade ediyor bana.” Derin bir nefes aldım cümlenin derinliğiyle.

“Söylesene, kaç kilometre var aramızda? Fransa‟yla ya da yaĢadığın Ģehirle aramızdaki kilometreyi sormuyorum.

Bulunduğun nokta ve bulunduğum nokta arasında birebir santimi santimine kaç kilometre var acaba?”

“Önümde bilgisayar açtık. Bir dakika... Sokağını söylesene bana.”

“351. Sokak...”

“Hesaplatıyorum Ģimdi. 351. Sokak...” TuĢ seslerini duymak çok güzeldi, sanki yanındaymıĢım da benimle konuĢurken bir yandan bilgisayarıyla ilgileniyormuĢ gibi, sanki birlikte olmak rutin olmuĢ gibi.

“3391.” diye mırıldandı bir anda, “Aramızda tam 3391

kilometre var.” O an içime büyük bir yağmur bulutu oturdu sanki.

“Aramızda bir dünya var.” dedim. Gülümsemeye çalıĢtım, “Bir an ufak bir korku hissettim.”

“Korku mu?” Sesinde hayret vardı.

“Evet... On gündür sürekli konuĢuyoruz, gece gündüz... Oysa aramızda tam 3391 kilometre var. Bir gün görüĢmek istesek bile biz bu kilometreleri aĢamayız.”

Kendinden emin bir nefes aldı.

“Yan yana dizilmiĢ dört rakamdan mı korkacağız?”

Cümlesi bir kez daha kalbimi hızlandırırken içimden geçen hislerin ne kadar tehlikeli olduğunu düĢündüm.

Kendimi kaptırmak istemiyordum, Ege dünyanın en dalgalı denizi gibiydi, kendimi bıraktığım an sürüklene sürüklene Ege‟nin kıyısında bulacaktım kendimi.

ġimdilik buna izin veremezdim. ġimdilik duygularımın ipleri eline almasına izin veremezdim. ġimdilik... Ama

küçük bir kaçamak yapıp onun sesini biraz daha duymak istiyor oluĢuma engel olmayacaktım.

“Hadi bana bir Ģeyler anlat.” dedim hevesle.

“Bir Ģeyler... Tamam. Bak Ģimdi, cama çıksana.”

Dizlerimin üzerine çöktüğüm halıdan kalktım. Hızla cama çıktım.

“Çıktım.”

“BaĢını kaldır, ayı görüyor musun?” BaĢımı kaldırdım.

Ay tam karĢımdaydı. Yanında kocaman bir yıldız vardı.

“Görüyorum, yanındaki büyük yıldızı da. Orada da yıldız görünüyor mu?” Güldü.

“Hayır, burada yıldız görünmüyor Ġzmir. Orada da görünmüyor. O bir yıldız değil.” dedi dalga geçer gibi,

“Venüs o.” KaĢlarımı çattım. Gözlerimi kısarak baktım ayın yanındaki büyük yıldıza.

“Hayır!” dedim, “Bu Venüs filan olamaz, büyük bir yıldız sadece. Çok büyük bir yıldız.”

“Hayır, o çok büyük bir Venüs sadece!” dedi çocuğa anlatır gibi.

“Ciddi misin? Yani biz Ģu anda gökyüzünden Venüs‟ü mü görüyoruz!”

“Evet, gökyüzünden Venüs‟ü görüyoruz... ĠĢin çok daha garip yanı, sen oradasın ben burada, aramızda Ģehirler, ülkeler, denizler, binlerce kilometre var. Ama hala cama çıktığımızda aynı görüntüyü görüyoruz. Her Ģeye rağmen gökyüzümüz aynı. Korkun azaldı mı?”

“Bir Ģey diyeyim mi?” dedim aya doğru gülerek,

“Korkum gerçekten azaldı. Dünyanın farklı yerlerinde de olsak aynı gökyüzüne bakıyoruz.” dedim, sonra durdum, tereddütle devam ettim, “Ege... Sen bana bir Ģey söylemiĢtin... Beni yedi aydır takip ettiğinle ilgili. YanlıĢ

anlama, korktuğumdan değil. Sadece merak ediyorum, ne oldu, nasıl oldu...”

“Belki de korkmalısın.” Gülüyordu.

“Yoksa karĢımda psikopat bir stalker mı var!”

“Yedi ay önce bir paylaĢımını gördüm. Bir Ģarkı paylaĢmıĢtın, bir arkadaĢım da senin paylaĢımını bloglamıĢtı. Ane Brun — Big In Japan Ģarkısını paylaĢmıĢsın. O akĢam kendimi inanılmaz yalnız hissediyordum. ġarkına tıkladım, arkama yaslandım, gözlerimi cama çevirdim. ġarkı beni öyle etkiledi ki o gece sana teĢekkür edesim geldi. Bloğuna girdim, ama hiçbir Ģey yazamadım. Seni takip ettim, sabaha kadar paylaĢımlarını inceledim. Ġzmir‟de yaĢadığını öğrendim, en sevdiğin yabancı Ģarkının Big In Japan olduğunu, en sevdiğin filmin In Bruges olduğunu, en sevdiğin dizinin Friends olduğunu, en merak ettiğin Ģehrin Prag olduğunu, en büyük hayalinin bir gün Satürn‟ü görmek olduğunu ve bunun gerçekleĢmeyeceğini biliyor olmanın seni üzdüğünü, yalnızlığının seni içten içe mutsuz ettiğini kabullenemediğini, kendinden nefret ettiğini sandığını ama içten içe kendini sevdiğini, gördüğüm en güzel cümleleri yazdığını öğrendim, gördüm, okudum Ġzmir.

Ben yedi ay boyunca senin yazdığın her cümleyi okudum, yedi ay boyunca paylaĢtığın her Ģarkıyı dinledim, önerdiğin her filmi izledim tek tek. KonuĢmaya baĢlamamızdan bir hafta önce bir yazı paylaĢtın. O yazıyı okuduktan sonra sana yazmaya karar verdim. Cümlelerin hala ezberimde... „Hiçbir zaman içinde bulunamayacağımız fotoğraflar, asla önünde duramayacağımız binalar, adım atma ihtimalimizin dahi olmadığı merdivenler. Binemeyeceğimiz trenler, alamayacağımız biletler, gidemeyeceğimiz Ģehirler.

Sokakta yürürken karĢılaĢma ihtimalimizin olmadığı insanlar, asla duyamayacağımız cümleler, gelmeyecek günler, geçmeyecek yıllar... ‟ Bu yazıyı okudum. Ve o an dedim ki, ben bu kızı o trene bindireceğim. Asla duyamayacağı cümleleri ona söyleyeceğim. Cesaretimi toplamam bir haftamı aldı, sonra sana yazdım. Ve Ģimdi buradayız, sesimi duyuyorsun, sesini duyuyorum. Ve inan bana, seninle bir gün sokakta yürürken de karĢılaĢacağız.”

Ben nutkum tutulmuĢ bir Ģekilde hayranlıkla ve hayretle cümlelerini dinlerken Ege‟nin telefonunun arka planından bir ses duydum. Beni donduran, kalbimi hızlandıran bir ses. Nereden geliyordu bilmiyorum, bir kapı gürültülü bir Ģekilde tekmelenirken ĢaĢkınlıkla donakaldım telefonda. Kapıdan kırılırcasına yere yığılma sesi gelirken korkuyla sordum.

“Ege! Ne oluyor?” Cevap gelmedi. Telefon karmakarıĢık bir sese karıĢırken birden kapandı.

Korkuyla donakaldım telefon kulağımda. Ne olmuĢ

olabilirdi? Ne oluyor olabilirdi? Hızla tekrar aradım.

Çaldı, çaldı, çaldı... Telefon defalarca çaldı ama bir cevap veren yoktu. Titreyen parmaklarımla mesaj sayfasına girdim. “Ege, ne oldu? iyi misin? O sesler neydi!”

yazdım hızla. Tek tik. Mesajımda tek tik çıktı! Ne oldu da birden interneti gitti, kafayı yemek üzereyim. Hızla ne yaptığımın bilinçsizliğiyle odamdan çıktım. Oturma odasına ulaĢtığımda haberleri izleyen anne ve babamın karĢısında buldum kendimi.

“Baba...” dedim korkuyla. KaĢlarını çatarak baktı bana.

“Ġzmir,” dedi bir asker edasıyla, “Neyin var?” Ne diyecektim? “Baba internetten tanıĢtığım bir çocukla telefondan konuĢuyorduk birden bir gürültü koptu ve hat

kesildi!” mi? Babam bir asker. Üstelik bir zamanlar yüksek rütbeli bir askerdi. Uzun süre TSK özel timin baĢındaki kurmay yarbaydı. Çok büyük görevleri yönetti, çok büyük toplantıların baĢındaydı. Yıllarca ayrı kaldık ondan. ġimdi de sürekli ayrı kalıyoruz, yılda toplaĢan üç ayımızı bile beraber geçiremiyoruz. Ege‟nin telefonundan tüm o sesleri duyduğumda birden burada buldum kendimi. Belki bir Ģekilde bir Ģey öğrenmeme yardımcı olabilir diye. Oysa umudum saçmaydı. Çok büyük güvenlik önlemleriyle yaĢıyorduk zaten. Okula giderken, okuldan dönerken, alıĢveriĢe giderken bile iki koruma eĢlik ediyordu elli metre arkamızdan. ġimdi gelip de babama internetten biriyle tanıĢtım diyemezdim.

Yutkundum.

“Bir... kurs buldum. Kursa gitmek istiyorum. Gidebilir miyim? Onu soracaktım.”

“Ne kursu bu böyle seni kan ter içinde bırakmıĢ?” O an hiçbir yalan uyduramıyordum. Aklım tamamen Ege‟deydi, ne olmuĢtu? Ne olmuĢ olabilirdi böyle!

“Matematik kursu,” diye attım. Yanlarına oturdum, babamın kursla ilgili sorduğu sorulara ufak tefek yalanlar söyleyerek konuĢmayı ilerletmeye çalıĢtım. Aklım telefondaydı. Ne titriyordu ne bir ses geliyordu. Telefon cansızlaĢmıĢtı, sanki içindeki Ege ölmüĢtü. Kalbimde büyük bir hüzünle oturuyordum oturma odamızın koltuğunda. Uzak olmak, görememek, sokakta karĢılaĢmamak bile dayanılabilirdi. Ama Ģu an içimi öyle büyük bir korku kaplamıĢtı ki ellerim titriyordu. Ġyi miydi bilmiyordum. Ġyi olacak mıydı bilmiyordum.

Ġyiyse bile geleceğimiz nasıl olacaktı? Bir gün hasta olsa ve bana yazamasa burada kafayı yiyecektim. Görmemek değildi katlanılamayan, yanında olamamak, yanı baĢında

duramamaktı. Biliyordum, ne olursa olsun onun hayatına asla dahil olamayacaktım. ġu an, hayatında ne olduğunu bilmediğim bir Ģey oluyordu ve ben ondan binlerce kilometre ötede sadece oturuyor ve haber bekliyordum.

Ben yerim buydu. Benim yerim ondan kilometrelerce ötedeydi...

ġövalye, haftalar boyu dere tepe düz gitmiĢ. Gözü hep ondan dağlarca ötede olan ama bu uzaklığa rağmen her baktığında ona parlayan yıldızındaymıĢ. Yirmi yedinci günün sonunda bir ağacın altında kestirdiği üç saatlik uykusundan uyandığında ayağa kalkmıĢ. BaĢını kaldırıp iki dağ ötedeki yıldızına bakmak istemiĢ. Oysa o an yıldızını görememiĢ Ģövalye. TelaĢa kapılmıĢ, koĢarak dağın uçurumunda bulmuĢ kendini, iki dağ ötede parlayan bir yıldızı bırakın, bir ateĢ böceği tanesi bile yokmuĢ. Aklım kaybedecek gibi olmuĢ Ģövalye.

“Tanrım!” demiĢ kendi kendine, “Bu nasıl bir sınav?

Dağlan tepeleri aĢtım.

Gücümü baĢımı kaldırıp onu her gördüğümde aldım.

Oysa Ģimdi orada mı değil mi bilmiyorum. Bir yerlerde beni beklediğini biliyorum, oysa bihaberim artık yıldızımdan. Uzak olmak değilmiĢ insanı üzen, insanı asıl üzen sevdiğini kaybetmekmiĢ, iki dağ ötemde onu göremediğim günler, yedi dağ ötemde onu gördüğüm günlerden kötüymüĢ. ” O an keĢke yine uzak olsak demiĢ

içinden... “KeĢke uzak olsak da onu görebilsem, iyi olduğunu bilsem. ” Çünkü sevmek buymuĢ. Sevmek yakınında olmasa da sadece orada olduğunu bilmek, iyi olduğunu görmekmiĢ...

Bir deprem ardında darmadağınık olmuĢ bir odaya benzetiyordum, bu dağınıklığı severmiydi bir gün?

Söylesenize, elinizi uzattığınızda dokunamayacağınızı bildiğiniz bir insanı hayatınıza alır mıydınız? Bunu kendinize yapar mıydınız?

7. Bölüm

Yan YanaymıĢız Gibi..

Kucağımda uyudu...

ġimdi ben, kayıp..‟Dinlediğim Ģarkı, kendini kaybetmiĢ

bir adamı anlatıyor. Sadece kendini değil, sahip olduğuner Ģeyi ve herkesi kaybetmiĢ bir adam. Her Ģeyden öylesine vazgeçmiĢ ki kendini en usta zalimin bile ellerine bırakmaya hazır bir adamı anlatıyor. En sonunda Ģöyle diyor, “Vardır elbet bir çıkılacak yol. ”

Oradasın, biliyorum. Bu satırları okuyorsun. ġimdi bu satıra geçtin, kaĢların çatıldı. Kafan karıĢtı. Kimle konuĢtuğumu, bu satırları kime yazdığımı anlamaya çalıĢıyorsun. Ben bu satırları sana yazıyorum. Ona, buna, Ģuna değil. Sana yazıyorum. Dünyanın her neresindesin bilmiyorum, hangi Ģehrin hangi sokağından okuyorsun bu yazdıklarımı bilmiyorum. Bir otobüste misin, trende misin, saat orada kaç? Bilmiyorum... Ekrana dökülen saçların ne renk inan bana tahmin edemiyorum. Ve inan bana, bunların hiçbirinin önemi yok. Saçlarının renginin, saçlarının olup olmamasının, nerede olduğunun, saatinin kaç olduğunun... Tek önemli olan sensin. Bu satırları okuyor olman. Tek önemli olan Ģimdi bu cümleye geçmiĢ

olman. Neler yaĢadın, neleri adattın, neler yaĢayacaksın, neleri adatmak zorunda kalacaksın bilmiyorum. Tek bir bildiğim var, bu dünyada çıkmaz sokak yok. Sonuna geldiğini düĢündüğün her yolda, o yolun sonunda bir duvar da görsen adım attığında yıkılacak o duvar. Belki mahvolmuĢ bir haldesin, belki pes ettin, belki çaresizsin, belki artık hiçbir Ģeyin iyi olacağına inanmıyorsun. Ama

sen bu satıra geçtiysen, hala umut var demektir. Çünkü bu satırları okumaya devam ediyorsan bu satırlardan bir kurtuluĢ yolu, bir cevap arıyorsun demektir. Derin bir nefes al. Bir nefes daha. Ve bil ki, “Vardır elbet bir çıkılacak yol.” Yeter ki o yola adımını at. O telefonu eline al, kendini tuttuğun o mesajı at. Aynanın karĢısına geç, kendine bir bak. O kadar değerlisin ki kendinin kendine yazık etmesine izin verme, saçlarını tara. Bir özür dile kendinden. Kendine yaptığın haksızlıklar için, kendini soktuğun o çıkmaz sokak için, kendini suçladığın her an için özür dile kendinden. Bu dünyadaki en önemli insan sensin. Bu dünyadaki en değerli insan sensin.

BaĢkalarına verdiğin değerin yarısını bile kendine vermediysen eğer, Ģimdi bir kez daha özür dile kendinden. Ve bir kez daha. Unutma, herkes gittiğinde bile ruhun seninle kalacak... Senin en yakın arkadaĢın, en daimi ailen sensin...

Bu satırları yazdığım günü hatırlıyorum. YaklaĢık üç hafta önce yazmıĢtım. Muhtemelen Ege bunları yazdığım an okumuĢtu. Acaba ne düĢünmüĢtü? Telefonumu elime aldım, mesajlaĢmalara girdim ve Ege‟ye yazdığım ama hala ona ulaĢmayan o mesaja baktım. Telefonun kapanmasının üzerinden yaklaĢık üç saat geçmiĢti fakat Ege‟den haber yoktu. Odamda oturmuĢ kafayı yiyordum.

Bu kafayı yeme türü, kafayı yemelerin en büyüğüdür!

Bilirsiniz, odanızda tek baĢınıza oturur öylece kafayı yersiniz. Anlatacak kimseniz yoktur. Çünkü anlayacak kimseniz yoktur. Yatağımdan kalktım, odanın içinde biraz gezindim. Cama çıktım, ayın hemen yanındaki Venüs‟e göz attım. Ay oradaydı, Venüs ordaydı, ben buradaydım ama Ege olması gereken yerde, burada değildi. Ġç sıkıntımı büyüterek girdim içeri. Yatağıma

geri döndüm. Odanın ıĢığını kısıp olabildiğince loĢ bir hale getirip yatağımın içine periĢan bir halde çöktüm.

Sığındım. Yatağıma sığındım. Kendimi her kötü hissettiğimde bunu yaparım. Yorganıma sıkıca sarılır, öylece karanlıkta oturur kendimi kötü hislerden koruma görevini yatağıma veririm. Ona sığınırım...

Odamın loĢ ıĢığı, içimin karanlığı, birdenbire telefonumun titremesiyle aydınlandı. TelaĢla telefonu öyle bir kaptım ki neredeyse yere düĢüyordu!

“Gelmemeye Giden Adam Ege‟den Bir Yeni Mesaj”

Evet diye bağırmak istedim odamın içinde EVET!

Mesaj attı! Bana mesaj attı! Cama çıkıp çığlık atmak istiyorum. Ufak bir kahkaha attım daha mesajı açmadan.

ġu geldiğim hale bakın, mesaj geliyor ve delirmiĢ gibi gülüyorum.

“Ġnanamayacaksın ama telefon elimden düĢtü.

Saatlerdir açmaya çalıĢıyorum. ġimdi de ekran görüntüsü gidip geliyor, umarım kapanmaz.” KaĢlarımı çattım.

Telefonda duyulan kırılan kapı sesi neydi peki? Yalan mı söylüyor?

“Çok büyük bir ses duydum... Korktum senin için...”

Çevrimiçi... Yazıyor... Çevrimiçi... Yazıyor...

“Muhtemelen telefonun düĢme sesi sana farklı bir ses gibi geldiAA Eee, neler yaptın yokluğumda? ÖzlemiĢsin sanırım.” ġüphelerim ve endiĢem yerlerini terk etmemesine rağmen yüzümde buruk bir gülümseme oluĢtu.

“Eh, boĢ boĢ durdum. ġuna bak, iki haftada hayatımın tamamına dönmüĢsün. Seninle mesajlaĢmayınca yapacak bir Ģey bulamıyorum.”

“Ben de saatlerdir telefonu açabilmek için insanüstü bir çaba gösteriyorum. Bundan iki hafta önce telefonum bozulsa umurumda olmazdı. Ama Ģimdi o telefonun içinde çok değerli bir Ģey var...” Anlamayarak kaĢlarımı çattım.

“Ne var?”

“Sen varsın...” Yüzümdeki buruk gülümseme donakalırken öylece ekranı izledim. Ege‟ye karĢı hislerim, düĢüncelerim, hayatımdaki yeri sabit olmayan bir Ģekilde her mesajında değiĢiyordu. Hepsinde daha çok büyüyordu yeri, her cümlesinde artıyordu hayatımdaki kapasitesi. Bu Ģekilde nereye gidiyorduk bilmiyordum.

Tek bildiğim her Ģeyimi anlatabileceğim bir arkadaĢ

bulduğumdu, oysa o arkadaĢı hiç bulamamıĢ sayılırdım benden binlerce kilometre uzaktayken. Söylesenize, elinizi uzattığınızda dokunamayacağınızı bildiğiniz bir insanı hayatınıza alır mıydınız? Bunu kendinize yapar mıydınız? Çünkü bağlılığım öylesine artıyordu ki elimi ekranın içine sokmak, ona dokunmak istiyordum kurduğu her cümlede. Her Ģeyden öte, Ģu an içimde çok büyük bir his vardı. Telefonun o sesle kapanıĢı, Ege‟nin saatlerce ortada olmayıĢı, geldiğinde söylediği bahaneler... Sanki çok kötü Ģeyler yaĢamıĢ, gelmiĢ de bana yalan dolan açıklamalar yapıyor gibiydi. Aslına bakarsanız en baĢından beri her konuĢmamızda bunu seziyordum. Sanki bir savaĢın ortasında benimle konuĢuyor, ara ara cepheye koĢuyor gibiydi. Benden sakladığı ne vardı hayatında, bilmiyordum. Tek bildiğim pek de iyi bir dünyanın ortasında olmadığıydı.

“Söylesene,” yazdı bir anda, “hiç dıĢarı çıkmaz mısın sen? KonuĢmaya baĢladığımızdan beri okul dıĢında bir

yerde olduğunu anlattığını duymadım.” Sıkıntılı bir nefes verdim. Beni yavaĢ yavaĢ tanımaya baĢlıyordu.

“Sayılır. Benim dünyam odamdan ibaret. Dünyamdan dıĢarı taĢamıyorum.” Sonra gülerek ekledim. “Senin gibi hafta sonlarımızı Paris‟te geçiremiyoruz!”

Yazıyor... Çevrimiçi... Yazıyor...

“Bir gün bir hafta sonumuzu beraber Paris‟te geçiririz.” Gülmeden, öylece bunun imkansızlığını bilerek baktım ekrana.

“Ġmkansızın hayalini kurmak istemem.” Yazdım.

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Hayalini kurmadığın her Ģey imkansız olarak kalır.”

Ben ekrana bakıp ikimizi Eiffel‟in önünde hayal ederken Ege yazmaya devam etti.

“Seni o odadan çıkaracağım. Sana kendi dünyamı gezdireceğim.” Gülümsedim. Derin bir iç çektikten sonra yavaĢ yavaĢ yazmaya baĢladım.

“Sana bir Ģey soracağım Ege...”

“Ne istersen.”

“Bu zamana kadar konuĢtuğum en güzel cümleler kuran insansın.”

“Farkındayım.” Egoist cevabına güldükten sonra devam ettim.

“Peki neden yalnızsın... Çoktan bir sevgilin olmalıymıĢ. Fransa‟da yaĢıyorsun, bir insanın senden etkilenmemesi mümkün değil. Ama yapayalnızsın.

ArkadaĢların yok, çok daha ötesi bir sevgilin de yok.”

“Öğrenmek istediğin buysa evet. Bir sevgilim yok, korkmaAA Neden olmadığı konusuna gelince de...

Bilmiyorum. Ġnsanın aĢık olması için güzel cümleler kuruyor olması yetmiyor. Güzel cümleler duyuyor olması gerekiyor. Ve ben bu zamana kadar kimsenin

cümlelerinden etkilenmedim. AĢkı arıyor da değilim. AĢk birdenbire karĢıma çıkacak. Kime aĢık olacağımı bilmiyorum, kimse bilmez. Belki aĢık olacağım insan hayatımdadır Ģu an. Belki bu cümleleri okuyordur, belki tam da Ģu an bu cümleye geçmiĢtir. Olamaz mı?

Olabilir...”

Garip bir Ģekilde Ege her böyle konuĢtuğunda içimde bir korku hissediyordum. Kendimi Ege denizinin akıntılarına bırakmıĢ da hangi kıyıya vuracağımı bilmeden sürükleniyor gibi hissediyordum. Yunan kıyılarına mı vuracaktım, Balıkesir‟de bir tekneye mi çekilecektim yoksa? Bilmiyordum, hisler böyleydi iĢte, kendinizi bıraktığınız an nereye çekileceğinizi siz bile tahmin edemiyordunuz. Oysa ben kendimi bırakmak istemiyordum. Onun bana aĢık olmasından, çok daha kötüsü ona aĢık olmaktan korkuyordum. Çünkü ben acı çekmekten korkuyordum.

“Hadi!” yazdım konuyu değiĢtirmek için, “Birlikte bir diziye baĢlayalım!”

“Aynı anda mı izleyeceğiz? Yan yanaymıĢız gibi?”

Gülümsedim,

“Evet... Yan yanaymıĢız gibi...”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Çevrimiçi... Yazıyor...

“Tamam. Sen diziyi seç, ben de kendime kahve yapacağım. Sonra sen de kendine kahve yap. Birlikte içiyormuĢuz gibi.” Kıkırdadım.

“Tamam! Birlikte içiyormuĢuz gibi...” Cümlesini tekrarladım ve bilgisayarı açtım. Dizi incelemesine, baĢladığım sırada Ege çevrimdıĢı oldu. Aslında çok fazla dizi incelemesi yapmama gerek yoktu. Ne izleyeceğimizi biliyordum. Bilgisayarımı yatakta bırakıp kalktım ve içeri gittim, annem ve babam televizyon izlerken salondaki

kestirme kapıdan mutfağa girdim. Hemen sonra salona geri döndüm.

“Kendime kahve yapacağım da siz de ister misiniz?”

Babam anında baĢını salladı.

“Çikolata da aldım, kahvenin yanma koyarsın.

Benimki Ģekersiz olsun.”

“Anne, sen?”

“Bana da bir yeĢil çay yaparsan içerim annem.” Tam o sırada babam anneme gülerek döndü.

“Bu kızın evlenme yaĢı gelmiĢ Zeynep. Geçiyor bile valla! Kahve yapıyor, çay yapıyor!” Gözlerimi devirdim, gülerek mutfağa girdim. Annemin çayının suyunu ısıtırken bir yandan da cezveye kahve için su ve kahve koyup karıĢtırmaya baĢladım. ġu an telefonum iki dakikadır yanımda olmadığı için kafayı yiyecek gibi hissediyordum. Sanki yeni doğmuĢ bebeğimi tek baĢına bırakıp dıĢarı çıkmıĢ gibiydim. Oysa sadece mutfağa kahve yapmaya gelmiĢtim. Kahveleri ve yeĢil çayı telaĢla hazırlayarak tepsiye koydum, yanlarına da çikolataları yerleĢtirip mutfaktan çıktım.

“Mutfağın ıĢığı açık kaldı.” dedi babam, telaĢla kahvesini ve annemin çayını masaya bırakıp koĢarak mutfağın ıĢığını kapattım. YetiĢmem gereken bir mesajlaĢma vardı! Hızla salondan çıkarken babamın arkamdan söylendiğini duydum.

“Atlı kovalıyor sanki bizim çikolataları vermeyi bile unuttu!” TelaĢla geri dönüp annem ve babamın çikolatasını verdikten sonra odama döndüm. Nefes nefese telefonu aldım elime. Mesaj yoktu! Bu ne Ģimdi! O kahve yaparken benim gibi telaĢ yapmamıĢtı anladığım kadarıyla.

“Ben hazırım... Friends izleyeceğiz. Birinci bölümünü bulup açarsınAA Gelince haber ver aynı anda açalım.”

yazdım. Saniyeler sonra titredi telefonum.

“Geldim, açıyorum hazırsan.”

“Hazırım, tamam... Açtım.”

Ġnsanın en büyük Ģanssızlığı birlikte eğlenebileceği insanların yanı baĢında değil kilometrelerce uzağında oluĢuydu. Biz bugün, yan yana bir dizi izlemek için her Ģeyimizi vermeye hazırken kilometrelerce uzaklıkta aynı anda aynı diziyi izliyor ve yan yana izliyor gibi davranıyorduk. Bu da bizim Ģanssızlığımızın santim santim gözler önüne seriliĢiydi. Bizim Ģanssızlığımız birbirimizden kilometrelerce uzakta oluĢumuzdu. Bizim Ģanssızlığımız tam 3391 kilometrelik bir Ģanssızlıktı.

“Alıaha!” yazdım, “Ġlk sahne harika!” Bu da kilometrelerce uzakta yan yanaymıĢız gibi gülüĢmemizin özetiydi. Cevap gecikmedi.

“Hahaha, Rachel en sevdiğim karakter oldu Ģu an.”

KaĢlarımı çattım mesajını okurken.

“Güzel olduğu için mi?”

“Sanırım kıskanılıyorum. Hem de bir dizi karakterinden.” Gülerek gözlerimi devirdim.

“Ben asla kıskanmam Ege! Kimseyi!”

“Görüyoruz kıskanmadığını:‟)”

Onunla konuĢmak çok güzeldi. Birbirimizi tanımak, huylarımızı anlamak, hislerimizi, duygularımızı görmek, tepkilerimize Ģahit olmak çok güzeldi. Bunu birbirimizi görmeden de yapacaktık, duymadan da. Evet, kalbim aĢık olma noktasına geldiğinde kaçacaktı, biliyordum... Ama onu tanıyacaktım. Ona kendimi tanıtacaktım. O benim en yakın arkadaĢım olacaktı. Yan yana olmadan yan yana olduğum en yakın arkadaĢım... O benim dizileri birlikte

izlediğim, Ģarkıları birlikte dinlediğim, birlikte güldüğüm, birlikte hayaller kurduğum arkadaĢım olacaktı. Çünkü onun tırnağı olamayacak insanlarla çevriliydi hayatım. Ve ben aramızdaki yolların, asfaltların, denizlerin, okyanusların, adaların, Ģehirlerin beni ondan mahrum etmesine izin vermeyecektim.

“DüĢünsene, dizideki gibi bir evde yaĢıyorsun arkadaĢlarınla. Ben de dizideki gibi karĢı dairende yaĢıyorum arkadaĢlarımla. Harika olmaz mı?” Yazdıktan sonra yeni bir mesaj attı.

“Bu arada bilmen gereken bir Ģey var. Kahve benim uykumu getiriyor! Gözlerim kapanıyor ama izlemeye devam edeceğim. Cevap vermezsem bil ki uyuyakalmıĢım.” Gülümsedim.

“Dünyanın en güzel hayatını tarif ettin, karĢılıklı evlerde yaĢamak... Ama bu asosyallikle o noktaya ulaĢmam çok zor. Senden baĢka arkadaĢım yok!”

“Yarın Ģu beni eklediğin Tumblr grubunun konuĢma günü değil mi? Bir bakarsın arkadaĢ olursun hepsiyle.”

“Olursun derken... Sen olmayı düĢünmüyorsun sanırım?”

“Ben daha çok senin için oradayım. Beni ekledin ve seni kırmak istemedim. ArkadaĢa ihtiyacım yok, ama madem orada olmamı istiyorsun olacağım.” BaĢımı ekrana çevirdim. Gelinlikle koĢuĢturan Rachel‟a bakıp gülmeye baĢladım.

“Diziye odaklan!” yazdım..

“Tamam, kızdırmayalım seni!” Mesaj ekranından çıkıp diziye odaklandım. Hemen sonra telefonu elime aldım.

“Dünyanın en iyi erkek karakteri Joey!”

Anında cevap geldi. “YakıĢıklı olduğu için mi?”

Gülümsedim. “Kıskanılıyorum sanırım! Bir dizi karakterinden hem de...”

“Evet,” yazdı, “kıskanılıyorsun.” Gülerek telefonu kapatıp yatağa koydum ve diziye döndüm. O an bir hayal kurdum. Ege burada, yanımda... Birlikte, yan yana uzanmıĢ dizi izliyoruz. ġakalaĢıyoruz. Kahve içtiği için herkesin aksine uykusu gelmiĢ öylece gözlerini kırpa kırpa bakıyor ekrana. Sonra ağır ağır baĢını kaldırıyor, kucağıma yatıyor... Derin bir iç çektikten dakikalar sonra bir sahnede mesaj attım.

“Uyudun mu?” Cevap gelmedi. Dakikalar geçti, dizi bitti. Cevap gelmedi. Ege uyuyakalmıĢtı. Hayalim devam etti o an, Ege benim kucağımda uyuyakaldı o gece arkadaĢlar. Biliyorum, yanımda değildi. Ama kimse inkar edemezdi, biz o gece birlikte dizi izlemiĢ, kucak kucağa uyumuĢtuk...

Ben de saatlerdir telefonu açabilmek için insanüstü bir çaba gösteriyorum. Bundan iki hafta önce telefonum bozulsa umrumda olmazdı. Ama Ģimdi o telefonun içinde çok değerli bir Ģey var...

Anlamayarak kaĢlarımı çattım.

Ne var?

Sen varsın..

ġövalye, yıldızım göremediği günler boyunca periĢanmıĢ, inancını kaybetmiĢ, yorgun düĢmüĢ, yürüyemez olmuĢ. BaĢını kaldırıp her baktığında ne yıldızı varmıĢ görünürde ne de ufacık bir ıĢık... Hasta düĢmüĢ bir ağacın kökünde. Kendine sarılmıĢ, yalnızlığını kendi kollarına sarılarak unutmak istemiĢ.

Rüzgar Ģövalyenin hastalığını körüklerken saatler sonunda hava zifiri karanlık olduğunda gözlerini aralamıĢ.

O an, iki dağ ötede küçücük bir ıĢık görmüĢ.

FırlamıĢ ayağa Ģövalye, üĢüme hissi uçmuĢ gitmiĢ.

Hızla koĢmaya baĢlamıĢ, “Yıldızım!” diye bağırmıĢ,

“Göster kendini.”

Ufacık bir ıĢık görüyormuĢ oysa, yıldızından mı geliyormuĢ bir ateĢ böceğinden mi bilmiyormuĢ.

Umurunda da değilmiĢ. ĠyileĢmiĢ o an, üĢümesi geçmiĢ, dinçleĢmiĢ.

KoĢmaya baĢlamıĢ Ģövalye. Çünkü aĢığın hastalığını alıp götüren aĢığının umuduymuĢ. Ufacık bir ıĢık görmüĢ, içindeki koskoca ateĢ sönmüĢ...

ġimdi ne rüzgar durdururmuĢ onu ne hastalık ne soğuk...

8. Bölüm

Güçlü Yürü

Sana dokunsalar yanında olamayacağım.

Bilgisayarımı, telefonumun ekranını kapatıp yatağımın yanındaki komodine koyduktan sonra yorganımın içine girdim iyice. Aklım Ege‟deydi. ġu an nasıl uyuyordu acaba? Üstü örtülü müydü? Uyurken nasıl görünüyordu?

Daha onun uyumuyorken nasıl göründüğünü bile bilmiyordum... Sahi ya, Ege nasıl görünüyordu? Telefonu elime alıp konuĢmamıza girdim, profil resmine tıklayıp yüzüncü kez bir süre baktım. Öyle güzel görünüyordu ki derin bir iç çektim. Gözlerimi ekrandan kaydırıp tam karĢımdaki boy aynasından bu akĢam ikinci kez kendime baktım. Sersefil bir haldeydim. O saçlarını diktiği, kot bir ceket giydiği, sivri burnunu yan durarak gözler önüne serdiği bir Fransız binasının önündeki fotoğrafıyla ne kadar yakıĢıklıysa ben de bu aynadaki kadar sefildim iĢte.

Darmadağınık toplanmıĢ saçlar, ufak tefek ergenlik sivilceleri ve her Ģeyden önemlisi yüzümdeki o bıkkın

ifade. Yüzümde öyle bıkkın bir ifade var ki! Her Ģeyden bıkmıĢım gibi bakıyorum. Üç çocuğumla ortada kalmıĢım gibi bakıyorum! Oysa Ege‟nin yüzünde dünyadaki her güzel Ģeyi tatmıĢlık ifadesi var benim aksime. Dolu dolu, mutluluğa doygun bakıyor. Ah Ege... Neden benimle konuĢuyorsun? Ben buna değmem ki. Tüm o cümlelerini hak etmiyorum bile.

Telefonu komodinin üzerine bırakıp derin bir nefes alarak yatağımda döndüm. Gözlerimi kapattım ve tanıĢtığımızdan beri bilmem kaçıncı kez onunla bir sokakta karĢılaĢtığımı hayal ederek uykuya daldım.

“Ġzmir... Hayatım babanın acil çıkması gerekti. Ben de kahvaltı hazırlıyorum, dün terziye bir etek bırakmıĢtım.

Gidip alır mısın?” Gözlerimi zar zor açıp anneme BENĠ

ÖLDÜR der gibi baktım. Beni öldür ama bir yere yollama anne. Size yemin ederim yüzüm anneme beni öldür diye yalvarıyor.

“Acil mi? Off...”

“Çok acil! Kahvaltıdan hemen sonra çıkmam lazım!

Derneğe gideceğim!” Sinirle yorganı üzerimden çekip kalktım.

“Nerede terzi?”

“Dört sokak ötedeki caddede. ġu sana doğum günü pastası aldığımız yerin yanı. Gidince görürsün. Durak var hemen önünde.” BaĢımı salladım dolabı açarken.

Montumu çıkarıp pijamamın üzerine geçirdim. BaĢıma da rastgele bir Ģapka taktım.

“Bir de kız olacaksın sen, bu ne hal? Böyle mi çıkacaksın dıĢarı?”

“Bir Ģey olmaz anne, kim görecek beni?”

“DıĢarıdaki insanlar.”

“DıĢarıdaki insanlar umurumda değil. Hiçbirinin benim hayatımda yeri yok.”

Size kendimi tarif ettiğim Ģekilde, sersefil bir halde çıktım evden. Ailemizin koruması Volkan Abi peĢimden ilerlerken hızımı arttırdım. Size anlatmıĢtım. Babam Özel Tim‟de görev yapmıĢ bir asker. DıĢarı korumasız çıkamıyoruz... Volkan Abi‟yi daha çok göreceksiniz benimle! Cebimdeki telefonumu müzik dinlemek için çıkardığım an titredi.

Gelmemeye Giden Adam Ege‟den Bir Yeni Mesaj!

“Günaydın. Dün gece uyuyakalmıĢım dediğim gibiAA”

Gülümsedim. Evet kucağımda uyudun Ege!

“Günaydın! Sana kahve içmeyi yasaklıyorum. Dizinin 15. dakikasında uyudun.”

“Ne garip değil mi? Herkesin uyanık kalmak için içtiği Ģey beni uyutuyor. Hadi, hemen diğer bölüme geçelim.

Kahvaltı yaparken izleriz.” Duyduğum ani bir korna sesiyle baĢımı telefondan kaldırdım. Beni santimlerle es geçen arabaya Ģok içinde baktığımda Volkan Abi‟nin beni kolumdan tutup çekmesi bir oldu.

“Ġzmir! Seni dıĢarı çıkarmamak lazım!” diyen Volkan Abi‟ye sakin bir Ģekilde baktım.

“Ġyiyim ben Volkan Abi! Adamın suçuydu!” Kolumu bırakırken yürümeye baĢladım. Kaldırıma geçer geçmez baĢımı telefonuma çevirdim.

“Az kalsın ölüyordum!” Yazdım.

“Ne oldu? Ne ölmesi?”

“Sana mesaj yazarken araba çarpıyordu bana.”

“Aferin. Bana mesaj yazarken karĢıdan karĢıya mı geçiyordun. Aferin. Evde değil misin sen?” Kızması çok tadı geldi bir an. Tam güldüğüm sırada Volkan Abi bir kez daha kolumdan tuttu.

“Annen aradı, Ġzmir‟i bırak marketten yumurta alıp gel o kendi gelir dedi. Gideyim mi? Ölmeyeceğine emin misin?” BaĢımı salladım.

“Söz Volkan Abi, ölmem.” Gülerek yanımdan ayrılırken caddede ilerledim. Telefona döndüm.

“Terziden annemin eteğini almaya gidiyorum. Kızdık sanırım :)” Yazdım. Hızla cevap yazdı.

“Kızdık.” BaĢka bir Ģey yok. Mesajdan çıktı. Bu ne Ģimdi? Trip atıyor! Ege bana trip atıyor! Aman tanrım!

Ve tribin sebebi bana araba çarpıyor olması.

“Ege, özür dilerim. Ama...” yazıp yolladım. Tam devamını yazacağım sırada önünden geçtiğim arsadan çıkan sarhoĢa benzer bir tip kolumu tuttu. Korkuyla yüzüne baktığım sırada gözlerim caddeye kaydı. Oldukça tenha bir caddede tanımadığım bir adam kolumu tutmuĢtu. Telefonumun açık kalan mesaj sayfasından bildirim geldiğini hissettim ama korkuyla adama bakıyordum.

“Çok güzelsin...” Ben mi? Kör müsün!

“Ben... kolumu... bırakır mısınız...” O sırada gözüm mesajlara kaydı.

“Ama?”

“Ġzmir?”

“Ġyi misin?”

“Bir Ģey olmadı, değil mi?” Adama döndüm korkuyla.

“Üzerimde para yok! Hiçbir Ģey yok! Bırakır mısınız!”

Ve telefonum çalmaya baĢladı! Ege arıyor...

“Bana yardım et...” diye mırıldandı sarhoĢ adam kolumu çekiĢtirerek. Tam o sırada korkuyla kendimi geri çekerken Ege‟nin aramasını yanlıĢlıkla açtım! Olay bir felakete dönüĢüyordu, olaya bakın! Bir adam beni taciz ediyor ve Ege bunu telefonda dinliyor!

“Ne yardımı! Gitmem lazım, bırakır mısınız... lütfen...”

“Evimi temizlemem lazım...” dedi ağzını yaya yaya,

“Evim Ģurada... gelip yardım eder misin... BaĢka bir Ģey yapmayacağım...”

“Ġzmir?” Ege‟nin sesini duyuyordum! Telefonda Ģok içinde konuĢuyordu!

“Çok yalnızım! Kimsem yok... Bir gelsen...

yalnızlığımı geçirsen...” Adam ağzını yamultarak konuĢurken korkudan ölmek üzereydim. Ayakta bile zar zor duruyordu.

“Bırakır mısınız!” Adamı sertçe itip yere düĢürdüğümde hızlandım. ĠĢin çok daha kötüsü tüm bu olayın ortasında Ege‟ye ne diyeceğimi düĢünüyordum!

Adam yere düĢtüğünde sızmıĢ gibi gözleri kapalı bir Ģekilde uzanıp kalırken telefonu kulağıma dayadım titreyen sesimle.

“Aalo... Ben... Ben sana haber vereceğim...”

“Kapatma! Ġz...” Telefonu telaĢla yüzüne kapattığımda dakikalar boyu hızla yürümenin ardından kendimi terzinin önünde buldum. Korkudan ve Ege‟ye yaĢattığım Ģoktan dolayı nefes nefese çaresizce etrafıma bakınıyordum. Yutkundum. Terzinin önündeki bomboĢ

otobüs durağına oturdum. Ellerim titriyordu. Mesaj sayfasına girip titreyen ellerimle Ege‟nin mesajlarını açtım. “Allah kahretsin, ne oldu?”

“Girip bir açıklama yapacak mısın?”

“Kafayı yiyorum burada.”

TelaĢla mesaj yazmaya baĢladım.

“Ege... Özür dilerim! Aramanı yanlıĢlıkla açtım, duymanı istemezdim.”

“Allah aĢkına, ne oldu Ġzmir! Ne oldu az önce!”

“Bir adam, sarhoĢ gibi bir Ģeydi... Kolumu tuttu...

evine götürmeye çalıĢtı bilmiyorum! Korkudan hiçbir Ģey anlamadım!”

“Kimse yok muydu etrafta yardım edecek? Ben delirdim burada! Kimse mi görmedi seni!”

“Geçen arabalar vardı. Ama bomboĢtu cadde. Özür dilerim, özür dilerim... Seni korkutmak istemedim.

YanlıĢlıkla açtım aramanı.”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Çevrimiçi... Yaz hadi. Yaz.

Yazıyor...

“Ben özür dilerim Ġzmir. Korkuyu yaĢayan Ģendin, sana kızan benim. Ama inan senin kadar korktum burada.

Ġçim gitti.”

Çevrimiçi...

O ekrana bakıyor. Ben ekrana bakıyorum. Ne o yazıyor ne ben...

Yazıyor...

“Hep böyle mi olacak?” Yazdığı cümleyi korkuyla okudum. Devam etti. “Sana dokunsalar yanında olamayacağım. Sana zarar verseler ellerini tutamayacağım bu orospu çocuklarının. Adam kolundan tutup götürmeye kalktı seni, o adamın yüzüne bir yumruk indiremeyecek miyim ben Ģimdi? Hep böyle mi olacak Ġzmir? Uzağında, sana zarar gelecek diye kafayı mı yiyeceğim hep?”

Yutkundum. Gözlerim dolu dolu baktım telefonun ekranına. Haklıydı, öyle bir yola girmiĢtik ki ikimizden birine bir Ģey olsa sadece uzaktan uzağa kafayı yiyecektik. Fazlasına hakkımız yoktu. Oysa kurduğu cümleler, beni sahipleniĢi, kafayı yiyiĢi o kadar büyük bir bağ yerleĢtirmiĢti ki içime...

“Buna mecburuz.” Yazdım ve devam ettim. “Ama eğer kafayı yemek istemiyorsan her Ģeye tam Ģu an bir nokta koyabiliriz.”

Hızla yazmaya baĢladı. “Eve dön. Telefona bakmadan yürü. Tenha olmayan yollardan yürü, korunmasız görünme, güçlü yürü. Eve dön... ve dizi izleyelim.

Söylediğine bir cevabım yok.”

Derin bir iç çekerek telefonu montumun cebine attım.

Durağın arkasındaki terziye girdim.

“Merhaba, annemin bir eteği vardı. Mavi, kot kumaĢından...”

“Ġsmi neydi?”

“Eteğin mi?” Harika, saçmaladım. Adam gülüyor.

“Annenizin ismi.”

“Ha, pardon... Zeynep...” Adam paketler arasından bir tanesini çıkarıp bana uzattı.

“Ödemesi yapılmıĢtı, buyurun...”

“TeĢekkürler, iyi günler...” Terziden çıktıktan sonra geldiğim yolun üst tarafına yöneldim Ege‟nin sözünü dinleyip. Kulağıma kulaklığımı taktım. Rastgele bir Ģarkı açtım, Ģarkı Ģöyle dedi, “Ne bir arada ne de yalnız olamayan insanlar gibi denedim durdum, bu çeliĢki içinde boğuldum.” Derin bir nefes aldım. BaĢım dik yürümeye baĢladım, belki de hayatımda ilk defa baĢım dik yürüyordum. Çünkü Ege söylemiĢti bunu yapmamı,

“Korunmasız görünme, güçlü yürü.” Bir cümleye bağlıydı güçlü olmak. Ve ben o cümleyi duymuĢtum. Siz de duyacaksınız. Hepimiz kendimize geleceğiz bir gün.

Üzüle üzüle mutlu olmayı, güçsüz kala kala güçlü olmayı öğreneceğiz. DüĢe düĢe kalkmayı, öle öle yaĢamayı, ağlaya ağlaya gülmeyi ve ayrı kala kala sevmeyi... Bir gün hepimiz kavuĢmayı da öğreneceğiz. O gün yakın. Bir

gün hepimiz aramızdaki kilometreleri, santimetreleri aĢacağız. Kime bakıyorsak uzaktan uzağa, bir gün tam karĢımızda gözlerinin içine bakacağız. Çünkü mesafeler, aĢılmak içindir...

ġövalye yolculuğuna durmak bilmeksizin devam etmiĢ. Dakikalar dakikaları, saatler saatleri kovalamıĢ.

Oysa yorgun değilmiĢ, çünkü baĢını kaldırır kaldırmaz ufacık bir ıĢık görüyormuĢ dağların ardında.

Yıldızındanmı bir baĢkasından mı geldiğini bilmediği bu ıĢık ona sonsuz güç vermiĢ. Sonra, bir an baĢını kaldırmıĢ

Ģövalye.

O ıĢığa bakıp bir kez daha güç alacağı o an ıĢığının havalandığını görmüĢ. KaĢlarını çatmıĢ, bu yıldızı olamazmıĢ. DehĢete düĢtüğünü hissetmiĢ, durmaksızın baĢını kaldırıp baka baka ilerlediği o ıĢık bir ateĢ

böceğinin ıĢığıymıĢ.

Kaybolduğunu hissetmiĢ Ģövalye. Tüm hisleri, umutları, hayalleri kaybolmuĢ bir anda.

AteĢ böceğinin uçup uzaklaĢarak kapkaranlık bıraktığı o dağ artık simsiyahmıĢ. ġövalye dizlerinin üstüne atıvermiĢ kendini. Büyük bir gürleme çıkmıĢ ağzından.

“Kayboldum!” diye bağırmıĢ acı acı, “IĢığın söndü, ben karanlıkta kalakaldım. ” Üstelik öyle garip ki, güneĢ

bile yıldızı kadar aydınlatmıyormuĢ onun dünyasını.

ġövalyenin gözleri kapanmıĢ yere yığılırken.

Yıldızını bulamayıĢı, onu güneĢli bir günün en öğle saatinde karanlıkta bırakmıĢ.

9. Bölüm

Benim Miladım...

Bakmaya doyamamak böyle bir şey olsa gerek.

Eve gelmemin üzerinden yarım saat geçti. Ege‟ye hala yazmadım, o da bana yazmadı. Birkaç kez girip baktım

ve her seferinde çevrimiçi olduğunu gördüm, eh biraz kızgınlık hissediyorum sanırım. Yine de annemle kahvaltımız bitene kadar yazmamaya kararlıyım ve kahvaltımız çoktan bitmek üzere. Kahvaltının yenilecek her Ģey yendikten sonra çay içerek boĢ boĢ konuĢulduğu evresindeyiz.

“Yeni kimlikler için randevu aldım üçümüze de.

AkĢam döndüğümde fotoğraf çektirmeye gideceğiz seninle, yedi gibi hazır ol, tamam mı?”

“Iyy,” dedim yüzümü buruĢturarak, “fotoğraf mı?

Fotoğrafsız baĢvuru yapılmıyor mu?” Oldum olası fotoğraf çekilmeye karĢı büyük bir çekingenliğim olmuĢtur. Kendimi aynada görmeye bile dayanamıyorken gidip bir de özellikle kendimi görmek ve göstermek için fotoğraf çektirmek benim için hoĢ bir seçenek değildi.

“Ah ah, kız diye erkek mi doğurdum yanlıĢlıkla!

Kızım, biraz saçlarını aç, üzerine özen göster, fotoğraf çektirmeyi sev... Sen güzelsin. Annene bak bir kere!”

dedi annem kendini göstererek, “Böyle anneden çirkin çocuk çıkar mı?” Kıkırdamaya baĢladım.

“Maalesef çıkmıĢ anne!” Güldü, eliyle saçlarımı okĢayarak kalktı masadan.

“Hadi bakalım, ben masayı toplayıp çıkıyorum derneğe yetiĢmem lazım. Sen ne yapacaksın evde?”

MesajlaĢacağım.

“Ders çalıĢırım ben de.”

“Ġyi bakalım, bol bol çalıĢ.” Gülümseyerek masadan kalktım. Bol bol mesajlaĢacaktım. Annem masayı toplarken kendime kahve yapıp odama geçtim.

Bilgisayarım açılırken telefonumu çıkardım. Ekrandaki yansımamdan dağılmıĢ saçlarıma bakarak iç çektim ve telefonumun kilidini açtım. MesajlaĢmamıza girip

çevrimiçi olduğunu görünce sinirle bir iç daha çektim ve hızla yazdım.

“Selam...” Mavi tik! Mavi tik oldu! Mesajım bir saniye bile beklemeden mavi tik oldu! Bu ne demek biliyor musunuz? Ben mesaj yazarken Ege benim mesaj sayfamda bekliyordu. Cama çıkıp havai fiĢek atmak istiyorum Ģu an! Büyük bir kahkaha attım delirmiĢ gibi.

Yalnız bir Ģey daha oldu, ben mesaj attığımda mavi tik olur olmaz Ege mesajdan çıktı. Bu neydi Ģimdi? Neden çıkmıĢtı? Ġki saniye sonra tekrar girdiğinde yazmaya baĢladı.

“Selam...” Neden mesajdan çıktığını sormalı mıydım?

“Nasılsın?” NASILSIN VE NEDEN MESAJDAN

ÇIKTIN EGE?

“iyiyim... Sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim...” BEN DE ĠYĠYĠM VE NEDEN

MESAJDAN ÇIKTIN EGE?

“Sana bir Ģey söyleyeceğim. Lütfen bir daha evden çıktığında seni merak ettiğimi bildiğin için eve dönüp kapıdan girer girmez bana haber ver. Böyle olunca aklımdan çıkmıyorsun.” KaĢlarımı çattım. Ġçimden bir ses yarım saattir çevrimiçi oluĢlarının hepsinde benim çevrimiçi olup olmadığıma baktığını söylüyordu. Olabilir miydi? O da benim kadar manyak olabilir miydi?

“Sen... Yani...” Yazdım ve sildim. Derin bir nefes alıp cesurca yazdım, “Yarım saattir benim çevrimiçi olmamı mı bekliyorsun mesaj sayfasında?”

Tereddütsüzce yazdı. “Evet.” Gülümsedim.

“Peki ben yazar yazmaz neden çevrimdıĢı oldun?” Bir kez daha tereddütsüzce yazdı.

“Telefon elimden düĢtü. Bir an telaĢ yaptım.” O da benim kadar manyaktı! Büyük bir kahkaha attığım sırada annem içeri girdi.

“Kızım sen iyi misin? Odana girdiğinden beri kahkaha sesleri geliyor.” Anneme milli piyango kazananı olmuĢum gibi sırıtarak baktım.

“iyiyim...” Annem delirmiĢim gibi yüzüme bakarak odadan çıktığında sırıtarak telefona döndüm.

“Bir nevi yakalanmıĢım gibi oldu sana!” Yazdı Ege.

Tanrım! Çok tatlıydı!

“Fark ettim. Bu iĢlerde pek profesyonel değilsin. Ben olsam çevrimiçi yazısını gördüğüm an mesajdan çıkardım. Yetenek meselesi. ;)”

“Emin ol bu konularda senden daha yetenekliyim.

Yedi aydır hayatındayım, on gündür haberdarsın. Yetmez mi?” Büyük bir kahkaha daha attığım sırada birden nasıl olduğunu anlamadığım bir Ģekilde bilgisayar sandalyesi altımdan kayıp gitti! Bir an kendimi yerde, baĢımı bilgisayar masasına çarpmıĢ bir halde bulduğumda gülüĢüm yerini Ģoka bırakmıĢtı. Bu neydi Ģimdi! Çok daha garibi düĢüĢüme, baĢımın acısına aldırmadan, umursamadan düĢtüğüm yerden uzanıp telefonumu aldım odanın uçtuğu kısmından. Annem telaĢla girdi içeri. Beni görünce telaĢı arttı.

“Ġzmir! Ne oldu!”

“DüĢtüm...”

“Nasıl düĢtün otururken birden kızım, ne oluyor sana!”

Mesaja gülerken düĢtüm anne.

“Alnın kızarmıĢ...” diyerek geldi yanıma. Telefonu hızla kapatıp baĢımı kaldırdım.

“Çok fena ĢiĢecek kafan! Kalk, doktora gidelim sert mi vurdun kafanı?”

“Yok, iyiyim ben anne... Geçer birazdan. Buz koyarım olmazsa.”

“Kız manyak mısın kalk doktora gidelim kıpkırmızı tüm alnın!”

“Anne acımıyor!” diye yalan söyledim, “Sen iĢe geç kalma. Ben bir Ģeyim olursa Volkan Abi‟ye söylerim söz.”

Tereddütle kalktı annem. “Ġyi... Bir Ģey olursa beni ara hemen, tamam mı?” BaĢımı salladım. Annem odamdan çıkarken toparlanıp telaĢla sandalyeye oturdum ve telefonumu açtım.

“Ne oldu? Neden mesajdan çıktın?” Ne diyecektim Ģimdi? Sevgili Ege, mesajına gülerken sandalyeden düĢtüm ve kafamı sertçe masaya çarptım, büyük ihtimalle ciddi bir darbe aldım ama buna rağmen hastaneye gitmemi isteyen annemi gitmemeye ikna etmekle uğraĢıyordum Ģimdi gelebildim...

“Annem gelip bir Ģeyler anlatmaya baĢladı da. Klasik anneler iĢte.”

“Anladım. Sana bir Ģey daha söyleyeceğim... Ama bu biraz ciddi bir Ģey.” KaĢlarım çatıldı. Ġçimde garip bir korku oluĢurken tek elim ĢiĢen kıpkırmızı alnımdaydı, Ģu halime bakın.

“Hazır mısın?” Yazdı. Kalbim hızlanırken derin bir nefes aldım.

“Ne söyleyeceksin? Hazırım...”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Yazıyor... Nihayet...

“Ben artık seni görmek istiyorum Ġzmir.” Kalbim deliler gibi atarken beynimden binlerce Ģey geçiyordu.

Beni görmek?

Beni nasıl görecekti? Ne demekti bu? Buraya mı geliyordu, Türkiye‟ye filan mı geliyordu? Nasıl görecekti

beni, gelseydi bile onunla görüĢmeye kalkmak onu hayal kırıklığına uğratmak olurdu. Beni görmesini istemiyordum, asla isteyemezdim.

“Nasıl?” Yazdım titreyen ellerimle.

“Bir nevi telefon konuĢması gibi. Bir üst seviyesine geçeceğiz sadece. Görüntülü konuĢacağız.” Kalbim biraz rahatlarken her Ģeye rağmen kameradan da olsa beni göreceği gerçeği değiĢmemiĢti. Gözlerim bir kez daha aynaya kaydı. Kendime. Her gün yüz kez gözlerim bu aynaya kayıyordu. Sorun Ģuydu, ben kendimle yüzleĢemiyordum. Yutkundum. Ne diyecektim, ne diyebilirdim? Üzgünüm ben çirkinim, bu yüzden görüĢemeyiz.

Hadi Ġzmir. Hadi be. Yapma bunu bana, yapma bunu bize. Cesur ol, bir kez olsun aklının değil korkularının değil kalbinin sesini dinle. Sen onu görmek istiyor musun? Evet. O zaman, onu görmek için onun seni görmesine katlanmak zorundasın...

“Tamam...” Yazdım parmaklarım titrerken. Ege‟nin ekranın karĢısında güldüğünü hissedebiliyordum.

“Tamam!” Yazdı o da. Sonra devam etti, “Programın adını yazıyorum. Bilgisayarından indir, on beĢ dakikaya iner. Açar konuĢuruz. Oldu muAA” Titrek bir nefes aldım.

Hiçbir Ģey demeden programın adını alıp bilgisayarımda arattım ve indirmeye baĢladım. Ayağa kalktım. Ağır ağır aynanın karĢısına geçtim. Kendime baktım. Birden, elim aynaya dokundu. Üzerimdeki bol pijama, karamele dönük kumral toplu ama kabarmıĢ saçlarım, ufak tefek sivilceli buğday tenli yüzüm, kalın ama hiçbir Ģey ifade etmeyen dudaklarım, sıradan kahverengi gözlerim... Hadi Ġzmir. O kadar da kötü bir durumda olamazsın. Alt dudağımı ısırarak dolabımı açtım, dolabımdan boğazlı

çizgili siyah beyaz kazağımı çıkarıp pijama üstümün yerine onu giydim. Saçlarımı hayatımda ilk defa gündüz vakti açıp tarağı elime aldım. Ağır ağır taradım orta boy kabarık ve hafif dalgalı saçlarımı. Sonra odamdan çıktım, annemin odasına daldım ve makyaj çekmecesini açtım.

Makyaj yapmayacaktım tabii ki! Sadece fondötenini alıp sivilcelerimin üzerine ve kızaran alnıma bir iki damla sürdüm. Tamam biraz da ruj sürmüĢ olabilirim! Sonra telaĢla odama döndüm ve bilgisayar masamdaki bilgisayarı alıp yatağıma geçirdim. Yatağım güneĢ

görüyordu ve güneĢ önemliydi. Sonra halimi düĢündüm, altımda bol Mickey Mouse‟lu pijama altım, üstümde siyah beyaz çizgili kaliteli kazağım. Altım hayatım, üstüm hayallerim gibiydi. Gülerek telefonumu açtım.

“Uygulama indi.” Yazdım deli gibi çarpan kalbimle.

“Tamam! Beni ekle, kullanıcı adım gelmemeyegidenadam.” Hemen Ege‟yi programda bulup ekledikten sonra ekranda saniyesinde Ģöyle bir yazı belirdi GELMEMEYEGĠDENADAM KĠġĠSĠNDEN

GÖRÜNTÜLÜ ARAMA ÇAĞRISI! Allah‟ım, kafamda itfaiye sesleri çalıyor... Beni görecek. Beni görecek. Ege beni görecek. Birazdan karĢısında olacağım. Açamam, hayır. O kadar da değil, karĢısına çıkamam.

Açamayacağını. Hadi Ġzmir, yapabilirsin!

Yapamayacağım! Lütfen Ġzmir! Hayır! Derken birdenbire açıverdim aramayı! Ve çok daha kötüsü rezil bir Ģekilde yüzümü ellerimle kapatıyorum aman tanrım rezil bir haldeyim! Ekrana bakamıyorum. Ellerim yüzümde... Ve o ses.

“Ġzmir...” Hafif bir kahkaha, “Gerçekten utanıyor olamazsın.” Allah‟ım, neden bu kadar güzel gülüyor?

Neden bu kadar güzel konuĢuyor? Yutkundum.

“Hadi,” dedi gülerek, “aç yüzünü.” Ellerimi ağır ağır çektim yüzümden gülerek. Utancımdan gülmemi durduramıyordum neredeyse sebepsiz yere kahkaha atacak hemen sonrasında da ağlamaya baĢlayacaktım. Bir hayal etsenize bunun olduğunu. O an ben hiçbir Ģeyi hayal edecek durumda değildim. KarĢımdaydı, üzerindeki siyah motosiklet desenli tiĢörtüyle hafif sakallarının arasından gülerek bana bakıyordu. Öyle etkileyiciydi ki gülüĢüm yüzümde donakaldı. Bir anda ona da aynısı oldu, gülüĢü kendini çatık kaĢlara bıraktığında çatık kaĢlarla birbirimizi izliyorduk. Size yemin ederim, en az beĢ dakika bu Ģekilde durduk. Ona çok özlediğim bir arkadaĢımı görmüĢ gibi özlemle bakıyordum. ĠĢin garip yanı o da bana öyle bakıyordu. Sanki birbirimize muhtaçmıĢız gibi, sanki elimizi uzatsak birbirimizi tutacakmıĢız gibi.

“Ne oldu?” diye sordum korkuyla hiçbir Ģey söylemeyince.

“Böyle bir Ģey beklemiyordum. Seni böyle beklemiyordum.” dediğinde kaĢlarım çatıldı, yüzüne çok daha büyük bir korkuyla baktım.

“Nasıl yani?”

“Sen... çok güzelsin...” Birden büyük bir kahkaha attım. Tanrım. Çocuk bana iltifat etti ve ben Ģoktan mı muduluktan mı Ģaka yapıyordur diye mi bilmiyorum büyük bir kahkaha attım! Hemen sonra gülüĢümü söndürüp yutkunarak yüzüne baktım. Ciddi miydi? Ciddi olabilir miydi? Ġlk anın Ģoku birden yerini acaba ciddi olabilir mi düĢüncesine bıraktığında utandığımı hissettim.

“TeĢekkür ederim... Ben... yani... normal bir insanım...” Elleriyle sakallarını kaĢırken yüzüme o kadar karizmatik, soğuk, ürpertici derecede çekici geliyordu ki

iç çektim. Yüzüme bakıyor, hiçbir Ģey söylemiyordu.

Yüzüne, bakıyor, hiçbir Ģey söylemiyordum. Dakikalarca öylece yüzüme baktı. Ben de ona. Bundan daha güzel bir an olabilir miydi? Onun bana bakması, benim ona bakma iznimin olması en büyük ödüldü bana. Ela gözleri çok güzeldi. DikleĢmiĢ kahverengi saçları gözlerimi sürekli saçlarına çevirmeme sebep oluyordu. Sanki hayatımda ilk defa bir insan görmüĢ gibi inceliyordum onu. Ona dokunmak istiyordum. Derin bir iç çekti bana bakmayı sürdürürken.

“Ne oldu?” diye sordum birden utanarak. Hayranlıkla baĢını dikleĢtirdi.

“Bakmaya doyamamak böyle bir Ģey olsa gerek.”

Kurduğu cümle kalbimi tekletirken ne olduğuna anlam veremiyordum. Ne olmuĢtu Ģimdi? Bana mı demiĢti bunu? Bana mı bakmaya doyamıyordu? Bana mı? Ben mi? Ġçim öyle büyük bir heyecanla dolmuĢtu ki yaĢananları aklım almıyordu. Ġlk defa duyuyordum bu cümleleri, ilk defa hissediyordum tüm bunları. Ağlamak, gülmek, ardından tekrar ağlamak istiyordum. Bir cümleyi duymaya muhtaç olduğunuzu fark ettiğinizde o cümleyi duyduğunuz an sizin miladınız oluyordu. Bu an benim miladimdi. Artık aynaya kendime acıyarak bakmayacak, hayatımı umutsuzca devam ettirmeyecektim. Bana bir sebep, bir amaç vermiĢti... Ege, benim miladım olmuĢtu.

“Ege...” diye mırıldandım ve tam o an birdenbire bağlantı gitti. ġok içinde ekrana bakarken arama ekranına dönmeye çalıĢtım. Fakat bilgisayar internet yok hatası veriyordu. Ne oldu Ģimdi! Ayağa kalkıp modeme baktım, ıĢıkları yanmıyordu. Odanın ıĢığını açmayı denedim o da yanmadı. Elektrikler gitmiĢti. ġuna bakın ya, birbirimizi gördüğümüz ilk an elektrikler gitti! Perdeyi aralayıp

dıĢarı baktığımda feci bir tipi olduğunu gördüm. Sinirle perdeyi kapatıp tipiden hafifçe kararmıĢ havanın maviliğinde yatağıma oturdum. Telefonumun internet paketini açıp mesajlara girdim. Ege‟den mesaj vardı.

“Ne oldu? Neden çıktın?”

Sinirle yazdım. “Elektrikler gitti. ġaka gibi, seni gördüğüm ilk an elektrikler gitti.”

“Hava kötü sanırım oralarda, bugün internette de gördüm. Ġzmir için son yirmi yılın en soğuk kıĢı olacak deniyordu. Sen bir Ģey söyleyecektin bana internetin gittiğinde? Neydi? Ege dedin, kapandı...”

“Unuttum. O anın heyecanı birden elektrik gitmesiyle sönünce aklımdan uçtu gitti.” Sonra bir mesaj daha attım.

“ġu an moralim bozuldu...”

“Neden? Elektrik gitti diye mi? Emin ol o ekran kapanırken benim de içim kötü oldu. Ama olsun, tekrar yaparızAA” Sıkıntılı bir nefes verdim.

“Seni görmeyi sevmiĢtim. Birden görüntün gidince...

içim gitti.” Ekrana uzun uzun baktığını biliyordum, hiçbir Ģey yazmıyordu. Ben de yalnızca bakıyordum... Sonra yazmaya baĢladı.

“Arkana yaslan.” KaĢlarımı çattım. “Arkana yaslan.”

KaĢlarımı çattım.

“Ne?”

“Arkana yaslan, dinle beni.”

Gülümseyerekarkamayaslandım.

“Yaslandım.”

“Tamam. ġimdi... Kapat gözlerini, buluĢalım.”

Mesajını okuyunca kaĢlarımı bir kez daha çattım. Ekrana anlamayarak baktım.

“Ne?” Yazdım bir kez daha.

“Gözlerini kapat, beni görmeye çalıĢ, yanımda olduğunu hayal et. BuluĢalım... Ben de kapatacağım.

Hayalimde seni Kordonda bekliyor olacağım.” Gülmeye baĢladım.

“Hayır!” yazdım, “Bıktım Ġzmir‟den bari hayalimde baĢka bir yerde olalım.”

“Nereyi istersin?”

“Norveç, Kuzey IĢıkları!”

“Tamam. Hayal et, Ģimdi susacağız. Hayallerimiz konuĢacak. Hazır mısın?”

“Hazırım Ege.”

Gözlerimi kapattım. Onu hayal ettim, oysa çok garip bir Ģey oldu. Onu Norveç‟te, Kuzey IĢıklarında ya da dünyanın bir baĢka yerinde hayal edemedim. Burada, odamda hayal ettim. Yanımda. Yatağımda oturuyoruz.

Eli elimde, baĢı baĢıma yaslanmıĢ. Ege benim yanımda.

Bu hayalden çok öte artık. Sakalını kaĢıyor, gülüyor.

Sesini duyuyorum. Hani o bana dedi ya, “Seni o trene bindireceğim.” diye. O beni o trene bindiremedi, ama ben onu yanı baĢıma getirdim... Ġnanın bana, birinin yanınızda olmasına ne kadar ihtiyacınız varsa onu yanınızda o kadar kolay hayal ediyordunuz. Bunu siz de çok iyi bilirsiniz, çünkü ben hepinizin hayallerini biliyorum...

Hiçbiriniz o hayallerde yalnız değilsiniz. Ve hayal ettikçe gerçekte de yalnız olmayacaksınız. Çünkü ben, Ģimdi Ege‟yi yanımda hayal edip bunu bir kere tattım ya, artık kararlıyım. Bir gün o trene bineceğim, o Ģehre gideceğim...

ġövalye dinlene dinlene astığı yolların ötesinde bir gölün kenarında oturmuĢ. EğilmiĢ, elini yüzünü yıkamıĢ, avuç avuç su içmiĢ. Sonra bir gölge görmüĢ suyun üzerinde kıpırdayan. BaĢını yanma çevirmiĢ yanındaki

taĢa konan kuĢa bakmıĢ. Minicik sapsarı bir kuĢ. KuĢ

eğilip gölden bir damla su almıĢ kanatlarını çırpa çırpa uçmuĢ gitmiĢ.

O an derin bir iç çekmiĢ Ģövalye, “KeĢke kuĢ olsaydım,

"demiĢ, “uçar giderdim Ģimdi yanına. ”

Keşke kuş olsam. . Sana gelirdim şimdi.

10. Bölüm

Gölgelerimiz Beraber

Gölgem çoğalmak istiyordu.

Gözlerimi karanlık bir odaya açtığımda uyuyakaldığımı anladım. Yıllardır komadaymıĢım da yıllar sonra gözlerimi açmıĢım gibi merakla etrafa bakındığım sırada her Ģeyi hatırladım. Ege‟yle mesajlaĢıyordum, Norveç Kuzey IĢıklarını hayal ederken uyuyakalmıĢtım! TelaĢla telefonu elime aldım. BeĢ mesaj vardı!

“Hala hayal dünyasında mısın?:)”

“Ġzmir?

“Sanırım seni uyuttum. Bunu bilmek güzel...”

“Çok garip, değil mi? Sanki yanındaymıĢım da seni uyutmuĢum gibi hissediyorum. Saçlarına dokunarak, bir Ģeyler anlatarak. Oysa dokunmayı bırak yakınında bile değilim. Ġçimde garip Ģeyler oluyor Ġzmir. Ve ben bunlara anlam veremiyorum. Tüm bu hislere. Sen uyuyorsun ve ben huzurlu hissediyorum.”

“Bana ne yaptın?”

Gözlerim tüm bu mesajların üzerinden hızlı hızlı geçerken kalbimin hızlandığını hissettim. Bana ne yaptın? Bana ne yaptın? Bana ne yaptın? Cümleyi defalarca okudum ve kalbim deli gibi atıyor. Ona ne yapmıĢtım? Her Ģeyden önemlisi o bana ne yapmıĢtı, kalbimi nasıl bu kadar hızlandırabiliyordu? Onun deeliği

gibi benim de içimde garip Ģeyler oluyordu ve ben bunlara anlam veremiyordum. Tüm bu hislere.

“Günaydın.” Yazdım hiçbir Ģey söylememiĢ gibi.

Devam ettim. “Güzel rüyalar gördüm! Bol Kuzey IĢık‟lı...”

Anında cevap geldi. “Ben var mıydım?”

Gülümsedim. “Vardın Ege.” Mesaj sayfasına bakıyordu, biliyordum. Ben de mesaj sayfasına bakıyordum öylece. Parmaklarım yavaĢ yavaĢ dokundu ekrana.

“Ne yapıyorsun? Neler yaptın ben yokken?”

“Çatıya çıktım. Hala çatıdayım.”

“Çatıda mısın?”

“Evet. Evimin güzel bir çatısı var. Güzel bir manzarası var... Aylardır bu çatıya tek baĢıma çıkıyordum, bugüne kadar.” içimde hafif bir huzursuzluk hissettim.

“Kimle çıktın ki Ģimdi?”

“Seninle.”

KaĢlarımı çattım. “Belki buna alıĢamadın ama tanıĢtığımızdan beri, daha doğrusu aklıma girdiğinden beri sanki her Ģeyi seninle yapıyormuĢum gibi geliyor.

Diziyi birlikte izledik, birlikte uyuduk, birlikte çatıya çıktık. Artık buraya bakınca tek gölge görmüyorum.”

Yazdı ve bir resim yolladı. Gözlerimi kısarak baktım resme. Duvardaki kendi gölgesinin resmini çekmiĢti.

Gülümsedim. Ayağa kalktım ve odamın duvarına doğru ilerledim. Sokaktaki sokak lambasından odama vuran ıĢık duvara gölgemi çıkarıyordu. Gölgemin resmini çektim ve yolladım.

“Gölgelerimiz birlikte.” Yazdım.

“DüĢünsene biz de yan yanayız. Yani... bir gün... Sana hep çok büyük konuĢtum değil mi? Bir tane daha geliyor

Ģimdi. Seni bir gün bu çatıya çıkaracağım Ġzmir. Yan yana duracağız, duvarda iki gölge olacak. Bizim gölgemiz.” Kalbim acı içinde teklerken cevabını yazdım.

“O duvarda zaten iki gölge var Ege. Bizim gölgemiz.

Ben gölgeme baktığımda seni de görüyorum artık, içimde bir yerlerdesin. Ben de senin içinde değil miyim? Ufacık da olsa bir yerlerde.” Bekledim. Uzun uzun cevap yazmadı, ama ekrandan da çıkmadı. O yazana kadar bekledim, sonra yavaĢ yavaĢ yazdı.

“Ġçimdesin... Ġzmir Ege‟dedir, sen de bendesin.”

Büyük depremler önceden hissedilir derler. KuĢların ötüĢü değiĢir, köpekler durmadan havlar. Uzmanlar yıllar öncesinden uyarı verir. Büyük deprem geliyor manĢetleri ekranı sarar. Ne zaman geleceğini, nasıl geleceğini kimse bilmez. Tek bildikleri geleceğidir ve o deprem gelir.

ġimdi aynen öyle hissediyorum. KuĢlar farklı ötüyor, köpeklerin havlayıĢı değiĢti, uzmanlar uyarı veriyor, kafamın içi bas bas bağırıyor deprem geliyor Ġzmir kaç diye. Ege‟nin bana hissettikleri, benim ona hissettiklerim bir felaketten baĢka bir Ģey değil. Bir felakete doğru gidiyoruz, görmüyor musunuz? Ġki insanın kavuĢamayacaklarını bile bile birbirini sevmesi intihardır.

Niye buna izin veriyoruz?

“Bazen soruyorum kendime,” yazdı Ege. “Bu dünyada ne için varım, niye geldim, yaĢama amacım ne, neyden kaçıyorum diye... Artık bu soruyu sorduğumda ara ara aklıma sen gelir oldun. Belki senin için geldim bu dünyaya. Yapayalnız bir ömür geçirdim. Yapayalnız. Hep sordum, hiç mi kimse olmaz bu dünyada benim varlığımı fark edecek. Hiç mi kimse olmaz çıkıp da A.aa, sen de bu dünyadasın!‟ diyecek. Olmadı. Kimse olmadı. Kimse.

Sonra seni gördüm. Ve sen beni yapayalnızlığımdan

kurtardın. Sessiz sedasız hayatıma yazdığın harflerle ses oldun. Bu yüzden ben mesajlarını okumuyorum, duyuyorum Ġzmir. Mesajlarının bir melodisi var.”

Ġçimden bir ses bas bas bağırıyordu “Kaç!” diye, devam ediyordu. Bana bağlanıyordu, hissediyordum. Ona bağlanıyordum, bunu da hissediyordum. Ne yapabilirdim bilmiyordum, Ģimdi ona yalnızlığını bitiriyormuĢum gibi gelirken beni sevmeye baĢlayıp kavuĢamadığında yalnızlığını daha fazla hissedecekti. Söyledikleri o kadar bendi ki... O kadar beni anlatıyordu ki dünyada benden bir tane daha vardı sanki. Allah onu da almıĢ dünyanın bir ucuna atmıĢtı. Aramızda Ģehirler asfaltlar adalar ülkeler denizler... Oysa ne Ģehirlerin ne asfaltların ne adaların ne ülkelerin ne denizlerin haberi vardı kendilerine rağmen Ege‟ye hissettiğim tüm bu duygulardan.

“Ege,” Yazdım telaĢla, “Kapat bu konuyu. Lütfen...

Kötü hissediyorum...” Sonra kendimi tuttuğum, yazdığım anda kendimden nefret ettiğim o soruyu sordum.

“Ege... Sen neyden kaçıyorsun?”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Çevrimiçi...

Dakikalar geçti, cevap yok. Sormamalıydım, sormamalıydım. Zamanı gelince anlatacağına emindim ama soran taraf ben olmamalıydım.

“Tek söyleyebileceğim bir daha geri dönemeyeceğim bir Ģeyi ardımda bırakarak gittiğim. Sen benim dünyadaki yasak bölgemdesin Ġzmir. Tüm dünyayı gezsem dolaĢsam bir dakika uğrayamayacağım tek yerdesin.” Ne olmuĢ

olabilirdi, bir suçu mu vardı? Bir suç mu iĢlemiĢti? Ailesi neredeydi? Neyden kaçmıĢtı, neden geri dönemeyecekti?

Kafamdaki binlerce soruyu içime attım ve yutkundum.

“BaĢka hiçbir Ģey sormayacağım. Zamanı gelince anlatacağını biliyorum.”

“Sorma...” Yazdı ve devam etti. “Ben biraz çıkıp çatıda müzik dinleyeceğim... GörüĢürüz.” Bu neydi Ģimdi? Morali bozulmuĢtu. Moralini bozmuĢtum saçma sapan merakımla. KonuĢmadan çıktım. Odanın içinde gezinmeye baĢladım. Sonra gözlerim gölgeme kaydı.

Elimi uzattım, gölgeme dokundum. Bir anda telefonumu çıkardım, masadaki vazonun önüne sabitleyip kamerasını açtım. Zaman ayarlaması yapıp gölgemin karĢısına geçtim. Ellerimle gölgemde kuĢ gölgesi oluĢturdum ve resmini çektim. Gülerek elime aldım telefonu. Duvardaki kuĢ gölgesi beklediğimden güzel çıkmıĢtı! Ege‟ye yolladım ve Ģöyle yazdım.

“KeĢke kuĢ olsam. Sana gelirdim Ģimdi.” Mesajın baĢında heyecanla bekledim. Ne olmuĢtu, ne yaĢamıĢtı bilmiyordum ama size yemin ederim Ege masumdu.

Hayatımda gördüğüm en masum ruha sahipti. Birkaç dakika sonra umudum sönmek üzereyken mesaj geldi.

Mesaja girer girmez kıkırdamaya baĢladım. Aynı resimden çekmiĢti! Elleriyle kuĢ gölgesi yapmıĢtı ve Ģöyle yazmıĢtı.

“Havada buluĢalım.” Gülümseyerek baktım ekrana.

KuĢ gölgesinden iki resim, Ege ve ben, birbirine bir gökyüzü mesafesi kadar uzak iki insan. KeĢke kuĢ

olsaydık, havada buluĢurduk. Aynen dediği gibi. Oysa biz uçmaktan mahrum, birbirine asla yaklaĢamayacak iki insandık belki de.

“Hangi Ģarkıyı dinliyorsun?” Yazdım.

“Evgeny Grinko Faulkner‟s Sleep.”

“Hemen açıyorum!” KoĢarak bilgisayarımın kapağını kaldırdım, açılmasını bekleyip açılır açılmaz dediği

müziği açtım. Müzik ağır ağır çalarken içime iĢlediğini hissettim.

“Seni tanımaya baĢladım, biliyor musun?” Yazdım.

“Öyle mi? KimmiĢim ben?”

“Bir aptalsın sen.”

“Ahaha, ne?” Ege‟nin gülmesiyle gülerek cevapladım.

“Sürekli üzgün olan, ama Ģarkılarla neĢelenmek yerine kendini hüzünlü müziklere itip daha çok üzülen, çatıda tek baĢına oturup bunalıma giren bir aptalsın!”

“Sen de bir aptalsın.” KaĢlarımı çattım.

“Ne?”

“Sana hislerimden her bahsettiğimde konuyu değiĢtiren, hislerimden ve kendi hislerinden korkan, ulaĢamayacağın bir insanı sevmeye çekinen bir aptalsın.”

Gülümsedim.

“Birbirimizi bulmuĢuz o zaman.”

“Aptal Ege ve Aptal Ġzmir‟in büyük aĢkı.” Kıkırdadım ve yazmaya baĢladım.

“AĢk mı?”

“Pardon,” yazdı, “Sen hislerden korkuyorsun. Ve haklısın da, ortada aĢk yok.”

“Peki bir gün olacak mı? Korkmadan soruyorum.”

“Gün olur, herkes evine dönmek ister Ġzmir. Eğer kendini bana sevdirmeye devam edip ruhunu ruhuma ev yaparsan, aĢık olurum sana. Engel olamazsın.”

“Ege,” yazdım ağır ağır. Derin bir nefes aldım ve korkuyla devam ettim, “bana aĢık olma. Lütfen.” Hiçbir Ģey yazmıyordu. Ben de açıklamaya çalıĢıyor ama kendime bir sebep bulamıyordum.

“Ben... ben...”

“Korkaksın.”

“Öyleyim! Sırf bu yüzden aĢık olmamalısın. Ġnsan bir korkağa aĢık olmamalı. Aramızda binlerce kilometre var ve biz bu kilometreleri asla aĢamayacağız, bunu bile bile aĢık olmak aptallık olur. Yapma Ege, yapmayalım bunu.”

“Bitirmek mi istiyorsun konuĢmamızı?”

“Hayır!” yazdım telaĢla, “Ben sadece duygularını kontrol etmeni istiyorum... aĢık olmamanı...”

“Özür dilerim. Seninle konuĢmaya devam edersem ben sana aĢık olacağım izmir. Buna engel olamam, olamazsın. Bu yüzden kararını ver, ya hep varım ya hiç yokum.”

“Ege...” yazabildim sadece. Hiçbir Ģey yazamıyordum.

AĢktan ve imkansızlıklardan öylesine korkuyordum ki ne diyeceğimi bilmiyordum.

“Bizim yaĢadığımızın adı aĢk olmaz Ege. Acı çekmek olur. Sen orada ben burada, biz aĢık olamayız. Biz acı çekeriz. Dokunmak istesen dokunamazsın, öpmek istesen öpemezsin, sarılmak istesen sarılamazsın.”

“Hiç mi umudun yok? Belki bir gün yan yana oluruz.

Belki bir gün dokunurum sana. Belki bir gün öperim seni.

Acı çekeceğimi bilmediğimi mi sanıyorsun? Ben Ģimdiden çekiyorum o acıyı. Aylarca bekledim seninle konuĢmak için, iki haftadır her saniyende hayatındayım, uyuyorsun biliyorum, yemek yiyorsun biliyorum, dıĢarı çıkıyorsun biliyorum, dolap kapağının kulpu çıkıyor bunu bile biliyorum. Ama yanında olamıyorum, acı çekiyorum. Uyuyakaldın ve Allah kahretsin dedim ya, Allah kahretsin gidip üstünü örtemiyorum! Orospu çocuğunun teki taciz etti seni. Ne yapabildim? Hiçbir Ģey.

Hiçbir Ģey, kocaman bir hiçlik! BomboĢ, elimden gelen bomboĢ bir hiçlikti! Bunlar acı vermiyor mu sanıyorsun?

Ve ben bu acıya rağmen varım, acı çekmeye de varım.

ġen var mısın? Yoksa hayatının sonuna kadar bir korkak olarak mı yaĢayacaksın?”

BaĢımı kaldırdım. Duvardaki gölgeme baktım.

Yanımda kocaman bomboĢ bir duvar vardı. O duvar dolmak istiyordu. Gölgem çoğalmak istiyordu. Ve ben hayatımda ilk defa acı çekmek istiyordum. Narkozsuz bir ameliyata girmeyi kabul ediyordum, kılıçsız bir savaĢa dalıyordum sanki. Kendimi dünyanın en dalgalı denizinin ortasına bırakıyordum, silahlı çatıĢmanın ortasına atılıyordum, alev alev yanan odunların üstüne doğru ilerliyordum. Ben acı çekeceğim o döneme giriyordum.

Bunu kabul ediyordum, bile isteye.

“Varım Ege... Varım.”

ġövalye akĢamın koyu karanlığında bir ağacın kenarına oturmuĢ. Öylece gökyüzünü izliyormuĢ. Önce siyah bir kuĢ geçmiĢ önünden,, ağaca konmuĢ. Sonra bembeyaz bir kuĢ geçmiĢ, baĢka bir ağaca konmuĢ.

ġövalye bir siyah kuĢa, bir beyaz kuĢa bakmıĢ.

Kondukları ağaçların dalları öyle küçükmüĢ ki, asla aynı dalda olamayacaklarmıĢ. Asla yan yana duramayacak bu iki kuĢ için üzülürken kuĢlar havalanmıĢ, yan yana gökyüzüne doğru uçmaya baĢlamıĢlar.

Dalları aynı olamasa da gökyüzleri aynıymıĢ. O an yanında olamadığı yıldızı için kaybolan umudu gelmiĢ

aklına. “Olsun, ” demiĢ Ģövalye, “aynı gökyüzünün altındayız. Bir gün kavuĢacağız... ”

Belki bir gün yan yana oluruz.

Belki bir gün dokunurum sana.

Belki bir gün öperim seni.

11. Bölüm

Siyah Beyaz

Siyah beyazız ikimiz, sarılınca renkleneceğiz.

Bu dünyanın neresindesin, hiç düĢündün mü? Ne olarak var oluyorsun bu dünyada? Amacın ne, ne kadar yer kaplıyorsun, hayallerin ne, ne için buradasın sen?

Aynanın karĢısına geç ve sor kendine: Ne için buradayım ben? Herkes ama herkes bu dünyaya bir sebeple yollandı.

Herkesin burada olmasının bir sebebi var. Sen de biliyorsun... Ġçinde büyük bir dünya var senin. Çiçeklerle kaplı, buludarla çevrili bir dünya. Biliyorum, bazen o bulutlar kararıyor yağmur yağıyor içine. Ama sen de biliyorsun ki her yağmur sonrası güneĢ açar. Ve yine bilmelisin ki, yağmur yağmadan çiçek açmaz... Bırak yağsın yağmurun. Bırak aksın gözyaĢların. Yoruldun mu, bırak tutmasın bacakların. Çaresiz misin? Kal öyle. Bırak artık kendini, üzüntünü yaĢa. Kendine engel olma, kendini tutma. Kendi felaketine kollarını aç. Ellerin mi titriyor, bırak titresinler. Titreye titreye durmayı öğrenecekler. Üzüntünü durdurmaya çalıĢma. Her Ģeyi yaĢayacaksın bu hayatta, hüznü de muduluğu da. Oysa sen Ģimdi hüznünü durdurmaya çalıĢıyorsun ya, sadece hüznün değil mutluluğun da duruverir böyle. Her Ģeyi dolu dolu yaĢa ki evren de sana mutlu olma zamanın geldiğinde muduluğunu da dolu dolu yaĢatsın. Hayat bir nehir, akıp gidiyor. Suyun üstüne uzat bedenini, akıp git sen de. Ġnan bana, Ģelaleden aĢağı düĢtüğünde güzel bir gölde uyanacaksın. ġimdi kapat gözlerini, aç kollarını, arkana doğru yaslan ve kendine Ģöyle mırıldan, “Su akar, yolunu bulur.”

LoĢ bir oda, atıĢtıran yağmurun sesi, telefonumdan gelen hafif müzik sesi, henüz gelmeyen annem ve babam, bomboĢ evim, aralanmıĢ perdem ve mesajlarımı aldıkça aralıksız yazan Ege... Huzurlu bir akĢamüstü geçiriyorum yatağımda. Ya da geçiriyoruz mu demeliyim? Bana hep

böyle geliyor, sanki ayrı ayrı yerlerde değiliz. Sanki bir aradayız. MesajlaĢtıkça yanımda hissediyorum onu. Bir akĢamı beraber geçiriyoruz onunla sanki. O da böyle hissediyor biliyorum.

“Sen hala çatıda mısın?”

“Hayır. Odama indim, yatağımdayım. Camdan dıĢarıyı izliyorum. Sen ne yapıyorsun?” Gülümsedim.

“Yatağımdayım. Camdan dıĢarıyı izliyorum. Yağmur yağıyor, müzik dinliyorum. Yani aslında bunların hepsini beraber yapıyoruz! Öyle değil mi?”

“Beraber yataktayız yani :)” Ege‟nin cevabıyla büyük bir kahkaha attım.

“Lütfen bunu baĢka yerlere çekmeyelim!”

“Beraber yatakta olsak Ģu an konuĢuyor olmayabilirdik.” Yüzüm kıpkırmızı bir Ģekilde baktım ekrana.

“KonuĢuyor olurduk.” diye düzelttim onu gülerek.

“Ben uyurdum. Büyük ihtimalle huzurdan uyuyakalmıĢ olurdum.” Ege‟nin cevabıyla alt dudağımı ısırdım. Ben çok yanlıĢ anlamıĢım ya. Çok farklı Ģeyler söyleyecek diye bekledim! Gerçekten yazıklar olsun bana.

“Gerçekten uyur muydun?” Soruma bakın. Ne uyuması seviĢ benimle diye bağırıyor resmen! Utanç verici sorular soruyorum! Ege‟nin karĢı tarafta güldüğünü hissediyor gibiydim.

Birden telefonum çalmaya baĢladı. Ege‟nin aradığını görünce telaĢla telefonu sağ elime geçirdim. Neden arıyordu Ģimdi? Boğazımı temizleyip telefonu açmadan havaya doğru “Alo! Alo?” deme provası yaptıktan sonra sesimi düzeltip telefonu açtım. “Alo?”

“Sen ne yapmaya çalıĢıyorsun?” Sesi o kadar tok, o kadar etkileyici ki. Hafif bir gülme tınısıyla konuĢuyor.

Kalbimin hızlandığını hissettim.

“Ne yapmıĢım?”

“Beni yatağa attın. Ve benden faydalanmaya çalıĢıyorsun.” Kıkırdadım.

“Ben... sadece... m...” M? M deyip kaldım.

Heyecandan konuĢamıyorum.

“Sen... sadece... m... Ben Fransa‟ya gideli Türkçe epey bir değiĢmiĢ.” Gülmeye devam ettiğim sırada cevap verdim.

“Ben sadece merak ettim. Ciddi misin değil misin onu anlamaya çalıĢtım. Yani... genelde erkekler bu tarz düĢünmez. Yanında olsam huzurdan uyurum filan... Sen gerçekten böyle mi düĢünüyorsun? Yanımda olsan uyur musun?”

“Hayır.” Söyler söylemez etkileyici bir Ģekilde gülmeye baĢlayınca kıkırdadım. Yüzüm giderek kızanyordu. Bu konuyu kapatmalıydık.

“Ege!” dedim telaĢla, “Bu konuyu kapatabilir miyiz?”

“Biliyor musun, hayatımda duyduğum en güzel Ege diyen ses tonuna sahipsin.”

“Öyle mi Ege?” Ege karĢı tarafta gülerken ondan farksız değildim. Hem mutluluktan hem heyecandan sürekli gülüp duruyordum. Sonra bir an Ege‟nin telefonunun arka planından gelen sese odaklandım.

“Orada da mı yağmur yağıyor?” diye sordum duyduğum yağmur sesiyle..

“Evet, bir iki saattir yağmurlu hava. O yüzden çatıdan inmek zorunda kaldım. ġimdi kendini bana biraz daha yakın hissetmen lazım, aynı anda yağmuru izliyoruz.

Aynı anda yağmuru dinliyoruz. Her Ģeye rağmen gökyüzümüzün aynı olmasının kanıtı bu.”

“Ege,” dedim camı açarken, “elini camdan dıĢarı uzatsana.”

“Neden?”

“Ben de uzatacağım. Aynı yağmur elimizi ıslatacak.

Sanki...”

“Ellerimiz birbirine değiyor gibi.” Cümlemi tamamlayınca gülümseyerek elimi camdan uzattım.

“Uzatıyor musun?” diye sordum.

“Evet. Tuttum elini..

“Ben de...”

Sessizlik. Öylece ikimiz de camdan dıĢarı elimizi uzatmıĢ yağmurun altında ıslanmasını izliyoruz. O

konuĢmuyor, ben konuĢmuyorum. Telefonlarımızdan duyduğumuz tek ses yağmur sesi. Bu Ģekilde bir beĢ

dakika durduk.

“Hadi kapat camı. ÜĢümüĢsündür.” Sözünü dinleyip donmuĢ sırılsıklam elimi içeri çektim. Camı kapatıp tir tir titreyerek yorganımın altına girdim.

“Yorganın altındayım! Donuyorum!”

“Bir romantiklik uğruna zatürre oluyormuĢuz!” Büyük bir kahkaha attım.

“ikimiz de yarın hastanedeyiz, serumlarla filan fotoğraf atıyoruz düĢünsene. Sebep, ellerimiz birbirine değer diye dakikalarca yağmurun altında bekledik. Büyük ihtimalle psikiyatriye sevk ediliriz serumlardan sonra.”

Yine kısa bir sessizlik girdi araya, ikimiz de yorganlarımızın altında ısınmaya çalıĢıyorduk. Ġyice mayıĢmıĢ bir halde neredeyse uyuyakalacaktım.

“Bir gün... yağmurun altında ikimiz birlikte duracağız.

Bu sefer ellerimiz gerçekten birbirine değecek. Söz

veriyorum, bir gün senin ellerini gerçekten tutacağım Ġzmir.”

Sesiyle bunları duymak, o uykulu sesini kulaklarımda hissetmek tüylerimi ürpertmiĢti. Eğilip yanağından öpmek isterdim Ģimdi. Uykuya dalıĢını izlemek isterdim.

Ama ben ona asla böyle cümleler söyleyemeyecektim sanırım. Utancım her zaman susturacaktı beni.

“Ġkimiz de çok renksiziz aslında... değil mi?”

“Nasıl yani?” diye sordu Ege içimden gelerek kurduğum bu karmakarıĢık cümleye.

“Ġkimizin de içinde büyük bir hüzün var sanki. Sanki yıllardır bir hüzün taĢıyormuĢuz içimizde. Renklerimizi kaybetmiĢiz, enerjimiz yok, sadece ruhumuz var. Hayat bizi her üzdüğünde içimize ata ata renklerimizi bir bir yolda bırakmıĢız. Sen siyah olmuĢsun, ben beyaz. Sonra birbirimizle tanıĢmıĢız, birbirimize karıĢıp yeni bir renk olalım diye. Yani... Siyah beyazız ikimiz, sarılınca renkleneceğiz.”

“Sarılacak mıyız? Bunun olacağına inanıyor musun?

Ġnanmıyordun hani.”

“Sarılacağız Ege. Bu da benim sözüm olsun.” Ege derin bir iç çekti telefonun karĢısında. Tam o sırada telefonumu bir numara daha aramaya baĢladı. Telefonu kulağımdan çekip ekrana baktım. Numarayı tanımıyordum. Ama içimde annem ve babamın hala eve gelmemesiyle ilgili bir endiĢe de vardı. Yağmurdan yolda filan mı kalmıĢlardı?

“Ege,” dedim, “Benim Ģimdi kapatmam lazım. Biri daha arıyor. Onu açmam lazım.”

“Kam arıyor?”

“Tanımıyorum. Annem baĢka bir numaradan arıyor olmalı.” “Tamam, konuĢman bitince yaz bana.”

“Tamam... Öptüm.” dedim safça gülümseyerek.

“Ben de seni öptüm.” Telefonu kapattığım gibi yüzümde salakça bir gülümsemeyle diğer aramayı açtım.

“Alo!” dedim hevesle, arkadan bir telsiz sinyali sesi geldi. KaĢlarımı çattım.

“Alo, Ġzmir nasılsın kızım?”

“Ġyiyim. Tanıyamadım?”

“Ben babanın arkadaĢı Üsteğmen Birkan Vuran.”

“Tanıdım Birkan Amca, hatırlayamadım ilk baĢta.”

“Canım benim, Ģimdi bir ekip sizin eve geliyor. Seni alacaklar, buraya getirecekler. EndiĢelenme, onlarla gelebilirsin, korkma.” Korkuyla gülüĢüm söndü.

“Neden? Nereye götürecekler beni?”

“Anlatacaklar sana. Sen korkma, her Ģeyden haberim var. Tamam mı?” Çalan kapıyla birlikte ayağa fırladım.

Kalbim iki kat hızlanırken ne olduğunu anlamaya çalıĢıyordum.

“Babam iyi mi?” Kapıya doğru ilerlerken telefondan bir karĢılık bekliyordum.

“Birkan Amca babama bir Ģey mi oldu!”

“Canım benim gelmiĢ olmaları lazım. Burası çok kalabalık duyamıyorum. Sen korkmadan onlarla git.

Hiçbir sorun olmayacak tamam mı? Kapatıyorum Ģimdi, yirmi dakikada burada olursunuz.” Telefonu sertçe kulağımdan çekip kapıyı açtığımda dört tane asker karĢıladı beni.

“Ġzmir Hanım, askeriyeye gitmemiz lazım. Üstünüze bir Ģey alın isterseniz.” TelaĢla odama girdim, montumu üzerime geçirip koĢarak kapıya döndüm.

“Bir Ģey mi oldu! Babama bir Ģey mi oldu!” Bir yandan telefonumu çıkarmıĢ telaĢla annemi arıyordum.

Açmıyordu! Korkudan ölmek üzereydim! Birlikte indik,

arabaya bindik. Yüzlerce soru sordum. Hiçbirine cevap vermediler.

“Sakin olun, size her Ģey anlatılacak.” deyip duruyorlardı. Ağlamaktan ölmek üzereydim, annem hala açmıyordu, babamın telefonu açık bile değildi. Ekranda beliren “Gelmemeye Giden Adam Ege Arıyor...”

yazısıyla direkt aramayı kapattım. Dakikalar sonra askeriyede durduğumuzda hızla kontrolden geçirildim.

Korkudan darmadağın bir hale gelmiĢtim. Yüzlerce asker gece koĢusundayken binanın yan tarafına yönelttiler beni.

Birkan Amca‟yı askeriyenin bahçesinde görür görmez ona doğru hızlandım. Yanında yirmiden fazla asker vardı.

Hepsi yüksek rütbeliydi belli ki. Etraflarında polis arabaları, jandarma arabaları... Polis arabalarının birinin önünde korumamız Volkan Abi‟yle konuĢan polisler. Bir Ģeyler oluyordu. Kötü Ģeyler. “Birkan Amca!” dedim ağlayarak. Yüzümü ellerinin arasına aldı. “Kızım... sakin olmanı istiyorum. Kötü haberler alıĢtıra alıĢtıra verilir.

Ama sen asker kızısın, güçlü olmak zorundasın. Auıneni ve babanı komplo olduğunu düĢündüğümüz bir trafik kazasında kaybettik.”

Bırakın kendinizi o nehre, bırakın akıntı alsın götürsün sizi. Açın kollarınızı, arkanıza yaslanın. Felaketinize hazır olun, kendi felaketinizi karĢılayın.

Hani bazı anlar vardır, o an, tam o an ölmek istersiniz.

Tam o an her Ģey bir anda bitsin, bir anda kalbiniz dursun, beyniniz sussun istersiniz. ĠĢte ben o anı yaĢıyorum. Tam olarak o andayım. Ölmek istiyorum.

Beynimin susmasını istiyorum. Tüm bunların yaĢanmamasını, birer hayal olarak kalmasını istiyorum.

ġu an benim hayatımın en büyük felaketinin yaĢandığı an. Canımın içimden çıkmak istediği an. Acı çektiğim,

bir kaktüsün kalbime değdiğini hissettiğim an. Ölüyorum.

Acıdan ölüyorum.

ġövalye, günlerden bir gün dinlendiği gölün kenarından kalkmıĢ devam etmiĢ yoluna. Tam o an bir atlı sesi duymuĢ ardında. Arkasına dönmüĢ, yanında duran soluk soluğa atlıya bakmıĢ. “Ey atlı, ” demiĢ,

“nedir bu acelen?”

Atlı konuĢmuĢ. “Bunu size saraydan yolladılar. Derhal dönmem emredildi!”Atlı Ģövalyeyi eline tutuĢturduğu bir mektupla bırakıp hızla uzaklaĢırken Ģövalye oturmuĢ

açmıĢ mektubu.

Yazanları bir bir okumuĢ içi dağlanırken. Bir tanecik babasını, dünyadaki son akrabasını, tek ailesini kaybettiğini öğrenmiĢ, içine bir acı çökmüĢ. BağırmıĢ

gökyüzüne doğru, “Ey!” diye. Saatler geçmiĢ, ağlanıp durmuĢ Ģövalye.

“Ey dağlar, ey gökyüzü, ey yıldızlar. Alıp götürürsünüz her taĢın tozunu, ne oldu da alamazsınız içimdeki acıyı?”Ayağa kalksa kalkamazmıĢ acıdan, otursa oturamaz.

ġimdi iki seçenek varmıĢ önünde, bunca yol gittiği yıldızına biraz daha gidip kavuĢmak, tüm yolu hiçe sayıp bir tanecik babasının cenazesine yetiĢmek. AĢkı öyle büyükmüĢ ki biliyormuĢ yıldızında annesini bulacağını, biliyormuĢ bugünden sonra babasına sarılır gibi de sarılacağını. KalkmıĢ ayağa, annesine babasına gider gibi hızla devam etmiĢ yoluna.

Ġnsanın aĢkı, kaybettiği her Ģeyin yansımasıymıĢ

aslında, insanın yari annesiymiĢ, babasıymıĢ, kardeĢi, çocuğuymuĢ.

Ġnsan bunu bilir, hisseder öyle ararmıĢ aĢkını yıllarca dağ bayır durmadan. AĢkta insan kaybettiklerini bulurmuĢ.

ġövalye hızlanmıĢ, bağıra bağıra, ağlaya ağlaya ilerlemiĢ yıldızının olduğu dağa. Yıldızı artık sadece yari değilmiĢ onun, tüm ailesi, eviymiĢ. Kaybettiklerini kaybetmiĢ, Ģimdi kazanacaklarında bulacakmıĢ

kaybettiklerini.

12. Bölüm

SürükleniĢ Dönemi

Sana yalvarıyorum benim olmadığım bir hayatı seçme.

Merhaba, ben acı...

Ġçinize kalbinizden girer, oraya yerleĢir, uzun süre sizinle kalırım. Bir tedavim yok. Bir kere beni içinize aldığınız zaman, beni oradan çıkarmanız çok zor olacaktır, bilirsiniz. Beni içinize almanız için kalbinizi açmanız yeterli olacaktır. Bir insana, bir duruma, bir yere kalbinizi açtığınız an sonunuz kaçınılmazdır. Ben, açtığınız o kalbinizden içeri girecek, en derininize yerleĢeceğim.

Biliyorum, hepiniz benden nefret ediyorsunuz. Ama aslında ben size zarar vermek için değil, sizi gerçeğinizle buluĢturmak için giriyorum kalbinize. Binlerce, hatta yüz binlerce türüm var benim. ġu an hepinizin içindeyim, Ģöyle bir nefes alın. Acıyı hissedeceksiniz. Elinizi kalbinize koyun ve selam verin bana. Sonra etrafinızdakilere bir selam verin. Çünkü hepinizin bir ortak noktası var, acı. Hepiniz aslında acı içindesiniz. Acı sizin içinizde, siz acı içindesiniz. Ruhunuz hayatında ilk kez dizleri üzerine düĢmüĢ bir çocuk gibi acıyor.

Ağlamıyorsunuz ya da ağlıyorsunuz. Ne olursa olsun dayanıyorsunuz. Çünkü siz dizlerinizin üzerinde değil,

ayaklarınızın üzerindesiniz. Binlerce kiloyum ben.

içinizde binlerce kiloluk bir acı taĢıyor, yine de düĢmüyorsunuz. Miktarım arttıkça kilom da artıyor.

Bazen yüz binlerce kilo oluyorum içinizde. Yürürken birden duruyorsunuz, acıdan yürüyemeyeceğinizi hissediyorsunuz, iĢte o an bilin ki beni çok doyurmuĢ, kilo aldırmıĢsınız, içinize ata ata, biriktire biriktire beni büyütmekten baĢka bir Ģey yapmıyorsunuz. Oysa hareket etseniz, konuĢsanız, gülümseseniz birikmeyeceğim içinizde. Giderek kilo verecek, kayıp gideceğim içinizden... Siz sustukça ben büyüyeceğim. Siz sustukça acınız artacak. Bir de bazıları var, onların içinde büyümüyorum. Onların içine kocaman bir parça olarak yerleĢiyorum zaten. Bilmem tanır mısınız, Ġzmir diye bir kız var. IzmirdeyaĢıyor. Dün akĢam saatlerinde göreve çağırıldım. Ġzmir in içine yerleĢme görevi. ġu an kalbindeyim, üstelik yüz binlerce kiloyum. Annesini ve babasını kaybetmiĢ duyduğum kadarıyla. Susuyor. Tek kelime etmedi, giderek büyüyorum içinde. Üstelik acısı öyle büyük ki içinde olmaktan ben bile acı çekiyorum.

Çaresiz hissediyor, biliyorum. Hayatımda ilk defa birinin kalbini içinden okĢamak istiyorum. Dokunuyorum kalbine, iç çekiyor. Biraz daha üzülüyor, biraz daha ve ben biraz daha büyüyorum. Kalbinden dolup taĢmak, tüm vücuduna yayılmak üzereyim. Kıpırdayamayacak hale getirecek kadar büyüyorum içinde. Acıdan hareket edemeyecek hale gelene kadar, içeride bir savaĢ baĢladı sanki, herkes “Hadi Ġzmir!” diyor, böbrekleri, ciğerleri, kalbi, beyni... Hadi Ġzmir, kendine gel. Bizi mahvetme, beni büyütme! Hadi! ġunu bilin ki, bir insanın içine yerleĢen acısı o insan bu acıyı atlattığında kayıp gider ve yaĢamına baĢka vücutlarda devam eder. Bu zamana kadar

hep böyle oldu. Oysa birinin kalbindeyken o kiĢi bu acıyı atlatamazsa, içinde acısı varken yaĢamına son verirse acı da içinde onunla birlikte ölür. Ölüm bir donakalma Ģeklidir aslında. Ġçinizde bir dünya var, organlarınız, hücreleriniz her bir noktanız bu dünyanın birer bireyi. Ve siz kendinize yazık ederek onlara da yazık ediyorsunuz.

Üzüldükçe üzüyor, ağladıkça ağlatıyorsunuz. Bazen gözünüzden gözyaĢı akmaz ama içiniz ağlıyor gibi hissedersiniz ya hani, bilin ki o an içinizdeki bir hücreniz ağlıyor, içiniz ağlıyor sizin için, bizzat sizin için. Size üzüldüğü için. ġimdi, kendinizi üzmeden, toparlanmaya baĢlamadan önce bir kez daha düĢünün. Yalnız değilsiniz, içinizde sizin için endiĢelenen koskoca bir dünya var...

Senin de Ġzmir. Hücrelerin ağlıyor, görüyorum. Kalbin sırılsıklam. Biliyorum, acın büyük. Ama içindeki dünya ondan da büyük...

Yatakta sarkıttığım elimi izliyorum. Gözlerim ağlamaktan kurumuĢ, kolumdaki üçüncü ĢiĢe serum bitmek üzere. Hayatımın en korkunç sakinliğini yaĢıyorum. Önce bağırdığımı hatırlıyorum, çok bağırdığımı. Kendimi yere bıraktığımı, yerleri yumrukladığımı, kendimi kaybettiğimi ve bir daha bulmak istemediğimi hatırlıyorum. Sonra o ilk iğneyi yiyiĢim. YavaĢ yavaĢ sakinleĢmeye baĢlamam, ama etkisi geçtikçe delirmem, etkisi geçtikçe kafayı yer gibi acı çekmem. Serum üstüne serum, serum üstüne serum.

Delireceğimi düĢünüyorlar ve haklılar. Delirdim. Sakin göründüğümü biliyorum ama kafam bir delinin kafasından farksız. Ölümden baĢka bir hedef göremiyorum kendime. Ölümden baĢka bir amaç bulamıyorum kafamda. Ne yapacağım, ne yapmalıyım, nasıl yapacağım soruları artık art arda gele gele tüketti

kendini. ġimdi geride tek bir soru kaldı, onların yanma nasıl gideceğim? Bir köprüden mi atlamalıyım, bir arabanın önüne mi? Bir binadan mı atlamalıyım, bir trenin önüne mi? Bir silah mı dayamalıyım kafama, bir bıçak mı tam kalbimin üzerine? Bir kutu ilaç mı içmeliyim, yoksa kendimi bir ölüm orucunun kollarına mı atmalıyım? Hangisi? Hangisiyle süzülüp gitmeliyim bu dünyadan?

Siz acı çekmek nedir bilir misiniz? Saniye saniye acı çekmek, milim milim her türlü acıyı en derininizde yaĢamak nedir bilir misiniz? Siz ölmek nedir bilir misiniz? Ölmek. Ölüm. Bir daha alınamayan nefesler. Bir daha aralanmayan dudaklar, bir daha... bir daha... kızım diyemeyecek bir anne, bir baba. Kimsesiz kalmak ne elemek bilir misiniz? Birini kaybetmenin acısı tarifsizken ikisini aynı anda kaybetmek nedir, siz bunları bilir misiniz?

Ne oluyor ne bitiyor etrafımda bilmiyorum, anlamıyorum. Babamın arkadaĢı Kenan ve askerleri odaya girip duruyor, bir Ģeyler diyorlar, algılayamıyorum.

Görüntüleri bulanıklaĢıyor, sesleri kulaklarımda yok.

Kalbim sakinlikten durmak üzere, oysa ben bağırmak istiyorum. Dudaklarım aralanmıyor, dudaklarımdan ufacık bir ses çıkmıyor. Gözlerimi kapatıyorum.

Ve günler sonra açıyorum. Aynı odadayım, aynı serum ĢiĢesi baĢımda, askerler girip çıkıyor. Bağırmak istiyorum, duvarları yumruklamak istiyorum. Bir ara bir doktorun sesini duyuyorum, “Hiç iyi değil. Gözetimimiz altında kalması gerekiyor.” Gözlerim kapanıyor, koluma bir iğnenin giriĢini hissediyorum.

Bağıra bağıra açıyorum gözlerimi. “Anne! Anne!

Baba!” Nefes nefese, kan ter içindeyim. Bağırıyorum,

çığlıklar atıyorum, askerler dalıyor odaya. Ġki kolumdan tutuyorlar beni. “BABA YARDIM ET! ANNE

NEREDESĠNĠZ!” Bir iğne saplanıyor üst bacağıma, kalbim yavaĢlıyor, gözlerim kapanıyor.

Bir rüyaya dalıyorum, yıllar öncesine gidiyorum rüyamda. Bir hatıramı sunuyor Allah bana rüya olarak, hediye ediyor sanki. Hastanedeyiz, annem ben babam.

Ben yedi yaĢındayım. Ġğne vurulacağımı hatırlıyorum.

Hastane yatağında yatıyorum, arkamı dönmüĢüm ve ağlıyorum. “Anne çok korkuyorum, istemiyorum iğne!

Tatlı Ģurup versinler söylesene!” Annem gülüyor, bana doğru eğiliyor, “Sen asker kızısın,” diyor, “Ġğneden mi korkacaksın?” Sonra rüyam karıĢıyor, günler öncesini görmeye baĢlıyorum, “Sen asker kızısın, güçlü olmak zorundasın. Anneni ve babanı komplo olduğunu düĢündüğümüz bir trafik kazasında kaybettik.” Bağırarak uyanıyorum saatler sonra. Kollarımdan tutuyorlar, sakinleĢtirmeye çalıĢıyorlar. Uyutuluyorum. Uzunca bir süre uyuduktan sonra bitkisel hayattan farksız boĢ boĢ

bakıyorum etrafa. Bir hap veriyorlar içiyorum, uyuyorum. Uyanıyorum, uyuyorum, uyuyorum, uyanıyorum. Ben de bir nevi ölüyüm sanki.

Günler geçiyor böyle, benim acım geçmiyor. Bağırarak uyanıyor, ağlayarak uyuyorum. Ellerini tutmak istiyorum annemin. Babama sarılmak istiyorum. Ders çalıĢmak istiyorum onların zoruyla. Babamın bana, “N‟aber çirkin?” demesini istiyorum, annemin “Kız sen manyak mısın bu ne gürültü?” diye odama girmesini istiyorum.

Sarıldıkça o muhteĢem anne kokusunu duymayı özlüyorum, sarıldıkça o asker tıraĢ losyonu kokusunu duymak istiyorum. Sarılmak istiyorum. Güvende olduğumu bilmek istiyorum. Onlara dokunmak

istiyorum. BoĢ boĢ yanlarında oturup televizyon izlemek istiyorum. Onları istiyorum, onları istiyorum, onları istiyorum. Hayatımda hiçbir Ģeyi istemediğim kadar, hayatımdan vazgeçecek kadar onları istiyorum.

Gecenin bir vakti uyanıyorum. Gözlerim ağır ağır cama kayıyor, camda tek baĢıma yansımamı görüyorum ve hızla kapatıyorum gözlerimi, içimden bir ses “Artık böylesin,” diyor, “Tek baĢına, yapayalnız.” Gözlerimden birkaç damla yaĢ süzülürken uyumaya zorluyorum kendimi. Yapayalnız olacağım bir dünyaya uyanmak istemiyorum. Saatler sonra baĢımda sesler duyuyorum.

Tanıdık bir kadın sesiyle gözlerimi aralıyorum. New York‟ta yaĢayan anneannemi ve teyzemi baĢımda gördüğüm an içime bir Ģeyler oluyor. Sanki annemi görmüĢ gibi ağlamaya baĢlıyorum, bana dönüyorlar.

“Yavrum!” diyor anneannem katıla katıla ağlayarak, bana sarılıyor, bağıra bağıra ağlıyorum.

“Anneanne! Anneanne!” diyorum sadece, baĢka kelime çıkmıyor ağzımdan. Teyzem bir köĢede ağlıyor, kapıda eniĢtem, kuzenlerim korka korka bakıyorlar içeri gözleri yaĢlı. Anneannemi kokluyorum, annem gibi kokuyor. Anneannemi koklamaktan baĢka bir Ģey yapamıyorum. Bırakamıyorum onu. Ellerim yapıĢıyor üzerine, kendime doğru çektikçe çekiyorum sanki içinden bir daha annemi çıkaracakmıĢ gibi. Sanki anneannem hala içinde annemi taĢıyormuĢ gibi.

“Yavrum! Yavrum benim, biz varız! Senin annen benim artık! Baban da benim! Meleğim benim bir tanem!”

Bağıra bağıra ağlıyorum, o da ağlıyor, teyzem de...

Odadaki herkes kafayı yemiĢ gibi konuĢmadan ağlıyor.

Teyzem anneannemle bana sarılırken konuĢmaya baĢlıyor.

“Yalnız değilsin bir tanem, biz varız. Ailen var.

Koskoca bir ailen var senin. Sen bize ablamın emanetisin artık.” Bunlar bana kendimi iyi hissettirmiyor. Yalnız kalmak umurumda değildi, umurumda olan onlarsız olmak. Bana kendimi iyi hissettiren tek Ģey anneannemin kokusu Ģu an. Anneme sarılıyor gibi gözlerimi kapatıyor, ona sarılıyorum. Öpüyorum boynunu, gözyaĢlarımız birbirine karıĢıyor.

Hastaneden çıktığım ilk gün ruh gibiyim. Teyzemlerin KarĢıyaka‟daki evine götürüyorlar beni, bir Ģeyler anlatıyorlar, teselli ediyorlar, ağlıyorlar ama hiçbir Ģeye tepki vermiyorum. Yemek yemiyorum, konuĢmuyorum, sadece yatıyorum.

“izmir, üzme bizi kızım,” diyor teyzem, eniĢtem atlıyor lafa.

“Ġnsanın çektiği acıyı insandan baĢkası bilmez. Bırakın yaĢasın acısını, siz onu anlamazsınız.” Gözlerimi kapatıyorum, ama artık yaĢ da akmıyor gözlerimden.

BomboĢ, kupkuru bir acıya dönüyor her acı gibi.

Ruhumun öldüğünü hissediyorum, hatta bundan eminim.

Ruhum öldü, bedenimi terk etti çoktan.

Tam üç hafta, tam üç hafta sonra ilk kez çıkıyorum yatağımdan. Mutsuz mutsuz kahvaltılarını yapan anneannem ve teyzemin olduğu mutfağa giriyorum.

Gözleri beni görünce aydınlanıyor. Oturuyor, sessizce kahvaltı yapıyorum, onları dinliyorum.

“New York‟a götüreceğiz seni. Bizimle kalacaksın artık, yepyeni bir hayat, yepyeni bir okul, yepyeni bir dil.” Cevap vermiyorum. Günler geçiyor, yanlarında oturmaya alıĢıyor ama katiyen konuĢmuyorum.

Haftalardır telefonumu elime almadığım geliyor aklıma, sonra birden o geliyor. Ege... Ne yapıyordur, ne yapmıĢtır bunca zaman, ilk kez düĢünüyorum.

Kimseye sormadan odadan çıkıyor, çantamdaki telefonumu çıkarıyorum. Haftalar sonra açıyor, acı içinde gelen bildirimlere bakıyorum.

135 Cevapsız Arama ve Ege‟den 360 Yeni Mesaj.

Sadece son mesajını okuyorum, “Kafayı yiyeceğim artık kafayı!” Acımasızca siliyorum 360 mesajını okumadan.

Onun hayatında olmam bundan sonra sadece acı verir ona. Ruhu ölmüĢ birinin hayatında ruhu yaĢayan biri olmamalı. Ölü ruhlar, canlı ruhları da öldürür, biliyorum.

Telefonu çantama geri koyarken birden çalmaya baĢlıyor.

Gelmemeye Giden Adam Ege Arıyor...

Açmıyorum. Çalıyor, çalıyor, cevap vermiyorum.

Hemen ardından bir mesaj geliyor.

“Öğrendim her Ģeyi.”

Bir mesaj daha. “Telefonunu açmıĢsın.”

“Lütfen benimle konuĢ.”

“Bana ihtiyacın var biliyorum.”

Ekrana bakıyorum boĢ boĢ. Hiçbir Ģey ifade etmiyor bunlar bana. O kadar çok acı çektim ki artık hiçbir Ģey bana hiçbir Ģey ifade etmiyor. Telefonun ekranını kapatıp çantama koyuyor, ayağa kalkıyorum. O sırada tekrar titriyor ve içimde bir sızı hissederek oturuyorum yatağa.

Telefonu çantamdan çıkarıyorum. Mesajı okuyorum.

“Her Ģeyini kaybettin.”

“Bırak her Ģeyin olayım.”

Uzunca bir süre gözlerim ekranda, uzunca bir süre ruhum bedenimin çok uzağında. Girmeli miyim mesajına? Bir yaĢama belirtisi göstermeli miyim? Bir cevap vermeli miyim ona? Parmaklarım benden izinsizce

hareket ediyor, mesaja giriyor ve cevap yazmaya baĢlıyorum.

“Kaç kilometre ötemde, kaç Ģehir ötemde?”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Ben senin yanındayım tüm bu sktiğimin kilometrelerine rağmen!”

“Ġzin ver hayatında olayım.”

“Ġzin ver her Ģeyin olayım.”

“Ġzin ver yardım edeyim sana Ġzmir. Yalvarıyorum sana.” Öylece, bomboĢ bakıyorum ekrana. O da dakikalarca duruyor mesaj sayfasında, sonra son bir mesaj yazıyor.

“Sen acı çektikçe benim içim gidiyor. Yalvarırım izin ver yardım edeyim sana. Söz veriyorum, bir gün senin dibinde tam karĢında da olacağım, elimi uzatıp oturduğun yerden kaldıracağım seni. Yemin ediyorum bunun için her Ģeyi yapacağım. Ama beni bırakma. Hayatında olmama izin ver, bırak acını birlikte yaĢayalım. Sana yalvarıyorum benim olmadığım bir hayatı seçme.”

Mesajını okuyorum, uzun uzun bakıyorum ekrana. Sonra acımasızca çıkıyorum mesajından. Hayatımda artık hiç kimseye, hiçbir Ģeye yer yok, buna karar veriyorum. Ben bomboĢ bir hayat yaĢayacağım bundan sonra. Bir nehre bırakmıĢım kendimi, akıntı nereye götürürse oraya gideceğim. Çünkü çaresizliğin baĢka tanımı yok.

Çaresizlik bir akıntıya kapılıp yönünü değiĢtirmeye çalıĢmadan öylece sürüklenmek demek. Öylece sürükleneceğim bundan sonra. Bu da benim hayatımın yeni dönemi, sürükleniĢ dönemi.

ġövalye, içinde acısı, önünde kapkaranlık bir yol öylece ilerliyormuĢ. Gözlerinden akan yaĢlar, göğüs

kafesine çarpan kalbi pırpırmıĢ. Acı çekiyor fakat sevdiğinden vazgecmiy ormuĢ.

Bir an karanlığa dayanamamıĢ baĢını kaldırmıĢ, iĢte o an yıldızını bir kez daha iki dağ ötede görüvermiĢ günler sonra! Kaybolan yıldızı, acısını içine atıp pes etmeyen Ģövalyenin gözleri önündeymiĢ bir kez daha. GülümsemiĢ

Ģövalye gözyaĢları içinde. Mesele, ” demiĢ, “ıĢık gittiğinde bile pes etmeyip karanlıkta devam etmek yola... Karanlık‟ondan korkmayıp içine daldığında ıĢığını veriyor geri. ”

13. Bölüm

Sana Döndüm

DĠZĠ izleyelim mi?

Merhaba, ben acı...

En son konuĢmamızı hatırlar mısınız! Ġzmir in içine yeni yerleĢtiğim günlerde yazmıĢtım size. ġimdi uzun zamandır büyük bir parçasıyım onun. Giderek büyüyor, kalbinden taĢmıĢ bir halde bütün vücudunu kaplayarak sarıyorum tüm bedenini. Ġzmir konuĢmuyor, beni küçültecek tek bir Ģey yapmıyor, yardım istemiyor. Ġzmir pes etmiĢ, yakında tüm bedenini benimle kaplamaya niyetli gibi içine attıkça atıyor. Korkuyorum. Onun yerine geçmekten çok korkuyorum. Yakında ondan eser kalmayacak, Ġzmir in içinde bir acı değil acının içinde bir Ġzmir yaĢıyor olacak. Ve ben bundan çok korkuyorum.

Bütünü değil, ayrıntısı olmak istiyorum onun. Ve elimden hiçbir Ģey gelmiyor. O üzüldükçe, o içine attıkça büyümemi durduramıyorum. Mutluluktan eser yok, her saniye acı çekiyor yalnızca. Her saniye beni büyütüyor.

Bir zavallı gibi kalkıp silkelenmeden öylece acıdan ölmeyi bekliyor. Oysa kalksa, konuĢsa, bir gram yaĢama isteği duysa küçüleceğim, içinde koĢtura koĢtura

azalacağım. Ama yapmıyor, teslim olmuĢ çoktan. Ġzmir pes ediyor...

“Ġki seçenek var önünde tadı kızım.” Birkan Amca‟nın sesiyle baĢımı kaldırdım. Askeriyedeki odasının deri koltuklarından birindeyim, elimi koltuğun kenarından yavaĢ yavaĢ kucağıma indirdim ve boĢ boĢ baktım yüzüne.

“Okulun devamsızlıklarını umursamayacak, mezun olacaksın. Üniversite sınavına da günler kaldı. ġimdi, birinci seçenek Ģu, askeriye seni her Ģeyinle okutmak istiyor. Seni Ġstanbul‟da bağlantılı olduğumuz bir özel üniversiteye, istediğin bölüme puanın ne olursa olsun yazdıracağız. Ġstanbul‟da yeni bir üniversite açılıyor.

DüĢük fiyattan tam on beĢ bin öğrenci alacaklar bu yıl.

Öğrenci akını olacak oraya. ġu an en düĢük puanlı bölümler onda. Tanıtımları tüm ülke çapında yapılıyor.

Üniversitenin ödemeleri bize ait olacak. Kampüsün içindeki yurtta bir odan da olacak, onu da biz ödeyeceğiz.

Sana her ay düzenli bir harçlık ödememiz de olacak. Yani birinci seçeneğin Türkiye‟de kalıp kendi ayakların üzerinde durup okumak. Her Ģeyini biz karĢılayacağız, ikinci seçeneğin ise Ģu, anneannen ve teyzen seni New York‟a götürmek istiyor. Ki bu harika bir seçenek.

Yepyeni bir hayat, yepyeni insanlar, yepyeni bir dil. Önce bir dil kursuna yazılırsın, anneannenle yaĢarsın. Sonra bir üniversite kazanır orada okumaya devam edersin.

Sanırım cevabını sormama bile gerek yok, düĢünmeden hangisini seçeceğini tahmin edebiliyorum az çok.”

Yutkundum, bir kez daha boĢ boĢ baktım yüzüne.

“Ġstanbul.” diye mırıldandım, Birkan Amcanın kaĢları Ģok içinde çatılırken gözlerimi diktim yüzüne.

“Kimseye yük olmak istemiyorum. Tek baĢına bir kader yazıldı bana, tek baĢıma yaĢayacağım bu kaderi.”

“Kızım ne yük olması! Onlar senin ailen, seve seve aralarına alacaklar seni!”

Omuz silktim. “Ġstemiyorum. Düzen bozmak, sonradan çıkan bir piyango bileti olmak, son dakika golü olmak istemiyorum.”

“Ne için peki! Kötü mü davranıyorlar sana?”

Gözlerimi kaçırdım.

“Hayır... Ben onlara kötü davranıyorum.

KonuĢmuyorum, dediklerine cevap vermiyorum. Ruhsuz, ölü bir insana döndüm.” dedim fısıltıyla konuĢur gibi.

Öyle halsizdim ki konuĢacak gücüm yoktu.

“Bunu çekmek zorunda değiller...”

“Hep böyle olmayacaksın ki yahu! Düzeleceksin, yaĢam enerjini geri kazanacaksın.”

“Asla eskisi gibi olmayacağım. Ben... kararımı verdim.

Tek baĢıma yaĢayacağım ruhumun ölümünü. Hiç kimseyi ve hiçbir Ģeyi istemiyorum.”

“Kızım... emin misin?” BaĢımı salladım ve o baĢ

sallayıĢ her Ģeyin kökünden değiĢiyor oluĢunun ilk adımıydı. Hayatım komple değiĢiyordu. Artık yapayalnız, tek baĢına, acı içinde bir genç kızdım. Kimsem yoktu kendimden baĢka. Annem, babam, bir evim, bir ailem, Ege. Tek baĢımaydım, yapayalnız.

Aylar geçti her Ģeyin üzerinden. Üniversite sınavından alabileceğim en düĢük puanı aldım, tercihlerime kendim bakmadım bile. Anneannem New York‟taki her Ģeyini bir süreliğine bırakıp ben yurduma yerleĢene kadar teyzemin KarĢıyaka‟daki evinde benimle kaldı. Bu fikrimi desteklemese de bana defalarca ağlayarak onlarla gitmem için yalvarsa da bir duvardan farksızdım. Aylarca haftada

bir psikoloğa gittim, sessizce dinledim söylediklerini.

Önüme bir duvar örülmüĢ ve ben o duvarı asla aĢamıyordum. Acım maalesef yavaĢ yavaĢ geçiyordu.

Ġnsan acısının geçmesine üzülür müydü, ben üzülüyordum. Acımın geçmesi onları unutmam demekti ve ben yavaĢ yavaĢ seslerini, kokularını unutuyordum.

Acı çekmeyi onları unutmaya tercih ederdim, oysa elimden bir Ģey gelmiyordu, acım elimde olmadan azalıyordu.

EĢyalarımı almaya eve gitmek istemedim, anneannem eve gidip en ufak eĢyama kadar her Ģeyimi toplayıp üç büyük valiz yaptı. Sonra her Ģeyin bittiği o yerde, havaalanında vedalaĢtık anneannemle.

“Yavrum, yavrumun yavrusu! Aklım hep sende kalacak bir tanem! Kendini kötü hissettiğin an atlıyorsun uçağa geliyorsun. Her hafta harçlığını da yollayacağım, senin bir annen daha var, unutma. Tamam mı?” BaĢımı salladım. Sarıldım ona, son kez kokladım o anne kokusunu. Uçağa bindiğimde ilk kez bir yumru hissettim boğazımda, ilk kez bir kararsızlık hissettim. Sanki yıkamadığım duvarımın bir iki taĢı yere düĢmüĢ gibiydi, sanki ufacık bir güneĢ sızıntısı alıyordum içime. Ġlk kez korkuyordum ne yapacağımdan. Ġlk kez endiĢeliydim her Ģeyin nasıl olacağından. Tek baĢıma bir savaĢa giriyordum sanki, silahım yoktu, kılıcım yok... Bu uçağa bindiğim andan itibaren asıl tek baĢınalığım baĢlamıĢtı.

ġimdi gerçekten de hiç kimsem yoktu iĢte. ġimdi gerçekten de tek baĢımaydım.

Saatler sonra kendimi yeni hayatımın merkezinde buldum. Bakırköy‟deyim, yeni okulum Aras Üniversitesi‟nin kampüsünde. Okulun koskoca ağaçlar içinde bir kampüsü var. Okul üç binaya ayrılmıĢ

durumda. Ha bu arada, umurumda değil ve umurunuzda değil ama Psikoloji bölümüne alındı kaydım. Evet, çocukluktan beri en büyük hayalimdi ama buna mutlu olacak halde bile değilim. Ne istediğimi sordular, Psikoloji dedim, tercihime yazdılar ve en düĢük puanlı olan yüzde sıfır burslu tercihimi kazandım. Ne büyük baĢarı.

Okulun bölümlerinin dağıldığı dört binanın ağaçlarla çevrili yollarının biraz ötesinde yurdar var. Bir kız yurdu ve bir erkek yurdu karĢı karĢıya. Etrafları adeta bir orman. Beni havaalanından alıp buraya bir asker getirdi.

Üç valizimi ve kol çantamı taĢıyarak yurda girerken oldukça minyon bir kadın durdurdu bizi.

“Merhaba! HoĢ geldiniz, siz Ģu bahsedilen öğrencisiniz sanırım.” BaĢımı salladım.

“Muhtemelen oyum...” Kadın gülümseyerek elini uzattı bana yanımızdaki asker valizleri asansörün önüne bırakırken.

“Ben Zeliha! Yurdun sorumlusuyum. Sana tek kiĢilik bir oda tuttular, bir saniye. Anahtarım vereyim.”

Cebinden çıkardığı anahtarlarla dolu büyük anahtarlıktan bir tanesini çıkarıp bana uzattı.

“En güzel odayı veriyorum sana! Kıymetini bil, bahçeye bakıyor ve üçüncü kat. Bu arada karĢı yurt ve kız yurdunun yemekhanesi ortak, iki binanın ortasındaki küçük tek kadı binada yiyeceksiniz kahvaltı öğle yemeği ve akĢam yemeklerinizi. Saaderi kapısında yazıyor. Hadi bakalım, yerleĢ odana. Bu arada internet Ģifresi arasl23.

Haberin olsun.” Ġnternet Ģifresini söylemese de tahmin ederdim sanırım.

“Tamam,” diye mırıldandım, “teĢekkürler.” Yanından ayrılırken beni buraya getiren askere doğru döndüm.

“TeĢekkürler. Sanırım yukarı çıkmanız yasak. Ben götürürüm.”

“Tamam, okulunuzda baĢarılar. Bir ihtiyacınız olduğunda emrinizdeyim.” Ġlk defa kendimi gülümsemeye zorlayıp baĢımı salladım. Valizlerimi çekiĢtire çekiĢtire asansöre bindim. Üçüncü kata çıktıktan sonra yine çekiĢtire çekiĢtire indim asansörden. Son valizimi kapıya sıkıĢmasın diye çekerken birden valizle birlikte asansörün önüne düĢtüm! Ufak bir kıkırdama sesi duyduğum an baĢımı kaldırdım, kısa mavisiyah saçlı ufak tefek bir kız baĢımda bana gülerek elini uzatıyordu.

“Yemin ederim az önce tam böyle düĢtüm! Ama ben yüzüstü düĢtüm Allahtan sen yan düĢtün. Çenem fena acıyor! Gel, valizlerini odana götürmene yardım edeyim.” Hızla kalktım ve baĢımı salladım. Kız valizlerden ikisini alırken ben de birini ve çantamı alıp peĢine düĢtüm.

“Oda numaran kaçtı?”

“AAA! Ben de 305, aynı dairedeyiz, aynı banyoyu kullanacağız. Çok sevindim. Ama senin odan tek kiĢilik sanırım. Zenginlik böyle bir Ģey.” Gözlerim kızın üzerinde, kızı birine öyle bir benzetiyorum ki gözlerimi alamıyorum.

“Evet... tek kiĢilik.”

“Benim çift, salağın tekiyle aynı odaya düĢtüm. Heh, Ģurası odan. Anahtarınla aç istersen...” Kapıyı açıp valizimle içeri girdim, odaya Ģöylece bir baktım, güzel duruyordu. Mor duvarlar, pembe tüller, tam bir kız için tasarlanmıĢtı. ġaĢkınlıkla kıza döndüm, bu kız o kız olabilir miydi?

“Ġsmin neydi?” diye sordu.

Ġzmir...

“Ben de,” deyip elini uzatırken cümlesini tamamladım.

“Merve!”

“Merve!” Aynı anda konuĢunca ĢaĢkınlıkla konuĢmaya devam etti kız.

“Sen... beni... nereden tanıyorsun?” Bir anda yüzümde salakça bir gülümseme belirdi uzun zaman sonra.

“Bu nasıl bir tesadüf bilmiyorum ama ben seni gruptan tanıyorum. Bizim Küçük Gezegenimiz grubu. Birkaç gün konuĢmuĢtuk.”

“Ha? Haaa! Ġzmir! Ege‟nin Ġncisi! Bir hafta yazıp aylarca ortadan kaybolan kız! Seni çok merak ettik!

Özellikle Ģu seninki. Ege. Ona sorduk defalarca, kafayı yiyecekti çocuk. Ama bizimkilerle iyi anlaĢtı. Seni çok aradılar internette. Sonra... bir saniye... Ģimdi hatırlıyorum... Ģey olmuĢtu... annen... baban... Ya... Ben bunu tamamen unutmuĢum. ġu an çok üzgünüm. Özür dilerim. Sen iyisin değil mi? Atlattın mı?” Derin bir nefes aldım.

“Ġyiyim... Her acı zamanla atlatılıyor.” Sonra aklıma takılır gibi sordum. “Ege... size mi yazdı... gruba yani...”

“Aslında biz ona yazdık. Sana da yazdık. Ses çıkmayınca merak ettik ikinizi, sonra Ege döndü bize.

Gruba yazdı sana ulaĢamadığını. Fotoğrafın da yoktu hiç, ben o yüzden tanıyamadım seni. Aramamız da bu yüzden zor oldu. Ege ülke dıĢında olduğu için bizden yardım istedi, soyadını da bilmiyorduk. Sonra Koray haberlerde duymuĢ Ġzmir‟de böyle bir kaza olduğunu. Aile soyağacını biraz araĢtırınca senin adına ulaĢmıĢ. O yazdı gruba. Hepimiz çok üzüldük, sana defalarca yazdım, gruptakiler de yazdı. Ege zaten kafayı yediği için o dönem senden baĢka bir Ģey düĢünemiyordu. KeĢke...

keĢke yazsaydın ona... Yani... gerçekten çok korkmuĢtu...

neyse sen beni boĢ ver. Acım anlıyorum. Peki Ģimdi konuĢuyor musunuz Ege‟yle?” Derin bir iç çektim suçlulukla.

“Hayır... Ben... pek konuĢasım gelmiyor.” Merve yüzüme suçlar gibi birkaç saniye baktıktan sonra bakıĢlarını kaçırdı.

“Olabilir, zor zamanlar geçirdin. Sen odana yerleĢ.

Ġstersen akĢam yemeğinde bizimle takılabilirsin.”

Yüzüne tereddüde baktım. “Siz?”

“Doruk ve Koray, gruptan tanırsın.”

“Onlar da mı burada?” diye sordum Ģok içinde.

“Evet! Tesadüfün böylesi. Ben zorladım onları! BaĢta gelmeyeceklerdi kötü bir yerdir filan falan diye, sonra ben gezmek için gelip kampüsten birkaç resim atınca fırsatı kaçırmadılar. AteĢ de gelmeyi çok istedi, ama kontenjandan almadılar çocuğu! Ege zaten senin dıĢında pek bir konudan bahsetmek için girmedi gruba. Adamlar devrim yaptı, Ģu an ülkenin en düĢük puanlı ve en düĢük ücretli okulu burası. Herkes akın etti buraya. Benim liseden bile on altı kiĢi var ki ben liseyi Bolu‟da okudum, düĢün! Biz de Doruk, Koray ve ben kendimizi burada bulduk. Dur! Gruba senin de burada olduğunu yazayım!

Kayıp kız bizim okulda!” Merve telefonunu eline alırken elini tuttum.

“Yazma!” dedim yutkunarak, “Ben... Ege benim hakkımda bir Ģey öğrensin istemiyorum...” Yüzüme garip bir ifadeyle bakarken telefonunu indirdi. BaĢını salladı.

“Tamam... Hadi sen odana yerleĢ. Ġstersen... bana...

yazarsın...” BaĢımı salladım, teĢekkür ederek girdim odama. Sıkıntılı bir iç çekerek yatağıma oturdum. Bu kötü olmuĢtu, tanıdık kimseyi istemezken üç tane tanıdığım çıkmıĢtı Ģimdiden. Üstelik Ege‟ye benden

bahsetme olasılığı yüksek üç tanıdık. Sıkıntıyla yatağa uzanırken gözlerim yanıma düĢen telefonuma kaydı.

Aklım yaklaĢık on dakikadır Ege‟deydi. Beni çok merak etmiĢti, değil mi? Ona çok büyük bir haksızlık etmiĢtim.

Ona çok büyük bir kötülük etmiĢtim. Ben tam bir aptaldım, tam bir aptal. Kalbini kırmıĢ, üzmüĢ, bir baĢına bırakmıĢtım onu. Çocuk günlerce benden bir haber aramıĢ, aylarca bir mesaj beklemiĢti. Bense yeni hayatıma adım atarken ondan kaçıyordum.

Telefonumu elime aldım, aylar sonra mesaj sayfasına girdim. Ege‟den son konuĢmamız üzerine sadece ve sadece 1 mesaj gelmiĢti. Geçen hafta atmıĢtı bu mesajı.

Korkarak açtım.

“Artık gölgeme bakınca seni göremiyorum.” Ben bir aptaldım. Kendi hayatı mahvolurken kendisiyle birlikte baĢkasını da mahvolmuĢ bir hayata sürükleyen bir aptal. Mesajı içime iĢlerken elimi kaldırdım, duvara doğru tutup gölgemin resmini çektim. Ġçimde bir savaĢ

daha baĢlarken Ege‟ye yolladım.

“Ben burada hala tek bir el görmüyorum. Gölgelerimiz hala beraber. Sadece birimizinki acı içinde.” Anında çevrimiçi oldu. Çevrimiçi oluĢuna bile gözlerim dolarken yavaĢ yavaĢ yazdı.

“Ġkimizinki.” yazdı.

“Ġkimizinki de acı içinde. Sen acı çekerken ben mutlu olabildim mi sanıyorsun?”

Ekrana gözlerimden bir damla yaĢ süzülerek bakarken devam etti yazmaya.

“Artık geri geldin mi? Eğer bir daha gideceksen yazma bana. BulmuĢken kaybetme hissini tekrar yaĢayamam.

Ben seni sen yokken içimde canlı tutamıyorum artık.

Çünkü içim ona acı çektirdiğim için bana küsmek üzere.”

Yutkundum. Titreyen parmaklarımla yazdım.

“Geldim Ege. Sana döndüm. Affet beni.” Uzun üzün yazmadı bir Ģey. Sonra ben korkarak cevabını beklerken içime derin bir nefes aldırdı.

“HoĢ geldin Ġzmir.” Ekrana bakarken yüzümü gülümsemekle ağlamak arasında bırakan o cümleyi yazarak devam etti.

“Dizi izleyelim mi?”

Her acı biter, her hüzün sona ererdi. Her insan ölür, her ruh dirilirdi. Her Ģey normale dönüyordu. Ben kabullenmek istemesem de acım bitiyor, sanki annem ve babam ne var olmuĢlar ne de ölmüĢler gibi yaĢamaya devam ediyordum. En acısı da buydu zaten, onlardan arda kalan tek Ģey olan acım bitiyordu...

Ege‟nin sorusuna gözyaĢlarımdan cevap veremezken Ege bir soru daha sordu. Ve kült filmlerin efsane sahnelerini andıran bir konuĢma yaĢadık, belki basit bir mesajlaĢmaydı ama o an kafamda Ege yanımdaydı, odamda, gölgelerimiz duvara yansıyor öylece bana bakıyordu.

“Neler yaptın bensiz?”

“Ağladım.”

“Hep mi?”

“Hep ağladım. Sen neler yaptın bensiz?”

“Seni bekledim.”

“Hep mi?”

“Hep bekledim.”

ĠĢte bu satırlar, bu sorular, bu cevaplar aslında belki de kimsesiz kalmadığımı gösteriyordu bana. Kimsesiz değildim ben, tek baĢımaydım ama yalnız değildim.

Sanki cümleleriyle aylar sonra ihtiyacım olan o sarılmayı

vermiĢti bana. Tam Ģu an, tam burada sarılmıĢtık aslında.

Onu ite ite hayatımın kapısından dıĢarı atmıĢtım, ama o kapıda beklemiĢti. Bir gün ben o kapıyı açarım diye beklemiĢti aylarca. Ve evet, ben o kapıyı açmıĢ, onu içeri almıĢtım. Beklerken sırılsıklam olmuĢ saçlarını kurulamak istiyordum Ģimdi. Ne kadar acı çekersem çekeyim onun da benim yüzümden çektiği acıyı dindirmek istiyordum.

Sen. Evet sen. Bunu okuyan gözler, bunu okuyan dudaklar, bunu okuyan sen. Sana bir Ģey söylemek istiyorum, ne kadar güzel bir ruhun olduğunun farkında mısın? Çok üzüldün, çok kırıldın, inan bana ben de çok üzüldüm, ama geçecek. Bu yüzden sana hitap etmek istedim, çünkü biz seninle kardeĢiz. Acı kardeĢi. Her ne geldi baĢına bilmiyorum, ufak bir acın mı var, büyük mü?

Hiçbir fikrim yok. Ama bil ki, sen yalnız değilsin, için ne kadar acısa da Ģunu bil, insan tek baĢına diye yalnız olmaz. Çok güzel bir ruhun var. Ruhunu sev. Ne kadar tek baĢına olursan ol, yalnız olmadığını bil. Sen varsın, ruhun var, ben varım, bizler varız. Tek baĢımızayız ama asla yalnız değiliz. Ve asla olmayacağız.

ġövalye derin uykusunun ardından bir öğle vakti uyanmıĢ. Suyunu içmiĢ, yemeğini yemiĢ. KalkmıĢ

yürümeye baĢlamıĢ yıldızının olduğu dağa. Sonra bir an, kapalı havanın maviliğinde bir parlaklık görmüĢ bir dağ

ötede.

Gözlerini kısmıĢ Ģövalye, bu da neymiĢ, gökyüzüne yükselen bir parlaklık. O an içinin yandığını hissetmiĢ, koĢmaya baĢlamıĢ. “Yıldızım!” Dağa düĢen yıldızı, gökyüzüneyükseliyormuĢ gözleri önünde. Yıldızı diğer yıldızların yanma, ait olduğu yere gidiyormuĢ. Ve bu sonsuz tutsaklık, asla kavuĢamamak demekmiĢ. ġövalye,

yıldızına asla kavuĢamayacağını biliyormuĢ tam o an.

Dizlerinin üstüne düĢmüĢ.

“Yıldızım!”demiĢ son bir kez daha, “Gitme o diyarlara, yıldızların yanına, sen orada binlerce yıldızdan biri olacaksın, oysa burada benim bir tanem olacaksın.

Gitme! DüĢ kucağıma!” Yıldızı, göğe yükselip gökyüzünün parlaklığında kaybolurken hıçkıra hıçkıra ağlamıĢ Ģövalye.

Çare yokmuĢ, yıldızı gerçek hayatına, diğer yıldızların yanına dönelken kendisi artık bir basmaymıĢ bu diyarlarda.

14. Bölüm

Gerçek Hayata Dön

Gerçek hayatın benimle mesajlaşmak değil.

Biliyorum, istemiyorsun o yola girmek. Ama bil ki, o yola girmek zorundasın canımın içi. Biliyorum, çok yandı canın ve çok korkuyorsun bir kez daha canının yanmasından. Ama dünyaya izin vermek zorundasın, canımın içi. Canının yanmasına izin vermek zorundasın.

Üzerine düĢmediğin bir diz asla iyileĢemez, iyileĢmek istiyorsan o dizin üzerine düĢmek zorundasın. Birilerini kazanabilmek için önce birilerini kaybetmen gerekecek belki de iyileĢebilmek için önce hasta olman gerekecek, nefes alabilmek için boğulmak zorunda kalacaksın...

Biliyorum, istemiyorsun ölmek. Ama bil ki, yaĢaman için önce ölmen gerek canımın içi.

Ege‟yle tam üç gündür aralıksız konuĢuyoruz sanki aramıza aylar girmemiĢ gibi. Derslerimin baĢlamasına bir hafta var ve kendimi odaya kapatmıĢ bir haldeyim.

Doruk, Koray ve Merve üçlüsüyle bir kez bile görüĢmedim. Her zamanki gibi kendimi asosyal hayatıma, odama kapattım ve yemekler dıĢında odamdan

çıkmıyorum. Merve‟yle aynı katta bir iki kez karĢılaĢtık, sadece gülümseyip yanından geçip gittim. Ben buyum, arkadaĢ edinmekten korkan, baĢını telefonundan kaldırmayan, kendini odasına kapatıp günlerce çıkmayan bir asosyal. ġimdi yine kapkaranlık bir akĢamı yaĢıyorum. Yemekhanede yemeğimi yedim, mesajlaĢarak odama çıktım. Odama girdim, kapıyı kapattım ve yatağıma geçip bilgisayarımı açtım. Bu sırada Ege bana akĢam yediği yemekleri anlatmakla meĢgul.

Bu arada, biliyorum. Merak ediyorsunuz. Ege sınavı kazanabildi mi, bir okula gidiyor mu, neler yapıyor... Ege sınavı kazanamamıĢ. Yani aslında gayet iyi bir puan yapmıĢ ama istediği hiçbir yer tutmadığı için bir sene daha denemeye karar vermiĢ. ġimdi bir kursa gidiyor, yaĢadığı o muhteĢem çatılı evde kalmaya devam ediyor.

Ve benim gibi asosyal bir hayat yaĢamaya devam ediyor!

“Bu gece dolunay var gökyüzünde.” Ege‟nin mesajıyla kalktım ve camı açtım. Gözlerim önce bahçeye kaydı, bahçede ufak bir açılıĢ partisi vardı. YaklaĢık yetmiĢ kiĢi hafif müziklerle bir Ģeyler yiyip içiyor gülüĢüyorlardı. Ne iğrenç. Sonra gözlerimi asıl güzelliğe, gökyüzüne çevirdim. Dolunaya baktım, gökyüzünde bir bütün görünen muhteĢem ay görüntüsüne.

“Aynı Ģeye bakıyoruz ya Ģimdi seninle...” yazdım,

“Senin baktığın yere bakıyorum diye göz göze geliriz belki.”

“Biz seninle her gün göz göze geliyoruz.”

“Nasıl?”

“Bilmem, garip bir Ģekilde öyle hissediyorum. Sanki seninle mesajlaĢırken gözlerine bakıyormuĢum gibi.

Sanki mesajlarmı okurken sesini duyuyormuĢum gibi.

Bana fotoğraf attığında tam karĢımdaymıĢsın gibi. Hatta

sen yokken bile, aylarca yokluğunda bile bunları hissettim. Sanki her odama girdiğimde orada sen de varmıĢsın, sadece benimle konuĢmayı kesmiĢsin ama hep yanımdaymıĢsın gibi.”

“Hep yanındaydım Ege. Hep aklımdaydın. Ama yapamadım... Oturup seninle ilgili bir sürü cümle yazdım günlüğüme ama sana yazamadım. Çünkü... annem gitti...

babam gitti...” yazdım gözlerimden birkaç damla yaĢ

akarken, “Ve artık yaĢamamın bir anlamı yoktu. Ve sen benim için yaĢamanın birkaç anlamından biriydin. Bu yüzden, sana yazmak ve hayata kaldığım yerden devam etmek istemedim.”

“Peki ne değiĢti? Aylar geçti ve bana bir anda yazmaya karar verdin.” Hafifçe gülümsedim gözyaĢlarımın arasında.

“Çünkü sen de ailem olmuĢtun benim. Ve ben ailemi çok özledim.”

GözyaĢlarını artık dayanılmayacak bir hal aldığında telefonu yatağa bıraktım, arkama yaslandım ve hüngür hüngür ağlamaya baĢladım. Ege‟den art arda iki mesaj geldi ama gözyaĢlarımdan ekranı bile göremiyordum.

Birkaç dakika ellerim yüzümde ağlayarak sakinleĢmeyi bekledikten sonra telefon çalmaya baĢladı. Bir an sanki annem arıyormuĢ gibi hissettim, dalgınlıkla elim telefona gittiğinde kalbime bir acı saplandı. O kadar alıĢmıĢtım ki her uzak kaldığımızda sürekli aramasına, yokluğunu unutuyordum bazen. Ekranda gördüğüm Gelmemeye Giden Adam Ege Arıyor yazısıyla burnumu çektim. Ġlk defa “Alo!” deme provası yapmadan ağlayarak açtım telefonu. Hiçbir Ģey diyemedim.

“Ağlıyorsun... değil mi?” Hafifçe iç çektim gözyaĢlarımın arasından.

“ġu an dünyada en olmak istediğim yer senin yanın.

Sen orada acı içindesin, sen orada ağlıyorsun ve ben hiçbir Ģey yapamıyorum.” Durdu, ben ağlamaya devam ederken sessizce dinledi ağlayıĢımı.

“Sen orada ağlarken benim burada içim gidiyor.”

Burnumu çektim.

“Yanımda olsan da... bir Ģey... değiĢmezdi.” dedim zar zor, “Sanırım hayatım acı içinde geçecek. Buna alıĢmak zorundayım.”

“Asla acıya alıĢmayacaksın. Buna izin vermem.

Hüznün hep kalsa da acın geçecek Ġzmir. Sana söz veriyorum acmı geçireceğim.”

“Ege, baĢka bir Ģeyler anlat bana. Lütfen, aklımdan götür bu konuyu!”

“Biliyor musun,” diye baĢladı hevesle, “geçen hafta dolabımın çekmecesi kırıldı.” Ağlamakla karıĢık gülmeye baĢladım bir anda.

“Bu mu geldi aklına!”

“Haftalarca sana yaĢadığım her Ģeyi anlatmaya alıĢmıĢtım. ġimdi bunları sırasıyla anlatacağım. Geçen hafta dolabımın çekmecesi kırıldı, ondan önceki hafta sipariĢ ettiğim yemeğin içinden bir çivi çıktı, bildiğin çivi!”

Kıkırdamaya baĢladım. “Aynı hafta o kadar Ģiddetli yağmur yağdı ki çatıdan odamın bir noktasına su damlamaya baĢladı ve ben bundan zevk aldım çünkü tam yüzüme damlıyordu!” GözyaĢlarını kuruyordu.

Gülmekten dinleyemiyordum.

“Geçen ay bisikletle bir adama çarptım, adam önce feci bir Ģekilde yere düĢtü sonra yerden kalkıp benden özür diledi! Neden böyle bir Ģey yaptı bilmiyorum.” Büyük bir kahkaha attım.

“Sitenin bahçesindeki ağaçlardan biri tam yanından geçtiğim anda geçtiğim yere devrildi, ölmekten bir saniyeyle kurtuldum.”

“Bir ara yemek yapmaya çalıĢırken ocağın altını açmamıĢım, yaklaĢık kırk dakika boyunca karıĢtırıp malzemeler atıp durdum. Kırk dakika sonra ocağın altının kapalı olduğunu fark ettim.”

“Sonra... her gün belki yirmi kez bloğuna girdim. Her gün belki otuz kez son görülmene baktım. Her gün belki kırk kez yüzünün bile görünmediği profil fotoğrafına bakıp durdum. Her gün belki elli kez yaptığımız kısa görüntülü konuĢmanın kaydını izledim. Her defasında tam senin elektriklerin giderken takılı kalan ĢaĢkın yüz ifadene bakakaldım. Tüm bunları ve daha fazlasını sana anlatmak istedim hep. Ama anlatamadım.

Sen bir anda yok oldun hayatımdan. Seninle birlikte ruhum da gitmiĢ gibi hissettim. Biliyorum, çok büyük bir acı çektin. Ama artık ayağa kalkma vakti Ġzmir. Artık o gözyaĢlarını silme vakti. Sen gittiğinden beri benim hayatımda hiçbir Ģey değiĢmedi, yaĢadığım yer aynı, hala bir okulum yok, hala yapayalnızım. Ama senin yaĢadığın yer değiĢti, odan değiĢti, çevren değiĢti. Ġçten içe korkuyorum, yepyeni bir hayatın olacak ve ben bu hayatın dıĢında kalacağım diye. Ama bir hayatın olsun da ben o hayatın dıĢında kalayım, yeter ki sen mudu...”

derken odamın kapısı çalmaya baĢladı.

“Bir saniye.”

“Ne oldu?” Kapıya doğru ilerledim merakla. Kapıyı aralayıp baktığımda fazlasıyla hoĢ bir elbise giymiĢ, saçlarını topuz yapmıĢ, elinde bir ĢiĢe enerji içeceğiyle Merve‟yi gördüm.

“Hadi!” dedi, “Parti var, seni tek baĢına bırakmayacağım odanda! Çabuk, hemen aĢağı iniyoruz!”

Yüzüne mutsuz bir ifadeyle bakarken Ege‟nin tüm söylenilenleri duyduğunu fark ettim.

“Ben...” dedim Merve‟ye doğru, “çok havamda değilim...”

“Yahu olur mu öyle Ģey! Geldiğinden beri odandasın, yürü hadi biraz açılırsın!” Sonra Ege‟nin telefondaki sessiz konuĢmasını duydum,

“Git bence... Artık yeni bir hayatın var. Hayatın benden ibaret olmamalı.”

“Ben...”

“Hadi, hazırlan kapıda bekliyorum seni!” Merve odamın kapısını yüzüme kapatırken Ege‟ye cevap verdim.

“Gitmek istemiyorum!”

“Git. Odana kapatma kendini, bana kapatma. Biraz mutlu olmaya çalıĢ. Benim Ģimdi biraz iĢim var... Zaten yazamayacaktım sana. Sen de tek kalma, gerçek hayatına dön, gerçek hayatın benimle mesajlaşmak değil. GörüĢürüz.”

Bu neydi Ģimdi? KızmıĢ mıydı, üzülmüĢ müydü? Bu tepki neydi? Sanırım onun yerinde olsam ben de üzülürdüm. Eğer Ege‟nin hayatı değiĢmiĢ olsaydı, yeni bir çevreye giriyor olsaydı, sanırım kıskanırdım.

Ġstemeye istemeye üzerime montumu geçirdim, telefonumu cebime atıp kapıyı açtım. Merve acıyarak baktı üzerime.

“Bu mu hazırlanmıĢ halin?” Altımda gri bir tayt, üzerimde uzun siyah bir tiĢört, saçlarım tepeden toplu.

“Çok durmayacağım. Biraz bakınıp dönerim odama.”

“Sen bilirsin. Hadi gel!” Birlikte asansörle aĢağı inerken bana yeni tanıĢtığı insanları anlatıp duruyordu.

Umurumda olmadığı için çoğunu dinlemiyordum, baĢımı sallayıp gülümsüyordum. Nihayet bahçeye indiğimizde kalabalık giderek artıyordu. Fonda Model‟in Ģarkıları çalarken Merve beni iki kiĢinin yanma götürdü. Kim olduklarını tahmin edersiniz.

“Doruk, Koray, bu da Ġzmir! Size anlattığım kayıp kızımız!” Doruk sarı saçlı, mavi gözlü, kalın dudaklı uzun boylu yakıĢıklı bir çocuktu. Hafifçe gülümseyip elini uzatırken gülerek konuĢtu.

“Merhaba! Epeydir konuĢmuyoruz ama uzun süremiz seni aramakla geçti. Bu arada, olanları duyduğumda çok üzüldüm. BaĢın sağ olsun. Umarım atlatabilmiĢsindir.”

Gülümsedim.

“Ġdare ediyorum... TeĢekkür ederim.” Bu sırada Koray elini uzattı gülerek. Koray ise kahverengi saçlı, daha orta boylu, beyaz tenli tadı bir çocuktu.

“Merhaba! Sonunda tanıĢabildik kayıp kızla. Yazın kaybolmanı geçtim, burada da üç gündür kayıpsın. Merve burada olduğunu söyledi ama bir türlü göremedik. Eh, Ģimdiye kısmetmiĢ. Nasıl gidiyor hayat? AlıĢabildin mi?”

BaĢımı salladım. “Asosyaller için her hayat kolay alıĢılabilirdir!” Üçü de bana gülerlerken Merve elime bir enerji içeceği tutuĢturdu.

“Bunların içinde biraz votka var. Çaktırma!”

GülüĢtükleri sırada kaĢlarımı çatarak baktım enerji içeceğine.

“Ben... sevmem alkol.”

“Çok değil! Sadece biraz kafanı güzel yapar o kadar.”

“Yok, gerçekten içmem. Hiç kullanmadım.”

“Her Ģeyin bir ilki vardır, hem merak etme ben yanındayım. Ki zaten çok sarhoĢ olmayacaksın, ama olacak gibi olursan söz veriyorum seni durduracağım.”

“Sevmiyorsa içmesin kız. Zorlamasan. Ġzmir senin bölümün ne?” diye sordu Koray konuyu değiĢtirmek ister gibi. Enerji içeceğini elimden bırakmadan cevapladım.

“Psikoloji. Sizin ne bu arada?

“Aha!” diyerek girdi konuĢmaya Koray, “Sonunda bir sınıf arkadaĢı buldum! Benim de psikoloji. Doruk diyetisyenlik okuyor, Merve zaten sanat bölümünde, tipinden anlamıĢsındır. Saçını mavi yapmadan almıyorlar.” Gülerek Merve‟ye baktığımda kıkırdayarak saçlarını salladı bize doğru.

“Bizim bölümden baĢka biriyle konuĢtun mu?” diye sordu Koray.

“Hayır. Siz benim burada konuĢtuğum ilk insanlarsınız.” Üçü de kıkırdadı.

“Durumu bizden kötü olan da varmıĢ. Biz de kendimize asosyal diyorduk.” Bu sırada farkında bile olmadan votkalı enerji içeceğini kafama diktim ve yutar yutmaz Ģok içinde öksürmeye baĢladım! Kahkaha atarlarken kusmak üzereydim.

“Sen bence ver bunu, abi birinin ilk kez içiĢini izlemek harika değil mi ya!” Koray söylenerek enerji içeceğini elimden alırken Merve bana masadan bir bardak su getiriyordu.

“Ġlk ve son.” diye mırıldandım, “YanlıĢlıkla içtim zaten.” Bu sırada tam yanımızda duran bir gruptan simsiyah saçlı bir çocuk bizim konuĢmaya atladı.

“Ahaha! YanlıĢlıkla alkol mü alınırmıĢ!” Hafifçe tebessüm ettim sıcak tavrına karĢı. Bizimkiler de gülerken çocuk bizim yanımıza geldi bir an.

“Merhaba, konuĢmanıza tanıklık ettim de öyle birden atladım diye sorun olmamıĢtır umarım. Ben Berk.” Elini bana uzatırken hafifçe sıkıp çektim.

Ġzmir.

“Koray.”

“Doruk.”

“Merveee!” Merve aĢırı enerjiden ve samimiyetten ismini uzatarak söyleyince gülmeye baĢladım.

“Hangi bölümdesiniz?” Hepimiz sırayla bölümlerimizi söyledikten sonra Berk gülerek Koray ve bana baktı.

“Ben de sosyoloji bölümündeyim. Ortak derslerimiz olacakmıĢ. Sınıf arkadaĢı sayılırız. Sizin gibi kafa insanlarla sınıf arkadaĢı olmak güzel olacak. Bu arada içeceklere dikkat, yanlıĢlıkla alkol almayalım.

GörüĢürüz!” Bana son esprisini yaptıktan sonra aramızdan uzaklaĢırken Koray gıcık olmuĢ gibi konuĢtu.

“Morhobo bon Bork. ġaĢırdık mı? Tam bir özel üniversiteli ismi. Okulun yarısı Berk zaten ismini söylemese de tahmin ederdik.” GülüĢtüğümüz sırada elim cebimdeki telefonuma gitti. Telefonu kontrol ettiğimde içimde bir sıkıntı vardı. Ege‟den hiç mesaj yoktu. Sanki onu odasında yalnız bırakıp partiye inmiĢ gibi hissediyordum.

“Seninki nasıl?” Koray‟ın sorusuyla ĢaĢkınlıkla telefonumdan baĢımı kaldırdım.

“Benimki?”

“Gelmemeye giden adam. Çok uğraĢtırdı bizi yazın.

Çocuk bayağı bunalımdaydı endiĢeden. Sonra senin haberini bulunca konuĢmaya ara verdik ama Ģimdi hala özelden ara ara konuĢuyoruz, harika bir çocuk, tam benim kafa. ġansını kaçırma bence, çok değer veriyor sana. Geçen hafta bir oyun önerdim ona. Eğer vakit

bulabilirsek Doruk, AteĢ, ben, Ege oynayacağız birlikte.

Aynı okulda olduğumuzu biliyor mu? Dün konuĢtuk ama bir Ģey söylemedim. Söylememde sakınca var mı?”

Demek Koray la konuĢuyordu. Yani bir gün mutlaka öğrenecekti aynı okulda olduğumuzu.

“Ben... bugün söyleyeceğimYma™

“KonuĢmaya baĢladınız yani. Harika haber.

Bunalımdan çıkmıĢtır! Oyun oynayabiliriz yani.”

Gülümsedim. Kendimi çok garip hissediyordum. Ege bana gerçekten bu kadar değer veriyor olabilir miydi?

Evet, veriyordu iĢte. ġu an burada, bu partide olmaktan o kadar rahatsızdım ki bir an önce odama kaçıp Ege‟ye kavuĢmak istiyordum. Ama bir yandan da bana git demesinden on dakika sonra dönsem çok saçma olacaktı.

Bunu da biliyordum.

“ġey... ben biraz yürüyeceğim ormana doğru, birazdan gelirim.” diye mırıldandım.

“Tamamdır, kaybolma ama! Biz buradayız bir iki saat daha.” Koray‟a gülümseyerek yanlarından ayrıldım. Ġki yurdun arasındaki yoldan ağaçlarla çevrili yola girdim.

Fazla ilerlemedim, partiyi görebileceğim bir Ģekilde iki ağacın arasındaki uzun kütüğün bir köĢesine oturdum.

Telefonumu çıkarıp biraz sosyal medyada gezdim. Aklım Ege‟deydi. Acaba ne yapıyordu? Yazmalı mıydım?

Mesaj sayfasına girdim.

“Ege...” yazdım, yolladım. Tam ikinci mesajı atıyordum ki birden yanımda birinin belirmesiyle telefonu yere düĢürdüm.

“Selam!” Berk. Az önce tanıĢtığımız çocuk. KaĢlarım çatılı bir Ģekilde baktım yüzüne. Eğilip yerden telefonumu alıp bana uzattı gülümseyerek. Telefonum

mesaj gelmesiyle titrerken bakmak yerine ekranı kapatıp cebime koydum ve Berk‟e döndüm.

“Oturabilir miyim?” Kütüğü gösterince çaresizce baĢımı salladım. Biraz mesafe bırakıp yanıma oturdu ve nedense benimle konuĢmaya baĢladı. Neden benimle konuĢuyorsun Berk? Lütfen git.

“Siz yeni mi tanıĢtınız o grupla?”

“Biz... Hayır. Yani yeni sayılır, daha önce internetten konuĢuyorduk.”

“Ġnternet mi? Ġnternet arkadaĢları filan mıydınız?”

“Evet öyleydik.” Büyük bir kahkaha attı.

“Öyle arkadaĢlık mı olur ya. Görmeden, konuĢmadan, birlikte takılmadan sadece mesajlaĢarak.” Yüzüne bir aptala bakar gibi baktım.

“Daha güzel arkadaĢlıklar çıkıyor oradan. Daha güzel aĢklar.”

“AĢk bir de! En imkansızı. Yanında yoksun, yakınında değilsin. DüĢünsene, Ģu bahçede yürüyorum sana rastlıyorum. Ama internet aĢkıma rasdama ihtimalim sıfır. Kötü bir olay.” Derin bir nefes aldım sinirle. Cevap vermek yerine partiyi izlerken Berk konuĢmaya devam etti, tam o sırada telefonuma bir mesaj daha gelmiĢti.

Ama yanımda bu çocuk varken bakamazdım!

“Bak bak, Ģu dans edene bak! Az önce yanındaydım çocuğun, tam dört ĢiĢe bitirdi! Manyak gibi dans ediyor!”

Gösterdiği yere baktığımda masanın üzerine çıkmıĢ, beline hırkasını bağlamıĢ oryantal yapan bir çocuk gördüm. Birden kendimi tutamayıp gülmeye baĢladım.

Berk kahkahalarla gülerken telefonum çalmaya baĢladı.

Gülerek elimi cebime götürdüğümde bir yandan dans edene bakıyor bir yandan ekranı açmaya çalıĢıyordum.

Gelmemeye Giden Adam Ege arıyor...

Ayağa kalktım, biraz uzaklaĢıp alt dudağımı ısırarak telefonu açtım.

“Alo!” dedim gürültüden duyulmak için bağırırken.

“Ġzmir... Mesaj atmıĢsın, cevap verdim ama yazmadın.

Ġyi misin? Seni merak ettim.” Tam o sırada Berk büyük bir kahkaha attı tam arkamda, dans eden çocuk masada zıplamaya baĢlamıĢtı. Herkes gülerek onu izliyordu ve ben de birden kendimi tutamayıp gülmeye baĢladım.

“Ġzmir? O sesler ne? Sen neden gülüyorsun?”

“ġey... Ya burada biri var da. ġimdi anlatsam da göremediğin için komik olmayacak. SarhoĢ oldu dans ediyor.”

“ġuna baksana Ġzmir Aman Allah‟ım!” Berk birden ayağa kalkıp yanıma geldi, dibimde kahkahalarla bağırınca içime çok kötü bir his düĢtü.

“Sen meĢgulsün sanırım. ArkadaĢların var. Sonra konuĢu ruz.

“Ege!” Telefon kapanırken içime oturan bir acıyla bakakaldım tüm bu çevreme. Partiye, insanlara, elleriyle alkıĢ yapan Berk‟e, masaya çıkmaya çalıĢan Merve‟ye, tüm bu yeni hayatıma. Sanki yepyeni bir hayata girmiĢ, Ege‟yi dıĢımda bırakmıĢ gibi hissediyordum. Sanki rengarenk bir odaya girmiĢ ve tam Ege girerken kapıyı yüzüne kapatmıĢ gibi. Fransa‟ya ıĢınlanmak istiyordum.

Tam Ģu an, onun yanı baĢında olmaktan baĢka bir Ģey dilemiyordum...

Sanırım yavaĢ yavaĢ yepyeni bir hayata, yepyeni bir yola giriyordum. Burada bir partinin ortasında Berk denen bu çocukla durmuĢ dans eden bir sarhoĢu izliyordum, Ege benden çok uzakta, yanımda bile olmadan aklım onda olsa da bedenim burada gerçek hayatım olan bu yola istemeye istemeye giriyordum,

içimden bir ses mırıldanıyor sessizce, “Biliyorum, istemiyorsun o yola girmek. Ama bil ki, o yola girmek zorundasın canımın içi. ” Bu yola girmek, gerçek hayatımı yaĢamak zorundayım. Yapabilecek hiçbir Ģeyim yok. Ege‟yi önce kalbimde, sonra hayatımda tutarak kendi hayatımı yaĢamak zorundayım.

ġövalye günlerce kıpırdamadan oturmuĢ bir ağacın altında. Artık ulaĢabileceği bir yıldızı yokmuĢ ortada.

Gözleri gökyüzünde, günlerce yıldızım izlemiĢ. En parlağı oymuĢ yıldızlarım en güzeli. Bir gece, bava öyle soğukmuĢ, öyle çok sis varmıĢ ki gökyüzünü görememiĢ

Ģövalye. Kapkaranlık bir gecede kalmıĢ karanlık korkusuyla. Karanlık öyle korkutmuĢ ki onu nefessiz kalmıĢ korkudan.

Sonra, tüm sisi böler gibi bir aydınlık görmüĢ

gökyüzünde.

Yıldızı, tüm sise inat gökyüzünde parlamaya baĢlamıĢ

onu aydınlatmak için. BiliyormuĢ Ģövalye, o da onu seviyormuĢ... Karanlıktan korkmasın diye sisi aĢıp parlıyormuĢ gözlerinin önünde. “Dünyanın en giizelparlayan yıldızı, ” diye mırıldanmıĢ gökyüzüne doğru, “benim yıldızım. ”

Onun parmağı olamayacak insanlarla çevriliydi hayatım.

Ve ben aramızdaki yolların, asfaltların, denizlerin, okyanusların, adaların, Ģehirlerin beni ondan mahrum etmesine izin vermeyecektim.

15. Bölüm

Ġzmir‟in Ege‟si

Benli rüyalar, ışıklı geceler...

Ey, sen. Hani her önemli kiĢiye hitap etmeden önce

“Ey!” denir ya, “Ey padiĢah!”, “Ey kral!” Ben sana ey

demek istedim. Çünkü benim gözlerimdeki tek önemli Ģey sensin. DıĢarıdan bakılınca hiçbir Ģey görmemiĢ

geçirmemiĢ, hiçbir Ģey yaĢamamıĢ gibi görünen sen.

Oysa sen ki neler gördün, nelere direndin. Bu yüzden ey sen, öyle güçlüsün ki artık bir gram bile kıramayacaklar seni.

Partinin bitmesini beklemeden, kimseye hiçbir Ģey demeden öfkeyle ayrıldım bahçeden. Hızlı adımlarla odama çıktım asansörü bile beklemeden. Odamın kapısını kapattım, montumu yatağa attım ve hızla telefonumu açtım. Mesaj sayfasına girip telaĢla Ege‟ye yazmaya baĢladım.

“Selam! Biraz durup geldim. Sanırım seni özledim.”

Hadi, hadi çevrimiçi ol. Telefonu elimden bırakmadan öylece ekrana baktım dakikalarca. Ege mesaja girmiyordu. Ya bir iĢi vardı ya da telefonda Berk‟in sesini duyduğu için bozulmuĢtu.

“O duyduğun sesin sahibi sınıf arkadaĢımmıĢ. Öyle bir iki cümle konuĢtuk sadece...” yazdım açıklamak ister gibi. “Bu arada Ģoka gireceğin bir Ģey var! Hani Ģu bir ara konuĢtuğumuz grup var ya. Bizim Küçük Gezegenimiz.

Oradan Koray, Doruk ve Merve de burada! Sana anlatacaktım ama fırsat olmadı.”

Cevap ver, lütfen, cevap ver. Korkuyorum sanki. Sanki de değil, çok korkuyorum. Çünkü öyle bir duruma geldik ki gerçekten bir an onu odamızda tek baĢına bırakıp partiye inmiĢim gibi hissetmiĢtim ve Ģimdi de yanma gelmiĢ de onu odada bulamamıĢım gibi. Telefonun ekranını kapatıp yatağın üzerine koydum. Ve nedenini bilmediğim bir Ģekilde aklım aĢağıdaki partide kalmıĢ

gibi cama doğru ilerledim. Camı aralayıp aĢağı baktığımda aynı çocuğun masada hala dans etmekte

olduğunu gördüm. Birden aĢağı bakıp gülmeye baĢladım.

Bunu izlemekten zevk alıyor olamazdım. Sosyal insanlara dönmek istemiyordum. Camı öfkeyle kapattım ve yatağıma döndüm. Elimi uzatıp ıĢığı da kapattıktan sonra yorganı üzerime çektim ve telefonumu açtım.

Yorganın altında öylece Tumblr‟da geziyordum. Bir an heyecanla doğruldum. Ege tam bir buçuk saat önce bir resim paylaĢmıĢtı. Üzerinde, “Bana yaĢadığın Ģehrin kapılarını aç, baĢka Ģehirleri özleyelim orada seninle. Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar, ikimize yetmez.” yazan bir resim. Özdemir Asaf‟ın satırları... O an kendimi çok daha suçlu hissettim. O odasında tek baĢına oturup bize ithaf eden dizeler paylaĢırken ben aĢağıda eğleniyordum.

Tamam, eğlendim sayılmaz. Yine de onu tek baĢına bırakmıĢtım. Bir kez daha mesaj sayfasına girip uzun bir özür mesajı yazacağım sırada çevrimiçi olduğunu gördüm. Kalbim hızlanırken mesaj yazmaya baĢladı.

“Bizim Koray, bizim Doruk?”

Sessizce güldüm. “Siz ben yokken samimiyeti bayağı ilerletmiĢsiniz gördüğüm kadarıyla. Evet sizin Koray, sizin Doruk. Koray senden çok bahsetti. Oyun oynayacakmıĢsınız sanırım birlikte. Çok heyecanlı görünüyordu.”

“Evet, geçen hafta konuĢtuk. Bir bilgisayar oyunu buldum, takım olarak oynanıyor ama eh, arkadaĢım yok.

Koray da mesajlaĢırken aynı oyundan bahsedince beraber oynayalım dedim.” Sonra ekledi. “Onlarla aynı okulda olmana sevindim. Aklım sende kalmayacak.”

Gülümsemem büyürken suçlu hissederek yazdım. “O

duyduğun sesler yüzünden bozuldun, biliyorum. Ama çocukla iki cümleden fazla konuĢmadık. Aklın bende kalmasın, bende kalan Ģey kalbin olsun.

“Bozulmadım. Ama korktum.” KaĢlarım çatıldı birden.

“Korktun mu?”

“Daha önce de anlatmıĢtım. Ġzmir... Ben senin yanında değilim. Sana dokunsalar yanında olamam. Biri gelip yanma otursa kaldıramam, seninle konuĢsalar ağızlarını kapatamam. Bir gün biri sana aĢık olsa ben buna engel olamayacağım, çok daha kötüsü bir gün sen birine aĢık olsan...” Mesaja devam edemeyip yolladığında içinde büyük bir acı oluĢmuĢtu, biliyordum. TelaĢla yazmaya baĢladım.

“Bunlar olmayacak Ege. Söz veriyorum.” Uzunca ekrana baktı, o baktıkça ben de baktım. Sonra konuyu değiĢtirmek için yazmaya devam ettim. “Eee, sen neler yaptın ben yokken?”

“DeğiĢik bir Ģey yaptım. Aslında sen aylarca yokken bir hobi edindim ben.” Yazdığı an bir resim attı. Turuncu, içinden ıĢık çıkan küçük bir kayaya benzeyen bir gece lambasıydı attığı resim. Ya da o tarz bir Ģey. Resme iyice yakınlaĢtırdım, anlayamayarak baktım.

“Bu bir tuz lambası. Hiç duydun mu?” GörebilecekmiĢ

gibi baĢımı hayır der gibi salladım.

“Hiç duymadım.”

“Tuz kayalarından yapılıyor. Kayayı bu Ģekle getiriyorsun, içine bir lamba yerleĢtiriyorsun ve bir gece lamban oluyor. Huzur vermesiyle biliniyor, tüm stresi alıp götürüyor. Aslında bakarsan sen yokken sadece buna değil aydınlatmayla ilgili her Ģeyle ilgilenmeye baĢladım.

Bir saniye...” Ve bir fotoğraf daha geliyor. Fotoğraf beni Ģoka sokarken o kadar hoĢuma gitti ki içimi büyük bir huzur kapladı. Ege, bana odasının fotoğrafını atmıĢtı.

Duvarları boydan boya renkli led ıĢıklarla kaplamıĢtı.

Sanırım dünyanın en güzel odasına sahipti.

“Mükemmel.” Yazdım hayranlıkla, “Sana hiç bahsettim mi bilmiyorum, benim karanlık korkum var!

Ve Ģu an senin odan benim için dünyadaki en güzel oda.

Karanlıktasın, ama ıĢıkların var. Hem karanlık hem aydınlık içinde yaĢıyorsun.” Gözlerimi odamın loĢluğuna kaydırdım. Sonra yazmaya devam ettim. “Aslında benim sadece karanlık değil, aydınlık korkum da var sanırım.

Ne aydınlıkta durabiliyorum ne karanlıkta. Odanın resmi hep hayallerimdeydi.” Yazdıktan sonra içimi bir hayal kırıklığı kapladı. Bir an evimi, odamı özlediğimi fark ettim. Oraya dönmek, duvarlarımı minik minik ıĢıklarla kaplamak isterdim.

“Belki bir gün benim odam senin de odan olur.”

Ege‟nin mesajıyla hafifçe kıkırdadım. Sonra yazmaya devam etti. “Karanlık korkun olduğunu bilmiyordum. Hiç bahsetmedin. Ġleri derecede değil sanırım.”

“Aslında garip bir durum. Mesela Ģu an odam loĢ, ama kapkaranlık olsa kafayı yerim. Mesela Ģu an yorganın altındayım, telefonumun ıĢığı içeriyi aydınlatıyor ama telefonumun ıĢığı kapansa bu yorganın altında ölürüm büyük ihtimalle!” Yazar yazmaz Ege hızla yazmaya baĢladı.

“Sen, bana okulunun adını söylemedin. Ve yurdunun.”

“Neden birden bunu sordun?”

“Merak ettim.”

KaĢlarım çatılarak yazdım ağır ağır. “Aras Üniversitesi. Kampüsün içindeki kız yurdunda kalıyorum. Aaa, bir ara sana okulun her yerinin fotoğrafını çekip atayım. Bir de odamın.”

“Bir de kendinin.” Cümlesiyle birlikte bir kez daha gülümsedim.

“Beni görmeyi mi özledin?” Cümlemi taklit eder gibi cevapladı.

“Seni görmeyi özledim.” Birden yorganı baĢımdan attım, hızla kalkıp ıĢığı açtım. Yatağa geçtim ve mayıĢmıĢ bir halde hafifçe gülümseyerek fotoğrafımı çektim. Kumral saçlarım omzumun biraz aĢağısına dökülürken sıradan yüzüm beni hayal kırıklığına uğratıyordu. Yine de umursamayarak Ege‟ye yolladım fotoğrafımı.

Çevrimiçi...

Çevrimiçi...

Çevrimiçi... Sanırım ne kadar çirkin olduğumu inceliyor...

Yazıyor... Nihayet...

“Gözlerinin rengi çok güzel.” KaĢlarımı çattım.

“Normal kahverengi göz.”

“Gördüğüm en güzel kahverengi gözler.” Ben hayranlıkla ekrana bakarken yazmaya devam etti.

“Gördüğüm en güzel yeĢil gözlerden daha güzel kahverengi gözlerin var...” Sanırım hayatımda duyduğum en güzel cümleydi bu. Belki bir ölene kadar da duyabileceğim en güzel cümle. Ege benim için her Ģey olmaya baĢlamıĢtı. Hayatımın tamamı oluyordu ve buna engel olamıyordum. Buna engel olmak da istemiyordum.

Kimseden duymadığım cümleleri duyduğum insandı o.

Bu zamana kadar tanıĢtığım ve hayatımda kalmasını istediğim tek insan.

“Biliyor musun Ege, ben senin gözlerinin rengini bilmiyorum! Ne görüntülü aramada ne fotoğraflarda net olarak görebildim!” Siz hiç, birinin fotoğraflarını saatlerce incelediniz mi? Ben inceledim.

“Ela.” Yazdı, “Ara ara yeĢile kaçan, ara ara kahverengiye dönen ela gözler.” Dünyanın en güzel gözleri yani.

“Hadi, gözlerinin göründüğü bir fotoğrafını at!” Tam birkaç saniye sonra bir fotoğraf geldi. Öyle bir fotoğraf ki kalbimi tekleten... Ege, yatak baĢlığına yaslanmıĢ

darmadağınık kabarık saçlarıyla oldukça asi bir bakıĢ

atıyor kameraya! Ve benim içim eriyor. Gözleri Ģu an tam olarak bal rengi. Dudakları kalın, yüzünün her bir noktası güzel.

“Ġzmir... Yirmi dakikadır yazmıyorsun. Bir sorun mu var?” Yirmi dakika. Size yemin ederim, yirmi dakikadır fotoğrafına bakıyorum. Arkasındaki yatak baĢlığının desenlerine, saçlarına, gözlerine, dudaklarına, yüzündeki kahverengi sakallara, sol kulağındaki küçük gri küpesine, arkasına asılı mantar panoya... Mantar panonun üzerindeki nodarı okumaya bile çalıĢtım. Duvar saatine baktım, Ikea‟dan aldığına emindim, orada saat 22.34‟tü, burada 00.34. Saaderimiz bile farklıydı ve ben saatlerimizin bile farklı olduğu bir insanın fotoğrafına yirmi dakikadır bakıyordum. Ġmkansızlıklardan konuĢmak ister misiniz? Mesela yaĢadığım duyguların imkansızlığından.

“Ya, internet koptu!” Yazdım birden. Yalana bak!

Fotoğrafına bakakaldım Ege. Bakakaldım.

“Kesin yaĢanmıĢtır bu.” Ege‟nin mesajıyla büyük bir kahkaha attım.

“Ciddiyim. BaĢka ne olabilir ki?”

“Mesela fotoğrafıma bakakalmıĢ olabilirsin.”

Sırıtmaya baĢladım.

“Saçmalama!” Sonra gülerek devam ettim, “Sanırım evet. Ama seni değil odanı inceliyordum. Arkandaki saat Ikea‟dan mı?” KarĢıda güldüğünü hissediyordum.

“Evet. Mantar pano da oradan. Mantar panonun üzerindeki notları atmamı ister misin?”

“Olur!” diye atladım birden, tam o an dalga geçtiğini anladım ve kıvırmaya çalıĢtım, “Ahaha! Yedim sandın, değil mi? Mantar pano dikkatimi bile çekmedi.” Yalanlar ardına yalanlar.

“Ġzmir...” Yazdı Ege, “Uyumadan önce bana sesinle iyi geceler der misin?” Hafifçe gülümsedim ve derin bir nefes aldım. Boğazımı temizleyerek kendimden beklenmeyecek bir cesaretle sesimi kaydetmeye baĢladım.

“Ġyi geceler Ege... Benli rüyalar!” Yolladım ve üzerinden dakikalar geçti. Ama hala cevap vermiyor.

“Ege... Bir sorun mu var?”

Cevap anında geldi. “Ya, internet koptu!” Büyük bir kahkaha attım! Ses kaydımı defalarca dinliyordu! Buna emindim!

“Kesin yaĢanmıĢtır bu.” Yazdım gülerek.

“Ciddiyim, baĢka ne olabilir ki? Ses kaydını defalarca dinleyecek değilim. BaĢa sarıp sarıp, gözlerimi kapatıp her defasında yanımdaymıĢsın da bana tam yanımda iyi geceler diyormuĢsun gibi hayaller kuracak değilim. Sanki birazdan yanağıma bir öpücük konduracakmıĢsın ve ben öylece uykuya dalacakmıĢım gibi hissediyor değilim. Bir ses kaydıyla kendimden geçecek değilim.” Dakikalardır yaĢadığı Ģeyleri tam zıttıymıĢ gibi anlatırken içim içime sığmıyordu. Deli gibi kahkahalar atarak “SENĠ YERĠM!”

diyerek ses kaydı yapmak istiyordum. Ama evet, bu tam bir delilik olacağı için sakin kalmaya çalıĢtım.

“Hadi, yan yanaymıĢız gibi hayal ederek uyuyalım Ģimdi.” Yazdım.

“Aramızda ülkeler yokmuĢ gibi.” Yazdı.

“Mesafeler yokmuĢ gibi.”

“Bir yastık uzaklığındaymıĢız gibi.”

“Aynı yorgan bizi ısıtıyormuĢ gibi.”

“Sanki baĢımı omzuna yaslamıĢım gibi.”

“Sanki omzumdaki baĢını okĢuyormuĢum gibi.”

“Sanki tam Ģimdi uyuyakalıyormuĢum gibi...” Huzurlu bir Ģekilde baktım telefona.

“Ġyi geceler Ege.” Yazdım, cevap beklerken birden üstte beliren “Ses Kaydediliyor...” yazısıyla heyecanlandım. Ve o an Ege‟nin ses kaydı geldi.

Heyecanla açtım.

“Ġyi geceler Ġzmir, iyi geceler dünyanın en güzel kahverengi gözleri. Benli rüyalar.” Sesi öylesine mayıĢmıĢ, öylesine uykuluydu ki tam Ģu an aĢık olacaktım. O çevrimdıĢı olup uykuya dalarken ben belki elli defa daha dinledim ses kaydını. Sonra bir manyaklık yaptım! Ses kaydını müzik çalardan açtım ve tekrara aldım. Biliyorum, bir deli olduğumu düĢünüyorsunuz ama o gece sabaha kadar aynı kaydın tekrarını dinleyerek uyudum.

Hafta sonunu yine herkesten uzakta, kendimi odama ve Ege‟ye kapatarak geçirdim. Sürekli konuĢtuk, sürekli hayaller kurduk, sürekli diziler filmler izledik birlikte. Ve maalesef o kara gün geldi, pazartesi. Okul günü. Gergin bir halde uyandım ve neredeyse ağlayacak halde yorganı üzerimden attım. Saat 8‟di. Bir insan nasıl bu saatte uyanırdı? Ege uyuyor olmalıydı. Mutsuz da olsam Ege‟ye bunu yansıtmayarak bir mesaj yazmaya baĢladım.

“Günaydın! Benli sabahlar!” ġu hale bakın, saçlarım darmadağın, neredeyse ağlayacak haldeyim ama Ege‟ye dünyanın en mudu insanıymıĢım gibi bir mesaj atıyorum.

Telefonu yatağıma koydum, nefretle üzerimi değiĢtirmeye baĢladım. Siyah dar pantolonumu ve yeĢil kazağımı üzerime geçirdim. Saçlarımı özensizce taradım ve arkadan tek örgü yaptım. Çantamı sırtıma aldım, telefonumu pantolonumun cebine koyup odamdan çıktım.

Tam o an Merve‟yle karĢılaĢtım.

“Günaydın!” dedi bana neĢeyle. Sabah sabah bir insan nasıl neĢeli olabilirdi?

“Günaydın...”

“Bir Ģey mi var, moralin bozuk gibi duruyorsun?”

Okula gidiyorum çünkü.

“iyiyim ya, sabah yorgunluğu.”

“Ben garip bir Ģekilde sabahları yorgun olmuyorum!”

dedi birlikte asansöre binerken.

“Dersin hangi fakültede?” diye sordum konuĢmayı devam ettirebilmek için.

“Görsel Sanatlar. Senin?”

“Edebiyat.” dedim asansörden inerken. O sırada her sabah selam verdiğim yurt görevlisi ayağa kalktı bize doğru.

“Ġzmir!” dedi masanın altına eğilirken, “Sana kargo geldi ablacığım.” KaĢlarımı çattım, bana kargo mu gelmiĢti? Güvenlik görevlisi ġule Abla kargo paketini elime tutuĢtururken Merve‟ye baktım.

“Sen git istersen. Ben odamda Ģunu açıp öyle gideceğim.”

“Ben de çok merak ettim! Açınca resim at!” Merve‟nin samimiyetine gülümseyip baĢımı salladım. Güvenliğe teĢekkür edip hızla asansöre bindim. Ne olabilirdi bu?

Kimden olabilirdi? Heyecanla odama girdim ve büyük kargo paketini açmaya baĢladım. Hızla paketi açtıktan sonra ĢaĢkınlıkla baktım. Paketten bir yorgan paketi çıkmıĢtı. Üzerindeki not kağıdını alıp okumaya baĢladım.

Bu hediye sizin için Ömer Ege Zorlu tarafından özel olarak yaptırılmıştır. Kendisinin size notu şöyledir, “Yorganın altına her girdiğinde aydınlanmak için telefonunun ışığım açmak zorunda kalma diye... Benli rüyalar, ışıklı geceler...”

Gözlerim dolu dolu açtım paketi, gözlerim dolu dolu koydum notu bir kenara, gözlerim dolu dolu yorganı kaldırdım serdim yatağa... Üzerine renkli küçücük led ıĢıklar takılmıĢ, elektrikli bir yorgandı bu. Yorganı yatağa koydum. Üzerine oturdum, notu elime aldım ve abartısız hüngür hüngür ağlamaya baĢladım. Günler sonra, haftalar sonra, aylar sonra ailemden biriyle aynı yatakta oturuyor gibi hissediyordum. Sanki çok uzaklara giden ailem, bana bir hediye yollamıĢ gibi hissediyordum. Uzun zaman sonra ilk kez mudu hissediyordum. Artık karanlıkta kalmayacaktım. Acıdan ağlayarak kuruttuğum gözyaĢlarını, mutluluktan tekrar canlanmıĢtı. Ve bunu o sağlamıĢtı. Ege. Ġzmir‟in Ege‟si...

ġövalye çalıların üzerine yatmıĢ, saatlerce gökyüzünü izlemiĢ. Yıldızı ona göz kırpıyor, o yıldızına giilümsüyormuĢ adeta.

Huzur dolu saatlerin ardından hafif bir fırtına çıkmıĢ.

ġövalye donsa da kalkmayacakmıĢ yerinden, izleyecekmiĢ yıldızını.

Sonra firtına artmıĢ, toz topraktan görünmez olmuĢ

gökyüzü. ġövalye ayağa firlamıĢ, bir ağacın dallarına tırmanmaya baĢlamıĢ. Oysa yıldızı, fırtınanın arasında kaybolmuĢ birdenbire! Gökyüzü yıldızsız, kapkaranlık

kalmıĢ. ġövalye elini havaya doğru savurmuĢ adeta firtmaya rüzgara vurmak ister gibi. “Ey yıldızım!” diye haykırmıĢ havaya,

“Fırtına da çıksa, kar da yağsa, deprem de olsa geleceksin bana. Çünküyuvanım ben senin. Ve herkes gün olur yuvasına döner. ”

Sanki kapkaranlık bir odadaydımı| gelip ıĢığı açtın.

Beni karanlığımdan alıp götürdün, aydınlığa çıkardın.

16. Bölüm

Kimsesiz Kalmak

Bir gün yanında olduğumda da bana böyle gülecek misin?

Hani bazı binalar vardır, bütün ıĢıkları sönmüĢken tek bir katının ıĢığı sabaha kadar yanar. ĠĢte biz o sabaha kadar yanan ıĢıklı evde yaĢayanlarız. Uyumayan, uyuyamayan, içinde bir yerde hep düĢünen, düĢündükçe düĢünenleriz biz. ĠĢin içinden çıkamayan, çıkamadıkça daha çok hapsolan, hiçbir Ģeyi kendi içinde halledemeyenleriz biz. Her Ģeye rağmen ayakta kalan ama ayakta kaldıkça mahvolan, mahvoldukça daha güçlü ayakta kalan, oysa çaresiz kaldıkça çaresizliğe sürüklenen, umut gördükçe umuttan kaçanlarız biz. Biz kimiz biliyor musunuz, yıllarca o ıĢığı sabaha kadar yanan evde yaĢamıĢ ve birden kapkaranlık bir odaya hapsedilmiĢ, biri gelsin de ıĢıklarımızı yaksın diye bekleyenleriz biz. ĠĢte Ģimdi ben burada oturuyorum, ellerim Ege‟nin bana yollattığı hediyesinde, ıĢıklı yorganımda. Gözlerimden yaĢlar akıyor, yorgana damlıyor ve iĢte o zaman ağlamamam gerektiğini anlıyorum. Ağlamamam gerek çünkü bu yorganı ıslatmamam gerek. Ağlamamam gerek, çünkü beni aydınlatacak bu ıĢıkları mahvetmemem gerek.

Ağlamamam gerek çünkü Ege‟yi üzmemem gerek.

Ağlamamam gerek, kendim için, Ege için. Anlıyor musun Ġzmir? Benim artık ağlamamam gerek.

Telefonumu elime aldım. Bir elim yorganın ıĢıklarına dokunuyor bir elim Ege‟ye mesaj yazmakla meĢgul. Ne diyeceğimi, nasıl anlatacağımı bilmiyorum.

“Sevgili Ege,” yazdım, “Gönderdiğiniz hediye elime ulaĢtı. MüteĢekkirim. Yazdığınız ciddi fakat bir o kadar da duygusal not içime dokundu. Size gelip de EGE SEN

NE YAPTIN KAFAYI YEDĠM BURADA! yazmak isterdim, fakat bu ince hediye, o ince not böyle bir tepkiyi hak etmiyordu. Bu yüzden size kısa bir mektup yazmaya karar verdim. Siz, kalbime bir noda, bir yorganla, birkaç ıĢıkla dokundunuz. Sanki geceyi yaĢıyordum, birden gündüz oldu. Sanki kapkaranlık bir odadaydım, gelip ıĢığı açtınız. Beni karanlığımdan alıp götürdünüz, aydınlığa çıkardınız. Artık karanlığa hapsolmamak dileğiyle, bir gün o yorganın altında birlikte ısınacağız...

Sevgilerle...” Yazdım, gönderdim ve bir mesaj daha attım.

“EGE SEN NE YAPTIN KAFAYI YEDĠM

BURADA!” Ve bir mesaj daha.

“Ağlıyorum.”

“Gerçekten ağlıyorum.”

“Bak,” Yazdım ve sol gözümün altındaki gözyaĢlarımın bir fotoğrafını çekip yolladım. Resmen ona ağlarken gözümün fotoğrafını çekip yolladım.

GözyaĢlarımın arasında hem ağlıyor hem gülüyorum Ģimdi. Hayatımda aldığım en değerli hediyenin üzerinde oturuyor ve artık gerçekten de yalnız olmadığımı biliyorum. Burnumu çeke çeke istemeye istemeye kalktım yataktan. GözyaĢlarımı elimle silip çantamı

tekrar omzuma taktım, yorganıma tekrar bakıp zorla çıktım odadan. Derse ilk günden geç kalmamak adına hızla asansöre bindim. Kendimi iki dakika sonra bahçede bulduğumda fakülteme doğru koĢar adım ilerliyordum.

YemyeĢil yolların arasında, fakültelerine dağılan öğrencilerle birlikte tam karĢımda duran Edebiyat Fakültesi‟ne doğru koĢturuyordum. Tam o an, iĢte tam o an ilk aksiliğimi yaĢadım! Birine feci Ģekilde çarptım.

Kitapları yere düĢerken yüzüne bile bakmadan eğildim ve kitaplarını toplamasına yardım etmeye baĢladım,

“Özür dilerim derse yetiĢmeye...”

“Ġzmir? Bu ne tesadüf! AnlaĢıldı, kanka olacağız seninle!” Yüzümü buruĢturarak baĢımı kaldırdığımda Berk‟i gördüm. Dün geceki çocuk. Hafifçe gülümseyerek kitaplarını ona uzattım ve birlikte ayağa kalktık.

“Günaydın,” dedim söylediğine cevap vermemek için,

“Aynı derse mi gidiyoruz? Ġnsan Bilimi.”

Berk sevinçle dudaklarını araladı. “Evet! Yanıma oturacak birini buldum sonunda! Hadi, geç kalmayalım.”

Sıkıntılı bir nefes aldım ve birlikte fakülteye yöneldik.

Ege‟yi aldatıyor gibi hissediyordum. Birlikte fakülteye girerken konuĢup duruyordu, Ģöyle elimi yumruk yapıp ağzına sokmak istiyordum.

“Saçların doğal mı senin? Çok hoĢ bir rengi var!”

BaĢımı salladım isteksizce. “Evet... doğal.”

“Gerçekten hoĢlar. Hafif de dalgası var.” Birden elini saçlarıma uzatınca kendimi korkuyla geri çektim. Ne yapıyordu bu, saçlarıma mı dokunacaktı?

“Hey,” dedi gülerek, “korktun mu? Sanırım çekingen bir arkadaĢımız var karĢımızda.” Lütfen biri beni Ģu durumdan kurtarsın. Gökten Ege inip bir anda yanımızda belirsin ve elimden tutup götürsün beni buradan.

“Evet, biraz... Samimiyetten pek hoĢlanmıyorum.”

“Vay, tamam. ġey, bu biraz laf sokma gibi oldu. Ama hak veriyorum, daha yeni tanıĢtık. KonuĢa konuĢa arkadaĢ olacağız. Bizim sınıf Ģurası sanırım, bir saniye.”

Berk telefonuna baktı ve baĢını salladı, “Evet, evet.

Burası. Hadi gel.” Birlikte bir sınıfa girdiğimizde bizi oldukça büyük hatta kocaman bir sınıf karĢıladı.

Gözlerim tanıdık birini arıyordu sırf Berk‟ten kurtulabilmek için. Berk konuĢarak beni bir sıraya yönlendirirken hala ilahi bir yardım bekliyordum, lütfen Ege gökten insin lüfen...

“Bak burası iyi! Ne çok öndeyiz ne çok arkada ne de tam ortada, hoca bizi görmez.” Ġstemeye istemeye yanma otururken baĢımı salladım. Tam o sırada ismimi duydum birinin ağzından! Lüfen Ege gökten inmiĢ olsun, lüfen...

“Ġzmir, günaydın.” BaĢımı tanıdık sese doğru çevirdiğimde Korayı gördüm ve bir an rahatladığımı hissettim. Sanki gerçek bir arkadaĢımı görmüĢtüm.

Gülümseyerek baktım yüzüne.

“Günaydın!” dedim pozitif bir enerjiyle, ne de olsa Ege‟nin oyun arkadaĢıyla konuĢuyordum.

“Burada mı oturacaksın?” dedi kaĢları çatık anlam vermeye çalıĢır gibi. Yüzüne “Bana yardım et.” der gibi bakıyordum.

Birden konuĢmaya baĢladı. “Hani söz vermiĢtin bana, beraber oturacaktık.” Yutkundum, beni kurtarıyordu!

BaĢımı salladım anında.

“Evet! UnutmuĢum! Berk, ben Koraya söz vermiĢtim yanma oturacağım diye. Gitsem sorun olmaz değil mi?”

“Tamam ben de gelirim. Nereye oturuyoruz?” Berk çantasını alırken sıkıntıyla bir iç çektim. Ama maalesef yapabilecek bir Ģeyimiz yoktu. Sıralar 10‟ar kiĢilikti ve

yanımız dolu diyemezdik. Ġstemeye istemeye kalktım ve Berk‟le birlikte Koray‟ın peĢinden ilerleyip en arkadaki sırasına oturduk. Koray da bu sefer bana “Ne yapacağız Ģimdi?” bakıĢı atıyordu. Bu çocuğa nedense ısınmıĢtım.

“Ben bir su alıp geleyim! Ġzmir, bir Ģey ister misin?”

Berk‟in sorusuyla hafifçe gülümsedim.

“Yok. TeĢekkür ederim. Ġstemem.” Berk çantasını bırakıp sıradan uzaklaĢır uzaklaĢmaz Koray konuĢmaya baĢladı.

“Bon Bork. Sozonlo otormom lozom çonko yolnoz kolomom.” Ufak bir kahkaha attığım sırada konuĢmaya devam etti, “Seninki duymasın. Yazın yokluğunda kafayı yiyen çocuk bir de dibinden ayrılmayan birini duyarsa kimse tutamaz onu Fransa‟da.” KeĢke tutamasalar.

“Biz...” dedim kem küm ederek, “Ege‟yle sevgili değiliz. ArkadaĢız.”

“O zaman sana bir haberim var Ġzmir. Çok ĢaĢıracaksın ama öğrenmenin vakti geldi. Siz Ege‟yle sevgilisiniz!”

Kıkırdadığım sırada devam etti, “En azından o sana aĢık oluyor. Bunu bil. Kimse için o kadar endiĢelenmedim hayatım boyunca, kimse için o kadar bunalıma girmedim.

Ama o sensizliği yaĢadı ve atlatamadı. Sen gelmeseydin belki hala atlatamamıĢ olacaktı. Bu yüzden duygularını

„ArkadaĢız.‟ diyerek hiçe atma.”

“Onu üzdüm... Biliyorum.”

“YaĢadıkların kolay Ģeyler değildi.”

“Ama her Ģeye rağmen onu üzdüm.”

“Sen de çok üzüldün. Ve onu dünyanın en mutlu insanı yapmak da senin elinde. Ama lütfen çok mesajlaĢmayın ya, oyun oynayamıyoruz! Partide seninle konuĢtuktan sonra iki gece birlikte oyun oynayalım dedik. SavaĢ

oyunu oynuyoruz, Ege bir ara oyunda durdu. Böyle

adamlar üstümüze doğru koĢuyor biz AteĢ, Doruk, ben kaçıyoruz. Ege öyle duruyor ortada! Taramalıyla taradılar Ege‟yi! Ne oldu dedik, mesaj yazıyormuĢ.”

Koray‟ın anlattıklarına gülmekten ölecektim! Hele Ģu

“Taramalıyla taradılar Ege‟yi.” cümlesini asla unutamayacaktım.

“Ciddi misin, oyunda olduğundan haberim bile yoktu!

Ben de yazıp duruyordum! Söz, bir daha oyun oynarken yazmayacağım.”

“Lütfen yenge.” Büyük bir kahkaha attığım sırada Berk içeri girdi, bize doğru gelirken yüzünde saf bir gülümseme oluĢtu.

“Neye gülüyorsunuz?” Koray somurtarak yanıma oturdu, Berk de diğer yanıma geçerken isteksizce cevapladım.

“Hiç. Öylesine bir Ģeylerden bahsediyorduk.”

“Anlatırsınız teneffüste.” Berkin cümlesiyle birlikte gülerek telefonuyla ilgilenen Koray a baktım. “Teneffüs ne ya, ortaokuldayız sanki.” diye sessizce söylenince kıkırdamaya baĢladım. Elime telefonumu aldım, sosyal medya hesaplarımda gezinmeye baĢladım. Tam o sırada içeri 4045 yaĢlarında, hafif beyaz saçlı, uzun boylu, karizmatik hocamız girince telefonu kapatıp sıraya koydum.

“Merhaba, merhaba... Evet, bu kadar mıyız?”

“Hocam bugün ilk günümüz ne kadarız bilmiyoruz.”

Ön sıralardan gelen sese herkes gülerken hocanın da sırıttığını gördüm. Ġyi bir hocaya benziyordu.

“Büyük ihtimalle önümüzdeki günlerde artacağız. Sınıf mevcudunuz seksen görünüyor çünkü. Evet, ben kendimi tanıtayım. Ben Ertuğrul Hakan. Ġnsan Bilimi Profesörüyüm. Haftanın ilk dersini birlikte iĢleyeceğiz.

Maalesef dersimiz biraz sıkıcı, pek hoĢlanacağınız bilgiler yok, daha çok ezber üzerinden gideceksiniz.

Sizinle bir de DavranıĢ Türleri dersinde birlikte olacağız sanırım ÇarĢamba günü. Umarım güzel bir eğitim öğretim dönemi geçiririz. Umarım eğlenceli bir öğrencilik hayatınız olur. Kendinizi derslere, notlara kaptırmayın. En güzel yıllarınızı dolu dolu yaĢamaya bakın.”

Herkes hayranlıkla dinlerken söyledikleri benim de ilgimi çekmiĢti. Ġlk defa derse değil hayata önem veren bir hoca görüyordum.

“Evet, Ģöyle bir giriĢ yapalım. Ġnsanın en büyük organı hangisidir? Hadi, bu soruya cevaplarınızı bekliyorum.”

Birkaç kiĢi elini korkakça kaldırınca hoca gülümsedi.

“Öyle kedi gibi kaldırmayın ellerinizi ya! Kocaman kaldırım, havaya doğru. Tavana değsin.” GülüĢen sesler, uzanan eller. Hoca dersi yönetmesini iyi biliyordu.

“Evet, sen söyle bakalım.” diyerek ufak tefek bir kıza söz verdi.

“Beyindir hocam!”

“Evet, senin fikrin ne?”

“Hocam ciğerler olması lazım.”

“Hocam, büyük ihtimalle böbreklerdir.”

“Tabii ki bağırsaklarımız.”

“Mide olduğunu düĢünüyorum. Sürekli yiyoruz, o kadar büyümüĢtür herhalde!”

“Tamam. Bu kadar cevap yeter. Çocuklar, bütün organları saydınız. Tek bir organ gelmedi aklınıza. Kalp.”

derken bir kız adadı.

“Ama hocam kalp küçücük!” Hoca bilge bir ifadeyle gülümsedi.

“Ben size boyut olarak en büyük organımızı sormadım.

Belki de iĢlev olarak sordum, öyle değil mi? Fakat her biriniz büyüklük kelimesini öylesine boyutla özdeĢleĢtirmiĢsiniz ki direkt boyutları büyük olan organlarımızı saymaya baĢladınız. Üstelik çok daha ötesi, sürü psikolojisine uydunuz. Biriniz boyudardan girince konuya, hepiniz öyle ilerlediniz. ĠĢte, psikolojinin en büyük iki tuzağı, yanlıĢ algı ve sürü psikolojisi. Bu dersimizde bunlardan bahsedeceğiz. Organlardan değil.”

Konu öylesine ilgimi çekti ki telefonumu bir kenara bırakıp dinlemeye baĢladım. KaĢlarım çatık, sessizce dinliyordum söylediklerini. O an içime büyük bir umut doğdu. Bu zamana kadar psikoloji okuyor olmam bile hiçbir Ģey ifade etmiyordu bana, ama Ģimdi etmiĢti iĢte.

Belki de günün birinde harika bir psikolog olacaktım.

“Evet, dersimizin sonuna geldik. Sizlerle olmak harikaydı. ÇarĢamba günü görüĢürüz.” Tam iki saatin sonunda ders bittiğinde uykudan yeni uyanmıĢ gibi mahmur bir ifadeyle ayağa kalktım. Hayatımda geçirdiğim en güzel dersti.

“Abi adam harika! Harika!” dedi Koray gaza gelmiĢ

gibi, “Biraz araĢtırdım derste telefondan, Almanya‟da almıĢ eğitimini. Tam Alman disipliniyle Türk sıcaklığının karıĢımı olmuĢ. MuhteĢem bir adam çıkmıĢ

ortaya.” BaĢımı salladım Berk de bizi dinlerken.

“Ben sanırım adama aĢık oldum.” dedim, “Resmen hipnoz eder gibi etkisi altına aldı!” Koray gülerken Berk konuĢmaya atladı birden.

“Yemekhaneye geliyor musunuz?” Oraya da bizimle gelecekti. Ġstemeye istemeye baĢımı salladım, tam o sırada Koray söze adadı.

“Hayır, unuttun mu? Merve‟nin yanma gidecektik.”

“Ha!” dedim aydınlanmıĢ gibi, “Unuttum! Biz arkadaĢımızın yanma uğrayacağız, sonra görüĢürüz Berk.”

“Tamamdır. GörüĢürüz.” Berk yanımızdan ayrılırken Koray‟la kapıya yöneldik.

“Bon Bork. Yomok yoyolom mo?” Kıkırdadığım sırada telefonum titreyince direkt açtım. Ege‟den bir mesaj vardı.

“KardeĢim uyanmıĢ sanırım.” Koray‟ın Ege‟ye kardeĢim demesi içimi umutla doldururken baĢımı salladım ve Ege‟nin mesajını açtım.

“Sen gerçekten bana ağlarken gözünün fotoğrafını mı çekip yolladın?” Mesajıyla kendimi tutamayıp kahkaha attığımda Koray sorar gibi baktı.

“Ya!” dedim gülerek, “Bana bir hediye yollamıĢ. Çok duygulandım. Ağlamaya baĢladım ve ağlarken gözümün fotoğrafını çekip attım, ona gülüyorum.” Koray da kahkahalarla gülerken gözümün fotoğrafını gösterdim.

“Abi bu ne! Gülmekten öleceğim!” Bu sırada bahçeye çıkmıĢtık, bir yandan Koray ın gülüĢüne gülüyor bir yandan Ege‟ye yazıyordum.

“Sanırım hayatım boyunca yaptığım en rezilce Ģeydi bu!” Yazdım ve yolladım. Ege anında yazmaya baĢladı.

“Fotoğrafı görünce bir an rüya görüyorum sandım.”

Kıkırdayarak ekrana baktığım sırada Ege bir mesaj daha yazdı.

“Ġlk dersin nasıl geçti?” Ege‟yle mesajlaĢırken Koray gayet anlayıĢlı bir Ģekilde çıt çıkarmadan telefonuyla oynayarak yanımda yürüyordu.

“Harika. Derse giren hocamız müthiĢ bir adamdı. Sen ne yapacaksın Ģimdi, kursun vardı bugün değil mi?”

“Evet. Birazdan gideceğim. AkĢam görüntülü konuĢacağız seninle. Bu sefer uzun uzun. Sanki buluĢmuĢuz gibi.” Gülümsedim.

“Belki bir iĢim var, buna kendin mi karar veriyorsun?”

yazdım dalga geçerek.

“Evet, ben karar veriyorum. Bundan sonra bu konuĢmada benim sözüm geçecek.” Kıkırdayarak okuduğum sırada bir an Koray‟ın telefonunu bana doğru tutup geri çektiğini gördüm, ĢaĢkınlıkla baĢımı kaldırdığımda telefonunun ekranında fotoğrafımı gördüm. Telefonuna gülerek bir Ģeyler yazarken elimi uzattım elini kaçırmaya çalıĢırken. Ege‟ye fotoğrafımı yolluyordu! Bir de altında, “KardeĢim bu kızı böyle nasıl güldürüyorsun taktik ver.” notuyla! KonuĢmalarını benden saklarken uzanıp telefonunu almaya çalıĢtım.

“Lütfen Koray izin ver bakayım, çok çirkin çıkmamıĢ

mıyım? Poz verseydim bari!”

“Hayır, sen kendi telefonuna dön. Telefonuma bakman özel hayat ihlaline girer.” Gülerek telefonunu cebine atarken pes ettiğim sırada Ege‟den bana mesaj geldi.

“Bir gün yanında olduğumda da bana böyle gülecek misin?” GülüĢüm büyürken yazdım.

“O zaman daha büyük güleceğim.” Tam o sırada yemekhaneye geldiğimiz için telefonumun ekranını kapattım ve çantama attım. Koray‟la birlikte sıraya girdiğimizde arkamızdan neĢeli bir kız sesi duyuldu.

“Siz de buradasınız!” Gülerek arkama baktığımda Merve‟nin sırıtan yüzünü gördüm.

“Evet!” dedim, “Biz de buradayız.”

“Nasıl geçti ders! Harika bir çocuk vardı sınıfta!”

Merve‟nin dersi değerlendirmesine gülerken yemeğimi aldım.

“Sen daha birkaç ay önce birine kör kütük aĢık değil miydin?”

“AĢklar gelir, aĢklar geçer.” Yemeğini alıp Koray ve benim peĢime takıldığında telefonumun cebimde titrediğini hissediyordum. Nihayet bir masa bulup oturduğumuzda birazdan geleceğimi söyleyerek yanlarından ayrıldım ve bahçeye çıktım. Telefonu elime aldığımda “Gelmemeye Giden Adam Ege arıyor” yazısını gördüm, yüzümde büyük bir gülümseme oluĢurken anında telefonu açtım ve kulağıma dayadım.

“Beni mi özledin?” diye mırıldandım gülerek.

“Ġzmir... Sana anlatmam gereken önemli bir Ģey var...”

GülüĢüm yüzümde donarken sesindeki ciddiyet beni korkutuyordu.

“Tamam. Bir Ģey mi oldu? Az önce iyiydin.”

“Bir Ģey oldu... Bir sürü Ģey...” Kalbim korkuyla hızlanırken yutkundum, ne diyeceğimi ne düĢüneceğimi bilemiyordum ama sesinde öyle büyük bir dehĢet tınısı vardı ki sanki mahvolmuĢ gibiydi.

“Anlat...” diye fısıldadım zar zor. Korkuyorum.

Tüylerim diken diken olmuĢ yemekhanenin duvarına yaslanmıĢ onu dinliyordum.

“Neden kullanıcı adım Gelmemeye Giden Adam diye soruyordun hep... Neden gelmemeye gittim. Neden sana hep dedim ki tüm dünyayı gezsem dolaĢsam uğrayamayacağım tek yerdesin? Neden gelemiyorum, neden dönemiyorum... Hep merak ettin, sormasan da içten içe merak ettin. Az önce bir Ģey oldu ve artık sana söylemek zorunda olduğumu anladım. Ben bir süre mesajlarına cevap veremeyebilirim.”

“Neden!”

“Sakin ol, dinle. ġimdi söyleyeceğim Ģeyden sonra zaten cevap vermemi isteyeceğini de sanmıyorum.

Ġzmir...” dedi derin bir nefes alarak, sesi titriyordu.

“Ben büyük bir Ģey yaptım. Çok büyük.” ÜĢüdüğümü hissediyordum o an, korkudan üĢüdüğümü. Anlatacağı Ģey sanki her Ģeyi değiĢtirecekti.

“Ben Halit Zorlunun oğluyum.” dedi itirafın baĢlangıcı gibi, “Magazinlerde duymuĢsundur. Ünlü müteahhit.

Bundan aylar önce normal bir hayatım vardı. Babamın almam için ısrar etmesine rağmen almadığım lüks arabaların yerine kullandığım normal bir arabam, arkadaĢsız asosyal bir hayatım, tek baĢıma gezdiğim Ģehirler. Bir gece evdeydim, annem ve babam yıllardır olduğu gibi yine tartıĢıyordu. AlıĢmıĢtım artık aslında.

Ama o gece babam ilk defa anneme bir tokat attı.

Delirdim, kafayı yedim. Annemi korumaya çalıĢtım, bağırdım, çağırdım. Annemi alıp çıktım evden, anneanneme götürdüm. Annemi orada bıraktım, ama öfkem geçmiyordu. Bindim arabaya son sürat sürmeye baĢladım. Babamdan hesap sormaya gidiyordum.

Sonra...” derken titreyen sesi anlatmaya devam edemiyordu sanki. Burnunu çekti, derin bir nefes aldı gücünü toparlamak için. O an ben ise duyacağım Ģeylerden dolayı tir tir titriyordum.

“Bizim evin olduğu sokağa girmek üzereydim. Babamı gördüm, evin bahçesine çıkıyordu, bahçenin önünde sokakta da takım elbiseli bir adam onu bekliyordu. Elini kaldırmıĢ selam veriyordu. Babamın iĢ arkadaĢı, ünlü müteahhit camiasının bir diğer ismi. Kadir Kaftan. O an...

Bilmiyorum... bir Ģey oldu... O kadar öfkeyle hızlı sürüyordum ki sana yemin ederim frene basmama

rağmen durmadı araba. Durmadı!” DehĢet içinde söylediklerini dinlerken kalbim ağzımdaydı.

“Adama çarptım. Araba öyle bir çarptı ki adamı ezip duvara girdim. YaĢama ihtimali yoktu. Bu çok belliydi.”

“Ege...” dedim Ģok içinde, “Öldü mü?”

“Öldü.” dedi mahvolmuĢ bir sesle, “Ben birini öldürdüm.” ġoktan konuĢamıyordum, Ģoktan tek kelime edemiyordum. Elim ağzımda öylece kalakalmıĢtım.

Sesi ona inanmam için çaresizce yalvarıyor gibiydi,

“Sana yemin ederim fren tutmadı. Babam ambulans bile çağırttırmadı. Belki yaĢayacaktı, bilmiyorum. Allah kahretsin. Özel doktoruna haber verdi. Ekibiyle geldiler, ama hiçbir Ģey yapamadılar. Onlar gelene kadar çoktan ölmüĢtü... Adamın mobeseden tüm görüntülerini sildirdi, kimsenin aklına bile gelmeyeceğini söylediği bir yere adamı gömdürdü ve o akĢam hiç yaĢanmamıĢ gibi hayatımıza devam edeceğiz dedi. Beni apar topar Fransa‟ya yolladı... Adamın ailesi adamı kayıp biliyor, aylardır arıyorlar...” Ağlıyordu. Ağlıyordum.

“Ben yaptım oysa...” dedi gözyaĢlarının arasından,

“Ben öldürdüm onu.” Hiçbir Ģey diyemiyordum. Ne diyebilirdim? ġoktan kafayı yemek üzereydim.

“Sonra...” dedi zar zor, “Az önce bir telefon aldım.

Tanımadığım bir numaradan, telefonu açtım.

Tanımadığım bir ses bana „Sen olduğunu biliyorum.‟

dedi, sadece bu. BaĢka hiçbir Ģey söylemeden yüzüme kapattı. Büyük ihtimalle öğrenecekler, öğrendiler, öğreniyorlar bilmiyorum! Bir Ģeyler oluyor. Babam hemen yerimi değiĢtirmemi söyledi. Ama belki de gidip her Ģeyi itiraf etmeliyim. Koskoca bir ailenin babası öldü benim yüzümden. Kaçmamalıyım.”

“Ege...” Ağlamaktan hiçbir Ģey diyemiyordum. Bunlar olmuĢ olamazdı.

“Ġzmir...” dedi çaresizce, “Artık benimle konuĢmazsan seni anlarım.” Cevap vermedim. Veremedim.

Diyebilecek hiçbir Ģeyim yoktu.

“Sana yemin ederim o an arabayı durdurabilmek için kendimi parçaladım, ama durmadı. O fren tutmadı! O an keĢke ben ölsem de ona bir Ģey olmasa diye yalvarıyordum içimden. Sonrasında teslim olmak istedim, ama olamadım, yapamadım. Buraya geldim, haftalarca uyuyamadım, aklımdan çıkmadı. Hala aklımda, hala vicdanım dopdolu. Hala teslim olmayı düĢünüyorum.

Ama insan hayatını bir anda harcayamıyor. Ve artık bu sadece bana mal edilen bir durum değil, teslim olursam ailem de zarar görecek. Cesedi sakladılar, mobese kayıtlarını sildiler... Tek suçlu ben değilim artık...”

Sustum. Sadece sustum. Telefon baĢında sessizce ağlamaktan baĢka hiçbir Ģey yapamadım. Titrek bir nefes verdi.

“Sanırım seni de kaybediyorum.” Hiçbir Ģey demedim, gözyaĢlarımdan konuĢabilecek halde değildim. Ve ne diyeceğimi de bilmiyordum.

“Bilmek zorundaydım Bunu senden daha fazla saklayamazdım... Affet beni,” dedi acı çeker gibi,

“aylarca bir katille konuĢturdum seni.”

“Sen...” dedim hüngür hüngür ağlarken, “bir katil...

olamazsın..,

“Ben bir katilim Ġzmir.” Cümlesi, sesindeki o çaresiz tını, beynime vuran o Ģok dalgası hiçbir Ģekilde tarif edilemezdi.

“ġimdi,” dediğinde sesi titremeye devam ediyordu,

“benimle bir daha asla konuĢmayacağını biliyorum. Sana

bunun için yalvarmak istiyorum ama sana bu kötülüğü yapamam. Bu yüzden bil ki ben elimi her kaldırdığımda, duvardaki gölgemi her gördüğümde seni de göreceğim.

Yağmur her yağdığında, yağmurun altında her ıslandığımda seninle birlikte ıslanıyormuĢuz gibi hayal edeceğim. Gökyüzüne her baktığımda senin de bakıyor olacağını bileceğim, aynı yere bakıyoruz diye göz göze gelme ihtimalimizi düĢüneceğim. Ama biliyorum ki artık hayatında istemiyorsun beni. Bu yüzden, hoĢça kal Ġzmir.

Yepyeni bir hayatın var, seni kendimle birlikte bir kafese hapsetmeyeceğim.”

ÜĢüyorum, telefon kulağımdan kayarken sadece üĢüdüğümü hissediyorum. YaĢadığım Ģok bütün vücudumu bir soğukluk dalgası olarak kaplamıĢ da birinin sarılmasına ihtiyacım varmıĢ gibi hissediyorum.

ĠĢte Ģimdi kimsesiz kaldım... ĠĢte Ģimdi hiç kimsem kalmadı... ĠĢte Ģimdi bir baĢımayım...

ġövalye gecelerini bir ağacın dalında geçirmiĢ.

Sırf sis dinsin, yıldızını görebilsin diye. Bir gün ağacın altından bir atlı geçmiĢ, Ģövalyeyle sohbete dalmıĢlar.

Sonra atlı “Ne beklersin Ģövalye?”demiĢ, Ģövalye sisin dinmesini beklermiĢ. “Bekleme, ” demiĢ atlı, “iki köy geriden geliyorum, büyük fırtına geliyor buraya.

Haftalarca daha dinmez sis, körü körüne karĢı dağa geçeceksin. Ama ben gitme derim, önünü göremediğin yola çıkma. ” Giderim demiĢ Ģövalye, atlamıĢ ağaçtan çıkmıĢ yola, körü körüne de olsa önünü görmese de bu yolda ölse de gökyüzünü görecekmiĢ Ģövalye.

Sevdiğine kavuĢacakmıĢ bu yolda.

Gözleri umurunda değilmiĢ.

Gölgelerimiz birlikte...

17. Bölüm

Ben Seni..

Sonra... Sonra... Sonra... Ne garip bir kelime bu, değil mi? Sonra. Küçükken babama her istediğim Ģeyi söylediğimde “Sonra.” derdi bana. Sonra alırız, sonra yaparız, sonra sorarsın, sonra anlatırsın. Sonra...

Anlatamadım. Soramadım. Alamadık. Yapamadık.

Sonraya atılan hiçbir Ģeyi yapamadık. Hayatımı hep bu yönde ilerlettim bu zamana kadar, her Ģeyi sonraya attım, her Ģeyi öteye attım. Ġleriyi düĢündüm hep, ama ilerleyemedim. ġimdi günler geçti Ege‟yle son telefon konuĢmamın üzerinden, bir ağacın dibinde oturuyorum yurdumun gerisinde. Her yer karanlık, beni yanımda getirip ağacın dalına astığım el fenerim aydınlatıyor.

DüĢünüyorum, saatlerdir sadece düĢünüyorum burada.

Ne yapmalıyım, ne yapmam gerekiyor, Ege‟yi kafamdan nasıl çıkarmalıyım? Günler oldu. Tam sekiz gün ve tek bir haber bile yok ondan. Denedim, onu aramayı denedim. Ona mesaj da attım, ama ulaĢmıyor. Belki tüm bu gerçeklerin yanında onunla olamam, ama en azından nasıl olduğunu öğrenmek istedim.

Hayatım on sekiz yıldır dünyanın en sıradan insanının hayatından bile daha sıradan ilerledi. Daha sonra Ģu son birkaç ayda olan Ģeyler hayatımın sıradanlığını dibe indirdi. Annemi babamı canlarımı kaybediĢim. Ege‟nin gerçeğiyle yüzleĢmem.

Her Ģey bir anda ve o kadar Ģok edici bir Ģekilde gerçekleĢti ki Ģimdi kendimi dalgalarla boğuĢtuğum bir denizin kıyısına vurmuĢ gibi hissediyorum. Annem gitti, babam gitti, tüm bunların Ģokunu atlatamadan Ege‟nin Ģoku geldi üstüne. Tüm bunlar bir kabusu yaĢıyormuĢum gibi hissettiriyor bana. Kabustan da öte, cehennemin ortasına düĢmüĢüm gibi. Bir insanın sıradan giden

hayatının ortasına bu kadar büyük bir darbe indirilir mi?

Tek bildiğim Ģimdi yapayalnız kaldığım, tek bildiğim Ege Bölgesi‟ni kaybetmiĢ bir Türkiye gibi hissettiğim.

Tek bildiğim kalbini, aklını, ruhunu kaybetmiĢ bir zavallı gibi hissettiğim. Annem aklimdı benim, babam kalbim, Ege de kısa zamanda ruhumun yerine geçmiĢti. ġimdi hiçbiri yok yanımda, hiçbiri yok hayatımda. Tüm canlarını kaybetmiĢ bir oyun karakteri gibi hissediyorum.

Oyunun sonunda en baĢa dönmek zorunda kalmıĢ gibi, üstelik Ģimdi hiç kimsesiz, üstelik Ģimdi tek baĢına...

“Hey,” Arkamdan gelen sesle birlikte gözümden akan tek damla yaĢı silip baĢımı kaldırdım. Gelen Koraydı.

“Selam.” diye fısıldadım burnumu çekerek.

“Selam, yine ağlıyoruz bakıyorum da. ġükürler olsun bugünü de ağlamadan kapatmıyoruz!” Hafifçe gülümsedim. Koray eğilip yanıma oturup ağaca yaslandığında baĢımı ağaca dayadım.

“Bizim oğlandan ses yok mu?” Onlara gerçeği anlatmasam da Ege için endiĢelendiğimi, habersizce mesaj atmayı kestiğini söylemiĢtim.

“Hayır... Yok.”

“Kaç gün oldu? Ne olmuĢ olabilir bu çocuğa Allah aĢkına?”

“Sekiz gün... Bilmiyorum. Sabah aradım, telefonu çalmıyor bile. Mesaj attım, gitmiyor.”

“Ben de günlerdir mesaj atıp duruyorum. Ya kötüsünü düĢünmemeye çalıĢ, birkaç gün daha bekleyelim bakalım, olmazsa bir Ģeyler düĢünürüz. Belki telefonu bozuldu.

Diyeceğim de... bilgisayarı var o zaman da. Bilmiyorum, Ģu an kafam allak bullak oldu. Sen en son ne zaman konuĢtun?” Gözlerimden birkaç damla yaĢ engellenemez

bir Ģekilde akarken Koray‟m bana üzülerek baktığını gördüm.

“ġĢĢ,” dedi gözyaĢlarımı elleriyle silerken, “Ağlama!”

“Her Ģey... her Ģey üst üste geldi...” BaĢımı bir kardeĢ

gibi omzuna yaslayıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya baĢladığımda gerçekten de bir kardeĢ gibi görüyordum onu. Sekiz gündür her gün birlikteydik, her derste, her ders arasında, Ege‟ye her ulaĢmaya çalıĢtığımda. Beni en iyi anlayacak insan oydu.

“Benim de böyle bir dönemim oldu. Ankara‟nın denizi yok ama epey bir boğulmuĢluğum var içinde.” diye baĢladı anlatmaya, cümlesi içime otururken acısını hissedebiliyordum, “Ġlk aĢkımı kansere teslim ettim ben.

Ortaokul aĢkım, Ezgi... Gecelerce ağladım, günlerce ağladım, haftalarca ağladım. Senin baĢına gelenleri ilk duyduğumda Ģoka girmiĢtim. Abi demiĢtim Ege‟yle mesajlaĢırken, Abi ben eski sevgilimi kaybettiğimde mahvoldum kız annesini babasını kaybetti nasıl toparlanacak!‟ Ege, „toparlanacak‟ dedi.

„Toparlayacağım‟ dedi. Binlerce kilometre uzağındaydı ama sanki yanı baĢındaymıĢ gibi konuĢuyordu. Sizin aranızdaki bağ apayrı bir Ģey. ġimdi seni anlıyorum. Bu hale gelmeni anlıyorum. Ama ne oldu, ne yaĢıyor bunu bilmiyoruz. Fransa‟dayken bilmemiz pek mümkün de değil. Ama Ģuna emin ol o çocuk sana yazacak. Kötü ihtimalleri at kafandan. Toparlan artık, biraz daha bekleyelim bak sana yemin ediyorum gider Fransa‟ya yerinde kontrol ederiz gerekirse. Öyle kolay mı kızım bizim kızımızı burada habersiz bırakmak. Hadi, kendine gel.” BaĢımı omzundan kaldırıp derin bir nefes aldım burnumu çekerek. Ağır ağır ayağa kalktım Koray beni

izlerken, “Çok teĢekkür ederim,” dedim zar zor, “Ben gidip biraz uyuyayım. Günlerdir uyumuyorum.”

“Tamam. Uyuyamazsan bize mesaj at.”

“Tamamdır, iyi geceler.”

“Ġyi geceler Ege‟nin Ġncisi.” Gülümsemeye çalıĢarak yanından ayrıldım. Hızlı adımlarla yurda doğru ilerledim, bir an önce kendimi yatağa atıp bu düĢünceleri kafamdan kovmak istiyordum. Yurdun defterine imzamı atıp asansöre bindim. Odama girerken yan odadaki kızların gülüĢmelerini duyuyordum. Bu gülüĢmeler bile sinirimi bozuyordu. Odama girip tepki olarak kapımı sertçe kapattım. Odam kapkaranlıktı ve birden gözlerim ıĢıklı yorganımın ıĢıklarına kaydı. Odayı aydınlatan ıĢıklara.

Ege‟min hediyesi olan ıĢıklara. Gözlerimden bir iki damla yaĢ akarken ıĢığı açma gereksinimi duymadan yorganımın altına girdim. Telefonumun ekranını açtım ve Ege‟yle konuĢmama girdim. Ona yazdığım son mesajlara...

Ege.

“Neredesin?”

“Ege, lütfen cevap ver.”

“Biliyorum telefonda sana bir Ģeyler söylemeliydim.

Ama... Ģoka girdim... hiçbir Ģey diyemedim.”

Ege...

“Lütfen mesajlarımı gördüğün an bana cevap ver.”

“BeĢ gün oldu. Yoksun. Ve artık meraktan kafayı yemek üzereyim.”

“Lütfen yaz.”

“Bugün altı gün oldu ve artık dayanamıyorum.

Hayatımdan uzaklaĢtıkça aklıma yerleĢiyorsun.”

“Günaydın.”

“Ne diyeceğimi bilmiyorum. Biliyorum, anlattığın kaldırılabilecek bir Ģey değildi. Ama ilk duyduğum anda bencilce kendimi düĢündüm, kaldıramadım. ġimdi farklı düĢünüyorum, ben kaldıramıyorsam bunu sen nasıl kaldıracaksın?”

“Ġyi geceler Ege.”

“Bugün yedi gün oldu. Ve hala yoksun. Hayatıma devam edemeyecek hale geldim.”

“Ve sekiz... Sen bana yazana kadar ben sana yazacağım.” Mesajlarımdan çıkıp baĢımı cama çevirdim.

Camdan gökyüzündeki aya çevirdim gözlerimi. Günlerce Ege‟yle aynı anda camdan baĢımızı dıĢarı çıkarıp izlediğimiz aya. Belki de birlikte izliyoruz yine ayı. Oysa Ģimdi o nerede, ben neredeyim. Kimle, kimlerleyim. O an garip bir Ģey hissettim, sanki ay bana yol gösterdi.

Telefonumu elime aldım ve bir kez daha Ģansımı denemek için Ege‟yi aradım. Telefonu kulağıma dayadım ve kalbimi donduran o telefon çalması sesini duydum.

Telefonu çalıyordu, demek ki kapalı değildi. Günlerdir çalmıyordu bile. Bir elimi kalbime götürdüm, kalbim duracak kadar hızlı atıyordu. Ve o an, o ses duyuldu.

“Alo...” Durdu. Size yemin ederim, kalbim durdu. O

tok sesi, tok ama harabe olmuĢ o sesi. O nefesi, duraksayıĢı, Ege‟nin günler sonra Ġzmir‟inin kulaklarına dokunuĢu.

“Ege!” dedim nefes nefese. Cevap vermedi. Ama dinliyordu, biliyordum.

“Ege,” dedim bir kez daha, “biliyorum beni dinliyorsun. KonuĢmasan da beni duyuyorsun. Lütfen kapatma. Biliyorum, o gün benden sana bir Ģeyler söylememi bekledin. Ve ben sessiz kaldığım için seni suçladığımı düĢündün. ġok oldum, bana tüm olanları

anlattığında Ģoka girdim. Annemi babamı kaybediĢim, onları bir trafik kazasında kaybetmiĢ olmam ve senin birden ben trafik kazasında birinin ölümüne sebep oldum demen... Beni Ģok etti, iki üç gün seninle konuĢmak bile istemedim. Ama sonra bana anlattığın Ģeyler geldi aklıma. Frenin tutmaması, frenin tutması için resmen kendini parçalaman ama yine de arabayı durduramaman.

Ege! Senin bile isteye yapmadığını biliyorum, suçlu olmadığını biliyorum. Ve ben seni kavuĢma ihtimalimiz yüzde bir bile olsa hayatımda istiyorum! Sensiz bir hayat istemiyorum. Lütfen, beni sensiz bırakma. Sen suçlu olamazsın.” Kısa bir sessizlik ve o hasret kaldığım ses...

“Ne olursa olsun biri benim yüzümden öldü. Birileri benim yüzümden babasız kaldı, senin gibi. Sen anlattıklarıma sessiz kalana kadar, seninle tanıĢıp anneni babanı kaybettiğinde ne hale geldiğini görene kadar idrak edememiĢtim yaptığım Ģeyin ne kadar berbat olduğunu.

Kendimi teselli ediyordum, fren tutmadı ben suçsuzum diyordum. Oysa ne olursa olsun birinin canını aldım ben.

Birinin babasını bir trafik kazasında öldürdüm Ġzmir. Ve sen bu yüzden girdin hayatıma, yaptığım Ģeyin ne kadar iğrenç bir Ģey olduğunu görebileyim diye. Annen ve babanın ölümünden sonra ne hale geldiğini bana anlattığın ilk gün baĢladım vicdan azabı çekmeye. Bir sürü Ģey düĢündüm, kendimi öldürmeyi dahi düĢündüm.

Çünkü içim içime sığmıyordu.”

“Ege!”

“Ġstemez miydin anneni babanı öldüren insanın da ölmesini? Hiç dilemedin mi bunu?” Korkudan ölecektim, kendini öldürmekten bahsediyordu. Korkudan kafayı yiyecektim.

“Durumlarımızın bir alakası yok!”

“Var. Apaçık, direkt olarak bir alakası var. Ben bir katilim. Ve gerçekleri sen babasız, annesiz kalınca anladım. Ben de bir baĢkasını bu hale getirdim, ben de bir baĢkasının hayatını mahvettim. Ġzmir, bir elimde telefon, yani sen; yani kalbimin ta kendisi. Bir elimde bir silah, kalbime dayanmıĢ.” Korkudan kafayı yemek üzereydim.

“Hayır,” dedim korkuyla, “Ege hayır.”

“Hayatıma girdin ve bana yaĢadığımı hissettirdin. Bir kalbim olduğunu hatırlattın. Yokluğunda acı neymiĢ

onunla tanıĢtim ben. Sen bana bir insana hiç kimseye olmadığım kadar bağlı olabilmem için yan yana olmama gerek olmadığını gösterdin. Uzağımda ama kalbimin en içindeydin. ġimdi ayı izliyorsun, biliyorum. Ben de izliyorum. Her gece ayı izlemeye çalıĢtım senin yokluğunda belki aynı yere bakarsak göz göze geliriz diye. Her gece gölgemi izledim duvarda, seni yanımda hayal ettim.” “Ege lütfen yapma!”

“Seni bilgisayar ekranımda ilk gördüğümde o kahverengi gözlerin dünyanın en güzel gözleri olmuĢtu benim için. O titreyen utangaç sesin duyduğum en güzel Ģarkıdan daha güzeldi. Bana bir fotoğraf atmıĢtın, arkanda dünyanın en güzel yağlı tablosu vardı, sen demiĢtin bunu. Ama sen o tablodan daha güzeldin.

Seninle kısa zamanda çok Ģey yaptık biz Ġzmir. Ġnsanlar birlikte gezer, sinemaya gider, dans eder. Biz gölgelerimizi el ele tutuĢturduk, yağmura uzattık ellerimizi birbirlerine değsinler diye, aynı anda uyuduk birlikte uyuyormuĢuz gibi. Sen gelecek planımda hesaba katmadığım tek Ģeydin. Hayatımın sonrasını bir odada dıĢ

dünyaya kapalı bir halde geçireceğimi düĢünmüĢtüm hep.

Nereden bilebilirdim o odanın içinde bana arkadaĢ

olacağını ve o odayı benim için dünyadan daha büyük bir

hale getireceğini. Nereden bilebilirdim benimle birlikte o çatıya çıkacağını, gölgemin ellerini tutacağını.”

“Ege... yalvarıyorum sana...”

“Geçen gün bloğuna bir söz yazmıĢtın... „ġimdi bir gemideyim su alıp duran. Yüzme biliyorum, ama kıpırdamam.‟ ĠĢte ben Ģimdi o gemideyim Ġzmir. Ve ben bu gemiyle birlikte batacağım.”

“Ege! Eğer beni biraz seviyorsan!”

“Biraz mı? Ben seni çok sevdim Ġzmir. Biliyorum, sana binlerce söz verdim. Ve hiçbirini gerçekleĢtiremeden bırakacağım seni bir baĢına.”

“Bırakma o zaman!”

“Bırakacağım Ġzmir. Bırakmak zorundayım. Ben kendimi affedemiyorum artık. Gelmemeye Giden Adam derdin ya hep bana, belki de ben gerçekten gelmemeye gittim. O kadar çok gittim ki artık hiçbir yerdeyim. Ama Ģunu bil ki bu dünyada olmayı seçebileceğim tek bir yer olsaydı senin yanını seçerdim. Çünkü ben seni, ben seni...” Tek bir silah sesi, çığlıklarım, Ege‟nin adını haykırıĢım ve telefonun kapanıĢı.

Kalbim artık kontrolünü kaybetmiĢ, beynim susmuyor, ruhum Ģok içinde. Ne oldu, ne bitti, ne oluyor anlayamıyorum. Algılayamıyorum. ġu an bir tarafım

“Hayır yapmamıĢtır!” derken, bir yanım kan ağlıyor.

Ellerim tir tir titriyor, arıyorum bir Ģekilde onun sesini tekrar duyma umuduyla hıçkıra hıçkra onu arıyorum tekrar ve tekrar.

Bir cevap yok...

Sanki o an birazı ellerimde kalmıĢ dünyamın o kalan küçük parçasını da kaybetmiĢ gibi hissediyorum. Ama bunun böylece üstünü kapatmayacağıma da eminim. Ne yapamam bunu bilmiyorum, ama ne yapacağımı adım

kadar iyi biliyorum. Ne olursa olsun, gidip her Ģeyi kendi gözlerimle göreceğim. Sadece birkaç saat daha geçirdim odamda. Onu defalarca aradım, araĢtırmaya çalıĢtım, harabe olmuĢ bir Ģekilde çantama birkaç parça eĢyamı attım, yeĢil pasaportumu, telefonumu aldım ve sabaha karĢı çıktım odadan. Yurt güvenliğinin söylediği Ģeyleri duymadan çıktım ve kampüsten uzaklaĢır uzaklaĢmaz metroya bindim. Sadece yarım saat sonra havalimanındaydım. Gözlerim sürekli dolu dolu, gözyaĢlarını durmuyor, kalbim yerinden çıkmak üzere gibi. Korkudan kafayı yiyorum, ama bir yanım gerçeği inkar ediyor. O ölmedi diyor, gitmedi bu dünyadan ve ben onu bu dünyada tutmaya gidiyorum, tutacağım.

Biliyorum. O gitmedi, yapmadı, yapamadı. Bunu hissediyorum, buna eminim. Acı içindeyim, yürümekte bile zorlanıyorum, gidip en erken saate bilet almaya çalıĢırken kadına gideceğim yerin adını bile kekelemeden söyleyemiyorum. Bacaklarım titriyor, ellerim titriyor, sanki ailemin son parçasını hayatımda tutmaya gidiyorum.

Dakikalarca bekledim orada. Havalimanının bir köĢesinde, insanlara dolu dolu gözlerle bakarak, sürekli Ege‟yi arayarak. Ayaklarıma baktım. Ayaklarımdaki siyah Vans ayakkabılarıma, kenarlarındaki beyaz çizgilere, ikisinin zıtlığına, zıtlığının güzelliğine.

Kocaman sırt çantamı ağır ağır çekerek bacaklarımın arasına aldım, aklımda bana kurduğu son cümle, aklımda telefonda duyduğum o ses... “Belki de ben gerçekten gelmemeye gittim. O kadar çok gittim ki, artık hiçbir yerdeyim. Ama Ģunu bil ki, bu dünyada olmayı seçebileceğim tek bir yer olsaydı senin yanını seçerdim.

Çünkü ben seni, ben seni...” Tamamlanamayan cümle,

duyduğum tek silah sesi. Çığlıklarım, adını haykırıĢlarım, telefonun kapanıĢı, bip seslerinin kulaklarıma saplanıĢı.

SakinleĢmem, telefonu kulağımdan belki açar umudumu yitirmemle indirmem saatlerimi aldı. Kendimi birkaç saat sonra burada buldum. Kimseye haber vermeden, gizlice çıktım odamdan mahvolmuĢ bir halde.

“Dikkat! Bu bir kapı değiĢikliği anonsudur! Türk Hava Yolları Ġstanbul Paris uçuĢu, 14 numaralı kapıya taĢınmıĢtır. Yolcuların dikkatine.” Çantamı aldığım gibi hızla yürümeye baĢladım. Kocaman sırt çantamla ona giden o uçağın kapısına doğru yürüyordum. Kimsesiz, habersiz, tek baĢıma... Ben Ġzmir. Ġsmimi doğduğum Ģehirden aldım. Ülkemin en güzide Ģehrinden... Oysa ben Ģimdi bu ülkeyi bırakıp gidiyorum. Onun için, onu bulmak için, onu kurtarmak için. Ona yarım kalan cümlesinin cevabını vermek için. “Ben de seni... ben de seni...” demek için. Ben Ġzmir ve bu, Ġzmir‟in Ege‟sine kavuĢma hikayesi.

ġövalye, sisin ardından ağacın dalında uyuyakalmıĢ.

Gözlerini açtığında sis çoktan dinmiĢ, yıldızı karĢılamıĢ

onu gökyüzünde. “Ah,” demiĢ, “yıldızım. Beklemesem geceyi senin için, bilmez misin karanlıktan korkarım ben.

Gelsen ellerime, ıĢığım oban, hic korkmasam karanlıktan.

”

O an gökyüzündeki hareketlenmeyle gözlerini kısmıĢ

Ģövalye, yıldızı yavaĢ yavaĢ büyümüĢ gökyüzünde.

KaĢlarını çatmıĢ Ģövalye, yıldızı daha çok büyümüĢ, ardından biraz daha ve biraz daha. Bir efsanenin baĢrolü gibi göğü aydınlatmıĢ yıldızı. Gecenin bir vakti sanki gündüze dönmüĢ hava, küçücük yıldızı gözlerinin önünde koskoca güneĢe dönüĢmüĢ adeta. ġövalye sevinçle atlamıĢ ağaçtan! Bir kez daha aĢık olmuĢ yıldızına. Bir

zamanlar kolayca kaybolabilecek küçücük bir yıldız tanesiymiĢ koca gökyüzünde, sonra büyümüĢ, her geçen dakika daha da parlamıĢ ve o küçücük yıldız, bir anda güneĢe dönüĢmüĢ. Ve Ģimdi, artık istese de kaybolamazmıĢ. ġövalye, yerde kavuĢamadığı yıldızına gökyüzünde kavuĢmuĢ, sağı solu onun ıĢığıyla doluymuĢ

artık. Ellerini ısıtan, gözlerini kamaĢtıran yıldızının ta kendisiymiĢ. ġövalyenin aĢkı, bir yıldızı giineĢ yapmaya yetmiĢ.

18. Bölüm

Sözümü Tuttum

66 İzmir'in Ege'sine kavuşma hikayesi.

Ġnsanlar kaymayan yıldızların ardından dilek dilemezler. Öyleyse baĢını kaldır, bu yıldızlı gecede bir kereliğine de yıldızların seni izlediğine inan. Bil ki, bir gün geriye dönüp baktığında yaptıklarına değil, yapamadıklarına piĢman olacaksın. O yüzden durma, dudaklarını arala, içinde tuttuğun ne varsa bağırırcasına fısılda.

Uçaktan indiğimden beri tam üç saattir yoldayım.

Ege‟nin evi tam olarak nerede bilmiyorum, ama Jurques diye küçük bir kasabada yaĢadığını biliyorum. Evet yaĢadığını biliyorum, ölmediğini. Paris‟te iner inmez Jurques‟e giden otobüse binmek üzere bir servise atladım, ardından otobüse bindim ve inmek üzereyim.

Yol boyunca içimde Ege‟ye hiçbir Ģey olmadığına dair o garip inancı taĢıyıp durdum, gözlerimden yaĢlar akarken insanların Ġngilizce sorularına gözyaĢlarımın arasından cevap veremezken Fransız bir teyzeyle kesiĢti yolum.

Yanımda oturduğu iki saat boyunca hiçbir Ģey demeyip ağlayıĢımı izlemesine rağmen sonunda iki dakika önce bana bozuk Ġngilizcesiyle neden ağladığımı sordu.

“Neden ağlıyorsun ufaklık?” Burnumu çektim, yüzüne baktığım sırada gözyaĢlarımdan o buruĢmuĢ ama bembeyaz yüzünü seçebildim ve hüzünlü bir nefes verdim.

“Bazı... kötü Ģeyler yaĢıyorum... yaĢadım...” Kadın bilge bir ifadeyle gülümsedi.

“Hepimiz kötü Ģeyler yaĢarız yavrum. Ağladıkça kötü Ģeylerin seni alt etmesine izin veriyorsun.”

“Elimden baĢka hiçbir Ģey gelmiyor.”

“Gelir,” dedi teyze Fransız aksanıyla bezenmiĢ

Ġngilizcesiyle, “Seni üzen ölüm değilse elinden her Ģey gelir.” BaĢımı kaldırdım. YemyeĢil gözlerine baktım titreyen gözlerimle.

“Ölüm,” diye fısıldadım, “beni üzen ölüm.” Kanını donduran bir cevap verdiğimi donakalıĢından anladım.

Elini uzattı, elimi tuttu.

“Belki Tanrı onu yanma burada baĢına gelmeyi bekleyen felaketlerden kurtarmak için aldı yavrum.”

BaĢımı salladım teĢekkür eder gibi. Sonra konuĢmaya devam etti. “Kami kaybettin?”

“Annemi... babamı...”

“Ah, miniğim...” dedi kadın, “Ġkisini birden. Peki sen Ģimdi kime gidiyorsun?”

“Kaybetmemeyi umduğum son insana.”

“Sevgilin mi?” Acı verici hikayemi dinlerkenki hüzünlü ifadesi yerini umuda bıraktı. Artık umutlu bakıyordu yüzüme. Hayatta beni de umutlandırabilecek bir Ģeylerin olduğunu görmek onu sevindirmiĢti. Bazı insanların bu kadar iyi olması beni hayata bağlıyordu.

“Sevgilim... diyemem.” dedim, “Bana annemden babamdan sonra değer verdiğim tek insan.”

“Sevgilin diyemezsin. Ama aĢıksın. Gözlerinden belli.” GözyaĢlarını arasında gülümsedim.

“Evet. Sanırım.” BaĢımı salladım burnumu çeke çeke.

“Ben Jurquesliyim, pek kimse bilmez buraları. Ġsmi nedir arkadaĢının?”

“Ah, tanıyacağınızı sanmıyorum. Ben bir Fransız değilim. Türk‟üm. O da Türk.”

“Kasabada hiç Türk gördüğümü hatırlamıyorum.

Nerede yaĢıyor? Adresi nedir?” Kadının kibar sorusuna sıkıntılı bir iç çekiĢle karĢılık verdim.

“Ben... adresini bilmiyorum. Aslında bakarsanız onun ona geldiğimden haberi yok. Ben... sürpriz yapmaya geldim.”

“Ah ne güzel! Yavrum, yardımcı olmamı istersen seni birine götürebilirim.” GözyaĢlarımı sildim ağır ağır.

“Onu tanıyan birini bulabilir misiniz?”

“Bulurum. Kasabada sadece bir büyük marketimiz var.

Ah, nasıl deniyor Ġngilizcede... Süper market! Herkes oradan alıĢveriĢ yapar. Sahibi Juan herkesi tanır. Seni ona götürebilirim.”

“Çok teĢekkür ederim.” dedim dolu gözlerle gülümseyerek. Otobüs tam on beĢ dakika sonra Jurques‟e ulaĢtı, küçük bir Ģehir olduğu için bir terminali yok, burası sadece bir geçiĢ durağı. Durakta Fransız teyzeyle beraber inerken ismini sordum.

“Vanessa.” dedi gülümsedim.

“Ben de izmir.” Zar zor yürürken elini uzatıp elimi tuttu.

“Gel,” dedi, “market çok yakın. Burada her yer birbirine çok yakın.” PeĢinden giderken etrafı inceliyordum. Bizi simsiyah bir kilise karĢıladı, çanları çalıyordu tam o an. Yanında taĢtan yapılmıĢ Rönesans

dönemini andıran müstakil evler, her yer yeĢillik, kaldırımlar Arnavut kaldırımları. Sessiz sakin bir yer ve içimden bir ses Ege‟ye o kadar yakın olduğumu söylüyor ki tir tir titriyorum. Belki de Ģu an camdan bakıyor, bir yerlerde beni görüyor. Umutsuz değilim, onun yaĢadığını biliyorum. Biliyorum. Buna eminim, o asla bunu yapabilecek bir insan olmadı olmayacak. O ruhunu seviyor bir kere. Her Ģeyden öte kendi ruhuna yapmaz bunu. Gölgesini saatlerce izleyen bir çocuk kendi yaĢamına son verir mi bir anda? Sözler verdi bana. Bir sürü söz verdi. Elimi tutacaktı, beni o çatıya çıkaracaktı.

Beni o trene bindirecekti. Bunları bırakıp gitmez, gidemez, gitmedi, gitmeyecek. Biliyorum. Ne olduğunu gayet iyi biliyorum ve gayet iyi görüyorum. O kaza olduktan sonra herkesin hayatından silinip buraya yerleĢti. Hiç var olmamıĢ, hiç yaĢamamıĢ gibi. Sonra ben girdim hayatına ve birinin hayatında bu kadar yer etmeyi üstelik ona yaptığı bu kazayı anlatıp karĢılığında affedilememeyi kendine yediremedi. O kendini öldürmedi, öldüremez. O sadece beni buna inandırarak kendini benim hayatımdan silmeye çalıĢtı. Ama silemez.

Sikmeyecek. ġimdi ona gidiyorum, hesap sormaya. Sen kim oluyorsun diyeceğim ona, sen kimsin de kendini benim iznim olmadan benim hayatımdan çıkarmaya çalıĢırsın. O kadar öfkeliyim ki ona. Kollarından tutup onu sarsmak istiyorum. Sen benim kalan her Ģeyimdin, Ģimdi nasıl olur da her Ģeyimi elimden alırsın demek istiyorum. Vurmak istiyorum ona, vurmak istiyorum! O

güzel yüzüne vurmak istiyorum beni üzdüğü için. Ama bunları onu gördüğümde yapamayacağımı da adım gibi biliyorum. Çünkü siz sevenler beni anlarsınız, insan sevdiğini görünce her Ģeyi unutur. Ben Ģimdi ona

gidiyorum, bunların hiçbirini yapmaya değil, her Ģeyi unutmaya.

“ĠĢte burası. Juan! Juan, vous venez ici!” Juan denen esmer tenli sarı gömlekli adam marketin kapısından çıkıp gülerek yanımıza geldiğinde hafifçe gülümsedim. Bir süre Fransızca bir Ģeyler konuĢtuktan sonra bana döndüler.

“Merhaba,” dedi Juan, “birini arıyormuĢsunuz.”

“Evet. Bir Türk‟ü arıyorum. Ġsmi Ege.” Adam hafifçe gülümsedi.

“Fotoğrafı var mı?” Alt dudağımı tereddütle ısırarak telefonumu çıkardım. KonuĢmamıza girdim ve Ege‟nin, profil resmini açtım. Juan‟a doğru tuttuğum sırada kaĢlarını çattı. Tek gözü kapalı bir Ģekilde bir resme bir etrafa baktı.

“Sen kız arkadaĢı mısın bu yakıĢıklının?” derken Fransız teyze araya girdi.

“Oui! Oui!” Bunun Fransızcada evet demek olduğunu biliyordum. Gülümseyerek baĢımı salladım. Juan telefonu bana uzattı.

“Ah... Nasıl anlatılır...” dedi bozuk Ġngilizcesiyle,

“Yolda gelirken kiliseyi gördünüz mü?”

“Evet!” dedim heyecanla.

“Kilisenin yanında çatısında ıĢıklar asılı bir ev var. O

evden geliyor her gün. Ama üç gündür yok. Hiç gelmedi markete.” O an kalbim endiĢeyle sıkıĢsa da aceleyle hareket etmem gerekiyordu, baĢımı salladım.

“Çok teĢekkür ederim!” dedim, sonra Fransız teyzeye döndüm, “Çok teĢekkür ederim. Tekrar görüĢürüz umarım.”

“GörüĢürüz!” Yanlarından koĢar adım ayrıldığımda karnıma sancılar giriyordu. Onu bulmaktan öte onu kötü

bir halde bulmak kaldırabileceğim bir Ģey değildi. Nefes nefese çıktım kilisenin olduğu meydana. Tam orada durdum, kalbim yerinden çıkacak gibi atarken o ıĢıkları gördüm. Çatının korkuluklarına asılmıĢ rengarenk ıĢıklar... yanmak için akĢamı bekleyen ıĢıklar... Bizi bekleyen... Korkudan ölmek üzereydim, ev iki katlıydı, büyük ihtimalle Ege ikinci katta yaĢıyordu. Bir an durdum, kalbim o kadar hızlı atıyordu ki düĢünemiyordum bile. Kalbime ve karnıma giren sancılarla duvara yaslandım. Tam o an binanın kapısı açıldı, içeriden kırk yaĢlarında kıvırcık kızıl saçlı bir kadın çıktı, uzun çiçekli bir elbisesi vardı. Bana gülümsedi.

“Bonjour!” (Merhaba) Ġngilizce bilmesi için dua ederek konuĢmaya baĢladım.

“Bonjour... Ben, bu binada yaĢayan birini soracaktım size...” BaĢını salladı.

“Tabii.” Ġngilizce bildiği için içimden Ģükür duaları okuyarak konuĢmaya girdim, aslında hiç konuĢasım yoktu aralık kalan kapıya dalıp koĢarak kadından kaçmak ve üst kata çıkmak istiyordum ama çok garip olurdu. Bu yüzden yapmadım.

“Bu binada oturan birini arıyorum. Ona sürpriz yapacaktım. Ġsmi Ege.” BaĢını salladı ve gülümseyerek kapıyı açtı, parmağıyla yukarıyı iĢaret etti. Bu kadar kolay mıydı? Onu bulmuĢ muydum? Ayrıca, umudum artıyordu. Eğer üst katında bir ölüm olduysa bu kadının haberi olmak zorundaydı. Mutlu olduğuna göre hiçbir Ģey olmamıĢ demekti. Hızla içeri girdim. Karanlık ve eski püskü merdivenlerden hızla çıktım. Sonra o kapıyı gördüm, renkli ıĢıklarla sarılmıĢ kapı kulpunu...

Burasıydı. Bu Ege‟nin kapısıydı. YavaĢça eğildim ve ne

yaptığımın bilinçsizliğiyle merdivene çöktüm. Kalbim dayanamayacaktı. Onu görmeye, onun yanında olmaya, onunla aynı havayı solumaya. 3391 Kilometreyi aĢtım, ona geldim. Ama kapısında kaldım, bir adım daha atıp yanma gidemiyorum. AĢkın tanımı zaten bu değil mi, yılları yolları dağları denizleri aĢıp gelirsin, bir adım ötesinde kalakalırsın.

Elim kalbimde tam yirmi dakika oturdum o merdivende, içeriden hiçbir ses gelmiyordu. Ağır ağır kalktım, elimi yumruk yaptım ve kapıya vurdum yavaĢça.

Sadece üç saniye sonra yere değen ayak sesleri duydum.

Onun ayaklarının sesi. Gözlerimden bir damla yaĢ

akarken kapı açıldı, Fransızca bir Ģeyler söyledi, bu oydu!

O! Çığlık atmak istiyordum o an. YaĢıyordu! YaĢıyordu!

Bunu tüm dünyaya haykırmak ve üstüne adamak istiyordum! Hayattaydı! Buradaydı! KonuĢuyor, nefes alıyor, yürüyor, yaĢıyordu! Büyük ihtimalle beni alt kattaki kadın sanıyordu. Kapıya bakmadı bile, açtı ve arkasını dönüp yürümeye baĢladı. O an onu gördüm, arkadan. Ayağındaki siyah eĢofmanı, gri çoraplarını, üstündeki arkasında motosiklet resmi olan gri tiĢörtünü, karmakarıĢık olmuĢ saçlarını. Ama hasta gibiydi. Sanki zor yürüyor gibiydi. Ġçeri girip Fransızca bir Ģeyler daha mırıldanınca adımımı attım ve kapıyı kapattım.

Dediklerini anlamaya çalıĢtım. Çok sakin konuĢuyordu.

Söylediklerinin içinden yemek ve mutfak kelimelerini yakaladım Fransızca. Derin bir nefes aldım, girdiği odaya girdim sessizce. Burası, bana fotoğrafını attığı o odaydı.

Duvarında rengarenk ıĢıklar, panjurlar kapalı, lacivert duvarlar, kocaman bir bilgisayar masası, yumuĢacık bir yatak. Ve Ege, benim Ege‟m bilgisayarının baĢma oturmuĢ öylece duruyordu. Bana arkası dönük olduğu

sürece sesimi çıkarmadım, yavaĢça yanma yaklaĢtım ve o an nefesimi tuttum. ġu an bilgisayarında benim bloğum açıktı, benim bloğum. Stresli bir Ģekilde sayfada aĢağı doğru iniyor, yazılarımı okuyordu. Gözlerimden damla damla yaĢlar akarken bir kez daha mutfakta olduğunu sandığı komĢusuna seslendi, yine yemek ve mutfaktan bahsediyordu. Ne dediğini tam olarak anlayamıyordum.

O an vakti gelmiĢti. Derin bir nefes aldım ve ona doğru konuĢtum.

“Yemek getiremedim. Çok uzun yoldan geldim.”

Donakaldı. Size yemin ederim, Ege gözlerimin önünde donakaldı. Eli klavyenin üstünde dondu, nefes almıyor, kıpırdamıyor öylece nefesi kesilmiĢ bir Ģekilde kıpırdamadan duruyor. Elimi uzattım, omzuna dokundum, baĢını yavaĢça çevirdi, ela gözleri Ģok içinde bana kaydı. ġok içinde ayağa kalktı, bana gerçek olmam imkansızmıĢ gibi baktı. KaĢları çatılı, ela gözleri dolmuĢ, dudakları Ģoktan aralık kalmıĢ öylece bana bakıyor odasında bir hayalet görmüĢ gibi. Ve size kötü bir haberim var, boylarımız arasında o kadar büyük bir fark var ki konuĢabilmemiz için merdivene çıkmam gerekecek gibi.

“Selam.” dedim gülerek, o an birden anlam veremediğim bir Ģekilde gözlerimden iki damla yaĢ aktı.

ĠĢte dedim kendi kendime, ailemden bana kalan tek insan bu. Ege, karĢımda, benim Ege‟m. Ġzmir‟in Ege‟si. Ve hala Ģokta.

“Sen...” Ağzından sadece bu çıktı. “Sen...” dedi tekrar,

“Ġzmir...”

“Ege...” dedim.

“Sen...” KonuĢamıyordu. Nutku tutulmuĢtu. BaĢımı kaldırdım, derin bir nefes aldım. Sanki yıllardır her gün

onu görüyormuĢum da ayrı kalmıĢız ve onu görmeyi, ona sarılmayı özlemiĢim gibi hissediyordum kendimi. Ona sarılmamak için kendimi zor tutuyordum.

“Biliyorum.” dedim, “Öldüğünü sandığımı, seni unutacağımı düĢündün.” Durdu, dakikalarca yüzüme baktı. Sonra birden beklemediğim bir Ģey j2Jptı. Kollarını uzattı, beni kendine çekti ve bana öyle sıkıca sarıldı ki size yemin ederim paramparça olmuĢ kemiklerim yerine oturmuĢ gibi hissettim. DağılmıĢ parçalarımı toparlamıĢ

gibi, bir araya getirmiĢ gibi. O ana kadar ona bu kadar ihtiyacım olduğunu bilmiyordum, idare ediyorum sanıyordum, gülümseyebiliyordum. Ama o an bana sarılınca, kokusunu duyunca, içimde bir Ģeyler koptu gitti. Hüngür hüngür ağlamaya baĢladım.

“Neden!” dedim ona, “Neden sen de gitmeye çalıĢtın benden! Bir tek sen kalmıĢtın, bir tek sen! Sen de bırakıp gitmeye çalıĢtın beni!” Eğildi, saçlarıma bir öpücük kondurdu, daha sıkı sardı beni.

“Ben bir aptalım,” dedi titreyen sesiyle, “ben bir geri zekalıyım. Seni bırakabileceğimi sandım. Seni bırakabileceğimi sandım!” Kendi kendine hipnoz olmuĢ

gibi tekrarlıyordu, dakikalarca durduk öylece, ben ağladım, o tekrarladı. Sonra sakinleĢtik. YavaĢça kendimi ondan çektim, kıpkırmızı olmuĢ yüzümle, sırılsıklam gözlerimle, darmadağın saçlarımla ona baktım. Benden bir farkı yoktu, darmadağın olmuĢtu. Sonra birden bir Ģey oldu, gözlerim duvara kaydı, sarılmıĢ gölgemize baktım.

“Baksana...” diye fısıldadım, Ege o muhteĢem ela gözlerini duvara çevirdiğinde çaresizce gülümsedi dolu gözleriyle.

“Sözümü tuttum,” dedi, “seni ayaklarıma getirdim.”

Aklımda bana aylar önce kurduğu o cümle, “Söz veriyorum, seni bir gün ayaklarıma getirteceğim Ġzmir.

Yaz bunu bir kenara.” Kollarımda Ege, gözlerimde duvardaki gölgemiz. Ben Ġzmir, yıllarca Ege‟sini aramıĢ, Marmaralarda, Orta Doğularda kaybolmuĢ Ġzmir. Her Ģeyini kaybetmiĢ, sonra tekrar bulmuĢ Ġzmir. Hayatı boyunca hep bir baĢına kalmıĢ, Ģimdi iki olmuĢ Ġzmir.

Ben Ġzmir ve bu Ġzmir‟in Ege‟sine kavuĢma hikayesi.

ġövalye katettiğiyollan geri dönmekteymiĢ simdi, haftalar önce yıldızını aramak için terk ettiği köyünün yolunu tutmuĢ. Çünkü artık bir yıldızı yokmuĢ, güneĢmiĢ

artık kalbindeki.

Ve bilirmiĢ ki nereye giderse oradaymıĢ güneĢ, kaymaz, düĢmez, yok olmazmıĢ. Geceleri uyur, gündüzleri tam karĢısına çıkarmıĢ.

Benim gibi, ” diye düĢünmüĢ Ģövalye, “geceleri uyur, gündüzleri açar gözlerini." Biricik yıldızı yukarıdan onu ısıtır, aydınlatırmıĢ Ģimdi. Gözlerini gökyüzüne çevirmiĢ, hayranlıkla izlermiĢ yıldızını, güneĢlerin en güzelini.

Sonra bir an güneĢ batmıĢ, yağmur baĢlamıĢ, olduğu yerde durmuĢ Ģövalye. Gökyüzüne bakmıĢ, ne yıldızından bir eser kalmıĢ ne ıĢıktan ne sıcaklıktan.

SırılsıklammıĢ, donuyormuĢ Ģimdi. O an anlamıĢ, evren onları birbirine, önlerine engeller koymadan kavuĢturmayacakmıĢ. ġimdi sırılsıklammıĢ ya hani, bilirmiĢ Ģövalye, bu sırılsıklam oluĢ yağmurdan değil aĢktanmıĢ.

19. Bölüm

Öpsene Beni

İşte bu senin nefes alışın...

“Beni nereden okuyorsun, kimle, kimlerle okuyorsun bilmiyorum. Ama görüyorum ki gözlerin satırlarımın

üzerinde. Beni izliyorsun, bizi. Bir yıldız gibi gökyüzünden bana bakıyorsun sanki, bize. Gözlerin birer yıldız, saçların gökyüzü. Ellerin bulutlar, parmakların birer yağmur damlası. Ben buraya geldim, Ege'nin karĢısına çıktım, gölgelerimize bakıyoruz ve birden bir ĢimĢek çaktı dıĢarıda, iĢte bu senin nefes alıĢın. Nefes aldın, ĢimĢek çaktı. Ardından bir gök gürledi, bu da senin gözlerini kırpıĢın. Sen kırptın gözlerini, gök gürledi dıĢarıda. Parmakların dokundu satırlarıma, yağmur baĢladı dıĢarıda. Çünkü bil ki bu hikayenin asıl yazarı sensin. Bizi sen kavuĢturdun, kalbinden isteye isteye. Ve bil ki kalbinden böyle derin istersen, yukarıdaki de sizi kavuĢturacak. isteye isteye.

ġimdi buradayım, Eğemin karĢısında. Bana acınacak bir haldeymiĢ gibi bakıyor, oysa benim için o asla acınacak bir hale giremeyecek bunu bilmiyor. Saçları darmadağın olmuĢ, hayatı gibi karıĢmıĢ. Yüzü bembeyaz kesilmiĢ ama yanakları heyecandan kıpkırmızı. Ela gözleri hala dolu, ellerimi tuttuğu elleri titriyor. Elleri titriyor arkadaĢlar, elleri. Ege‟nin elleri titriyor. Bir insan daha güzel olabilir mi? Derin bir nefes aldım. BaĢımı diktim, yüzüne baktım.

“Neden?” diye fısıldadım, “Neden gitmeye çalıĢtın benden?” BaĢını kaldırdı, gözlerini kapattı, gözlerini ağlamamak için sıktı, burnunu çekti ağır ağır. Alt dudağı ısırılmaktan kanayacak halde.

“Kendimi öldürecek cesaretim yoktu. Ben de Ģendeki beni öldüreyim dedim. Ama kendimi öldürsem daha kolay olurmuş İzmir. Sende yok olacağımı bilmek bana kafayı yedirtti. Senin o telefondaki haykırıĢlarını duyduğumda içim gitti. Sen bana gelmeseydin, ben sana gelirdim. Dayanamazdım. Kaçar gelirdim. Umurumda

değil geleceğim, umurumda değil geçmiĢim, hiçbir Ģey umurumda değil. Sadece sen... sen...” dedi zar zor, alnını alnıma dayadı, yüzümü ellerinin arasına aldı, öylece duruyoruz. DıĢarıda yağmur sesi, gök gürlemeleri, ĢimĢekler. DıĢarıda fırtına, oysa içerisi çok daha büyük bir felaket.

“Annem gitti... Babam gitti... Sonra... sonra sen...” diye kekeledim gözyaĢlarımın arasında.

“Ben gitmeyeceğim.” dedi titreyen sesiyle, “Onlar seni bana emanet ettiler. Bunu kalbimden hissediyorum. Belki yine yanında olamayacağım, belki yine yakınında olamayacağım ama bunların ne önemi var. Sen benim kalbimdesin, aramızdaki Ģehirler umurumda değil.”

Dakikalarca durduk öyle, nefes alıĢ veriĢlerimiz sakinleĢtiğinde baĢımı alnından uzaklaĢtırdım ve burnumu çektim. Dramatik ortamı dağıtmak için gözyaĢlarımı silerek odasına baktım. Her yerde renkli ıĢıklar vardı, her yerde! Odası renkli ıĢıklarla doluydu.

ÇalıĢma masası, yatak baĢlığı, duvardaki panosu, bir dakika. Duvardaki panosu derken bir anda panodaki bir resim dikkatimi çekti. KaĢlarımı çatarak panoya yaklaĢtım. ġok içinde gülmeye baĢladım, panoya benim ona bir ara kahve içerken mesajla attığım saçma sapan bir fotoğrafımı asmıĢtı! Çok çirkin çıkmıĢtım!

“Bu ne!” dedim gülerek, “Asa asa bunu mu astın?” O

sırada içimden bir ses fotoğrafımı panoya astığı için “AS

BAYRAKLARI AS AS!” diye bağırıyordu.

Hafifçe gülerek yanıma geldi. Sonra gözlerim panodaki diğer fotoğraflara kaydı. En üstte Ege ve bir kadının fotoğrafı vardı. Kadın ellili yaĢlarda, kumral saçlı oldukça güzel bir kadındı.

“Annen mi?” diye sordum. BaĢını salladı hüzün dolu bir iç çekerek.

“Annem.”

“Çok güzelmiĢ.”

“Çok güzel.”

“Sanırım annene çekmiĢsin.” dedim onun bu hüzün dolu enerjisini dağıtmaya çalıĢarak. Hafifçe gülümsedi.

“Aslında babama benziyorum. Hatta direkt olarak aynısiyim.”

“Baban yakıĢıklı adam olmalı.” Yüzüme bu sefer epey bir gülerek baktı.

“Bana yakıĢıklı demek için çabalıyorsun, fark ettim.

Direkt olarak söylesen daha az belli ederdin.” Gülerek yüzüne döndüm.

“Ege,” dedim sırıtarak, “sen gerçekten yakıĢıklıymıĢsın.” Çarpık bir gülüĢle oldukça karizmatik bir Ģekilde baktı yüzüme.

“Ġzmir,” dedi, “sen gerçekten çok güzelmiĢsin.”

Birbirimizin yüzüne sırıtarak baktık birkaç saniye, o an içimden geçeni söyleyiverdim.

“Ne kadar salak bir an yaĢıyoruz değil mi, 3391

kilometre aĢmıĢ sana gelmiĢim birbirimize bakıp ne kadar yakıĢıklı ve güzel olduğumu söylüyoruz.” Ege hafif bir kahkaha attı.

“Hayatım boyunca bu salak an için beklemiĢ gibi hissediyorum.” Sonra, “Gel,” dedi. Birden elimi tuttu.

Kalbim teklerken kaĢlarımı çattım. Beni kocaman masmavi bir yorganı olan, rengarenk yastıklarla dolu yatağına doğru çekti. Beni yatağa oturttuktan sonra yanıma oturdu, duvara yaslandı. Yüzüme derin bir iç çekerek baktı.

“Neler oldu izmir? Telefonda konuĢtuğumuzda, benim öldüğümü sandığında... neler hissettin, neler yaptın...

Buraya nasıl geldin, beni nasıl buldun, odama kadar nasıl geldin?”

“Senin öldüğünü sanmadım. Bir saniye bile öldü dememiĢimdir belki. O anda bile, o silah sesini duyduğumda bile emindim ölmediğinden. Biliyordum, bunu kendine asla yapmazdın.”

“Nasıl biliyordun bunu?”

“Duyguların var, hislerin, hayallerin, umutların, kurduğun bir sürü güzel cümle, kuracağın bir sürü güzel cümle, çok güzel bir kalbin var. Bunları hiçe saymazdın.”

Ege yüzüme hayranlıkla bakıyordu. Devam ettim.

“Ġlk uçağa adadım.” derken dıĢarıda öyle bir gök gürledi ki hiç beklemediğim bir Ģekilde yerimden sıçradım. Ege tatlı bir köpeği izliyormuĢ gibi güldü korkuma.

“Hani hayal ediyorduk ya, bir gün aynı yorganın altında ısınacağız diye. Sanırım o gün bugün.” Yorganı kaldırdı, içine girdi ve yanını açarak, “Gel,” dedi,

“madem gök gürlemesinden korkuyorsun.” Birkaç saniye tereddüt etsem de üstümdeki kot ceketimi çıkardım.

Yatağın baĢına koydum ve yorganın altına girdim, Ege‟nin yanına oturdum. Sanki yanlıĢ bir hareket yapmaktan çekiniyormuĢ gibi elini elimin üstüne koydu sadece. Sarılmadı, bana yaklaĢmadı bile. Sadece elimi tuttu. O elimi tuttu, kalbim kalbine değdi sanki. Yüzüm heyecandan yanarken ellerim buz gibiydi. Anlatmaya devam ettim.

“Ġlk uçağa adadım. Paris‟te indim, oradan servisle otogara gittim. Sonra buraya gelmek için bir bilet aldım.

ġansım açık gitti, otobüste Vanessa diye bir kadınla

tanıĢtım. Kadın buralıymıĢ, herkesi tanırım dedi. Seni tanımıyordu ama beni Juan diye birine götürdü. Herkesi tanırmıĢ buralarda.” Ege keyifle bir kahkaha attı.

“Marketçi Juan!” dedi keyifle, gülümsedim.

“Evet o! Sonra bana burayı tarif ettiler. Kapıda bir kadınla tanıĢtım. Sanırım komĢun oluyor. Yukarı çıkmama o izin verdi. Sonrasını zaten biliyorsun. Kapıyı çaldım, beni komĢu sandın. Sanırım sana yemek getiriyor ve yemek getirdi sandın.” Ege yüzüme hayranlıkla baktı.

“Zeki olduğunu biliyordum, ama bu kadarını tahmin etmiyordum.” Gururla gülümsedim. Eğer anı bozmak isteseydim Ģu an “EEE NE SANDIN?” filan diyebilirdim, ama demeyeceğim.

“ġimdi sen anlat.” dedim, “O silah sesi neydi?

Telefonu kapatınca neler yaptın?”

“Aslında...” dedi sıkıntılı bir halde, “Bunları Ģimdi konuĢmak istemiyorum. Buradasın, yanmadasın ve ben son yıllarımın en huzurlu gününü yaĢıyorum. Bunu konuĢarak bozmak istemiyorum.” BaĢım yatak baĢlığına yasladı, bana doğru döndü ve Ģu an yüzümü izliyor. O

kadar utanıyorum ki sanki her an bir kusurumu görecekmiĢ gibi. Dayanamayıp elimle gözlerini kapattım.

“Bakma!” dedim gülerek, “Hayatımın en utanç verici anı.” Ege o muhteĢem gülümsemesiyle elini kaldırdı ve elimi yüzünden çekti. Ve utandırıcı bir Ģekilde bana bakmaya devam etti.

“Ege!” dedim yalvarır gibi, “Neden öyle bakıyorsun?

Utanıyorum!” Yüzünde, gözlerinde öyle bir hayranlık vardı ki içten içe mutlu oluyordum. Sonra parmağıyla arkamdaki duvarda asılı olan bir tabloyu gösterdi.

“Bu tabloyu Paris‟ten aldım. Hayatımda gördüğüm en güzel Ģey.” dedi, yavaĢça arkama döndüm. Tabloya

baktım, üzerinde yaprakları siyah çizilmiĢ papatyalarla dolu biz vazonun masadan yere düĢüĢü resmedilmiĢti.

Ama öyle güzel çizilmiĢti ki bir insanın bu tablodan etkilenmemesi mümkün değildi.

“Dünyanın en güzel tablosunun önünde duruyorsun.”

dedi ağır ağır, “Ve sen o tablodan daha güzelsin. ĠĢte bu yüzden bakıyorum.” O an gözlerim gözleriyle buluĢtu. O

sıradan kahverengi gözlerimle onun sıra dıĢı ela gözlerine baktım çatık kaĢlarla. Ġçimden ben bunu hak edecek kadar iyi ne yaptım diye düĢündüm birkaç saniye.

“Çok garip,” dedim, “buradayım. Yanında.” Elimi uzattım, sakallarına dokundum. “Sana dokunuyorum.”

Sonra sakalları öyle güzel geldi ki biraz daha dokundum.

Elimi sakallarında gezdirdim. Sonra saçlarına dokundum, karıĢmıĢ saçlarına...

“Hadi, bana verdiğin sözü tut.” dedim birden heyecanla.

“Hangisini?” dedi gülerek.

“Hepsini tutacaksın. Ama Ģimdi bir tanesini isteyeceğim. Hani yağmur yağıyordu, hatırlıyor musun?

Camdan ellerimizi uzatmıĢtık.”

“Aynı yağmurun altında ıslatmıĢtık.” diyerek cümlemi tamamlayınca gülümsedim ve devam ettim.

“Bana demiĢtin ki...” dediğim sırada sözümü kesti.

“Bir gün bir yağmurun altında ikimiz birlikte duracağız. Bu sefer ellerimiz gerçekten birbirine değecek.

Söz veriyorum, bir gün senin ellerini gerçekten tutacağım Ġzmir...” Bu sefer hayranlıkla bakan o değildi, bendim.

Sonra birden ayağa kalktı. Dolabını açtı. Dolabından siyah bir kapüĢonlu çıkardı, kucağıma attı.

“Hadi giy. Yağmura çıkıyoruz!” dedi, kaĢlarım çatılı bir Ģekilde ona baktım.

Kendine de bir tane çıkarıp üstüne geçirdiği sırada tereddüdüme son verdim. Ege‟nin kapüĢonlusunu üzerime geçirdim ve ayağa kalktım. Tam olarak dizlerime kadar uzundu! Ben aynada kendime bakarken birden Ege‟nin gülüĢünü duydum.

“Ġzmir!” dedi gülüĢünü bastırıp, “Hayatımda gördüğüm en komik görüntü!”

“Ben üĢümem yağmurda ya.” diyerek kapüĢonluyu çıkarmaya yeltendiğim sırada gülerek kolumu tuttu.

“Saçmalama,” dedi, “seni böyle görmek istiyorum.”

Ben umutsuzca kollarımı indirdiğimde kapüĢonu baĢıma geçirip birkaç saniye yüzüme baktı.

“Bana ait olan bir ĢeymiĢsin gibi.” dedi ve yüzümü kolları arasına alarak bana sıkıca sarıldı.

“ġimdi sana verdiğim iki sözü birden tutacağım. Gel.”

Kapıyı açtı, ben merakla alt kat merdivenlerine yönelirken elimi tutup beni üst katın merdivenlerine yöneltti. O an anladım, beni çatıya çıkarıyordu.

Seve seve peĢinden ilerledim. Çatının kapısını açarken bile elimi bırakmadı, tahtadan yapılmıĢ eski kapıyı açtı ve beni çatıya çıkardı. Ben hayranlıkla çatıya bakarken duvardaki renkli ıĢıkları yaktı. ĠĢte Ģimdi bir rüyayı yaĢıyordum. Yağmurdan mavileĢmiĢ hava, yarısının üstü kapalı olan çatının tavanının oluĢturduğu karanlığı bölen rengarenk ıĢıklar, Ege‟nin müzik seti, yere serilmiĢ

kırmızı kilim ve rengarenk büyük yastıklar. Burası benim için dünyada görebileceğim en huzurlu yerdi. Ege‟min çatısı.

“Burası...” dedim tüylerim diken diken olmuĢ bir halde, “Hayal ettiğimden daha güzel.” Ege yere eğilip kilimin yanında duran mumları yakarken çatının üstü kapalı olmayan, yağmur alan diğer kısmına doğru bir

adım attım. O sırada Ege yanımda belirdi, elimi tuttu ve ben korkakça yağmura ilerlerken birden beni çekip yağmur altında kalmamızı sağladı. ġimdi hafif yağan yağmurun altında, birlikte öylece duruyorduk. Hafifçe titreyerek baktım yüzüne. Gülümsüyordu.

Ege...

“Ġzmir?”

“Ne gibi hissediyorum biliyor musun?”

“Ne gibi?”

“Sanki kaybettiğim ailemin bir kısmını bulmuĢum gibi.

Ailemin yanındaymıĢım gibi. Sanki sende annemden babamdan bir parça varmıĢ gibi.”

“Sana dedim ya, sen bana onların emanetisin. Bunu tüm kalbimle hissettim. Sanki seni bana bırakıp gittiler.”

“KeĢke gitmeselerdi. Seni babamla tanıĢtırsaydım, korka korka tanıĢmaya gelseydin. Annem Ģöylece bir üstünü baĢını süzseydi, kulağındaki küpeyi görünce beni mutfakta sıkıĢtırıp küpen olmasıyla ilgili laf soksaydı bana.” Gözlerim uzağa dalarken Ege sırılsıklam olmuĢ

saçlarımın önüme düĢen tutamını kulağımın arkasına attı, ellerimi sıkıca tuttu.

“Sana söz veriyorum, ben gitmeyeceğim Ġzmir.

Biliyorum, hiçbir zaman ailenin yerini tutamam. Ama hep hayatında olacağım. 3391 kilometre ötende, Ģehirlerce, denizlerce uzağında. Ama bir o kadar da yanında.” Gözlerimi kapattım, derin bir nefes aldım, yağmur kokusunu içime çektim. Dakikalarca durduk öyle yağmurun altında, gözlerim kapalı, ellerim Ege‟nin ellerinde.

“Ġzmir,” diye mırıldandı Ege birden. Gözlerimi açmadan, “Hmm?” dedim ve beklemediğim bir cümle duydum o an.

“Öpsene beni.” Gözlerimi açtım Ģok içinde. Sırılsıklam olmuĢ karıĢık saçlarına baktım, elimi kaldırdım, ıslak elimle o ıslak yanağına dokundum. O an o kadar istedim ki onu öpmeyi, içimde bir ses bana engel olsa da o sese izin vermedim. Parmak uçlarım üzerinde yükseldim, elimle Ege‟nin gözlerini kapattım ve kalbim yerinden çıkarcasına atarken dudaklarımı önce yanağına, sonra dudağının kenarına ve en sonunda kalbinin kapısına, dudaklarına dokundurdum.

Kendimi geri çektiğimde elim hala Ege‟nin gözlerini kapatıyordu. Ege o halde hafifçe gülümsedi. Elimi ağır ağır yüzünden çektim, umutla yüzüne baktım.

“Ġzmir Ege‟yi öper,” diye mırıldandı Ege hayranlıkla bir kitabın satırlarını okur gibi, “Ege‟nin içi gider.”

Gözlerine baktım, o güzel ruhun bu güzel cümlelerin sahibinin gözlerine. Bana verdiği sözleri bir bir tutuĢuna, beni ayaklarına getiriĢine, beni bu çatıya çıkarıĢına, bana içinin gidiĢine ve çok daha ötesi... Beni kendine aĢık ediĢine...

ġövalye az gitmiĢ uz gitmiĢ sonunda köyüne dönmüĢ.

Her sabah uyanır,; atlarını temizler, gökyüzündeki en güzel yıldız olan güneĢine selam verir, bahçesinde meyvelerini yermiĢ. AkĢam oldu mu bir hüzün sararmıĢ

artık Ģövalyeyi. Erkenden uyur, güneĢin doğuĢuna gözlerini açarmıĢ. O an anlamıĢ Ģövalye, yıldızı güneĢ

olmadan önce günün en sevdiği vakti geceymiĢ yıldızı gökte diye. Oysa yıldızı güneĢe dönüĢmüĢ, Ģimdi gündüzü severmiĢ Ģövalye.

AĢk buymuĢ iĢte, sevdiğin neredeyse orası sana dünyanın en güzel yeri olurmuĢ.

20. Bölüm

Dünyanın En Güzel Kızı

Ben senin içini gördüm İzmir.

Öptüm onu. Öptüm. Onu öptüm. Duyuyor musunuz?

Ben Ege‟yi öptüm. Ġzmir Ege‟yi öptü. Sanki Ege kıyıları Ġzmir sahiline vurdu, öyle güzel bir kavuĢmaydı o an. Ege gözlerini açtı, derin derin baktı bana, derin derin bakıyor ama gülüyor da. Ġçinden neler dediğini biliyorum, içinden bas bas, “Öptü beni! Öptü! Beni öptü!” diye bağırdığını biliyorum. Çünkü bunu gözleri anlatıyor. Öylece iki utangaç çocuk gibi duruyoruz bu çatının tepesinde, yağmurun altında. Az önce birbirimizi öpmenin ĢaĢkınlığıyla, sanki beĢ yaĢında iki çocuk gibi gözlerimizi kaçırıyor, birbirimize gülüyoruz. Ġnanamıyorum, inanamaz bir ifadeyle bakıyorum. ArkadaĢlar, ben gerçekten öptüm mü onu? Siz gördünüz mü?

“Sanırım artık yağmurun altından çıkma vakti geldi.

Sırılsıklamız!” Ege gülerek beni çatının kapalı alanına çekerken yüzümde saf bir sırıtma vardı. Dediği Ģeyi anlamıyor, sadece saf saf gülüyordum öpüĢmenin etkisiyle. ÖpüĢmeyi atlatan Ege ise yüzüme bakıp halime gülmeye baĢladı birden.

“Seni her öptüğümde böyle olacaksan...” diye mırıldanınca utanarak alt dudağımı ısırdım. Cümlesi beni etkilese de öpüĢme ĢaĢkınlığım yavaĢ yavaĢ geçiyordu ve Ģu anki durumumuza odaklanmalıydım. Halimiz!

Üstümüz baĢımız! Sırılsıklamız.

“Bu gece hasta olmamıza yüzde kaç ihtimal verirsin?”

dedim Ege‟nin üstüme giydirdiği ama sırılsıklam olmuĢ

sweatimi tutarak.

“Ben asla hasta olmam Ġzmir. Güçlüyümdür. Ama sen Ģu an yüzünü görsen hasta olur muyum diye düĢünmezdin bile, Ģu haline bak, kıpkırmızı olmuĢsun.

Hasta oldun bile!”

“Sanırım yüzüm yanıyor!” dedim elimle yüzüme hava yollamaya çalıĢarak.

“Gel! AĢağı inelim, üstünü değiĢtirelim senin.” Elimi tutup beni merdivenlere çekerken omuz silktim.

“Çatıya tekrar çıkacak mıyız?” Ege merdivenlerin baĢında durdu, elimi tutarak bana baktı ela gözleriyle, sırılsıklam saçlarıyla.

“Burası bizim çatımız Ġzmir. Ġstediğimiz zaman çıkarız.” Yüzüne birkaç saniye baktım, yüzüne baktığımda koskocaman bir galaksi görüyordum sanki, hiçbir Ģey diyemedim. Hafifçe gülümsedim. Ağır ağır peĢinden ilerledim. Merdivenlere adım attığımızda konuĢmaya baĢladı.

“Burası da bizim merdivenlerimiz. Bu basamak bizim basamağımız.” Sonra evin kapısını itti, “Bu kapı bizim kapımız. Bu ev bizim evimiz.” Ben kıkırdarken odasının kapısını açtı, “Bu da odamız. Yatağımız. Penceremiz.

IĢıklarımız. Mantar panomuz. Bu eskimiĢ halı bizim halımız. Koltuk bizim koltuğumuz. Yastıklar bizim yastıklarımız. Mutfaktaki kupalar, bizim kupalarımız.

Tüller, perdeler bizim.”

Odanın ortasında durdu, beni kendine doğru çekti.

Yüzüme ciddi bir ifadeyle baktı. Sırılsıklamız, odanın ortasında birbirimize tutunmuĢ öylece duruyoruz ve göz gözeyiz. Ege sessizce devam etti.

“Burası bizim dünyamız Ġzmir. Ġkimizin dünyası. Sen yanımda olsan da olmasan da burası hep bizim dünyamız olarak kalacak. Sen gittiğinde de hep bu evin içinde benimle olacaksın.” Birkaç saniye ona baksam da gideceğim düĢüncesi aklıma geldikten sonra hüzünle gözlerimi yere çevirdim. Halıya baktım. Sorunlarımdan kaçma Ģeklim budur benim, halıya bakmak. Halıyı

izlemek. Yine öyle yaptım. Ellerim Ege‟nin kollarında, Ege‟nin gözleri bende ama ben halıyı izliyorum.

“Hah!” dedi gülerek, “Halıyı izleme taktiği.

Sorunlardan kaçıyorsun.” Hafifçe kıkırdadım.

“Tüh, taktiğimi bilen biri daha var.” Tam o sırada hafifçe öksürdüm. Ege beni elimden tutup yatağına oturttu. Yatağımıza.

“Çıkar üstündekileri,” diye mırıldandı dolabına yönelirken. Tabii ki çıkarmaya baĢlamadım, namusumu lekeleyecek değildim. ġaka Ģaka, o kadar üĢüyordum ki kıpırdayamıyordum. Tabii, Ege‟den de utanmıyor değildim. Öylece oturduğum yerde bana kıyafetler vermesini bekledim.

“Aslında,” dedim tir tir titreyerek. Kekeleyerek devam ettim, “çantamda kıyafetlelelerim... var...” Ege omuz silkti.

“Kıyafetlelerinin olması umurumda değil.” Taklidimi yapmasıyla o halde bile kıkırdadım. Ege devam etti.

“En büyük hayalim neydi biliyor musun? Sevgilimi kendi kıyafederimin içinde görmek. Yanımda olduğum sürece sana kendi kıyafetlerini giymek yasak.” Sevgilim mi?

“Sevgilin?” Dolaptan siyah bir kapüĢonlu daha çıkarırken soruma cevap vermedi bile. Hiçbir Ģey sormamıĢım gibi geldi, kapüĢonluyu yatağa bıraktı. Sonra dolaba yöneldi, kendisi için de bir Ģeyler çıkarırken ben bir ona bir yataktaki kapüĢonluya bakıyordum. Kendine çıkardığı kıyafetleri dolabın yanındaki koltuğa koydu ve birden üstündeki tiĢörtü çıkardı! Aman Allah‟ım! Onu çıplak mı görecektim! Ne yaptığımın bilinçsizliğiyle bir salak gibi telaĢla elimle yüzümü kapattım. O anda Ege‟nin gülüĢünü duydum.

“Gerçekten bunu yapıyor musun?” dedi ĢaĢkınlıkla gülerek. Elimi yüzümden çektim ve utanarak baktım yüzüne. Çoktan yeni tiĢörtünü giymiĢti.

“Merak etme, eĢofman altımı içeride giyeceğim. Sen de rahat rahat üstünü değiĢtir. Ayrıca elinle yüzünü kapatmana gerek yoktu, gözlerini kapatsan da görmeyecektin.” Göz kırparak odadan çıktığında resmen benimle dalga geçiyordu! O kadar utanmıĢtım ki. Salak Ġzmir elinle yüzünü kapatmak nereden çıktı! Sinirle oturduğum yerden kalktım, üstümdeki kapüĢonluyu çıkardım, pantolonumu da çıkarıp üzerime Ege‟nin verdiği yeni kapüĢonluyu geçirdim. Birden ağzımdan beklemediğim sessiz bir söylenme çıktı, “Eee, altım boĢ

kaldı!”

O an aklıma meĢhur dizilerin, filmlerin romantik sahneleri geldi. BaĢrol kız baĢrol oğlanın evinde kalır, bir Ģekilde kızın üstü ıslanır tesadüfe bak sen! Eh tabii oğlan da kıza kendi kıyafetlerinden verir ama asla altına giyebileceği bir Ģey vermez. Sadece üstüne giyebileceği bir tiĢört verir. Ve kızlar da benim gibi tiĢörtü giydikten sonra EEE ALTIM BOġ KALDI demez. Gayet seksi bir Ģekilde dizlerinin üstüne gelen tiĢörtle evin içinde salma salma yürür. Ama ben asla bir romantik komedi filminin baĢrolü olamayacağım, çünkü ben Ege‟nin dizimin üstüne gelen kapüĢonlusunu giydikten sonra EEE

ALTIM BOġ KALDI dedim! Kendimden utanıyorum.

Utanıyorum.

Yere bıraktığım ıslak kıyafetleri aldım, odanın karĢı duvarına dayanmıĢ mavi koltuğun üzerine kurumaları için serdim, duvara asılı havlulardan birini aldım ve saçımı kurulayarak odanın kapısını açtım.

“Mutfaktayım.” Ege‟nin seslenmesiyle birlikte mutfağa yöneldim. Saçımı kurulayarak mutfağa girdiğimde Ege mutfak tezgahında bir Ģeylerle uğraĢıyordu. Birden nemli saçlarıyla bana döndü, yüzüme etkileyici bir bakıĢ attı. Sonra beni baĢtan aĢağı süzdü ve Ģöyle dedi.

“Eee altın boĢ kalmıĢ.” Cümleyi kurduktan sonra büyük bir kahkaha attığında öfkeyle yüzüne baktım.

“Duydun mu!” dedim utanarak.

“Evet. Kapının önünden geçiyordum. Söylendiğini duydum. On dakikadır gülüĢümü içimde tutuyorum!” Ege o kadar eğleniyordu ki yüzümü utancımdan ellerimin arasına aldım.

“Ben Ġstanbul‟a dönüyorum.” dedim utancımdan ölür bir halde. Ege büyük bir kahkaha daha attı.

“Altın boĢ mu gideceksin? Bekle de pantolonun kurusun.”

“Ya Ege! Lütfen yapma!” Ben mutfak masasına oturup baĢımı masaya yaslarken birden ensemde bir öpücük hissettim.

“ġĢĢ, tamam! Dalga geçmiyorum, o cümleyi de duymamıĢım gibi davranacağız. Ama sana bunu bir on yıl sonra hatırlatıp iyi dalga geçeceğim seninle. Buna izin veriyor musun?” BaĢımı kaldırdım, o muhteĢem yüzüne baktım gözlerimi devirerek.

“On değil de bir on beĢ yıl sonra tamam, dalga geçebilirsin. Eee ne yiyoruz?”

“Sen giyinirken alt kattaki Fransız komĢudan yemek alıp geldim. Bu arada evet, her gün bana yemek veriyor.”

“Ne yapmıĢ kruvasan mı?” Ege yüzüme beni kınar gibi baktı.

“Neden herkes Fransızların tek yiyeceği kruvasanmıĢ

gibi davranıyor. Et sote yapmıĢ. Yanında salata, patates püresi.”

“ġu dakikaya kadar Fransızlar sürekli kruvasan yiyor sanıyordum. Onlar da mı gerçek yemek yiyor! ġoktayım Ģu an.” dedim dalga geçerek, Ege yemekleri masaya getirince açlıktan telaĢla sandalyemi değiĢtirdim. Ege‟nin karĢısına oturdum ve yüzüne bile bakmadan yemeye baĢladım. Bir on dakika kadar tek tük konuĢarak yemeklerimizi yedik, sonra Ege‟nin can sıkıcı sorusuyla baĢımı kaldırdım.

“DönüĢ biletini aldın mı?” Yüzüne baktım. Gitmemi istemediğini biliyordum, ama kalmamdan da korkuyordu.

Çünkü kalmam, hayatımı mahvetmek anlamına geliyordu.

“Korkma, burada kalmayacağım. Döneceğim.” Ege kaĢlarını çattı.

“Kalmanı her Ģeyden çok istediğimi biliyorsun.”

“Ama gitmemi de istiyorsun.”

“Evet, gitmeni de istiyorum çünkü bunu istemek zorundayım. Ne yapmalıydım, bir kaçağın yanında kalmanı mı istemeliydim, okulunu, arkadaĢlarını bırakmam mı istemeliydim, hayatını mahvetmeni mi istemeliydim? Bunları istemiyorum Ġzmir. Yanında olmayı dünyadaki her Ģeyden daha çok istiyorum, ama yanında olamam. Hayatını mahvedemem. Dönüp hayatına devam etmek zorundasın, hayatını kurtarmak zorundasın.” Birkaç saniye yüzüne baktıktan sonra sessizce yemeğime döndüm. Dönmek, bu evi, onu bırakmak istemiyordum. Daha birkaç saattir buradaydım ama buraya ait olduğumu biliyordum. Hani birini ilk kez görüĢünüzde yıllardır görüyormuĢsunuz gibi

hissedersiniz ya, ben Ege‟ye de bu eve de karĢı böyle hissettim iĢte. Sanki yıllardır bu evde Ege‟yle yaĢıyormuĢum gibi.

Yemeğin kalanında Ege‟yle tek kelime konuĢmadık.

Yemeklerimiz bittiğinde birlikte tabakları tezgaha kaldırdık, bulaĢık makinesine dizdik ve sessizce mutfaktan çıkıp odasına yöneldik. KonuĢmadan aynı yatağın iki kenarına oturduk. BaĢımı duvara yasladım, üĢüyordum. Üzerime yorganı çektim ve öylece düĢünmeye baĢladım. Ege de vücudunun yarısı yorganın altında sessizce beni izliyordu. Dakikalar geçti, Ege baĢını yatağın baĢlığına yaslamıĢ bir halde beni izlemeye devam ediyordu. Güzel bir Ģeydi aslında bu. Sevdiğiniz insanın sizi izlemesi, bunu bir yere not edin. Bir gün yaĢadığınızda dediğimi anlayacaksınız, baĢınıza gelebilecek en güzel Ģeylerden biri.

“Neden bana bakıyorsun?” dedim sessizce.

“HoĢuma gidiyor.” Hafifçe gülümsedim. BakıĢlarımı ona çevirdim. Dakikalar geçti, öylece birbirimize bakmaya devam ettik hiçbir Ģey demeden. Bu sefer aynı soruyu o sordu.

“Neden bakıyorsun?” Gülerek cevap verdim.

“HoĢuma gidiyor.”

Derin bir nefes aldım, elimi Ege‟nin saçlarına uzattım.

Birden beklemediğim bir Ģekilde yerinden kıpırdandı ve baĢını kucağıma koydu. Ellerim saçlarında, Ege kucağımdaydı Ģimdi. Hep hayal ettiğimiz gibi...

Saçlarıyla oynamaya baĢladım. Kahverengi, kabarmıĢ ve yeni kurumuĢ o güzel saçlarıyla...

“Ege...” diye mırıldandım. Gözleri kapalıydı, “Hmm?”

dedi sessizce.

“DönüĢ biletimi yarma almıĢtım.” Gözlerini açtı. Bana bakmadı ama, bu bir ĢaĢkınlık göz açıĢıydı. Birkaç saniye karĢıya baktı ve ardından tekrar kapattı gözlerini. Hiçbir Ģey demedi. Sustu, insanlar gerçekten üzüldüklerinde susar zaten.

“Okul yeni baĢladı. Babamın asker arkadaĢları tarafından sürekli kontrol ediliyorum, yurttan izin almadım, eminim Ģu an herkes kafayı yemiĢtir ve bir de sürekli arayan anneannem var. Ama sana söz veriyorum en kısa zamanda her Ģeyi planlayıp tekrar geleceğim yanma! Belki haftaya! Hatta sömestr boyunca yanında olacağım, haftalarca burada kalacağım, söz veriyorum.”

Cevap vermedi, hiçbir Ģey söylemedi. Sessizce kucağımda yatmaya devam etti. Derin bir nefes aldım, baĢımı yatak baĢlığına yasladım ve saçlarıyla oynamaya devam ettim. Susmak istiyorsa buna izin verecektim, onu konuĢmaya zorlayamazdım.

Dakikalarca öylece durduk, o kucağımda, benim ellerim saçlarında. Yarın döneceğimi o da biliyordu ben de ama Ģu an o kadar huzurlu bir an yaĢıyorduk ki keĢke size anlatabilseydim.

En sevdiğiniz insanla en yakın olduğunuz anı düĢünün Ģimdi, heh, iĢte öyle bir Ģey. Boynundan güzel bir tıraĢ

losyonu kokusu geliyor, saçları yumuĢacık. Ġçimden bas bas bağırıyorum BU BENĠM EGE‟M diye, içim coĢkuyla selamlıyor beni. Tebrik ediyor içim beni, hücrelerim alkıĢlıyor, organlarım kahkahalar atıyor. Ama en çok kalbim, en çok kalbim tebrik ediyor beni. Çünkü benden çok kalbim seviyor onu. Tebrikten öte, teĢekkür ediyor bana. AĢık olduğu insanı, yanı baĢımıza getirdim diye...

“Okulda...” diye mırıldandı Ege gözlerini açmadan,

“Seninle telefonda konuĢurken bir çocuğun sesini duymuĢtum. Sana bir Ģeyler diyordu...” KaĢlarımı çattım.

“Kim?”

“Bir çocuk vardı... telefonda sesi gelmiĢti...” Bir kez daha kaĢlarımı çattım, acaba Berk‟ten mi bahsediyordu Koray‟dan mı, ama Koray olsa sesinden tanırdı.

“Olayı hatırlayamıyorum. Kim?” diye eveleyip geveleyince Ege en sonunda içinde tuttuğunu itiraf etti.

“Partinin olduğu gece seninle telefonda konuĢurken arkadan sesi duyulsun diye avazı çıktığı kadar Ġzmir diye bağıran orospu çocuğundan bahsediyorum.”

Gözlerini açıp kucağımdan kalktığında birden kıskanılmanın verdiği mutlulukla utanç verici ve rezil bir Ģekilde sırıttım! Ben gerçekten salağım! Çocuk beni kıskanmıĢ ve mutluluktan gülüyorum! Anında gülüĢümü kızgın bir ifadeye çevirmeye çalıĢtım, boğazımı temizledim.

“Bilip bilmeden küfür etmen pek hoĢ olmadı.” diye mırıldandım, bana bir bakın ya kahkahalar atmamak için zor duruyorum bir de kurduğum cümleye bakın, içimden

“BENĠ KISKANIYOR ALLAH‟IM!” diye bağırıyor, dıĢımdan onaylamaz cümleler kuruyorum. Berbat bir yalancıyım.

“Her neyse,” dedi bozulmuĢ bir Ģekilde, “koruduğuna göre önemli biri olmalı. Sanırım seninle ilgileniyor.”

ġoka girmiĢ bir Ģekilde yüzüne bakıyorum saf saf.

Tamam, beni daha önce mesajlaĢırken de kıskanmıĢtı, ama ilk defa yüz yüze kıskanılıyorum ve ne tepki vereceğimi ĢaĢırdım. Ege kaĢlarını çattı, yüzümdeki ĢaĢkın ifadeye bir anlam vermeye çalıĢıyor. Ah ne aptal görünüyorum kim bilir!

“Sanırım...” diye mırıldandım olayı toparlamak için,

“Yani... Benimle konuĢmaya çalıĢıyor. Yanıma gelip duruyor. Ama ben pek konuĢmuyorum, merak etme.”

Gözlerini gözlerime dikti, o ela gözleriyle gözlerime delip geçici bir bakıĢ attı. Ve kararlı bir ses tonuyla cevap verdi.

“Pek değil. Hiç konuĢma.” Yutkundum. Rica etmiyordu, emrediyordu. Emretmek değil de açık açık yapma diyordu. Yapma üzülüyorum diyordu. Bunu gözlerinden okuyabiliyordum.

“O akĢam telefonda Berk‟in sesini duyduğunda ne hissettin?” diye sordum söylediği Ģeyden cesaret alarak.

BakıĢlarını kaçırdı. Odanın içine birkaç saniye bakındıktan sonra gözlerini yatak örtüsünde sabitledi.

“Senin ismini bir baĢkasının ağzından duymak çok kötüydü.” diye mırıldandı yavaĢ yavaĢ, “Sen oradasın.

Ben buradayım. Ben sana yüzlerce kilometre öteden bir Ģeyler anlatıyorum oysa bir baĢkası senin ismini sana, senin yanı baĢında söylüyor. Ben seni göremiyorum, ben sana bakamıyorum, oysa sen bir baĢkasının yanındasm, gözlerinin önündesin. Fotoğrafının çıktısını alıp mantar panoma astığım akĢamdı o akĢam. Mantar panomdaki fotoğrafına uzun uzun baktım. Sonra seninle konuĢmak istedim. Sonra o sesi duyunca... bir baĢkasının ağzından senin adını duyunca içim gitti. O kadar zor ki...” Devam edemedi. BaĢını kaldırıp yatak baĢlığına yasladı, gözlerini kapattı.

“ġimdi senin yanındayım ama.” dedim anında, uzandım, elini tuttum. O kocaman elinin içine aldı elimi.

KeĢke dedim, keĢke hiç bırakmasa elimi.

“Ama yarın onun yanında olacaksın. Yarın buradan gideceksin. Uçakta bir sürü insanın yanında olacaksın,

uçaktan ineceksin, metroda bir sürü insanın yanında olacaksın. Metrodan inecek, belki yürüyeceksin ve bir sürü insanın yanından geçeceksin. Sonra okuluna gireceksin, bir sürü insan görecek seni. Ders dinleyeceksin, bir sürü insanla aynı havayı soluyacaksın.

Birileri yanma oturacak, birileri seni görüp bir kez daha bakacaklar sana. Ben bir kez bile bakamıyorken birileri sana ikinci kez bakabilecek Ġzmir. Yurda gideceksin, bir sürü insanın yanından geçip merdivenlerden çıkacaksın.

Sen yarın gideceksin, ben bu odada tek baĢıma seni düĢünüp duracağım. Ben sensiz seni düĢünüp dururken yüzlerce binlerce insanın yanından geçeceksin ve onlar bunun değerini bilmeyecek. Kimse senin yanından geçmenin ne kadar değerli bir Ģey olduğunu anlamayacak.” Nutkum tutulmuĢ bir Ģekilde onu izlerken bana baktı.

“Ben senin içini gördüm Ġzmir.” diye mırıldandı, “Yedi ay boyunca seninle konuĢmadan seni uzaktan uzağa takip ederken bloğunda yazdığın her yazıda senin içini gördüm. O kadar güzel bir ruhun var ki. O kadar güzel bir kalbin var ki keĢke kendimi küçültüp o kalbin içine sığdırabilecek bir hale gelsem, keĢke senin içinde yaĢasam.” Burnunu çekti, ağlayacaktı. Kalbim deli gibi atıyordu o an.

“O kadar zor ki...” dedi zar zor, “Burada tek baĢımayım. Kimsem yok. Kimsemin olmamasından öte...

sevdiğim insan benden kilometrelerce uzakta. Boka batmıĢ bir hayat yaĢıyorum, öyle bir iĢe bulaĢtım ki babamı çiğneyip her Ģeyi bırakıp senin yanma gelemiyorum. Çok düĢündüm, çok denedim. Bir defasında çantamı hazırladım biliyor musun? Seninle konuĢamadiğimiz o dönem, bir akĢam oturdum çantamı

hazırladım. Ġstanbul‟a gelip seni bulacaktım. Uçak bileti aldığım babamın kulağına gitmiĢ. Gelme mahvolursun dedi, sana bir daha anneni göstermem dedi, telefonla bile konuĢturmam dedi. Artık ne burada ne Fransa‟da bir evin olur dedi. Çiğneyemedim. Yapamadım. Korkağın tekiyim ben. Korkağın tekiyim.”

“Değilsin,” dedim gözyaĢlarımın arasından, “sen korkak değilsin Ege. Asıl her Ģeyi çiğneyip peĢimden gelsen salağın teki olurdun. Ege...” diye mırıldandım korka korka.

“Bu iĢ... bu kaza iĢi... Ne kadar büyük?” Ege burnunu çekti bir kez daha.

“Ailem ve babamın adamları dıĢında kimse bilmiyor.

Bir vur kaç kazası olduğu düĢünülüyor. Adamın ailesi hala katili arıyor. Tabii babam her Ģeyi temizlettiği için bulma imkanları çok düĢük. Ama benim oraya dönmem tehlikeli. Öğrenirlerse, öğrendikleri anda ellerinin altında olmam demek Ġstanbul‟a dönmem. Eğer burada kalırsam... ve öğrenirlerse... en azından bana zarar veremezler. Gerçi keĢke zarar verseler bana. KeĢke öldürseler beni. Bu siktiğimin hayatını yaĢamaktan iyidir.

Her gün ölüyorum zaten.”

“Artık öyle olmayacak.” dedim gözlerim gözlerinde.

“Artık ben varım. Sürekli sana geleceğim, belki her hafta sonu!”

Derin derin baktı yüzüme. Elini yanağıma koydu.

BaĢımı eline yasladığım sırada bana öyle bir bakıyordu ki içim içime sığmıyordu. Sanki o an dünyanın en güzel kızı bendim.

“Bana öyle bir bakıyorsun ki...” diye mırıldandım.

“Nasıl?” dedi sarhoĢ olmuĢ gibi bakan gözleriyle.

“Sanki dünyanın en güzel kızı benmiĢim gibi.” dedim gülerek. Yutkundu, birkaç saniye yüzüme baktı iç çeke çeke. Sonra tek nefeste öyle bir cevap verdi ki kalbim durdu.

“Dünyanın en güzel kızı sensin Ġzmir.”

Bu neydi? Bu aĢk mıydı? Öyleyse aĢk çok güzel bir Ģeydi be arkadaĢlar. Hani bazen bazı insanlar giriyor hayatımıza, “Acaba?” diyoruz, “Acaba beni seviyor mu?”

ĠĢte o insanlar bizi hak edecek kadar sevmiyor. Çünkü sevgi öyle bir Ģey ki insan asla acaba demiyor. Ġnsan karĢısındakinin yüzüne bakıyor ve “Evet!” diyor sadece,

“Evet bu beni seviyor!” AĢkın asla acabası olmaz. AĢk en saklanamayan duygudur. AĢk o kadar büyüktür ki hiçbir yere saklayamazsınız. Hiçbir yerde gizleyemezsiniz, ağzınızdan gözünüzden ellerinizden kaçıverir. Ve öyle bir duygudur ki size dünyanın en güzel insanıymıĢsınız gibi hissettirir. Bekleyin, hazır olun. Dünyanın en güzel insanı olmak üzeresiniz. Tüm dünya için olmasa da bir insan için bir gün dünyanın en güzel insanı olacaksınız. Ve bunun adına aĢk diyeceksiniz. Mesafe nedir bilmeyen, zorluk tanımayan, dünyanın en güzel duygusu...

ġövalye günlerden bir gün, karlı bir kıĢ sabahına açmıĢ

gözlerini. KoĢarak çıkmıĢ dıĢarı, kar kapısının tepesine kadar dayanmıĢ!

Zar zor karı eĢe eĢe çıkmıĢ dıĢarı, gökyüzüne bakmıĢ, oysa kar fırtınasından, tipiden baĢka hiçbir Ģey göremiyormuĢ. Her yer bembeyaz olmuĢ, kar, güneĢi de Ģövalyenin kasabasını da rehin almıĢ.

Eskiden karı ne kadar sevdiğini düĢünmüĢ Ģövalye, çocukluk günlerinde geceleri kar yağması için yalvarırmıĢ Allah'ına, oysa ne garipmiĢ, Ģimdi sevdiğini aldığı için kızgınmıĢ kara.

“AĢk nelere kadir, "demiĢ kendi kendine,

“Bir zamanların duasını Ģimdinin bedduasına çeviriyor...

Ne garip hisler yaĢıyorum ey Allah'ım, senin beni soktuğun bu aĢk sınavı bedenimi aĢıyor... "

21. Bölüm

Ege‟nin Ġzmir‟i

Susuz yaşayamaz, ama; çok suda da boğulur...

Saatlerce oturduk, konuĢtuk. O bana hayallerini anlattı, ben ona. O bana umutlarını anlattı, ben ona. O bana baktı, ben ona... Ege öylesine bana benziyordu ki yıllar sonra ikizimi bulmuĢ gibi hissediyordum. Ruhlarımız birdi bizim. Bir gün ruhlarımız somut olarak karĢımıza çıksa birebir aynı iki ruha bakacaktık onunla, o benim ruh ikizimdi. Saatler geçtikçe içimi bir hüzün kaplıyordu.

Sanki yıllarca aradığım bir parçamı sonunda bulmuĢ da kaybedecekmiĢim gibi hissediyordum. Meğer ben yıllarca onu aramıĢım, yıllardır onu bekliyormuĢum.

ġimdi yatağında oturuyoruz, yatak baĢlığına yaslanıyoruz, hep hayal ettiğimiz gibi yorganı üzerimizde, aynı yorganın altında ısınıyoruz. DıĢarıdaki yağmur cam pervazına vururken yağmur sesine Deniz Tekin Ģarkıları eĢlik ediyor. Konu konuyu açıyor, oradan oraya adıyor sanki yıllardır biriktirdiğimiz her konudan bahsediyoruz birbirimize.

“Benimle ilgilenilmesinden hoĢlanmam aslında...” diye mırıldandım sohbetimizin ortasında Ege‟nin yıllar önceki kız arkadaĢının ne kadar ilgi manyağı olduğundan bahsederken, “Ama çok garip. Ilgilenilmemesinden de hoĢlanmam. Bilmiyorum. Aslında bakarsan ben hiçbir Ģeyin çoğunu sevmem ama tamamen olmamasından da nefret ederim.” Kafa karıĢıklığıma kıkırdadığım sırada

Ege gözlerime derin derin baktı. Dudaklarını araladı ve hayatımda duyduğum en güzel cümlelerden birini kurdu.

“Biliyor musun... Bir çiçek gibisin. Onlar da böyle.

Susuz yaĢayamaz, ama çok suda da boğulur...”

Yüzüne hayranlıkla baktığım sırada derin bir nefes aldım.

“Biliyor musun,” diyen ben oldum bu sefer,

“hayatımda duyduğum güzel cümlelerin tamamını senden duydum. Her kurduğun cümle kalbimi yavaĢlatıyor.”

“Hızlandırması gerekmez mi?” diye sordu Ege etkileyici bir gülüĢle.

“I ıh...” KaĢlarımı kaldırdım, “Cümlelerin bana huzur veriyor. Kalbim yavaĢlıyor, nefes alıĢım yavaĢlıyor. Bu daha güzel değil mi?” Sessizce güldü Ege.

“Bu zamana kadar kızlardan bir iltifat olarak hep

„Kalbimi hızlandırıyorsunu duydum, ama hiçbiri senin kalbini yavaĢlattığımı bilmek kadar mutlu etmedi beni.”

O an bir yandan Ege‟yi dinlerken bir yandan ne kadar zamanımızın kaldığını düĢünüyordum. Ġstemeye istemeye uzandım, komodinin üzerinden telefonumu aldım.

Telefon ekranından saatime baktım. Saat gecenin 3‟ü olmuĢtu. Tam 5 saat sonra uçağım vardı. Havalimanında 1 saat önce bulunmam gerekiyordu ve buradan Paris‟e gitmem de zamanımı alacağından bu evde geçireceğim son bir saatimdi.

“Son bir saat...” diye mırıldandığımda Ege‟nin yüz ifadesinin değiĢimine Ģahit oldum. Gözlerini kaçırdı, derin bir nefes aldı sıkıntıyla.

“Bu kadar erken gitmek zorunda miydin?”

“Hayatım bir ordu tarafından izleniyor,” dedim gülerek, “Babamın asker arkadaĢları, anneannem, teyzem, yurt görevlileri... Her Ģey bu kadar karıĢıkken Ģu

an kalamazdım Ege.” Uzandım, ellerimi ellerinin üzerine koydum.

“Söz veriyorum. Geri geleceğim. Söz veriyorum, uzun uzun kalacağım. Ve söz veriyorum, bir gün gelecek o günden sonra hep yanında olacağım.” Ege o kadar mutsuzlaĢmıĢtı ki bir anda içim acıyordu.

“Ben...” dedim tereddüde konuyu değiĢtirmeye çalıĢarak, “Merak ediyorum... Kazada ölen o adamın ailesinden hiç kimse senin yaptığını... yani yanlıĢlıkla yaptığını bilmiyor mu...” Yutkundu, baĢını kaldırıp yatak baĢlığına yasladı. Sıkıntılı bir nefes aldı.

“Bilmiyorlar.” Korka korka içimde tuttuğum o soruyu sordum.

“Yani... bilmiyorlarsa... Türkiye‟ye dönsen de bir Ģey olmaz... öyle değil mi?”

“AraĢtırıyorlar. Adamın dört oğlu var. Dördü de mafyadan bozma çocuklar. .Annem ve babam dönmeme katiyen izin vermiyor. Öğrendikleri an, beni bulabilirlerse öldüreceklerinden korkuyorlar. Haklılar da... Burada onlar tarafından bulunmam imkansız, Türkiye‟ye dönersem de Ģu an için hiçbir Ģey olmaz. Ama öğrendikleri an... öldürülürüm.”

“Özür dilerim,” diye mırıldandım, “canını sıkmak istemezdim. Sadece kafamı kurcalayıp duran bu soruları sormak istedim. Ne kadar büyük bir tehlikede olduğunu bilmek istedim.”

Sessizlik. Ġçine hem gidiĢimin sıkıntısı düĢmüĢtü hem bu konuyu açmıĢ olmamın endiĢesi. Kendi korkusundan değil, ailesinin endiĢesinden burada kalıyordu, biliyordum. Annesini ne kadar sevdiği gözlerinden belli oluyordu. Hem vicdan azabı tarafından içten içe yeniyor hem annesinin tek isteğini yerine getiriyordu.

“Çok düĢündüm...” diye mırıldandı beklemediğim bir anda, “Çekip gideyim, Türkiye‟ye döneyim. Oğullarının önüne çıkayım, ben yaptım diyeyim... Çekip vursunlar beni. Ama yapamadım... Annem için hayatta kalmak zorundaydım.”

“Sen yapmadın!” dedim telaĢla, “Fren tutmadı, bunu bana sen anlattın Ege. Hiçbir suçun yok.”

“Direksiyon ellerimin arasındaydı, fren ayaklarımın altında... O arabanın içinde ben vardım Ġzmir. Ne olursa olsun kendimi suçlamaktan asla vazgeçmeyeceğim.”

“Vazgeçeceksin. Hayatında olduğum sürece kendini suçlamana izin vermeyeceğim.”

“Lütfen....” diye fısıldadı olduğu yerden doğrulup baĢını göğsümün üzerine yaslarken, “Son birkaç saatimizi böyle geçirmeyelim... Bunları konuĢmayalım...”

Yutkundum, elimi saçlarının üzerine koydum.

“Son bir saatimiz... birkaç saatimiz bile kalmadı...”

“Hayır. Birkaç saatimiz var.” dediğinde kaĢlarımı çattım, “Seninle Paris‟e geleceğim. Seni havalimanına ellerimle götüreceğim.” ġoka girmiĢ bir Ģekilde baĢımı eğip göğsüme yaslı yüzüne baktım.

“Benimle Paris‟e kadar gelecek misin! Beni bırakıp geri dönmek için!”

“Seni bir dakika daha fazla görebilmek için seninle her yere gelirim Ġzmir.” Derin bir nefes aldım. Göğsüme yaslı baĢını kollarımla sıkı sıkı sardım ve Ģu an böylece kalabilmeyi diledim Allah‟tan. KeĢke, ah, keĢke...

“ġu çocuk var ya... okuldaki...” diye mırıldandı kollarımın arasında.

“Hangi çocuk?”

“ġu orospu ço...” derken gülerek elimle ağzını kapattım. “Çocuğa öyle hitap edip durma! Öyle biri değil!”

“Her neyse,” dedi yüzünü elimden kurtarmaya çalıĢırken, “Bir daha telefonda sesini duymak istemiyorum. Bir daha senin de onun sesini duymanı istemiyorum.”

“Sınıf arkadaĢım o benim. Yani... ne yapabilirim?

Yanıma gelse, aynı sıraya otursa...”

“Kalkar gidersin izmir. Sınıfınızda bir sürü boĢ sıra olacağına eminim. Kalkar baĢka sıraya geçersin.”

“Eh, bunu ona nasıl açıklayacağım. Neden yanından kalkıp durduğumu sorarsa?”

“Ege‟nin canı öyle istiyor dersin. O anlar.” Büyük bir kahkaha attım. Ege de gülmeye baĢladığı sırada kafamda Berk‟e tam olarak bu cümleyi kurduğumu hayal ediyordum.

“Sen iyice mafya rollerine girmeye baĢladın!” dedim gülerek. “Eh, babamdan bir Ģeyler öğrendim.”

“Yoksa senin baban da mı o tarz zenginlerden!

DıĢarıya zengin ve elit görünüp alttan alta mafyacılık oynayanlardan.” “Aynen öyle. Yeraltı dünyasında gayet tanınan bir isim. Yanına oturmaya çalıĢtığında Berk‟e de bunu böyle ilet. Mafya geliniyim ben de.”

Kıkırdadığım sırada üstümde yatan Ege‟nin de en az benim kadar eğlendiğini görebiliyordum. Mafya gelini olmak, vay canına! Hayattan daha fazla ne isteyebilirdim(i)

“Artık üstümden kalkman lazım. Giyinmemiz ve yola çıkmamız lazım...” BaĢını kaldırdı. Yarısı üzerimde yatarken ve ağırlığıyla altında ezilmeme izin verirken derin derin gözlerime baktı. Ġçine girdiğim en derin

denizden daha derin gözleri vardı. Yüzü yüzüme öyle yakındı ki nefesimi tuttum.

“Nefesini tutuyorsun.” diye fısıldadı bir anda.

Yutkundum, baĢımı salladım. Yüzlerimiz arasında sadece santimler vardı.

“Ve titriyorsun.” diyerek fısıldamaya devam etti bana biraz daha yaklaĢarak. Kalbim hızla atarken tek kolunu da üzerime attı ve hareketsiz kaldığım an dünyanın en etkileyici gülüĢüyle konuĢmaya devam etti.

“Ve seni yakaladım...” Derin bir nefes aldı. Dudakları neredeyse dudaklarıma değecekken olduğu yerde kaldı.

“ġimdi gözlerini kapat...” diye fısıldadı. Ne diyorsa yaptım. Gözlerimi kapattım, vücudum da yüzüm de ellerim de uyuĢmuĢ gibi hissediyordum. Nefes almıyor, kıpırdamıyor ve gözlerimi açmıyordum. Ege‟nin altında tir tir titrerken dudaklarıma küçük bir öpücük kondurdu.

Dudakları dudaklarımın üzerinde beklerken tek eli hafifçe saçlarımı okĢadı. Hafifçe çeneme bir öpücük kondurdu, yanağıma, burnuma... Sonra dudakları dudaklarıma çarparken son bir cümle fısıldadı.

“Öptüğüm her yer ve öpemediğim her yer benim artık.

Kimsenin sana yaklaĢmasına izin verme. Bunun ne kadar acı verici olduğunu tahmin edemezsin. Ben uzaktayken birilerinin sana yakın olmasının ne kadar acı verici olduğunu asla...” Cümlesine devam ederken bu sefer kendimden emin bir Ģekilde beklemediğim bir anda gözlerimi açtım ve cesaretle dudaklarımı dudaklarına bastırarak onu susturdum. Bunları duymak istemiyordum.

Onu öpmek istiyordum. Ona sarılmak istiyordum. Acı verici Ģeylerden bahsetmek istemiyordum. Bunlarla zaman kaybetmek istemiyordum.

Dudakları dudaklarımdan ayrılırken gözlerimizi açtık, birbirimize birkaç saniye öylece baktıktan sonra Ege ağır ağır üzerimden kalktı. Alt dudağını ısırarak bana döndü.

“Bende hayatımı tehlikeye atıp peĢinden gelme isteği uyandırıyorsun.” Gülerek baktım yüzüne.

“Benim için mafyalar savaĢma girmek istiyorsun yani.” Tam o sırada telefonumun alarmı çalınca içimde büyük bir acı hissettim! Gitme vakti gelmiĢti. Kahretsin ki bu yataktan kalkacak, bu odadan çıkacak, bu evin kapısından geçip gidecektim.

Telefonun alarmına öyle sertçe bastım ki Ege tepki vermeden duramadı.

“Alarm bir canlı olsaydı Ģu an ölmüĢtü.” Gidemeyecek kadar mutsuzdum Ģu an. Sıkıntıyla yataktan kalktım.

“Kıyafetlerim kurumuĢ mudur? Umarım kurumamıĢlardır da buradan gidemem!” diye söylendim.

“Ha, kıyafederin kurumadıysa gitmeyeceksin yani.

Bekle o zaman, kıyafetlerini alıp banyoda ıslatacağım.”

Moral bozukluğuyla güldüğüm sırada banyoya girip çıkan Ege elinde kurumuĢ kıyafederimle geldi.

“Banyomda kurutucu var. Üzgünüm ama kıyafetlerin gayet kurumuĢ.” Nefret dolu bir bakıĢla kıyafetlerimi elinden aldım.

“Odadan çıkar mısın?” diye mırıldandım.

“Gerek yok, giyinmenden rahatsız olmam merak etme, yanımda giyinebilirsin.” Kıkırdayarak Ege‟yi ite ite odadan çıkardım. Üzerine kapıyı kapattığım sırada hızla üzerimdeki tiĢörtünü çıkardım ve üstüme kendi lanet kıyafetlerimi geçirdim. Kapıyı açtım, Ege odaya girdi, dolabından kıyafederini çıkardı. O sırada öylece onu izliyordum. TiĢörtünü değiĢtirdikten sonra bana döndü, hayran hayran bakıĢlarım onu görünce büyük bir hüzne

dönüĢtü. Gözlerim dolarken yüzümü ellerinin arasına aldı.

“Yapma.” dedi, “Kendini üzmeyeceksin. Eğer o gözlerden bir damla yaĢ aktığını görürsem beni burada tutamazsın. Seninle gelirim. Ve inan bana baĢıma ne geleceğini umursamam. Anladın mı Ġzmir? Üzülürsen beni burada kimse tutamaz. O yüzden üzülmeyeceksin.”

Burnumu çektim, gözyaĢlarımı tavana bakarak yok etmeye çalıĢtığım sırada kendimi ondan uzaklaĢtırdım.

Engel olamadığım bir damla gözyaĢım akarken ona arkamı döndüm, gözyaĢımı sildim ve kapıya yöneldim.

“Ben mutfakta su içeyim. Sen de giyin.” Kapıyı kapatıp mutfağa yöneldim. Gözlerimden akan yaĢları bir yandan silip bir yandan sakinleĢmeye çalıĢtığım sırada titreyen ellerimle kendime bir bardak su doldurdum ve suyu bir dikiĢte içtim. Sakin olmalıydım, güçlü olmalıydım. Bardağı tezgaha bırakırken elimden kayıp düĢtü ve yerde paramparça oldu!

“Ġzmir!” Anında eğildim, kırıkları titreyen ellerimle toplamaya çalıĢırken avucumun içi boydan boya kesildi!

“Ah!” Odanın kapısı açıldı, Ege koĢarak telaĢla yanıma geldi ve yere diz çöktü.

“Hay sikeyim!” diye bir küftir savurdu elimin halini gördüğünde, içi acıyor gibi ellerinin arasına aldı elimi.

“Dur, kıpırdatma. Allah aĢkına, nasıl yaptın bunu!”

Ayağa kalktı, hızla banyoya gitti, birkaç saniye ardından elinde sargı bezi ve birkaç Ģeyle döndüğünde acıdan elimin titreyiĢi iki katına çıkmıĢtı.

“Tamam, tamam, dur... Sakin ol...” Sinirlerim öyle bozulmuĢtu ki gözümden birkaç damla yaĢ akıp elime damladı.

“Heh, bir de ağla. Aferin.” Söylene söylene elimi sargı beziyle sararken onun da ellerinin titrediğini fark ettim.

BaĢımı kaldırdım, burnumu çeke çeke, ağlaya ağlaya konuĢtum.

“Senin neden ellerin titriyor!”

“Ben de bilmiyorum. Kendi elimi kessem bu kadar kötü olmazdım.” Titreyen elleriyle titreyen elimi sardıktan sonra endiĢeyle yüzüme baktı.

“AnlaĢıldı. Seni asla mutfağa sokmayacağız sulu göz.”

GözyaĢlarımın arasında gülerek ona sarılmak için öne atıldım, tam o an ona sarılmak için dizimi yere dayadığımda lanet olası dizim lanet olası cam parçalarının üzerine geldi! Orada olduklarını tamamen unutmuĢtum, küçük bir çığlık koyverdim.

“Ah! Bacağım!”

“Ġzmir! Ne yapıyorsun sen!”

“AH!” Kendimi geriye atıp sandalyeye yaslandığımda acıdan ölmek üzereydim! Cam parçalarından biri pantolonumu kesip bacağıma yapıĢmıĢtı. Açılan delikten kan akarken Ege bana doğru eğildi.

“Kafayı yiyeceğim Ģimdi! Kendini öldürmeye mi çalıĢıyorsun!” Ege içi acıya acıya bacağıma bakarken birden pantolonumun kan akan yerini iyice yırttı. Dizim bildiğiniz kesilmiĢti. Hızla bacağımdaki camları temizleyip bacağımdaki kesiğe biraz tentürdiyot sürdükten sonra büyük bir yara bandıyla yapıĢtırdı.

“Sanırım vücudum buradan gitmemem için elinden geleni yapıyor.”

“Ya da beni Ģenle Ġstanbul‟a getirmek için. Dur, kalkma... Yaslan arkana...”

“Kalkmam lazım. Geç kalacağız. Yürüyebilirim, baĢta çok acıdı ama basit bir kesik, sorun yok. Tamam.”

Ege‟nin omzuna

“Diğer bacağımı da mı yırtsak, modeli öyleymiĢ gibi durur?” Ege tam dediğime gülüyordu ki gözleri bacağıma ve elime kaydı, içi acıyarak gözlerini kapattığında ayağa kalktı.

“Gel,” diyerek elini uzattı bana, “bir daha kendine zarar vermeden Ģu mutfaktan çıkalım. Döndüğümde kırıkları toplayacağım.”

“Döndüğünde toplarsın...” dedim hüzünle, “Eve tek baĢına döndüğünde...”

“Ya da bırakayım cam kırıklarını. Bir dahaki geliĢinde sen toplarsın.” Umutla yüzüme baktığında hüznüm yerini umuda bıraktı, baĢımı kaldırıp gülümseyerek baktım yüzüne.

“Evet bırak, o zaman da kolumu keseyim kırıklarla.

Lütfen toplama!” Ege gülerek odasına girdiği sırada konuĢmaya devam ettim.

“Zaten baĢına büyük bir bela aldın. Görüp görebileceğin en sakar insan duruyor karĢında! Bu evdeki her Ģeyi birkaç aya kalmadan gele gide kırarım!”

Yatağına oturduğum sırada bana doğru eğildi, alnını alnıma dayadı.

“Her Ģeyi kır.” diye fısıldadı, “Sen beni toparladın.

Beni topladın. DağılmıĢ parçalarımı birleĢtirdin. Komple bu binayı yıksan umurumda olmaz.” Yüzünü yüzümden ayırdığında yere eğilip sırt çantasını sırtına geçirdi.

Ġstemeye istemeye kalktım, koltuğuna bıraktığım çantamı alıp sırtıma geçirdim ve odasına son kez baktım.

“HoĢça kal Ege‟nin odası.” diye mırıldandım.

“Bizim odamız.” diye düzeltti, baĢımı salladım.

“Bizim odamız... bizim evimiz... bizim dünyamız...”

diye mırıldandım. Birlikte çıktık odadan, eĢyalarına son kez dokundum. Zemini kırık camlarla dolu mutfağa son kez baktım Ege‟nin eli elimde... Ağır ağır ilerledik, evin kapısına kadar geldik. Dolu gözlerle Ege‟ye baktım.

“ġĢĢ,” dedi, “Ağlamayacaksın. Ağlamayacağım.

Birbirimizi gördük, yan yana oturduk. Aym yorganın altında ısındık. Bunlar oldu diye mutlu olacağız, üzülmeyeceğiz. Gel buraya.” BaĢımı kolları arasına alıp beni göğsüne yaslayıp sıkıca sardı.

“Sen gördüğüm en güçlü kızsın. Neleri atlattın. ġimdi de güçlü olacaksın. Birbirimizi bir daha ne zaman göreceğimiz belli değil... ama en azından seni gördüm ben Ġzmir. Gördüm seni, dokundum sana, öptüm seni.

Ben mutluyum.” Sesi titriyordu ya. Sesi titriyordu. Nasıl anlatabilirim bunu size, Ege‟nin sesi titriyordu...

“Ama sen burada tek baĢına kalacaksın...” dedim zar zor, ağlamamak için zor tutuyordum kendimi.

“Ben çok uzun zamandır burada tek baĢımaydım. Ama sana yemin ederim sen hayatıma girdiğinden beri bu evde tek baĢıma hissetmiyorum. Hayatımdan çıkma, bir mesaj uzaklığımda ol, yine yalnız hissetmeyeceğim. Söz veriyorum.”

“Ege...” Gözlerimi gözlerine diktim.

“Bunu al,” Saçımın topuzunu bir anda çözdüm. Saçıma takılı sarı lastik tokayı saçımdan çıkardım ve Ege‟ye uzattım.

“Sende kalsın. Koluna tak. Bilmiyorum! Bir Ģey yap!

Seni burada tek bıraktığım için kötü hissediyorum, keĢke elimi bacağımı filan bırakabilsem seninle! Bu tokayı al, koluna tak ve hiç çıkarma, olur mu?” Gülerek baĢını salladı.

“Ömrümün sonuna kadar bileğimde kalacak. Söz.”

Tokamı bileğine taktı ve derin bir nefes alarak yüzüme baktı.

“Sen de orada tek baĢınasın. Çevrende insanlar olacak ama hala tek baĢına olacaksın. Bu dünyada senin en yakının benim Ġzmir. Artık sen benim sorumluluğumdasın, bunu bil ve ona göre davran.

Kendine zarar gelmesine izin verme, üzülme, yıpranma, hiçbir Ģeye karıĢma. Çünkü sana yemin ediyorum, biraz önce de söyledim ya hani, sana bir Ģey olursa beni kimse burada tutamaz. Lütfen... beni oraya getirtme...” BaĢımı salladım. Tam kapıdan çıkıyorduk ki beni tuttu, yüzümü elleri arasına aldı ve son bir cümle söyledi.

“Ege‟nin Ġzmir‟i gibi davran. Tamam mı?” Güldüm, yüzüme öyle güzel bakıyordu ki içim gidiyordu. BaĢımı sallayarak ona bu evde son kez sarıldım.

“Ve bir yerlerini kesme!”

Gülerek kapıyı açtı, birlikte konuĢarak ve gülüĢerek kapıdan çıkarken içimde bir parçayı burada bıraktım.

Hem de çok mühim bir parçayı... Ben bu evde kalbimi bıraktım. Kalbimin bir parçasını da değil, komple bütün kalbimi burada bıraktım...

ġövalye günlerden bir giın ağacıyı tepesindeki olgunlaĢmıĢ kayısılarını toplarken aĢık olduğu güneĢ

aydınlatıp dururmuĢ onu. BilirmiĢ ki bu meyveleri büyüten, ona veren de güneĢmiĢ. BaĢını kaldırmıĢ, yüzünü güneĢe çevirmiĢ, güneĢe baktığı sırada birden dengesini kaybetmiĢ ağaçtan kayan ayağıyla birlikte kendini yerde buluvermiĢ. Acı içinde bağırırken komĢuları yetiĢmiĢ, Ģövalye acıdan ölüyormuĢ. Hemen bir Ģifacı çağırılmıĢ, Ģövalye eve taĢınmıĢ. Yatağında yatan Ģövalyenin baĢına gelen Ģifacı iyice incelemiĢ,

ayağı kırılmıĢ zavallı Ģövalyenin. Üç ay evden çıkamazsın demiĢ Ģifacı, o an Ģövalye bacağının acısından değil güneĢi göremeyeceği için acı içinde ağlamaya baĢlamıĢ. “Hemen tedavi et beni, " demiĢ

Ģijacıya, “GüneĢi görmeden yaĢayamam. ” KalkmıĢ, perdeyi açmıĢ Ģifacı. “Buradan görüverirsin paĢam,

”demiĢ, „Ayağa kalkman yasak. ” Günlerce ağlanmıĢ

Ģövalye, kendini yerlere atmıĢ. Sürüklene sürüklene gitmeye çalıĢmıĢ. Ama olmuyormuĢ, günler sonra anlamıĢ, aylarca bu yatağa bu eve mahkummuĢ.

Artık sevdiğini bir pencereden görebilecekmiĢ.

Dünyanın en acı Ģeyi buymuĢ...

22. Bölüm

Sana AĢığım

Şaka şaka...

Ne kadar kötü günler geçirdin, unuttun mu? Ne kadar çok ağladın, hatırlamıyor musun? Ne kadar üzüldü kalbin, ne kadar titredi ellerin, ne kadar çok gözyaĢı tükettin, anımsamıyor musun? Sen ki o küçücük bedeninde dünyalar kadar büyük savaĢlar verdin. Bazen yorganının altında kimse seni duymasın diye sessizce ağladın, ama bazen de zaten seni ağlarken duyacak kimsen bile yoktu. Sen buna rağmen yine de sessizce ağladın, uzaktan bir yerden geçen olur da bir ihtimal seni duyar diye. Sen hep sessizce ağladın, sessizce bağırdın, sessizce yakındın. Çünkü verdiğin tüm o savaĢlara rağmen o kadar güzel bir kalbin var ki seni ağlarken kimse duymasın istedin... Ama emin ol, ne kadar sessizce ağlarsan ağla bir gün biri senin sesini duyacak.

GözyaĢlarını silmek için kendini hapsettiğin karanlığa elini uzatacak, o el senin yüzünü bulacak, gözyaĢlarını silecek. Çünkü senin öyle güzel bir ruhun var ki Ģunu

unutma, güzel ruhlar asla yalnız kalmaz... Güzel ruhlar her daim birbirini bulur.

“Dur!” dedim Ege‟ye tam kapıdan çıkarken, kaĢlarını çatarak baktı bana. Tam kapıyı kapatırken elini tuttum, kapıyı yavaĢça geri doğru ittim. Evin içine geri girdiğimde öylece bana bakakaldı.

“Burada kalmaya mı karar verdin?” PeĢimden gelirken gülerek odasına girdim.

“Aynen! Sana kaçıyorum Ege, acilen nikah kıymamız lazım.” Güldüğünü duyduğum sırada kıyafet dolabının kapağını açtım. Kıyafederine bakarken Ege odasının kapısına yaslandı. Ne yapacağımı anlamıĢ gibi konuĢmaya baĢladı.

“YeĢil sana çok yakıĢır, askılıkta üçüncü sıradaki yeĢil tiĢörtümü al.” Gülerek ona döndüm, evet, dolabından kendime saklamak için bir tiĢört alacaktım. Ve bunu anlamıĢtı. O etkileyici yüzüne güldükten sonra dolaptan yeĢil tiĢörtü aldım, burnuma götürdüm. Ama tiĢört yeni yıkanmıĢtı ve güzel bir deterjan kokusuyla kaplıydı. Oysa ben Ege‟nin kokusunu güzel bir deterjan kokusuna da dünyanın en güzel parfüm kokusuna da tercih ederdim.

Elimde yeĢil tiĢörtle Ege‟ye doğru döndüm. Ona doğru iki adım attım. Ve o an Ege‟nin beklemediği bir Ģey yaptım. YeĢil tiĢörtü omzuma attım ve birden ellerimle Ege‟nin üzerindeki mavi tiĢörtü alttan tuttum. Ege çatılı kaĢlarla ne yaptığımı anlamaya çalıĢır gibi bakarken tiĢörtünü yukarı doğru kaldırdım, evet, tiĢörtünü üzerinden çıkarıyordum. Hiçbir Ģey sormadan, ama aynı zamanda hiçbir Ģey anlamadan bana teslim olmuĢ gibi kollarını kaldırdı Ege. TiĢörtünü yavaĢ yavaĢ yukarı kaldırdım ve bedenini çıplak bırakırken tiĢörtünü üstünden çıkarıp aldım.

“Bana mavi daha çok yakıĢır.” diye mırıldandım,

“Sana da yeĢil.” O an birbirimize o kadar yakındık ve Ege‟nin çıplak omuzları o kadar geniĢti ki kalbim pır pır atıyordu. Elimi kaldırdım, dayanamayıp çıplak bedeninin üzerinden kalbine dokundum. Elimin altındaki kalbi çıkacak kadar hızlı atıyordu. Gözlerim gözlerine kaydı.

“Kalbin...” dedim yavaĢ yavaĢ, “Çok hızlı atıyor.”

Yüzüme etkileyici ve haz alır bir ifadeyle ağır ağır baktı, elini kalbinin üzerindeki elime koydu, birden bana kalp krizi geçirtmek ister gibi alnını alnıma dayadı ve fısıldadı.

“Biraz daha hızlandırmak ister misin?” Dudakları dudaklarımı bulduğunda eliyle belimi sardı. Vücudum vücuduna değdiğinde dudaklarım dudaklarına değiyor, uzaklaĢıyor ve tekrar değiyordu. Yüzüm alev almak üzereydi, dizlerim öyle çok titriyordu ki neredeyse yere yığılıp kalacaktım. Tam kendimi öpüĢmeye kaptırmıĢ

ellerimi Ege‟nin boynuna doluyordum ki birden dudaklarını çekti. Sık sık nefesler alarak alnını alnıma dayadı.

“KeĢke seni sonsuza kadar öpebilsem.” BaĢımı salladım.

“KeĢke beni sonsuza kadar öpebilsen...” dedim. Birkaç saniye o Ģekilde durduk. Aramızda alev almak üzere olan bir enerji vardı. Ben hala tir tir titriyorken Ege dimdik ayakta duruyordu. Sonra ellerini belimden çekti. Alnını alnımdan ayırdı.

“Hadi,” diye mırıldandı, “seni benden ayıracak o orospu çocuğu uçağa bindirmemiz gerek.” Hafifçe güldüm.

“Sen ne kadar küfürbaz çıktın ya!” dedim gülerek.

“Sinirlerim zirveye çıktığında kendimi tutamıyorum.”

Ege‟ye giymesi için yeĢil tiĢörtünü verdiğim sırada çapkın bir bakıĢla yeĢil tiĢörtü bana uzattı.

“Giydirmek ister misin?” Gülerek omuz silktim.

“Hayır. TeĢekkür ederim.” Ege gülerek gözlerini devirirken az önce üstünden çıkardığı mavi tiĢörtü çantama attım. Ege ona verdiğim yeĢil tiĢörtünü giydi, ben yeĢilin ona ne kadar yakıĢtığını düĢündüğüm sırada o kapıya yöneldi. Arkasından gidiyordum, bu evde bir gün kalmıĢ bu eve bir günde aĢık olmuĢ ve Ģimdi bu evi terk ediyordum. Ġçim o kadar çok acıyordu ki sanki tüm hayatımı bu güzel Fransız evinde geçirmiĢ gibi hissediyordum. Sanki yuvamdan ayrılıyormuĢum gibi...

Sanki bir parçamı burada bırakıyormuĢum gibi hissediyordum. Ege bir parçam olmuĢtu benim. Koskoca bir parçam.

Kapıdan çıktık, Ege tam o an yüzüme hüzün dolu bir bakıĢ attı.

“Gidiyorsun yani.” diye mırıldandı oldu yerde kalarak.

BaĢımı salladım.

“Gidiyorum.” O saniyeden sonra ikimize de bir sessizlik çöktü. Sessizce indik merdivenlerden, sessizce çıktık binadan. Ġçimizden bir sürü Ģey dedik birbirimize, ama ağzımızdan tek kelime çıkmadı... YavaĢ yavaĢ

yürüdük Ege‟min sokaklarında. Birden elini uzattı, elimi tuttu.

"Burası hep alıĢveriĢ yaptığım kırtasiye...” dedi,

“ġurası hep tepesine çıkıp tüm Ģehri izlediğim belediye binası... ġu kilise her sabah beni çan sesleriyle uyutmayan kilise. ġu yol sana bahsettiğim hayvanat bahçesine gidiyor. ġurası hep gittiğim market. ġu mavili bina, kütüphanem... KeĢke sana hepsini

gezdirebilseydim. Ama gezdiremiyorum. Çünkü gidiyorsun.” Ege gözlerimin önünde o kadar mutsuzlaĢmıĢtı ki bir anda kalbime öküz oturdu demekten baĢka bir Ģekilde anlatamam o anki hissimi.

“Ama geri geleceğim!” dedim üstüne basa basa.

“Ne zaman geleceksin, kaç gün sonra, kaç hafta sonra?

Ne kadar kalacaksın, kaç saat, kaç gün... Bunları düĢünmek o kadar kötü ki Ġzmir. Böyle durup durup kafamda hesap yapıyorum sabahtan beri, kaç gün sonra gelir, kaç gün kalır diye. Aklım almıyor ya, dünyada milyarlarca insan var gittim kendimden kilometrelerce ötede birini buldum aşık oldum.” O an bir anda Ģok içinde durdum. Mavi kütüphanenin tam önünde durduğumuz sırada Ģok içinde yüzüne baktım. Ne demiĢti o?

“Sen...” dedim ĢaĢkınlıkla, “Bana aĢık mı oldun?” Tam karĢımda durdu o an, yüzüme derin derin bakıyordu o etkileyici bakıĢlarıyla.

“Asıl sen,” diye mırıldandı Ege ağzından kaçırmıĢ da konuyu bana dönüĢtürmek ister gibi, “Asıl sen bana aĢık mısın?” Olayı bana çevirmeye çalıĢmasına önce güldüm.

Ege o kadar ciddi ve tüyleri diken diken edici bir bakıĢ

atıyordu ki bakıĢına içim gidiyordu. Sonra bir anda bir geri zekalı gibi kendimi tutamayıp atladım.

“Evet, sana aĢığım.” Ege‟nin gözleri aydınlanırken o an kendimi berbat hissettim! Bunu söylememeliydim!

Daha çok erkendi, üstelik daha o bana bunu söylemeden benim söylemiĢ olmam o kadar rezildi ki bir anda kendimi bin kat daha rezil edecek bir Ģekilde aptalca ekledim.

“ġaka Ģaka! Değilim!” Ġzmir! Sen geri zekalı mısın!

Aman Allah‟ım! O kadar rezil bir haldeyim ki Ģu anda

koĢarak kütüphaneye dalmak ve bir masanın altına saklanmak istiyorum. Üstelik Ege de yüzüme garip garip bakıyor! “ġaka Ģaka” da ne demek! Hayatımda söylediğim en rezilce Ģey resmen!

“Yani... Ģaka derken... ben... yani...” diyerek kekelediğim sırada Ege dalga geçer gibi güldü, elini uzattı, ağzımı kapattı.

“ġĢĢ,” diyerek susturdu beni, “Açıklamana gerek yok.”

Beni omzumdan tutup döndürdü ve otobüslerin geçtiği durağa doğru yöneltti. Eli omzumdayken utançtan konuĢamıyordum. Yüzüm alev almak üzereydi. BaĢımı yere eğdim ve öylece sessizce yürüdüm. Ege halime bakıp gülerken beni utandırmamak için konuĢmadığını biliyordum.

“ġuradaki tabelaya göre otobüsün iki dakika içinde gelmesi gerek.” dedi Ege gözüne güneĢ gözlüğünü takarken. Utançla baĢımı salladım. Ege bir kez daha bana gülerken yüzüne bakmıyordum bile. Ayağımla yerdeki taĢlarla oynuyordum. BaĢımı yerden kaldırmıyordum bile. Elimde olsa kafamı taĢların altına gömerdim.

“Buraya gelirken otobüse direkt havalimanının önünden bindin, değil mi?” Yutkundum. BaĢımı yerden kaldırmadım.

“Hı hı...” diye mırıldandım utançla.

“Dil konusunda sorun yaĢadın mı?”

“Hayır.” BaĢım mıknatısla yere çekiliyor gibi hala yerde. Yanaklarım kıpkırmızı.

“Beni Ģu markete sordun, değil mi?”

“Hı hı...”

“Juan mı yardımcı olmuĢtu sana?”

“Evet...”

“Seni Juan a götüren teyzenin adını hatırlıyor musun?”

“Hayır...” Hala yere baktığım sırada Ege büyük bir kahkaha attı. Bir anda eğildi, çenemi tutup baĢımı kaldırdı. Yüzüne utançla baktığım sırada yüzünde en son anne ve babamın yüzünde gördüğüm sevgi dolu bir gülümseme vardı.

“Var ya...” dedi dolu dolu, “Çok tadısın.” Yutkundum.

Öyle güzel bakıyordu, öyle güzel gülüyordu ki içim gidiyordu. Utancım devam etse de ona minnet dolu bir ifadeyle gülümsedim. BaĢımı tekrar yere eğdim. Ege gülerek arkasını dönerken otobüs geldi.

“Sonunda.”

Birlikte otobüse binerken Ege elini uzatarak otobüse çıkmama yardımcı oldu. Otobüse biner binmez hızla en arka koltuğun cam kenarına geçtim. Ege biletlerimizi aldıktan sonra yanıma gelip oturdu ve bana biletimi uzattı.

“Ya,” dedim, “ben bilet alacağımızı unuttum, hemen oturdum. Sana ısmarlatmak istiyormuĢum gibi oldu.

Lütfen izin ver parasını vereyim.” Ege gülerek baktı yüzüme.

“Tamam ver.” dedi dalga geçer gibi. Ama hiçbir Ģey anlamayarak anında çantamı açtım, cüzdanımı aldım ve telaĢla cüzdanın fermuarını açtım. Ege gülerek beni izliyordu.

“Kaç paraydı biletler?”

“130 Euro.” Bir an donakaldım.

“Ama ben gelirken... 10 Euro ödedim...”

“Bilmiyorum. Bu otobüsün biletleri 150 Euro‟ymuĢ.”

Yüzüne boĢ boĢ baktığım sırada büyük bir kahkaha daha attı.

“Ġzmir...” dedi, “Gördüğüm en saf kızsın. Gerçekten bana para mı verecektin? Ciddi ciddi yapacak miydin

bunu?” Gözlerimi devirerek cüzdanımı kapattım ve çantama attım. Çantamı kapatıp yere koydum ve arkama yaslandım.

“Benimle dalga geçiyordun yani.”

“Diğer kızlardan o kadar farklısın ki senin saf hallerini izlemek hoĢuma gidiyor.” dedi gülerek, baĢımı kaldırdım, yüzüne baktım.

“Ege...” dedim, “Senin daha önce çok sevgilin oldu mu?” Burnunu çekerek baĢını geri yasladı.

“Sayılır.”

“Ciddi misin? Sanki daha önce hiç sevgilin olmamıĢ

gibi geliyordu bana. Kızlarla iĢin olmazmıĢ gibi.”

“Aslında bakarsan, iki üç yıl öncesine kadar çok farklı bir hayatım vardı. O sıralar birçok kızla oldum... Sonra bir Ģey oldu bana. O kadar çok yapmacık insan vardı ki hayatımda onlardan uzaklaĢıp değiĢmeye baĢladım.

Onlarla olmaktan mutlu olmamaya baĢladım, evde tek baĢıma vakit geçirmekten zevk almaya baĢladım. Bir nevi kendimi buldum. Ama çok geç buldum kendimi... Sonra seni buldum, ama seni de çok geç buldum. Çok önceleri tanıĢacaktık seninle. Ben hiçbir hata yapmadan, buraya hapsedilmeden önce. Ġstediğim zaman seni görebileceğim zamanlarda tanıĢacaktık Ġzmir. Çok isterdim...”

“Belki bir gün yeniden aynı coğrafyada oluruz, olamaz mıyız?” Derin bir nefes aldı. Gözlerini kapattı.

“Olamayız.”

BaĢımı yola çevirdim. Ege gözlerini kapatmıĢtı, ben de öylece açılan bu konudan kaçmak isterken düĢünmeye baĢladım. Ne yapacaktık? Neler olacaktı, kavuĢmamız bu kadar imkansız görünürken tüm bunları nasıl adatacaktık? Tüm bu mesafelere rağmen birbirimizi sevmeye nasıl devam edecektik? Buraya gelmiĢtim, onu

görmüĢtüm, onu çok sevmiĢtim ve Ģimdi gidiyordum. Bu kadar mı, evrenin bana sunduğu hediye bu kadar mı? Onu yanımda götürmeyi o kadar çok istiyordum ki. Elimde olsa onu çantama atar yanımda götürür ve bir an olsun yanımdan ayırmazdım. Ama her Ģeye rağmen sabırlı olacaktım. Her Ģeye rağmen beklemesini bilecektim ve vaktimi en iyi Ģekilde değerlendirecektim. Elimi uzattım, elini tuttum. Ege gözlerini açtığı anda ona gülümsedim.

“Ege...” dedim, “Boyun kaç senin?” Ve evet, son vaktimi onu her Ģeyiyle tanıyarak geçirecektim. Ege bir an olsun ĢaĢırmadan gülerek cevap verdi bana.

“185.”

“Kilon?”

“80.”

“Doğum tarihin neydi senin?”

“15 ġubat 1996.”

“Peki en sevdiğin renk ne?”

“Siyah.”

“En sevdiğin hayvan?”

“Köpek.”

“Tuttuğun takım?”

“Fenerbahçe.”

“Peki... Dünyada en sevdiğin Ģehir?”

“Prag.”

“Okumak istediğin bölüm?”

“Hukuk okumak istiyorum sanırım.”

“Fransızcadan baĢka yabancı dilin var mı?”

“Var. Ġngilizce ve Almanca biliyorum.”

“Peki en büyük hobin ne?”

“Bilgisayar oyunu oynamak... Bunu sormadan da tahmin edebilirdin sanırım.”

“EdebilirmiĢim. Peki en büyük fobin?”

“Ölüm... Ama sevdiklerimin ölümü.” Yutkundum. Bir an annem ve babam aklıma geldi ve karnımda hafif bir sancı hissettim. Dudağımı ısırarak dolu gözlerle baĢımı cama çevirdiğim sırada Ege birden elimi sıktı.

“Ġzmir...” dedi, “Hatırlatmak istemezdim. Yemin ederim. Lütfen aklından çıkar.”

“Tamam... tamam...” Sesim titriyordu, yutkundum ve derin bir nefes alarak sorular sormaya devam ettim. Yol boyunca sorular sordum ona. Yol boyunca tanıdım onu.

En sevdiği Ģeyleri, en nefret ettiği Ģeyleri, sabah kaçta uyandığını, yatağa yattıktan kaç dakika sonra uyuduğunu bile sordum. Sonra o büyük an geldi. Havalimanının önünde durdu otobüs.

“Geldik...” dedi Ege. Hüzünle baĢımı salladım, çantamı sırtıma takıp ayağa kalktığım sırada Ege elimi bırakmıyordu. Birlikte el ele indik otobüsten. El ele girdik havalimanına. Ağır ağır adımlarla ayrılığımıza doğru yürüyorduk. Zaten dünyanın en güzel ve en acı verici yerleriydi havalimanları, otobüs terminalleri, tren garları. Ġnsanları ayıran ve insanları kavuĢturan tüm o yerler...

Biletimi almak için bir danıĢmanın önünde durduğumuzda Ege beni rahatlatmak için anında Fransızca bir Ģeyler söyleyip bana döndü.

“Kimliğini istiyor...” diye mırıldandı. BaĢımı salladım.

Çantamdan çıkardığım kimliğimi görevli kadına uzattım.

Kadın gülümseyerek aldı. Birkaç saniye sonra biletim ve kimliğimi bana geri verirken gülerek yanından ayrıldık.

“BeĢ dakika içinde içeri girmem gerekiyor...” diye mırıldandım. Ege yüzüme öyle hüzün dolu gözlerle bakıyordu ki ağlayacaktım.

“Bu da varmıĢ.” dedi sessizce, “Seni bir havalimanında tek baĢına bırakıp tıpıĢ tıpıĢ evime geri dönmek de varmıĢ.” Ġçim acıyordu. Ġçim acıyordu. Ġçim çok acıyordu.

“KeĢke seni cebime sokabilsem.” Sesim titriyordu,

“Çantama atabilsem. Yanımda götürebilsem. Ama uzak kalmak bizim kaderimiz sanırım Ege.” Birkaç saniye birbirimize baktık acı içinde.

“Gidiyor musun yani Ģimdi ciddi ciddi?” BaĢımı salladım. O an gözlerimin önünde Ege‟nin gözünden bir damla yaĢ aktı. Görmeyeyim diye gözyaĢını anında silip burnunu çekerek baĢını baĢka yöne çevirdi. O an anladım ki kimse hiçbir zaman bir Ege olamayacaktı... Ġçim acıyordu.

“Bir dakika,” dedim bir anda, telefonumu çıkardım.

Dolu gözlerle kamerayı açtım.

“Madem ayrılıyoruz... Bir fotoğrafimız olsun.” dedim.

Ege çaresizce baĢını salladı. Yanağını yanağıma dayadı, beni koluyla sardı. Telefonun ön kamerasını açtım, titreyen elimle aceleyle basıp geçtim. Ve öyle bir fotoğrafımız oldu ki görmeniz lazım. Fotoğrafta ben ağlıyorum, Ege‟nin dolu dolu gözleri bana bakıyor. Bir iliĢkinin ilk fotoğrafinın böyle olduğunun gördünüz mü hiç!

Tepemizde bir kadın bağıra bağıra Fransızca bir Ģeyler söylüyordu, Ege acı içinde gülümsedi. Parmağıyla yukarıyı anons etti.

“Senin uçağının anonsu bu.” dedi, “Orospu çocuğu havalimanı anonsları... ”

Derin bir nefes aldım, burnumu çektim, kendime gelmek zorundaydım. BaĢımı sallayarak toparlandım.

“Hadi bakalım. Kendimizi kaybetmek yok. Yine geleceğim, bunu sen de biliyorsun.”

“ġu an hiçbir Ģeyi bilecek halde değilim.”

O kadar periĢan bir haldeydik ki bizi görseydiniz acırdınız. Ege kollarıyla sıkıca sardı beni. Saçlarımı, boynumu öptü, derin derin içine çekti kokumu. Sonra alnını alnıma dayadı. Titreyen sesiyle fısıldadı.

“Sana aĢığım Ġzmir.” Ben Ģok içinde gözlerimi açtığımda bir kez daha acı içinde gülerek ekledi.

“ġaka Ģaka.”

Gülerek koluna vurduğum sırada gözlerimden birer damla yaĢ aktı.

“Gidiyorum hala dalga geçiyor ya!” Gözleri dolu dolu gülerek baktı bana.

“Artık gitmen gerekiyor. HoĢça kal.” dedi, “Seni hep burada bekliyor olacağım Ġzmir. Seni bana getiriyorlar diye otobüs terminallerini, tren garlarını, havalimanlarım seveceğim. Seni benden ayırıyorlar diye onlardan nefret de edeceğim. Ama her zaman içlerine girecek seni saaderce bekleyeceğim...”

“HoĢça kal Ege... Beni beklemesen bile ben hep sana geleceğim...”

Ellerimiz ayrıldı önce. Sonra ayaklarımızın yönleri değiĢti, adım adım uzaklaĢtık birbirimizden. Ben adım attıkça ondan uzaklaĢtım, Ege ise ardımda bakakaldı öylece... KeĢke iç seslerimiz dıĢarı vurabilseydi, durdursaydık birbirimizi. Ama olmadı, yapmadık, yapamadık. Dünyanın en acı Ģeyi ne biliyor musunuz?

Sevdiğiniz insanı bir havalimanında ardınızda bırakıp dönüp gitmek. Biliyorum, siz de çok yaĢadınız, yaĢayacaksınız. Otogarlara lanet edecek, garlardan nefret edecek, havalimanlarına küseceksiniz... Çünkü ben

sizden biriyim. Daha önce dedim ya hani, kardeĢiz biz diye, acı kardeĢi... Acılarımız ortak bizim.

(Yazardan)

Ne acılar yasandı havalimanlarında, ne gözyaĢları döküldü terminallerde, ne çok insan üzüldü garlarda.

Sevdiklerimiz birer birer alındı bizden, biz birer birer alındık sevdiklerimizden.

Kimileri otobüslere binip gitti, kimileri uçaklara, kimileri trenlere. Biz ya binip gidendik ya ardında kalan.

Ġzmir Ege'yi ardında bırakıp öylece çekip giderken acıları yüzlerinden okunuyordu. Birbirlerine çok Ģey söylemek istediler, ama söyleyemediler.

“Lütfen gitme... ”diye düĢündü Ege...

“Lüfen gitmeme izin verme, ” diye düĢündü Ġzmir.

Ama ikisi de sustu.

Ġzmir gitti.

Ege kaldı.

Günlerce eve tıkılı kalmıĢ Ģövalye. Her gün pencerenin aralığından güneĢin onu aydınlatıĢını izlemiĢ, her gün ağlamıĢ. Hayatında kendini hiç bu kadar çaresiz hissettiğini hatırlamıyormuĢ. Sevdiği orada bir yerlerde baĢka insanları aydınlatırken, baĢka insanların gökyüzüne doğarken kendisi eve hapismiĢ. En büyük acı buymuĢ, bilirmiĢ Ģövalye. Acıların en büyüğü ayrılmak bile değil, ayrı kalmakmıĢ...

23. Bölüm

Aşkım

Giden gitti ama ben kendimle kalacağım, Yollar, bizi alıp götüren... Yollar, bizi alıp getiren...

Her Ģeyi yollara borçluyuz aslında, gidiĢlerimizi de geliĢlerimizi de. Ben her Ģeye rağmen yolları seviyorum.

Biliyorum, beni alıyorlar sevdiğimden. Ama yine biliyorum, beni verecekler sevdiğime.

Uçak havalandığından beri ağlıyorum, bir yandan düĢünüyor bir yandan ağhyorum. Kendimi annemsiz, babamsız, Egesiz o kadar yalnız o kadar bir baĢıma hissediyorum ki bunu size anlatamam. Size gönül rahadığıyla söyleyebilirim, sevdiklerinizin kıymetini bilin. Belki yan odada oturuyor anneniz, karĢı koltukta oturuyor babanız. Belki en yakın arkadaĢınız hemen yanınızda Ģu an. Belki sevgiliniz sizinle aym odada. Kim kiminle nerededir bilmiyorum, tek bildiğim eğer onları görebiliyorsanız bunun kıymetini bilin, karĢılarına geçin, doya doya bakın onlara. Görebiliyorsanız bakmasını da bilin. Çünkü emin olun sevdiğiniz insanı kaybettiğinizde en çok gözleriniz arıyor onu. Evin içinde arıyorsunuz, yanı baĢınızda arıyorsunuz. Sonra kulaklarınız arıyor sesini. Sonra kollarınız arıyor büyük küçük sarılmasını.

Biliyor musunuz... Aslında ben annem ve babamla da bir mesafe iliĢkisi yaĢıyorum artık. Yanımda değiller, asla olamayacaklar ama içim acıya acıya kabullendim ki beni uzaktan bir yerden hep izleyecekler. KonuĢmadan, dokunmadan, bakmadan, koklamadan... Artık kimseye anne demeyeceğim, artık kimseye baba demeyeceğim, ama her Ģeye rağmen bir Ege‟m var henüz kaybetmediğim. Her Ģeye rağmen Ģükretmesini bilin.

Belki anneniz gitti sizin de, belki babanız. Sevdiğiniz bıraktı gitti sizi belki. Size yemin ederim, kalbinizin içini görebiliyorum. KeĢke size de gösterebilsem. Öyle güzel bir dünya var ki içlerimizde gelin buna yazık etmeyelim.

Kaybedenleriz biz, kaybettiklerimizi kaybettik, yapacağımızı yaptık elimizden gelen her Ģeyi kullandık ama yine de kaybettik. “Ne yaptıysan yaptın bana,” diyor

dinlediğim bir Ģarkı, “Hepsi tarih oldu Ģimdi.” Ölen öldü, giden gitti, biz her gidenle ruhumuzdan kaybettik. Ama hala bir gram ruhumuz varsa ona tutunma zamanı Ģimdi.

Kaldır baĢını, yere bak. Ruhun yerde, görüyor musun?

Görmüyorum deme, tam ayaklarının altında. Eğil Ģimdi, al ruhunu yerden, elini götür kalbine. Ruhunun düĢmesine izin verme. Ruhunu ait olduğu yere götür, kapat gözlerini, “Giden gitti ama ben kendimle kalacağım”de... Bil ki, seni seven birileri var. Ya bu dünyada yahut baĢka dünyalarda...

“Sevgili yolcularımız, iniĢ için alçalmaya baĢlıyoruz.

ġimdi, koltuğunuzu dik, masanızı kapılı, pencerenizi açık bir hale getirin. Ġyi iniĢler dileriz. Bizi tercih ettiğiniz için teĢekkürler.”

Uçak iniyor, oysa benim aklım havada kalıyor. Ben iniyorum, kalbim Fransa‟da kalıyor. Yürüyorum, ayaklarım geride kalıyor. Ağır ağır yürüyor, ağır ağır metroya biniyorum. Yan yana olduğum yüzlerce tanımadığım insanın yüzlerine bakıyorum, “Neden!”

diyorum, “Neden bu insanlarla yan yana olabiliyorum da sevdiğim insandan kilometrelerce uzak olmak zorundayım!” O sırada telefonuma bir mesaj geldi.

Açıyorum, mesaj Ege‟den.

“Ġndin mi? Bir daha Ġner inmez bana haber ver. Merak ettim.” Gülümsedim, derin bir iç çektim. Ne garip değil mi? Yanımdaki insanlar umursamazken beni kilometrelerce ötemdeki insanın tüm hayatı benim...

“Ġndim, metrodayım Ģimdi. Yurda gidip direkt uyuyacağım!”

“Ben de çok uykusuzum. Senden haber bekliyordum uyumak için. Ġyisin, değil mi?”

“Ġyiyim. Yani... iyi olabildiğim kadar iyiyim. Sen?”

“Ġyiyim... Sensiz ne kadar olabilirsem o kadar iyiyim.”

“Üzülmeyeceğiz Ege. ġükredeceğiz, en azından birbirimizi gördük. En azından birbirimizin yanındaydık, birbirimize dokunduk. Bazı insanlar bu kadar bile yaklaĢamıyor sevdiği insana, en azından biz seninle koskoca bir gün geçirdik!”

“Koskoca bir gün... Ben seni her gün görmek istiyorum.”

“O gün de gelecek Ege. Söz veriyorum sana.”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Çevrimiçi...

“Ege?”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Çevrimiçi...

“Senin uykun var sanırım, hadi uyanık kalmaya zorlama kendini. Uyu, ben de on beĢ dakikaya yurtta olacağım, direkt uyuyacağım.”

“Ġzmir...” Yazdı birden. KaĢlarımı çattım.

“Ege?”

“Ya... Senin gidiĢin bana çok koydu...” Yazdığı cümle öyle bir içime oturdu ki yutkundum. Yazmaya devam ettiği sırada titreyen ellerimle mesajlarını okuyordum.

“Evin içinde senin dolaĢtığını hayal ediyorum.

Odamda, mutfakta, koridorda... Sensiz yapayalnızım ben ya. Senden önce yalnızlık bu kadar koymuyordu bana.

Ama Ģimdi, eve dönüp içeri girince kapıyı kapattım, koridora oturdum kaldım. Kalkamıyorum.” Gözlerimden bir damla yaĢ akarken ineceğim durağa gelmiĢtim.

Metrodan indim ve mesaj yazmak yerine direkt Ege‟yi aradım. Telefon ikinci çalıĢında açıldığında Ege‟den ses çıkmadı.

“Ege,” dedim telaĢla, “Kalk o koridordan. Git, yatağına yat.”

“Gel, kaldır beni...” Cümlesine hüzünle gülümsedim.

“Hadi ama, bu kadar mı güçsüzsün. Sana söz veriyorum tam bir hafta sonra yanındayım. Kalk Ģimdi, ben yurda girmek üzereyim sen de hemen yatağına yatıp uyuyorsun. Bir hafta sonra geldiğimde seni hasta görmek istemiyorum.”

“Kalkıyorum.” dedi isteksiz bir sesle. Sesi o kadar uykuluydu ki neredeyse telefonda uyuyakalacaktı.

“Ama eğer bir hafta sonra gelmezsen kendimi koridora zincirler tek baĢıma eylem yaparım.” Hafifçe kıkırdadım.

“Tamam, yap! AnlaĢtık. Yattın mı yatağına.” Tam o sırada telefona yatağın yaylarının sesi gelince gülümsedim.

“Evet...” dedi boğuk ve uykulu bir sesle, uyumak üzereydi.

“Hadi, kapatıyorum. Uyu sen de.”

“Tamam...” Sonra durdu, uykuya dalmasına saniyeler kala sessizce devam etti. “GörüĢürüz aĢkım.”

Olduğum yerde kaldım. Metro istasyonunun çıkıĢında kulağımda telefonum onca insanın arasında öylece duruyorum. Onlarca insan geçiyor yanımdan, ben donakalmıĢ bir Ģekilde duruyorum... Bana aĢkım dedi.

Ege bana aĢkım dedi. Ege... Benim Ege‟m.

“Ġyi uykular aĢkım...” diye mırıldandım donakalmıĢ bir halde.

Telefon kapandı, ben ise hala orada duruyorum. Hani bir Ģarkı sözü diyor ya, “Uykum yok, gece bitti, ben hala aynı yerdeyim.” diye. ĠĢte aynı böyle kaldım yolun ortasında, tüylerim diken diken, kalbim pır pır atıyor.

Hayatımda ilk defa birinin aĢkı oldum ben. Hayatımda ilk defa biri tarafından sevildim. Bunu size nasıl anlatayım Ģimdi... Öyle güzel bir his ki.

Bağırmak istiyorum. Ġnsanları tutup yolun ortasında çevirmek, “EGE BANA AġKIM DEDĠ BĠLĠYOR

MUSUNUZ!” diye bağırmak istiyorum. Tek tek hepsine sarılmak, öpmek, bunu kutlamak istiyorum. Kendime gelip yüzümde salak bir sırıtıĢla yurda doğru yürümeye baĢladım. Neredeyse bale yaparak ilerleyecektim yolda.

Saat öğleni geçmiĢti, ama bugünkü dersime gitmeyecektim. Ya da gitse miydim, mutluluktan uykum bile kalmamıĢtı! Heyecanla okul sınırlarına adım attığım sırada o an Ģok edici bir Ģekilde çığlık attım.

“Ah!”

“Hanımefendi! Aman Allah‟ım!” Ne olduğunu anlayamadığım bir Ģekilde ayağımdaki acıyla yere düĢtüğüm sırada her Ģeyi anladım. Ayağımı hafifçe ezen yanımdan geçmekte olan arabanın sahibi 1.80

boylarındaki sarıĢın çocuk arabadan telaĢla inip yerdeki bana yaklaĢırken acıdan ciddi anlamda kıvranıyordum.

Ayağım kopmuĢ olabilir miydi!

“Ah!”

“iyi misiniz! Ġyiyim deyin, lütfen!”

“Ġiiyiyim...” dedim acı içinde.

“Hiç inandırıcı olmadı.” SarıĢın çocuk telaĢla ayak bileğimi tutarken bir çığlık daha attım.

“Tamam, tamam... Bir saniye... Çok özür dilerim. Bir geri zekalı gibi sağıma bakmadan dönmeye çalıĢtım.

ġimdi, izninizle sizi kucağıma alıp arabaya bindirmek zorundayım. Hastaneye götüreceğim.”

“Hayır!” dedim acıyla, “Hastaneye gitmeme... gerek...

yok... Ah!”

“Maalesef, sormayacağım bile. Hastaneye gidiyoruz.”

SarıĢın çocuk beni kucağına alıp bir eliyle de çantamı taĢıyarak beni arabasının arka koltuğuna yerleĢtirirken

ağrıdan sızlanıyordum. TelaĢla ön koltuğa geçip arabayı çalıĢtırdı, hızla yola çıktı.

“Allah kahretsin ya, aklım baĢka bir yerdeydi. Ama çok yakında bir hastane var. Hemen gideceğiz.

Kırığınızın olduğunu da sanmıyorum, burkuldu büyük ihtimalle. Bu arada ben Burak.”

“Ben de... Ben de... ben... ah!” Acı içinde cümlemi tamamlayamazken sarıĢın kendi çapında suçunu örtbas etmek için saçma sapan bir espri yaptı.

“Siz de mi Burak?”

“Ġzmir...” dedim kekeleyerek.

“Güzel isim, Ġzmirli misiniz?”

“Yok Manisalıyım!” dedim doğuma giden bir kadın gibi bas bas bağırarak, “Ah! Lütfen hızlanır mısınız ölüyorum Ģu an!”

Bu acı burkulma ya da kırıktan da öteydi, hayatımın en acı verici dakikalarını yaĢıyordum. Sadece birkaç dakika sonra hastane kapısında durduğumuzda ismi Burak olan bu saf çocuk telaĢla ön kapıyı açıp arabadan indi ve arka kapıya geldi. Kapıyı açıp beni kucağına alırken aklım telefonumdaydı, telefon ve çantamı arabada bırakırken söylenmeye baĢladım.

“Telefonum... çantam... onları da almamız lazım...”

Ege‟yi arabada bırakıyor ve bir yabancıyla hastaneye giriyormuĢum gibi hissediyordum.

“Ben sonra gelip alacağım, Ģimdi dönemeyiz.” SarıĢın çocuk beni telaĢla bir sedyeye yatırdığında bizi karĢılayan hemĢireye durumumu anlatıyordu.

“Tek tekerlek ayağının üstünden geçti. On dakika önce oldu olay, hemen getirdim.”

“Tamam, siz dıĢarıda bekleyin.”

“Hayır, ben de gelmek istiyorum!” Çocuğun bu ilgili tavrına bir anlam veremiyordum, ama sesimi de çıkarmadım. Onu da bizimle birlikte acile soktuklarında iki doktor baĢıma geldi.

“Ayak bileği ezilmiĢ.” diye açıkladı hemĢire,

“Üstünden araba geçmiĢ.” ġu cümleye bakın ya. Daha yarım saat önce mutluluktan dans etmek istiyordum, Ģimdi benim hakkımda “ÜSTÜNDEN ARABA GEÇMĠġ!” diyorlar.

“Böyle yapınca acıyor mu?” Doktor ayak bileğimi sağa doğru eğince acıyla bağırdım.

“Evet!”

“Böyle?”

“Evet! Ah!”

“Böyle?”

“Evet, evet! Lütfen öyle yapmayın! Ah!”

“Kırık olması imkansız, acın var ama burkulma gibi duruyor. Kızımızı röntgen odasına yollayalım, sonucunu getirelim.”

Acı içinde kıvrana kıvrana sedyeyle röntgene yollandım, Burak baĢımdan ayrılmazken yüzündeki suçluluk ifadesini görebiliyordum. Her Ģeye rağmen aklım arabada bıraktığımız telefonumda, yani Ege‟deydi.

Belki çok az uyumuĢ, uyanmıĢ ve beni aramıĢtı.

UlaĢamayıp merak etmiĢi.

Röntgen çekildikten sonra sedyeyle acile yollanırken baĢımdaki Burak‟a acıdan nefes nefese bir Ģeyler anlatmaya baĢladım.

“Ya... doktor sonuçları incelerken lütfen arabadan telefonumu getirir misin? Beni merak etmiĢ olabilirler.”

“Annen, baban filan mı?”

“Yani... arkadaĢlarım...”

“Tamam. Ben hemen gidip getiriyorum.” Ben acile girerken Burak koĢarak yanımdan ayrıldı. Acile girdik, hemĢire röntgen sonucunu baĢıma gelen kır saçlı doktora uzattı. Doktor inceler incelemez baĢını salladı.

“Kırık yok. BurkulmuĢ. iki hafta üstüne basmayacaksın. Sana bakabilecek birileri var, değil mi?”

O sırada içim acıyla daralırken baĢımı salladım.

“Evet...” diye mırıldandım, “Var...” Yoktu. Kimsem yoktu.

“Tamam, ayağına bir bandaj takacağız. Bir de ağrı kesici vereceğim, ağrın kısa sürede azalacak. Dediğim gibi, iki hafta sağ ayağının üzerine basmayacaksın.”

BaĢımı salladığım sırada acilin kapısından Burak elimde telefonumla girerken kaĢlarımı çattım. Neden çantamı getirmek yerine telefonumu çantamdan çıkarıp getirmiĢti.

Doktor ayağımı bandajlarken sessizce sordum.

“Telefonumu neden çantamdan çıkardın?”

“Çalıyordu. Kapanmak üzereydi, seni merak eden birileri vardır diye açtım.” ġok içinde yüzüne baktım.

“Açtın mı?”

“Açtım. Özür dilerim, sen telaĢlanınca birileri seni merak ediyordur diye düĢündüm... YanlıĢ mı yaptım?”

“Kim arıyordu?” Telefonu elime alırken Ege‟den mesajlar geldiğini gördüm.

“Gelmemeye Giden Adam mı ne öyle bir Ģey yazıyordu.” Sinirle alt dudağımı ısırdığım sırada Ege‟nin mesajlarına girmeye korka korka Burak‟a baktım.

“Ne konuĢtunuz?”

“Kim olduğumu sordu, senin nerede olduğunu sordu, hastanede olduğunu söyledim. Telefonu sana götürmemi söyledi, ama sanırım Ģarjı bitti, yarı yolda kapandı telefonu.” Tam o sırada telefonum çalarken ekranda

görünen Gelmemeye Giden Adam yazısıyla telaĢla telefonu açtım.

“Ege!”

“Ġyi misin? Ne oldu, neyin var, kırık filan mı? Neyin var?”

“Dur... dur, sakin ol...”

“Birkaç saat oldu ya, ayrılalı birkaç saat oldu, seni yalnız bıraktığım her an bir yerine bir Ģey mi olacak, ne oldu!”

“Benim... suçum yok... Araba ayağımın üstünden geçti.”

“Harika. Arabasını sikeyim onun.” Korkuyla telefonun sesini kıstığım sırada belli etmemeye çalıĢtım.

“Ben... seni sonra arayacağım Ege...”

“Dur, kapatma, iyi misin?”

“Ġyiyim, merak etme. Sadece burkulmuĢ. Ġki hafta üzerine basamayacakmıĢım.”

“Ġki hafta üzerine basamayacak mısın? Ama... nasıl?

Yani... tek baĢına...” Yutkundum, Ege karĢımda acı içinde lafı gevelerken dediği Ģey çok açıktı, “Annen baban olmadan nasıl yapacaksın?” diyordu.

“BoĢ ver. Hallederim. ġimdi kapatmam lazım.” dedim gözyaĢlarımı yutarak.

“Hangi hastanedesin?”

“Ne yapacaksın?”

“Ġzmir hangi hastanedesin?” Gözlerimi devirerek sıkıntılı bir nefes verdim.

“NiĢantaĢı Anadolu Hastanesi.”

“Tamam, kapat Ģimdi, birazdan arayacağım.”

“Neden? Ne oldu?” Telefon yüzüme kapanırken Ģok içinde ekrana baktım. Ne olmuĢtu Ģimdi, ne yapacaktı?

Telefonun ekranını kapatıp Burak‟a döndüğümde mahcup bir halde yanıma geldi.

“Ġstediğin zaman hastaneden çıkabilirsin, bandaj tamam.” dedi kır saçlı doktor. BaĢımı sallayarak bir kez daha Burak‟a döndüm.

“Seni evine bırakayım... Annenler evdedir, değil mi?”

Yutkundum.

“Aslında ben yurtta kalıyorum.” KaĢlarını çattı.

“Okulun yurdu mu?”

“Evet.”

“Ama... annenler nerede?” Sıkıntıyla cevap verdim.

“Onlar Ġzmir‟de.” Bir yabancıya annemin babamın ölümünü anlatıp canımı sıkmak istemiyordum.

“Peki yurtta iki hafta tek baĢına nasıl idare edeceksin.”

“Ederim, problem değil. ArkadaĢlarım var.”

“Emin misin? Ġstersen babam sana bir ambulans uçak ayarlayabilir, Ġzmir‟e, evine gidersin.” Ġçim acıyordu.

Ġzmir, evim, annem, babam...

“Hayır, hayır... Sen beni yurda bırak lütfen.”

“Madem öyle istiyorsun... Tamam.” Birden ellerini uzattı, beni kucağına alıp acilin tekerlekli sandalyelerinden birine oturttu. Beni iterek dıĢarı çıkarırken telefonum çalmaya baĢladı. Ege arıyordu.

Telefonu açtım ve kulağıma dayadım.

“Efendim?”

“DıĢarı çık.”

“Ne?”

“Hastanenin kapısına çık.”

“Ne? Neden?”

“Soru sorma, dıĢarı çık.” Ne olmuĢtu, on dakika içinde buraya ıĢınlanacak hali yoktu ya, telefon kulağımda Burak beni bahçeye doğru götürürken heyecanla

beklemeye baĢladım. Kapıya çıktık ve o an garip bir görüntü çıktı önüme. Siyah lüks bir araba, önünde takım elbiseli genç bir adam. Adam bana bakarken telefondan Ege‟nin sesi geldi.

“Takım elbiseli adamı gördün mü?”

“Ege... ne oluyor?”

“Gördün mü?”

“E... evet...”

“Kapatıyorum, o sana durumu açıklayacak.”

“Ege!” Telefon yüzüme kapandığında takım elbiseli adam arabanın arka kapısını açıp tam önümde durdu, ben yüzüne ĢaĢkınlıkla baktığım sırada konuĢmaya baĢladı.

“izmir Hanım, siz misiniz?” BaĢımı salladım.

“Benim...”

“Ben Ege Beyin babasının Ģoförüyüm. Sizi bir süre evimizde misafir edecekmiĢiz... Buyurun...”

ġok içinde bir adama, bir arabaya, bir telefonuma baktığım sırada nutkum tutulmuĢtu. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı bilemiyordum. Ne yani, Ege onun evinde kalmamı mı istiyordu, hem de onsuz? Hayatımın en büyük Ģoklarından birini yaĢıyordum. Aynı zamanda çaresizdim. Çaresizliğin en dibindeydim, ama bu dibinde olduğum kuyuda da Ege el uzatmıĢtı bana. Her zaman olduğu gibi, her yerde olduğu gibi... O an biliyordum ki Ege her düĢtüğümde elini uzatacaktı bana. Her an uzağımda olsa da hep yanı baĢımda olacaktı... Çok Ģey kaybetmiĢtim, ama biliyordum ki çok Ģey kazanmıĢtım da.

24. Bölüm

Yalnız Kızın Öyküsü

Felenkopla gökyüzünü izleyeceğiz.

Dağlar ardında küçücük bir kız yaĢarmıĢ, bir çobanın L

kızı... Prenses diye severmiĢ bu çoban kızını, çünkü kızına göre en büyük kral çobanın ta kendisiymiĢ. Bir gün çoban hayvanlarını otlatırken bir boğanın saldırısına uğramıĢ nereden geldiği bilinmez, savaĢmıĢ çoban, engel olmaya çalıĢmıĢ. OlamamıĢ, boğa ezmiĢ geçmiĢ çobanı, hayvanları baĢıboĢ kalmıĢ ve en kötüsü de evde uyurken bıraktığı minicik kızı beklemiĢ durmuĢ da bir türlü babasına kavuĢamamıĢ. Artık bir babası yokmuĢ minik kızın, annesi de çok uzun zamandır, doğduğu günden beri yokmuĢ zaten, artık yapayalnızmıĢ. Tek baĢına kalmıĢ

küçük kız, tek baĢmadan da öte, bir baĢına... Günlerce evde bir baĢına beklemiĢ, beklemiĢ de ne gelen varmıĢ ne giden. Açlıktan ölmek üzere sokağa atmıĢ kendini. Minik çiçekli elbisesinin içinde gezmiĢ durmuĢ köyünün sokaklarını, ilerlemiĢ, bir gölün etrafından dolaĢmıĢ, yepyeni bir kasabaya köyden hallice bir muhite ulaĢmıĢ.

Sonra yağmur baĢlamıĢ, hava soğumuĢ, koĢmuĢ da ıĢığı yanan bir evin kapısını zorlamıĢ küçük kız. “Kimsin?”

demiĢ içeriden bir ses, “Benim...” Küçük kız sanki evin içindeki onu tanıyacakmıĢ gibi cevap vermiĢ, zorladığı kapı mucizevi bir Ģekilde açılmıĢ içeri düĢmüĢ küçük kız.

KarĢısında yatağında yatan hasta Ģövalyeyi bulmuĢ, Ģövalye bir elini tüfeğine götürmüĢ kaĢlarını çatıp bakmıĢ

bu küçük kıza.

“Sen de kimsini” demiĢ, aBen birisiyim. ” demiĢ küçük kız, “ismim yok benim, çok üĢüdüm. ” ġövalye kıza endiĢeyle bakmıĢ, “Annen baban nerededir!” Kız mahcup bir Ģekilde ellerini kavuĢturmuĢ, “Annem yoktur benim, ”

demiĢ, “Babam da artık gelmiyor. Ben yalnız bir kızım.

Bana yardım eder misin? Çok üĢüyorum. Isınıp gideceğim. ” O an Ģövalyenin içine öyle bir his doğmuĢ

ki, çocuğu olmadan baba olmuĢ Ģövalye tam orada tam o an. BaĢını sallamıĢ, sertçe de olsa Ģömineyi iĢaret etmiĢ.

“Geç, ısın.” demiĢ. GüneĢe aĢık Ģövalye Ģimdi bir baĢkasının güneĢi olmuĢ onu ısıtmayı kabul etmiĢ. Küçük kız minnettarmıĢ bu Ģövalyeye onu evine aldığı için.

Yüzüne bakmıĢ gizli gizli, ne kadar da babama benziyor demiĢ, “ġey, ” demiĢ ağır ağır, “Babamı bulabilir misin sen?” ġövalye yutkunmuĢ. BaĢını sallamıĢ, “Hele bir ayağa kalkalım... anneni de buluruz gerekirse. ” O an Ģövalye küçük kızın gözünde dünyanın en yüce insanlarından biriymiĢ. Babası küçük kıza annesinin gökyüzünde olduğunu anlatırmıĢ hep, ne yani, bu kocaman adam gökyüzüne çıkıp annesini mi bulacakmıĢ?

BiliyormuĢ o an ikisi de... Kader onları birbirlerine baba kız olmak için yollamıĢ. Küçük kız kral babasını kaybetmiĢ, ama kraldan sonra her zaman Ģövalye gelirmiĢ. Ve kader onları bir araya bir arada olmak için getirmiĢ. Çünkü hep denildiği gibi, “Güzel kalpler hiç yalnız kalmaz, güzel kalpler hep birbirini bulur. ”

KarĢımda Ege‟nin babasının Ģoförü, yanımda Burak denen bu çocuk, telefonda Ege‟nin mesajları, Ģok olmuĢ

bir Ģekilde bakıyorum saf saf. Ne yani? Ege‟nin evine gidecek ve onun evinde mi kalacağım! Yutkundum, ne yapacağımın kararsızlığıyla telefonuma baktım. Ege‟den iki yeni mesaj vardı, telaĢla onlara göz attım.

“Sakın gitmeye çekinme. Annem harika bir kadındır.

Gelmen için ısrar ediyor.”

“DüĢünmek yasak Ġzmir, bin arabaya!”

Derin ve titrek bir nefes aldım. Korka korka Ģoföre doğru gülümsedim.

“Tamam...” dedim korkuyla, “Gidelim.” Hemen ardından Burak‟a döndüm.

“Çok teĢekkürler hastaneye getirdiğin için.” Yüzüme mahcup bir halde baktı.

“Ayağını ben ezdim.” dedi hüzünle, baĢımı salladım.

“Ama bırakıp gidebilirdin de.”

“Bırakıp gidecek kadar Ģerefsiz değilim. Ama lütfen bana bunu telafi etmem için izin ver! Bu süreçte okuldan geri kalma, her gün seni evden alıp okula kadar götüreyim, sınıfına sokup sırana oturtayım, izin ver!”

Omzumu silktim.

“Gerek yok. Ben bir Ģekilde halledeceğim.”

“Olmaz öyle, aklım kalır. Lütfen!”

“Gerçekten gerek yok. Bir kaza oldu, sorun değil.”

“O zaman okula her geldiğinde bana haber ver en azından seni sınıfına çıkarıp sırana oturtayım, yoksa sürekli arar rahatsız ederim seni, nasıl olduğunu sormak için günde on kez ararım! Aklım kalacak çünkü.” Hafifçe güldüm.

“Tamam,” dedim geçiĢtirmek için, “Okula geldiğimde haber vereceğim. Yardım edersin. Telefon numaran...”

dediğim sırada telefonumu elimden kaptı, telefon numarasını kaydedip telefonu bana geri verdi.

Telefonuma kendini Ayağımı Ezen Çocuk diye kaydetmiĢti! Kıkırdayarak baĢımı salladım.

“Güzel espri,” diye mırıldandım, “Tamam o zaman, görüĢürüz.” Burak elimi sıkıp arabasına doğru ilerlerken telefonumun çaldığını gördüm. Ege arıyordu. Bu sırada Ģoför bir elimden tutmuĢ beni arabanın arka koltuğuna oturtuyordu. Arka koltuğa oturur oturmaz telefonu açtım.

“Ege?”

“Lütfen bana arabaya bindiğini söyle de uçak bileti alıp Türkiye‟ye gelmeyeyim.” Gülmeye baĢladım.

“Binmedim! Lütfen gel!”

“Bu bindiğin anlamına geliyor.” Ufak bir kahkaha attım.

“Evet, bindim. TeĢekkür ederim... Beni yalnız bırakmadığın için, bana bu dünyada yalnız olmadığımı gösterdiğin için... hayatımda olduğun için.” Ege derin bir nefes aldı.

“Hep dediğim gibi, sen bana ailenin emanetisin Ġzmir.

Seni asla bırakmam.” Bunu hep söylüyordu ve öyleydi, biliyordum. Ama içimde bir korku vardı. Hiç bilmediğim bir eve hiç bilmediğim insanların yanma gidiyordum.

Nasıl karĢılanacaktım neler yaĢayacaktım bilmiyordum.

O evde neler görecektim bunu da bilmiyordum. Ama yine de Ege‟min ailesine gidiyordum, Ege‟min annesine, odasına...

“Anneme sana benim odamı vermesini söyledim.” diye mırıldandı birden, “Yalnız ufak bir düĢmanın olabilir o evde.” KaĢlarımı çattım.

“DüĢman mı? O neden? Kim?”

“Gittiğinde göreceksin. Sürpriz olsun. Biraz huysuz bir ufaklık var evimizde, kimseyi sevmez.”

“Köpeğiniz mi var?” Birden Ege büyük bir kahkaha attı.

“Gittiğinde göreceksin. ġimdi telefonu kapatalım, bana geliĢmeleri bir bir yaz.”

“Tamam, ama korkuttun beni!”

“Korkmakta haklısın, dediğim gibi, ufak bir düĢmanın olacak. Yaz bana. GörüĢürüz.”

“GörüĢürüz.” Korkuyla telefonu kapattığımda dediği Ģeylerden bir anlam çıkarmaya çalıĢtım. Köpekleri mi vardı, kedileri mi yoksa bu tarz bir Ģeyleri mi anlamaya çalıĢıyordum. O sırada Ģoför bir ara sokağa daldı ve arabanın direksiyonunu sol tarafımızda kalan kocaman

bahçe içerisindeki müstakil eve çevirdi. ġaĢkınlıkla kaĢlarımı çattım, ciddi ciddi Ege bu kadar zengin miydi?

Eh, babası tarafından Fransa‟ya yollandığına göre öyle olmalıydı. TaĢlı yollardan ağaçların arasından geçtik ve araba durdu, evin kapısının önünde birkaç hizmetli ve çok hoĢ giyimli kısa boylu kumral saçlı ellili yaĢlarda bir kadın bekliyordu. Bu Ege‟nin annesiydi, fotoğrafından tanımıĢtım! Kalbimin heyecandan çıkacak gibi attığını hissediyordum. ġoför arabadan indi, o sırada hizmedilerden biri bir tekerlekli sandalyeyi kapımın önüne getirdi.

Ne yani, evlerinde bir tekerlekli sandalye mi vardı!

ġoför beni kucağına alıp arabadan indirdi ve tekerlekli sandalyeye oturttu. Arkama geçip tekerlekli sandalyeyi sürerken heyecandan ellerim titriyordu. Ege‟nin annesinin ben yaklaĢtıkça neĢeyle gülümsediğini gördüm ve tam olarak önüne geldiğimde bana elini uzattı gülerek.

Gülümseyerek elini sıktım, kadından öyle güzel bir enerji geliyordu ki Ege‟nin annesi olduğu belliydi!

“Merhaba,” diye mırıldandım korkakça, “Ben Ġzmir.”

“HoĢ geldin kızım! Ben Füsun, Ege‟nin annesiyim.

Oğlum senden çok bahsetti.” Çok mu bahsetti? Ege annesine benden ÇOK mu bahsediyordu!

“Bana da sizden.” dedim kibarca, “Sizi çok seviyor.”

Kadının gözlerinin dolduğuna Ģahit oldum o an. Birden anlam veremediğim bir Ģekilde eğildi ve ben Ģoka girerken bana sarıldı sıkı sıkı.

“Daha dün berabermiĢsiniz, öyle dedi. Oğlumun kokusu var üzerinde.” Cümlesi içime öyle çok dokundu ki kollarımı sarma ihtiyacı hissettim, sıkıca sardım Ege‟nin annesini. Sanki o an ben Ege‟ydim ve oğluna sarılıyordu benim aracılığımla. Sanki... sanki ben de

anneme sarılıyor gibiydim. Duygulanarak yutkundum.

Burnumu çektim. Kadın benden ayrılıp bana sevgi dolu bir ifadeyle baktıktan sonra eliyle içeriyi gösterdi.

“Hadi, girelim. Sen yol yorgunusun, ağrın da vardır Ģimdi. Bir ağrı kesici iç, hemen uyursun. Ege‟nin odasını vereceğim sana.” BaĢımı salladım gülümseyerek. Ve Ģok olmaya hazır olun, evlerinde asansör vardı!

Beni asansöre doğru götürürlerken salondan bir ses geldi.

“Babaanne geldi mi o!” Minik dört beĢ yaĢlarında upuzun kumral saçlı tatlı bir kız çocuğu çıktı salondan sinirle. Merakla baktığım sırada Füsun Hanım küçük kıza elini uzattı.

“Geldi yavrum, gel, Ġzmir Abla‟nla tanıĢ.” Kız çatık kaĢlarla geldi ve babaannesine sarıldı. Bana öfkeliymiĢ

gibi bakıyordu. Büyük bir kahkaha attı Füsun Hanım.

“Ege‟nin yeğeni Lena. Amcasını çok kıskanıyor da.”

Ha! Bir dakika! Ege‟nin evdeki düĢmanın dediği Ģey yeğeni miydi! Ben de evinizde köpek mi var diye sormuĢtum! Aman Allah‟ım rezilliğe bakın!

“Merhaba Lena,” dedim mahcup bir tavırla, elimi uzattım ona. “TanıĢtığıma çok memnun oldum.” Soğuk bir tavırla minik elini uzatıp elimi sıktı. Gülümsedim ama karĢılığında asık bir surat aldım. Yine de çok tatlı geliyordu o an bu minik kız. Ege‟ye dair hiçbir Ģey kötü gelemezdi ki bana.

“Hadi, seni Ege‟nin odasına çıkaralım. Lena, sen de gelecek misin?” O an Ģok içinde babaannesine baktı Lena.

“Ne? Amcamın odasında mı kalacak! Ama ben neden giremiyorum hiçbir zaman!” Birden ağlamaya baĢladı,

kıkırdayarak Füsun Hanım‟a baktığımda kahkahalar atıyordu.

“Yavrum onu amcana soracaksın. Kesin emri var, Lenayı asla odama almayın dedi! Bilgisayarının ekranını düĢürdüğün için olabilir mi?”

“Ama bilerek yapmadım babaanne onun da ekranı kocaman olmasaymıĢ o zaman!” O kadar tadı konuĢuyordu ki o beni sevmese de sarılıp öpesim gelmiĢti tam Ģu an.

“Tamam, sana söz Ġzmir Abla‟n o odada kalırken ara ara senin de içeri girmene izin vereceğim. Tamam mı?”

“Cidden mi babaanne!”

“Cidden!”

“ġimdi de gelebilir miyim! Bir kere bakmak istiyorum sadece...”

“Tamam, hadi.”

Üçümüz birlikte asansöre bindiğimiz sırada Lena bana öfkeli bakıĢlar atıyordu. Bu sırada asansöre binerken kısaca evlerine göz attım. Salonlarının görünen bir duvarı komple bir kitaplıklar kaplanmıĢtı, evleri tamamen kahverengi ve altın sarısıyla döĢenmiĢti. Çok zevkli bir mimar tarafından döĢendiği belliydi. Tamamını göremeden asansörün kapısı kapandı.

“Babaanne, ne zaman gidecek?” diye sordu Lena fısıldadığını sanarak, Füsun Hanım‟a bakarak anlayıĢlı olduğumu belirtmek için gülümsedim.

“Lena çok ayıp! Seni yollayacağım bu evden valla!”

“Ne? Beni mi yollayacaksın! Hayır, lütfen babaanne, lütfen beni yollama, ben sokakta yaĢayamam!” Lena birden ağlamaya baĢlayınca elimle ağzımı kapatıp gülmeye baĢladım, içimden bir ses bu huysuz çocuk beni sevecek diyordu. Hatta buna adım kadar emindim.

“Uslu durmazsan yollayacağım valla!” O sırada üst kata çıktık ve asansörün kapısı açıldı. Tekerlekli sandalyenin ilerleme tuĢuna basarak indim asansörden.

Bizi uzun bir koridor karĢıladı.

“Koridorun en sonu Ege‟min odası.” diye mırıldandı Füsun Hanım iç çeke çeke. BaĢımı salladım. Birlikte koridorun en sonuna doğru ilerledik. Sonra Lena öne attı kendini.

“Kapıyı ben açacağım!”

“Dur, anahtarla açamazsın sen!”

“Babaanne, düĢünsene... Ege amcam içerideymiĢ.

GelmiĢ ve bize sürpriz yapmıĢ!” O an keĢke diye düĢündüm içimden. En az onlarınki kadar benim de ihtiyacım vardı Ege‟ye. Oysa Füsun Hanım kapıyı açtı ve içenden Ege çıkmadı.

“Ya...” diye mırıldandı Lena hayal kırıklığıyla,

“GelmemiĢ...” BaĢımı salladım.

“GelmemiĢ...” diye mırıldandım farkında bile olmadan.

O an Füsun Hanım‟ın sevgi dolu bakıĢlarını hissettim üzerimde.

“Senin gibi güzel akıllı genç bir kızın oğlumun hayatında olması beni çok mutlu etti Ġzmir. Onu ne kadar sevdiğini gözlerinden okuyabiliyorum. Ege için bir Ģanssın sen.” Utanarak gülümsedim.

“Asıl o benim için bir Ģans.” dedim sessizce. Gözlerim hemen odasına kaydı. Kendimi tutamayıp gülümsedim gözlerim dolu dolu.

“IĢıklar,” diye mırıldandım, “Her yerde ıĢıklar.

Fransa‟da da burada da.” Lena koĢtu ve duvardaki renkli ıĢıkları yaktı birden.

“Amcam ıĢık delisidir!” dedi birden bana düĢmanıymıĢım gibi davrandığını unutup. IĢıklar

yanarken odanın Fransa‟daki odasının aynısı oluĢu beni neredeyse ağlatacaktı. Yutkunarak zar zor ağlamamı engellemeye çalıĢtım.

“Ege sosyal ama iç dünyasında yaĢamayı tercih eden bir çocuktu hep. ArkadaĢları partilerde, kulüplerde gezerken o odasında oturup müzik dinlemeyi, ıĢıklarını yakıp film izlemeyi tercih eden bir çocuktu. Onunla hep gurur duydum.” Ben de. Ben de. Derin bir iç çektim.

“Ara ara yalnızlıktan sıkılıp öyle ortamlara girmeye çalıĢırdı. Birkaç partiye katılır arkadaĢlarıyla birkaç kulüp gezerdi. Ama hep bu odaya yalnızlığına dönerdi.”

Duvarları mantar panolarla doluydu. Sevdiği Ģarkı sözlerini mantar panolara not almıĢtı. Yatağı tam camın kenarındaydı ama camın tüllerini bile renkli pirinç ıĢıklarla kaplamıĢtı.

“Babaanne! Amcamın felenkopu nerede?” KaĢlarımı çatarak Lena‟ya baktım. Acaba ne demek istemiĢti?

“Ne?” dedi Füsun Hanım.

“Felenkop.”

“O ne Lena?”

“Hani balkonuna koyup gökyüzünü izliyordu!

Yıldızları izliyorduk birlikte.”

“Haa, teleskop desene Allah aĢkına kocaman kızsın artık. Teleskopu balkonda duruyor, hiç dokunmadım.

Ġstersen akĢam Ġzmir ablanın yanma gelirsin birlikte yıldızları izlersiniz.” Ege‟nin bir teleskopu mu vardı, bunu ilk defa duyuyordum. Ama onun hakkında bir Ģeyler öğrenmek beni o kadar mutlu ediyordu ki içimde çok garip bir mutluluk vardı.

“Ama... ben tek baĢıma izlemek istiyorum babaanne...”

Lena benimle izleyeceğine bozulmuĢ gibi somurttu birden.

“Ya Ġzmir ablanla izlersin ya da bu odaya giremezsin Lena‟cığım.”

“Of,” dedi içi sıkıla sıkıla, “Tamam o zaman. ġey...”

dedi bana bakarak, “AkĢam felenkopla yıldızları izleyebilir miyiz?” Gülümseyerek baĢımı salladım.

“Ġzleyebiliriz.”

“Hadi Lena‟çığım. Gel Ģimdi biz çıkalım da Ġzmir ablan dinlensin.”

“Tamam babaanne.”

“Kızım, sen rahatına bak, bir ihtiyacın olursa kapıdan seslen hepimiz duyarız.” BaĢımı salladım minnet dolu bir ifadeyle.

“Çok teĢekkür ederim her Ģey için.”

“Ne demek, ben teĢekkür ederim oğluma böyle bir Ģans verdiğin için.”

Lena ve Füsun Hanım kapıdan çıkıp kapıyı kapatırlarken derin bir nefes aldım. O an gözümden bir damla yaĢ aktı. Kendimi garip hissediyordum.

Buradaydım, Ege‟min odasında, onun hayatının ortasında, ailesinin içinde. Ama o yoktu. Ona ait olan her Ģey benimleydi ama o yoktu iĢte. Kokusu bu odadaydı, ıĢıkları, Ģarkı sözleri, her Ģeyi. Ama o yoktu.

Gözlerimden akan damlalarla birlikte telefonuma baktım. Ege‟den yeni mesajlar vardı. Mesajlara girip burnumu çeke çeke okumaya baĢladım.

“Ne yaptın?”

“izmir?”

“Ooo, ailemi bulunca beni sattın bakıyorum da.”

“Ya da Lena tarafından öldürüldün.” Mesajı okurken kıkırdamaya baĢladım. Hem ağlıyor hem gülüyordum.

Sonra son ve kalbime dokunan mesajını okudum.

“ġu an içim çok rahat biliyor musun Ġzmir. En sevdiğim insan ailemin yanında, odamın içinde, güvende...” Gözlerimden yaĢlar akmaya devam ederken mesaj yazmaya baĢladım.

“Geldim, annenle tanıĢtım. Çok iyi birisi! Çok sevdim, o da beni çok sevdi. Odana da girdim. Ve Lena beni öldürmedi, üstelik akĢam birlikte felenkopla gökyüzünü izleyeceğiz!”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Ahahahaha! Yahu hala teleskop demeyi öğrenememiĢ

mi Lena? Hala mı felenkop diyor?”

“Hala felenkop diyor! Ama çok tatlı, sanırım bana karĢı ördüğü duvarları bir iki güne yıkar ve kanka oluruz.”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Çevrimiçi... Hala yazmıyor...

O an telaĢla yazmaya baĢladım.

“Ne oldu? Neden yazmıyorsun Ege?”

“izmir... Deli gibi yanında olmak istiyorum Ģu an.”

“Ben de... Her Ģeyden çok istiyorum burada olmanı.

Sen, ben, Lena birlikte felenkopla gökyüzünü izleyelim istiyorum.” Ekrana uzun uzun baktım. O da ekrana uzun uzun baktı. Sonra ağır ağır yazmaya baĢladı.

“Sana söz veriyorum.” yazdı.

“Bir gün o evde o balkonda oturacağız. Felenkopla gökyüzünü izleyeceğiz.” Birden gülmeye baĢladım hüznümün arasında.

“Tam hisleneceğim Lena‟nın felenkop deyiĢi aklıma geliyor gülmeye baĢlıyorum!”

“Ahaha, aynı haldeyim. Tam üzüleceğim, sonra Lena‟yı ve seni birlikte o halde hayal ediyorum. Geçiyor.

Bana bol bol fotoğraflarınızı at, olur mu?”

“Tamam...” yazdım, “Sen de bize at, olur mu?”

Çok acınası bir haldeydik. Çok...

O orada, ben burada, denizler öteden denizler öteye, imkansızdan gerçeğe... Birbirimizi özleye özleye yaĢamaya çalıĢıyorduk sanki bir efsaneyi.

Bir mucize gerçekleĢtirmiĢtik, birbirimizi her Ģeye ama her Ģeye rağmen sevmeyi baĢarmıĢtık daha ne olsun. Ama kavuĢmayı baĢaramıyorduk be arkadaĢlar. Asıl mesela sevmek değildi zaten hiçbir zaman, kavuĢmaktı. Ve bizim hikayemiz ne olursa olsun kavuĢmaya gidemiyordu bir türlü. KavuĢamıyorduk Eğeyle.

Biliyorum, orada bir yerde siz de çok sevdiniz, çok seviyorsunuz. Biliyorum orada bir yerde sizin de çok içiniz acıdı, çok içiniz acıyor. Siz de kavuĢmayı deli gibi bekliyor, kilometreleri sayıyorsunuz. Hep dedim ya, acı kardeĢi olmak böyle bir Ģey iĢte. Hepimiz bir mucizeyi bekliyoruz sanki. Aramızdaki yolların, evlerin, denizlerin silinip gitmesini bekliyoruz. Kilometrelerin bir anda yok olmasını bekliyoruz, bir anda kendimizi onların yanı baĢında bulmayı bekliyoruz. Ama hiç düĢündünüz mü, ya yok olmazsa bu kilometreler, evler, adalar, denizler? O

zaman ne yapacağız be arkadaĢlar? ĠĢte o zaman mucizelere inanacağız. Ġnanacağız ve o mucizeler gelip bizi bulacak bir gün. Bizler, birer mucizenin elçisi olacağız ve o mucizeyi gökyüzünden alacağız.

Bu benim veya Ege‟nin hikayesi değil sadece.

Bu sizin de hikayeniz, senin ve onun.

Bu bizim, sizin, onların hikayesi. Bu bir mucizenin gerçekleĢmesinin hikayesi...

Bu kilometrelerin hikayesi. Aramızdaki ve ardımızdaki.

Küçük kız Ģövalyenin Ģöminesinin baĢında uyuyakalmıĢ saatlerce. ġövalye küçük kızı izlemiĢ,

küçücük bir çocuğu uyurken izlemenin ne kadar huzur verici olduğunu o an fark etmiĢ. Bir baba çibi hissetmis kendini. Kitcücük bir kızın kalan son umudu olan bir baba gibi. Haftalardır sakat ayağıyla yatan Ģövalye bir cesarettir bir sıhhattir kalkıvermiĢ yatağından, hepine tepine gitmiĢ, küçük kızı sakat ayağıyla kucağına almıĢ

da yattığı döĢeğin bir köĢesine yatırmıĢ, üzerini örtmüĢ

iyice. Sonra kendi geçmiĢ bir baĢka köĢeye, yatmıĢ.

DıĢarıda aĢık olduğu güneĢ doğsa kalkamazmıĢ ayağa, oysa küçücük bir kız huzurla uyusun diye doğrulmuĢ

ayakta bulmuĢ kendini Ģövalye. Çünkü bilirmiĢ, muhtaç bir kalp onun kapısını çaldığı zıiman acmamazlık olmazmıĢ.

Bu küçiik kız ona muhtaçmıĢ Ģimdi. Bırak ayağa kalkmayı, uç dese uçarmıĢ Ģövalye. .

25. Bölüm

Felenkop Efsanesi

Merhaba eşek sıpası.

Gözlerimi derin bir rüyanın ardından araladığımda kendimi karanlık bir odada buldum. Ege‟nin odasında.

Ege‟yle mesajlaĢırken yorgunluktan ve huzurdan uyuyakalmıĢtım. Birkaç saniyeliğine karanlık beni tedirgin ederken doğrulduğumda yatağın hemen baĢucunda bir ıĢık anahtarı olduğunu gördüm. Uzanıp bastığımda ise Ege‟nin rengarenk pirinç ıĢıkları bir bir yanmaya baĢladı. Odanın her bir duvarındaki renkli pirinç ıĢıklar bir bir yanarken kendimi büyülü bir dünyada hissettim. Ömer Ege Zorlunun büyülü dünyası...

Bir erkeğe göre çok farklı bir bağımlılığı vardı, ıĢıklar.

Rengarenk, küçük küçük ıĢıklar. Oda tamamen aydınlanmasa da muhteĢem bir loĢluğa ulaĢmıĢtı. Arkama doğru huzur içinde yaslandım ve telefonumu elime aldım.

Anında odasının bir fotoğrafını çektim ve Ege‟ye yolladım.

“Sonsuza kadar bu odada yaĢamak istiyorum.” diye ekledim. Anında çevrimiçi oldu.

“Tamam,” yazdı ve yazmaya devam etti.

“Benimle evlenir misin Ġzmir?” Ekrana sırıtarak baktığım sırada yazmaya devam ediyordu.

“Ama sen orada benim odamda yaĢayacaksın, ben burada. Mesafe evliliği. Kabul ediyor musun?” Gülerek baĢımı salladım sanki görecekmiĢ gibi.

“Evet, evet, evet!” Yazdım keyifle. Sonra Ege‟den utandırıcı cıvık bir soru geldi.

“Peki nasıl çocuk yapacağız? :)” Utanarak birkaç saniye ekrana baktığım sırada Ege cevapsız kaldığımı görüp yazmaya devam etti.

“Ve Ġzmir‟in yanakları kızarır... Ve Ege‟nin içi gider.”

“Ahahaha!” Yazdım anında, “Ege‟nin içinin gitmediği bir Ģey var mı?”

“Var. Ġzmir dıĢındaki Ģeyler.” Ben ekrana hayranlıkla bakarken öyle bir cümleyle devam etti ki yutkundum.

“Benim bir tek sana içim gidiyor Ġzmir.” Öylece bakakaldım ekrana. Biliyordum ki o da aynı Ģekilde orada ekranı yani beni izliyordu. Biz ekrana her bakakaldığımızda birbirimizi izliyorduk zaten. Telefon ekranından o beni izliyordu sanki, ben onu. Birbirimizi izlememiz için yan yana olmamıza gerek yoktu.

“ġimdi Ģu sakat ayağımla ayağa kalkacak ve odanı inceleyecegım!

“Yahu sen kendine zarar vermeye ne kadar meraklısın, sakın ayağa kalkayım deme.”

“Bir Ģey olmaz! Biraz tek ayağım üzerinde gezineceğim!”

“Bari tekerlekli sandalyeye otur. Lütfen Ġzmir, ayağa kalkmanı istemiyorum.”

“Tamam, tamam! Pes! Kalkıp tekerlekli sandalyeye oturacağım.” Yazdım. Yataktan doğruldum. Kalktım ve burkulmamıĢ bileğimin üzerine basarak tekerlekli sandalyeye geçtim.

Sandalyeye oturur oturmaz telefonu elime aldım ve çekinerek yazmaya baĢladım.

“Ege... Bir Ģey soracağım. Belki biraz ayıp olacak ama içim içimi yiyor. Allah aĢkına, sizin evinizde neden tekerlekli sandalye var? Bir de asansör.”

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Ahahahahahahahahahahahahahahahahaahahahhahahaha h!” Ege sayfalarca gülerken sırıtmaya baĢladım. Hemen açıklama yapmak için hızla yazdım.

“YanlıĢ anlama ama siz sanırım epey zenginsiniz!”

“O kadar zenginiz ki evde yorulmayalım diye bazen tekerlekli sandalyeye oturup onunla geziyoruz.” Yazdı dalga geçmek için, kıkırdadım.

“Ben de zengin olsam yemin ederim aynısını yapardım.”

“Ġzmir,” yazdı birden, “Benim seni kaybetmemem lazım.”

“Zengin olursam ben de evime tekerlekli sandalye alırım dedim diye mi?” Sırıtıyordum. Ege‟nin ise orada kahkahalarla güldüğünü biliyordum.

“Yahu sen benim hayatımda gördüğüm en samimi insansın. Evime kimi getirsem evin ihtiĢamından etkilenir, senin sorduğun sorulara bak. O tekerlekli sandalye annemindi, bir ara bileğinden bir ameliyat olduğunda eve alınmıĢtı. Annem düzelince babam hem

bir engelli vakfına yüz tane tekerlekli sandalye bağıĢladı hem de birine bir Ģey olursa diye o tekerlekli sandalyeyi evin deposuna koydurttu. Asansör de o zamanlardan kalma, annem için yapıldı...”

“Anladım. Çok özür dilerim. Eve girdiğim ilk andan beri bunlar aklımdan çıkmıyor. Gerçekten değiĢik bir kafam var, biliyorum.”

“Ve ben o değiĢik kafayı seviyorum.” Gülümsedim, derin bir nefes alıp iç çeke çeke ekrana baktığım sırada baĢımı kaldırdım. Telefonu kucağıma koyup tekerlekli sandalyeyle ilerledim. Ege‟nin duvarındaki fotoğraflara bakmaya baĢladım. Bol bol Ege‟nin bebeklik fotoğrafları vardı, sonra Lena‟nın bebekliği olduğunu tahmin ettiğim fotoğraflar, Ege‟nin anne babasının fotoğrafları.

“Hayatımda gördüğüm en güzel bebekliğe sahipsin!”

yazdım.

“Ya... Bebeklik fotoğraflarıma mı bakıyorsun, orada bir tane çıplak bebeklik fotoğrafım var, lütfen onu gördüğün an gözlerini baĢka yere çevir.” Bunu dediği an gözlerim o fotoğrafı aramaya baĢladı. Belki bunu demese görmeyecektim bile! Heh! Orada! Ege birkaç aylık ve çırılçıplak! Size yemin ederim küçücük bebeğin küçük küçük kasları var gibi, oha!

“Ege! Senin bebekken kasların mı vardı!”

“Ahahaha! Ġyi ki gözlerini baĢka yöne çevir dedim.

Tabii, ne sandın, bizde genetik.” Sonra gözlerimi kısarak iyice dikkade baktım aynı fotoğrafa. Fotoğraf önceleri katlanıp sonra buraya asıldığı için kat izleri kalmıĢtı. Ve ben, nasıl bir mantıkla nasıl bir zekayla nasıl bir düĢünceyle yaptıysam küçücük bebeğin kasları var sanmıĢtım! Rezilliğe bakın! Aynen Ġzmir, Ege fitnessa gidiyormuĢ iki aylıkken.

“Ya ben ciddi ciddi kas sandım kat izlerini! Lütfen sana bunu dediğimi unutabilir misin?”

“Asla unutmayacağım.”

“O zaman konuyu değiĢtiriyorum, senin bir abin mi var!”

“Evet, Lena‟nın babası. Abim Ali. Benden on yaĢ

büyük. MuhteĢem bir insandır, benim en büyük örneğim, hayattaki en büyük desteğim, Fransa‟ya gitmemem için tüm suçu üsdenebileceğini söyleyen insan.” Gururla baĢımı kaldırıp abisinin fotoğrafına bir kez daha baktım.

Resmen Ege‟nin on yıl sonraki haliydi, fotoğrafta Ege‟nin omzuna kolunu atmıĢ babacan bir tavırla durmuĢtu. Ali Abi‟ye Ģimdiden saygı duyuyordum.

“Peki ya bir adam daha var... Böyle garip Ģapkalı...

Fotoğrafı çok eski gibi duruyor, o kim?”

“Dayım. Sana dayımı hiç anlatmadım mı?”

“Hayır. Böyle dediğine göre anlatılması gereken bir insan... Öyle mi?”

“Dayım bir efsanedir benim için, bizim için, hatta onu tanıyan herkes için. Kenan Dayım...” O an merakla cevap yazdım.

“Çok merak ettim! Anlatsana!”

“Dayım benim küçüklüğümde ben daha beĢ altı yaĢlarımdayken genç yaĢta müteahhit olmuĢtu, ama nasıl bir müteahhit olmak... Genç yaĢında Ģansı öyle bir yaver gitmiĢti ki Türkiye‟nin en zengin müteahhitleri arasına girecekti neredeyse. Sürekli arsalar alıyor evler siteler Ģirketler yapıyor satıyordu. Sonra bir gün aĢık oldu dayım. Suzan Yengeme... Aldı, elinden tuttu anneanneme getirdi, dedi ki Anne ben aĢık oldum.‟ Kabul ettiler, herkes çok sevdi Suzan Yengemi. Büyük bir aĢkla yıldırım nikahıyla evlendiler. Dünyayı gezmeye

baĢladılar. Aradan bir yıl geçti, rüya gibi bir yılın sonunda öğrendiler ki Suzan Yengem göğüs kanseriymiĢ.

Çok garip, çok net hatırlıyorum, dayım çok üzülmedi biliyor musun Ġzmir? AĢkından ölüyordu ama üzülmedi.

Çünkü parasına öyle çok güveniyordu ki „Ben iyileĢtiririm Suzan‟ı dedi.‟ Aldı Almanya‟ya götürdü, aldı oradan Fransa‟ya götürdü, oradan aldı Amerika‟ya götürdü. Gezdi durdular bir yıl boyunca hastane hastane, ülke ülke. Sonra bir gün dayımın en yakın arkadaĢı babamı aradı, „Abi Suzan öldü‟ dedi. ġok olduk.

Kahroldu bütün aile. Dayımın arkadaĢı cenazeyi de dayımı da aldı Türkiye‟ye getirdi. Dayım bir süre bizim evde yaĢadı o dönem. Odasından çıkmadan, konuĢmadan, kimseyi görmeden bizimle yaĢadı aylarca. Herkes dayım için çok endiĢeleniyordu. Sonra bir gün çıktı odasından, bizim sokağın iki tane boĢ arsası vardı onlardan birini satın alacağını söyledi. Heyecanlandık, mutlu olduk, kendine geliyor sandık. En iyi çalıĢanlarını o arsaya aldı, oraya muhteĢem on beĢ kadı bir bina yaptırdı.

Kartonpiyerlerinden boyasına kadar, eĢyalarından asansörlerine kadar, tüllerinden perdelerine kadar taktırdı.

Düzeliyor sanıyorduk. Aylar geçti, bina tamamen bitti.

ÇalıĢanlar son halini göstermek için dayımı çağırdı.

Dayım binaya baktı, „OlmuĢ.‟ dedi. Sonra o binanın karĢısındaki restoranın dıĢarıdaki masalarından birine oturdu, birden yıkım ekiplerini çağırdı. Bütün mahalleli merak ediyor, ne olacak ne bitecek. Dayım yaktı sigarasını. Yıkım ekipleri geldi, „Yıkın Ģimdi bu binayı.‟

dedi. Herkes, hepimiz Ģok olduk. O binayı dayımın gözleri önünde yıktılar. O zamanlar anlamamıĢtım, sonraları anladım. Dayım Suzan Yengemi iyileĢtirmek için aylarca bir binayı yapar gibi uğraĢmıĢtı. Sonra Suzan

Yengem gitti, sanki o bina yıkılmıĢ gibi hissetti içinde.

ĠĢte bu binayı yıktırıĢı acısını gösterme Ģekliydi dayımın.

Ağlamadı dayım, bağırmadı, çağırmadı. Bina yaptırdı, gözlerinin önünde yıktırdı. O binayı en baĢından beri yıktırmak için yapıyordu. Dayım o günden beri ailemizin de o mahallede yaĢayan komĢularımızın da efsanesi...”

Tüylerim diken diken okudum mesajını. Gözlerimden bir damla yaĢ akarken Ģok içinde dayısının fotoğrafına bir kez daha baktım. Elinde sigarası, baĢında turuncu Ģapkası... Çok sevdim der gibi bakıyordu fotoğrafta, içinin bir parçası ölmüĢ gibi.

“Peki sonra ne oldu dayına? ġimdi nerede?”

“Bilmiyorum. Bilmiyoruz... O binanın yıkımından sonra yurtdıĢına gideceğini söyledi, gitti. Ve bir daha asla haber alamadık. On iki yıl geçti üzerinden. Dayımdan tek bir haber bile yok.”

Tam cevap yazacağım sırada odanın kapısı açıldı.

Kapıdan içeri önce bir çalıĢan elinde yemek tepsisiyle girdi. Bana gülümseyerek elindeki tepsiyi yatağın yanındaki masaya bıraktı.

“Afiyet olsun efendim.” dedi.

“Çok teĢekkür ederim, ellerinize sağlık.”

“Ne demek efendim!” Kadın gülerek odadan çıkar çıkmaz içeri önce Lena girdi utanarak, ona gülümsediğim sırada Ege‟nin annesi girdi, daha sonra abisi olduğunu tahmin ettiğim kiĢi ve yanında karısı olduğunu tahmin ettiğim kısa boylu sevimli bir kadın girdi.

“Anne, baba, bakın amcamın arkadaĢı bu!” dedi Lena, gülümseyerek hepsine baktım.

“Kazım, iyi uyudun mu?” dedi Ege‟nin annesi.

“Evet efendim çok teĢekkür ederim. Ġyi uyudum.”

“Oh, iyi bari! Sana yemek getirdik. Bir de sana diğer oğlumla kızımı getirdim. Ali‟m ve karısı Nalan.” Ali Abi ve eĢine gülerek baktığımda bana heyecanla bakıyorlardı.

Ali Abi gelip bana elini uzattığında anında elini sıktım.

“Ben Ali,” dedi sevecen bir tavırla, “bizim eĢek sıpasının abisiyim.” Kıkırdadığım sırada bana o kadar güzel güldü ki içim ısındı.

“Ben de Ġzmir.” dedim gülerek, “Sizin eĢek sıpasının arkadaĢıyım.”

“Ooo, yok öyle arkadaĢıyım demek. Biz biliriz öyle arkadaĢlıkları.” Utanarak güldüğüm sırada Ali Abi‟nin eĢi bana doğru eğildi ve beni yanaklarımdan öptü.

“Ben de Nalan,” dedi, “bizim eĢek sıpasının yengesiyim.” Harika insanlardı! Harika! O kadar sıcaklardı ki kendimi hiç yabancı gibi hissetmiyordum.

“Çok memnun oldum, Ege sizden çok bahsetti.”

“Bize de senden çok bahsetti.” dedi Ali Abi, “Ġlk defa bir kızdan bahsettiğine Ģahit oldum Ege‟nin. Her konuĢmamızda tutturdu bir Ġzmir de Ġzmir. Ama dediği kadar varmıĢsın.”

“TeĢekkür ederim.” dedim utanarak.

“Demek internetten tanıĢtınız.” Ege‟nin yengesi gülerek sorduğunda baĢımı salladım.

“Evet, Ege bana mesaj attı...”

“Bizim oğlanın ilk kez çapkınlık yapacağı tutmuĢ!

Ama turnayı gözünden vurmuĢ.” Yengesi gülerek konuĢurken içim kıpır kıpırdı.

“Eee abisine çekmiĢ,” dedi Ali Abi, “Kimseye bakmayız, ama en güzeline vuruluruz.” Ali Abi eĢine içi gider gibi baktığında derin bir iç çektim. Onlar gibi olmayı hayal ettim o an. Ġçimden öyle derin bir dua ettim ki, kabul olacaktı, biliyordum.

“Hadi bakalım, biz çıkalım. Ġzmir yemeğini yesin.”

“Baba ben çıkmayayım ne olursun! Ġzmir‟le felenkopla yıldızları izleyecektik!”

“Kızım rahatsız etme yengeni.” O an Ali Abi benden yenge diye bahsedince kısa süreli bir kalp krizi geçirdim.

Anında gülerek bana döndü.

“ġaka yapıyorum yenge derken, kalbin hızlanmasın.”

Çok geçti, kalp krizi geçirmeye baĢlamıĢtım bile. Ama yine de baĢımı sallayarak gülümsedim.

“Baba lütfen, birazcık bakarız hemen gelirim!”

“Kalsın,” dedim sevecen bir tavırla, “Yıldızları izleyeceğiz. Söz vermiĢtim. Hiç sorun değil, seve seve.”

“Tamam, ama yarım saat sonra odandasın Lena.”

“Tamam anne söz!”

“Size iyi eğlenceler!”

“TeĢekkürler!” TeĢekkür ettikten sonra odadan çıkıp kapıyı kapatıĢlarını izlediğimde Lena anında bana döndü yüzünde utangaç bir gülümsemeyle.

“Ġstiyorsan yemeğini ye, ben seni beklerim.” dedi utanarak.

“ġimdi aç değilim canımın içi. Gel, feienkopla yıldızları izleyelim önce.”

“Tamam!” dedi ve heyecanla balkona doğru koĢtu.

“Dur, yavaĢ!” PeĢinden tekerlekli sandalyeyle ilerledim ve balkona çıktım. Ege‟min balkonuna. Balkon muhteĢemdi. Kocamandı, bir köĢesinde ikili bir salıncak, diğer köĢesinde Ege‟nin hamağı, demirliklerine doğru ise kocaman bir teleskop vardı. Lena koĢarak teleskopun baĢına gidip beni beklemeye baĢladığında ben balkonun manzarasını inceliyordum. Evin bahçesine ve biraz ötedeki denize bakıyordu. Bu muhteĢem balkona

bakarken nutkum tutulduğu sırada Lena sabırsızlanıyordu. Hızla yanma ilerledim.

“Dur bakalım, hiç amcanla birlikte teleskopla yıldızları izledin mi?” diye sordum.

“Evet! Bir sürü kez. Ama onun adı teleskop değil ki.

Felenkop. Amcam da hep öyle diyor!” Gülümsedim, baĢımı salladım.

“Aslında...” diye mırıldandım, Lena‟nın o güzel ela gözlerinin parıltısına baktım, “Onun adı gerçekten de felenkop.” dedim. “Büyükler yanlıĢ biliyor.

“Evet Ġzmir, amcam da böyle dedi biliyor musun!”

“Amcanı çok seviyorsun sanırım.”

“Ben amcamla evleneceğim.” dedi birden. ġok içinde kıkırdadığım sırada Lena bana kumral upuzun saçlarının altından anlam veremeyerek bakıyordu.

“Amcan da seni çok seviyor.” Sonra Lena uzanıp saçlarıma dokundu.

“Biliyor musun? Amcam seni de çok seviyor. Bana saçlarımın senin saçlarına benzediğini söyledi bugün sen uyurken.” Ege‟yle mi konuĢmuĢlardı!

“Öyle miymiĢ?”

“Evet. Hadi felenkopa bakalım!”

“Tamam, gel bakalım.” Teleskopu, pardon felenkopu Lena‟nın boyuna uygun bir Ģekilde indirip ona çevirdikten sonra eğilip bir kez gökyüzüne baktım.

Yıldızları böyle yakından görmek o kadar güzeldi ki...

Sonra felenkopu Lena‟ya çevirdim.

“Bak bakalım! ġuradaki büyük yıldızı görüyor musun?”

“Evet, kocaman! O yıldızların lideri, değil mi? SavaĢçı yıldız! Amcam bana öyle demiĢti telefonda!”

“Evet...” dedim, “SavaĢçı yıldız. Amcan sana baĢka neler anlattı yıldızlar hakkında?” Lena felenkopla gökyüzünü izlemeye devam ederken bir yandan konuĢuyordu.

“Mesela Ģu bebek yıldız. SavaĢçı yıldızın bebeği.

ġuradaki de üzgün yıldız. ÜzgünmüĢ çünkü Ģuradaki uzak yıldıza aĢıkmıĢ. KavuĢamayacakları için o kadar üzgünmüĢ ki hiç parlamıyormuĢ.”

Lena‟nın anlattıklarıyla birlikte içime büyük bir acı yerleĢirken telefonum titredi. Lena konuĢmaya devam ettiği sırada Ege‟nin mesajına girdim.

“Ne yapıyorsun?”

“Lena‟yla balkondayız. Felenkopla yıldızları izliyoruz.”

“Bensiz felenkopla yıldızları izliyorsunuz... Buna izin veremem.” Mesajını okuduğum sırada birden telefon çalmaya baĢladı. Ekranda kocaman “GELMEMEYE

GĠDEN ADAM EGE GÖRÜNTÜLÜ ARIYOR” yazısını gördüğümde kalbim deli gibi atmaya baĢladı. Lena kafasını çekip bana baktığında merakla sordu.

“Kim arıyor?”

“Amcan arıyor. Hem de görüntülü.”

“Aaa, onu görecek miyim!”

“Evet.” Saçlarım nasıldı, kendim nasıldım bilmiyordum. Özgüvensiz bir Ģekilde aramayı açtım ve telefonun ön kamerasını kendimi ve bana yaslanan Lena‟yı alacak Ģekilde tuttum. O an Ege göründü ekranda. Dağınık saçlarıyla özlem duygusu ona acı veriyor gibi bize bakıyordu.

“Selam eĢek sıpası, beni bıraktın kız arkadaĢımın baĢına mı bela oldun Ģimdi?” dedi Lena‟ya ben Ege‟ye hayranlıkla bakarken, Lena kıkırdayarak ekrana baktı.

“Amca! Sensin eĢek sıpası! Babam ve annem de sana eĢek sıpası diyor! Ayrıca biz Ġzmir‟le arkadaĢ olduk.

Felenkop Efsanesi‟ni ona anlatıyordum!”

“Öyle mi?” dedi gözlerini bana çevirdiğinde,

“Hikayeyi sana mı anlattı?” Bana öyle bir bakıyordu ki öyle derin bakıyordu ki telefonu kalbime sokmak istiyordum. Gözlerim doldu o an.

“Merhaba eĢek sıpası,” diye mırıldandım gülmeye çalıĢarak, “evet, bütün gizli hikayenizi dinledim!” Ege bana, ben ona içimiz gider gibi bakarken araya Lena girdi.

“Amca! Sana buradan dokunabilir miyim!” Ege gözlerini benden ayırmadan iç çekerek cevapladı soruyu.

“KeĢke eĢek sıpası... KeĢke...”

Her saniyesi acı vermeye baĢlamıĢtı bu durumun. Ona dokunamamanın, onu öpememenin, onu özlemenin her saniyesi acı vermeye baĢlamıĢtı. Hayatımda bana onun kadar derin bakan kimseyi görmemiĢtim. O bana iç çeke çeke böyle derin bakarken yanı baĢımda değil de orada bir baĢka yerde olması hayatımın en büyük haksızlığıydı.

Gözümden bir damla yaĢ akarken baĢımı baĢka yöne çevirdim. Lena ve Ege konuĢmaya devam ederlerken acı içinde gökyüzüne baktım.

“Allah‟ım,” dedim kendi kendime, “milyonlarca insanla aynı şehirdeyim. Neden onunla değil? Neden o yanı başımda değil?” Sonra burnumu çektim, içimden dua etmeye devam ettim, “Ġçimi biliyorsun. Görüyorsun.

Beni duyuyorsun, anlıyorsun. Ne kadar acı içinde olduğumu hissediyorsun, izin ver... Ġzin ver artık bir telefonun içinden duymayayım onu, yanı baĢında olmak için kilometrelerce yol gitmeyeyim... Ġzin ver, yanımda olsun. Yanı baĢımda. Bir arada.”

Biliyordum, olacaktı. Çünkü olmak zorundaydı. Ġki kalp birbiri için kilometrelerce öteden bu kadar güzel atarken evren buna cevap vermek zorundaydı. Ege Ġzmir‟in yanı baĢında olmak zorundaydı. Ġzmir Ege‟de olmak zorundaydı... Uzak kalmamız coğrafyaya aykırıydı.

Biz yan yana olmak zorundaydık.

Zorundaydık.

26. Bölüm

Sihirbaz

Keşke odanda bir akvaryum olsaydı, o akvaryumda bir balık olsaydım ben.

Lena‟yla uyku vakti gelene kadar felenkopla yıldızları izledik. O anlattı, ben dinledim, Ege anlattı, biz dinledik.

Sonra Lena esnemeye baĢlayınca birdenbire hiçbir Ģey demeden koĢarak çıktı odadan.

“Hep böyle yapar.” dedi Ege telefonun içinden gülerek, “Uykusu geldiği anda hiçbir Ģey demeden kaçar odasına gider. EĢek sıpası...” Ekrandaki görüntüsüne baktım, uykulu gözlerine odaklandım... Gülümsedim.

“Biliyor musun... Lena gözlerini senden almıĢ. O

baygın etkileyici bakıĢlar onda da var. ikiniz de her an uyuyabilecek gibi bakıyorsunuz. Ġnsan çok etkileniyor.”

“Benim Ģu an uykum var, o yüzden öyle bakıyorum.”

Birden hafifçe kıkırdadım.

“Sürekli mi uykun var!”

“Aslında bakarsan evet.” KarĢımda sırıtırken ben de esnemeye baĢladım.

“Sanırım Ģu an uykusu olan tek insan ben değilim.”

dediği an baĢımı salladım.

“Doğru bildin! Uykusuzluktan ölüyorum. Halbuki uyanalı daha çok olmamıĢtı... Sanırım senin ve Lena‟nm uykulu bakıĢları benim de uykumu getirdi.”

“O zaman sanırım artık uyumalıyız. Ama uyumadan önce... bir Ģey isteyeceğim senden. Odaya geçer misin?”

KaĢlarımı çattım.

“Tamam... Bir dakika...” Telefonu kucağıma koyup tekerlekli sandalyeyi ilerleterek odaya girdim. Balkonun kapısını kapattım ve telefonu tekrar elime aldım. Ege gülüyordu.

“Ne oldu?”

“Telefonu kucağına koyunca yüzün kameranın üstünden göründü, çok komik bir andı.” Gözlerimi devirdim ama birden ben de gülmeye baĢladım! Kendi yüzüme öyle alttan hayal edince çok komik geldi!

KarĢılıklı salakça birkaç dakikalık bir gülüĢmeden sonra Ege derin bir nefes aldı.

“ġimdi...” diye mırıldandı, “Ömer Ege Zorlu nun gizli mabedini görmeye hazır mısın?” Merakla kaĢlarımı çattım.

“Gizli... ne!?”

“Herkesin odasmda gizli bir köĢesi vardır Ġzmir.

Mektuplarını sakladığı, eski kıyafetlerini sakladığı, fotoğraflarını sakladığı, belki biriktirdiği parasını sakladığı gizli bir köĢesi mudaka vardır. Sana kendi odamın sırlarını açacağım Ģimdi. Acaba yerini söylemesem de sen kendin mi bulsan, Ģöyle ben rahat rahat uyurken sen sabaha kadar odanın içinde dolanıp gizli köĢe araĢan. Bu fikir çok güzel geldi Ģu an.”

“Berbat bir fikir! Lütfen, hemen söyle!”

“ġöyle yapalım. Sen odada ileri geri ilerle, ben sıcak ya da soğuk diyeyim.” Ege‟ye o an öyle bir bakıĢ attım ki büyük bir kahkaha attı. Tek elini havaya kaldırdı.

“Tamam! Öyle bakma. Biraz daha bakarsan bakıĢlarınla öleceğim.” Kendimi tutamayıp gülmeye baĢladım.

“Benim ciddi bakma sürem bu kadar iĢte. Uç saniye kadar. Sonra gülmeye baĢlıyorum.” Ege karĢımda keyifle gülerken telaĢlı bir nefes aldım.

“Hadi Ege! Merak ettim!”

“Tamam, göstereceğim. Ama önce bir Ģey anlatacağım.

Biliyor musun, ben ismimi hiç sevmezdim aslında. Ege ismi bana çok boĢ çok anlamsız gelirdi... Sonra senin bloğunun adını gördüm, ilk defa o an ismim bana biraz olsun bir anlam ifade etti. Ege‟nin Ġncisi... Sonra...

Ġsmimi ilk kez senin ağzından duyduğum anı hatırlıyorum. Telefondaydık. Bana Ege demiĢtin ilk kez.

O an Ģöyle bir durdum, kaĢlarımı çattım. Ġsmim bana ilk kez senin dudaklarının arasından duyduğum an güzel geldi biliyor musun? Çok garip, ilk kez o an bir anlam ifade etti bana. O aralar daha yeni yeni tanıĢıyorduk tabi.

Bir an durup Ģey diye düĢünmüĢtüm, Abi benim ismim mi güzelmiĢ yoksa bu kız mı çok güzel söylüyor?‟ Sonra anladım ki sen her ismi güzel söylüyormuĢsun. Mesele ĢendeymiĢ. Sihirbaz gibisin ya, her Ģey seninle güzelleĢiyor.” Yanaklarımın kızarmasını ekrandan görmüyor olmasını umarak alt dudağımı ısırdım. Hafifçe gülümsedim.

“Ege...” diye mırıldandım.

“Efendim?”

“Ege...” KaĢlarını çattı.

“Efendim?” Anlam veremeyen ĢaĢkın haline bakıp kıkırdadım.

“Ege... Ege... Ege... Asıl senin ismini söylemek çok güzel.” diyerek ismini sıraladım mest olmuĢ gibi, “Güzel olan benim söyleyiĢim değil. Güzel olan senin ismin Ege.

Hayatımda duyduğum en güzel isme sahipsin.”

Hayranlıkla baktı telefonun içinden bana.

“Sanırım ismimi bu Ģekilde söylemeye devam edersen beni de buna inandıracaksın.”

“Ege... Ege... Ege...” diyerek sıralamaya devam ettiğim sırada Ege büyük bir kahkaha attı.

“Yapma!”

“Ege... Ege... Ege... Ege...”

“Ahaha! Yapma!” Kendimi tutamayıp gülmeye baĢladığım an ismini söylemeyi kestim.

“Artık ismini seviyor musun?”

“Evet,” dedi göz kırparak, “Dünyanın en güzel ismi benim ismim.” Sırıtarak baktım ona.

“Tamam sen de fazla abartma, o kadar da değil.”

dediğim sırada Ege muhabbetten müthiĢ keyif alıyordu.

“Evet, Ģimdi sıra geldi bana gizli yerini açıklamaya!”

“Tamam. ġimdi kıyafet dolabımın yanındaki aynalı masaya git. O masanın çekmecesinin altına yapıĢtırılmıĢ

bir kutu var. Zorla o kutuyu çekip al oradan.”

“YapıĢtırılmıĢ bir kutu?”

“Evet. Ben yapıĢtırdım, japon yapıĢtırıcısıyla. Bayağı iyi yapıĢtırıyor, tavsiye ederim.” Gülerek ilerledim ve telefonu kucağıma koydum. Ege yine yüzümü alttan gördüğü için gülmeye baĢladı. Telefonu gülerek elime aldım. Masanın karĢısına yerleĢtirip telefon kamerası beni tam açıdan çekerken eğildim ve çekmecenin altındaki kutuya dokundum. Çekmece büyüklüğünde karton bir

kutu vardı burada. Kutuyu zorlayarak çekiĢtirdim. Biraz zor gelecek gibiydi.

“Gelip yardım edeyim mi?” Ege‟nin cümlesine güldüğüm sırada baĢımı salladım.

“Tamam! Hadi, bekliyorum!” KarĢımdaki Ege gülümsüyordu. Gülümsüyordu, ama yüzünde çaresiz bir gülümseme vardı.

Kendisiyle dalga geçiyor, durumuyla eğleniyordu.

Ama her Ģeyin altında, her Ģeyin ötesinde bu Ege alttan alttan üzülüyordu. Kendi çaresizliğine gülüyordu ama geçemiyordu iĢte. Aklında kalıyordu, aklına takılıyordu.

Eli kolu öyle bir bağlıydı ki yüzü gülerken içi ağlıyordu.

Yutkundum. Sessizce eğildim ve kutuyu sertçe çekip çekmecenin altından çıkardım. Derin bir nefes alıp kutunun kapağını açtım. Ege sessizleĢmiĢti. Sanırım motivasyonunu, heyecanını bir an için kaybetmiĢti.

Kutunun içinden kırılmıĢ bir adı karınca oyuncağı çıktı, birkaç emzik, birkaç bebek kıyafeti.

“Bunlar... senin mi?” diye sordum kıyafetlerini tek tek çıkarırken. Ege morali bozuk bir Ģekilde yüzündeki kamuflaj gülümsemesiyle baĢını salladı.

“Evet. Bebeklik kıyafetlerim.” Mavi bir bebek tiĢörtünü alıp burnuma götürdüm.

“Bu Ģimdi senin bebeklik kokun mu! Harika kokuyorsun!”

“Ben harika bir bebektim, karĢı panoda da bebeklik kaslarım olduğunu söylemiĢtin.” Morali bozuktu ama hala espri yapıyordu. Kıkırdadım.

“Sanırım bebekken tanıĢsaydık o zaman da senden bu kadar etkilenirdim.” Sonra kutudan minik yeĢil patikler çıkardım.

“Bunlar senin mi!”

“Evet... Anneannem örmüĢ onları.”

“Harika! ġu an gözlerim doldu. Peki ya bu atlıkarınca... Bu neden kırık?” Yutkundu, baĢını kaldırıp derin bir nefes aldı.

“Onu babam kırdı.” Anlamayarak yüzüne baktım.

“Baban mı? Neden...”

“O atlıkarıncayı abime sekiz yaĢımdayken zorla aldırmıĢtım. Babam biraz sorunlu bir insandır... Nedenini bilmediğim bir Ģekilde bana karĢı hep sertti. Çocuk olmadığımı söyledi, okulumla ilgilenmemi, böyle Ģeylerle uğraĢmamamı söyledi. Atlıkarıncayı yere attı... Ben ağlayarak odama gittiğimi hatırlıyorum. Sonra abim atlıkarıncayı yerden almıĢ, bana getirdi. Atlarından biri kırılmıĢ ve kaybolmuĢ. At ortada yok... Ama sanırım ben o gün büyüdüm izmir. O gün benim çocukluktan çıktığım gündü. Bu yüzden bu atlıkarıncayı hep sakladım.”

“Baban... yani... neden...”

“Bir Ģey sormak zorunda değilsin, boĢ ver. Bak, o kutunun en altında bir bileklik var. Annemin bilekliği, onu çok önce annemden almıĢtım, bir yıl yatılı bir yaz okuluna yollamıĢlardı beni. Annemden bir hatıra olsun istemiĢtim yanımda. O bilekliği vermiĢti bana. Aldım, hep cebimde taĢıdım. Uç ay boyunca. Sonra da bu kutuya koydum. Bu kutuyu sana açtırmak istememin en önemli sebebi buydu aslında. O bilekliği gördün mü?” KaĢlarımı çatıp kutuyu inceledim.

“Nerede... Heh, buldum.” Elime aldığım bu bileklik renkli boncukları olan, boncukların geçtiği ipimsi düzeneğin altından yapıldığı, tam ortasında bir ay deseni taĢıyan oldukça güzel narin bir bileklikti.

“Harika.” diye mırıldandım mest olmuĢ bir Ģekilde.

“Beğendin mi?”

“MuhteĢem bir bileklik.”

“O muhteĢem bileklik artık senin.”

“Ne?” ġaĢkınlıkla bir ona bir bilekliğe baktığım sırada hafifçe gülümsedi.

“Bileğine taksana, nasıl duracak merak ediyorum.”

“Ege... ben... yani... Bence bunu saklamaya devam etmelisin.” “Saklamaya devam edeceğim zaten. Senin bileğinde saklayacağım. Sen benim yeni hatıra kutumsun.” Yutkundum, birkaç saniyelik tereddütten sonra bilekliği bileğime baktım.

“Bakayım...” Bileğimi utanarak kaldırdım. Ege bana hayranlıkla baktı.

“Senin bileğinde olmayı bekliyormuĢ yıllardır... Garip bir Ģekilde içim rahatladı.” Oysa hali mutsuzdu, hala morali bozuktu. Uzakta olmak, ben bile onun odasında onun evinde onun ailesinin dibindeyken onun bir telefonun içinde olması, yanıma gelemiyor olması onu üzüyordu.

“Ben... çok teĢekkür ederim Ege. Çok teĢekkür ederim.”

“ġimdi bana söz vermeni istiyorum. O bileklik ne olursa olsun senin bileğinde kalacak. Ne olursa olsun.

Söz mü?” BaĢımı salladım tereddütsüzce.

Söz.

“ġimdi konuĢmayı kapatalım mı? Birkaç dakikadır kendimi biraz garip hissediyorum. Sen de uyu, ben de...

Tamam mı?”

“Tamam.” dedim hüznüne hüzünle bakarak.

“O kutuyu dolabımın içine, kalan kıyafetlerimin altına sakla, olur mu?”

“Tamam, olur. Merak etme.”

“Ġyi geceler Ġzmir. Seni çok seviyorum. Bu halimi sakın yanlıĢ anlama.”

“Asla. Seni anlıyorum Ege. Ġyi geceler.” Tam telefonu kapatırken anlamlı gözlerle baktı gözlerime.

“Peki ya sen?”

“Ben ne?”

“Sen de beni seviyor musun?” Utanarak gülümsedim.

“Çok...” dedim derin bir nefes alarak. Birkaç saniye gözlerimin içine baktı. Sonra eksik kalmıĢ gibi elini salladı ve görüntülü konuĢmayı kapattı.

Birkaç dakika öylece sıkıntıyla oturdum odasında.

Böyle olmasından nefret ediyordum! Ege‟nin eksik hissetmesinden nefret ediyordum! Ama baĢka bir çaremiz yoktu. Böyle olmak zorundaydı... Ege‟nin eĢyalarını kutuya geri koydum. Ama kutuyu öylece kapatıp dolaba koymak içime sinmedi. O kutuda benden de bir Ģeyler olsun istedim. Önce saçımdaki tokayı çıkarıp kutunun içine bıraktım. Sonra aklıma gelen bir fikirle kutuyu masaya bırakıp alttaki çekmecelerden birini açtım. Tam da istediğim gibi kağıtlar ve kalemler bu çekmecedeydi!

Bir kağıt, bir de kalem çıkarıp masaya bıraktım.

Çekmeceyi kapattım ve yazmaya baĢladım. Evet, Ege‟ye bir not, küçük bir mektup yazacaktım.

“Sevgili Ege, oradasın... Çok umklarda. Ama problem değil, sen oradayken de burada olursun ve oluyorsun. Sen aslında benim yanı bacımdasın. Çünkü sen... sen Ege‟sin iĢte... Benim süper kahramanımsın. Yanımda olmadan yanı baĢımda olabilen... Aslında bakarsan sihir bu ve sen bir sihirbazsın. ”

Kağıda umutsuzca baktım. Pek becerememiĢtim sanırım. Ama olsun! Çöpe atmayacaktım. Kağıdı kadayıp

kutunun en altına koydum. Ve bir kağıt daha çıkardım, yazmaya devam ettim,

“Sevgili Ege... KeĢke Ģu an ben de orada, odanda olsaydım. Ya da keĢke sen burada olsaydın. Ya da keĢke ikimiz baĢka bir yerde birlikte olsaydık. Ya da nasıl desem, keĢke odanda bir akvaryum olsaydı, o akvaryumda bir balık olsaydım ben. Yemle beslemeydim, konuĢamasaydım, o akvaryumdan kaçamasaydım ama iĢte bir Ģekilde senin odanda olsaydım, bir köĢeden bütün gün seni izleseydim. ”

Kağıda bir kez daha umutsuzca baktım. Ama bunu da çöpe atmadım. Katladım, kutunun altına koydum ve bir kağıt daha çıkardım. BaĢladım yazmaya!

“Sevgili Ege, bana garip Ģeyler hissettiriyorsun, biliyor musun? Sanki beraber bakmadığımız bir gökyüzü yıldızlarla dolu olamazmıĢ gibi hissediyorum. Beraber izlemediğimiz bir denizin dalgalan olamazmıĢ, içinde balıklar yaĢayamazmıĢ gibi hissediyorum. Sanki biz seninle beraber izlemezsek güneĢ artık doğmazmıĢ, güneĢ

artık batmazmıĢ gibi hissediyorum. Sanki kapılar kapı olmaz sen o kapıları çalmadığın sürece, ziller zil olmaz sen onlara basmadığın sürece... AteĢ yanmaz, yağmur yağmaz, rüzgar esmez. Ama iĢte, sen yoksun ve bunların hepsi hala oluyor. En acısı da bu değil mi? Sen yoksun, hayat devam ediyor. Ve ben bunun olmasını istemiyorum. Ben istiyorum ki kapı çalsın, sen gel. Hayat seninle devam etsin. Ben istiyorum ki, güneĢ batsın, birlikte izleyelim. Ve ben inanıyorum Ege. Bir gün seninle ayrı Ģehirlerde yaptığımız ne varsa hepsini tek tek yan yana yapacağız, el ele, diz dize. Ege... Sana yalvarıyorum, bir gün bana attığın tek mesaj AĢağı in, ben geldim olsun. Sana yalvarıyorum bir gün aĢağı gel,

yanına ineyim. Seni çok seviyorum. Hem de her Ģeyden çok. GörüĢürüz eĢek sıpası. ”

Mektubu içim acıya acıya katladım. Kutuya koydum ve kutunun kapağını kapatıp dolaba koydum. Üzerine Ege‟nin birkaç tiĢörtünü koyup dolabın kapağını kapattım. O an o kadar duygu yüklüydüm ki biraz hava almak zorundaydım. Tekerlekli sandalyemi hızla ilerleterek balkona çıktım. Balkona çıkar çıkmaz derin bir nefes aldım. O sırada gözüm bahçeye kaydı. KaĢlarımı çattım, Ege‟nin babası olduğuna emin olduğum bir adam bahçede oturmuĢ dertli dertli havuzu izliyordu. Bu adamda bir Ģeyler vardı. Bu, onu ilk gördüğüm andı, evet.

Ama Ege‟nin anlattığı kadarıyla bu adamın içinde bir hüzün vardı. Bir derdi, bir sorunu vardı. Belki de Ege‟nin burada olmayıĢına üzülüyordu. Aslında yüzüne bakılınca kötü bir insana benzemiyordu, belki de sadece problemleri olan iyi bir adamdı. Derin bir nefes aldım...

Ege‟nin az önceki halini düĢündüm, annesinin halini, abisinin halini, yengesinin, Lena‟nın, babasının halini...

Bir de ben vardım artık. O an ne yaptığımı, neden yaptığımı bilmeden garip bir deli cesaretiyle aklıma gelmiĢ deli saçması bir fikirle balkondan odanın içine döndüm. Tekerlekli sandalyemle ilerleyerek odadan çıktım. Asansörün kapısını tuĢuna basarak açtım, asansöre bindim. Ve sessizce aĢağı indim.

Bir yanım “Ġzmir, ne yapıyorsun!” derken, bir yanım hiçbir Ģeyi umursamadan yoluna devam ediyordu.

Asansörden indim, koridorda ilerledim. Bu ihtiĢamlı evin karanlığında ilerleyip evin kapısını açtım ve bahçeye çıktım. Bahçenin yolları Ģükürler olsun ki öylesine düzdü ki tekerlekli sandalyemle rahatça ilerleyebiliyordum,

zaten birkaç saniye sonra babasını gördüm. Sesleri duyup baĢını kaldırıp bana baktığında kaĢlarını çattı.

Tanrım.

Ege‟nin yaĢlanmıĢ hali... Ege babasının tıpkısının aynısıydı. Aynı merhametli yüz, aynı keskin hatlar, aynı çekicilik. Anında ayağa kalktı.

“Bir Ģeye mi ihtiyacınız vardı?” diye mırıldandı,

“Sizinle tanıĢamadık. Oğlumun arkadaĢıymıĢsınız.”

BaĢımı sallarken hayranlıkla yüzünü izliyordum.

“Hayır... ben... bir Ģeye ihtiyacım yok... Sadece sizinle konuĢmaya geldim Halit Bey. Evet, ben Ege‟nin arkadaĢıyım. Ġsmim Ġzmir.” Elimi uzattığım sırada birkaç saniyelik tereddütten sonra elimi sıktı.

“Benimle mi konuĢacaktınız?”

“Evet...”

“Gelin, sizi Ģöyle alayım...” Tekerlekli sandalyemi nazikçe arkama geçip iterek kendi oturacağı koltuğun karĢısına çekti. Beni oraya bıraktıktan sonra karĢı koltuğa oturdu ve dikkatle yüzüme baktı. Üzerindeki mavi gömleği, kumaĢ pantolonu adamı öylesine fit gösteriyordu ki bu adamın bir baba olduğuna inanmak zordu.

“Ben... ne diyeceğimi bilemiyorum...” diye mırıldandım ürkekçe. Ama buraya bir deli cesaretiyle gelmiĢtim ve aklımdan geçeni hiç uzatmadan bir bir söyleyecektim.

“Ege çok üzgün.” deyiverdim birden.

“Efendim?”

“Ege... çok üzgün. Az önce konuĢtuk. Belki duymuyorsunuz, bilmiyorsunuz, görmüyorsunuz. Ama tüm bu yaĢananlar onun için kolay Ģeyler değil. Ailesini özlüyor, sevdiklerini özlüyor, sizi özlüyor, beni özlüyor,

evini özlüyor, odasını özlüyor, Ģehrini özlüyor...” Derin bir nefes aldı, karĢımda ĢaĢkınlığını gizleyemiyordu.

“Bunları biliyorum.”

“Biliyorsunuz, ama sanırım durumun ne boyutta olduğunun farkında değilsiniz... Ege gerçekten çok üzgün. Sadece o değil, annesi de... Yani eĢiniz. Abisi, yengesi, Lena... ve siz. Hepiniz çok üzgün görünüyorsunuz bana. Ege‟nin baĢına ne geldi de buradan gitmek zorunda kaldı bilmiyorum...” derken anlamlı bir gülüĢle sözümü kesti.

“Biliyorsunuz.” diye mırıldandı. Gözlerimi kırptım.

“Tamam... Evet, biliyorum. Korkmayın, benden size zarar gelmez. Ege‟nin sırrı benimle güvende. Ege‟nin baĢına gelen Ģey korkunç bir kaza. Ama onu bu kadar uzun süre bir yere hapsetmeye değer mi? Sevdiklerinden ayırmaya... O sizin oğlunuz. Ortada onun suçunu bilip onu arayan biri bile yokken... ona biraz müsamaha göstermeniz gerekmez mi? Siz güçlü bir iĢ adamısınız.

Her türlü imkanınız var. Ege‟yi en azından kısa bir süreliğine oradan buraya getiremez misiniz? Ailesini görsün, evinde vakit geçirsin... Bunu yapabilirsiniz!”

“Bunlar... o kadar kolay Ģeyler değil küçük hanım.” O

an dünyanın en salak cümlesini kurmak için bilinçsizce ağzımı açtım.

“Kolay olduğunu biliyorum. Bir özel uçak yollamanıza bakar. Acun Ilıcalı ve ġeyma SubaĢı her gün özel uçaklarıyla ülke değiĢtirip duruyor.” NE? Ciddi anlamda, Ġzmir, ne saçmalıyorsun! Aman Allah‟ım! Adama dediğim Ģeye bakın!

“Efendim?” Adam da ĢaĢırdı! ġaĢkınlıkla yüzüme bakıyor!

“Yani... Ģey... pardon... Biraz saçmaladım. Yani demek istediğim, onu bir özel uçakla buraya getirip en azından kısa bir süresini ailesiyle geçirmesini sağlayamaz mısınız?” Derin bir nefes aldı. Bir umuda ondan cevap beklerken yanaklarım kıpkırmızıydı.

“Annesi için, yani eĢiniz için... Oğlunuz için, gelininiz için, torununuz için... Ve Ege için. Bu herkese, hepinize iyi gelecek. Bundan kimseye zarar gelmez. Buna eminim.

Bunu... yapamaz mısınız?”

Umuda yüzüne bakıyordum. Ama umudum giderek azalıyordu. Ege‟nin babası Halit Bey öyle derin bakıyordu ki bana sanki her an “Kızım sen çok uykusuz kalmıĢsın, git biraz uyu.” diyecekmiĢ gibiydi. Oysa sanki bir an aynı umudu onun gözlerinde de gördüm, baĢını dikleĢtirdi, kaĢlarını serbest bıraktı ve dudaklarını araladı.

“Yapabilirim.”

O an birkaç saniyeliğine kalbimin durduğuna yemin edebilirim. Ne yani? Ege buraya mı gelecekti, birkaç saadiğine de olsa, ailesinin yanma mı getirilecekti!

Odasına, yastıklarına, evine mi getirilecekti?

Az önce duran kalbim Ģimdi delirmiĢ gibi atıyordu.

Ege, evinde olmayı hak ediyordu. Sürgüne ara vermeyi hak etmiĢti. Acı çekmeye bir ara vermesi, nefes alması gerekiyordu. Ve ben, bu nefesi ona aldıracaktım. Ben...

Eğeyi buraya getirtecektim.

ġövalye ve küçük kız aylarca o dağ bayır demeden yürümüĢ durmuĢ. Bir gün, küçük kızın ayağı bir taĢa takılmıĢ.

ġövalyenin ardında yürürken kızcağız yokuĢtan aĢağı kayıvermiĢ. Göle düĢmüĢ. Sesleri duyan Ģövalye korkuyla göle atlamıĢ, küçük kız suyun içinde çtrpmmıyormuĢ bile.

ġövalye öylesine korkmuĢ ki hayatında ilk defa bu gölün içinde gözlerini açmıĢ, balıkların dünyasıyla tanıĢmıĢ.

Öylece suyun altında çırpınan ama dıĢarıdan görünmeyen küçük kızı çekmiĢ çıkarmıĢ Ģövalye.

Kız öksürmeye baĢlamıĢ, ama Ģövalyenin durumu çok daha betermiĢ. Kız, öleceğini düĢünmemiĢ.

Ama Ģövalye öleceğini düĢünmüĢ. Kızın değil, kendisinin... Çünkü o an anlamıĢ ki, aylardır hayatında olan bu küçük kızdan baĢka kimi kimsesi yokmuĢ bu Ģövalyenin, ne yıldız onunmuĢ ne ay.

Bu küçük kız, Ģövalyeyi hayatta tutan tek ĢeymiĢ...

O an kendine bir söz vermiĢ.

Hayatta kalmak için bu kızı hayatta tutabilmek için elinden gelenin kat ve kat fazlasını yapacakmıĢ Ģövalye.

Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...

27. Bölüm

Gri Sıkıcı Bariyer

Aşağı in, ben geldim.

Hayatlarımız kolay olmadı. Büyük buhranlar atlattık.

Çok engel atladık, çok koĢtuk, çok yorulduk, çok tükendik. Çok sevdik, çok sevilmedik. Yapayalnız kaldık, yapayalnız bırakıldık. Çok kez bitti dedik, çok kez yeniden baĢladık. Çoğu zaman normal olmadığımızı düĢündük. Kimi zamanlar ise baĢkaları bizim normal olmadığımızı düĢündü. Kendimize anormal sorular sorduk, sonra baĢkalarına da anlamsız sorular sorduk.

Çünkü merak ettik, çünkü sormak istedik, çünkü içimizden geçen neyse dıĢımıza vurmak istedik. Oysa anlaĢılmadık. Kimse bizi anlamadı, kimse bizi zaten

hiçbir zaman anlamazdı. Ama her Ģeyin ötesinde bazen biz bile kendimizi anlamadık. Bazen aynaya baktık, “Sen neden böylesin!” dedik kendi kendimize, sonra aynadaki gözlerimiz bize hüzünle baktı sanki, içimizden bir ses geldi, “Sen bile sevmezsen beni... Kim sevecek?”

Tüm bu düĢünceler kafamın içinde sıralanıp dururken Ege‟min yatağında uyumak üzereydim. Aklım Ege‟nin babasıyla yaptığım konuĢmadaydı. Adama örnek olarak ġeyma SubaĢı‟nın adını vermiĢtim ve yatağa girdiğimden beri neden böyle olduğumu düĢünüyordum!

içimde bir korku, içimde bir umut... Babası Ege‟yi buraya getirecek miydi, bunu baĢarabilmiĢ miydim bilmiyordum. Tek istediğim onu yanımda görmekti. Tek istediğim onun her an yanımda olmasıydı. Çünkü sevmediğimiz, umurumuzda olmayan, bize hiçbir iyiliği dokunmamıĢ ve hatta tanımadığımız insanlarla bile aynı Ģehirde yaĢıyorken, yan yana olabiliyorken, yolda yürürken birbirimize çarpıp geçebiliyorken onunla bu kadar uzak olmamız haksızlığın zirvesiydi. Ve ben bu zirveyi gökten yere indirecektim...

“Ben... yol boyunca uzanan gri, sıkıcı bariyer...”

diyordu kulaklığımdaki Ģarkı gözlerimi Ege‟nin duvardaki lise mezuniyeti fotoğrafına çevirdiğim sırada.

“Sen, vadinin ardında ilk defa görülen deniz...” diye devam ediyordu...

Bu cümleler benim Ege‟ye karĢı nasıl hissettiğimin özetiydi. Sanki ben gri, sıkıcı bir bariyerdim. O da rengarenk bir deniz. Hayatıma girdiği anda rengime renk katmıĢtı. Bana sarılmıĢtı, beni renklendirmiĢti... Ege benim hayatıma girip beni denizine katmıĢ, hayatımı küçük bir kıyıya çevirmiĢti...

Gözlerim Ģarkıyla birlikte ağır ağır kapanırken huzurlu bir nefes aldım. Olmaktan en korkmadığım yerdeydim, en güvenli yerimde. Kendimi uykunun kollarına teslim ettiğimde uzun zamandır uyuyacağım en huzurlu uyku olacağını biliyordum.

“Sanki ailemin yanındaymıĢım gibi...” diye fısıldadım kendi kendime. Sanki ailemin yanındaymıĢım gibiydi...

Sabah titreyen telefonumun sesiyle uyandığımda gün çoktan ağarmıĢtı. Hatta fazlasıyla ağarmıĢtı, yuh, neredeyse akĢam olacaktı! TelaĢla telefonumu alıp önce saate baktım. Saat ikiyi geçiyordu. Sonra sıradan bir hevesle Ege‟den gelen mesaja baktım.

ġok...

O an kalbimin durduğunu hissettim.

“Günaydın.” değildi mesajı.

“Uyandın mı?” değildi.

“Ben uyandım.” değildi.

Mesajı benim hayallerimin mesajıydı. Benim aylardır beklediğim mesajdı gözlerimin önünde duran bu mesaj.

Gözlerimi dolduran, beni havalanıp uçmaya iten bir mesajdı bu. Titreyen gözlerimi mesaja tekrar çevirdim ve hayal olmadığını anlamak için mesajı bir kez daha okudum.

“AĢağı in, ben geldim.”

ġok içinde yorganı kaldırdım. Ege buradaydı! EGE

BURADAYDI! Bağırmak üzereydim! BurkulmuĢ

ayağımı elimle ittirerek yere bıraktım, telaĢla ayağa kalktığım sırada kendimi bir anda yere kapaklanmıĢ halde buldum!

“Ah! Allah‟ım!” Yere düĢmüĢtüm, burkulan bileğim ölesiye acımaya baĢlamıĢtı! Ama bu benim umurumda değildi, o an utanç verici bir Ģekilde ayağa

kalkamayacağımı anladığım için yatağın diğer tarafında duran tekerlekli sandalyeye doğru sürüklenmeye baĢladım. Bildiğiniz, yılan gibi sürünüyordum yerde.

Tekerlekli sandalyeye doğru, Ege‟me doğru.

O an, ben yerde sürünürken birden kapı açıldı. Ve Ege içeri girdi. Size yemin ederim, beni çıplak görse bu kadar utanmazdım. Beni yerde sürünürken gördü. Yerde sürünürken.

“Bana sürünerek mi gelecektin?” Ege keyifle gülerken o an utancım, halim umurumda değildi. Buradaydı, karĢımdaydı, odasındaydı! Ona dolmuĢ gözlerle baktım.

Ağlamak istemiyordum, ama muhtemelen ağlayacaktım.

“Ege...” dedim titreyen sesimle, “Geldin...” Ege bana etkileyici gözlerle baktı. Altına bir kot pantolon, üzerine siyah bir tiĢört, onun üzerine siyah beyaz bir gömlek giymiĢti. Kapıyı kapattı, bana doğru geldi, yerde diz çökerek az önce sürünen benim önümde durdu, bana doğru eğildi.

“Geldim...” diye fısıldadı, “Gökyüzünü aĢtım, sana geldim... Sonra odaya girdim ve seni yerde sürünürken buldum.” Ege kısık bir kahkahayla gülerken öfkeyle baktım.

“Güzel Ģeyler söyleyeceksin sandım. Bu muydu, sakat bir insanla dalga geçmeye mi geldin?” Ege gülerek yüzümü ellerinin arasına aldı.

“Seninle hep dalga geçeceğim. Hayatına bu yüzden girdim.”

“Neden!”

“Çünkü seninle çok güzel dalga geçiliyor Ġzmir.

Seninle her Ģey çok güzel yapılıyor.” Öfkem yerini yumuĢamaya bırakırken her Ģeyi kafamdan attım. Kafama sadece Ege‟nin burada olduğu gerçeğini soktum. O

buradaydı, buradaydı! Benimle aynı Ģehirde, aynı sokakta, aynı evin içinde.

Ege dakikalarca bana baktı. Ben de ona. Sonra kendini tutamadı, sıkıca sarıldı bana. Ben de ona... Birbirimize sanki hiç ayrılmayacakmıĢız gibi dakikalarca sarıldık, birbirimizden ayrılamıyorduk, birbirimize doyamıyorduk...

“Ege...” dedim bir kez daha.

“Dur. ġimdi konuĢma. Gel.” Ege beni dikkadice kucağına alırken kalbimin hızlandığını, yüzümün yandığını hissettim. Burnum boynuna değdiğinde dünyada onun kokusundan daha güzel bir koku olamayacağını biliyordum. Onu getirmiĢtim, getirtmiĢtim, buradaydı! Bu gerçeği yüz kez de olsa söylemek, bağırmak istiyordum.

Ege buradaydı! Burada! Bunu her yere yazmak istiyordum.

“Dikkadi ol, gel... Yat bakalım...” Ege beni dikkadice yatağa yatırırken ona hayranlıkla ve anormal bir mutlulukla baktım. Bana döndüğünde yüzünde gülümseyen ama ĢaĢkın bir ifade vardı.

“Çok mutlusun...” dedi gülerek, baĢımı salladım.

“Üç günde iki kez görüĢtük.” dedim mutluluktan ağlayacak gibi. Ege etkileyici bir bakıĢla yüzüme baktı.

“3391 kilometre arayla, iki ülke arasında üç günde iki kez görüĢtük. Mesafeler Ģok.”

Kahkahalarla güldüğüm sırada Ege yanıma uzandı, yorganın altına girip beni kolunun altına aldı. BaĢımı omzuna yasladım.

“Hep böyle olur mu dersin...” Ege baĢını salladı.

“Olduracağız.”

ĠĢte bu cümle, benim için kontrattan daha değerliydi.

Ege‟nin tek cümlesi benim için sözdü, senetti. O

olduracağız diyorsa olduracaktık. Ona sığınmıĢtım, beni kollarının altına almıĢtı ve biliyordum ki bırakmayacaktı.

“Annenlerle görüĢtün mü?”

“Evet... Çok mutlular. Hemen senin yanma geldim gerçi. Birazdan annemin yanma gideceğim. Odasında beni bekliyor. DertleĢeceğiz...” Gülümsedim. Annesiyle konuĢacak olması, ailesiyle bir arada olması bile beni o kadar mudu ediyordu ki...

“Biliyor musun,” diye mırıldandım gözlerim dolmuĢ

bir Ģekilde. “Ailen çok iyi...” O an sesimin titrediğini hissettim. Hayır, duygulanmamalıydım! Bunu planlamamıĢtım.

“ġĢĢ,” dedi Ege, “Ne oldu Ģimdi?” Elleriyle yüzümü tuttu.

“Hiç... Bir an kendimi tutamadım. Kendimi burada Ģey gibi hissediyorum da...”

“Ney gibi?” diye sordu endiĢeyle.

“Ailemin yanındaymıĢım gibi. ġimdi sen geldin ve her Ģey o kadar tamamlandı ki...” Ege gözlerime gururla baktı.

“Ben senin ailenim Ġzmir, benim ailem de bundan sonra senin ailen. Burası senin evin, burası senin odan.

Ve sen hiçbir zaman yalnız olmayacaksın.”

“Biliyorum... Ama... Günlerdir burada bu Ģehirde o yurt odasında tek baĢıma kaldığım için sanırım yalnızlık bana çok koydu...” Gözlerimden bir damla yaĢ akarken kendime lanet ediyordum. Bu konuĢma da nereden çıkmıĢtı Ģimdi!

“Biliyorum izmir... Yalnızlığa alıĢmaya baĢlamıĢtın değil mi, bu en kötüsü...” BaĢımı salladım.

“Evet... AlıĢmaya baĢlamıĢtım... Ailesizliğe alıĢmaya baĢlamıĢtım... Bunu buraya geldiğimde fark ettim. Ġçim acıdı.” Ege‟nin gözlerindeki hüzün bana öyle bir güven veriyordu ki kimsenin Ģu saatten sonra beni üzemeyeceğini biliyordum.

“Sen ailesiz değilsin, yalnız değilsin, tek de değilsin.

Sana söz veriyorum, her anında bir mesaj uzağında olacağım. Bu bizim yan yana olma Ģeklimiz, biliyorsun...” GözyaĢlarımın arasından gülümsedim.

“Biliyorum...”

“Ve sana bir söz daha veriyorum, bir gün seni buralardan alıp götüreceğim. O günden sonra benimle yan yana olmaktan bıkacaksın.” Gülerek baktım yüzüne.

“Sence bu mümkün mü?” Ege tek gözünü kapattı, düĢünür gibi yapıyordu.

“Sanırım mümkün değil.” Aramızda gülüĢtüğümüz sırada telefonumdan bir bildirim geldi. Ege kaĢlarını çatıp telefonuma doğru baktığında burnumu çektim.

“Ben yanındayım. Sana kimden mesaj geliyor?” diye sordu rahatsız olmuĢ gibi. Omuz silktim.

“Bilmem.” Telefonu elime almadım bile, umurumda değildi. Ama Ege‟nin aklı telefonda kalmıĢtı!

“Baksana, kimden gelmiĢ...” diye mırddandı.

“Gerek yok. Seninle vakit geçirirken telefona bakmak istemiyorum.” Ege bozulmuĢ gibi kaĢlarını çattı.

“Ġzmir telefonuna bakar mısın, kimden mesaj gelmiĢ?”

Kıskanıyor muydu?

“Tamam?” dedim ĢaĢkınlıkla. Telefonu elime aldım.

Instagram‟dan bir mesaj bildirimi vardı.

“Tanımıyorum bile... Instagram‟dan biri...”

“Kim?” dedi Ege rahatsız olmuĢ bir sesle. KaĢlarımı bir kez daha çattım ve ekrana baktım.

“CanerB1993 diye biri. Neden soruyorsun?” Ege sinirle gülümsedi.

“Ha...” dedi, “Senin her fotoğrafını beğenen Ģu çocuk.”

ġok içinde Ege‟ye baktım!

“Benim fotoğraflarımı mı beğeniyor, ne? Sen bunu nereden biliyorsun!” Ege arkasına yaslanıp derin bir nefes aldı.

“Her gün fotoğraflarına bakıyorum. Beğenenlere de bakıyorum... Aklıma takılmıĢ. Tabii Caner de beğenmekte haklı. Çünkü sen de onun her fotoğrafını beğeniyorsun.” dedi imalı ve sinir olmuĢ bir sesle. ġokum giderek büyüyordu!

“Nasıl yani? Sen benim kimlerin fotoğrafını beğendiğimi bilmiyorsundur ki...” diye mırıldandım Ģok içinde. Ege yüzüme gülümseyerek baktı.

“Gerçekten beğendiğin fotoğraflara bakmadığımı mı sanıyorsun?”

“Bakıyor musun!”

“CanerB1993, ErkutKocamanl, AhmetFB, Cancat...”

Ağzım açık kalmıĢtı. Size yemin ederim hayatımın Ģokunu yaĢıyordum!

“Sen... bunları biliyorsun... Resmen profesyonel bir stalkersın. Yalnız böyle söyleyince hep erkek fotoğrafları beğeniyormuĢum gibi oldu. Bir sürü kız arkadaĢımın da fotoğrafını beğeniyorum.” Ege omuz silkti.

“Onlara bakmıyorum. Dikkatimi sadece erkekler çekiyor.” Yüzüne sırıtarak baktım. Kıskanılıyordum. Ve kıskanılırken sırıtan tek insandım.

“Peki sen neden hiç fotoğraf beğenmiyorsun?” diye sordum merakla.

“Senin dıĢında kimsenin fotoğrafları umurumda değil.”

Sırıtmaya devam ediyordum. Bunu yapmamalıydım.

Rezil bir davranıĢtı.

“Ġzmir...” diye mırıldandı Ege tereddüde.

“Saydıklarımın fotoğraflarını beğenme. Tabii, sana karıĢamam. Ama beğenmezsen sevinirim.” Gülme Ġzmir, gülmeyi kes! Neredeyse kahkaha atacağım kıskanılmaktan duyduğum keyiften!

“Bu konuyu kapatabilir miyiz?” dedim gülmemi durdurmaya çalıĢarak, Ege baĢını salladı.

“Tamam...” Sonra baĢım kaldırdı, gözlerimin en derinine baktı.

“Sana çok teĢekkür ederim Ġzmir.”

“Ne için?”

“Babamla konuĢmuĢsun. Buraya gelmem için... Babam seni çok sevmiĢ.” Sonra durdu, gözlerini gözlerime çevirdi.

“Yalnız ġeyma SubaĢı hakkında dediğin cümleyi anlamamıĢ.” Ege büyük bir kahkaha atarken o an donakaldım. Yüzüm yanıyordu. Yemin ederim yüzüm yanıyordu.

“Lütfen... Bu konuyu açma bile. O anı unutmak istiyorum.”

“Demek ġeyma SubaĢı ve Acun Ilıcak her gün özel uçaklarıyla oradan oraya giderken Ömer Ege Zorlu Fransa‟da hapis kalamaz, ha?” Ege gülmekten ölecekti.

Sinirle gözlerimi devirdim.

“KeĢke orada kalsaymıĢ.” Ege gülerek koluyla beni kendine doğru çekti. Yanağıma bir öpücük bıraktı.

“Kızdın mı?” diye mırıldandı gülerek.

“Lütfen, ġeyma SubaĢı hakkında dediğim Ģeyi tamamen unut, baban da unutsun.”

“Maalesef, artık bütün aile biliyor.” O sırada ben Ģokumu yaĢayamadan kapı açıldı, içeri Ege‟nin abisi girdi. Onu görünce gülümseyerek yüzüne baktım. Abisi de minnede gülümseyerek odaya girdi.

“Selam gençler...” dedi gülerek.

“Ġzmir ben sana teĢekkür etmeye geldim. Senin sayende kardeĢimi gördüm, annem oğlunu gördü, kızım amcasını gördü...” Gülerek baĢımı salladım.

“Asıl ben teĢekkür ederim, böyle bir kardeĢ

yetiĢtirdiğiniz için.” Abisi gülerek Ege‟ye döndü.

“Oğlum bu kızı kaybedersen var ya gözümde dünyanın en salak insanına dönersin. Ne yap ne et bu kızı elinde tut eĢek sıpası.” Ege gülümseyerek abisine baktı.

“Bırakmaya niyetim yok.”

“Aferin. Adam ol. Ben Ģimdi çıkıyorum, annem seni bekliyor...” Abisi odadan çıkarken Ege ayağa kalktı. Ona döndüğüm sırada abisi kapıdan kafasını uzattı.

“Bu arada ġeyma SubaĢı örneği harikaymıĢ!” Utanç içinde Ģok olarak baktığımda Ege de abisi de kahkahalarla gülüyorlardı! Hepsi biliyordu. Hepsi!

“Ege...” dedim korkuyla, “Bütün ailen bir geri zekalı olduğumu öğrenmiĢ!” Ege büyük bir kahkaha attı.

“Bütün ailem sana aĢık olmuĢ Ġzmir...” Gözlerime hayranlıkla baktı.

“Peki ya sen?” diye mırıldandım umutla. Ege oyunbozan bir tavırla gülümsedi.

“Annemin yanma gitmem lazım. Sen kahvaltıya in, ben geliyorum.” Ege doğruldu, kapıya doğru ilerleyip odadan çıktı. Gözlerimi devirip sinirle yataktan aĢağı indim. BurkulmuĢ ayağıma basmamaya çalıĢarak yatağa tutunarak ilerledim ve tekerlekli sandalyeme oturdum.

Saçlarımı aynanın karĢısında toplayıp derin bir nefes aldım. Bugün güzel bir gün olacaktı... Biliyordum.

Odadan çıkıp tekerlekli sandalyeyle koridorda ilerlediğim sırada Ege‟nin annesinin odasının önünden geçerken konuĢmalarının bir kısmını duydum.

Dinlemedim! YanlıĢlıkla duydum. Tam odanın kapısından geçerken ismimi duyunca durmak zorunda kaldım. Yoksa asla baĢkalarının konuĢmalarını dinlemem!

“KomĢu çok iyi... Her gün yemek getiriyor, biraz konuĢuyoruz... Onun dıĢında değiĢen hiçbir Ģey yok anne...”

“Peki ya Ġzmir, nereden çıktı bu kız oğlum?” diye sordu annesi.

“Hayat...” diye mırıldandı Ege. Sanki utanıyor gibiydi.

Merakla kapıya doğru eğildim.

“Çok mutlu ediyor değil mi seni? BakıĢların bile değiĢmiĢ.” ĠĢte o an benim kalbimi durduran, bana dünyaları veren o cümleyi duydum Ege‟nin dudakları arasından.

“O beni hayatta tutan tek Ģey anne...”

Gözlerimin dolduğunu hissettim. O an o kadar ĢaĢkındım ki... Ege bana hep güzel Ģeyler söylemiĢti, bunları hep anlatmıĢtı. Ama onu bunları baĢkalarına anlatırken duymak... Beni gururlandırmıĢtı...

Hayat çok garip değil mi? Biri giriyor hayatımıza, kilometrelerce ötemizde, ama ta oradan ta buraya en yakınımız oluyor. Sizi hayatta tutan tek Ģey oluyor, baĢınızı yasladığınız yastık oluyor... Ege benim için her Ģey oldu ve Ģimdi görüyorum ki ben de onun için her Ģey olmuĢum...

Ve o an anladım. Ben gri sıkıcı bariyer değildim, ben Ege‟nin deniziydim...

ġövalye boğulmak üzere olan küçük kızı sudan çıkarıp kurtardıktan sonra küçük kız yavaĢ yavaĢ kendine gelirken Ģövalyenin kucağında taĢmıyormuĢ oradan oraya.

ġövalye hava kararmadan bir mağara bulmuĢ, küçük kızı bir kayaya yatırmıĢ, mağaranın içine ateĢ

yakmıĢ.

Küçük kız uyurken soğuktan titriyormuĢ, ateĢ iyice harlcınırken Ģövalye çıkarmıĢ üzerindeki kaftanı

küçük kızın, üzerine örtmüĢ.

Küçük kız sayıklamaya baĢlamıĢ...

“Baba... baba... baba...” ġövalye içi acıya acıya küçük kızın minicik elini tutmuĢ.

“Bundan sonra senin baban benim. ” demiĢ,

“Korkma yavrum. Ben yanındayım.

28. Bölüm „

Ben Senden Önce Görünmezdim...

Ama sen beni gördün.

Ege‟nin öylesine tatlı bir ailesi var ki akĢama kadar sohbet ettik ve bir kez olsun sıkılmadım, bir kez olsun gücenmedim, bir kez olsun kendimi geri çekmedim. Tabii Ģunu da itiraf etmeliyim sanırım, saatlerdir saatleri sayıyorum... AkĢam olsun da Ege‟yle biraz yalnız vakit geçirebilelim diye saatlerdir bekliyorum. ġimdi akĢam yemeğinin sonlarına yaklaĢmıĢ durumdayız. Ege‟nin babası toplantıda olduğu için evde değil, Lena ise uyuyor.

Ben, Ege, Ege‟nin annesi, abisi ve yengesi akĢam yemeklerimizi bitirmiĢ sohbet ediyoruz. Gözlerim sürekli yanımda oturan Ege‟ye kayıyor ve onu böyle mutlu

görmek her seferinde gözlerimi dolduruyor. Mutlu, neĢeli, gözlerinin içi gülen bir Ege var yanımda.

Fransa‟da gördüğüm enkazına Ģahit olduğum o Ege yok.

BambaĢka, dopdolu bir Ege bu...

“Ege okuldan nefret ederdi. Her sabah okula gitmeyeceğim diye ağlardı... Bir gün bu eĢek sıpası küçükken evin çatısına çıkmıĢ, kendini aĢağı attı.” Birden Ģok içinde Ege‟nin annesine bakakaldım.

“Ölmeyeceğini biliyor, ev bir katlı çünkü. Sırf bir yeri kırılır da okula gidemez diye kendini on bir yaĢında evin çatısından aĢağı attı. ĠĢte böyle bir çocuğu bulmuĢsun Ġzmir‟çiğim.”

ġok içinde kahkahalarla gülerek Ege‟ye döndüğüm sırada Ege gözlerini devirerek gülen bir yüz ifadesiyle annesine döndü.

“O zaman bir gerçeği öğrenmenin vakti geldi anne.”

derken Ege‟nin abisi Ali konuĢmaya adadı.

“Bence hiçbir Ģeye gerek yok, yemekleri yediysek sofrayı kaldırtalım.” KaĢlarımı çattığım sırada Ege‟nin gülüĢü büyüdü.

“Gerek var bence abi.”

“Oğlum, ne oluyor, ne gerçeği?” Annesi ĢaĢkınlıkla bakınırken Ege konuĢmaya devam etti.

“Bana çatıdan atlamamı abim tavsiye etti anne.”

“Ne?” Kadın Ģok içinde iki oğluna bakarken ben ve Ege‟nin abisinin karısı Nalan gülmekten ölecektik!

“Oğlum ne tavsiyesi ya! Minik bir fikir verdim sadece!

Allah Allah... Bir yerin kırılırsa okula uzun süre gitmeyebilirsin dedim... Git çatıdan ada demedim.”

Gülmekten kıpkırmızı olmuĢtum!

“Tabii ki. Minik bir fikir verdi abim. Ben de ona „Peki abi, bir yerimiz nasıl kırılır?‟ diye sordum. O da bana

birkaç örnek verdi. Araba çarparsa, çatıdan düĢersek, üzerimizden büyük bir hayvan geçerse... Bana bunları anlattı. Ben de onlardan birini uyguladım. Sağ ol abi, gül gibi üç aylık sağlık raporu almıĢtım.” Ege‟nin annesi kalp krizi geçirmek üzere gibi ağzı bir karıĢ açık oğullarına Ģok içinde bakıyordu.

“Ben ne günah iĢledim de iki tane psikopat yetiĢtirdim!

Yahu siz deli misiniz, biri gider kardeĢine tezgah hazırlatır biri gider onu uygular. Yahu Ali, araba çarparsa bir yerin kırılır demiĢsin, akıl iĢi mi bu oğlum! Ya çocuk arabanın önüne adasaydı!” Dördümüz de gülmekten yıkılıyorduk! Gördüğüm en iyi kardeĢlik iliĢkisine Ege ve abisi sahipti. Ġçten içe tek çocuk olduğum için hafifçe imrenerek gülümsememi engellemeden yüzlerine baktım.

“Tabii ki arabanın önüne atlamayacaktı. O benim kardeĢim, düĢünüp kendisine en az zarar verecek olan yöntemi seçeceğini biliyordum.” Sonra Ali abi elini kaldırdı kendisine çakması için Ege‟ye uzattı. Ege gülerek abisinin eline bir beĢlik çakarken annesi bayılmak üzereydi.

“Vallahi sinirim bozuldu. Sizinle uğraĢılmaz. Ben salona geçiyorum. Hazal!” diyerek mutfağa doğru seslendi, “Tansiyon aletini getir!” O sırada Ege kulağıma doğru eğildi.

“Kirli geçmiĢimi öğreniyorsun.” Gülerek yüzüne baktığım sırada Ali Abi ve Nalan Abla ayağa kalktı.

“Biz Lena ya bakalım, siz de odaya geçin konuĢacak Ģeyleriniz vardır. BaĢ baĢa kalın biraz.” Nalan Ablaya teĢekkür edercesine gülümsedim.

“Çok teĢekkürler.” diye mırıldandım.

“Lena uyanırsa odama yollayın yenge.”

“Tamam, zaten durduramam odada! Ġzmir‟le çok iyi anlaĢtılar!” Ege hayranlıkla bana baktı.

“Ġzmir‟le anlaĢamayan yok zaten.”

Utanarak baĢımı eğdiğim sırada Ege tekerlekli sandalyemin arkasına geçti. Abisi ve yengesi merdivenlere yönelirken yemek odasında baĢ baĢa kalmıĢtık. Arkamdan bana doğru eğildi. Saçlarımı toplayıp boynuma bir öpücük kondurdu. O an titrediğimi hissettim. BaĢtan aĢağı titrediğimi, her yanımın yandığını hissettim. Ege saçlarımı düzeltirken derin bir nefes aldı.

Bu sefer saçlarıma bir öpücük kondurdu. Ben ise mest olmuĢ bir Ģekilde kıpkırmızı olmuĢ yüzümle kendimi tamamen ona bırakmıĢtım... Tekerlekli sandalyemi asansöre doğru iterken konuĢmaya baĢladı.

“Evet, bugün Ģoförünüz benim Ġzmir Hanım... Nereye gitmek istersiniz?” Gülümsedim.

“Odanıza, Ege Bey! Dünyadaki en güzel yere.” Sonra kurduğum cümleyi içimden kendime biraz değiĢtirerek tekrarladım, 'Dünyanın en güzel yeri senin odan Ege...

Çünkü içinde sen varsın...‟ Tabii bunu ona söylemedim.

Böyle Ģeyler yan yanayken insanı biraz utandırıyordu.

Mesajla konuĢmak çok daha kolayken, yanındayken konuĢmak ipince bir ipin üzerinde bir binadan diğerine geçmeye çalıĢmak gibiydi.

Ege asansörün kapısı açılır açılmaz benimle birlikte asansöre bindi. Bir eli hep saçlarımdaydı. Oynuyor, kaldırıyor, omuzlarıma dağıtıyor öylesine saçlarımla ilgileniyordu. Ve bu beni çok mutlu ediyordu.

“Odaya çıkalım da ailem hakkında dedikodu yaparız.”

dedi. Sessiz olmaya çalıĢan bir kahkahayla Ģok içinde arkamı dönerek yüzüne baktım. Gülüyordu.

“Ġnanamıyorum sana! Ailen hakkında dedikodu yapmak mı!”

“Tabii ki kötü bir dedikodu değil. Ama içinde ailem hakkında düĢündüğün Ģeyler var, onları merak ediyorum.

Bu da bir nevi dedikodu oluyor. Ve senin benimle dedikodu yapmak için öldüğünü biliyorum Ġzmir!”

Kıkırdadığım sırada yüzüm bir kez daha kızardı.

“Tamam, evet, biraz öyle!” Ege bana gülerken asansörden indik. Birlikte odasına doğru ilerledik, odasının kapısını açıp beni içeri alır almaz kapıyı kapattı.

“Dur...” diye mırıldandı, “Sana bu odanın Ömer Ege Zorlu dokunuĢuyla geldiği hali göstereyim.” Ben kaĢlarımı çattığım sırada birden odanın ıĢıklarını kapattı.

Oda kapkaranlık olduğunda önce önümde eğilip ben fark etmeden bir anda dudaklarımdan öptü. Sonra ben kalakaldığım sırada ayağa kalktı.

“Bu planım dahilinde değildi.” dedi sessizce, “Bir an kendimi tutamadım. Bekle...”

Ben öylece saf gibi yine mest olmuĢ halde karanlığa bakarken Ege hareket etti. Önce pencereye dolanmıĢ

rengarenk led ıĢıkları yaktı, oda hafifçe aydınlandı. Sonra tavanı kaplayan kırmızı küçük pirinç ıĢıkları yaktı, daha sonra balkon kapısına sarılmıĢ turuncu ıĢıkları, yatak baĢlığındaki yılbaĢı ıĢıklarını ve en sonunda kıyafet dolabının üstünü saran lacivert ıĢıkları yaktı. LoĢ kalmıĢ, rengarenk olmuĢ huzur verici odasına hayranlıkla baktığım sırada bana döndü.

“Burası benim krallığım.” diye mırıldandı, gülümsedim, kurduğu cümle Son Feci Bisikletin Bikinisinde Astronomi Ģarkısının sözlerinden biriydi.

“Bu Ģarkı bizim Ģarkımız.” dedim utanarak, baĢını salladı.

“Bizim Ģarkımız.” BaĢımı kaldırıp odasına hayranlıkla baktım.

“Ben ıĢıkların hepsini keĢfedememiĢtim. Burayı resmen apayrı bir dünyaya dönüĢtürmüĢsün sen. Bu odayı özlüyorsun, değil mi?” Yutkundu. Tereddütle baĢını salladı.

“Kendime hiç itiraf etmedim, ama evet. Herkes evini özler. Herkes odasını özler...” O an içimde bir Ģeyler koptu. Bir saniyede oldu her Ģey. Kurduğu cümle içime oturdu sanki, gözlerimin bir kez daha dolduğunu hissederek baĢımı salladım. KonuĢsam ağlayacaktım.

Ege‟yle ne zaman baĢ baĢa kalsak ağlayasım geliyordu.

Bu sefer ona belli etmemek için konuĢmamaya çalıĢtım.

Ege kaĢlarını çatarak yanıma geldi, önümde diz çöktü.

“Özür dilerim.” dedi telaĢla, “Ev dedim... Oda dedim...

Ben bir geri zekalıyım. Özür dilerim Ġzmir!” BaĢımı salladım, konuĢmamaya çalıĢıyordum ama bir Ģeyler demem lazımdı.

“Önemli değil, hassasım sadece... Atlatmam gerek.”

“Hayır,” dedi, “Atlatmaman gerek. Güçlü olmak zorunda değilsin. Bağırabilirsin, ağlayabilirsin. Tek baĢına olduğun zamanlarda güçlü durmaya çalıĢtığını biliyorum ama benim yanımda olduğunda bırak kendini.

Sal kendini... Bağır bana, ağla, rahatla. Acını yaĢa, acını atlatmaya çalıĢma, içindekileri dök bana.” Titreyen diĢlerimle alt dudağımı ısırdım.

“Ege... Seninle her yan yana geldiğimde ağlamak istemiyorum. Sabah da ağlayacaktım... Fransa‟da da ağladım... ġimdi olmaz.” Ege ellerimi tuttu. Ellerim buz gibi olmuĢtu bir anda.

“Evini özledin...” diye mırıldandı, “Odanı özledin...

Yatağını... Yastığını...” Gözlerimden yaĢlar akarken baĢımı eğdim. Ağlamamalıydım, ağlamamalıydım.

“Bırak kendini.” dedi, “Fransa‟ya geldiğinde de fark ettim. Gözlerin doluyor, ağlıyor, anlatıyorsun, ama içinde çok daha büyük fırtınalar kopuyor. Ben bunu görüyorum Ġzmir. Sen Fransa‟dan döndüğünde bu içime dert oldu biliyor musun? Önce ağlamanı istemedim, ağlaman beni mahvetti. Sonra sen gittiğinde düĢündüm. Ve kendi kendime dedim ki bu kızın ağlayacak bağıracak bir omuza ihtiyacı var. Babam beni özel bir jetle buraya getirteceğini söylediğinde belki sana garip gelecek ama ailemi göreceğimden çok seni tekrar göreceğim için mutlu oldum. Bana ne yaptın, nasıl bu hale geldim bilmiyorum... Ama bir Ģeyler oldu Ġzmir. Ġçimde çok büyük Ģeyler oldu.”

Dolu gözlerimi kaldırıp ona baktım. GözyaĢlarını durmaksızın akarken konuĢmaya çalıĢtım. Titriyordum.

“Ben bu hayatı istemiyorum Ege...” dedim titreyen sesimle, “Annemsiz, babamsız, sensiz, odamsız, evsiz bir hayatı istemiyorum. Burayı istemiyorum, bu Ģehri istemiyorum, tek baĢıma olmayı istemiyorum. Güçlü olmaya çalıĢıyorum ama değilim iĢte, değilmiĢim! Tek baĢıma yapamıyorum. Onlar olmadan, sen olmadan yapamıyorum! Hani... Bileğim burkuldu ya benim...”

dediğim sırada Ege sözümü kesti.

“O an ne hissettiğini biliyorum.” dedi, “Ġstirahat etmek zorundaydım Birilerinin sana bakması lazımdı.”

“Ama ben tek baĢımaydım...” dediğim an artık padadığım andı. Hüngür hüngür ağlamaya baĢladım. Ege alt dudağım ısırıp bana sıkıca sarıldığında onun da ellerinin titrediğini hissettim.

“Bileğinin burkulduğunu duyunca, böyle nasıl diyeyim sana... içim gitti ya... Dedim ki bu kıza kim bakacak, bu kıza nasıl bakılacak... Kalkıp gelecektim, sana yemin ederim. Abimi aradım. Bana bilet alın, bana uçak ayarlayın oraya geleceğim dedim. Abim beni sakinleĢtirdi, olayı anlattırdı... Tamam oğlum dedi, kızı alıp bizim eve getireceğiz dedi... O an içim biraz olsun rahadadı. Tabii, senin yanında olmayı deli gibi istiyordum. Ama bak, bir Ģekilde bir mucize oldu ve yanındayım iĢte. Bu mucizeyi sen gerçekleĢtirdin Ġzmir...

Yalnız değilsin, yalnız olmayacaksın, ben senin evin olacağım. Sen Fransa‟ya geldiğin gün ben kendi evimi hiç özlemedim biliyor musun?” Sonra durdu, yüzümü ellerinin arasına alıp salya sümük ağlayan bana baktı ve devam etti.

“Sen bana bir insanın da bir baĢka insanın evi olabileceğini gösterdin. Senin yanındayken evimi hiç özlemedim. ġimdi evini özlemen bana hakaret olur, senin evin senin ailen benim bunu sana hep söyledim. Annen baban seni bana emanet etti, acını çek, ağla, ama evini ve onları her özlediğinde hayatma ne amaçla girdiğimi hatırla. Tamam mı?” BaĢımı salladım. Burnumu çeke çeke derin bir nefes aldım.

“TeĢekkür ederim Ege... Senden önce ben çok eksik hissediyordum biliyor musun... Tek varlığım ailemdi.

Ama hep yarımdım, hep istenmiyor gibi hissediyordum.”

Ege kaĢlarını çattı.

“Neden?”

“Çünkü seninle tanıĢtığımızda ben görünmezdim Ege, anlıyor musun? Görünmezdim... Okulda, sokakta, dershanelerde, kurslarda... Kimse beni görmezdi, kimse beni duymazdı, kimse beni istemezdi. Sonra sen geldin,

beni gördün, beni duydun, sen beni istedin.”

Durakladım... Yutkundum ve konuĢmaya devam ettim.

“ġimdi de tutmuĢ ailem olduğunu söylüyorsun. Sen benim bu dünyada gördüğüm en güzel kalpli insansın.

Milyonlarca insanla aynı yerde yaĢıyorum bir kez olsun seninki gibi güzel kalbi olan birine rastlamadım, sen de kilometrelerce uzağımdasın... Ama ben buna da Ģükrediyorum, biliyor musun? Uzağımdasın, ama bir Ģekilde hayatımdasın. ġükürler olsun. Ya hayatımda bile olmasaydın? O zaman ben Ģu an kendi enkazımın altında yatıyor olurdum.”

“ġĢĢ,” dedi, “Bunu düĢünme. Ġnan bana, sen hayatıma girmeseydin ben ne halde olurdum bunu tahmin bile edemiyorum. Biz seninle yalnızlığımızı paylaĢıyoruz.

Ġnsanlar insanlarla kalabalıklarını bile paylaĢamazken biz seninle yalnızlığımızı paylaĢtık. Beni o ülkede, o evde, o odada haftalarca aylarca tek baĢıma bırakmadın. Bir de bu açıdan düĢün. ġimdi rahatladın mı? KonuĢmak iyi geldi mi?” BaĢımı salladım.

“Geldi... Ama... Aslında istediğim bir Ģey var benim...”

Ege merakla yüzüme baktı.

“Ne, söyle. Hemen yapalım.”

“Yapabilir miyiz bilmiyorum. Sanırım yapamayız...”

Ege kaĢlarını çattı.

“Fransa‟dan kalkıp buraya geldim, daha ne yapamayacağız?” Tereddüde yüzüne baktım.

“Benim...” dedim korkuyla, “Eve gitmem lazım Ege.”

“Ne?”

“Evime gitmem lazım.” Gözlerim yeniden dolarken titreye titreye konuĢuyordum.

“O eve o olaydan sonra bir daha hiç gidemedim.

EĢyalarımı bile anneannem topladı. Ama benim o eve

gitmem lazım. Annemlerin odasına girmem lazım, kıyafetlerini koklamam lazım, yastıklarına sarılmam lazım, fotoğraflarımızı almam lazım, odama girmem lazım, salonda oturmam lazım, mutfakta yemek yemem lazım. Onlara veda etmem... lazım...” dedim zar zor. Ege dolmuĢ gözleriyle baĢını salladı.

“Tamam.” dedi, “Tamam yapacağız. Seni evine götüreceğiz.” Elleri tekrar yüzümü sararken ona hayatımda kimseye olmadığım kadar minnettardım. Onun gözleri doluydu, benim gözlerim doluydu, öyle garip bir an yaĢıyorduk ki görseniz bize acırdınız. Sonra beni güldürmeye çalıĢtı, “ġeyma SubaĢı ve Acun Ilıcalı oradan oraya jede gidip geliyorken bunu mu yapamayacağız?”

Ağlayarak ona sarıldım. Hıçkırıklarımın arasından konuĢmaya çalıĢtım.

“Ama sen... senin... gizlenmen gerek.”

“Ama senin evine gitmen gerek.” Ege‟ye daha sıkı sarıldım. O an Ege‟nin gerçek bir insan mı olduğunu yoksa benim kafamda ürettiğim bir hayal ürünüm mü olduğunu sorguladım. Sonra baĢka bir Ģeye karar verdim.

Ege bir hediyeydi. O bana gönderilmiĢ bir hediyeydi.

Ayrıldıktan sonra ellerimle yüzüme hava vermeye çalıĢtım. Kendime gelmeye çalıĢıyordum. Ege ise burnunu çeke çeke hayranlıkla beni izliyordu. BaĢımı kaldırdım.

“Tamam,” dedim, “Rahatladım. Mutlu musun?” BaĢını salladı.

“Muduyum.”

“ġimdi ailen hakkında dedikodu yapmaya baĢlayabiliriz.”

Ege bana güldüğü sırada birden kapı açıldı. Ġçeri Ege‟nin yengesi Nalan ve Lena girdi.

“Amcaaaa! Ben uyandım!” Ege ayağa kalkıp kendisine doğru koĢan Lena‟yı sarılarak kucakladığında onları hayranlıkla izliyordum.

“Valla uyutmaya çalıĢtım. Ama tutturdu amcama gideceğim diye. Bir de bunu istedi. Artık bir çaresine bakarsınız.” Nalan Abla odaya büyük bir kutu bıraktığında kaĢlarımı çattım.

“Bu ne yenge?” diye sordu Ege.

“Çadır. Zilli balkona çadır kurmak istiyor. Bu gece orada uyuyacakmıĢ sizinle. Eh, hava da güzel. Ben olur dedim ama... siz ne dersiniz?”

“Harika fikir!” dedim birden kendimden beklemediğim bir Ģekilde. Ege ve Nalan Abla gülüĢürlerken Lena konuĢmaya baĢladı.

“Evet Ġzmir harika fikir! Kuruyoruz değil mi amca!”

“Tamam, tamam eĢek sıpası. Kurarız Ģimdi.”

“Ama amca eĢek sıpası sensin!”

“Hayır sensin cadı.”

“Bir karar ver amca, cadı mıyım, eĢek sıpası mı, neyim ben?”

“Ġkisi de sensin.”

“Ben çıkıyorum, size iyi geceler, bol bol iyi eğlenceler.

O zaten hemen uyuyakalır. Çadırı ne zaman kursak içine girince iki dakikaya uyuyor.” Oh, bunu bildiğim iyi oldu.

“Ġyi geceler...” diye mırıldandım Nalan Abla odadan çıkarken. Odada Ege, ben ve Lena baĢ baĢa kaldığımızda Ege‟nin ileride harika bir baba olacağına emindim.

Lena‟yı yanaklarından baĢlayıp kollarına kadar öpüyordu ve bu görüntü benim için dünyanın en güzel görüntüsüydü. Sonra Lena‟yı kucağından indirdi ve çadır kutusunu aldı.

“Hadi, gelin balkonda çadır kuralım...” Lena koĢarak balkonun kapısını açtı.

“Dur!” dedim, “KoĢma, düĢeceksin!” O sırada Ege gülerek bana döndü.

“Harika bir anne olacaksın.” Utanarak baĢımı salladığım sırada Ege balkona çıktı. Lena‟yla birlikte kutuyu açarlarken ben de tekerlekli sandalyeyle peĢlerinden gittim.

“Siz kurmaya baĢlayın. Ben biriyle telefonda konuĢup geliyorum.” Ege birden kaĢlarını çatarak baĢını çadırdan kaldırdı ve bana baktı.

“Kimle konuĢacaksın?”

“Okuldan bir arkadaĢımla.” Ege‟nin bakıĢları bir anda soğuk rüzgarlarla kaplandı. Sanırım ikinci bir kıskançlık sorgulaması yaĢıyorduk.

“Kim? Berk mi?”

“Hayır tabii ki. Merve. Hani Ģu Tumblr‟dan tanıĢtığımız kız.” Birden yüzünün rahatladığına Ģahit oldum. Tüm mimikleri düzeldi. BaĢını salladı.

“Tamam, konuĢ. Biz çadırı kuruyoruz.” BaĢımı sallayarak odaya geçtim. Telefonu çıkarıp Merve‟yi aradım. Ona söylemem gereken bir Ģey vardı. Telefonla konuĢmaktan nefret etsem de istemeye istemeye stresle telefonun açılmasını bekledim.

Siz hiç, birini telefonla ararken içinizden “İnşallah açmaz.” dediniz mi? Ben dedim.

“Alo! izmir... Nerelerdesin sen? Kapını defalarca çaldım, yoksun!”

“Özür dilerim, haber vermeliydim... Ya benim bileğim burkuldu... Orada tek baĢıma sorun yaĢarım diye bir arkadaĢımın evine geldim. Bir süre burada kalacağım...

Ama yurda haber vermem lazım.”

“Ciddi misin sen? Ġyi misin? Nasıl oldu?”

“Basit bir kaza. Ġyiyim. Ama bir süre ayağımın üzerine basamayacağım.”

“Ya çok ama çok geçmiĢ olsun... Ben haber vereyim yurda. Ama anneannen velin olarak görünüyordu, değil mi? Onu arayabilirler. Haberi var mı?”

“Yok.” dedim telaĢla, “Öğrenirse buraya gelir.

Öğrenmemesi gerekiyor. O yüzden senden bir Ģey isteyeceğim iĢte...”

“Anladım.” dedi bir anda, “Tamam, hiçbir Ģey söyleme. Anneanne adına bir dilekçe yazıp onlara vereceğim. O iĢ bende. Ġçin rahat olsun.” ġaĢkınlıkla kaĢlarımı çattım.

“Yuh!” dedim, “Bunu isteyeceğimi nasıl anladın!”

“Ben hayatım boyunca usulsüz evrak iĢleri yaptım Ġzmir. Okulda devamsızlık raporu doldururdum arkadaĢlarıma, aileleri adına dilekçeler yazardım...”

Büyük bir kahkaha attım.

“Ya sen harikasın!” dedim gülerek, “Çok teĢekkür ederim. Dilekçeyi yazınca bana da at. Okuyup bayağı güleceğim.”

“Tamamdır tadım, geçmiĢ olsun. GörüĢürüz!”

“GörüĢürüz!”

Telefonu kapatıp gülerek bir süre ekrana baktıktan sonra balkona çıktım. Ege ve Lena çadırı kurmuĢlardı.

“Kurduk Ġzmir, bak! Amca hemen yastık ve yorgan getir!” Gülerek çadıra baktığım sırada Ege de bana bakıyordu.

“Nasıl olmuĢ?”

“Harika! Üçümüz sığacak mıyız?”

“Aslında iki kiĢi sayılırız.” dedi Ege, “Ben bir kiĢi, sen yüzde yetmiĢ beĢ kiĢi, Lena da yüzde yirmi beĢ kiĢi. Tam

iki kiĢiyiz yani, sığarız.” Keyifle güldüğüm sırada Ege odaya daldı. Lena da peĢinden koĢarken tekerlekli sandalyemle ilerleyip çadırın içine baktım. Onlar yastık ve yorganları getirirken ben de balkonun ıĢığını yakıyordum. Ege yorganı çadırın serdi, üstüne de yastıkları attılar ve en üste bir yorgan daha koydular.

Lena direkt çadıra daldı.

“Hadi, gelin! Çadır partisi!” Kıkırdadığım sırada Ege gülerek ter içinde yüzüme baktı.

“Çocuk yapmaktan vazgeçtim.” KarĢılıklı gülüĢtüğümüz sırada Ege gelip beni kucağına aldı, Lena‟ya çaktırmadan dudağıma bir öpücük kondurup beni çadırın içine yatırdı. Lena heyecanla Ege‟nin de girmesini beklerken Ege çadıra girdi ve çadırın fermuarının yarısını kapattı, içerisi balkonun ıĢığından hafif loĢtu ama çoğunlukla karanlıktı. MuhteĢem bir atmosferin içindeydik Ģu an. Çok huzur vericiydi. Lena birden baĢını Ege‟nin kucağına koydu.

“Amca...” dedi, Ege Lena‟nın saçlarını severken çok güzel görünüyorlardı.

“Ben çadıra girince neden hemen uyuyorum?” Ege gülümsedi.

“Sen bebekliğinde de böyleydin. Karanlıkta hemen uyurdun.”

“Peki sen beni bebekken seviyor muydun?”

“Sevmiyordum.” Gülerek baktığım sırada Lena kaĢlarını çattı.

“Neden!”

“Çok çirkindin.” Lena birden ağlamaya baĢladı!

“Ahaha Ege yapma Ģunu çocuğa!” Ege ve ben kahkahalarla gülerken Lena ağlıyordu!

“Çok mu çirkindim?” dedi gözyaĢlarının arasından!

“ġaka yaptım Ģaka yaptım! Ağlama dur. Çok güzeldin!” Sonra Lena anında sakinleĢti.

“Gerçekten mi? Prenses gibi miydim?” Ege baĢını salladı.

“Evet, prenses gibiydin.” Lena derin bir nefes alıp gözlerini kapattı. YavaĢ yavaĢ uykuya dalarken Ege baĢını kaldırıp bana baktı...

“Ege,” dedim, “Sen beni bebekken seviyor muydun?

Sence güzel miydim?” Ege keyifle sırıtmaya baĢladı.

“Çok çirkindin Ġzmir. Sevmiyordum.”

“Ağlamaya baĢlarım ama!” Kendi aramızda gülüĢtüğümüz sırada bu geceyi hayatımın en güzel gecesi ilan ettim. 25 Eylül 2017, hayatımın en güzel gecesi...

Yazın bunu bir kenara...

“Ege...” dedim bir kez daha, “Yalnızlığımı benimle paylaĢtığın için teĢekkür ederim.” Ege derin derin gözlerimin içine baktı.

“Bu geceyi hayatımın en güzel gecesi yaptığın için ben de sana teĢekkür ederim.” Bunu duymak tüm yarım kalmıĢlıklarımı tamamladı sanki. Bu gece hem onun hem benim hayatlarımızın en güzel gecesiydi. Ve eminim ki, o hayatımda olduğu sürece hiç eksik kalmayacaktım, onunla olan her günüm hayatımın en güzel günü, her gecem hayatımın en güzel gecesi olacaktı...

Derin bir iç çekerek Ege‟ye baktım son kez. Bu çadırın içinde, bu loĢ ıĢıkların altında, bu huzurlu gecede hayatımm ne kadar harabe bir halden bu hale taĢındığını düĢündüm. Her Ģeyi düzeltiyordum, her Ģeyi düzeltiyorduk, her Ģeyi düzeltecektik. ġimdi siz de derin bir nefes alın, baĢınızı kaldırın, dik durun ve kendi kendinize tekrar edin bu cümleleri, “Her Ģeyi

düzelteceğim, her Ģeyi düzelteceğim, her Ģeyi düzelteceğim, her Ģeyi düzelteceğim...”

Evet.

Her Ģeyi düzelteceksiniz.

Küçük kız, yasadığı kazanın sonucunda günlerce yataktan çıkamamıĢ. ġövalye günlerce küçük kızın baĢında beklemiĢ, ateĢi düĢsün diye ona ninniler söylemiĢ, masallar anlatmıĢ. En büyük aĢk bir babanın kızına duyabileceği aĢkmıĢ. Ve Ģimdi Ģövalye aylar önce tanımadığı, bu küçük kızın babasıymıĢ, onun en biiyiik aĢkı ne güneĢ ne yıldızmıĢ... Bu küçük kız ona annesinin babasının emanetiymiĢ. Küçiik kız günler sonra gözlerini açtığında Ģövalyeyi baĢında görememiĢ, sendeleyerek ayağa kalkmıĢ. Evde göremediği Ģövalyenin de onu terk ettiğini düĢünmüĢ, içi korkuyla acırken telaĢla evin kapısını açmıĢ. DıĢarıdaki rüzgara rağmen dıĢarı çıkmıĢ.

ġövalyeyi bahçede odun keserken görünce gözlerinden birer damla yaĢ akmıĢ. ġövalye onu terk etmemiĢ...

ġövalyeye doğru koĢmuĢ küçük kız, “ġövalye!” diye bağırmıĢ. Bu güçlü adam ise duyduğu sesin heyecanıyla arkasına dönerken küçük kız bir taĢa takılıp düĢmüĢ.

ġövalye telaĢla küçük kıza doğru koĢmuĢ, onu düĢtüğü yerden kaldırmıĢ, kucağına almıĢ. “Çok dikkatli koĢtum...

”demiĢ küçük kız gözyaĢları içinde, “Amayine de düĢtüm... Neden hep düĢüyorum Ģövalye? Ben akılsız mıyım?” Küçük kızın böyle söylenmesi Ģövalyeyi güldürmüĢ. Günlerdir gözlerini görmediği kızına mutlulukla bakmıĢ ve konuĢmaya baĢlamıĢ, “Bir yere giderken baĢımıza bir sürii Ģey gelebilir, yollar bizi yorabilir, hava bizi üĢütebilir ve hatta terletebilir, ayağımıza taĢlar takılabilir, böcekler bizi ısırabilir, rüzgar bizi savurabilir. KarĢımıza insanlar çıkabilir, aĢık

olabiliriz ve hatta terk edilebiliriz. Ġnsanlar bizi güldürebilir, ağlatabilir. Birileri bizi mutlu edebilir ve hatta üzebilir. Bazen yiiriir bazen koĢar ama bazen de dizlerimizin üstüne yığılıp kalabiliriz. Bir yere gitmeye karar veririz, yola çıkarız, ama o yolun sonuna bazen ıtlaĢamayabiLiriz. Ama bunun bir önemi var mı? Çünkü yol bizim onun sonuna ulaĢabilmek için yaptığımız her Ģeye Ģahit, yollar bizim üstlerinden geçerken çektiğimiz acılara, döktüğümüz gözyaĢlarına Ģahit. Varsın ulaĢanınsın ayaklarımız o yolun sonuna. O yollarda düĢmek bile güzel.

29. Bölüm

No 34, Kat 3

Söz...

Ege sözü.

Ege... Oğlum bunun ne kadar tehlikeli olduğunu biliL_lyorsun değil mi? Saatlerdir dil döküyoruz sana.”

“Biliyorum baba, ama Ģu an baĢıma gelebilecek hiçbir Ģey umurumda değil. Aylarımı o evde, tek baĢıma geçirdim. Hiçbiriniz yoktunuz ve sizden baĢka kimsem de yoktu bu dünyada. O evde, o odada tek baĢıma kafayı yemek üzereyken Ġzmir girdi hayatıma. O olmasaydı kafayı yemiĢtim ben...”

Ege‟nin gözleri bana kayarken sıkıntıyla alt dudağımı ısırdım, bana öyle derin bakıyordu ki bakıĢları bana büyük bir teĢekkürdü sanki.

“Baban haklı.” diye mırıldandım bir anda, “Dün akĢam bir anda kendimi çok kötü hissedip o eve gitmek istediğimi söyledim. Ama bekleyebilirim, bileğim iyileĢtiğinde tek baĢıma gidebilirim! Senin benimle gelmen çok tehlikeli.” Ege inada baĢını salladı.

“Seni o eve götüreceğim Ġzmir.”

Ġnadından vazgeçmeyeceğini adım gibi biliyordum. Ve Ģu an kendimi delicesine suçlu hissediyordum. Ona bu dileğimi hiç ama hiç söylememeliydim. Bu evden adım atmasına sebep olacak bir Ģeyi ondan nasıl isterdim?

“Oğlum bırak biz götürelim ya, vallahi ben götüreceğim kapısına kadar, söz veriyorum.” Ege‟nin abisi Ali Abi söze girdiğinde kendimi çok daha kötü hissettim. Bu kadar ısrarcı olduklarına göre Ege‟nin baĢı gerçekten büyük bir beladaydı.

“Abi... Ben bu kızı evine götüreceğim.” dediğinde yüzüne hayranlıkla baktım, beni bu kadar seviyor olabilir miydi gerçekten? “Sonra geri getireceğim. Kendi ellerimle götürüp kendi ellerimle getireceğim. Ve içim rahat bir Ģekilde Fransa‟ya döneceğim. BaĢıma hiçbir Ģey gelmeyecek, hakkımda yakalama kararı yok, kimse benden Ģüphelenmiyor bile. Sizden aylar sonra ilk kez bir Ģey istiyorum.”

“Tamam, biz de gelelim. Arabayı sen kullanma, ben kullanayım. Nasıl plan?” Ege gözlerini devirdi.

“Bu konuda daha fazla konuĢmak istemiyorum.

BaĢımıza hiçbir Ģey gelmeyecek. Bana bir araba ayarlayın, bir an önce yola çıkıp akĢam Ġzmir‟de olalım.

Sabah da yola çıkıp buraya geri döneceğiz. Bu kadar basit. Hiçbir Ģey olmayacak, korkmayın.” Babası ve abisi sıkıntıyla birbirlerine baktıklarında ne dersem diyeyim Ege‟nin artık kararından dönmeyeceğini biliyordum.

Sabahtan beri evdeki herkes Ege‟yi bu kararından vazgeçirmeye çalıĢıyordu ve bu olayın tek suçlusu bendim. Dün akĢam o kadar güzel bir aile ortamındaydım ki bir anda kendimi tutamayıp evimi özlediğimi, oraya gitmek istediğimi söyleyivermiĢtim. Ege‟nin bunu hemen kabullenip gerçekleĢtirmek için adım atacağını bile

düĢünmemiĢtim. Ama o öyle bir insandı ki canım üzüm çekti desem beni alıp Bozcaada‟ya götürür üzüm bağlarının ortasında bırakırdı. Üstelik ben ona göre çok önemli bir cümle kurmuĢtum. Aylardır annesinden babasından evinden bahsetmekten kaçabildiği kadar kaçan ben sadece ona içimi dökmüĢtüm ve evime gitmek istediğimi sadece ona söylemiĢtim... Öyle bir ruhu vardı ki, ben o cümleyi kurduğumdan beri evsiz kalmıĢ beni evime kavuĢturmak için içten içe deliriyordu, biliyordum.

Sadece yarım saat sonra kendimi tüm ev ahalisiyle birlikte Ege‟ye ayarladıkları arabanın önünde buldum.

Ciddi ciddi gidiyorduk, yola çıkıyorduk. Ġçim korku ve endiĢeyle kaplıydı.

“Oğlum, çok dikkat edin. Bir Ģey olursa hemen abini ara!” Annesi korkudan ağlamak üzereydi. Tekerlekli sandalyemde oturmuĢ bir annesine bir Ege‟ye bakıyordum. Ege asla ve asla kararından vazgeçmeyecek bir inatla baĢı dik bir Ģekilde tüm ailesiyle vedalaĢtı.

“Kızım, bu deli oğlana dikkat et tamam mı?” Annesi gözleri yaĢlar içinde bana sarılırken çok korkuyordum.

Benim yüzümden aylardır kendini hapsettiği o gizli hayattan dıĢarı adım atıyordu. Çelik yeleğini çıkarmıĢ da kurĢunların önüne doğru koĢuyormuĢ gibi hissediyordum.

Üstelik benim için, sadece ve sadece benim için.

“Amma abarttınız ya, savaĢa gitmiyoruz!” Ege ortamdaki gerginliği azaltmaya çalıĢırken gülerek Lena‟ya eğildi.

“Amca, siz sadece Ġzmir‟e gitmiyor musunuz, herkes neden ağlıyor?” Lena‟nın cümlesiyle birlikte Ege doğruldu.

“Heh!” dedi, “Koskoca ailede mantıklı konuĢan tek kiĢi Ģu çocuk! Aferin benim akıllı sevgilim.” Ege Lena‟yı

alnından öptükten sonra bana yaklaĢtı, bir saniyeliğine bana göz kırptığında yüzüne korkuyla bakıyordum. Bana doğru eğildi, tekerlekli sandalyede oturan beni dikkatlice kucağına aldı.

“Gel bakalım...” diye fısıldadı. Beni arabaya bindirip dikkatlice kapımı kapattı.

“Söz veriyorum yarın öğlen saatlerinde buraya dönmüĢ

olacağız. Merak etmeyin.”

“Dikkat et eĢek sıpası.”

Ege yanıma, Ģoför koltuğuna oturduğunda ve kapılarımızı kapattığında endiĢeyle yüzüne baktım. Bana bakıp gülümsedi. Hayatımda baĢıma gelmiĢ en güzel Ģey onun bana bakıp gülümsemesiydi...

“Korkuyorsun, değil mi?” diye mırıldandı arabayı çalıĢtırdığı sırada. Annesi arkamızdan su döküyordu!

“Ege,” diye mırıldandım, “senin baĢın gerçekten büyük bir belada... değil mi?” Alt dudağımı ısırdım. Ege gözlerini yoldan ayırmadan kaĢlarını çattı.

“ġimdi neden böyle dedin?” Sıkıntılı bir nefes verdim.

“Bir günlüğüne bir yere gidiyoruz ve annen arkamızdan su döküyor Ege.” Birden gülmeye baĢladı.

“Cidden su mu döktü!” dedi gülerek! Bir anda benim de sinirlerim bozuldu ve ben de gülmeye baĢladım!

“Ya, dalga geçme... Gülme. Ben ciddiyim. Annen ağlayarak arkamızdan su döktü, daha ne olsun!”

“Tamam o zaman, garanti sağ salim geri döneceğiz bu eve. Annem sağ olsun arkamızdan ağlayarak su dökerek bizi kurtardı.” Kendimi tutamayıp büyük bir kahkaha attım.

“AnlaĢıldı. Bana durumunla alakalı ayrıntılar vermeyeceksin.”

“O konunun benim canımı sıktığını biliyorsun Ġzmir.”

BaĢımı salladım.

“Biliyorum, özür dilerim... Kaç gibi Ġzmir‟de oluruz?”

“Yolculuk tahminen beĢ saat sürecek. Yani akĢam altı gibi orada oluruz.” Sonra umutla yüzüme baktı.

“Ġzmir‟i Ġzmir‟e götürüyoruz... Peki sen evini görmeye hazır mısın?” Yutkundum... Hazır mıydım değil miydim bilmiyordum. Ellerimin titrediğini hissediyordum, derin ve titrek bir iç çekerek baĢımı yola çevirdim.

“Kendimi binlerce insanın önünde konuĢma yapacakmıĢım gibi hissediyorum... Sanki o seyircilerin içinde annem ve babam da olacak. O kadar heyecanlıyım ki, hayatımda ilk defa bu kadar üzücü bir heyecan yaĢıyorum.” Bir an Ege‟nin eli uzanıp ellerimi tuttu.

“Her Ģey güzel olacak Ġzmir.” diye mırıldandı. Dolan gözlerimle ona baktım.

“Söz mü?” Gözlerini yoldan ayırıp bana döndü, gözlerimin içine birkaç saniye baktıktan sonra baĢını salladı.

“Söz. Ege sözü.”

Ege sözü... Bu benim için yasalardan daha kesin, daha kalıcı, daha güvenilir bir hukuk maddesiydi sanki. Ege bir kez söz verdiyse yapmadığı, oldurmadığı, olduramadığı Ģey olamazdı bu dünyada. Küçüklüğümden beri hep ruh ikizimin karĢıma çıkacağı günü bekledim.

Ġsmimi Ġzmir koymuĢlar, karĢıma öyle bir Ege çıktı ki ruh ikizi bile diyemiyorum ona. Sanki biz yaratılırken onun ruhunun sadece yarısı bedenine sığmıĢ, kalan ruhunu benim bedenime sığdırmıĢlar gibi... Sanki aynı ruhu ikiye bölüp bize paylaĢtırmıĢlar gibi hissediyorum.

“Koray mesaj atmıĢ.” diye mırıldandı Ege bir yola bir elindeki telefonuna bakarken.

“Bizim Koray mı?”

“Evet bizim Koray!” Ege keyifle gülerken telefonunu bana uzattı, “Telefonumu al, cevap yaz. Uzun zamandır araba kullanmıyorum, yoldan gözümü ayıramıyorum. Bir de o olaydan sonra araba kullanmak benim için biraz zor... Sanki her an öyle bir Ģey daha yaĢayacakmıĢım gibi geliyor...” Ege‟nin telefonunu elime aldığımda kendimi çok garip hissediyordum!

Ġnsan sevgilisinin ya da hoĢlandığı insanın telefonunu eline ilk kez aldığında içinde bir Ģeyler padamaya baĢlıyor. Ġnsanın sevgilisinin telefonu dünyadaki en büyük stalk kaynağı resmen, bu ellerimde tuttuğum telefon resmen patlamaya hazır bir stalk bombası.

Galerisine girebilirim, fotoğraflarına bakabilirim.

MesajlaĢmalarını okuyabilirim. Twitter‟ına girip beğendiği tweetlere bile bakabilirim!

Ama bunların hiçbirini yapmayacağım. Çünkü ona güveniyorum.

Ya da yapacağım.

Tamam, ona güveniyorum ama en azından Ģöyle uzaktan mesajlaĢmalarına kısacık göz atabilirim.

Ama atmayacağım...

Ama en azından galerisine girip fotoğraflarına bakmak benim en doğal hakkım.

Ama bakmayacağım.

Ya da...

Ġzmir kendine gel, manyak mısın! Hiçbir Ģeyine bakmayacaksın, sen aklı baĢında ve Ege‟ye güvenen bir insansın. Bu düĢüncelerinin mantığı ne, nereden çıktılar birden? Tamam, bakmayacağım.

“Ne yazayım?” diye sordum Ege‟ye. Sorumu sorar sormaz Koray‟ın mesajını okudum, “Oyuna gelecek

misin kanka?” yazmıĢtı. Bu erkeklerin bir anda birbirleriyle kanka olmasına ne demeli peki?

“Gelemeyeceğimi söyle. Seninle olduğumu söyle.”

“Nasıl yani, kendi ağzımdan mı yazayım?”

“Evet.” Heyecanla tuĢlara basmaya baĢladım.

“Koray ben Ġzmir. Ege oyuna gelemeyecek. Benim yanımda.” Bu mesaj, benim hayatımda yazdığım en ama en güzel mesajdı. Not alın, 26 Eylül 2017, hayatımın en güzel mesajını attım. Koray‟dan anında cevap geldi.

“Ooo yenge! KavuĢmuĢsunuz :) Size iyi eğlenceler.”

Yenge mi? Bir an kıkırdamaya baĢladım.

“Ne oldu?” diye sordu Ege.

“Bir Ģey yok...” KaĢlarını çattı.

“Neden güldün?”

“Ya... Koray bana Ģey yazmıĢ... Yenge.” Ege sırıtarak yüzüme baktı. Yüzüm utançtan kıpkırmızıydı!

“Demek artık birilerinin yengesi oldun.”

“Hayır, kimsenin yengesi değilim.”

“Öylesin.” Ege bana göz kırparak yola döndüğü sırada parmağım YANLIġLIKLA galeriye bastı. Tüh. Bile isteye girmiĢ olmamama rağmen Ģöyle kısaca galeriye göz atıp çıkmalıydım. YavaĢ yavaĢ aĢağı doğru inerken üst kısımların benim fotoğraflarımla dolu olduğunu gördüm. Hepsinin ekran görüntülerini almıĢtı... Sonra birkaç yemek fotoğrafı çekmiĢ, odasının fotoğrafını çekmiĢ... Bir anda içimdeki meraka yenildim ve fotoğraflarda oldukça aĢağı indim. YaklaĢık bir yıl öncesine. Ege‟nin eski zamanlarına... Deri ceketiyle motosiklet sürdüğü bir fotoğraf gördüm. ArkadaĢlarıyla bisiklet sürdüğü, ailesiyle yemekler yediği, okul sırasında oturduğu, kucağında bir köpekle poz verdiği, Lena nın küçücük haliyle kahkahalar attığı fotoğraflarına baktım...

Bir anda yaptığım Ģeyin yanlıĢ olduğunu düĢünerek galerisinden çıktım ve telefonu ikimizin ortasındaki telefonluğa bıraktım. Ġçimde büyük bir kötü his bulutu oluĢtu bir an.

Normal bir hayatı varmıĢ.

Ġçimden bas bas bunu bağırıyorum. Normal bir hayatı, okulu, arkadaĢları varmıĢ... ġimdi bir evde tek baĢına kalıyor ama yıllar önce her Ģey güzelmiĢ. O an o kadar büyük bir üzüntüyle yüzüne baktım ki içim acıyordu.

Onu hapsolduğu o odadan o

evden kurtarmak istiyordum. O da aynı Ģekilde, beni kurtarmak istiyordu...

Hangimiz hangimizi kurtaracaktı, birbirimizi kurtarabilecek miydik yoksa birlikte yok olup gidecek miydik acılarımızın içinde? Belki de bizi birbirimize çeken Ģey onun yaĢadığı benim ise yaĢayacağım acılardı.

Hani herkesin bir koruyucu meleği olur ya, sanki bize melek kalmamıĢtı da birbirimizi vermiĢlerdi... Derin bir nefes aldım, arkama yaslanıp baĢımı cama çevirdim.

Yolu izlediğim sırada gözlerim yavaĢ yavaĢ kapanıyordu.

Sanki sistemim evimi gördüğümde yaĢayacağım acdardan dolayı kendini kapatıyordu, kaçmaya çalıĢıyordum.

“Uyuyacak mısın?” Ege‟nin sorusuyla birlikte baĢımı salladım.

Sanırım...

“Evinizin numarası ne? Seni bunu sormak için uyandırmayayım. Sokağı biliyorum ama numaranızı bilmiyorum.” Hepimiz evlerimizin adresini söylemeye alıĢığızdır. Sokağını, numarasını, katını... Öyle ki, evimizin adresini söylerken hepimizin içinde ister

istemez bir huzur oluĢur. Gözlerimi kapattım, huzur içinde fısıldadım.

“No 34, kat 3...”

Uyumak en iyi kaçıĢ yöntemiydi bu dünyanın gerçeklerinden. Öyle yaptım, kendimi ister istemez uykunun kollarına bıraktım... Saatler sonra yüzüme çarpan soğuk hava dalgasıyla birlikte gözlerimi açtığımda kendimi Ege‟nin kollarında dıĢarıda buldum. Gözlerim binanın üzerindeki NO 34 yazısına kaydı. TelaĢla baĢımı kaldırdım.

“GelmiĢiz!” dedim. Sanki evde beni bekleyen birileri varmıĢ gibi titreyen ellerimle saçlarımı düzelttim.

“Geldik... Evini görmeye hazır mısın?” Korkuyla titrek bir nefes aldım.

“Ege, beni yere indirir misin?” Ege kaĢlarını çattı.

“Neden?”

“Yani...” dedim söylemeye çekinir gibi, “KomĢular...”

Ege bir anda olayı anladı ve gülerek baĢını salladı.

“KomĢuların diline düĢersin yani. DüĢ...

Ġndirmeyeceğim.”

“Ege lütfen! Binadaki herkes beni tanıyor.”

“Herkes seni tanıyorsa bileğin burkulduğunda birinin seni kucağında taĢımasına kötü bir gözle bakmayacaklardır.” Gözlerimi devirdim. Bu sırada Ege‟yle birlikte asansöre biniyorduk. Yani ben onun kucağında o ise ayakta!

“Aylardır gelmediğim evime birinin kucağında geliyorum... Emin ol kötü gözle bakacaklardır.”

“Bu onların problemi.” Sıkıntıyla nefesimi verdiğim sırada asansör üçüncü katta durdu. Bir anda eve girmeye dair duyduğum korkular, karnıma giren ağrılar, gözümde

canlanan anılar, bir yanda ise karĢı komĢumuz Belma Teyze‟nin beni görmemesi için ettiğim dualar.

“A ah, Ġzmir!” Ve dünyanın en çabuk reddedilen duası oldu duam. Belma Teyze bizi gördü.

Kadın Ģok içinde Ege‟nin kucağındaki bana bakıyor.

“Merhaba Belma Teyze.” Biliyorum birinin kucağındayım Belma Teyze, ama inan olay bildiğin gibi değil.

“HoĢ geldin kızım! Nasılsın, iyi oldun mu?”

Bulunduğum pozisyona bakın, ağlayacağım. Ege de sessizce gülüyor.

“Ġyi olmaya çalıĢıyorum...”

“Buraya geri mi döndün yavrum?”

“Hayır Belma Teyze. Birkaç eĢyamı almak için geldim.” ġimdi kadın sormaz mı peki neden bu çocuğun kucağındasın, insene aĢağı diye. Umarım bileğimin burkulduğu belli oluyordur.

“Bileğini nasıl burktun yavrum, bu delikanlı kim?

Merhaba, siz de hoĢ geldiniz...” Belma Teyze Ege‟ye gülümserken içim biraz olsun rahatladı. Bileğimin burkulduğunu anlamıĢtı ve Ege‟ye gülümsemiĢti.

“Ben niĢanlısıyım.” Ege‟nin kurduğu cümleyle Ege‟ye Ģok içinde baktığım sırada gülümseyerek Belma Teyzeye bakıyordu.

“Ah ah gerçekten mi! Çok mutlu oldum bak Ģimdi!

Çok üzüldüm ardından Ġzmir‟im, çok ağladım yavrum.

Ama niĢanlanmıĢsın, iyisin, çok mutlu oldum Ģimdi!

Evladım senden Allah razı olsun, düğününüze beni de çağırın yoksa darılırım. Düğün ne zaman?”

“Bu yaz...” Ege‟nin cevabıyla birlikte bir kez daha Ģok içinde yüzüne baktım.

“Tabii çağırırız sizi, Ġzmir de hep sizden bahsediyor zaten.” Allah‟ım Ege ne diyorsun sen!

“Ah yavrum!” Belma Teyze mutluluktan ağlamak üzere, “Ben de seni hiç unutamadım. O güzel annen baban seni nasıl güzel yetiĢtirdiyse gördüğüm en güzel genç kız oldun sen! Allah sizi hiç ayırmasın, düğününüze koĢa koĢa geleceğim.” Kekeleyerek ne diyeceğimi bile bilemeden öylece konuĢmaya çalıĢtım.

“TeĢekkür ederim Belma Teyze. Biz Ģimdi eve girelim, sonra görüĢürüz.”

“GörüĢürüz yavrum.” Ege kucağında benimle birlikte bizim evin kapısına doğru döndüğü sırada sırıtıyordu.

Ona öfkeyle bakarken cebimden evin anahtarını çıkardım. Öyle Ģeyler demiĢti ki bu evin kapısından ağlayarak gireceğime eminken Ģimdi Ģok ve öfke içinde giriyordum. Evin kapısını açtım, yine de içimde bir sızıyla birlikte kapıyı geri doğru ittim. Ege kucağında benimle birlikte eve girip kapıyı kapattığında ona baktım.

“Dur...” dedim. Kapının olduğu yerde durduk. Eve bakmaya hazır değildim.

“Demek yazın evleniyoruz.” BaĢını salladı.

“Aynen öyle.”

“Bu Belma Teyze çok bela bir kadındır, ona senin telefonunu vereceğim, yaza kadar seni sürekli arayacak ve sen o düğünü yapmak zorunda kalacaksın ben sana söyleyeyim. Bunu sen istedin.” Ege keyifle gülümsedi.

“Söz veriyorum, o düğünü Belma Teyze için olsa bile yapacağım.”

“Hala söz veriyor ya!” Öfkeyle baĢımı çevirdiğim sırada Ege elini uzatıp koridorun ıĢıklarını yaktı. Hiç beklemediğim bir anda bu koridoru gördüm ve o an her

Ģeyi unuttum. Ege‟yi unuttum, Belma Teyzeyi unuttum, öfkemi unuttum...

Çünkü artık evimdeydim...

“Beni... bu sefer indirir misin... lütfen...” dedim hipnoz olmuĢ gibi.

“Ama yürüyemiyorsun.”

“Beni indir Ege...” Ege beni kucağından indirip ellerimi tuttuğu sırada koridora baktım.

“Her gün bu kapıdan girerdim, bu koridorda yürürdüm...” diye mırıldandım.

“Kendini üzecek Ģeyler söyleme Ġzmir...”

“Bu koridordan geçerdim...” Ege‟nin ellerini tuta tuta zar zor ilerledim, mutfağın ıĢığını yaktım.

“Annem burada yemek yapıyor olurdu. Ona bakardım... Baksana, masada tabaklar duruyor... O gün evden çıkarken akĢam yemeği öncesi masayı hazırlamıĢtı... ġu üstteki dolabın kulpunu ben kırdım biliyor musun? Babam bana çok gülmüĢtü o akĢam...”

“Sen hep dolapların kulplarını kırıyorsun, fark ettin mi?” Acı içinde gülümsedim.

“Artık değil...”

“Mutfağınız güzelmiĢ...” Ege‟ye dolu gözlerle baktım.

“Güzeldi.” diye düzelttim onu, “Artık değil... Bir yeri, içindeki insanlar güzelleĢtirir. Ve bu ev artık güzel değil.

Çünkü içinde güzel olan hiçbir Ģey kalmadı...” Burnumu çeke çeke koridora doğru döndüm.

“Peki bir yeri içindeki anılar da güzelleĢtirmez mi?

Sizin bu evde çok güzel anılarınız olmuĢ, burası dünyadaki cennetin senin.”

“Burası bir mezarlık Ege...” dedim hıçkırıklarımın arasında.

“ġĢĢ... Böyle Ģeyler deme Ġzmir! Burası senin evin, burası senin en güzel anılarının olduğu yer. Biz bile bu evde tanıĢtık seninle!” Onu dinlemedim, delirmiĢ

gibiydim. Koridora doğru yönelip zar zor oturma odasına girdim. Sertçe ıĢığı açtım. ĠĢte o an her Ģey koptu benim için... Hıçkıra hıçkıra ağladığım sırada dizlerimin üzerine çöktüm. Ege anında korkuyla bana doğru eğildi.

“Ġzmir! Yapma... Seni buraya getirmemeliydim. Gel, gidiyoruz buradan...”

“Hayır, hayır...” Sayıklamaya baĢladım, “Anne...

baba... neredesiniz?”

“Hadi güzelim, gel gidiyoruz buradan.”

“Hayır!” Ege beni acı içinde kaldırmaya çalıĢırken ona izin vermedim. “Dur, tamam, dur. Ġzin ver bu gece burada kalayım. Acımı burada atmam lazım...” Ege mahvolmuĢ bir Ģekilde yanıma oturduğunda yutkunmaya çalıĢtım.

“Hep burada otururlardı. Babam televizyondan maç izlerdi, annem de telefonunun o küçük ekranından Kiralık AĢk izlerdi...” Acı içinde gülümsedim.

“Sonra ben onlara kahve yapardım... Babam dalgınlığıma laf edip dururdu, annem de beni korurdu...

Yanlarına oturup saçma sapan Ģeyler anlatırdım...

Ölmeden dört ay önce evlilik yıldönümleriydi, tam burada, Ģu an oturduğumuz yerde dans etmiĢlerdi benim zorumla... Tam burada...” dedim yerlere dokunurken.

Birden Ege elimi tuttu, beni olduğum yerden kaldırdı.

“Nne yapıyorsun?” dedim gözyaĢlarını akmaya devam ederken.

“Burada mı dans ettiler?”

“Evet...” Tek elimi alıp havada tutarken tek elimi omzuna yerleĢtirdi, ben ĢaĢkınlıkla gözyaĢlarımın içinde ona bakarken elini belime koydu.

“Böyle mi dans ettiler?” Sinir bozukluğuyla güldüm, hge yapma.,.

“Acılarının üzerine güzel anılar eklemek zorundasın Ġzmir.” dedi benimle ağır ağır dans ederken, “Seni ağlatan her Ģeyin üzerine güzel Ģeyler eklemek zorundasın. Kırıklarının üzerine basacaksın. Burası, tam bu nokta sana acı çektiriyor. Ve biz de bu noktadaki kırıklarının üzerine basıyoruz Ģimdi, dans ederek...”

“Ama ben bunu istemiyorum...” Acı içinde konuĢmama rağmen Ege durmadı, ağır ağır dans ediyordu benimle alnını alnıma dayamıĢ bir halde.

“Ġstiyorsun...” GözyaĢlarımın arasında gözlerimi kapatıp kendimi ona bıraktım.

“O mutfak masası var ya, hani annen tabakları çatalları hazırlamıĢ... Birazdan yemek yapıp o hazır masada yemek yiyeceğiz. Annen o masada yemek yemeni istemiĢ

ve sen o masada yemek yiyeceksin. Benimle birlikte...”

“Ege...” GözyaĢlarını durmuyordu, tir tir titriyordum.

“Onlar aklımdan çıkmıyor Ege. Bu evin her yerinde bir adımları var, her kapıda parmak izleri var, her yastığa bir kez olsun yaslanmıĢlar, kokuları var bu evde... Onlar benim hayatimdi, ben hayatımı kaybettim...”

“Onları kaybetmedin, sadece onları artık fiziksel olarak göremeyeceksin. Ama onlar hep yanında, hep içinde. Bu kaybetmek değil ki.”

“Bu kaybetmek...” Kendimi zorla ondan çektim.

“Lütfen...” dedim, “Dans edemem, mutlu olamam...

Onların odasına gitmek istiyorum, yastıklarını koklamak istiyorum.” Ege acı içinde yüzüme baktı, baĢını salladı.

“Tamam, sana çok kısa bir süre daha vereceğim.

Odalarına da gidelim, istediğini yap. Ama sonra toparlanacaksın.” Ellerini tuttum, ağır ağır ilerledik birlikte. Odalarına girdiğimiz zaman gözyaĢlarını katbekat arttı. Yatakları, yastıkları, babamın koltuklarında kalan gömleği...

“En sevdiği gömleğiydi bu... GiyememiĢ...” Ağır ağır ilerledim, yataktaki iki yastığı alıp onlara sarılarak yatağa oturdum. Gözlerimi kapattım. Anneme ve babama sarılıyormuĢum gibi sarıldım o yastıklara. Dakikalarca durdum öyle, kendimi öylesine güvende hissediyordum ki o yastıklardan ayrılınca korkudan ölecekmiĢim gibi hissediyordum. Bir Ģekilde yastıkları yatağa bıraktım, ağlayarak ayağa kalktım. Annemin aynasının önündeki makyaj malzemelerine dokundum, parfümlerine dokundum... Parfümünü aldım ve üzerime bir fıs sıktım, derin bir nefes alıp o kokuyu içime çektim. Sonra takı kutusunu açtım, kolyelerine baktım. O sırada gözüme bir Ģey çarptı. Masanın üzerindeki her Ģeyin altında duran dantelin altında beyaz bir Ģey... KaĢlarımı çatarak o Ģeyi dantelin altından aldım. Bu bir zarftı.

“Kızımıza...” yazıyordu üzerinde. KaĢlarım çatılı bir Ģekilde zarfla birlikte yatağa oturdum.

“O ne?” diye sordu Ege.

“Bilmiyorum.” Titreyen ellerimle zarfı açtım. Bu bir mektuptu. Okumaya baĢladım.

“Sevgili kızım, ben baban... Sen bir asker kızısın.

Küçüklüğünden beri güçlü yetiĢtirmeye çalıĢtım seni.

Bunun sebebini biliyorsun, asker kızları acı haberlere dayanıklı büyümelidir, iĢte ondan... Bu mektubu bulduğunda bu demek oluyor ki ya yaramaz bir çocuk olup annenin ve babanın odasını karıĢtırıyorsun, ya da

bizi kaybettin, o odada bizim kokumuzu arıyorsun...

Umarım bu mektubu okuma sebebin yaramaz bir çocuk olmandır, umarım bizi hiçbir zaman kaybetmezsin... Ama eğer hayatında ben yoksam artık ve hatta annen de yoksa... Bizi bir Ģekilde kaybettiysen Ģunu bil ki, sen dünyanın en güzel evladısın. Biz seni çok sevdik, hep seveceğiz. Bir baba öldüğü zaman bile çocuklarını korumaya devam eder, sana asker sözü veriyorum, seni hep koruyacağım kızım. Sen güçlü olmaya devam etmek zorundasın. Ben bu zamana kadar bir sürü çatıĢma gördüm, bir sürü ülkede askerlik yaptım, savaĢlar gördüm. Ama benim gördüğüm en çetin savaĢ hayat. Ve sen eğer bizi kaybettiysen Ģimdi o savaĢın bir askerisin kızım. Babana yakıĢır bir asker ol, o savaĢı sakın kaybetme. Seni hep izliyor olacağım, olacağız. Gözümüz hep üzerinde, elimiz hep sırtında, biz hep yanındayız.

Unutma, sen de bir gün güçlü bir anne olacaksın. Öyle bir yaĢa ki, çocukların sana baktığında gurur duysun. Öyle bir yaĢa ki, biz seni yukarıdan her izlediğimizde gurur duyalım. Üzerini sıkı giyin, sen çabuk üĢütürsün. Ve polenlerden uzak dur, alerjin var biliyorsun. Camını sıkıca kapat, yorganını üstüne ört. Seni çok seviyoruz.

Kendini hiçbir Ģey için üzme. Hiçbir yolda düĢtün diye üzülme. Bir yere giderken baĢımıza bir sürü Ģey gelebilir, yollar bizi yorabilir, hava bizi üĢütebilir ve hatta terletebilir, ayağımıza taĢlar takılabilir, böcekler bizi ısırabilir, rüzgar bizi savurabilir. KarĢımıza insanlar çıkabilir, aĢık olabiliriz ve hatta terk edilebiliriz, insanlar bizi güldürebilir, ağlatabilir. Birileri bizi mutlu edebilir ve hatta üzebilir. Bazen yürür bazen koĢar ama bazen de dizlerimizin üstüne yığılıp kalabiliriz. Bir yere gitmeye karar veririz, yola çıkarız, ama o yolun sonuna bazen

ulaĢamayabiliriz. Ama bunun bir önemi var mı? Çünkü yol bizim onun sonuna ulaĢabilmek için yaptığımız her Ģeye Ģahit, yollar bizim üstlerinden geçerken çektiğimiz acılara, döktüğümüz gözyaĢlarına Ģahit. Varsın ulaĢamasın ayaklarımız o yolun sonuna. O yollarda düĢmek bile güzel.”

Titreyen ellerimle bu mektubu okuduğumda bir Ģeylerin değiĢtiğini hissettim. Sanki o eksik parça bir anda tamamlandı içimde. Tamam dedim o an, tamam...

ġimdi bir Ģeyler yerine oturdu... Ben acıdan yürüyemediğim o günleri tam Ģimdi atlattım. Sanki babamla konuĢmuĢ gibi hissediyordum kendimi. Sanki onlara sarılmıĢ, özlem gidermiĢ gibi hissediyordum...

“Odama gidelim...” diye mırıldandım, “Babam camımı kapatmamı istiyor.”

Ege baĢını kaldırdığı mektubumdan o kadar etkilenmiĢti ki yüzü kızarmıĢ bir Ģekilde yüzüme baktı.

Elini bana uzattı.

“Hadi.” Elini tuttum. Ağır ağır ilerledik. Birlikte odama girdik. Ege loĢ ve turuncu ıĢıkları açtığında gözüm direkt aralık kalan cama kaydı. Ağır ağır ilerledim, camı sıkıca kapattım. Babamın yukarıdan bir yerden güldüğünü hissedebiliyordum... Yatağıma oturdum, bacaklarımı yorganımla kapladım.

“Yanıma gelsene...” diye mırıldandım. Ege baĢını sallayarak yanıma uzandı, yorganla üzerini örttü.

“Bir Ģeyler tamamlandı, değil mi?” diye sorduğunda içimi çektim.

“Tamamlandı Ege...” BaĢımı omzuna yasladım. Tam o anda elektrikler kesildi.

“Sizin bu evde sürekli elektrik mi kesiliyor, görüntülü konuĢmamızda da kesilmiĢti.” Gülümsemeye çalıĢtım.

“Hatırlıyor musun o anı?”

“Hatırlıyorum, ağzın açık bir Ģekilde ekranda donakalmıĢtın! Ve hatta telefonumda fotoğrafın var!”

Ege telefonunu çıkarıp galerisine girdi. Bana o anın fotoğrafını açıp gösterdi. Ekranda ağzım açık bir Ģekilde donakalmıĢım, üzerinde de ĠNTERNET BAĞLANTISI YOK yazıyor. Gülmeye çalıĢtım. Oysa o kadar halsizdim ki. Sanki aylarca koca koca taĢlar taĢımıĢım da o mektubu okuduğum anda birisi o taĢları sırtımdan nihayet almıĢ gibi hissediyordum...

“Biliyor musun Ege, eskiden elektrik kesintisini çok severdim...”

“Karanlığı mı severdin?” BaĢımı salladım.

“Karanlığı değil, karanlığa mahkûm olmayı severdim...

Karanlığı sevseydim eğer her akĢam kalkıp ıĢığımı kapatırdım. Oysa ben kapatmadan ıĢık elimden alınsın istiyordum. Karanlıkta kalmak değil, ona mahkûm olmak istiyordum. Ve sanırım sonsuz karanlığa mahkûm edildim...” BaĢımı kaldırıp ona baktım.

“Sonra sen bana ıĢık oldun. Yorganıma bile ıĢıklar taktın, hayatımı aydınlattın...” Ege dudaklarını dudaklarıma değdirdi bir anda ve bu karanlık odayı benim için aydınlatan son bir cümle kurdu.

“Ben hayatında olduğum sürece karanlıkta kalmayacaksın Ġzmir...”

“Söz mü?”

Soz... Ege sozu.

Günlerden bir gün, küçük kız ve Ģövalye evlerinin Ģöminesinin önünde otururken küçük kız yere düĢen tahtalardan birini eline almıĢ. Elindeki tahtayı ateĢe doğru uzatıp ucunu yakarken Ģövalye onu durdurmuĢ, “Elin yanar. ” demiĢ, oysa küçük kızın bir hüznü varmıĢ

gözlerinde. Sanki bu ateĢ ona bir Ģeyleri hatırlatmıĢ...

“Neyin var?” ġövalye küçük kızın çenesine elini koymuĢ, baĢını kaldırmıĢ. Kız usulca konuĢmaya baĢlamıĢ, “Bir kere, annem bir tatlı yapmıĢtı bize... ” demiĢ küçük kız,

“Üzerine mumlar yakmıĢtı. Birlikte dilek dilemiĢtik, sonra üflemiĢtik... Ben bir bisiklet dilemiĢtim. Sonra dileğim gerçek oldu biliyor musun Ģövalye? Babam bana tahtadan bir bisiklet yapmıĢ! Kocaman! ġimdi, belki bu tahtayı ateĢle yakıp üflersem baĢka bir dileğim de gerçek olur... ” ġövalye hüzünlü kızın gözlerine bakmıĢ, derin bir iç çekmiĢ. Eline daha uzun bir tahta alıp Ģöminede yakmıĢ ve kıza uzatmıĢ, “Dileğini dile, üfle. ” demiĢ. Kız heyecanla ayağa kalkmıĢ, gözlerini kapatmıĢ. Dileğini dileyip üflemiĢ tahtaya, ateĢ söner sönmez gülerek Ģövalyenin boynuna sarılmıĢ. “Ne diledin?” demiĢ

Ģövalye merakla. “Sana söylerim ama kimseye söyleme, tamam mı Ģövalye?” ġövalye baĢını sallamıĢ, kimseleri yokmuĢ zaten.

“Annemi... ”demiĢ küçük kız, “Onu çok özledim... ”

Ne acıymıĢ bu, küçücük bir kızın küçücük yaĢında yapayalnız kalması. Ne acıymıĢ böylesine küçük bir bedenin özlemi tatması...

Bizim Ģanssızlığımız birbirimizden kilometrelerce uzakta oluĢumuzdu.

30. Bölüm

Ġyi Ki Doğdun

Ege İzmir‟siz bir hiçti... Beni hiç olmaktan kurtardın.

Ġnsan, acısının içinde bir gece geçirir mi? Bu ev benim içimdeki acının büyüyüp dıĢıma sarılmıĢ hali. Ege ise benim bu acının üstüme yıktığı karanlığın içinde hayatta kalabilmem için yanımda taĢıdığım bir ıĢık... Ve ben

sanırım acımın içinde bir gece değil bir ömür geçireceğim bundan sonra. Ege yanımda olduğu sürece karanlıkta kalmayacağım, peki ya bir gün o da giderse?

Bir gün ben yapayalnız kalırsam ve o karanlık beni komple ele geçirirse? O zaman içimle tanıĢacağım...

Ġnsan sadece karanlıkta kaldığında kendini görebiliyor.

Ġnsan sadece karanlıkta kaldığı zaman kendisiyle tanıĢıyor.

Yorganların altında, ıĢığı kapalı odaların içinde, göz kapaklarımızın ardındaki karanlıkta... Kendimizle hep karanlıkta tanıĢıyoruz. Çünkü içimiz yalnızca sesler sustuğunda bizimle konuĢuyor. Yalnızca ıĢıklar kapandığında bize elini uzatıyor... ġimdi gözlerinizi kapatın, içinizden 10‟a kadar sayın... Ve kendinizi hissedin, içinizdekini hissedin, ruhunuzu hissedin, kendinizi selamlayın, kendinize merhaba deyin...

Bir...

Üç...

Dört...

BeĢ...

Altı...

Yedi...

Sekiz...

Dokuz...

On...

Merhaba, kendim... Ben, Ģenim. Tanıdın mı? Seninle neler neler yaĢadık, hatırlıyor musun? Neler gördük, neler atlattık, kaç yüke direndik. Ne acılar çektik seninle, kaç gece ağladık, kaç kez kendi avuçlarımızı sika sika canımızı acıttık, kaç kez dudağımızı kanattık, kaç kez bağırmak istedik ama sustuk, kaç kez o yorganı baĢımıza çektik, kaç kez sevdik kaç kez söyleyemedik, kaç kez

korktuk, kaç kez kaçtık... Yahu biz seninle ne sözler iĢittik? Ne bakıĢlar gördük. Ne çok acır gibi baktılar bize, hatırlıyor musun o bakıĢları? Yere düĢtük, dizimiz acıdı diyemedik. AĢık olduk, seviyorum diyemedik. Elimizi uzattık, tutunacak yer bulamadık. Kaç kez ruhum, kaç kez... Biz seninle kaç kez dibi gördük?

Belki hala dipteyiz, öyle değil mi?

Onları kaybettiğimden beri yatağıma her yattığımda elimi baĢıma doğru uzatıyorum, kendi saçlarımı okĢuyorum. Sanki ruhum birinin onu sevmesine, saçlarını okĢamasına ihtiyaç duyuyor gibi... Kendime sarılmak istiyorum, kendi yanağıma dokunmak istiyorum, kendi gözyaĢlarımı silip kendime geçecek demek istiyorum...

Ġnsanın en büyük çaresizliği kendi kendini teselli etmek zorunda kaldığı andır. Ama insanın güçlendiği an da odur. Büyüdüğü andır o. Ruhunun tamamlandığı andır...

Oysa Allah beni seviyormuĢ ki elimi boĢ bırakmadı.

Bana binlerce kilometre öteden bir melek gönderdi sanki.

Ve size yemin ederim, sizi de seviyor... Elleriniz boĢ

kalmayacak. Elinizi uzattığınız sürece bu dünyada hiçbir el boĢ kalmaz... ġimdi buradayım, dizlerinde yatıyorum.

Saçlarımı okĢuyor, gözümden bir damla yaĢ aktı az önce, parmağını uzatıp sildi. Bu ne büyük bir lütuf... Bu hangi dileğimin kabul oluĢu?

“Niye biz?” diye mırıldandım bir anda.

“Sana bu kadar ihtiyacım varken arasında binlerce kilometre olması gereken iki insan neden biziz?” Ege yutkundu.

“Çünkü biz bunun üstesinden gelebiliriz Ġzmir.”

Burnumu çektim, gözlerimi gözlerine diktim, bana öyle güçlü bakıyordu ki gözlerimi kırptım.

“Gelebiliriz,” diye mırıldandım, “Biliyorum...”

O gece odamda birlikte uyuduk. Pek konuĢmadık biliyor musunuz? Ruhları birbirine bu kadar benzeyen iki insan birbirlerini bulduğu zaman susuyormuĢ, bunu da öğrendim bugün. Ġnsan susarak da konuĢabiliyormuĢ ve bunu öğrendim. Ege‟yi Ġstanbul‟a getirirken bir Ģeyleri biraz daha farklı hayal etmiĢtim. Gülerek hatırlayacağımız anılar hayal etmiĢtim. Oysa Ģimdi halimize bakın, ben ruh gibiyim. Ve bir süre daha toparlanacak halde değilim. Ailemin gözümde canlanan anıları beni öylesine dağıttı ki Ege‟ye tek kelime edemiyorum. Ege ise dünyanın en anlayıĢlı insanı gibi hiçbir Ģey söylemeden sessizliğime gözlerini kırpıyor...

Sabah olduğunda durum farksızdı. Evime son kez baktım, Ege‟ye hiçbir Ģey demedim. Gözümde canlanan annem ve babamın bu evde dolaĢan siluetleri beni mahvederken ruhumun bir kez daha dibe düĢmemesi için derin bir nefes aldım, evin kapısını kapattım ve o düĢünceleri oraya hapsettim. Birlikte binadan çıktık, bileğimdeki sakatlıktan dolayı Ege‟ye tutunarak zar zor yürüyordum. Benim için kibarca kapıyı açtı ve ön koltuğa oturdum. Ege koltuğuna geçerken sabahın bu saatinde bomboĢ sokağımıza bakam... Sonra bir anda Ģok içinde arabanın kapısını açtım.

“Ġzmir?” Kapıyı açıp ĢaĢkınlıkla karıĢık mudulukla kaldırıma baktım.

“Ġzmir ne oldu!” Ege telaĢla kapısından ayrılıp yanıma gelirken bir bana bir yerde duran bembeyaz kediye baktı.

Bu benim sokak kedimdi!

“Bu kim?” diye sordu Ege. Sinir bozukluğuyla güldüm. Kedinin kim olduğunu soruyordu.

“Bu benim kedim... yani... annem evde beslememe izin vermiyor diye her gün sokakta beslediğim kedimdi... Bu

minicikti Ege! Kocaman olmuĢ!” Ege gülümseyerek yere eğilip kediyi sevdiği sırada arabadan zar zor eğilip baĢını okĢadım. Kedi Ege‟ye nurlarken baĢını benim elimin altına getirdi...

“Beni pek sevmedi.” Ege hayal kırıklığıyla gülerken gözümden tek damla yaĢ aktı.

“Bir isim koymuĢ muydun?” diye sordu Ege. BaĢımı salladım.

“Hayır... Bağlanmamaya çalıĢıyordum... DıĢarı çıkıp

„Kedi!‟ diye bağırdığımda geliyordu...” Halim berbattı.

Ağlayarak kedi seviyordum? Ege bir anda kediyi elleriyle tutup havaya kaldırınca kaĢlarımı çattım. Bir anda kediyi kucağıma koydu! Arabanın kapısını kapatınca Ģok içinde ben kediye kedi de bana baktı!

“Ege ne yapıyorsun?” Ege arabanın etrafından dolaĢıp kendi koltuğuna oturdu ve kapısını kapatıp arabayı çalıĢtırdı.

“Ege?”

“Sessiz ol, kediyi kaçırıyoruz.”

“Ne!” Ege hızla sokaktan çıkarken Ģoktan ne diyeceğimi bilemiyordum, size yemin ederim kedi de Ģok içindeydi.

“Madem bu kediyi sahiplenmiĢtin, biz de onu kaçırıyoruz.” “Ġzmir‟den sokak kedisi kaçırıp Ġstanbul‟a mı götüreceğiz? Delirdin mi sen?”

“Evet. Hızlı olmamız lazım, yarım saat sonra yokluğunu fark edip bizi aramaya baĢlayacaklardır. Polis, jandarma, özel kuvveder, hepsi peĢimize düĢecek...” Ege keyifle gülerken gözlerimi devirdim. Bir de espri yapıyordu.

“Ya Ģaka yapma, bir dakika dur, ben buna hazır değilim!” dedim telaĢla. Ege ufak bir kahkaha atıp ĢaĢkınlıkla bana baktı.

“Ġzmir sakin ol, neye hazır değilsin! Anne olmuyorsun alt tarafı kedi bakacaksın!” Korkuyla kediye dönüp baktım, o da bana bakarken ne kadar tadı olduğunu düĢünüyordum. Bembeyaz tüyleri, kahverengi gözleri vardı...

“Biliyor musun... Ġlk kez babamla birlikte görmüĢtük bu kediyi... Birlikte süt ve salam vermiĢtik...” Elimi uzattım, kedinin tüylerini okĢadım.

“Tamam,” dedim, “Onu götürmeyi kabul ediyorum.

Ama yurt onu kabul etmeyecek, biliyorsun, değil mi?”

“Hallederiz. Babama söylerim, bir Ģekilde kabul ettirecektir... Sen Ģimdi bir isim düĢün. Sonsuza kadar kedi diye hitap edemezsin.” Yutkundum, baĢımı kaldırıp derin bir nefes aldım. Ġsminin ne olacağını çok ama çok iyi biliyordum.

“Uçak.” diye mırıldandım. Ege Ģok içinde yüzüme baktı. “Ne?” Tepkisi o kadar komikti ki tüm bu duygusallığın ortasında güldüm.

“Uçak... Seni bana beni sana getirebilen tek Ģey. Belki bu kedi de bize Ģans getirir.” Ege gülerek yüzüme baktı.

“Kedi ismini bir ulaĢım aracı ismi koyduğun için senden nefret edecek. Ama madem öyle, artık bir kedimiz var. ismi Uçak...” Gülümseyerek kediye baktım.

“Merhaba Uçak...” diye mırıldandım.

“Mrrrr!” gibi sinirli bir ses çıkardı! Ege‟yle birbirimize bakıp Ģok içinde gülmeye baĢladık!

“Sana nefret edecek demiĢtim!”

Kucağımda kedimiz, yanımda Ege, radyoda Cem Adrian... Ġzmir gerimizde, Ġstanbul önümüzde öylece

huzurlu bir yolculuk geçirdik. Yolculuğun sonlarına doğru saatlerdir içimde tutmaya çalıĢtığım bir Ģeyi Ege‟ye anlatmaya baĢladım.

“Ege...” dedim, “Ben artık yurda gideyim.” Ege kaĢlarını çatarak yüzüme baktı.

“Yurda mı?”

“Ailen bana yapabileceği en güzel misafirperverliği yaptı. Biliyorum, daha iyileĢmedim de... Ama sen Fransa‟ya dönüyorsun... Ve dün gece evime gidip o evi bomboĢ gördüm, annemsiz, babamsız bir ev gördüm. Ve eğer sizde kalmaya devam edersem o evin boĢ görüntüsü aklıma geldikçe içim acıyacak.”

“Hayır Ġzmir. Böyle bir Ģeye izin vermiyorum.

ĠyileĢene kadar bizde kalacaksın.” Sıkıntıyla derin bir nefes aldım.

“Orada acı çekeceğim.”

“Kendin söyledin, ailemin yanında olmak seni mudu etmiĢti!”

“Etti, evet! Tabii ki etti! Ama Ģu an o modda değilim...

Yalnız kalmalıyım, bir ailenin canlılığını enerjisini mutluluğunu görmemem lazım. Bu beni üzecek.”

“Tek baĢına bu burkulmuĢ bilekle bir odada kalmana izin vereceğime ciddi ciddi inanmıyorsun değil mi?

Ġnanıyorsan beni aylardır tanıyamamıĢsın demektir.”

“Yurtta hiçbir sorun yaĢamayacağım, söz veriyorum sana. Merve benim yan odamda kalıyor. O bana her türlü yardım eder, buna eminim...” Ege sessizce ciddi bir ifadeyle yolu izlerken elimi uzatıp kolunu tuttum.

“Lütfen...” diye mırıldandım, “Bana acı çektirme...”

“Tek baĢına olduğunu bilmek bana da acı çektirecek.

Ama madem tek baĢına daha mudu olacaksın, acı çeken ben olayım. Tamam...” BaĢımı salladım, sessizce

teĢekkür ettikten sonra kucağımda uyuyan Uçak‟a baktım. Bu kedinin kucağımda olması bana bir anda güçlü hissettirmiĢti sanki... Anne olmuĢ bir kadın gibi, toparlanmam gerektiğini hissetmiĢtim. Toparlanmak zorundaydım...

“Sen... hemen gidecek misin... Fransa‟ya...” Ege baĢını salladığında içimden kendime tekrarlayıp duruyordum, toparlanmak zorundasın, toparlanmak zorundasın, toparlanmak zorundasın...

“Babam hemen dönmemi istiyor. Seni yurduna bıraktıktan sonra eve döneceğim, oradan Fransa‟ya...” Bir anda korkuyla baĢımı kaldırdım.

“Beni yurda sen mi bırakacaksın?”

“Evet.”

“Ama... yani... olmaz Ege. Sen beni sizin eve götür, ben taksiyle yurda giderim.” Ege yüzüme bile bakmadan hayır der gibi baĢını salladı.

“Seni yurda ben bırakacağım.” dedi ağır ağır.

“Olmaz! DıĢarıda görünmemen gerektiğini biliyorsun, neden kendini tehlikeye atıyorsun?”

“Kendimi tehlikeye atıyorsam da atıyorum. Seni yurda ben bırakacağım, insanların beni görmesini istiyorum.

Eğer sana yaklaĢmaya niyet eden varsa, bir sevgilin olduğunu bilmeli...” Yüzüne ĢaĢkınlıkla baktığımda hala yüzüme bakıyor değildi, öylece yola bakıyordu!

“Ege... Kimse bana yaklaĢamaz. Lütfen, kendini saçma sapan bir Ģey için tehlikeye atma.”

“Özellikle Ģu seninle telefonda konuĢurken arkadan bağıran orospu çocuğunu görürsem çok mutlu olurum.”

“Allah aĢkına, çocuk hakkında Ģöyle konuĢma lütfen.

Yaptığı hiçbir Ģey yok!”

“Her neyse, Koray bana onun senin peĢinden ayrılmadığını söyledi.”

“Ne? Koray sana böyle mi dedi!”

“Aynen öyle dedi. Gidip bakalım, yanında beni görünce bir daha peĢinde dolaĢabilecek mi?”

“Delirdiniz mi siz ya! Sadece arkadaĢ olmaya çalıĢıyordu benimle.” Ege sessizce gülümsedi.

“Eminim sadece arkadaĢ olmaya çalıĢıyordun..” Sinirle önüme döndüğüm sırada Ege telefonunun navigasyonundan okulun yerini bulmaya çalıĢıyordu. Ona hayatımda ilk kez öfkelenmiĢtim. Bana güvenmiyordu.

Resmen, bana güvenmiyordu.

“Bu sokakların hangisinden girmem gerekiyor?” diye sordu bana telefonunu gözlerimin önüne tutup. Cevap vermedim. Telefonuna bakmadım bile. Gözlerimi camdan dıĢarıya çevirip sessizce dıĢarıyı izledim. Ege keyifle güldü.

“Bana trip atıyorsun.” dedi bundan zevk alır gibi.

“Hep bunu hayal etmiĢtim... Senin bana trip atmanı...”

Yüzüme hayranlıkla bakıyordu, Ģok içinde ona döndüm.

“Bunu mu hayal ettin?” dedim sinirle tribime devam ederken. Ege keyifle güldü.

“ġu yüze bak ya, ciddi olmaya çalıĢıyor bir de!”

Birden tüm ciddiyetimi kaybedip kendi halime gülmeye baĢladım! O kadar komik bir ciddiyetim vardı ki!

“Asla normal bir çift olamayacağız.” diye mırıldandım,

“Lütfen yapma Ģunu, sana öfkeliyim ve beni güldürüyorsun.”

“Senin Ģu halin bana bir haber manĢetini hatırlattı...

Öfkeli civciv dehĢet saçtı!” Ege‟nin cümlesiyle büyük bir kahkaha attım. O haberi hatırlıyordum!

“Ya Ege, lütfen... Ġzin ver sinirleneyim.” Ege gülüĢünü bastırmaya çalıĢtıktan sonra yurdun yakınlarındaki bir ara sokağa arabayı park etti ve bana döndü.

“Ġzmir...” diye mırıldandı.

“Ben senden uzaktayken senin çevrende birilerinin olması, insanlarla konuĢuyor olman, onlarla yan yana oturuyor olman, yanlarından geçiyor olman, bunlar bana ne kadar berbat hissettiriyor tahmin edebiliyor musun?

Sürekli yanında olmak istiyorum, okulunun ortasına stant kurup standın üstüne elimde megafonla çıkıp seni de yanıma alıp „Bu kızın sevgilisi var, uzak durun!‟ diye bağırmak istiyorum. Tüm dünyaya senin hayatında benim olduğumu anlatmak istiyorum. Bilsinler istiyorum.

Çünkü ben senin yanında olamıyorum, hiçbir zaman da olamayacağım... Bunun bir erkek için ne kadar zor, ne kadar acı verici olacağını tahmin edemezsin... Ġçimde seni her Ģeyden herkesten korumak için deliren bir içgüdü var ve ben o içgüdüye senden kilometrelerce uzakta olduğumu anlatamıyorum. ġimdi beni anlıyor musun?”

O an ona karĢı öfke hissettiğim için piĢman oldum.

Haklıydı... Nasıl hissettiğini çok iyi anlıyordum. Kötü bir Ģey yapmak istemiyordu, sadece yanımda gelmek kendini göstermek istiyordu... Ve buna izin vermek benim ona borcumdu. BaĢımı salladım...

“Tamam, çalıĢtır arabayı, yan sokağın karĢısına geçeceksin, kampüs orada. Okulun önünden beĢ kez geçtin ve okulu görmedin Ege!” Ege arabayı çalıĢtırıp kaĢlarını çattı.

“Ben orayı askeriye sandım.” Güldüğüm sırada Ege sokaktan çıkıp caddenin karĢısına geçti. Okulun büyük, ağaçlık kampüsüne güvenlik kontrolünden geçip girdik.

Bu sırada Ege‟ye fakülteleri geçip yurda nasıl gideceğini anlatıyordum.

“ġurası Tıp Fakültesi... ġurası Hukuk... Bak Ģu karĢısı, ormana bakan iki bina. Onlar kız ve erkek yurdu.

Ortadaki bina da yemekhane. Ege,” dedim ona dönerek, istemeye istemeye konuĢmaya devam ettim.

“Bana söz ver. Çok kalmayacaksın. Beni kapıya bırakacaksın vedalaĢacağız. Ve gideceksin.” Derin bir nefes alıp baĢını salladı.

“Tamam, gideceğim...”

“Bu dünyada yanımda olmasını en çok istediğim insanı yanımdan kovduğum günler de gelecekmiĢ meğer.” Acı içinde gülümsedik... Ege kız yurdu ve erkek yurdu arasında arabasını durdurduğunda etrafta pek kimse yoktu. Bu beni sevindirirken Ege‟yi üzmüĢ gibiydi. Ege arabadan inip etrafına bakınarak yanıma geldiği sırada Uçak kucağımda uyanmıĢ etrafına bakınıyordu. Ege kapımı açtı ve ilk olarak Uçak‟ı kucağına aldı. Sonra kulağıma doğru fısıldadı.

“Onu buraya, bahçeye bırakacağız... Yurda alacaklarını sanmıyorum. Ama sana söz veriyorum babamla konuĢacağım. Birileriyle konuĢup Uçak‟ı odana almanı sağlayacağız. Tamam mı?” BaĢımı salladım. Uçak bahçede yavaĢ yavaĢ dolaĢıp etrafına bakarken Ege beni indirdi. Ona tutuna tutuna ağır ağır indim arabadan. Ege arabanın kapısını kapattı ve beni kolumdan tutup kendi yurduma doğru ağır ağır götürdü... O sırada arkamızdan bir ses duyduk.

“Ġzmir!” Ege‟yle birlikte arkamızı döndüğümüzde sesin sahibini tanıyordum. Koray! Önce bana baktı, yanımdakine dikkat etmedi...

“Ġyi misin, bileğin burkul...” O an durdu, Ege‟yi gördüğünde Ģok içinde kaĢlarını çattı.

“Ege!” Ege kaĢları çatıĢı bir Ģekilde Koray a bakarken zar zor mırıldandı.

“Koray?”

“Ahaha ciddi misin sen ya! Ciddi ciddi gizemli çocuk Ege burada mı!” Gülerek birbirlerine baktıkları sırada Koray bize doğru ilerledi ve elini Ege‟ye uzattı, el sıkıĢtıktan sonra erkekçe bir selamlaĢmayla alınlarım birbirlerine değdirdiler. Ege‟yi bir arkadaĢ yaparken görmek beni çok mutlu ediyordu.

“Ciddi ciddi burada.” dedi Ege.

“Abi sen hani gelmemeye gitmiĢtin!” Üçümüz birlikte gülmeye baĢladığımız sırada Ege gülerek konuĢtu.

“Ġzmir planlarımı bozdu.” Koray gülerek ikimize baktı.

“Ġyi ki bozmuĢ... Dur, Doruk‟u ve Merve‟yi çağırıyorum.” Koray telefonunu çıkarıp hızla mesaj yazarken Ege muduymuĢ gibi gülerek bana baktı. Onun gülmesi kalbimde öyle bir his ortaya çıkardı ki... Bu çocuk benim canımın içiydi...

“Geliyorlar. Ne kadar buradasın?”

“Birkaç dakika.” dedi Ege gülerek.

“Ciddi misin, tüh, odama çıkarırdım seni. Bir Counter Strike oynardık. Seni bir de yanımda yenerdim!”

“Beni uzaktayken bile yenemiyorsun yanında mı yeneceksin!”

“Abi benim bilgisayar kasıyor ya, sen silahını çıkarırken seni vuruyorum bir bakıyorum sen benden önce beni vurmuĢsun! Oyun iki dakika geç ilerliyor bende.”

“Ġzmir! Ġnanamıyorum bu Ege mi!” Arkadan gelen Merve‟nin Ģok içindeki sesiyle birlikte gülerek yurdun

kapısına döndüm. Merve‟ye gülümseyerek baĢımı salladım.

“Heh, geldi manyak...” diye mırıldandı Koray.

“Merhabaa!” diyerek girdi aramıza Merve, “Ben Merve.” Ege Merve‟nin elini sıktığı sırada Merve çok heyecanlı görünüyordu, bana bakarak göz kırptığında ona karĢı büyük bir yakınlık hissettim.

“Vay be, mesafeleri aĢtınız!”

“Öyle oldu.” dedim gülümseyerek.

“Bu kız senin yüzünden odasından çıkmıyor Ege.

Yanımıza çağırıyoruz ama seninle mesajlaĢmak için gelmiyor!” Merve Ege‟ye beni Ģikayet ederken Ege‟nin yüzündeki tatminkar gülümseme harikaydı.

“Bundan sonra onu çağıracağınız zaman bana haber verin, mesajlarına cevap vermeyeceğim. Yanınıza gelmek zorunda kalacaktır.” Ege‟nin cevabına güldüğümüz sırada arkadan gördüğüm Doruk yüzünde heyecanlı bir gülümseme ve çatık kaĢlarla bize doğru ilerliyordu.

“Merhaba!” diyerek girdi aramıza, “Ege kardeĢim, Counter‟daki son maçımızın intikamı için buraya kadar gelmiĢsin duyduğuma göre!” Koray, Ege ve Doruk kahkahalarla gülerken size yemin ederim ağlayacaktım.

Ege aylar sonra birileriyle konuĢuyordu, aylar sonra arkadaĢlarıyla vakit geçiriyordu. Dizlerimin üstüne çöküp SEVGĠLĠMĠN ARKADAġLARI VAR diye ağlamak istiyordum.

“Onun intikamını bir dahaki maçta alacağım.”

“Tabii alırsın biz yurt internetiyle oynayalım sen Fransa internetiyle!”

Koray, Ege ve Doruk kendi aralarında bir oyun konuĢmasına giriĢtikleri sırada Merve benim halimi fark

etmiĢ gibi yüzüme bakıyordu. Koluma dokunup kulağıma doğru eğildiği sırada sessizce onu dinlemeye baĢladım...

“O da sana aĢık.” diye mırıldandı. DolmuĢ gözlerle Merve‟nin yüzüne baktığım sırada bana gülerek göz kırptı. Gülümsedim...

Gerçek aĢkın tanımı kafamda giderek netleĢiyordu...

Onun mutluluğuyla mutlu oldukça aĢık olduğumu anlıyordum... “Artık gitme vaktim geldi.” dedi Ege.

“Ya nereye kardeĢim gel bir yemek filan yiyelim hep birlikte!” “Onun... uçağı var... Bir saate kalkacak...” diye mırıldandım istemeye istemeye. Uçağı filan yoktu, ama gitmesi lazımdı iĢte. Gitmek zorundaydı...

“Öyle mi?” dedi Doruk sıkıntıyla, “En kısa zamanda uzun süreli geliyorsun, itiraz istemiyorum. Ya da Ģey yapalım, biz Fransa‟ya gidelim! Yemin ederim harika fikir!”

“Ciddi ciddi gitsek mi?” Üçü kendi aralarında konuĢurlarken gözlerim Ege‟nin gözleriyle buluĢtu. Beni bir sen anlıyorsun, der gibi bakıyordu gözlerime...

Halsizce gülümsedim, bana göz kırptı.

“Tabii,” diye mırıldandım, “Bir ara hep birlikte Ege‟yi ziyaret edelim.”

“Bu bana sözünüz olsun ama. Ġzmir‟i alıp bana getiriyorsunuz.” “AĢıkları bir kere de biz kavuĢturuyoruz, tamam, sözümüz olsun!”

“Ben Ģimdi gidiyorum... Ġzmir bileğini burktu, zaten biliyorsunuz. Ve burada kalmakta ısrarcı... Onu buraya size güvenerek bırakıyorum.”

“Ya sen hiç merak etme! Ġzmir benim gözetimim altında olacak. Ġçin rahat olsun.” Merve kolumu sıvazlarken Ege Merve‟ye minnettarca gülümsedi.

Hepsiyle vedalaĢtı, kısa kısa konuĢtu, sonra en son bana

sarıldı sıkıca. Bu sarılıĢı unutmamak için ezberler gibi sıkıca sardı bedenimi.

“Berk‟i göremedim, tüh...” diye fısıldadı kulağıma.

“Ege!” Sessizce gülmeye baĢladığında beni hala bırakmıyordu. Sonra durdu, durgunlaĢtı... Yüzümü ellerinin arasına aldı.

“Ġzmir, seni çok seviyorum. Sana söz veriyorum, hayatının her anını birlikte yaĢayacağız. Binlerce kilometreye rağmen...” BaĢımı salladım dolu gözlerimle.

“Binlerce kilometreye rağmen...” Beni yanaklarımdan öptü, yalnız olmadığımız için dudaklarımı es geçti, gözleri arkada kala kala beni burada bir baĢıma bırakıp arabaya doğru ilerledi. Acı çekiyordum, acı çekiyordu...

O arabaya bindi, ben burada kaldım. Yanımda arkadaĢlarım, karĢımda beni bırakıp giden Ege... Derin bir nefes aldım. Ġçimden tekrarlamaya devam ettim...

Toparlanmalıyım, toparlanmalıyım, toparlanmalıyım...

2 Ay Sonra 25 Kasım

2 ay... Koskoca 8 hafta, 60 gün, yüzlerce saat, binlerce dakika... Tam 50 tane videolu arama, tam 135 tane telefon konuĢması, tam tamına 13.750 tane mesaj...

Ege‟yle mesafe iliĢkisinin her türlü zorluğunu bir rutine oturtup aĢmaya çalıĢtık. Her sabah telefonda konuĢtuk, her öğlen bir kez daha telefonda konuĢtuk, neredeyse her gün videolu arama yaptık, her dakika mesajlaĢtık. Sanki yan yanaymıĢız gibi, mesafeler yokmuĢ gibi.

Bu aralar okulum o kadar yoğundu ki hiçbir Ģekilde Ege‟nin yanına gidemedim. Art arda bir sürü sınavımın olduğu bir dönemden geçtim, yavaĢ yavaĢ düze çıkmak üzereyim. Özgür olduğum ilk an koĢarak ona gideceğim günü bekliyorum.

Uçak iki aydır benimle. Ege‟nin babası yurtla konuĢup odadaki eĢyalara bir sigorta yaptırdı. Ya da onun gibi bir Ģey... Odada kedi yüzünden zarar gören her eĢyanın telafisini yapacağına dair bir Ģeyler imzaladı. Ve kediyi odama almama izin verdiler.

Her gece olduğu gibi bu gece de odamda karanlıkta masamda oturuyorum, Uçak kucağımda. Birazdan yapacağımız bir videolu görüĢme için Ege‟yi bekliyorum.

“Hadi ama!” Yazdım Ege‟ye.

Çevrimiçi... Yazıyor...

“Bir dakika bekle... Geliyorum...”

“Yarım saattir bekliyorum. Ve neden beklediğimi de söylemiyorsun. Tamam hadi itiraf et, aldatılıyor muyum?”

Çevrimiçi... Çevrimiçi... Yazıyor...

“Tüh, yakalandım. Nasıl anladın?”

Gülerek ekrana baktığım sırada Ege‟den bir mesaj daha geldi.

“Tamam, bilgisayar baĢındayım. Arıyorum seni...”

Telefonumun ekranını kapatıp gözlerimi bilgisayarıma çevirdim. Ege‟nin beni videolu aradığını gördüğüm anda saçlarımı düzeltip her gün aynı heyecanla yaptığım gibi bilgisayarın faresiyle görüntülü aramaya cevap verdim.

Ve bir anda Ģok içinde ekrana bakakaldım...

Ege...

Elinde siyah bir pasta. Üstünde tek bir mum, üstüne yazılmıĢ 3391 sayıları... Diğer elinde iplerinden tuttuğu üç tane balon... Ne oluyor?

“Ege?” dedim Ģok içinde, “Ne oluyor?” Yüzüme gülümseyerek baktı.

“Sana sürpriz doğum günü partisi hazırladım. Sen, ben, bilgisayarlarımız... Ġyi ki doğdun Ġzmir.” KaĢlarımı

çattım, Ģok içinde masamda duran takvime baktım. 25

Kasım...

“Bugün... benim doğum günüm!” dedim Ģok içinde.

Ege gülerek kaĢlarını çattı.

“UnutmuĢ muydun!” O an yaĢadığım ani farkındalıkla gözlerimin tekinden akan bir damla yaĢla baktım ekrana.

Durum Ģuydu, hayatım boyunca her doğum günümü annem ve babamla kudadım. Yanımda olan insanlar onlardı, her doğum günümde. Bir asker kızı olduğum için hep Ģehir Ģehir gezdim. ArkadaĢ yapamadım, akrabalık iliĢkilerimiz ilerlemedi hiçbir zaman. Bu yüzden biz hep üç kiĢiydik.

Ama hayatımda ilk defa doğum günümü unutmuĢtum.

Çünkü tek baĢımaydım. Ama Ģu an öyle bir farkındalık yaĢadım ki... Ege binlerce kilometre öteden doğum günümü unutmamıĢtı ve bana bir doğum günü partisi hazırlamıĢtı! Bilgisayar baĢında, görüntülü konuĢarak doğum günümü kutlamak istemiĢti. Bu o kadar değerliydi ki tahmin edemezdiniz. Pasta almıĢ ya, pasta almıĢ. Mum yakmıĢ... Balon almıĢ...

“Bana... parti mi...” dedim titreyen sesimle ağlamaya baĢladığımda. Ege bir anda pastayı bırakıp çatık kaĢlarla kameraya doğru eğildi.

“Güzelim...” diye mırıldandı Ģok içinde, “Sen ağlıyor musun?” Ağlayarak gülerek kafayı yemiĢ gibi ne yaptığımı bilmeyerek baĢımı hem evet der gibi hem hayır der gibi salladım. Ellerimle yüzümü kapattım.

“Ege...” dedim sakinleĢmeye çalıĢarak, “Asıl sen iyi ki doğdun!” Ege kafası karıĢmıĢ gibi kameranın dibinde bana bakıyordu.

“Sen Ģu an mudu mu oldun üzüldün mü, beynim yandı.”

“Özür dilerim... Özür dilerim... Mutlu oldum tabii ki aptal... ġu yaptığın bana hayatım boyunca yapabileceğin en güzel Ģeydi.” Kameradan gözlerimin içine baktı. Öyle derin baktı ki, sanki yanımdaydı...

“Ellerini kaldır...” dedi, “GözyaĢlarını sil. ġimdi bu pastayı üfleyeceksin.” BaĢımı salladım burnumu çekerek.

Ellerimle gözyaĢlarımı sildim. Burnumu çeke çeke duruĢumu dikleĢtirdim, gülüyordum. Ege pastayı kameranın önüne doğru tuttu.

“ġimdi dilek dile...” dedi. Gözlerimi kapattım, içimden sadece tek bir kelime söyledim.

BaĢka hiçbir Ģey demedim. Hiçbir Ģey... Sadece onu diledim. Tek bir kelimeydi dileğim. Gözlerimi açtım.

“ġimdi ekrana doğru üfle. Aynı anda, tamam mı?”

Ağlamamak için kendimi zor tutarak baĢımı salladım.

“Bir...” dedi Ege, “Ġki, üç...” Ekrana doğru üfledim.

Ege de aynı anda üfledi, pastanın mumu söndü. Ġçim acımamak, içim acımamalı, lütfen Allah‟ım, içim acımasın... Ege pastayı masaya bırakıp ıĢığını açmaya gittiği sırada ayağa kalktım. Uçak kucağımdan kaçarken kameradan uzaklaĢtım ve baĢımı dolabıma yaslayıp elimle ağzımı kapatıp hüngür hüngür ağlamaya baĢladım.

Sesimi çıkaramıyordum. Neden, neden! Neden yanımda olamıyor!

“Ġzmir... nereye gittin? Hediyeni görmedin daha?”

Hemen ağlamayı kesmeliydim. Ege beni mudu etmek istemiĢti, mudu görünmek zorundaydım. Dolabımın kapağını açtım. Ġçinden mavi uzun hırkamı çıkarıp üzerime giydim. SakinleĢmeye çalıĢtım ve kamera önüne oturdum.

“Hırkamı giyiyordum.” dedim gülümseyerek,

“Hediyem ne!”

“Hediyeni... birazdan göreceksin...” Sonra derin bir nefes aldı, yediremediği bir Ģeyler varmıĢ gibi ciddi bir Ģekilde yüzüme baktı.

“Bunu kendime yediremiyorum aslında.” dedi kameraya bakmadan. “Aciz hissediyorum... Doğum gününde yanında değilim... Çok düĢündüm, ne yapabilirim, nasıl gelebilirim, nasıl yanında olabilirim...

O adamın... arabayla çarptığım adamın oğulları soruĢturmayı geçen hafta yeniden baĢlatmıĢ. Bu yüzden babam katiyen oraya gelmem için yardımcı olmadı.

Gelmemi yasakladı, bir nevi... Çok üzgünüm...

Yediremiyorum... Yanında olamadım...” dedi zar zor titreyen sesiyle. Sonra kameraya baktı.

“Ama sana yemin ederim bu tek baĢına olduğun son doğum günün olacak. Yemin ederim. Söz veriyorum.”

Titreyen baĢımı salladım.

“Ben tek baĢıma değilim. Ben yalnız değilim... Sen varsın... Sana çok teĢekkür ederim Ege, sen bir insanın baĢına gelebilecek en iyi Ģeysin. Sen bu yılın bana getirdiği tek iyi Ģeysin. Senden tek istediğim hep hayatımda olman...” Gözlerimin içine baktı.

“Hep hayatında olacağım. Beni kovsan bile...” O sırada bir anda yurdun bahçesinden gelen tanıdık sesler duydum. KaĢlarımı çattım.

“Ġyi ki doğdun Ġzmiiiir! Ġyi ki doğdun Ġzmiiiiir! Ġyi ki doğdun, iyi ki doğdun, iyi ki doğduun Ġzmiiir!”

“Sonunda geldiler mi?” dedi Ege heyecanla.

“Anlamadım... Onlar doğum günüm olduğunu nereden biliyor!” Gizlice camdan dıĢarı baktığımda bahçede Merve, Koray, Doruk ve sınıfımdan altı kiĢiyi daha gördüm.

“Ben söyledim.” dedi Ege gururla.

“Neden?”

“Doğum gününü tek baĢına kutlamanı istemedim.”

Ege‟nin yüzüne anlam veremeyerek baktım.

“Tek baĢıma kutlamıyordum ki Ege! Sen varsın, ikimiz kutluyorduk! Ben seni istiyorum sadece!”

“Biliyorum... Ben de bu geceyi benimle geçirmeni her Ģeyden çok istiyordum... Ama her ne olursa olsun ben bilgisayarındaki bir görüntüyüm sadece. Lütfen, benim için onların yanma git. Hem hediyem de Koray‟da... Kalk hadi, lütfen...” Birkaç saniye kızgınlıkla ekrana baktıktan sonra derin bir nefes aldım. BaĢımı salladım.

“Tamam...” dedim, “Ama çok kısa kalacağım. Ve buraya geleceğim, seninle konuĢacağız. Tamam mı? Beni bekle.” Ege gülümsedi.

“Sen yeter ki iste...”

“Birazdan geleceğim...” Ege baĢını salladı. Masanın baĢından kalktım, içimde buruk bir heyecanla camın önüne geçip onlara gülerek el salladım. Bana coĢkuyla el salladılar. Hızla odanın kapısına yöneldim.

Merdivenlerden koĢarak aĢağı indim. Kapıdan çıktım, ellerinde pasta, ellerinde hediyeler... beni bekliyorlardı.

Ege‟m tek baĢına odasında otururken ben burada doğum günümü kutluyordum.

“Ġyi ki doğdun dünyanın en tadı arkadaĢı!” Merve beni öperken hepsi tek tek doğum günümü kudadı.

“Hadi dilek dile!” Pastanın baĢına geçtim. Ve yine, bir kez daha, içimden tek bir Ģey söyledim...

“Ege...”

Mumu üfledim. Doruk ve Merve bahçeye çıkardıkları masanın üstünde pastayı kesip tabaklara koyarlarken Koray yanıma yaklaĢtı.

“Bu Ege‟nin...” dedi sessizce, “Gelmeyi çok istedi.

Gelebilmesi için çok yol düĢündük. Ama olmadı...”

Koray artık Ege‟nin Türkiye‟ye gelememesinin sebebini biliyordu. Ona benden sonra en çok destek veren oydu.

BaĢımı salladım minnettarca. Koray‟ın elindeki büyük paketi aldım. Onlar masanın baĢında müzik açarken, pastayı keserken ben bir ağacın altına doğru ilerledim.

Sessizce hediyemin paketini açtım...

Paketin içinden saydam bir Ģemsiye çıktı. ġaĢkınlıkla Ģemsiyeye baktım, önce anlamadım. Sonra Ģemsiyeyi açtım ve Ģemsiye açıldığında Ģok içinde bakakaldım...

ġemsiyenin etrafı ve içi renkli ıĢıklarla döĢenmiĢti...

ġemsiyenin içinden yere düĢen bir not gördüm bir anda Ģokumu atlatamamıĢken. Yere eğildim, arkası çamur olmuĢ notu elime aldım.

“Ben bu notu yazarken şu an tarih 12 Kasım. Saat 02.35. Bana az önce dedin ki, „Dışarıda yağmur yağıyor ama karanlıktan korktuğum için bahçeye çıkamıyorum Ege..? Sana karanlıkta kalmayacağına dair söz vermiştim. Seni aydınlatmak beni görevim...

Artık her yağmur yağdığında dışarı çıkabileceksin.

İyi ki doğdun İzmir. Ege İzmir siz bir hiçti, beni hiç olmaktan kurtardın...”

BaĢımı kaldırdım, ağır ağır atıĢtırmaya baĢlayan yağmurun altında ıslanan Ģemsiyemin ıĢıklarına baktım.

Ellerimin titrediğini hissettim... ġu an nasıl hissediyordum biliyor musunuz? Sanki bu Ģemsiyenin altında dört kiĢiymiĢiz gibi...

Annem, babam, Ege ve ben...

Ve öyleyiz... Biliyorum. Bu Ģemsiyenin altında da dört kiĢiyiz biz...

Biz bir aileyiz... Her ferdi bir yere dağılmıĢ, yıkılmıĢ, ama bu Ģemsiyenin altında beraber duran bir aile...

ġövalye sabah erkenden uyanmıĢ, Ģömineye odunlarını atmıĢ. Küçük kızın yattığı yatağın baĢına gidip üzerini iyice örtmüĢ. Sonra ona nızel bir kahvaltı hazırlamıĢ. Bu küçük kız annesiz babasız yapayalnız hissetmesin istiyormuĢ... Sofranın en ortasına bir de küçük papatyalar koymuĢ... Küçük kız daha uyanmadan kapı çalmıĢ.

ġövalye kimi kimsesi olmadığı için kapının çalmasına ĢaĢırmıĢ, komĢularından biri olduğunu düĢünerek kapıya doğru ilerlemiĢ. Kapıyı açtığında ise biç tanımadığı iki kadın yiizü görmüĢ... “Kimsiniz,? ” demiĢ Ģövalye. Biz yan köyden geliyoruz, ”demiĢ kadınlardan biri, “Abim'ın kızını almaya geldik... ”ġövalyenin içine bir ateĢ düĢmüĢ

o an. Bunlar küçük kızın akrabalarıymıĢ... Onu alıp götürecekler miymiĢ ondan? Acı içinde yutkunmuĢ

Ģövalye. “Kızın size ait olduğunu nasıl bileceğim?”demiĢ

son bir umut. Kadınlardan biri baĢını kaldırmıĢ, “0 bizi tanır... ” Uykusundan uyanıp seslerle kapıya koĢan kız gördükleri karĢısında sevinse mi üzülse mi bilememiĢ.

“Hala ... ”demiĢ ĢaĢkınlıkla, “Canım!”demiĢ halası özlemle, birbirlerine sarılmıĢlar. Oysa kız hüzün doluymuĢ... Gitmek istemiyormuĢ. “Seni kurtarmaya geldik!” demiĢ hadsiz kadın, “Ama neden?” demiĢ kız,

“Ben bir canavarın yanında değilim ki, beni kimden kurtaracaksınız? Ben Ģövalyemle kalmak istiyorum!”

Kadın öjkeyle Ģövalyeye bakmıĢ, “Ona baktığın için sağ

ol var ol Ģövalye. Ama biz haftalardır onu arıyoruz!”Küçük kızı kolundan tuttuğu gibi peĢinden sürükleyen kadının arkasından bakakalmıĢ Ģövalye... Kız ağlamaya baĢladığında öne doğru bir adım atmıĢ, ama

peĢinden gidememiĢ. Buna hakkı yokmuĢ... Küçük kızın dünyası, Ģövalyeninkinden apayrıymıĢ...

ġövalye o an gerçeklikle sarsılmıĢ.

31. Bölüm

Sinemaya Gidiyoruz!

O an anladım ki onun dünyası apayrıydı benimkisi apayrı...

Gözlerimi titreyen telefonumla birlikte araladığım sırada güneĢ her zamanki gibi odama perdemin arasından sızmaya çalıĢıyor fakat baĢarılı olamıyordu. Dün gece perdeyi öylesine sıkı kapatmıĢtım ki yıldızların en büyüğü güneĢ bile giremiyordu odama... Sıkıntıyla hafifçe kıpırdandım ve yanımdaki masada duran telefonumu elime aldım. Gözlerimi zar zor sabitleĢtirip telefonumun ekranına baktım.

Gelmemeye Giden Adam Ege‟den bir yeni mesaj...

“Günaydın... Hadi uyan, sinemaya geç kalacağız!”

KaĢlarım çatılı bir Ģekilde ekrana baktım önce. Sonra durum kafama dank etince “Ah!” diyerek doğruldum, bugün Ege‟yle sinemaya gidecektik! Yani o Fransa‟da ben burada aynı anda aynı filmi izlemek için sinemaya gidecektik. Tabii ya, böyle söyleyince sanki Ege beni almaya gelecek de birlikte film izlemeye gideceğiz sandınız, değil mi? O iĢ biraz yaĢ... Ama bu bile bizi o kadar mudu ediyordu ki bugün benim için harika bir gün olacaktı... Doğum günümün üzerinden tam bir hafta geçmiĢti ve biz Ege‟yle birbirimize giderek bağlanıyorduk...

“Bu saatte uyandığıma inanamıyorum, saat 12 olacak neredeyse! Sen hazırlan, ben de hazırlanıp çıkacağım.

Sinemada buluĢuruz :)” yazdım ve yolladım, hem de

yüzümde aptal bir sırıtıĢla. Yataktan kalktığım sırada telefonum tekrar titredi.

“Kırmızı giy :) Sana çok yakıĢıyor.” Ekrana gülerek baktığım sırada içimdeki acınacak bir halde olduğumuzu fısıldayan sesi susturdum. En baĢından beri bunu söylüyordu bana içimdeki o ses. Acınacak bir haldesiniz, acınacak bir haldesiniz, acınacak bir haldesiniz... Ne var biliyor musun iç sesim? Acınacak bir halde olan sensin.

ġuna bakın ya, iç sesimle kavga ediyorum. Hem de delice! Delirmeye baĢladım.

Telefonumu bir kenara bıraktım ve dolabımı açtım.

Kıyafetlerimi özenle seçtim, kırmızı boğazlı kazağımı, yırtık dar pantolonumu, battaniyeden hallice siyah Ģalımı... Yüzümü yıkar yıkamaz aynanın karĢısına geri döndüm, saçlarımı tel tel özenle taradım. Ġki yanından bir oyayı iĢler gibi ördüm, hafif bir ruj sürdüm, sonra olabilecek her yerime parfüm sıktım. Ege‟nin yanma gidiyordum sanki gerçekten... KeĢke... KeĢke.

“Ġki farklı ülkede aynı filmi aynı seansa bulabilmemiz dünyanın en büyük Ģansı değil mi ya?” yazdım ve devam ettim, “Ġyi ki popüler filmler var!”

Star Wars‟un yeni filmine gidiyorduk. Aslında ben Star Wars serisini sevenlerden değildim, ama Ege bayılıyordu. Ve benim de bayıldığımı sanıyor. Zorla gidiyorum sanmasın diye ona bana bu sinema teklifiyle geldiğinde Ģöyle demiĢtim, “NE? STAR WARSTJN

YENİ FİLMİ Mİ ÇIKIYOR! BAYILIYORUM O

SERİYE!”

Halbuki serinin diğer filmlerini izlemedim bile. Neyse, Ege bunu bilmek zorunda değil ve Ģu an bu durumdan oldukça mudu.

“Ve bu filmin ikimizin de sevdiği serinin yeni filmi olması nasıl bir tesadüf? Resmen evren bizim için çalıĢıyor bu aralar,” yazdı bana birden. BaĢımı salladım, ah bir bilse Star Wars hakkında hiçbir fikrimin olmadığını...

“Aynen! Çok güzel bir tesadüf.” Yazdığım mesaj yalan söylüyor olduğumu her açıdan belli etmiyor mu ya?

Resmen EGE BEN YALAN SÖYLÜYORUM STAR

WARS HAKKINDA HĠÇBĠR FĠKRĠM YOK diye bağırıyor mesajım.

“Luke‟un ses tonunu duymayı özledim. Bir an önce filme girmek için sabırsızlıktan öleceğim.” Ege‟nin mesajına çaresizce baktım. Luke kim Allah aĢkına?

Korkuyla mesaj yazmaya baĢladım.

“Evet! Hariljp. bir ses tonu var ya. Ben de sabırsızlıkla bekliyorum.” Kasıntılıktan öleceğim. Ya Luke dilsiz bir karakterse ve Ege Ģaka yapmak için öyle söylediyse ve Ģu an ben rezil olduysam?

Ege‟yle tanıĢtığımızdan beri ilk kez böyle bir Ģey yaĢıyorum, ona ilk defa yalan söyledim. Ve bunun tek bir sebebi var, az önce de dediğim gibi, iki farklı ülkede aynı filmin aynı seansına bilet bulmak mucizevi bir Ģey. Bunu bulmuĢken eğer ona “Ben Star Wars hakkıhda hiçbir fikre sahip değilim.” deseydim birlikte sinemaya gitme Ģansımızı kaybedecektik. Yalan söylemek zorundaydım, hem baksanıza nasıl mutlu!

Tüm bu konuĢmalar esnasında ben çoktan okuldan çıkmıĢ kampüsün karĢısındaki alıĢveriĢ merkezine doğru ilerliyordum. Ege de aynı Ģekilde yoldaydı.

“Filme on dakika kaldı, yetiĢebilecek misin? Ben gelmek üzereyim.”

“Evet, kampüsten çıktım. Ġki dakikaya sinemadayım.

Yani senin yanında:)”

“Sen hep benim yanımdasın Ġzmir. Her an...” Telefon ekranına huzurla baktıktan sonra telefonu kapatıp montumun cebine koydum. Hızla alıĢveriĢ merkezine girip sinemaya katma çıktım. GiĢeler bomboĢtu.

GiĢelerden birine geçip bilet almak için konuĢmaya baĢladım.

“Merhaba, ben Star Wars The Last Jedi‟ye bir bilet alacaktım.”

“Tabii, öğrenci kartınız var mı?” BaĢımı sallayıp öğrenci kartımı cebimden telaĢla çıkardım ve orta yaĢlı tatlı görevliye doğru uzattım.

“Tamam, peki hangi koltuğu istersiniz?” Kadın ekranı bana döndürüp koltuk sıralamasını gösterince biraz ĢaĢırdım. Salon bomboĢtu, benim dıĢımda üç kiĢi bilet almıĢtı. Onlardan oldukça uzak bir yerde bir koltuk seçtim ve kadına gösterdim.

“Tamamdır, ücretiniz 13 TL.” Biletin ödemesini yaptıktan sonra hızla salonların olduğu koridora girdim.

Hızlı adımlarla ilerleyip Salon 9 yazısını görür görmez kapıdan içeri girdim. Salon cidden bomboĢtu! Arka koltukta oturan bir çift, onların iki ön sırasında yüzünü göremediğim telefonda konuĢan bir çocuk ve onun dört ön sırasında oturan ben. Eh, tabii, bir de yanımda oturduğunu hayal ettiğim Ege... Koltuğa oturdum ve sinema ekranında reklamlar dönerken telefonumu elime aldım.

“Geldim ben neredesin?” yazmıĢtı Ege, gülerek cevabını yazmaya baĢladım.

“Ben de geldim sen yoksun!”

“Nasıl yokum ya? Sinema salonunda oturuyorum. Sen yoksun.”

“Doğru sinemaya gittiğine emin misin?” Halimize gülüyordum.

“Evet, Jurques‟te tek sinema var Ġzmir.”

“Ne Jurques‟i, Ġstanbul‟da buluĢmayacak mıydık?”

“Öyle miydi? Ben yanlıĢlıkla Jurques‟teki sinemaya geldim, inanamıyorum!” Ege‟nin mesajına kıkırdadığım sırada gerçekten çok eğleniyordum.

“Tüh buluĢma yerlerini karıĢtırdık, kavuĢmamız imkansız olduğundan filan değil yani. Neyse bu seferlik böyle olsun, bir dahakine buluĢuyoruz ama değil mi?”

“BuluĢuyoruz sevgilim...” Derin bir nefes aldım.

Ege‟nin mesajına yazdığı son kelimeyi zihnime kazımak ister gibi bir kez daha okudum ve bir kez daha. O sırada kolumda bir el hissettim... BaĢımı kaldırmadım, bir an sanki donakaldım.

Bir el, koluma dokunuyordu. Beynimde tek bir ihtimal oluĢtu, Ege...

Beynim durmadan düĢünmeye baĢladı baĢımı kaldırmak yerine. Ege mi gelmiĢti? Burada mıydı? Bana sürpriz mi yapmıĢtı? Bu sinema olayı tezgah mıydı, bu bir sürpriz miydi? Kalbim deli gibi atarken telefonum kucağıma düĢtü, yüzümde umut dolu bir gülümsemeyle birlikte baĢımı kaldırdığım sırada aptal umudum yerini büyük bir korkuya, hüzne, hayal kırıklığına bıraktı. Bu Ege değildi... Ama çok tanıdık bir yüzdü. Bu... bu... Ha?

“Merhaba, beni hatırladın mı? Ben senin ayağını ezen o aptal çocuk.” KaĢlarım çatılı bir Ģekilde yüzüne baktım.

Yutkundum.

“Merhaba, hatırladım. Burak‟tı, değil mi?” Kumral saçlı, uzun boylu, toplu yüzlü çocuk bana gülümseyerek baĢını salladı.

“Evet Ġzmir. Ben Burak... Sen de mi tek baĢına geldin bu filme?”

“Hayır.” dedim bir anda, ne hayır‟ı ya, Ege‟yle sinemaya gitme fikrine kendimi o kadar çok kaptırmıĢtım ki bir anda filme tek gelmediğimi iddia etmeye baĢlamıĢtım. Birazdan çocuğa Ģey diyeceğim, “Yoo bak sevgilimle geldik yanımda oturuyor görmüyor musun?

“ArkadaĢlarınla filan mı geldin? Neredeler?” Bu onu ilgilendirmiyordu, ama kötü bir amaçla soruyor gibi de değildi.

“Hayır... Yani... Tek geldim, tek baĢımayım.”

“Öyle mi? Yanma oturabilir miyim? Bu filmi çok merak ediyordum ama gelecek kimseyi bulamadım, salon da bomboĢ... Sen de teksin, birlikte izleyelim mi?”

Ya... Nereden çıktı bu Ģimdi? Böyle emrivakilerden o kadar nefret ediyorum ki. ġimdi hayır desem ayıp olacak, evet desem Ege var... Ne Ģekilde hayır diyebilirim ki?

BulaĢıcı bir hastalığım filan olması lazım yanıma oturmamasını söylemem için. Ve maalesef bulaĢıcı hastalığım yok! Evet maalesef.

“Yani... tabii... oturabilirsin...” Çocuk yanıma oturduğunda telefonumun kucağımda titrediğini hissettim.

“Star Wars hayranısın sanırım sen de?” diye sordu bir anda Burak.

“Hayır, hiç izlemedim.” KaĢlarını çattı.

“O zaman neden geldin?” Benim durumlar karıĢık Burak, girme oralara...

“Aslında bakarsan canım sıkılıyordu. Sırf sıkıntım geçsin diye geldim. Hem belki bu filmi seversem serinin tüm filmlerini izlerim.”

“Tavsiye ederim. Mutlaka izlemelisin.” Burak sustuğu an telefonumu elime aldım. Hızlıca Ege‟nin mesajına girdim.

“Bizim Türk filmi Ayla‟nın fragmanını gösterdiler burada, Jurques‟e gelecekmiĢ. Türkçe konuĢan insanlar duyunca kendimi garip hissettim... Türkiye‟deymiĢim gibi...”

Tam cevap yazacaktım ki Burak araya girdi.

“Bileğinin burkulma süreci boyunca okula gitmedin, değil mi? Seni hiç görmedim.” Burak sen nereden çıktın ya? Her Ģey mahvoldu Ģu an!

“Gitmedim. Bir süre bir arkadaĢımda kaldım. Sonra yurda geçtim.”

“Çok özür dilerim senden... resmen içime dert oldun.

O gün çok stresliydim, babamın ölümüyle ilgili birkaç Ģey öğrendim... Arabayı nasıl kullandığımın farkında değildim...” Kurduğu cümleyle birlikte Ģok içinde yutkundum. Telefonumun ekranını kapatıp ona döndüm.

“Baban... vefat mı etti?” BaĢını salladı ciddi bir ifadeyle.

“Evet... Maalesef.”

“Ya... baĢın sağ olsun. Hasta filan mıydı?” Ortak bir acımız olması garip bir Ģekilde beni onunla ilgilenmeye itmiĢti.

“Hayır. Kaza olmuĢ. Yani öyle söylüyorlar. Öyle değil ama.” KaĢlarımı çattım.

“Öyle değil derken?”

“Bu bir kaza olamayacak kadar karıĢık bir durum.

Kazanın olduğu yolun kamera kayıtları yok filan...

KarıĢık meseleler, anlatsam da anlamazsın.” O an Ģok içinde yüzüne baktım. Kaza, kazanın olduğu yolun kayıtlarının olmaması, ölümü araĢtıran bir oğul. Ne kadar da Ege‟nin hikayesine benziyordu. Peki bu çocuğun bir anda karĢıma çıkması? Hem de ikinci kez?

Tamam, paranoyak olabilirim. Ama içimden bir ses bu çocuğun Ege‟nin karıĢtığı kazada ölen adamın oğlu olduğunu söylüyor ve hatta bana yaklaĢmasının tek sebebinin Ege olduğunu...

Telefonum çalarken korkuyla yerimden sıçradım. Ege arıyordu. ġimdi ne yapacaktım, ne diyecektim?

Telefonumu açtım ve kulağıma koydum.

“Alo?”

“Ġzmir? Ġyisin değil mi? Mesajlarıma cevap vermiyorsun.”

“Ġzmir film baĢlıyor, telefonu kapat istersen.” AMAN

ALLAH‟IM! Ege‟yle telefondayız ve Burak arkadan

“Ġzmir film baĢlıyor,” dedi, Ģu anki durumumu düĢünebiliyor musunuz?

“Ġzmir?” dedi Ege tereddütlü bir sesle, “O konuĢan kim?” Harika soru.

“Merak etme, iyiyim ben.” dedim, yanımda Burak olduğu için rahat rahat konuĢamıyordum!

“Yanındaki kim Ġzmir?” dedi Ege öfkeden delirmek üzere bir sesle. Yutkundum.

“Bir arkadaĢımla karĢılaĢtım da sinemada. Onunlayım Ģimdi.” Ege sinirli bir iç çekti.

“Sinemada bir arkadaĢınla karĢılaĢtın.” diye tekrar etti cümlemi.

ġu an kendimi o kadar kötü hissediyordum ki... O

orada yapayalnızdı, sahip olduğu tek Ģey benim uzaklarda

onunla oluĢumdu. Ve ben Ģimdi tutmuĢ da ona bir arkadaĢımlayım diyordum.

“Sinemada karĢılaĢtığına emin misin?” diye sordu öfkeli ama sakin bir sesle.

“Evet. Tabii ki öyle. Bunu gerçekten soruyor musun?”

“Tamam...” dedi sessizce, “Size iyi seyirler.” Ne?

Kapatacak mıydı? Telefon yüzüme kapanırken korkuyla mesaj sayfasına girdim. Burak çoktan filme odaklanmıĢtı.

TelaĢla mesaj yazmaya baĢladım.

“Sana yemin ederim,” yazdım, “Sinemada karĢılaĢtık!

Beni görünce yanıma oturmak istedi, hiçbir Ģey diyemedim!”

Çevrimi... Çevrimiçi... Çevrimiçi... Hadi Ege...

Yazıyor...

“Çık sinemadan.” yazdı bir anda.

KaĢlarımı çattım. Ege bunu isteyecek bir insan değildi.

“Ege... sadece arkadaĢ...”

“Ġzmir... Benimle tanıĢmadan iki hafta önce bloğuna bir yazı yazmıĢtın. Star Wars‟u hiç izlemediğin ve buna rağmen berbat bir seri olduğunu düĢünmenle alakalı.

Seriyi izlemediğini ve hatta sevmediğini biliyorum.

Sabahtan beri her mesajına gülüyorum. Luke‟un kim olduğu hakkında bir fikrin bile yok. Film esnasında sana sorular sorup daha çok eğlenecektim, ama madem istenmeyen bir misafirin var zaten konuĢamayacağız.

BoĢuna istemediğin bir filmi izleyip bir de gidip o çocuğun yanında oturma. Çık oradan. Bekliyorum.”

ġok içinde telefona baktım. Ne yani, biliyor muydu?

En baĢından beri Star Wars hakkında bir fikrim olmadığını ciddi ciddi biliyor muydu? Hayatımda yaĢadığım en büyük rezillikti bu. Öfkeyle ekrana baktım.

“Benimle dalga geçtin. Öyleyse istediğini yapmıyorum. Sinemada kalıp Burak‟la filmi izleyeceğim.”

“Beni delirteceksin değil mi?”

“Benimle dalga geçmenin cezası olarak evet...”

“Sadece eğleniyordum. Ben burada tek baĢıma otururken orada biriyle film izlemek içine siniyorsa kal tabii.” ĠĢte bu cümleyi kurmayacaktı. Ekrana birkaç saniye baktım, içim acıya acıya Burak‟a döndüm.

“Benim acil bir iĢim çıktı. Okulda görüĢürüz, tamam mı?” Burak bana anlayıĢla gülümsedi.

“GörüĢürüz Ġzmir.” Montumu alıp sinemadan sessizce çıktığım sırada Ege‟ye yazdım.

“Tamam, istediğin oldu, çıktım.”

“Aferin :)” yazdı. Mesajına Ģok içinde baktım.

“Benimle hala eğleniyorsun!” Yazdım Ģok içinde,

“Geri girerim sinemaya!”

“Ahaha, tamam, Ģu andan itibaren seninle dalga geçmeyeceğim. Tabii ki burada filmi tek baĢıma izliyor olmam beni üzmüyordu. Derdim yanındaki çocuklaydı.

Seni sinemadan çıkardım ve Ģimdi gönül rahatlığıyla filmi izleyebilirim. Luke‟un ses tonunu sevdin mi bu arada?”

“Dinlemedim bile. Bugün sana sinirliyim Ege.”

“Aklıma yine o haber geldi,” yazdı anında.

“Hangi haber?”

“Öfkeli civciv dehĢet saçtı...” Gözlerimi devirdiğim sırada kendimi tutamayıp gülmeye baĢladım.

“ġu haberi her sinirlendiğimde söyleyeceksin, değil mi?”

“Sen her sinirlendiğinde bu beni güldürüyor. Ufacık bir Ģey nasıl bu kadar sinirlenebilir?” Gülerek baĢımı

kaldırdım. Telefonun ekranını kapatıp montumun cebine attım ve yürümeye baĢladım.

Nasıl yapabiliyordu bunu, hem sinirlendirip hem güldürmeyi? Kıskançlığını bile baĢka yönlere çekip istediği Ģeyi bana fark ettirmeden yaptırmayı? Ege tanıdığım, bildiğim, okuduğum, izlediğim her erkekten farklıydı...

O sinemada filmini izlerken ben çoktan okula dönmüĢtüm. Odama çıkmadan önce yemekhaneye uğradım. Merve‟nin yanma oturup öğle yemeğimi yedim.

“Haftalardır balık yemiyordum!” diyordu Merve heyecanla.

“En son annem yapmıĢtı...” sonra durdu, “Pardon,”

dedi, “Senin yanında annemden bahsedince kendimi çok kötü hissediyorum. Ama lütfen üzülme, benim annem senin de annen.” dedi koluma dokunarak. BaĢımı salladım.

“Ġstediğin gibi konuĢ, merak etme, o kadar üzülmüyorum artık. En kötüsü de bu zaten...”

“Tamam, konuyu kapatalım! Eee, yanımdasın ve mesaj yazmıyorsun! Ege öldü mü? Yanımda olduğun her an Ege‟yle mesajlaĢırdın!” Gülmeye baĢladım.

“Ege film izliyor... Birazdan odama çıkacağım, görüntülü konuĢma saatimiz geliyor.”

“Vay be, siz ciddi ciddi o kadar kilometreye rağmen birliktesiniz. Sizi görene kadar buna inanmazdım, yani arkadaĢlığa inanırdım, mesafe aĢkını da destekler ve isterdim ama içimde bir yerde hep yürümez gibi geliyordu ama siz benim efsane çiftimsiniz! Ciddi ciddi yürütüyorsunuz!”

“Bir Ģekilde yürüyor... Sabrediyoruz... Senin Ģu çocuk ne oldu?”

“Hangisi?” diye sordu Merve, o kadar çok kiĢiden hoĢlanıyordu ki!

“El sanadarı dersindeki...”

“Ha, o mu! Nedenini bilmediğim bir Ģekilde beni Instagram‟dan engellemiĢ. Sevgilisi mi var diye bakmak için fake hesap açtım... Ayakkabı ve kıyafet satan bir sayfaymıĢım gibi düzenledim hesabı. Çocuğa istek yolladım, kabul etmesini bekliyorum.” Büyük bir kahkaha attığım sırada Ģok içindeydim!

“Ayakkabı ve kıyafet sayfası mı açtın!”

“Evvet! Hem de inandırıcı olsun diye öyle bir sayfaya dönüĢtürdüm ki dün ayakkabı sipariĢi geldi bir tane!”

Gülmekten ölecektim!

“Ya sen ciddi misin!” Gülmekten konuĢamıyorduk!

“Bizde aĢka giden yolda her Ģey mubahtır Ġzmir... Eğer Ege‟yle ayrılırsanız filan haber ver butik sayfamdan Ege‟yi takip edelim, Instagram‟da ne yapıyormuĢ

izleriz.”

“Merve sen inanılmazsın ya, yemin ederim yüz elli yıl düĢünsem aklıma böyle bir Ģey gelmezdi.”

Merve‟yle bir saat boyunca sohbet ettik. Sonra karnımda hissettiğim bir ağrıyla birlikte Merve‟ye odaya çıkıp ağrı kesici içeceğimi söyledim ve yanından ayrıldım. Odama çıktığımda karnımda feci bir ağrı vardı.

Bir ağrı kesici içip yatağıma oturdum. O sırada telefonum titredi.

“Yurtta mısın? Yolda da bir erkek arkadaĢınla karĢılaĢmamıĢsındır umarım.” Mesajına güldüm.

“Evet yurttayım, odama çıktım bir baktım odamda Burak bekliyor! KonuĢuyoruz Ģimdi.”

“ġakası bile kötü. Evdeyim, görüntülü konuĢmayı beĢ

dakika sonra açsak olur, değil mi? Üzerimi

değiĢtireceğim.” Ah, doğru ya... Görüntülü konuĢacaktık.

ġimdi karnım ağrıyor desem Ege endiĢelenecekti. Midem de bulanmaya baĢlamıĢtı.

“Tamam, beĢ on dakika sonra açalım...” Yazdım. O

sırada Merve‟den mesaj geldi.

“Ġzmir, senin de miden bulanıyor mu? Ben çok kötüyüm. Biz bir Ģeyden zehirlenmiĢ olabilir miyiz?

Karnım ağrıyor demiĢtin.” Heh, harika.

“Benim de midem bulanıyor!” Yazdım korkuyla, “Ya belki balığın yağı filan dokunmuĢtur. Ġlaç içtim, geçer Ģimdi. Sen de iç.” “Ġçtim, yatıyorum, çok kötü bir bulantı var midemde!”

O sırada o kadar terliyordum ki bu soğukta kalkıp odamın camını açtım. Bir anda kendimi tutamayıp kusacağımı anladım, odamın kapısını açıp koĢarak tuvalete girdim. Klozetin sifonunu çekip anında kusmaya baĢladım... Ne oluyordu! Dakikalarca tuvalette kendime gelmeye çalıĢtım, yüzümü yıkayıp durdum. Ġyi olmak zorundaydım, Ege‟yi telaĢlandırmak da hastaneye düĢmek de istemiyordum! Dakikalar sonra tuvaletten çıktığımda biraz daha iyi gibiydim. Belki de bu kadardı, midem rahatsız olmuĢtu ve temizlendiği için daha iyi hissediyordum? Derin bir nefes alıp hafifleyen bulantımla odama döndüm. Odamın camını kapattım, üzerime hırkamı giyip bilgisayarın karĢısına oturdum. Ege‟den bir mesaj gelmiĢti...

“Hazır mısın?”

“Evet... Açıyorum :)”

Kamerayı açtığımız sırada Ege her zamanki etkileyici gülüĢüyle karĢımdaydı, ben de halsizce gülümsüyordum.

Ege kaĢlarını çatıp bana baktı.

“Sen solgun görünüyorsun,” dedi, “Ġyi misin?”

“Ġyiyim iyiyim...” Ölüyorum Ege.

“ÜĢüttün mü yoksa?”

“Hayır, iyiyim merak etme. Eee, film nasıldı? Luke‟la özlem giderdiniz mi?” dedim konuyu değiĢtirmeye çalıĢarak.

“Film harikaydı! Yani tabii ki eski filmlerine göre biraz sönüktü. Ama özellikle bir sahne vardı...” Ege filmi anlatırken mide bulantım geri dönmüĢtü, o an baĢımın dönmeye baĢladığını hissediyordum.

Ġzmir, kendine gel. Ege‟nin gözleri önünde kötü olursam asıl kötü olan o olacaktı. Yutkundum, uzanıp masamda duran ĢiĢeden bir yudum su aldım. Ġyi görünmeye çalıĢıyordum.

“Merak ettim, izin verseydin ben de izleyecektim.”

dedim gülmeye çalıĢarak.

“Maalesef, misafirin vardı. Sahi kim bu çocuk? Burak.

Adını ilk kez duydum. Her yerden erkek arkadaĢ

çıkıyor.” Bilgisayar gözlerimin önünde gidip gelirken yumruk yaptığım elimle kolumu sıkıca tuttum.

“Burak...” dedim sarhoĢ gibi, “Ee... Bizim okuldan...”

O an kendimi daha fazla tutamadım, kusacaktım! Lütfen kameraya kusmayayım lütfen!

Bilgisayarın önünden kalktım, telaĢla odanın kapısına doğru ilerledim, kapıyı açtım ama daha odadan çıkamadan bedenim odanın duvarına yaslandı, yavaĢ

yavaĢ ayaklarımın bağı çözülürken yere yığılıp kaldığımı hatırlıyorum.

O an bilgisayardan Ege‟nin korku dolu sesini duymak beni mahvediyordu.

“Ġzmir?” dedi acı içinde, “Ġzmir, ne oldu?” Ellerimin, ayaklarımın titrediğini hissediyordum. Gözlerimi açtığım an her yerin döndüğünü görüyordum.

“Ġzmir!” Yurttaki kızlardan birinin sesini duydum.

“Zehra Abla Ġzmir hastalanmıĢ, yardım edin!”

O an kendim, durumum, sağlığım umurumda değildi.

O an umurumda olan Ege‟ydi. Oturduğum bu yerden kalkamıyordum. Az önce onunla konuĢurken gözleri önünde yere yığılıp kalmıĢtım ve eminim ki bilgisayarın ekranının içinden girip buraya çıkmak istiyordu, hem de bunu deli gibi istiyordu. Acı içinde olduğunu biliyordum.

Gözlerim ağır ağır kapanırken son hatırladığım onun acısının nasıl hissettiriyor olduğunu düĢünüĢümdü...

Umurumda olan tek Ģey oydu. Ölsem umursamazdım, umursadığım tek Ģey onun bunu görüĢü olurdu.

ĠĢte o an, benim mesafe aĢkı yaĢamaya baĢladığımdan beri buna piĢman olduğum ilk andı. Bu zamana kadar bir kez bile piĢman olmamıĢtım, ama iĢte Ģimdi piĢmandım.

Kameranın karĢısında bayılan Ege olsaydı ben acıdan korkudan ölürdüm. Ve Ģimdi kameranın karĢısında çaresizce kalakaldığını biliyordum.

Sevdiğiniz insanın sizin için çaresiz kaldığını bilmek kadar acı bir Ģey yoktu.

Yoktu...

Kameralar kınlamıyor, insanlar ekranların içinden geçemiyordu. Teknoloji buraya kadardı. Arada kilometreler varsa, bir noktada aĢılamıyordu. Bu evre, benim ve Ege‟nin bunu fark ettiği ilk evreydi. Hem de en acı Ģekilde. O an anladım ki, onun dünyası apayrıydı benimkisi apayrı... Ama ben bu iki dünyanın bir arada kalması için elimden gelen her Ģeyi yapacaktım.

ġövalye günlerce yememiĢ, içmemiĢ, uyumamıĢ.

Aklı fikri, kalbi zikri küçük kızdaymıĢ. NeredeymiĢ, nasılmıĢ, kimleymiĢ, kimlerleymiĢ küçük kız? Geceleri dıĢarı çıkar gökyüzüne bakarmıĢ, “Ah küçük kız...

”dermiĢ her gece, “Sen de bakar mısın, gökyüzüne?

ġimdi, tam Ģu an?” Babasını kaybetmiĢ küçük bir kıza baba olmak onu bütünüyle sarmıĢ, kalbine iĢlemiĢ. ġimdi kızını kaybetmiĢ bir baba gibi acı içinde bir baĢına kalakalmıĢ. Ne yıldızlar umurundaymıĢ ne güneĢ ne gece... AtlamıĢ atına, az gitmiĢ uz gitmiĢ, sormuĢ

soruĢturmuĢ.

“Bilirim... ”demiĢ köylülerden biri, “Aldılargötürdüler onu, Kaf dağının ardına... ”ġövalye köylüye korkuyla bakmıĢ.

Kof dağı da neresiymiĢ, dağları bayırları gezip duymadığı bir dağmıĢ bu... “Onlarca dağ ötede kalır orası be Ģövalye... BoĢuna yola çıkma, bulamazsın. ” ġövalye köylüyü kenara itmiĢ, tek kelime etmeden atına atlamıĢ.

Yola koyulmuĢ.

Bir yıldız için, bir güneĢ için aylarca gitmiĢ de küçücük kızı için mi geçemeyecekmiĢ o dağları...

ġimdi tek bir amacı varmıĢ Ģövalyenin: Kaf dağının ardını görmek...

Bunun için nefes alacak, bunun için yaĢayacakmıĢ...

32.Bölüm

Kaf Dağının Ardı

Belki masal diyarlarda, Kaf dağının ardındasın...

AteĢi düĢüyor... Durumu gayet iyi...”

“Peki diğerleri, onlar nasıl?”

“Hepsi gayet iyi. Ufak bir zehirlenme yaĢamıĢlar.

Yemekhanelerde sık sık yaĢanan bir durum bu... Ama okulunuza bir ekip gönderildi. Ġnceleme yapacaklar.”

Gözlerimi aralamaya çalıĢtığım saniyelerde duyduğum konuĢmalar en az bir görüĢ bulanıklığı kadar bulanıktı kafamın içerisinde. Dudaklarımın susuzlukla aralandığını hatırlıyorum, sağ gözümden akan tek damla yaĢın ne

kadar terli birkaç saat geçirdiğimi bana ispat ettiğini hatırlıyorum...

“Anne... baba... Ege...” Sayıkladığım üç kelime bunlardı. Art arda, uyum içerisinde. Anne, baba, Ege.

Bildiğim, tanıdığım, yanımda istediğim üç insan.

“izmir! Sonunda!” Korayı baĢımda bulduğum sırada gözlerim yorgunlukla açıldı. O an tüm olayın farkındalığıyla telaĢa kapıldığımı hissettim. Her Ģey gözlerimin önünden geçti, görüntülü konuĢuyorduk, midem bulandı, ayağa kalktım, bayıldım ve Ege bunların hepsini gördü.

“Telefonum...” diye sayıkladım, “Telefonum nerede?”

“Kızım ne telefonu, iyi misin sen? Defalarca kustun ve aklına gelen ilk Ģey telefonun mu?” Doğrulmaya çalıĢtığım sırada mide bulantımla birlikte kendimi tekrar yatakta buldum.

“Koray...” dedim halsizce, “Telefonum nerede? Ege deliye dönmüĢtür.”

“Döndü,” dedi sinirle.

“Döndü ve her saniye her Ģeyden haberdar ettim onu.

Beni sürekli aradı, ama merak etme, durumunun iyi olduğunu ve uyuduğunu biliyor.” TelaĢla baĢımı salladım.

“Çok korkmuĢtur, telefonum burada mı! Lütfen, sesimi duysun.” Koray yüzüme birkaç saniye ĢaĢkınlıkla baktıktan sonra söylenerek kendi telefonunu cebinden çıkardı.

“Hayatımda ilk defa gerçek aĢka Ģahit oluyorum. Ne yapalım, aĢıkları üzmeyeceğiz. Heh, Ege de mesaj atmıĢ.”

“Ne diyor?”

“Uyandı mı diyor... Bekle, bak Ģimdi ne yapacağım?”

ġaĢkınlıkla ona baktığım sırada telefonunun ön kamerasını açtı. Ekranda “Ege kiĢisi görüntülü aranıyor.”

yazıyordu. Korkuyla yüzümü kapattım.

“Hayır!” dedim, “Arama! Berbat bir haldeyim!”

“Kızım saçmalama, gayet iyisin! Ayrıca hastasın sen, ne olmasını bekliyordun. Aha, açıyor, gülümse!” Ege kamerasını açtığı sırada öyle bir haldeydim ki... Yüzüm bembeyaz, saçlarım darmadağın... Ege‟nin ise yüzünde endiĢeden öte belki de sadece benim görebileceğim adlandıramadığım garip bir ifade vardı.

“Ege kardeĢim, Ġzmir Ġzmir dedin aha da Ġzmir burada!

Bak, ölmedi!” Ege korkuyla yüzüme baktı. Tek bir cümle çıktı ağzından.

“Ġyi misin?” BaĢımı salladım.

“Ġyiyim,” dedim, “Beni merak etmek zorunda kaldığın için özür dilerim. Sadece ufak bir zehirlenme...” Ege birkaç saniye hiçbir Ģey söylemeden öylece ekrana baktı.

Yüzünde enkaz altından çıkarılmıĢ gibi bir ifade vardı.

Binalar yıkılmıĢ, yıkıklarının altında kalmıĢ, o enkazdan çıkarılmıĢ ama unutulmayacak bir hasar almıĢ gibi...

“Sen iyi ol, korkmamın bir önemi yok...” KaĢlarımı çattım. Bir dakika... Bir gariplik vardı. KonuĢmasında, yüz ifadesinde, kurduğu cümlelerde, Ģu halinde bir gariplik vardı.

“iyiyim...” dedim bir kez daha anlam vermeye çalıĢır gibi. Derin gözlerle sadece gözlerime baktı. Hiçbir Ģey demedi. Hem de hiçbir Ģey. Koray ortamdaki garip gerginliği fark etmiĢ olacak ki kendince bir Ģeyler söylemeye baĢladı.

“Abi okulun yarısı burada! Ben Allah‟tan hiçbir Ģey yememiĢtim, Merve yan odada Ġzmir burada bizim diğer

çocuklar acilde! Ortamı görmen lazım.” Ege‟nin yüzünde hiçbir ifade oluĢmadı.

“KeĢke görebilseydim.” diye mırıldandı. KaĢlarımı daha çok çattım, o kadar çattım ki kaĢlarım birbirine girecekti. Neydi bu hali? Yüzüne soran gözlerle bakıyordum. Anlamaya çalıĢıyordum.

“Ġzmir,” dedi endiĢeli ama bir yandan da soğuk gelen bir sesle, umutla kaĢlarımı kaldırdım.

“Efendim?”

“Sen gerçekten iyisin, değil mi?” KorkmuĢtu, bu her halinden belliydi.

“Ġyiyim.” dedim tekrar, “Gerçekten iyiyim ben, korkma.” Yutkundu. Derin bir nefes aldı ve gözlerini kaçırdı.

“Yurda ne zaman gideceksiniz?”

“Ġzmir‟in serumu bittiğinde çıkabilecekmiĢiz, Merve‟yi de alır okula gideriz. Onun baĢında da yurttan kızlar bekliyor.” Ege bir kez daha soğuk bir Ģekilde baĢını salladı.

“Yurda gittiğinizde bana haber verin. Tamam mı?”

“Tabii tabii, kapatıyor musun Ģimdi?” diye sordu Koray. Ben o an beynim yanmıĢ gibi bakıyordum Ege‟ye.

BaĢını salladı...

“Evet, haber verin.”

“Tamam, görüĢürüz kardeĢim. KonuĢuruz birazdan.”

Ege ekrandan birkaç saniye bana baktı, ona tekrar soru sorar gibi bir kafa hareketi yaptım ve Ege konuĢmadan çıktı.

Ege... konuĢmadan çıktı.

Ġyi olduğumu öğrendi, hiçbir Ģey demedi ve çıktı. Ne oluyordu, bunun anlamı neydi, neden böyle davranmıĢtı Ģimdi. Bu nasıl bir saçmalıktı? Kızacağı bir Ģey mi

yapmıĢtım, bu davranıĢını hak edecek bir Ģey mi yapmıĢtım?

“Korktu...” diye mırıldandı Koray bir anda sanki bütün sorularımı duymuĢ gibi.

“Ne?”

“Çok korktu Ġzmir... Sana ciddi bir Ģey olduğunu sanıyordu. Ona da hak ver. Orada kalakaldı çocuk... Bir Ģey yapamadı filan. Bir erkek için dünyanın en zor durumu.” Yutkundum, haklıydı.

“Doğru... Kameranın karĢısında bayıldım biliyor musun?” Koray baĢını salladı.

“Anlattı bana. Onun bana olayı anlatıĢını duysaydın Ģu an alındığın gibi alınmazdın. Ona biraz zaman ver.

Korkudan, Ģoktan bu halde Ģu an...” BaĢımı sallayarak minnettarca gülümsemeye çalıĢtım.

“Çok sağ ol Koray...”

Ege biz hastaneden çıkıp yurda dönene kadar Koray‟a ne yazdı ne aradı. Aklımdan çıkmıyordu. O hali, o yüzü...

Bana ilk defa bu kadar soğuk davranmıĢtı. Hastaneden çıkıp yurda gelene hatta yurt görevlisi beni yatağıma yatırana kadar aklımdaydı. Odanın içine girer girmez karnımda bir ağrı hissettim. Bilgisayarım Ģarjı bittiği için kapanmıĢtı, telefonum masada öylece kalmıĢtı...

Yatağıma yatırılmadan önce telefonumu aldım ama bakmak için yurt görevlisinin çıkmasını bekledim.

“TeĢekkürler Rüya abla.”

“Ne demek kuzum, bir ihtiyacın olursa güvenliği ara haber etsinler bana, olur mu?” BaĢımı sallayarak halsizce gülümsedim. Rüya abla odadan çıkar çıkmaz derin bir nefes alıp telefonumu açtım. Ege‟den sadece 4 tane mesaj, 5 cevapsız arama vardı. Korkuyla mesajları açtım.

“Ġyi misin, Allah aĢkına bir Ģey yaz bir haber ver ne oldu birdenbire!”

“Koray‟dan haberini aldım, lütfen uyanınca bana yaz.”

“Uyandın mı, iyi misin?”

“Ġzmir, biliyorum ĢaĢıracaksın, bunu istemeyeceksin de... Ama benim biraz kafamı dağıtmaya ihtiyacım var.

Paris‟te kendime bir kurs buldum, yarın oraya gideceğim.

Lütfen beni anla. Bir süreliğine buralarda olmayacağım.

Biraz ara vermek en iyisi. Ġkimiz için de.”

ġok. Mesajı bir kez daha okudum ve bir kez daha.

Sonra bir kez daha, bir kez daha, on kez daha... Belki yanlıĢ anladığım bir yer vardır, belki mesajın bir yerine Ģaka yaptığını filan yazmıĢtır diye mesajı en az elli kez okudum! Ama hayır, mesaj direkt düpedüz iliĢkiye ara verme mesajıydı.

ġimdi, düĢünmeliyiz. Ama düĢünemeyiz! Öfkeden delirmek üzereyim!

Dur, sakin ol. Nefes al, ver, nefes al, ver... Amacı ne?

AMACI NE? Sakin ol Ġzmir... SEBEBĠ NE? Sebebi ne?

Tamam, korkmuĢ, anladım. Ben de korkardım. Ama ondan uzaklaĢmazdım, uzaklaĢmazdım! Aramalı mıyım?

Tabii ki arayacağım! Ege‟yi arayıp telefonu kulağıma dayadım. Korkuyla telefonun çalmasını beklerken apayrı bir Ģey çıktı karĢıma.

“Aradığınız aboneye Ģu an ulaĢılamıyor... Lütfen daha sonra tekrar deneyiniz...”

Telefonu öfkeyle yatağıma bıraktım ve sakinleĢmeye çalıĢtım. Ne yani, böyle birdenbire bırakıp bir iki hafta konuĢmayabilecek miydi benimle? Bu kadar kolay mı?

Ne yapmalıyım, Allah aĢkına ne yapmalıyım? Karnımın ağrıdığını hissettiğim anda sinir bozukluğuyla yorganı

kafama çektim. Öfkeyle yumruk yaptığım elimi ısırdım.

SakinleĢmeye baĢladım...

Tamam, korktu... Böyle bir karar verdi, ona da tamam... Ona mesaj atmamalıyım. Biliyorum ki Ege aklı baĢına geldiğinde bana yazacaktır... Sakin olmalı ve birkaç gün beklemeliyim. Planım bu. SakinleĢmehyim, sakinleĢmeliyim...

Derin bir nefes al, derin bir nefes ver, derin bir nefes al, derin bir nefes ver... ĠĢte böyle, sakinleĢmeliyim...

Deliriyorum!

Uç gün geçti! Uç gün! Uç gündür bana yazmadı. Ne yaptığından nerede olduğundan haberim yok, kafayı yemiĢ gibi üç gündür bekliyorum. Kafamı duvarlara vuracak kadar sinirliyim. Ama Ege bana bir kez bile yazmadı.

“Hala mı yazmadı?” Yemekhanede karĢımda oturan Merve‟nin endiĢeli sorusuyla birlikte telaĢla baĢımı salladım.

“Yazmadı.”

“Hayatım bir süre kendi haline bırak. DüĢünme bile.

Biraz ara verin, sana da iyi gelecek.”

“Tamam...” diye mırıldandım, “Çok düĢünmüyorum zaten ya. Ġyiyim...” Yemeğimi yemeye devam ederken daha bu cümleyi kurar kurmaz düĢünmeye baĢladım.

Acaba Ģu an ne yapıyordu? Gerçekten Paris‟te miydi, ne kursuna gidiyordu ki? Friends‟i izlemeye devam ediyor muydu? Paris‟te nerede kalıyordu? Ne kadar kalacaktı?

Çatalımı tabağıma bıraktım ve telefonumu çıkardım. Üç gündür kendimi tutuyordum ama artık vakti gelmiĢti...

Birinci stalk dönemine baĢlıyordum.

Önce mesajlaĢmamıza girdim. “Son görülme 11.35.”

Tam iki saat önce uygulamaya girmiĢti. Ama bana

yazmamıĢtı, kime yazmıĢtı? Ġki saat önce burada ne yapıyordu? Mesaj uygulamasından çıktım. Facebook‟a girdim. Ege‟nin adına tıkladım, “3 saat önce çevrimiçiydi.” yazıyordu, üç saat önce burada ne yapmıĢtı? Profiline, girdim, hiçbir paylaĢım yapmamıĢtı.

Oradan da çıktım. Twitter hesabına baktım, hiçbir Ģey yazmamıĢtı. Oradan da çıkıp en tehlikeli bölgeye adımımı attım, Instagram. EtkileĢim kısmında Ege‟nin herhangi bir fotoğraf beğenip beğenmediğine baktım.

Hiçbir fotoğraf beğenmemiĢti. Ġçim rahatlayarak profiline girdim, hiçbir fotoğraf atmamıĢtı. Oysa bir farklılık vardı... Ege‟nin takipçi sayısı daha geçen hafta 474‟tü.

ġimdi ise 477 olmuĢtu. Bunu hatırlıyorum çünkü ona uğurlu sayılarımın 4 ve 7 olduğunu söylemem üzerine bana takipçi sayısının 474 olduğunu söylemiĢti. ġimdi ise takipçi sayısı 477 olmuĢtu. Kimdi bu üç kiĢi?

“Ġzmir iyi misin? Yemeğini neden yemiyorsun? Yüzün kızarmıĢ, bir sorun yok değil mi?”

Merve‟nin dediklerini tam olarak duymuyordum bile.

TelaĢla takipçilerinden çıktım ve son fotoğrafına akladım.

Ege son fotoğrafını bir ay önce atmıĢtı. Jurques‟teki evinde çekilmiĢ tek baĢına bir fotoğraftı... Tabii konumunda nerede olduğu yazmıyordu. Hatta kullanıcı adı bile Ege‟nin adı değildi... Garip bir Ģey daha vardı.

Ege‟nin fotoğrafı tam 99 beğeni almıĢa. Bununla çok dalga geçmiĢtik, bir kiĢi daha beğense 100 olacaktı ama bir ay

boyunca kimse beğenmemiĢti. Ege her gün açıp kontrol ediyordu! Tabii espri olarak. Epey gülüyorduk...

Oysa Ģimdi bu fotoğraf 100 beğeni olmuĢtu. Bir ay önce atılan bir fotoğrafı beğenmek için mutlaka Ege‟nin

profiline girilmesi gerekiyordu. Kim girmiĢti? Kim Ege‟nin bir ay önceki fotoğrafinı beğenmiĢti?

Deliriyor muydum?

Kendime gelmeliyim... Saçmalıyorum...

Saçmalık derecesine ulaĢan Ģüpheciliğimle birlikte Ege‟nin fotoğrafını beğenenlerin listesini açtım. Tek tek bakmaya baĢladım. Ege‟nin hayatındaki çoğu insanı tanıyordum. Tanımadıklarımın tek tek profillerine tıklayıp baktım...

“Bu erkek, bu tehlikeli değil, bu abisi, bu kuzeni, bu tehlikeli birine benzemiyor, bu erkek, bu da erkek...” diye diye 100 kiĢinin tamamını inceledim. Ve inanmayacaksınız ama Ege‟nin fotoğrafını yeni beğenen kiĢiyi buldum. Maria. ismi Maria olan, son fotoğrafı Paris‟ten atılmıĢ Fransız bir kız... Sakin olmalıyım, sakin olmalıyım...

“Maria mı? Fransız mı?” Saatler sonra Merve‟nin odasında buldum kendimi. Etrafımda beĢ tane kız, ben ortalarında, yüzüm alev alev olan biteni anlatıyorum hepsine.

“Evet,” dedim gözlerim dolu dolu, “Kız en son fotoğrafını Paris‟ten atmıĢ. Ege de bana en son Paris‟e gideceğini söylemiĢti...”

“Ege‟nin Paris‟te olduğuna emin miyiz?” diye adadı kızlardan biri.

“Bilmiyorum... onu bile bilmiyorum...” dedim çaresizce.

“Bak, tamam, butik sayfası açalım. Ciddiyim. ġu Maria‟yı o sayfadan takip edelim. Kızın hesap harekederini inceleyelim. Hatta kıza mesaj atalım, sohbet edelim filan... Belki herhangi bir kursa gidip gitmediğini

öğreniriz!” Merve‟nin tavsiyesine gözlerimi devirdiğim sırada Merve‟nin oda arkadaĢı Yeliz söze adadı.

“Aynen Merve. Senin ġeftali Butik sayfandan Maria‟yı takip edelim, kıza mesaj atalım.”

“Tamam o zaman Fransız bir butik sayfası açalım! Adı da Ģey olsun... Boutique de peche! Fransızca ġeftali Butik demek!” Sıkıntılı bir nefes verdiğim sırada Yeliz karĢıma oturdu.

“Ya Ġzmir, birkaç aydır az çok tanıdık seni de Ege‟yi de. Ara ara anlattığına göre bu çocuk seni aldatacak birine benzemiyor ama sen onun seni aldatacağını düĢünüyor musun?”

“fiayır tabii ki.” dedim bir anda, “Ya ben onu suçlamıyorum da... Tamam, o gün korktu, uzaklaĢmak istedi... Ama benim ne halde olacağımı düĢünmüyor mu?

Hiç mi yazmaz insan. Her Ģeyden geçtim ben günler önce hastaneye kaldırıldım sağlığımı bile hiç mi merak etmedi? Maria konusunda da evet kıskandım. Ama Ege‟nin yanlıĢ bir Ģey yapmayacağını biliyorum. Ama kızda tam Ģey tipi var... oynak...”

“Evet!” diye atladı Merve, “Gözler fıldır fildir!” Hep birlikte gülüĢtükleri sırada ben ağlamak üzereydim.

Aklımdan binlerce Ģey geçiyordu...

“Eh,” diye mırıldandı KarĢı odamızda tek baĢına kalan Hilal, “Bugün Cuma... Hafta sonu boĢsun, senin yeĢil pasaportun da var. Paris‟e ucuz bilet bulalım sana.

Gitsene iki günlüğüne. Kaç aydır görüĢmüyorsunuz...” O

an sanki hayatımda ilk defa böyle bir fikir duymuĢum gibi ĢaĢkınlıkla dolu bir aydınlanma yaĢadım. Doğru ya!

Neden gitmiyordum!

“Cidden ya!” Merve söze atladığında kafamda her Ģeyi netleĢtirmeye baĢlamıĢtım bile, “Hadi, Yeliz bilgisayarı

aç. Bilet bakalım. Sen git çantanı hazırla Ġzmir. Uçak‟ı odama getir, iki gün bende kalsın. Hadi, çabuk!” Merve beni kaldırıp kapıya doğru iterken korku içindeydim. Bir an durdum, yüzüme ĢaĢkınlıkla bakarlarken korkuyla konuĢmaya baĢladım.

“Ya beni istemezse?”

“Saçmalama! Ege mi seni istemeyecek!”

“Bilmiyorum... Ya istemezse?”

“Tabii ki isteyecek Ġzmir!” dedi Yeliz ĢaĢkınlıkla.

“Ya onu ararsam ve açmazsa... Mesaj atarsam ve cevap vermezse... Ya oraya gidersem ama onu bulamazsam...”

“Ġzmir,” Merve sabrının sınırına gelmiĢ gibi konuĢmaya baĢladı, “Oraya gideceksin. Ona bir mesaj atacaksın, havalimanında olduğunu söyleyeceksin ve adım gibi eminim buraya da yazıyorum Ege koĢa koĢa seni almaya gelecek. Hadi bakalım, git çantanı hazırla.

Biz sana bilet bulalım!”

Korka korka çıktım odalarından. Ellerim titreye titreye hazırladım çantamı... Onun sevdiği gibi kırmızılarla doldurdum tamamım. Kırmızı kazağımı, kırmızı ceketimi, kırmızı Ģapkamı aldım... Üzerimi değiĢtirdim, makyajımı yaptım... Her Ģey çok hızlı oldu aslında. Bana bir bilet buldular, hemen internetten satın aldık. ġimdi çıkıp havalimanına gidecek ve beĢ saat sonra uçağa binecektim. Yurttan çıkmam biraz zor oldu, anneannemi aramam yurt görevlisiyle konuĢturmam gerekti ama kızlar her anımda yanımdaydı. Beni kapıya kadar bıraktılar, vedalaĢtık ve ben yola çıktım.

Titreyen bacaklarımın üzerinde zor dura dura gittim o havalimanına, oturdum saatlerce müzik dinledim, bekledim. DıĢarıda kar yağıyordu, içimde bir kamp ateĢi... Kulaklarımda o meĢhur Ģarkının sözleri, „ġimdi

buradan çok uzakta, rüzgarların tahtındasın. Belki masal diyarlarda, Kaf dağının ardındasın...”

Kaf dağının ardı... Ege‟nin olduğu yer tam olarak orasıydı iĢte. Küçükken çok masal dinledim, çok masal okudum. Hep bir Kaf dağı vardı, bilirsiniz. Birileri hep o Kaf dağının ötesine geçmeye çalıĢırdı. O masallarda birilerinin sevdikleri o Kaf dağının ardındaydı, birilerinin aileleri, birilerinin mücevherleri, birilerinin suyuna muhtaç olduğu ırmakları... Ege benim sevdiğimdi, benim ailemdi, mücevherimdi, suyuna muhtaç olduğum ırmağımdı. Ege benim için o meĢhur Kaf dağının ötesiydi. Ve ben, atma binmiĢ bir Ģövalye gibi Kaf dağının ardına ulaĢmaya çalıĢıyordum.

Beklediğim saatlerin sonunda çantamı sırtıma aldım ve uçağımın bulunduğu kapıyı bulmak için ayağa kalktım.

Titreyen bacaklarıma rağmen yürüyerek uçuĢ panosunun önüne ulaĢtım. Kendi uçuĢumu aradığım sırada gözlerim Ģok içinde ekrana bakakaldı.

Rötar.

Rötar.

Rötar.

Onlarca rötar... Bu neydi? Benim uçuĢumun yanında da rötar olduğu, uçuĢun ertelendiği yazıyordu! ġok içinde korkuyla bir görevli bulmak için koĢtururcasına yürümeye baĢladım. Gördüğüm ilk havalimanı görevlisini çevirdiğimde nefes nefeseydim.

“Pardon! Benim bir saat sonraya bir uçuĢum vardı...

Paris‟e! Ama rötar olduğu yazıyor!”

“Evet hanımefendi, bu geceki bütün uçuĢlar iptal.

DıĢarıda feci bir kar fırtınası var.” ġok içinde adamın yüzüne bakakaldım. Ölüm haberi almıĢ gibiydim.

Kıpırdamadan öylece Ģok içinde bakıyordum...

“Ama... benim... gitmem lazım...” diyebildim sadece.

“Sizi mağdur etmeyeceğiz, merak etmeyin. Havayolu Ģirketinize Ģuradan danıĢırsanız bu gece uçuĢu iptal olan herkes için bir otel ayarlanacak. Otelinizi ayarlatabilirsiniz.”

“Ne oteli!” dedim Ģok içinde, “UçuĢ ne zamana kadar ertelendi?” Adam halime acımıĢ olacak ki derin bir nefes alıp bana gözlerini kırptı.

“Gelin bir bakalım...” diye mırıldanarak ilerlemeye baĢladı, peĢinden giderken ona durumu anlatıyordum.

“Benim uçuĢum tam 23.15‟teydi! Ne kadar ertelenebilir ki? Kaç saat?”

“Hava durumu raporları çok kötü. Son on yılın en yoğun yağıĢı var dıĢarıda... Ama bir bakalım rötarınızın süresine...” Adamın peĢinden giderken ağlayacak gibiydim. Gözlerim dolu dolu, burnum sızlıyordu...

Görevli kendi standında boĢ bir bilgisayarın baĢına geçti.

T.C. Kimlik numaramı alıp bilgisayarına biraz baktıktan sonra üzgün bir ifadeyle bana döndü.

“UçuĢ yarın akĢama doğru olacak...” Yutkundum.

“Yarın akĢama doğru...” diye tekrarladım yedirememiĢim gibi.

“Eğer yarın akĢam da hava böyle olmazsa tabii.”

Titreyen sesimle bu dediğini de tekrarladım.

“Eğer yarın akĢam da böyle olmazsa?”

“Evet. Üzgünüm, gerçekten elimden bir Ģey gelmez.”

BaĢımı salladım. Yutkunmaya çalıĢarak burnumu çektim.

“Tamam... TeĢekkürler...”

“Otel bilgilerinizi öğrenmek için havayolu Ģirketinizin standına gidebilirsiniz, ben havalimanı görevlisiyim sadece.”

“Te... teĢekkürler...”

Görevlinin yanından bir harabe gibi ayrıldım.

Kulağıma kulaklığımı taktım ve yine aynı Ģarkının o kısmına denk geldim. "ġimdi buradan çok uzakta, rüzgarların tahtındasın. Belki masal diyarlarda, Kaf dağının ardındasm... ”

Masallarda her Ģey mümkündü, dağlar aĢılır, sevenler kavuĢurdu. Oysa biz bir masalda değildik. Ben o Kaf dağını aĢamıyordum. Bir yağmur, biraz kar, biraz rüzgar ve bizim kavuĢabilme ihtimalimiz buraya kadar... ĠĢte, mesafeleri aĢabilme ihtimalimiz bu kadardı. Bu havalimanında öylece kalakalmıĢtım. Binlerce insan onun yanından geçerken, ben burada kalakalmıĢtım...

ġövalye haftalardır imkansızı ararmıĢ. Kaf dağının ardı, masallardan ibaretmiĢ aslında. Ama aklı almazmıĢ,

“Gerçek olan bir Ģey nasıl hapsolur bir masalın içine?”

der dururmuĢ. Pes etmezmiĢ, yorulmazmıĢ, dinlenmezmiĢ. Gider dururmuĢ gece gündüz... Sanki yok olmuĢ küçük kız, dünyadan silinmiĢ. Küçük kızla birlikte Ģövalye de kaybolmuĢ. Dünyanın nüfusu iki kiĢi azalmıĢ.

Ve iki kiĢi bazen dünyanın en kalabalık topluluğuymuĢ...

Bir gün bir köyde eski dostuyla karĢılaĢmıĢ Ģövalye.

Durumu anlatmıĢ, oturmuĢ, Ģerbetini içmiĢ. “Ah be dostum, ” demiĢ, “her Ģeyimi aldı bu hayat benden.

Anamı, babamı, kardaĢlarımı, güneĢimi, yıldızımı...

Sonra da onu. Babasıydım ben onun. O benden alınırken Bari onu almayın!‟ dedim içimden, onlar da bana içlerinden dediler ki, “Asıl onu alıyoruz ey Ģövalye... ”

Yağmur böyle güzel yağar mı bir daha, Ģimdi çıkıp ıslanmazsak

33. Bölüm

Sen Kayboldun

Yağmur böyle güzel yağar mı bir daha, şimdi çıkıp ıslanmazsak?

Bilmem lazım... Bilmem lazım... Bilmem lazım...

Anlıyor musunuz? Öğrenmem lazım. Kafamın içinde dönüp duran tek cümle bu. Bize ne olduğunu, Ege‟ye ne olduğunu, tam olarak ne yapmaya çalıĢtığını bilmem lazım anlamam lazım öğrenmem lazım. Tam beĢ saattir havayolu Ģirketimin beni yönlendirdiği otel odamda oturmuĢ kafayı yiyorum. Anlamaya çalıĢıyorum, düĢünmekten baĢka hiçbir yol bulamıyorum. Evet, ona mesaj atabilirim, bu bir seçenek. Haklısınız. Ama ona kızgın hissediyorum. BaĢta ona karĢı hissettiğim tüm empati yavaĢ yavaĢ uzaklaĢtı benden... Artık ona kızgın olduğuma eminim.

“Ne oldu Ege?” demek istiyorum, “Bu kadar mıydı ya, buraya kadar mıydı? Hasta olduğum an kaçmak için mi aylardır imkansızı baĢarmaya çalıĢıyoruz?” demek istiyorum... Ama demeyeceğim. Diyemem. Günler oldu ya, insan hiç mi merak etmez. Koray bile defalarca sordu nasıl olduğumu, gecenin bir vakti odamın camının önüne gelip cama taĢ atıp nasıl olduğumu sordu. Oysa Ege kaçmayı seçti.

Üstelik özlüyorum da... Onunla konuĢmayı, ona anlatmayı, bana anlatmasını... Her Ģeyi özlüyorum.

Sürekli Instagram‟ına bakıyorum, sürekli Tumblr‟ına bakıyorum, Twitter hesabına bakıyorum... Ama yoruldum. Ona dair her Ģeyi kendi çabamla öğrenmeye çalıĢmaktan yoruldum. Yine konuĢalım istiyorum, yine her Ģeyi bana anlatsın istiyorum. Bunu kendisi yapsın istiyorum... Yatağımın içinde dönüp dururken titreyen telefonumla birlikte hızla doğruldum. TelaĢla telefonumu

elime aldığımda yaĢadığım hayal kırıldığı milyarlarca yıl uzunluğundaydı. Mesaj Koraydandı.

“Ġzmir? Havalimanına gitmiĢsin, indiğinde bana yaz.”

Derin bir nefes alıp yazmaya baĢladım.

“Ġnmedim, çünkü uçağa binemedim. Hava Ģartlarından dolayı uçak yarın akĢama ertelendi...”

“Ciddi misin sen ya? E kızım neredesin Ģu an, alalım mı seni?

“Yok, havayolu Ģirketi bizi bir otele yerleĢtirdi...

Yarma kadar bekleyeceğim.”

“Peki sen iyi misin, karnın filan ağrımıyor değil mi?”

“Hayır hayır, gayet iyiyim.”

“Tamamdır kuzu, bir Ģey olursa mutlaka yaz bana.”

“Tamam, görüĢürüz!”

Mesaj sayfasından çıkıp iç sıkıntımla aniden ayağa kalktım. Beynim en istemediğim Ģeyi yapıyordu. Ege‟yi Korayla kıyaslıyordu... Yoksa ben Ege‟yi gözümde fazla mı büyütmüĢtüm? Yoksa Ege de sıradan bir erkek miydi?

Allah aĢkına, onu düĢünmeyi acilen bırakmalıydım! Ani bir kararla saatin gecenin 4‟ü olmasını umursamadan pantolonumu ve montumu üzerime geçirdim. ġapkamı, eldivenlerimi ve kulaklığımı da takıp telefonumdan bir Ģarkı açtım... Odamın kapısından hızla çıktım. Otelden ayrılırken müziğin sesi öyle yüksekti ki hiçbir Ģey duymuyordum. Aylar önceye dönmüĢtüm sanki...

Kulaklarımda Cem Adrian ve ben yine Ege‟sizim.

“Gidemem, gidemem bırakıp...” diyor Cem Adrian, yağan karın altında kalan ellerim tir tir titrer halde. Derin bir iç çektim, bir kabulleniĢ iç çekiĢi. Belki saçma belki aptalca ama sanki Ege‟yi bir daha ne görebilecekmiĢim gibi ne konuĢabilecekmiĢim gibi hissediyordum...

Geldiğimiz bu hal bana çok garip hissettirmiĢti. Sanki

gerçekten de kavuĢmamızın imkansız olduğunu hissetmiĢtim. Gerçekten de birlikte ayakta kalamayacağımızı hissetmiĢtim... Günlerdir konuĢmuyoruz ve ne yapıyor nerede kimle kimlerle bilmiyorum, kafayı yiyorum. Aynı Ģehirde değiliz, aynı ülkede değiliz, hava durumlarımız bile farklı ben size daha ne diyeyim? Aramıza Berlin Duvarı girdi sanki, Çin ġeddi girdi, aramıza sınır kapıları girdi, kimlik kontrolleri girdi, pasaportlar girdi, aramıza yağan kar bile girdi.

Tutunabileceğim tek insan oydu. Ve bir Ģekilde belki kısa bir süreliğine ama her ne olursa olsun o da gitti. Ne garip, değil mi? Sanki Ege‟yle konuĢmamız bittiği anda Fransa bir ülke olmaktan çıktı benim için. Dünya haritasından silindi onun olduğu ülke, onun olduğu Ģehir. Karlı kaldırımların üzerine basa basa ilerlediğim sırada titreyen ellerimle Tumblr hesabımı açtım, yavaĢ yavaĢ içimdeki hisleri kelimelere dökmeye baĢladım, sanki akıp gittiler parmaklarımdan.

“Sen benden alınırken “onu almayın bari”dediğimi hatırlıyorum. Bana “asıl onu alıyoruz. ” dediler. Kimse benim kaĢlarımı çatıĢıma bakmadı. Çünkü bilirsin, üzülünce kaĢlarımı çatarım, bu benim gözlerimin doluĢ

Ģeklidir, yaĢsız. ” Sonra derin bir nefes aldım, dudaklarıma konan kar tanelerini ağzımın içine kabul edip çatık kaĢlarımla yazmaya devam ettim.

“Sen kayboldun... "yazdım.

“Ben kayboldum... bir süreliğine iki farklı Ģehir de kayboldu benim için. Dünyada ne sen kaldın ne ben ne de yaĢadığımız Ģehirler. Nüfus milyonlarca azaldı, Ģehirlerle birlikte içindeki insanlan da yok etti bilinç altım., inanabiliyor musun? iyi olmadığımı kimseye kabul ettiremedim. Kötü hissettiğime kimseyi inandıramadım.

Kolumu çarptım kapıya, acıdığını kimseye kanıtlayamadım. KeĢke hislerin rengi olsaydı, rengimin değiĢimini görür inanırlardı bana, ama en çok sen inanırdın. Ve Ģimdi sen de yoksun. Artık kimse inanamaz... ”

Yazdığım yazıyı paylaĢtım, sonra bir saat boyunca sokakta yağan karın altında yürüdüm, düĢündüm. Belki de abartıyordum. Belki de gerçekten biraz ara vermeye ihtiyacımız vardı. Daha doğrusu onun ihtiyacı vardı... Bir saat boyunca düĢüne düĢüne varabildiğim en olumlu nokta bu oldu, ona yarma kadar zaman vermeliydim.

Yarın havalimanına gittiğimde ona yazacaktım, Paris‟te olduğumu söyleyecektim. Ve sonra ne olursa olacaktı, tek seçeneğim buydu.

Otel odama döner dönmez üzerimi değiĢtirip ısınabilmek için hem klimayı açtım hem yorganımın altına girdim. Televizyonda öylesine açık bıraktığım bir çizgi film vardı... Onu izlediğim sırada yavaĢ yavaĢ

gözlerimin kapandığını hissettim. Saat sabahın 7‟sine geliyordu. Muhtemelen yarın öğleden sonraya kadar uyanmazdım. O an tek bir dilek vardı kafamın içinde,

“Bari rüyamda onu göreyim...” Kendi kendime çaresizce bunu tekrarladığım sırada gözlerim kapandı...

Uyuyakaldım.

16.35. Gözlerimi açtığımda saat tam olarak 16.35‟ti.

Ve Ģimdi bir Ģey söyleyeceğim, dileğim kabul oldu!

Rüyamda Ege‟yi gördüm. Ama nasıl gördüm hazır mısınız? Rüyamda Ege‟yle görüntülü aramadan konuĢuyorduk! Bu ne Ģimdi? Allah aĢkına, bari rüyamda yan yana olsaydık, rüyamda bile mesafe aĢkı yaĢıyorduk.

ġaka mı bu?

Öfkeyle yataktan kalktığım sırada söylene söylene üzerimi değiĢtirdim. Çantamı sinirle doldurdum. Uçak tam 1.30 saat sonra kalkacaktı. Hızlıca hazırlandım, otel çıkıĢında bir büfeden soğuk bir sandviç aldım ve yiye yiye telaĢla havalimanına ulaĢtım. Sonra her Ģey hızla gerçekleĢti... Uçağa alındım ve Ege‟ye gökyüzünün bir noktasından diğer noktasma uçarak yavaĢ yavaĢ

yaklaĢtım... Ġçimden sayıyordum. 3391 kilometre, 3390

kilometre, 3389 kilometre, 3388 kilometre, 3387

kilometre... Ve sonunda, sıfır kilometre.

“Evet sayın yolcularımız, ben kaptanınız Emir. Paris‟e inmiĢ bulunmaktayız. Bu yolculukta bizi tercih ettiğiniz için teĢekkürler. ÇıkıĢlarımız ön kapıdan yapılacaktır.

Tekrar görüĢmek dileğiyle.”

Uçaktan indiğimiz sırada karnımda büyük bir ağrı hissediyordum. Stres, heyecan, öfke... Hepsinin karıĢımı bir ağrı. DıĢ hatlar kapısının içinde yarım saat boyunca pasaport kontrolünde bekledikten sonra gelen yolcu kapısından çıktım, havalimanının içine ulaĢtım. Etrafıma bile bakmadan birkaç adım atıp çantamı yere bıraktım, sonra telefonumu elime aldım. Titreyen ellerimle, dindiremediğim öfkem ve bastıramadığım gururumla her Ģeye rağmen Ege‟ye mesaj yazmaya baĢladım.

“Ege, neredesin?” Tabii ki sildim mesajı! Saçma sapan bir mesajdı. Ege neredesin ne demek ya? Sanki buluĢmaya karar verdik de çocuğa olduğu yeri soruyorum.

“Ege,ben Paris‟teyim.” A ah ciddi misin Ġzmir ya?

Demek Paris‟tesin! 4 gün sonra konuĢmaya giriĢe bak. Sil sil...

“Ege nasılsın?” Ogo nosolson? Saçmalığa bak. ĠliĢkiye ara verdiniz, Allah aĢkına ufacık da olsa bir tavır koy ya.

Ama iĢte insan sevdiği insana tavır koyamıyor, içi elvermiyor, içi...

“Ege, sana beni yalnız bıraktığın için kızgınım. Ama her Ģeye rağmen bize bir Ģans vermek istiyorum. Seninle konuĢmak için Paris‟e geldim. BuluĢabilirsek sevinirim.”

Tamam, mesajı gönderdim. Öfkeyle mesaj ekranına bakmaya devam ettim. Mesajım gitmiyordu. Mesajım gitmiyordu! Telefonumu kontrol ettiğim sırada kafayı yiyecektim çünkü o an anladım ki telefonum çekmiyordu.

Koskoca Fransa‟da telefonum çekmiyor... Bir dakika ya...

Fransa! Tabii ya. Tabii ki çekmez. BaĢka ülkedesin kızım, tabii ki çekmez! Fiattım Türk hattıydı, Fransa‟da hiçbir iĢlevi olmayan bir hat. Sinirle gülmeye baĢladım.

Alt dudağımı ısırdığım sırada yere bıraktığım çantaya tekme atmak istiyordum, havalimanında dehĢet saçmak istiyordum! Her Ģeyi ne kadar da kolay olacak sanmıĢtım o geri zekalı pamuk prenses aklımla! Sanki fantastik film çekiyoruz. Güzel prenses bir gün uyanır ve sevgilisinin yanma Fransa‟ya uçar, sonra hemen sevgilisini arar ve buluĢurlar! Mutlu son. Prensesin uçağı kar yağıyor diye bir gün rötar yaptı rötar! Prensesin telefonu Fransa‟da çekmiyor! Al hadi, çıkar Ģimdi bu hikayeden bir masal!

Öfkeyle elimi alnıma koydum. SakinleĢmek zorundaydım.

Sinirden gözümden bir damla yaĢ aktığı sırada derin derin nefesler alarak ağlamamaya çalıĢıyordum. O sırada titriyor olan ellerimden biriyle tuttuğum telefonum elimden kayıp yere düĢtü. Heh! DüĢ, sen de düĢ! Sen de kırıl hatta cüzdanım da çalınsın ben de burada sokaklarda mülteci gibi yaĢayayım.

“Allah‟ım sen yardım et Yarabbim amin...” Öfkeden imana gelmiĢ bir halde telefonumu almak için eğildiğim

sırada bir el daha telefonuma uzandı. Heh, telefonumu da alın götürün...

“10 dakikadır izliyorum, ne zaman sakarlık yapacaksın diye bekliyordum...” ġok içinde baĢımı kaldırdığım sırada onunla göz göze geldim. Yüzüne baktığım sırada benim için her Ģey durdu. Etrafımdaki sesler, koĢuĢturan insanlar, anons sesleri, yerdeki çantamın gerimde kalmıĢ

olması... Ege, buradaydı.

“Sen...” dedim titreyen sesimle, “Neden, nasıl...” Ege yüzüme özlemle baktı.

“Biliyorsun. Okulda ajanlarım var.” Merve... Koray...

Ah. Tahmin etmeliydim. Birkaç saniye yüzüne baktıktan sonra elindeki telefonumu aldım ve Ege‟ye ilk kez sert ama üzgün bir bakıĢ attım. Sonra çok üzücü, kırıcı bir cümle kurdum.

“KeĢke gelmeseydin.” Ege yutkundu. Acı içinde yüzüme baktı.

“Yapma...” diye mırıldandı, “Beni dinleyeceksin, biliyorum.” Gözlerimi gözlerinden kaçırıp burnumu çektim. Az önce onu havalimanına çağıran bir mesaj yazıyordum ama Ģimdi onu görünce onu ne kadar çok sevdiğimi anladım ve öfkem arttı.

“Günlerdir beni merak etmedin. KeĢke Ģimdi de etmeseydin. Hastaydım, bir kez olsun nasıl olduğumu sordun mu? Bir kez olsun merak ettin mi? Koray bile sürekli nasıl olduğumu sordu, gecenin bir vakti camıma taĢ atıp beni uyandırıp nasıl olduğumu soruyordu... Her saat mesaj atıyordu. Sen... sen bana tam 4 gündür yazmıyorsun Ege.” Ellerini kollarıma koydu, beni kendine yakınlaĢtırıp gözlerime baktı.

“Acaba neden?” diye sordu, “Acaba neden Koray sana her saat nasıl olduğunu sordu? Acaba neden gecenin bir

vakti odasından çıkıp bahçeye inip camına taĢ atıp seni görüp nasıl olduğunu sormak istedi? Neden...” KaĢlarımı çattım, anlam veremeyerek yüzüne baktığım sırada aslında anlamıĢtım.

“Sen...” dedim ĢaĢkınlıkla, “Sen mi sordurtuyordun?”

BaĢını salladığı sırada ondan uzaklaĢmaya çalıĢıyordum, o ise beni kendine çekiyordu. Üzerinde çok güzel bir kot ceket, kahverengi bir boyunluk vardı.

“Seni bırakabileceğimi mi sandın?” dedi titreyen sesiyle, “Seni merak etmeme ihtimalimin olduğuna inandın mı gerçekten? Dün geceden beri bu havalimanında bekliyorum. Sen yurttan çıktığın an buraya geldim, uçağının rötar yaptığını öğrendim ve tam 22 saattir burada bekliyorum Ġzmir.” Dediği Ģeyler öfkemi azaltsa da gözlerimi gözlerine diktim. Saçları dağılmıĢtı, yüzü yorgunluktan ölüyordu... Ama öylesine etkileyici görünüyordu ki.

“Bunlara hiç gerek olmayabilirdi Ege... Bir anda benimle konuĢmayı kestin! Ben hastalandım ve ara vermek istediğini söyledin. Bu kadar mıydı?” Ege burnunu çekerek alnını alnıma koydu. Gözlerini kapatıp o anları hatırlamak istemiyormuĢ gibi konuĢmaya baĢladı.

“Aklım gitti... Sana yemin ederim, seni kameranın önünde bayılırken gördüğümde benim aklım gitti. Kafayı yedim ya. Bir Ģey oldu sandım. Delirdim.” Sonra alnını alnımdan ayırıp gözlerini açtı ve tane tane anlatmaya baĢladı.

“Bana araba filan çarpsa bu kadar etkilenmezdim bu kadar korkmazdım. Senin orada bayılman beni mahvetti.

Kendime gelmem gerekiyordu. Bu korkuyu atlatmam gerekiyordu. Bu Ģekilde devam etseydim seni kaybetmekten deliren, her adımını takip eden bir

manyağa dönüĢecektim. UzaklaĢmaya çalıĢtım ama yine de o manyağa dönüĢtüm! Yaptığım Ģeyleri tahmin edemezsin.” KaĢlarımı çattım.

“Ne... ne yaptın?”

“Koraya mesajlar attım. Her adımını ondan öğrendim.

Merve‟ye seni buraya göndermesini söyledim, her dakika sosyal medya hesaplarına baktım, okulunuzun bahçesinde mobese kamerası var... Internet sitenizde mobesenin görüntüleri yirmi dört saat yayınlanıyor. Ve benim son günlerde yaptığım tek Ģey okulunuzun bahçesini izlemekti. Kısacası saplantılı bir manyak gibi davrandım...” Duyduğum Ģeyler karĢısında ĢaĢkınlıktan bayılacaktım. Ege beni umursamıyor sandığım sırada Ege bunları mı yapıyordu?

“ġimdi de sen bana soğuk bakıyorsun.” dedi hüzünle,

“Kafam mesafeler seni de beni de mahveder mi düĢünceleriyle doluydu. Senin hayatını imkansız olan bir aĢk için harcamak istemiyordum.”

“Bırak da buna ben karar vereyim Ege.”

“Haklısın... Ama artık sana söz veriyorum, böyle bir Ģey olmayacak. Ġzmir...” dedi dolu dolu, “Seni çok özledim. Çok.” Öfkemi, gururumu bir köĢeye bıraktım.

Gözlerine baktım. BaĢımı salladım.

“Ben de seni...” Bana sıkı sıkı sarıldığı sırada bir yandan boynumu öpüyordu.

“ġimdi elinden tutacağım, hiçbir Ģey olmamıĢ gibi çıkacağız ve Paris‟i gezeceğiz tamam mı?” BaĢımı salladım.

“Tamam...” Ege bir eliyle elimi tuttu, diğer eline çantamı aldı ve birlikte havalimanından çıktık. Metroya binip havalimanından uzaklaĢıp merkeze doğru yola çıktık, ikimiz de yaĢadığımız Ģu birkaç günün

harabeliğini üstümüzden atamamıĢtık. KonuĢmuyor sadece düĢünüyorduk.

Metrodaki Fransızların gözleri üzerimizdeydi sanki, ya da ben öyle hissediyordum. Ege bir ara telefonunu çıkarıp kulaklığını taktı, sonra kulaklığının tekini gülerek bana uzattı.

“Hiç birlikte müzik dinlemedik, biliyor musun?” diye mırıldandı. Gülümsedim. Kulaklığı alıp kulağıma taktım.

“Sıradaki Ģarkı birlikte yürüyemediğimiz yollara gelsin.” dedi gülerek. Hala onunla konuĢabilecek halde değildim. Sadece güldüm. Sonra Ege‟nin kulaklığından kulağıma Deniz Tekinin sesi gelmeye baĢladı. Derin bir nefes aldım... ĠĢte bu yüzden. Bu yüzden Ege‟yleydim...

“Balıklar uçar, kuĢlar yüzer. Gökyüzü yemyeĢil. Ben de seni düĢünmeyi bıraktım, bu yoldan dönen utansın. ”

diyordu Deniz Tekin. Sonra devam ediyordu.

0Korktum gözlerimi açmaktan. Kaçtım gerçekten., ama seni her gördüğümde baş üstü düşüyorum, dünyaya,.. ”

Bir Ģarkı bu kadar mı beni anlatırdı? Yalan mıydı, inkar mı edecektim, onu her gördüğümde baĢ üstü düĢüyordum dünyaya... Ege korkakça elini uzattı, dizimin üstündeki elimi tuttu. Öylece dakikalarca bu Ģarkıyı dinledik...

Metrodan inip istasyondan çıktığımız sırada baĢımı kaldırıp karĢımda akĢamın karanlığında parlayan Eiffel kulesini gördüğüm sırada oldukça etkilenerek heyecanla Ege‟ye döndüm.

“Eiffel...” dedim heyecanla.

“Eiffel...” diye tekrarladı. Ben Eiffel‟e bakıyordum. O

bana bakıyordu.

Birlikte el ele Eiffel‟e doğru yürümeye baĢladığımız sırada içimi kemirip duran o soruyu bir anda sordum.

“Ege, Maria kim?”

“Maria mı?”

“Evet Maria.”

“Maria kim?” diye sordu Ege bana kaĢlarını çatarak.

“Ben de sana soruyorum Ege. Maria kim?”

“ġu an beynim yandı. Bu nereden çıktı Ģimdi?”

Yaptığım Ģey her ne kadar mantıksız da olsa umursamayıp söyledim.

“99 beğenide kalan fotoğrafını haftalar sonra beğenip 100 yapan Fransız kız. Ġsmi Maria.” Ege bir anda büyük bir kahkaha attı.

“Haa, Maria!” dedi, “ġu seni aldattığım kız!” Dalga geçiyordu, harika.

“Haa!” dedim, “Beni aldattığın kız mı, oh, rahatladım.

Ben de bu kız kim diye düĢünüyordum. Bildiğim iyi oldu.” Bir anda karĢılıklı olarak gülmeye baĢladık. Bunu özlemiĢtim... BaĢkalarının kavga edebileceği konularda gülmeyi... Sonra Ege bir anda dudaklarım dudaklarıma yaklaĢtırdı. Ben gülerken dudaklarıma bir öpücük kondurdu. Ben tam anın romantikliğiyle kendimden geçtiğim sırada iç çekti ve, “Ah Maria...” diye mırıldandı.

Öfkeyle ondan uzaklaĢıp yüzüne onu öldürmek ister gibi baktığımda o kadar eğleniyordu ki!

“Harika, artık beni öpemezsin. Yasaklıyorum.” dedim ve sinirle Eiffel‟e doğru yürümeye baĢladım. Lükse bakar mısınız sinirle EĠFFEL‟E DOĞRU yürüyorum...

“Öpemez miyim?” Ege beni kolumdan tutup kendine doğru çevirdiği sırada tam konuĢacaktım ki beni öptü.

“Öpemez miyim yani?” dedi ve tekrar öptü.

“Öpemez miyim Ģimdi?” ve tekrar öptü... Hipnoz olmuĢ gibiydim. Kıpırdamıyordum, konuĢmuyordum.

Alnını alnıma koydu.

“Yani seni artık öpemez miyim?” dediğinde gerçekten hipnoz olmuĢtum.

“Öpebilirsin...” dedim emrine amade bir halde. Ege halime gülmeye baĢladığında kendime geldim.

“Bana ne yaptın?” diye sordum, “Az önce bilincimi kaybettim!” Bana oldukça etkileyici bir gülüĢle baktıktan sonra derin bir nefes aldı.

“Bunları o kadar çok özlemiĢim ki... Seni öpmeyi. Seni kızdırmayı.”

“Bir insan bir insanı kızdırmayı neden özler?”

“Kendini sinirli olduğunda görsen neden özlediğimi anlarsın. Hadi, gel Eiffel‟e çıkalım. Ama çıkmadan önce bilmen gereken bir Ģey var...” Birlikte Eiffel‟e doğru yürüdüğümüz sırada bana bir efsaneyi anlatmaya baĢladı.

“Efsaneye göre, Eiffel‟e kiminle çıkarsan onunla evlenirmiĢsin...” Gözlerimi devirdim.

“O Galata Kulesi olmasın? Yalan söylüyorsun.”

“Tüh, bu sefer yemedi.” diye mırıldandığında gülmeye baĢladım.

“Hayatın benimle uğraĢmak üzere kurgulanmıĢ

biliyorsun değil mi Ege? BaĢka bir Ģey yaptığın yok.”

Birlikte konuĢa konuĢa Eiffel‟in tepesine çıkıyorduk.

Ege bana Eiffel‟in tarihini anlatıyordu. Benim ise aklımda hala tek bir soru vardı. Ege konuĢmaya devam ederken düĢünebildiğim tek bir Ģey vardı...

“Kulenin yapımı toplamda 2 yılı aĢmıĢ hatta 26 ayda tamamlanmıĢ. Yapımında 3000 tane iĢçi çalıĢmıĢ, on binlerce demir parça kullanılmıĢ. 1889 yılında bitirmiĢler kuleyi. Ve garip bir Ģekilde o dönem bu kulenin yapımında hiçbir iĢçi ölmemiĢ biliyor musun?”

Dalgınlıkla ona doğru döndüm ve tek bir Ģey söyledim.

“Ege, Maria kim?” Ege inanamıyor gibi gözlerime bakıp gülmeye baĢladı.

“Sen ciddi ciddi soruyorsun bu soruyu?”

“Evet. Instagram‟ında gördüm. Kim olduğunu merak ediyorum. Paris‟te yaĢıyormuĢ... Tanıdığın biri mi?”

“Evet. Yani hayır... Hiç konuĢmadığım ama aynı kursa gittiğim biri. Bu kadar. Fransız bir kız.”

“Hiç konuĢmadınız ama seni buldu, ekledi ve haftalar önce paylaĢtığın fotoğrafını beğendi. Öyle mi?”

“Evet, aynen öyle.” BaĢımı salladım.

“Her neyse. Yani bu kulenin yapımında kimse ölmemiĢ mi?” Ege gülümseyerek önüne döndü.

“Kimse ölmemiĢ. Bu kulenin Ģehre yakıĢmadığını düĢünenler var. Demir yığını deniyor... Bence harika bir eser. Ama bu kulenin kaldırılması için imza kampanyaları bile yapılmıĢ inanabiliyor musun?” Orospu Maria. Sen kim olduğunu sanıyorsun ya?

“Aynısından Londra‟ya da yapmaya çalıĢmıĢlardı sanırım. Bir nedenden dolayı iptal edilmiĢti yanlıĢ

hatırlamıyorsam. Ama zaten bir Ģehirde olan bir eseri baĢka Ģehre yapmak saçma değil mi?” Tabii, boĢ buldu Ege‟yi, yakıĢıklı da gördü... Hemen bir adım attı.

“Kulenin masrafları çok fazla tutmuĢ. BaĢta piĢman olmuĢlar. Ama daha kule resmi olarak açılmadan o kadar büyük bir ziyaretçi akını olmuĢ ki o masrafları birkaç gün içinde çıkarmıĢlar.” Ben anlamıyorum ya, bir insan birine adım atarken hiç mi düĢünmez karĢısındakinin hayatında birinin olup olmadığını!

“Ġzmir?” O kursa gidip, o sınıfa girip Ege‟yi ellerimle sırasına bırakmak istiyorum Ģu an.

“Ġzmir?”

“Ah... Ya dalmıĢım da.” Bir an kendime geldiğimde yaklaĢık on beĢ dakikadır Ege‟yi dinlemediğimi fark ettim.

“Ġyisin, değil mi?” diye sorduğunda baĢımı salladım.

“Ġyiyim... sadece dalmıĢım...”

“O kadar daldın ki Eiffel‟in tepesine ulaĢtık.”

ġaĢkınlıkla baĢımı salladığımda tepeye bir adım kaldığını gördüm. O adımı da attık ve artık en tepedeydik. Ege elimi tuttu. Birlikte tüm bu insanların içinde ilerleyip aĢağı baktık. Tepe sevgililerle doluydu! Herkes romantik anlar yaĢıyordu. Ve Paris ayaklarımızın altında o kadar güzel o kadar ıĢıl ıĢıl görünüyordu ki gözlerimin dolduğunu hissettim. BaĢımı Ege‟ye çevirdim. Gözlerinin içine baktım. Gözleri ıĢıl ıĢıldı, mutluydu...

“Mutlusun.” dedim, “Benimle olduğun için mudusun.”

Ege beni kollarıyla sardı.

“Sen benim hayatta kalma sebebimsin.” Uzandım ve yanağına bir öpücük koydum.

“Günlerdir beni umursamadığını düĢünüyordum. Ve hatta az önce sorduğum gibi, baĢka biriyle olduğun bile aklıma geldi... Özür dilerim Ege. Senden uzakta kalınca, sanki bir anlığına ne kadar güzel bir ruhun olduğunu unuttum...”

“Bunu sana unutturmam benim hatamdı... Kimse yok Ġzmir. Senden baĢka ne yanımda ne kalbimde hiç kimse yok. Olmayacak da.” BaĢımı salladım.

“A ah!” dedim o an heyecanla, “Baksana adam Eiffel‟in tepesine dövme standı açmıĢ dövme yapıyor!

Küçük Eiffel Kulesi dövmeleri!” Ege ĢaĢkınlıkla arkasına dönerken çok heyecanlanmıĢtım.

“Bunu ilk kez görüyorum. Yaptıralım mı?”

“Evet!” dedim, “Ġkimizde de aynı dövmeden olsun!”

Ege elimi tuttu, beni dövme standına doğru götürürken içimde yeni bir yıldız meydana gelmiĢti. Yeni bir ıĢık, umut... Standa gittiğimizde dövmecilerden ikisi ve Ege aralarında Fransızca konuĢmaya baĢladılar. Ege bir beni gösteriyordu bir kendini. Uzun uzun bir Ģeyler anlattı.

“Ne anlatıyorsun bu kadar ya?” diye sorduğum sırada bana güldü ve dövmecilerle konuĢmaya devam etti. Sonra ikimizi yan yana oturttular.

“Hazır mısın?” diye sordu Ege, korkuyla baĢımı salladım.

“Acıyacağından biraz korkuyorum aslında. Ama küçük Eiffel dövmeme hazırım. Ege gülümseyerek önüne döndüğü sırada ikimizin de sol bileğine aynı anda dövmelerimizi yapmaya baĢladılar. Acıdan koluma bakamıyordum bile. YaklaĢık on dakika sonra iĢlem bittiğinde gözlerim hala kapalıydı.

“Güzelim,” dedi Ege eğlenerek, “Artık gözlerini açabilirsin.” Gözlerimi korkuyla açtığım sırada anında kıpkırmızı olmuĢ bileğime baktım. ġok içinde bakakaldıktan sonra Ege‟nin bileğine de baktım. Bunlar Eiffel kulesinin dövmesi değildi. Benim sol bileğimde sağa doğru giden küçük bir uçak vardı, Ege‟nin sol kolunda ise sola doğru giden küçük bir uçak...

“Ege...” dedim ĢaĢkınlıkla, “Bunlar...”

“Onlara yaĢadığımız iliĢkiyi anlattım. Aramızdaki mesafeleri... Bana bunu önerdiler. Bir uçak dövmesi.

Senin de dediğin gibi. Bizi birbirimize getiren, bizi birbirimizden götüren... Bir uçak dövmesi.” Gözlerim dolu dolu baktım ona. Sonra baĢımı eğip bileklerimizdeki dövmelerimize baktık. Sonsuza kadar bileklerimizde kalacak bu dövmelere.

Hangi diyarlarda doğduk, hangi diyarlarda öleceğiz bilmem. Son kelimelerimiz ne olur, ilk kelimelerimiz neydi bilemem. Ellerimiz kimin ellerinde Ģimdi, en son kimin ellerini tutacak tahmin edemem. GüneĢ bir daha böyle ne zaman doğar, rüzgar bir daha böyle güzel iter mi bizi artık yürüyelim diye ve hatta yağmur... böyle güzel yağar mı bir daha Ģimdi çıkıp ıslanmazsak?

Ege‟yle yaĢadığımız imkansızın da ötesiydi. Dünyanın en sağanak yağmurunun altında yürümeye çıkmak gibiydi. ġimdi kollarımızda iki tane uçak dövmesi, o gitse de ben gitsem de sonsuza kadar vücudumuzda kalacak bize bu anı hatırlatacak, bize bugünleri hatırlatacaktı.

Sonumuz ne olurdu, ne olacaktı bilmiyordum. Ama iĢte dünyanın en sağanak yağmuru çok da güzel yağıyordu ve çıkıp ıslanmaktan baĢka çaremiz yoktu. Hem dediğim gibi, “Yağmur böyle güzel yağar mı bir daha Ģimdi çıkıp ıslanmazsak? ”

ġövalye, yollarda geçen ayların ardından ötede bir dağ

görmüĢ. Hiç görmediği, hiç bilmediği, hiç yamacına gelmediği bir dağ.

KarĢılaĢtığı bir köylüye “Bu ne dağıdır?”demiĢ.

“Bu Kaf dağıdır Ģövalye, geçeyim deme önündeki nehre düĢer boğulursun... Önünde unutuĢ nehri var, bir girdi mi her Ģeyi unutursun... ”demiĢ köylü. ġövalye o an köylünün dediğinin yarısını duymamıĢ bile. Bu önündeki dağın Kaf dağı olduğunu bilmek bile yetmiĢ ona. Küçük kızı bu dağın ötesindeymiĢ.

Bir yıldız için gece gündüz gitmiĢ de iki dağ öteye gidememiĢ Ģövalye, Ģimdi kızı için dünyanın bütün dağlarını aĢmıĢ Kaf dağına ulaĢmıĢ. “Olmayan Dağ”

dermiĢ insanlar buraya, oysa bu dağ var olmuĢ. ġövalye acısıyla olmayan bir dağı yarattırmıĢ.

Dünyanın farklı yerlerinde de olsak aynı gökyüzüne bakıyoruz.

34. Bölüm

Ġletilemedi!

Hiçbir zaman yaşadığın güzel şeyleri seninle birlikte yaşayamayacağım için...

Sonra... sonra... Merve, ben, Uçak, bir de yurttan iki kız daha oturuyoruz. Uçak bir anda camda kuĢ görünce kucağımdan adadı tamam mı? Merve Ģey diyor, „ĠZMĠR

KOġ, UÇAK UÇUYOR!‟ Ahahaha!”

Ege de ben de kahkahalarla gülerken önümde duran votka bardağımdan bir yudum daha aldım.

“ġĢĢ, tamam. Güldük eğlendik, ama çok içtin güzelim.

Bu kadar yetmez mi?”

“Hayır ya!” Ege bardağı elimden almaya çalıĢırken sarhoĢ ellerimle bardağı öyle bir çektim ki yarım bardak votka üzerime döküldü.

“Oh!” dedim bir anda sarhoĢ kafamla durumu zar zor algılayıp, “Üzerime bir Ģey döküldü!” Ege tekrar gülmeye baĢladı.

“Ciddi misin, ben hiçbir Ģey fark etmedim!”

“Baksana, ıslağım!”

“Cidden mi, neden acaba? Islanmaman lazımdı oysa ki.” Ege karĢımda o kadar eğleniyordu ki görmeniz lazımdı...

“Ha,” dedim baĢımı sallayarak, “Anladım! Dalga geçiyorsun. Güzel. Olsun, üzerime dökülmesi de güzel.

Daha çok sarhoĢ olurum. Ya, Ģunlara söyler misin Ģu saçma sapan Ģarkıyı değiĢtirip Ģey açsınlar... Mesela Müslüm Gürses.” Ege kaĢlarını çattı.

“Müslüm Gürses?” diye tekrar etti.

“Evet, evet... Pardon!” diye bağırdım garsona doğru elimi kaldırarak. Ege ĢaĢkınlıkla beni izliyordu. Garson kız ĢaĢkın gözlerle bana döndü.

“ġarkıyı değiĢtirip Mü... Müslüm Gürses açabilir misiniz?” Kız yüzüme ĢaĢkınlıkla bakmaya devam ederken sinirle ağzıma dolan bütün nefesi boĢalttım.

Tahammülsüzce Ege‟ye döndüm, ağzımı yamulta yamulta konuĢmaya baĢladım.

“Yani ben Türkçe konuĢmuyor muyum, neden böyle bakıyor bana Ege! Neden sen de bana böyle bakıyorsun?”

Ege‟nin gülüĢü büyüdü.

“Türkçe konuĢuyorsun. Sorun o.” Sonra kıza döndü.

“Ça va. Tu peux y aller.” Böyle bir Ģey dedi! ġok içinde ona döndüm.

“Ege! Ne diyorsun sen! Kafam çok karıĢtı, ne oluyor, biz... neredeyiz?” Ege kahkahalarla gülmeye baĢladı.

“Ooo,” dedi, “Senin kafa gitti... Günaydın Ġzmir, burası Fransa, anadili Fransızca olan bir ülke!”

“Ne?” Ege gülmekten ölecekti.

“Evet, seni buraya bir kapsül içinde ıĢınladılar. Bir deneyin kobayı olarak buraya yollandın.” Sinirle yüzüne baktım.

“Ya tamam...” dedim, “Dalga geçme. Bir an kafam karıĢtı. Tamam, Fransa‟dayız... Bir an unuttum... Ama bu Müslüm Gürses dinlememize engel değil!” Uzanıp Ege‟nin masada duran telefonunu kaptım.

“Ġzmir, ne yapıyorsun?” Ege gülerek bana uzanırken telefonu ondan kaçırıp ayağa kalktım.

“Müslüm Gürses açıyorum!”

“Bak bizi buradan attıracaksın, biliyorsun değil mi?”

Ege telefonunu almak için gülerek uzanırken bir anda masanın üzerine çıktım.

“ġunlara biraz güzel müzik dinletelim!” Ortam karanlıktı, herkes gülüyor eğleniyordu, herkes kafayı bulmuĢtu. Ben masanın üzerinde Youtube‟a girerken Ege Ģok içinde gülerek beni izliyordu.

“Bunu gerçekten yapacaksın, değil mi?” dedi gülerek.

“Evvet!” dedim gülerek. Hayatımda ilk defa kim ne der, ne olur diye düĢünmeden bir Ģey yapıyordum.

Oynatma tuĢuna bastım. O an, Paris‟te Fransa‟nın en ünlü barlarından birinde masanın üstünde duruyordum.

Elimdeki telefondan bir anda Müslüm Gürses‟in sesi duyuldu. Gözlerimi kapattım, gülmeye baĢladım.

“Eğer seni kırdıysam...” dedi Müslüm Gürses.

“Darıl bana. Ama bir gün, beni ararsan... Bak ruhuna.”

Gözlerimi açıp Ege‟ye baktığımda gülerek ve hayranlıkla beni izlemeye devam ediyordu.

“Affet beni akĢam üstü... Gölgem uzarken... Öğleden sonra affet, ne zaman istersen!” diye Ģarkıya eĢlik etmeye baĢladım kahkahalar içinde, bir anda Ege de Ģarkıya bir yerinden katıldı.

“Çünkü sen çölüme yağmur oldun! Sen geceme gündüz oldun!” Gözlerimden bir iki damla yaĢ akarken hüzünden mi mutluluktan mı yoksa anın büyüsünden mi ağlıyordum bilmiyordum. Ege karĢımda, ben masanın üzerinde, birbirimize bakarak bir Fransız barında Müslüm Gürses söylüyorduk! ġaka gibi!

“Abi siz de mi Türksünüz! Müslüm Gürses açmıĢlar çıldırıyorum!” Yan masaların birinden gelen bir sesle Ege‟yle gözlerimiz sesin sahibiyle buluĢtuk. Çocuk gülmekten ölecekti!

“Evet,” dedim, “Biz de Türküz!” Bütün masa kahkahalarla gülmeye baĢladı.

“Sabaha kalmadan affeeet, tam ayrıldık derken!”

diyerek devam etti Ģarkıya o masadan bir çocuk daha.

Sonra tüm masa birlikte söylemeye baĢladılar.

“Sen çölüme yağmur oldun, sen geceme gündüz oldun!” Gülmekten ölecektim. Bu an hayatımın en unutamayacağım anı olacaktı, biliyordum. O an Ege gülerek bana uzandı.

“Hadi,” dedi keyifle, “Biz atılmadan in masadan.”

Gelip giden aklımla Ege‟ye doğru eğildim, kollarımı boynuna sardım, alnımı alnına koydum...

“Sen... çölüme yağmur oldun...” diye mırıldandım sessizce, Ege gülmeye baĢladı.

“Sen... geceme gündüz oldun...” Devam ettiğim sırada Ege baĢını oynatıp dudaklarını dudaklarıma bastırdı.

“Sen... benim her Ģeyim oldun.” dedi bir anda, “Bu anı senden baĢka kimseyle yaĢayamazdım.”

“Hangi anı, bir Fransız barında Müslüm Gürses söyleme anını mı!” Kahkahalarla güldüğümüz sırada Ege kollarıyla belimi sarıp beni kucaklayarak masadan indirdi. Sonra elimden tuttu.

“Hadi, garsonlar kötü bakıyor!”

“Affetsinler bizi akĢam üstü, gölgemiz uzarken, sabaha kalmadan affetsinler, tam ayrıldık derkeen!”

O kadar sarhoĢtum ki ne dediğimin ne yaptığımın farkında değildim. Bardan gülüĢerek çıktık, dıĢarı adımımızı attığımız anda dıĢarıda yağan sağanak yağmurdan sırılsıklam olmamız bir oldu. Ege elimi daha sıkı tuttu.

“KoĢ!” dedi, “Otele kadar koĢacağız, tamam mı!”

Tamam!

Bugün Paris‟teki ikinci ve son gecemdi. Geldiğim andan beri Paris‟i karıĢ karıĢ gezmiĢ ve bir veda gecesi

için bu bara gelmiĢtik... Bu gece dün yerleĢtiğimiz otelde kalacaktık ve ben sabah bir kez daha bu toprakları bırakıp gidecektim... Ege‟mi bırakıp gidecektim...

“Gözümde canlanır koskoca mazi, sevgilim nerede ben neredeyim!” diye bağıra bağıra Ģarkı söylemeye baĢladım bir anda yağmurun altında koĢtuğumuz esnada. Ne yapıyordum ben ya, ne yapıyordum! izmir kendine gel!

Ege bir an durdu, kahkahalarla bana baktı.

“Kandırıldım!” dedi kahkahalarının arasından, baygın gözlerle ona baktım.

“Ne?” Sırılsıklam ıslanıyorduk, yağmur öyle bir yağıyordu ki yağmur yağarken boğulan ilk insanlar olacaktık!

“Ġlk tanıĢtığımızda Son Feci Bisikletler, Yüzyüzeyken KonuĢuruz‟lar, Band Of Horses‟lar dinleyen Ġzmir‟e bakın! ĠĢ ilerleyince bir de sarhoĢ olunca Müslüm Gürses açmaya, yağmurun altında Efkarım Birikti Sığmaz Ġçime söylemeye baĢladı, kandırıldım!” Ege‟nin yüzüne uzun uzun baktım, o an mantıklı cümle kuracak halim yoktu ve sadece Ģöyle dedim.

“Gözümde canlanır koskoca mazi... Sevgilim nerede ben neredeyiim! Efkarım birikti, sığmaz içimeee...” Ege gülmekten ölecekti!

O an kendime ben de anlam veremiyordum! Ne olmuĢtu bana! Ġnsanlar sarhoĢ olunca bir Ģeyler itiraf eder, dans eder ya da ağlar filandı. Bir de bana bakın, sarhoĢ olunca arabesk Ģarkı söylemeye baĢlıyormuĢum.

Hem de durdurulamaz bir Ģekilde! Ege bir anda ellerini yanaklarımın iki yanma koydu ve bana öyle bir baktı ki tarif edemeyeceğim bir Ģeyler geçiyordu aklından...

“Ah, ah...” dedi, “Sana karĢı hissettiklerimi bir söyleyebilsem, bir kelimelere dökebilsem... Ġçim gidiyor, içim...”

Gözlerim alkolden kaymaya baĢlarken parmağımla gökyüzünü iĢaret ettim.

“Yağmurdan boğulacağız ve ben yüzme bilmiyorum.”

Ege gülerek yanaklarımı serbest bıraktı ve tekrar elimden tuttu.

“Hadi, bu sefer gerçekten koĢuyoruz. Ġstediğin arabesk Ģarkıyı söylemekte serbestsin.”

Artık halim kalmamıĢtı, uyuma evresine geçmek üzereydim. KoĢarken uyuyan ilk insan olacaktım neredeyse. En sonunda otelimize ulaĢtığımızda halimize gülerek hızla odamıza çıktık. Odaya girdiğimiz anda Ege bana banyodan iki tane havlu getirdi. Oysa ben çoktan yatağa yatmıĢtım.

“Uyumak yok! Bu Ģekilde uyursan sabaha çıkamazsın!” Oysa cevap verebilecek halde değildim.

BaĢımı kaldıramıyordum.

“Ġzmir, güzelim... Kalkman lazım...”

“BaĢım dönüyor...” diye sızlandığım sırada Ege bir anda yanıma geldi.

“Tamam, üzerindekileri ben çıkaracağım, seni kurutup yatağa yatıracağım. Olur mu?”

“Hmm...” O kadar midem bulanıyor, o kadar baĢım dönüyordu ki ağzımdan sadece bir mırıldanma sesi çıkmıĢtı. Sonrasını hatırlamıyorum bile. Ege ne yaptı, üzerimdekileri nasıl çıkardı, yatağa nasıl girdim hiçbir Ģey hatırlamıyorum. Tek hatırladığım uykunun ve baĢ

dönmemin beni nasıl bir karanlığa soktuğuydu... Uykuya dalarken dudaklarımdan yepyeni bir Ģarkı dökülmeye baĢladı.

“Rüyama gir... hasret giderelim...” diye mırıldandım bir anda, “Sen orada, ben burada, aramızda... Kapat gözünü, buluĢalım...”

Sabaha kadar karmakarıĢık rüyalar gördüm. Kafamın içi Ģarkılarla doluydu. Sanki aldığım alkol bende sadece Ģarkı söyleme etkisi yaratmıĢtı. Belki de sabaha kadar uykumda Ģarkılar söylemiĢtim. Acaba Ege duymuĢ

muydu! Sabah gözlerimi açtığım sırada yorganın karĢı tarafında bana doğru dönmüĢ, tek kolunu üzerime doğru uzatmıĢ karmakarıĢık saçlarıyla Ege‟yi gördüm. Bir süre yüzünü izledim, sakallarını, dudaklarını, kaĢlarını... Sonra uzandım ve onu yanağından öpülebilecek en derin Ģekilde öptüm... Burnumu yanağının üzerinde dolaĢtırdım, derin derin nefesler aldım. Varlığını içime çekmek istiyor gibiydim. Sonra doğruldum, komodinin kenarında durak telefonumu alıp saate baktım. Saat 12.35‟ti. UçuĢuma iki saat kalmıĢtı. Kalkıp, hazırlanıp havalimanına gitmek zorundaydık... Bir havalimanı vedasını daha kaldıramazdım. Bunu istemiyordum...

Yataktan kalktım, Ege her nasıl yaptıysa üzerime eĢofman takımımı giydirmiĢti. Belki de ben kalkıp giyinmiĢtim, hiçbir Ģey hatırlamıyordum... Yatağın yorganın üstüne örttüğümüz pikesini aldım ve üzerime geçirdim. Balkona çıkıp Paris‟in sokaklarına Ģöylece bir baktım... Sokağın sonundan görünen Eiffel manzarasıyla iç çektim.

Dün nasıl bir gece geçirmiĢtik öyle, içimden kocaman bir arabesk topu çıkmıĢ ve dıĢarı salınmıĢtı! Bunu düĢününce bir an kendi kendime gülümsedim.

“HoĢça kalın güzel günler...” diye mırıldandım,

“HoĢça kal Paris... HoĢça kal Ege.” Derin bir iç çektim,

istemeye istemeye içeri girdim. Ġçeri girdiğimde Ege‟nin uyanmıĢ olduğunu ve yataktan beni izlediğini gördüm.

“Günaydın...” dedim hüzünle.

“Günaydın... Bu sabah hangi Ģarkıyı söyleyeceksin?”

Ege gülerken hüzünle gülmeye çalıĢtım.

“Uyurken gece boyunca Ģarkı söyledim, değil mi?”

BaĢını salladı.

“Çok güzeldi, senin sesinle uyudum. Yalnız bir ara Sezen Aksu söylemeye baĢladın, yarısında onu bırakıp The Smiths Ģarkısı söyleyerek devam ettin. Sabaha kadar bu ikisini nasıl eĢleĢtirdiğini düĢünüp durdum.” Sinir bozukluğuyla güldüm.

“Garip olan Ģu, ben Sezen Aksu dinlemem! ġarkısını nereden biliyorum acaba!” GülüĢerek birbirimize baktığımız sırada iç çektim.

“Kötü bir haberim var... Türkiye‟ye dönme vaktim geldi. Hazırlanıp çıkmamız gerekiyor.”

“Saat o kadar geç oldu mu ya?”

“Maalesef... Çok uyumuĢuz...” Ege sıkıntılı bir nefes verip elini bana uzattı.

“Yanıma gel.” diye mırıldandı.

“Gitmemi zorlaĢtırma...”

“Gel...” Dolu gözlerle Ege‟nin kaldırdığı yorganın altına girdim, yanma uzandım. Kollarıyla beni sıkıca sardı.

“Ġzmir...” diye mırıldandı, “Ara vermek istediğim zaman kendimden nefret ettim, biliyor musun? Seni kendimden uzaklaĢtırdığım için kendimden nefret ettim.

Ama senden bu kadar uzakta olup senin için hiçbir Ģey yapamıyor olmak bana o kadar kötü hissettirdi ki... Bana bir söz vermeni istiyorum...”

“Söz.” diye mırıldandım bir anda daha cümlesini kurmadan. Gülmeye baĢladık.

“Tamam, teĢekkür ederim, Ģimdi gidebiliriz!”

“Ya, ahaha! Tamam, söyle hadi.”

“Tamam... Bana söz ver. Kendine iyi bakacaksın, hasta olmayacaksın, zarar görmeyeceksin, aklım sende her türlü kalacak ama en azından senden hep haberim olacak, iyi olduğunu bileceğim. Tamam mı? Söz mü?”

“Söz... Ama sen de bana bir söz ver. Bir daha ne olursa olsun beni asla bırakmayacaksın, asla.”

“Söz... Asla.”

Sonrası yine aynı acı verici evreyle devam etti. O acı verici evrenin ayrıntılarını düĢünmek bile istemiyordum, hatta anlatmak hiç istemiyordum. Giyindik, havalimanına gittik, ben ağladım, o acı içinde beni izledi... Ve yine, ben gittim, o kaldı...

(2 Hafta Sonra)

“ġimdi arabaya biniyoruz, biliyorum ki sen uyuyorsun.

Saat sabahın 6 sı, orada ise sabahın 4‟ü. Ama merak etme, seni her Ģeyden haberdar edeceğim! Sanki bu kampa birlikte gidiyormuĢuz gibi olacak!”

Günlerdir okulda bir kıĢ kampının duyurusu yapılıyor.

Merve, Koray ve Doruk da tutturdu biz de gidelim diye.

BaĢlarda istemedim. Açıkçası odamda tek baĢıma kalıp iki günümü Ege‟yle konuĢarak geçirmek daha cazip geldi. Ama ısrarlara Ege de katılınca hiçbir Ģey diyemedim... Gidip eğlenmemi istiyordu. Ama her adımımı da ona haber vermemi istiyordu. Aksaray da HaĢan Dağı diye bir yere gidiyoruz... Kamp yapacağız, bir gece kalıp ertesi gün döneceğiz... Nedenini bilmediğim bir Ģekilde içimde büyük bir korku var. Sanki bana bir zarar gelecek de Ege yine bunun acısıyla benden

uzaklaĢacak gibi... Ama bunu anlatmak zorundayım.

Bunu düĢünmek mesafelerin kazanmasına izin vermektir.

“ġuna bak arabaya biner binmez uyudu Ģaka gibi.”

Koray Merve‟ye bakıp söylenirken gülümsedim.

“O sırf arabada uyuyabilmek için bütün gece uyumadı.

Yol midesini bulandırıyormuĢ...”

“Cidden mi, bana hiç bahsetmedi bundan? Ah ya, Ģimdi Ege de olacaktı bu serviste. O da gelecekti bizimle...” Hüzünle baĢımı salladım.

“KeĢke... Ama ben ona her detayı anlatacağım. Belki görüntülü konuĢma açarız topluca!”

“Yalnız harika fikirmiĢ, gider gitmez Ege‟yi arayalım.

Ya var ya dün Ege, Doruk, ben bir maç yapmıĢız bilgisayarda... Ege‟yi ağlattım ağlattım!” Gülmeye baĢladım.

“Valla Ege bana öyle söylemedi, maçın sonucunun resmini atmıĢ. Sizin takımı 42 yenmiĢler.” Koray bir anda gözlerini devirdi.

“Bu çocuk tam bir hanım köylü ya... Sana maçın sonucunu mu attı! Al iĢte, kime yalan söyleyerek hava atacağım ben Ģimdi!” “ArkadaĢlar... Herkes yerinde değil mi? BeĢ servis gidiyoruz, hiçbir sıkıntı istemiyorum.

Gördüğüm kadarıyla bu servis tam dolu.” Öğrenci iĢleri görevlisi Zehra Abla elindeki dosyaya birkaç not alırken arabayı çalıĢtırdılar.

“Tamamdır, iyi yolculuklar. Arabalar durduğu anda sakın hiçbir yere ayrılmayın.”

Kulaklığımı kulağıma taktım, müziklerimi açtım...

Sonra Ege‟nin mesajlarına girdim, anlatmaya devam ettim.

“HaĢan Dağı diye bir yere gidiyoruz...” yazdım,

“Yolculuk sekiz saat kadar sürecek. Merve direkt uyudu biliyor musun! ġimdi ben de uyumayı deneyeceğim.”

“Bu arada Koray dün yaptığınız maçı kendisinin kazandığını söyledi bana! Ahaha, direkt senin bana attığın skor resminden bahsettim! Çocuk galibiyetle kafayı bozmuĢ ya!”

“ġimdi uyuyorum, uyandığımda yine yazarım... Seni seviyorum.”

Gözlerimi kapatıp açtığım Ģarkıları dinlemeye devam ederken uyumaya çalıĢtım. Gece 3‟e kadar Ege‟yle mesajlaĢmıĢtım.

Benim de pek uykumu aldığım söylenemezdi. O

yüzden uyumam kolay olacaktı. Öyle de oldu...

Uyandığımızda saat 12‟ye geliyordu. Yolculuğun bitmesine 2 saat kalmıĢtı... Fransa‟da ise saat daha 10 bile olmamıĢtı. Direkt telefonuma sarıldım. Ege‟den hala mesaj yoktu. UyanmamıĢ olması normaldi...

Koray, Doruk, Merve, arabadaki herkes hala uyuyordu! Tekrar Ege‟yle mesajlaĢmamıza girdim ve mesaj yazmaya baĢladım.

“Günaydın! Artık günaydın diyebilirim, orada saat 10‟a geliyor. Of, o kadar yorgun hissediyorum ki bu yolculuğa çıktığıma piĢman olacak gibiyim. KeĢke odamda kalsaydım.”

Mesajı gönderdim. Sonra garip bir Ģey oldu. Mesajın yanında gönderildiğine dair bir tik çıkması gerekiyordu, oysa ufak bir saat iĢareti çıktı. Bu iĢaret “Mesaj gönderilemedi” anlamına geliyordu. Ve hatta mesajın altında Ģöyle yazıyordu, “ĠLETĠLEMEDI.” Ġnternetimi mi kapatmıĢtım? Hayır. Kapalı değildi. Bu neydi Ģimdi?

Mesajım neden gitmiyordu? Tamam Ġzmir, sakin ol. Bir

sürü köy yolundan geçiyorduk, telefonum ara ara çekmeyebilirdi... Sıkıntıyla telefonumun ekranını kapatıp baĢımı koltuğa yasladım ve biraz daha uyumaya çalıĢtım.

Ama uyku filan tutmadı! Tekrar telefonumu açıp mesajın gidip gitmediğine baktım. GitmemiĢti. Hala gitmemiĢti! Allah‟ım, 2018‟deyiz ve telefon çekmiyor.

ġaka mı bu? Sakin, sakin, sakin... Ġzmir sakin ol...

Telefonu bir kez daha kapatıp gözlerimi kapattım. ġu an ters giden bir Ģey yoktu, Ege de hala uyuyordu. O

uyandığında mesaj zaten çoktan gitmiĢ olurdu.

Tam bir saat sonra mesajım geçtiğimiz yolların birinde Ege‟ye gitti! Oh, derin bir nefes aldım. Kamp yapacağımız yere de az kalmıĢtı. Yalnız yaĢadığım korkuyu tahmin edemezdiniz... Titremeye devam eden ellerimle art arda mesajlar yazmaya baĢladım.

“Az önce çok korkunç bir Ģey oldu,” Ġletildi.

“Telefonum çekmemeye baĢladı!” Ġletilemedi.

“Mesajlarım sana gitmedi! O kadar korktum ki!”

Ġletilemedi.

Bu ne Ģimdi? Ġlk mesajımda iletildi yazıyor, ama son iki mesajım hala gitmedi. Hem de ilk mesajıma bakın,

“AZ ÖNCE ÇOK KORKUNÇ BĠR ġEY OLDU!” Yahu Ģaka filan mı bu? Ege Ģu an uyansa ve sadece o mesajı görse, baĢka mesaj gelmediğini görse korkudan kafayı yer kafayı!

Lütfen, lütfen telefonum lütfen! Gönder mesajlarımı!

Kırk dakika... Kırk dakikadır hiçbir Ģey olmuyor... O

iki mesajım öylece kaldı. Ege‟ye giden tek mesajım az önce çok korkunç bir Ģey olduğundan bahsediyor... O

mesajı gördüyse Ģu an kafayı yediğine eminim. Eminim.

“Koray!” diyerek yan koltuğumda oturan Koray m koluna dokundum. Koray korkuyla uyanırken telaĢla konuĢmaya baĢladım.

“Ttelefonundan Ege‟ye mesaj yazar mısın? Gayet iyi olduğumuzu, telefonumun çekmediğini söyler misin ona?”

“Neden, ne oldu?”

“Ya... Ona mesaj atıyordum... ama telefonum çekmemeye baĢladı.”

“Eh, geçtiğimiz yerlere bak kuzu, normal.” Sonra telefonunu çıkardı ve Ege‟ye mesaj yazmaya baĢladı.

“Heh, benimki de çekmiyor! Harika.”

“Ne?”

“Çekmiyor valla.” DehĢet içinde olduğum yerde yüzüne baktım.

“Yapma ya... bir Ģey yapalım, yapamaz mıyız?”

“Dur kızım bir sakin ol, kamp yerine ulaĢtığımızda çekecektir. Etrafına bak, köyden geçiyoruz.”

“Yahu köyde çekmiyor dağda mı çekecek!”

“Hay ben bu telefon altyapısına!” diye söylenerek Doruk‟u uyandırdı Koray. Durumu anlattığı sırada ben de Merve‟yi uyandırıyordum. Ama durum bir kıyamet senaryosundan daha da kötüydü. Hiçbirimizin telefonu çekmiyordu.

“Nasıl yani, çocuğa giden son mesajın „Çok kötü bir Ģey oldu!‟ mu? ġaka mı bu?” Merve dehĢet içinde sorarken baĢımı salladım.

“Hassiktir!” dedi Doruk bir anda, “Ya sen neden öyle bir mesaj attın ki, bravo valla filmlerde olsa senaryoyu gerçekçi bulmazdım, ama buyur iĢte gerçek hayatta oluyor!”

“Ege Ģimdi internetten araĢtırmaya baĢlamıĢtır buralarda kaza filan oldu mu diye...” Koray‟ın yüzüne acı içinde baktım.

“Allah‟ım... Ya buradan otobüse filan binip direkt Ġstanbul‟a geri mi dönsem ben?”

“Ya tamam, bir sakin olalım. Belki telefonlar çekmeye baĢlayacaktır... Çekmezse bile alt tarafı bir gecelik bir Ģey... Yarın öğleden sonra okula geri dönmüĢ olacağız zaten.”

“Ġyi de Ege yarma kadar meraktan kafayı yer.”

“Of... Tamam, bakacağız bir çaresine...”

Servisler kamp alanına ulaĢtığında dördümüz de yeni cenaze kaldırmıĢız gibi bozuk suratlarla çadır yapıyorduk. Çadıra tekme tokat dalmak istiyordum.

O kadar sinirliydim ki burada dehĢet saçmak istiyordum... ġaka filan olmalı bu. Telefonlarımız çekmiyor! Üstelik ne öğrenci iĢlerinin ne diğer öğrencilerin, kimsenin telefonları çekmiyordu... Çadırı yapma iĢi bittikten sonra Koray‟ların zoruyla okulun sucuk ekmek ikramına katıldım. Sucuk ekmek masasına vurmak istiyordum! Ġleride otlanan ineklere bile sinirliydim.

“Saatler ilerliyor ve ben kafayı yiyorum... Ege‟yle konuĢmam lazım... Saat 3 oldu, 3!” diye söylendiğim sırada ateĢin etrafında oturmuĢ sinirle bir çözüm düĢünüyorduk. O sırada bir kız yanımıza gelip Ģöyle dedi:

“Ġp adayacağız siz de gelmek ister misiniz!”

Dediği Ģeye bakın ya. Dediği Ģeye bakın. Ben burada ne derdindeyim ip atlayacağız diyor!

“Yok sağ ol,” dedi Koray, “Biz iyiyiz.”

“Aaa neden, oturmaya mı geldiniz!” Kızın saçlarına yapıĢmak istiyorum. Bu ben değilim, bu düĢünceler bana

ait değil, ama ben Ģu an uçan kuĢa bile sinirliyim neden öyle uçuyor diye!

“Evet oturmaya geldik.” dedim bir anda sertçe. Kız anlam veremez bakıĢlarla bizden uzaklaĢırken Merve gülmeye baĢladı.

“Otormoyo mo goldonoz?” dedim sinirle. Üçü de gülerken ben kafayı yemekle meĢguldüm.

“Kalkın, hadi, gidelim Ģöyle yürüyelim bakalım telefonun çekeceği bir yer mutlaka vardır!” Koray ayaklanıp bize sunduğu fikirle yüzümüze bakınca direkt ayağa kalktım.

“Ya...” dedim, “Siz kalın. Ben gezip telefonun çektiği bir yer bulurum.”

“Saçmalama kızım,” dedi Doruk, “Hep beraber gidiyoruz.”

“Aynen, Ege bizim de arkadaĢımız.” Derin bir iç çektiğim sırada montumun fermuarını kapattım.

Ellerimizde telefonlarımız, öylece dolanıyorduk telefon belki bir umut çeker diye...

Saatler oldu... Saatler... Artık hava kararıyor, kamp alanından olabildiğince uzaklaĢtık ve telefonun çektiği tek bir nokta bulamadık.

“Saat 7‟ye geliyor ya. Ege çoktan kafayı yemiĢtir.”

dedim öfkeyle karıĢık üzüntümün içinde delirdiğim sırada.

“Ya bir düĢünsenize... Sevdiğiniz insan sizden kilometrelerce uzakta, bir yolculuğa çıkıyor. Size attığı en son mesaj Ģu, „Çok kötü bir Ģey oldu.‟ Üzerinden 67

saat geçiyor ve ondan hiçbir Ģekilde haber alamıyorsunuz. Ben olsam Ģu an delirmiĢtim.”

“Ben de.”

“Ben de...”

“ġey yapalım, zaten çok uzaklaĢtık, aĢağı kadar indik baksanıza... ġu köylerden birine girelim. Burada insanlar yaĢıyor, sokaklarında mutlaka telefon çeker.”

Koray‟ın dediği gibi söylene söylene ilerlemeye devam ettik. Nasıl geri döneceğimizi bile bilmiyorduk...

Telefonlarımızın Ģarjı da azalmaya baĢlamıĢtı. Hatta fazlasıyla azalmıĢtı. Bir an önce telefonun çektiği bir yer bulmaktan baĢka çaremiz yoktu...

Bir köye ulaĢtığımızda Doruk ve Merve bir Ģeyler almak için bir büfeye girdiler. Biz de Korayla köyün sokaklarında yavaĢ yavaĢ yürüyorduk.

“Heh!” dedim bir anda, “Çekiyor!” Kalbim duracaktı.

Telefonum çekiyordu. O an telefonuma gelecek olan mesajlardan dolayı o kadar gerilmiĢtim ki... titriyordum.

Ve mesajlar ardı ardına gelmeye baĢladı. Hem bana hem Koray a, hem ardımızdan gelen Doruk‟a, hem de Merve‟ye... Aynı anda, bir sürü bildirim, defalarca...

“Ġzmir?”

“En son çok kötü bir Ģey oldu yazmıĢsın, ne oldu?”

“Telefonun mu çekmiyor? Çektiği an mesaj at.”

“Ġzmir? Bir saat oldu, Koray a yazıyorum ona da mesajlarım gitmiyor.”

“Allah aĢkına ne oldu, çok kötü bir Ģey oldu ne demek, ne oldu?”

“Kafayı yemeyeceğime dair kendime söz vermiĢtim, al Ģimdi nasıl yemeyeyim ya? Nasıl yemeyeyim?”

“BeĢ saat oldu, saaderdir internette geziniyorum ve bir kaza haberi arıyorum. Allah kahretmesin.”

“Abimi aradım, babamı aradım, herkesi aradım bir haber bulmaya bir Ģey öğrenmeye çalıĢıyorum bu ne boktan bir durum ya.” “Yedi saat oldu, yedi saat, siktiğimin yedi saati oldu.”

Kalbim yerinden çıkacaktı, korku içinde mesaj yazmaya baĢladım.

“Ege!” Yazdım.

“Mesajlarım Ģimdi geldi, değil mi? Ya internetim saatlerdir çekmiyor! Özür dilerim, özür dilerim!”

Ege anında mesajlaĢmaya girdi ve hemen beni aramaya baĢladı. Koray, Doruk ve Merve Ege için üzülürlerken onların dediklerini duymuyordum bile.

“Gelmemeye Giden Adam Ege Arıyor” Telefonu açtım. Titreyen sesimle konuĢmaya baĢladım.

“Ege? Ben iyiyim, iyiyim, çok özür dilerim.” Ses gelmiyordu.

“Ege?”

“Koray baksana, Ege beni aradı ama ses gelmiyor kafayı yiyeceğim Ģimdi.” Koray telefonumu incelerken bir anda arama kapandı.

“Ya sanırım mesajlar gidecek kadar internet çekiyor da arama yapılacak kadar çekmiyor Ģebeke...”

“Ya yeter ya!” Öfkeyle onlardan biraz uzaklaĢtım ve mesajlaĢmamıza geri döndüm.

“Mesajlar geliyor ama telefon çekmiyor...” Yazdım harap olmuĢ bir Ģekilde.

“Ġyi misin?” Yazdı Ege.

“Ġyiyim, iyiyim aĢkım... Özür dilerim...”

Ġzmir...

“Ege... Sakın piĢman olacağın bir Ģey söyleme.

Biliyorum çok korktun ama...”

“Ġzmir. Kafayı yedim. Sekiz saat. Sekiz. Aklıma gelmeyen senaryo kalmadı siktiğimin mesajından sonra!”

“Biliyorum ama lütfen yanlıĢ bir Ģey söyleme!”

“Ben buna devam edemem.” Yazdı bir anda, ben telefonun karĢısında korku içinde kaldığım sırada gözlerimden bir damla yaĢ akıp ekrana düĢtü.

“Ben buna devam edemem.” yazdı bir kez daha.

“Hayır... Bana bunu yine yapma!” yazdı titreyen ellerim. Korkudan ölüyordum.

Çevrimiçi... Yazıyor... Yazıyor... Yazıyor...

“Hiçbir zaman yaĢadığın güzel Ģeyleri seninle birlikte yaĢayamayacağım için.”

“Senin her zaman en fazla bir mesaj yakınlığında olacağım için.” “Sesini sadece telefon ahizesinden duyacağım için.”

“Bana söylemek istediğin her Ģeyden önce eline telefonunu alman gerektiği için.”

“Buna devam edemem.”

Yutkunamıyordum. Yutkunamıyordum. Bu sefer gerçekti, bu sefer gerçekten buna devam edemeyeceğini söylüyordu. O an ekranda son bir kez “Yazıyor... "yazısı belirdi. Ben korkuyla ekrana bakarken son bir mesaj geldi.

“Bu yüzden buraya gelmeni istiyorum. Artık burada, benimle yaĢamanı istiyorum.”

KaĢlarımın çatıldığı an, ekranda yazan mesajı sanki Türkçe değilmiĢ gibi anlamaya çalıĢtığım ama bir türlü anlayamadığım o an beynim durmuĢtu sanki.

“Ne oldu?” dedi Merve korkuyla. ġok içinde baĢımı kaldırdım. Tek bir cümle çıktı dudaklarımdan.

“Ege...” dedim, “Onun... yanma gitmemi... onunla yaĢamamı istiyor...”

ġövalye kalan gücünün son damlasıyla Kaf dağının ardına ulaĢmıĢ. Darmadağınık, yangınlar içinde, her çatısından bir duman çıkan, her yeri yağmalanmıĢ bir

köyden baĢka bir Ģey yokmuĢ bu dağın ardında. ġövalye korkuyla tek tek evlere dalmıĢ.

Evlerin içi hep ölülerle doluymuĢ. “Ne oldu burada?”

diye düĢünmüĢ kara kara. “Küçük kız!” diye bağırmıĢ

evlerin arasında koĢtum koĢtum. Deli gibi bir o eve dalarmıĢ bir bu eve... Oysa bu zavallı köyün içinde yaĢayan tek canlı bulamamıĢ. Sonra o korkunç manzarayı görmüĢ. Evlerin birinde küçük kızı ondan alan kadını bulmuĢ... Yerde yatan ölü bedenini görünce gözlerinden damla damla yaĢlar akmıĢ. Kızını kaybetme korkusu Ģövalyeyi deliye çevirmiĢ. Sinirle evin kapısını söküp yere fırlatmıĢ. Tam o an bir çığlık duymuĢ. Tam arkasından... Ufak bir çığlık, bir ağlama sesi...

ġövalye Ģok içinde arkasını döndüğünde küçük kızı yerde oturup ağlarken bulmuĢ. Nasıl nefes alacağını, küçük kıza doğru nasıl koĢacağını bilememiĢ... “Herkesi öldürdüler. ”demiĢ küçük kız titreyen sesiyle, “Ben Ģömineye saklandım Ģövalye... ” ġövalye is içinde kalmıĢ

bu küçücük kıza acıyarak bakmıĢ, onu alnından öpmüĢ.

“Senyine mi kimsesiz kaldın be küçük kız...

Kaderin buymuĢ senin. Allah seni benim kızım olasın diye kimsesiz yapıp duruyormuĢ. Bilirdim. Bunu hep bilirdim... ” ġövalye, küçük kızına kavuĢmuĢ. Kimsesiz kalmaya mahkûm edilmiĢ bu kızın her Ģeyi oymuĢ artık.

Kızı ararken kararan dünyası artık karanlık değilmiĢ...

Dünya zaten hep aydınlıkmıĢ. Bunu da yeni öğrenmiĢ.

Sanki kapkaranlık bir odadaydım, gelip ıĢığı açtın.

Beni karanlığımdan alıp götürdün, aydınlığa çıkardın.

35. Bölüm

Ege Sözü

Dünya aslında karanlık değilmiş.

Ġnziva. Son günlerimin tek özeti bu. Ġnziva...

Kimseyle konuĢmadığım, kimseyle görüĢmediğim, odamdan adımımı atmadığım, sadece bir kez anneannemi aradığım günlerdeyim. Sadece düĢünüyorum. Ne oldu, ne bitti, nasıl bu noktaya geldim ve bir sonraki sonsuz adımım nereye doğru atılacak? Sadece düĢünüyorum...

Dört gün önce Ege bana kampa bittiğim günün akĢamında bir teklif sundu. Onun yanına gitmemi, onunla yaĢamamı istediğini söyledi. Çünkü artık her Ģey dayanılamaz bir hal almaya baĢlamıĢtı. Mesafelere rağmen sevilir miydi, evet sevilirdi. Sevdik çünkü.

Mesafelere rağmen aĢık olunur muydu, olunurdu. Olduk çünkü. Mesafelere rağmen bir arada kalınır mıydı, kalınırdı. Kaldık da. Mesafelere rağmen mutlu olunur muydu? Olunurdu. Gördünüz. Ama mesafelerin yapmayı baĢardığı tek bir kötülük vardı insan hayatında. Tek bir duygu, tek bir his, tek bir engel... O da korkuydu. Korku hissi. Ġnsan arasında kilometreler varken korkuyordu. Bir Ģey oldu mu, bir Ģey olacak mı, o iyi mi, hasta mı, kaza mı yaptı, yoksa yanında biri mi var, biri onu benden alacak mı, yoksa ben uzağındayım diye yakınındaki birini sevmeye baĢlar mı?

Ben de korktum. O da korktu.

Ve sonuç bizi bir felakete sürükledi mi? Hayır. Bunu yapamadı. Ege‟den bana zaman vermesini istedim.

DüĢünmek istedi. Her Ģeyi ölçüp tartmak istedim... Bana dün akĢam saatlerinde bir mesaj attı. Aynen Ģöyle yazmıĢ:

“Eğer bana mesafelere rağmen yapabilir miyiz, devam edebilir miyiz dersen... Eğer uzağımda kalmaya devam etmek istersen ben varım İzmir. Ben hala varım. Peki ya sen bir kez olsun aramızda kilometreler olmadan denemeye var mısın İzmir?”

Hiçbir Ģey yazamadım. Tek kelime çıkmadı parmaklarımdan. Benden bir mesaj almayarak beklemenin onu delirttiğini biliyordum ama iç sesim

“VARIM EGE!” diye bağırsa da sağlam temeller üzerine kuramayacağım bir karar verip sonradan onu üzmenin acısıyla baĢa çıkamazdım. Ona değil, kendime güvenmeliydim. Onu üzmeyeceğime inanmalıydım...

Aslında bakarsanız... Burası bizim boğulacağımızı adımız gibi bildiğimiz bir nehir ve biz yüzmeye devam ediyoruz...

Peki ya ben bir kulaç daha atıp karĢı kıyıya ulaĢmaya hazır mıyım? Yüzmeyi bırakmaya hazır mıyım? Ya çok yüzdüm diye bir balığa dönüĢtüysem ve çıktığım an boğulursam? Ya nefessiz kala kala ciğerlerim buna alıĢtıysa ve havaya çıktığım an ölürsem? Ya bir arada olmayı baĢaramazsak?

Annem gitti, babam gitti. Ki siz zaten bunu gayet iyi biliyorsunuz. O dönemlerde çevremdeki herkes bana neler dedi biliyor musunuz? “Eğitiminde yanındayız, hayatında yanındayız, sana maddi her türlü desteği sunacağız, biz senin yanındayız Ġzmir, yanındayız. Aç kalmayacaksın, açıkta kalmayacaksın. Yanındayız.”

Ne de yanımdasın... Değil mi? Oysa umurumda olan midemin açlığı değil, yapayalnız kalan ruhumdu. Ve bana ruhumu doyuracağını tek bir insan söyleyip duruyordu...

Ruhum bir çıkmazdaydı, bir yardım istiyordum çaresizce.

Biri gelip karnımı doyursun değil elimi tutsun istiyordum. Kısacası... Bir kuyuya düştüm, herkesten yardım bekledim. Kimse gelmedi, bir tek o geldi...

hem de düştüğümü bile bilmeden.

ġimdi ben bunu nasıl göz ardı edebilirim? Ruhum deliye döndü onsuz kaldığım her saniye, o benim hem

hastalığım oldu hem ilacım oldu. Ve iĢin garip yanı ne biliyor musunuz... Yahu biz çok salaktık ya. Ġki geri zekalıydık biz. Birimiz Fransa‟da, birimiz Türkiye‟de, gittik birbirimizi bulduk! Sonra çok daha büyük bir salaklık yaptık... Biz aĢık olduk. AĢık. Sonra halimize güldük, “Aptal Ġzmir ve Aptal Ege‟nin büyük aĢkı!”

dedik buna. Hep güleceğiz sandık... Ama hayat hep güldüren bir sahne değil, hayat öyle bir ağlatıyor ki

“Benim gözümde bu kadar gözyaĢı var mıymıĢ ya?”

diyorsunuz...

Ege... Bana aylar önce o “Artık uyu.” mesajını atan gizemli çocuk. Gelmemeye giden adam Ege... Önce

“Artık uyu.” dedi bana bir mesajla, sonra beni kucağında uyuttu. Siz bundan büyük mucize gördünüz mü?

Parmaklarım mesajlaĢmalarımızda geziyor Ģimdi. Kendi kendime gülüyorum. Bakın mesela, birkaç gün önce Ģöyle bir mesajlaĢmamız olmuĢ. Tam olarak Ģöyle!

“Ege, ne oldu inanamayacaksın! Az önce yemekhanede masalar arasında yürürken Gökhan diye bir arkadaĢımla karĢdaĢtım. Bana öyle bir Ģey anlattı ki!

Bizim hocalardan biri de bir mesafe aĢkı yaĢamıĢ. Hem de bizim gibi, karısı Fransa‟da yaĢıyorken tanıĢmıĢlar.

Evet, karısı diyorum. Çünkü iki yd önce evlenmiĢler.

Kadın da Türk, ama Fransa‟da yaĢıyormuĢ. Geçen sene buraya taĢınmıĢ. Ve hatta bir tane de kız çocukları olmuĢ.

Geçen gün bebeği okula getirdiklerinde görmüĢtüm.

Çocuğun adını Paris koymuĢlar ve bu Ģaka değil!”

Böyle upuzun bir mesaj yazmıĢım ona, bana sadece Ģöyle bir cevap vermiĢ.

“Gökhan kim?”

ġu an gülmekten öleceğim. Yazdığım koskoca mesaja vereceğin tek cevap bu mu gerçekten Ege! insanlar

sokaklarda anılar biriktirir, parklarda, bahçelerde... Oysa biz onunla mesajların arasında anılar biriktirmiĢiz, Ģaka gibi. Hem de çok güzel anılar... Her bir mesajımız bir anı.

Hepsi birer hatıra...

Tam onunla mesajlaĢmamı okurken birden telefonum titredi ve Ege‟den yeni bir mesaj geldi. Ve sanırım, bu artık sabrının son damlalarına ulaĢtığının mesajıydı.

Derin bir nefes aldım, titreyen gözlerimle mesajını okudum.

“Sana ÇarĢamba gününe bir bilet aldım. Ġstanbul‟dan Paris‟e... Uçak saat 14.30‟da buraya inecek... Babam sana bir kurs ayarladı, birlikte gideceğiz. YeĢil pasaportun olduğu için vize almak zorunda kalmayacaksın. Eğer gelirsen seni orada o saatte bekliyor olacağım. Elimde bir buket çiçek olacak, beni çiçekten tanırsın. Eğer gelmezsen seni anlarım. Ama gelirsen, seni daha iyi anlarım Ġzmir... O güne kadar düĢün. Bekliyorum.”

ÇarĢamba iki gün sonrasıydı. Gözümde acı içinde Ege‟nin havalimanında tek baĢına beklediği görüntüsü canlandı... Kafamda ise bir plan oluĢtu. Sanki o an gözümde canlanan o görüntüyle kararım nedeĢti.

Kaderimin beni nereye götürdüğünü biliyordum... Ya da nerede tuttuğunu.

“Sonunda bulduk, ya o kadar çok aradık ki Koray kafayı yedi! Bu olur, değil mi?” Merve elinde bir kedi çantasıyla yurdun merdivenlerini çıkarken ona bakıp gülümsedim.

“Evet, tam olarak bundan istiyordum.”

“Koray iki saatin sonunda zar zor bulduğumuzda sinirinden parçalayacaktı bunu! Elinden zor aldım. Sen hazırlandın mı?”

“Hazırlandım. Tüm valizim hazır, bir iki ufak rötuĢ

kaldı. Sonra tamamen hazır olacağım.”

“Tamam, ben odama girip hazırlanayım, sen tamamen hazır olduğunda söyle taksi çağırayım. Ya Ġzmir sen ciddi ciddi gidiyorsun...” Merve dolu gözleriyle bana bakarken içim acıyarak kolunu sıvazladım.

“Gidiyorum, korkuyorum da... ama gidiyorum.”

“Her Ģey güzel olacak, bunu biliyorsun, değil mi?”

“Biliyorum... Ama iĢte... Doğduğum, büyüdüğüm, her Ģeyi yaĢadığım ülkeyi bırakıp hiç bilmediğim bir ülkeye gidiyorum.”

“Ama Ege‟nin yanına gidiyorsun! Sevdiğin insanın yanma!” Gülümsemeye çalıĢtım.

“Korkuyorum... Ya yanma gittiğimde aramızdaki Ģey büyüsünü kaybederse...” Merve gözlerini devirdi.

“Saçmalıyorsun. Ege günlerdir baĢımızın etini yiyor.

Ġzmir ne düĢünüyor, Ġzmir ne diyor, Ġzmir ne karar verdi, Ġzmir iyi mi, Ġzmir‟in morali yerinde mi... Çocuğun senden baĢka düĢündüğü yok! Hem söz veriyorum, okul tatile girer girmez Fransa‟yı gezmeye geleceğiz hep birlikte. Bizi gezdireceksiniz. Ġnan bana güzel bir gelecek bekliyor sizi... Ben hissetmesem bunu söylemem.”

Her Ģey ne kadar da hızlı ve kolay görünüyor, Uçak‟ı kedi çantasına koyuĢum, Merve, Doruk ve Korayla birlikte taksiye biniĢimiz... Havalimanına ulaĢmamız, güvenlik kontrollerinden geçmemiz. Ne kolay okunuyor değil mi? Oysa içinde saatler var, içinde gözyaĢları var, korkular var... Kolay okunabilir her Ģey içi çok daha fazla acıtıyor aslına. En kısa cümleler, en can yakan cümleler oluyor mesela.

“Vay be Ġzmir. Gidiyorsun... Hasret son buluyor.”

“Kronik mutsuzluk bitiyor!” Doruk ve Koray‟ın cümlelerine gülmeye çalıĢsam da tir tir titriyordum.

“Tek bir Ģey rica edeceğim senden. Allah aĢkına lütfen Ege oyun oynarken onun odasında olma. Senden mesaj gelince yanlıĢlıkla taramalıyla takım arkadaĢını tarayan Ege sen onunla aynı odadayken bize neler yapmaz!

Kadeder bütün takımı!”

Tüm stresime rağmen kıkırdayarak güldüğüm sırada çantadan Uçak‟ın öfkeyle miyavladığını duydum.

“ġĢĢ,” dedim, “Sakin ol.”

“Demek sonunda Uçak uçacak ha!” dedi Merve gülerek. ġu an burada olmaları bana o kadar iyi geliyordu ki.

“Evet... Tabii ben uçağa binmeden kalp krizi geçirip ölmezsem.”

“Kızım ne var uçağa binmekte,” dedi Koray, “ġeyma SubaĢı bile her gün uçaktan uçağa gezerken bizim Ġzmir‟imiz mi binip gidemeyecekmiĢ?” Bir an onlar aralarında gülüĢürlerken ĢaĢkınlıkla kaĢlarımı çattım.

“Siz... bu muhabbeti nereden biliyorsunuz?”

“Ege söyledi!” Doruk‟un cevabının ardından Koray hemen atladı.

“Eyvah Ģimdi gitmekten vazgeçecek!” Sinirle gülmeye baĢladığım sırada Ege‟ye gider gitmez bunun hesabını soracak olmak planlarımın en baĢına yerleĢmiĢti.

“Bunu da anlatmadığı kimse kalmadı, neredeyse televizyonlara filan çıkıp anlatacak!”

“Kızım ciddi ciddi çocuğun babasına demiĢsin bunu.

Babasına!” Kahkahalarla gülüĢtükleri sırada gözlerimi devirdim.

“Gitmiyorum Fransa‟ya. Hadi bakalım!” dediğim sırada kahkahaları arttı.

“Ege bizi akĢam oyunda taramalıyla tarar. Hatta ne oyunu, gerçekten gelip yurdu basar.” Tam söze atlayacağım sırada bir anons duyuldu.

“TK2353 Numaralı Ġstanbul Paris UçuĢu yolcuları kapıya beklenmektedir.” Korkuyla derin bir nefes aldığım sırada yere bıraktığım sırt çantamı omzuma geçirdim.

Diğer elimle valizimi tutup sırt çantamı taktığım elime Uçak‟ın çantasını taktım.

“Artık gitme vakti...” diye mırıldandım.

“Biliyorum sen Ģu an heyecandan da korkudan da ölüyorsun Ġzmir. Ama güven bana... Mutlu olacaksın.”

Merve‟ye sıkı sıkı sarıldığımda tek gözümden bir damla yaĢ aktı.

“Fransa‟ya giderken ağlayan tek insansındır bence!”

Koraya sarıldığım sırada onun ve Doruk‟un enerjik halleri bana bir Ģekilde düĢtüğüm bu bunalımlı ruh halinden çıkmam için güç veriyordu ama çıkamıyordum iĢte!

“Gider gitmez Ege‟ye söyle, oyuna girsin. Hemen!”

Gülümsedim.

'Tamam... Söylerim.

“Kendine iyi bak kuzu.” dedi Koray.

“Siz de iyi bakın. Her Ģey için çok teĢekkür ederim.

Sizi seviyorum...”

“Bu kız beni ağlatacak!” Merve gözlerinden akan yaĢlarla arkasını dönerken titriyordum.

“ġĢĢ, kız duygusallığına baĢlamayın hemen! Hadi Ġzmir, geç kalmadan git. Biz nasılsa yine görüĢeceğiz. En yakın zamanda!” BaĢımı salladım.

“En yakın zamanda...”

Onlardan uzaklaĢırken dünyanın bir kısmının ıĢıkları bir anda söndü sanki. Onlar karanlıkta kaldılar, adım

attığım her yerde ardımda kalan kısım karardı ben yürürken... Çünkü artık buralara eski Ġzmir olarak adım atmayacaktım, beynim bir bir ıĢıklarını söndürdü her bir santimetrekarenin. Güvenlik kontrolünden geçtim, uçağa doğru ilerledim, uçağa bindim ve koskoca bir havalimanı gözlerimin önünde silindi gitti.

Ġstanbul yok oldu. IĢıkları söndü, karardı.

Uçak Ġstanbul semaları üzerinde havalanırken gökyüzü de yavaĢ yavaĢ kararmaya baĢladı benim için. BaĢka bir Ģehrin benim kalbimde yeri yoktu. Tüm Türkiye karardı ama ne kaldı geriye biliyor musunuz?

Ġzmir...

Orada bir yerlerde, ardımda kalsa da ıĢıklarını kafamın içinde söndürmediğim tek Ģehir olarak kaldı. Doğduğum, büyüdüğüm, sevdiğim ve hatta içinde öldüğüm Ģehir.

Senin ıĢıklarını söndüremem. Annemi ve babamı asla karanlıkta bırakmayacağım. Bu dünyada benim için üzerinde ıĢık yanan iki yer var artık. Biri Ġzmir, biri Ege‟min yanı...

Ege‟nin ona gittiğimden haberi olmadığını düĢündükçe karnıma ağrılar giriyor... Koraylara Ege‟ye hiçbir Ģey söylememeleri için ısrar ettim. Ege‟nin ailesine de aynı Ģekilde... Sabahın köründe havalimanına gittiğine ve saatlerdir beni beklediğine eminim, içinde çok büyük bir korku olduğuna da eminim. Çünkü ben de korkuyorum.

Ama mucizelere inanıyorum. Siz de inanın. Çünkü onlar her gün gerçekleĢiyorlar... Gördüğümüz ya da görmediğimiz her Ģekilde.

“Sayın yolcularımız, Ģu an uçağımız Paris semaları üzerindedir. Birazdan alçalmaya baĢlayacağız. ġimdi koltuklarınızı dik hale getirin, kemerlerinizin bağlı olduğundan emin olun.”

Nefesimi tuttum. Ve sanırım Ege‟yi görene kadar da bırakmayacaktım. Uçak herkesi koltuğundan oynatırcasına yere indiğinde kalbim deli gibi atıyordu.

Yutkunsam yutkunamıyordum, nefes almayı denesem bile hiçbir Ģey Ģu an bana çare olmuyordu.

“Ġyi günler...” diye mırıldandı Türk hostes ben uçaktan indiğim sırada. Kadının yüzüne dehĢet içinde baktım.

Öylesine korkuyordum ki Ģu an herkese dehĢet içinde bakıyordum.

YaklaĢık kırk dakika kadar pasaport kontrol sırasında bekledim. Ve tabii ki telefonum yine bu ülke sınırları içerisinde çekmiyordu... Sürekli ve sürekli gerçeklerin filmlerdeki kadar akıcı hızlı ve kolay olmadığı gerçeğiyle yüz yüze kalmaktan çok sıkılmıĢtım. Uçaktan koĢarak inip Ege‟ye sarılmak istiyordum, kırk dakika pasaport sırasında beklemek değil. Her Ģekilde o zaman da geçti, aktı, bir Ģekilde sonuçlandı ve ben Ģimdi ellerim valiz, çanta ve KEDĠ dolu yürüyorum sonsuzluğa doğru...

Gözlerim onu arıyor. Bir tek onu. Bir binadasınız, düĢünsenize... Ġçinde binlerce kiĢi var, ama umurunuzda mı? Değil. Tek bir kiĢiden baĢka kimse umurunuzda değil. Ġnsanın beyni çoğulları tekil yapabiliyor. ġehirleri karartabiliyor, binaların içinden insanları silebiliyor ve iĢte tam orada karĢısında duran tek kiĢiyi yüzlerce insan arasında görebiliyor...

Ege... Orada. Etrafına bakınıyor... Siyah bir gömlek giymiĢ, eline bir çiçek almıĢ. Saçları her zamankinden daha özenli. Heyecandan bir sağa bir sola bakıyor. Sık sık gömleğini düzeltiyor, saçlarını düzeltiyor, çiçeğine bakıyor... Çiçeğe bile eliyle çeki düzen veriyor bana daha güzel görünsünler diye. Gözlerindeki korku beni arkamdan itiyor sanki ona doğru koĢayım diye.

KeĢke diyorum, keĢke... KeĢke koĢmayı ilk öğrendiğim an koĢarak sana gelseymiĢim. Bu kadar uzağa kaçmana izin vermeseydim.

Sonra yürümeye baĢlıyorum, göğsümde bir ağrı.

Umarım beni görmez diye dua ediyorum içimden. Çünkü ağlıyorum...

Umarım beni ağlarken görmez. ġuna bak siz de ağlıyorsunuz! Yapmayın, siz bari ağlamayın! Sonra Ege‟nin gözleri tüm o kalabalığın arasında beni görüyor.

Olduğum yerde donakalıyorum. Bana Ģok içinde bakıyor, tek gözünden bir damla yaĢ akıyor... Aramızda varsa yoksa iki metre var... Bir çılgınlık yapıp çantalarımı da kedim Uçak‟ı da orada bırakıp koĢmaya baĢlıyorum. Ege elindeki çiçeği ne yaptığını bilmeden yere atıyor. Olduğu yerde kıpırdamadan korkuyla beni bekliyor. KoĢuyorum ve sonunda, ona sarılıyorum...

“izmir!”

“Ege...”

“Geldin?”

“Geldim...”

Dakikalarca orada sarılı bir Ģekilde kaldık. Sanki bilincimi kaybettim. Baygınlık geçirseydim bile bu kadar ayrılamazdım dıĢ dünyadan. Buradayım ya, buradayım!

ġaka gibi. Ege ise komaya girmiĢ gibi. Size yemin ederim çocuk aklını yitirdi! Gülerek ondan ayrıldığımda Ģok içinde Uçak‟ı geride bıraktığımı fark ettim. Çantalarımı da. Bunu ben mi yapmıĢım! Hızla onları almak için yöneldiğim sırada Ģok içindeki Ege beni elimden tuttu,

“Ġzmir...” dedi bir kez daha hipnoz olmuĢ gibi. Sonra beni kendine çekti, dudaklarını dudaklarıma öyle bir değdirdi ki ruhumun ona teslim olduğunu hissettim.

Yanaklarımı öptü, burnumu öptü, dudaklarımı öptü, alnımı öptü... Beni sıkıca sardı.

“Kediyi çalacaklar!” dedim bir anda.

“Çalsınlar!” Ege kendinden geçmiĢ gibiydi, “Oraya gidersen seni de çalabilirler.”

Gülerek ondan ayrıldım ve yüzüne hayranlıkla baktım.

Kıpkırmızıydı. ġokunu hala atlatamamıĢ gibiydi. Öyle garip hissediyordum ki sanki her Ģey yeni baĢlıyor gibiydi. Tüm hikaye, tüm serüven yeni baĢlıyordu...

“Söz veriyorum, kimse beni çalmayacak Ege.” Elini tuttum, birlikte çantalara doğru ilerledik. Ben Uçak‟ı elime aldığım sırada Ege valizleri devraldı ve çıkıĢa doğru ilerledik. Her Ģey çok garipti. Hiç konuĢmuyorduk.

Ġkimiz de hayatımızın Ģokunu yaĢamıĢız gibi çıt bile çıkarmadan öylece yürüyorduk. Tek kelime etmedik.

KonuĢmadan taksiye bindik. Takside yol boyunca ne o bana bir Ģey dedi, ne ben ona. Göz göze geldiğimiz anlarda bile gözlerimizi kaçırıyorduk. Ġkimizin de yüzü kıpkırmızıydı. Dünyanın bütün utanç, Ģok ve heyecan yükü bize yüklenmiĢti sanki o an.

Taksiden lüks bir Fransız binasının önünde indik. Ege,

“Üçüncü kat...”dedi.

Halini görseydiniz o kadar gülerdiniz ki... Sesi bile kısık çıkıyordu. Ben Uçak‟la birlikte asansöre biner binmez peĢimizden geldi. Asansörde ben ona bakamıyordum o bana... Resmen gözlerimizle köĢe kapmaca oynuyorduk. Tam o an Uçak öfkeyle miyavladı!

Gülmemek için kendimi zor tuttuğum sırada Ege boğazını temizleyerek asansörden indi. PeĢinden indiğimde harika bir koridorla karĢılaĢtım. Ege harika bir cümle daha kurdu.

“24 numara...” KonuĢmalarımız müthiĢti.

Ağır ağır ilerledik. Ege kapıyı açar açmaz içeri girdik.

Eve bakamadım bile. Ciddi söylüyorum, bana inanmıyorsunuz ama aklım yerinde değildi. Uçak‟ı çantadan çıkarıp yere bıraktım ve koltuğun bir köĢesine oturdum. Ege de bir süre bana baktıktan sonra yanıma oturdu. O da duvara bakıyordu ben de...

“KonuĢamıyorum.” diye mırıldandı, “Sanırım benim dilim tutuldu.”

“Ben seni duyamıyorum bile... Sanırım ben öldüm.”

Sonra yutkunarak devam ettim.

“ġimdi biz... burada mı yaĢayacağız? Birlikte.” Ege titrek bir nefes aldı.

“Evet,” dedi, “Burada yaĢayacağız. Birlikte. “Sonra bir an telaĢ içinde saçmalamaya baĢladım.

“Aaa evde kalorifer varmıĢ!” Ege baĢını salladı ve daha saçma bir cevap verdi.

“Evet, içeride klima da var.”

“ÇamaĢır makinesi de var mı?”

“Var. BulaĢık makinesi de var. Kurutucu da var...”

“Çok iyi...” Gerçekten mi izmir? Çok mu iyi? Çok mu iyi kurutucu olması, çok mu sevindin? Allah aĢkına senin açtığın bu konu da ne ya? Bu nereden çıktı? Kilometreleri aĢtım, ona geldim ve evde kalorifer var diye seviniyorum o da evde olan diğer Ģeyleri sayıyor. MuhteĢem bir an.

“Ege...” dedim bir anda. Bu sefer gözlerimi ona çevirdim, baĢım titrese de yine de ona baktım. BaĢını kaldırdı, o da bana baktı. Göz göze geldiğimizde gökyüzünde bir yerde bir yıldız kaydı, size yemin edebilirim.

“Söylesene...” dedim aylar öncesine dönerek,

“Aramızda tam olarak kaç kilometre var? Bulunduğun nokta ve bulunduğum nokta arasında. Tam olarak... kaç

kilometre?” Ege‟nin dudağının sağ kenarı yukarı doğru kıvrıldı. BilmiĢ bir Ģekilde gülümsedi.

“Sıfır.” diye mırıldandı, “Aramızda sıfır kilometre var izmir...” Sonra koltukta yavaĢ yavaĢ yanıma doğru yaklaĢtı sanki zaten dakikalardır bunu bekliyormuĢ gibi.

Alnını alnıma yasladı, tek elini yanağıma koydu.

“Hayatımda hep her Ģeyi elde ettim ama bu dünyada seni istediğim kadar hiçbir Ģeyi istemedim ben Ġzmir. HoĢ

geldin.” Gözlerimden damla damla yaĢlar akarken burnumu çektim.

“Zaten böyle olacağını biliyordun, değil mi? Sözünü tuttun. Beni ayaklarına getirdin... HoĢ buldum Ege.”

dedim gözyaĢlarımın içinde.

Dünya aslında karanlık değilmiĢ.

O an bunu anladım. Hayatım boyunca hep ıĢıkları sevdim, Ege gibi. Çünkü ben hep karanlığım aydınlansın istedim. Ama Ģimdi anladım ki, dünya aslında karanlık değilmiĢ... Bunu bir gün siz de anlayacaksınız. Biri gelecek, elinin kirlenmesini umursamadan elini sizin karanlığınızın içine sokacak ve ıĢıklarınızı yakacak.

Ġnanın bana, hayal ettiğiniz sürece karanlıkta kalmayacaksınız. ġimdi kalkın, aynanın karĢısına geçin.

Ve bir söz verin kendinize. Kendinize bir Ege sözü verin.

Bilirsiniz, Ege sözünü hep tutar... “Karanlıkta kalmayacağıma söz veriyorum.” deyin gözlerinizin içine baka baka. Ġçinizdeki ıĢıkları yakın. Ve bilin ki her Ģey hep anını bekledi ve hala anını bekliyor. Biliyorum, korkuyorsunuz. Kendi gözlerinizin içine baktığınızda bile korkuyorsunuz. Ben de korktum, çok korktum. Ama kendinize deyin ki, “Korkarak tuttuğum her Ģey avuçlarımın içinde ölür.” O yüzden hiçbir Ģeyden

korkmayın. Kendinize güvenin... Her Ģey güzel olacak.

Söz veriyorum size... Ege sözü.

Sevgili okurum...

Biliyorum ki bu satırları okurken içinde hep

“Acaba Ege ne düĢünüyor, ne hissediyor?” merakı oldu.

Ve ben bu merakla kitabı kapatmanı istemiyorum.

Bu yüzden senin için kitabın üç bölümü bir de Ege‟den yazdım...

Ġyi okumalar.

Ege‟nin Anlatımıyla

1. Bölüm

Kahvem masamın üzerinde, gözlerim her zamanki gibi bilgisayarımın ekranında bomboĢ geçirdiğim akĢamlara bir yenisini daha ekliyordum. BomboĢ derken...

DıĢarıdan bakıldığında bomboĢ görünen oysa benim için içi dopdolu bir akĢam. Çünkü yine onunlayım. Yine onun satırlarını okuyorum. Yine onun paylaĢtığı komik fotoğraflara bakıp gülüyorum. Yine onun bloğundaki her bir Ģarkıyı dinliyor ve kendimden geçiyorum.

O derken... Sanırım size ondan bahsetmeliyim.

Ġzmir. Hayır, Ģehir olan değil. Ġnsan olan. Size ismi Ġzmir olan bir kızdan bahsediyorum. Neye benzediğini bile bilmediğim, saçının rengini tahmin edemediğim, ne yaĢadığını anlayamadığım bir kız. Onu yedi ay önce takip ettiğim bir bloggerın sayfasında gezinirken gördüm. Bir Ģarkı paylaĢmıĢtı. Merak edip Ģarkıyı dinlediğimde tüylerimin diken diken olduğunu hatırlıyorum.

“ġimdi buradan çok uzakta,” diyordu Ģarkı, “Kaf dağının ardındasın.”

Yıllarca her kitapta her Ģarkıda beni anlatan satırlar arayıp durdum. Bulamadım. BaĢıma öyle Ģeyler geldi ki hayat beni belki de Kaf dağının ardına sürükledi. Ve ben

hayatımda ilk kez o gece beni anlatan ve hatta gözlerimi dolduran bir Ģarkıya tanık oldum. Sonra kendi kendime bu Ģarkıyı bloğunda paylaĢacak kadar seven bir insanın ruhunu merak ettim. Bloğuna girdim ve yedi ay oldu hala çıkamadım. O gece bloğunun isminin beni Ģoka sokuĢunu hala hatırlıyorum...

“Benegeninincisi.” Kullanıcı adı tam olarak buydu.

Ekrana baktım, o an kendi kendime dedim ki “Ege... Bir Ģeyler oluyor.” Yüzümde garip bir gülümseme belirdiğini hatırlıyorum. Yedi aydır gözlerimin en çok gördüğü kelimeler bunlar. Bu güzel ruhun sahibi olan kız bence aynı zamanda bir deliydi. Çünkü kızın bloğu neredeyse bin sayfanın üzerinde. Bir insan bu kadar yazacak çizecek paylaĢacak kadar ne yaĢamıĢ olabilir?

Ama bir gerçek daha vardı, ben ondan daha deliydim...

Çünkü yedi aydır onun yazdığı ve paylaĢtığı her Ģeyi gece gündüz takip ediyor olmak bundan daha büyük bir delilikti. Her gün uyandığımda bu kıza mesaj atmaya karar veriyor ve bir saat içerisinde vazgeçiyordum. Bir gün aynanın karĢısına geçtim ve kendi kendime konuĢmaya baĢladım.

“Merhaba Ege‟nin incisi. Ben Ege.” Siz hayatınızda bundan daha güzel bir tanıĢma cümlesi gördünüz mü?

Sırf bu cümleyi ona söyleyebilmek için bile tanıĢabilirdim onunla. Oysa bu benim yedi ayımı aldı.

Sanki bir Ģekilde onunla tanıĢmadan önce onu tanımak istiyordum. Ve onu tanımaya da baĢlıyordum.

Her sabah kalktığında okuldan Ģikayet eden paylaĢımlar yapıyordu. Bir kere aynen Ģöyle yazmıĢtı,

“ArkadaĢlar ben okulu bırakıyorum özel hayatımı etkilemeye baĢladı.” Buna abartılı bir Ģekilde gülmüĢtüm.

Her gün öğleden sonra sanıyorum ki okulu bittiği için neĢeli bir Ģarkı paylaĢıyordu. Sonra akĢama doğru neĢeli Ģarkılar yerini hüzünlü Ģarkılara bırakıyordu. Saat gece yarısını geçtiğinde ise yazılar yazmaya baĢlıyordu. Her gün deli gibi saatin gece yarısını geçmesini bekliyordum.

Cümlelerini okumak, onu biraz daha tanımak istiyordum.

Geçen hafta bir gece yarısı Ģöyle bir yazıyla çıktı karĢıma. “Hatırlıyor musun aynaya baktığında gözlerinde gördüğün hüznü, kendi ruhunun gözlerinin içinden sana lütfen bana yardım et diye yalvarır gibi sana bakıĢını, tüm bunları hatırlıyor musun? Günler günleri kovalarken çaresizce kendine yardım edemeyeceğini, elinden bir Ģeyin gelmeyeceğini ruhuna nasıl açıklamaya çalıĢtığını hatırlıyor musun? Tüm o eksikliklerine, fazlalıklarına, onlardan duyduğun utanca nasıl lanet ettiğini ve kendine nasıl büyük bir haksızlık ettiğini hatırlıyor musun?

BomboĢ bir odada elini kalbine götürüp dizlerinin üstüne çöküp durmayan gözyaĢlarına nasıl büyük bir ceza verdiğini hatırlıyor musun? Kendini, koskoca bir deve benzeyen o yüce ruhunu ellerinin arasında küçültüp, ufaltıp, unufak edip küçük bir toz tanesine çevirdiğin o günleri hatırlıyor musun? Hatırla. Çünkü bil ki, aynaya baktığında gördüğün ne varsa sen getirdin, göremediğin ne varsa sen götürdün. Buna sen izin verdin, kendi ellerinle.”

Gece sabaha kadar uyuyamadım. Sürekli ona mesajlar yazıp sildim. Mesaj kutusunu karĢıma aldım ve yazmaya baĢladım.

“Selam. Ġyi misin?” Aynen bayağı iyi mesaj Ege. Kızla da üç yıllık arkadaĢsınız zaten.

“Merhaba. Blog yazını gördüm de sakıncası yoksa bir Ģey sormak istiyorum.” Sen ciddi misin Ege? “Pardon

anketör ya da dilenci değilim bir soru sorabilir miyim?”

yazsaydın bari. Biraz düĢün, kafanı çalıĢtır.

“Selam.” Bayağı iyi çalıĢtırdın kafanı, tebrik ederim.

Sinirle yazmaya baĢladım,

“Selam, ben seni yedi aydır gizli gizli takip ediyorum.

Bir MANYAK gibi bütün yazılarını okudum, Ģimdi de sanırım kötü bir gece geçiriyorsun. KonuĢmak ister misin?”

Bu mesajlar sabaha kadar yazılıp yazılıp silindi ve sabaha karĢı bilgisayarımı kapatıp yatağıma girdim.

Sonra üzerinden bir hafta geçti ve bugüne geldik. Bugün garip bir Ģey oldu. Kız bu sabah okul hakkında hiçbir Ģey yazmadı. Öğleden sonra neĢeli bir Ģarkı paylaĢmadı.

BaĢına bir Ģey mi gelmiĢti? Hasta filan mıydı? Canı mı sıkkındı? Dün gece en son Ģöyle yazmıĢtı.

“Bize bir Ģeylerden, bir yerlerden, binlerinden arda kalanlar hep çok güzel, bir paket çubuk krakerin bile en güzel yeri çubuk krakerler bitince arda kalan kırıntıları.”

Bunda çok da anormal bir durum yoktu. Oysa bu kız yedi aydır her gün aynı düzenle paylaĢım yaparken bir anda neden düzeni bozmuĢtu. Bir sorun olmak zorundaydı. Bir sıkıntısı vardı. Ya da ben kafayı yiyordum. Hapsedildiğim bu evde kendime saçma sapan bir uğraĢ bulmuĢtum. Oysa bu kıza öylesine bağlanmıĢtım ki buna saçma sapan dediğim için bile kendime kızıyordum.

Saçma sapan değildi. Yedi ayıma değerdi tüm bu satırlar, bu Ģarkılar. Oysa Ģimdi sabahtan beri ne ses vardı ne soluk. Tam üç saat bekledim... Acaba bu kadar bunalım dolu yazıların sonu bir intiharla sonuçlanmıĢ

olabilir miydi? Kızın baĢına gerçekten bir Ģey gelmiĢ

olabilir miydi? Babasının asker olduğunu okumuĢtum bir

yazısında. Kötü bir haber almıĢ olabilir miydi? Annesi bir dernekte çalıĢıyordu, baĢına bir Ģey gelmiĢ olabilir miydi? Her Ģeyden kötüsü de Ģuydu, bu kız blog yazıları yazmayı bırakmıĢ olabilir miydi? Ya ondan bir daha haber alamazsam? Kafam tüm bu düĢüncelerle çalkalanırken sayfayı yeniledim. O an derin bir nefes almama sebep olan o paylaĢımı gördüm. Kız bir Cem Adrian Ģarkısı paylaĢmıĢtı.

“GitmemiĢ...” dedim bir anda, “Hala burada...” Deli gibi davranıyordum, ama umurumda değildi. Bu kız benim arkadaĢımdı. Hiç konuĢmamıĢtık evet. Ama ben yedi ayımı onunla geçirmiĢtim. O giderse, bir gün bu siteyi terk ederse bir anda onun hakkında bir Ģeyler öğrenmeyi kesemezdim. Bunu istemiyordum. ġu an bile aklımda dönen Ģeyleri duysanız gerçekten delirdiğimi düĢünürdünüz. Yarın hafta içiydi oysa Ġzmir saatin 03.25

olmasına rağmen hala uyanıktı. Normalde her gece 1 ‟den sonra paylaĢım yapmayı bırakırdı. KaĢlarım çatıldı...

Garip bir cesarede alt dudağımı ısırarak bir saniye bile beklemeden kendimi bile ĢaĢırtacak bir Ģekilde kızın mesaj kutusuna girdim. Artık ona “Ben varım!” demek istiyordum. Artık varlığımdan haberdar olmasını istiyordum. Artık ona ufacık da olsa sesimi duyurmak istiyordum. Parmaklarım benden izinsizce yazmaya baĢladı.

Kime: benegeninincisi Kimden: gelmemeyegidenadam

“Artık uyu.”

Ve gönderdim. Ama Ģu an kafayı yiyorum! Bu nasıl saçma bir mesajdı böyle. Bu nasıl bir ilk mesaj türüydü?

Tamam, sakin ol Ege. Olan oldu artık. Belli ki kız cevap vermeyecek ve seni engelleyecek. Ġzmir‟e veda etsen iyi olur... Derken mesaj kutumun üzerinde küçücük bir “1”

yazısı belirdi. Ondan cevap gelmiĢ olmalıydı ama ben tüm cesaretimi kaybetmiĢtim. Mesajını okumaya bile cesaret edemiyordum. Yine de kalan son cesaret kırıntımla mesajın üzerine tıkladım ve girdim. Aynen Ģöyle yazmıĢtı.

Kime: gelmemeyegidenadam Kimden: benegeninincisi

“Bunu söylemene ihtiyacım yoktu. Uykum geldiğinde yapacağım ilk iĢ uyumak olacaktı zaten.”

Heh. SinirlenmiĢ. MuhteĢem bir ilk konuĢma oluyor bu Ģu an. Yedi aydır hayal ettiğim gibi! Aptalsın Ege, aptal.

Ben konuĢmaya böyle girmeyecektim ki. Yahu yedi aydır ne hayal ediyoruz biz? “Merhaba Ege‟nin incisi. Ben Ege.” demeyi hayal etmedik mi? Provalarını yapmadık mı? Bunu hayal edip yazdığın mesaj “Artık uyu.” mu gerçekten? Bir Ģekilde toparlamaya çalıĢarak yeni bir mesaj yazdım.

Kime: benegeninincisi Kimden: gelmemeyegidenadam

“Uyumazsan uyanamazsın diye söyledim Ege‟nin incisi Ġzmir. Ben Ege. TanıĢtığımıza memnun oldum.

Yarın bana yazacaksın. Ġyi geceler.”

Derin bir nefes aldım. Sanırım toparlamıĢtım. Kızın bana daha fazla kızacağını biliyordum ama yarın bana yazacağını söylemek aklına girmeme sebep olacaktı.

Belki küstahlıkla aklına girmiĢ olacaktım ama o an bu umurumda değildi. Acaba Ģu an profilimi inceliyor muydu? O da benim bloğumda geziniyor muydu? Ne düĢünüyordu? Kafam tüm bunları sorgularken onun bana yazdığı mesaj anında geldi. Tüm korkumu bir kenara atıp oldukça özgüvenli bir merakla mesajını okudum. Kime: gelmemeyegidenadam Kimden: benegeninincisi “Yarın sana yazmayacağım. Ġyi geceler.”

Yüzümde feci bir gülümseme oluĢtu. Ġnatçıydı... Onun hakkında onunla konuĢarak öğrendiğim ilk Ģey buydu. En az benim kadar inatçıydı... Oysa yazılarından tanıdığım Ġzmir‟in aklı çoktan karıĢmıĢ olmalıydı.

O an buna emindim...

Yarın bana yazacaktı.

Benim için yepyeni bir dönem baĢlıyordu. Yedi ay önce bomboĢ bir hayatım vardı çünkü Ege Ġzmir‟siz bir hiçti. Zor buldum, zor konuĢtum, ama kolay bırakmayacaktım.

Ege‟nin Anlatımıyla

17. ve 18. Bölüm

Sekiz gün... Artı yedi saat... Telefonumu açmadan geçirdiğim, Ġzmir‟i görmeden duymadan atlatmaya çalıĢtığım, kendimi zorla tutup bir hayattan çeke çeke baĢka bir hayata sürüklediğim, kendimi Ġzmir siz bırakmaya çalıĢtığım koskoca sekiz gün ve yedi saat sonra yine bilgisayarımın baĢındayım. Dikkatim dağılsın diye açtığım dizinin adını bile hatırlamıyorum. Aklım tamamen Ġzmir‟de. Beni mesaj yağmuruna tuttuğuna adım gibi eminim, beni deli gibi merak ettiğine de adım gibi eminim. Oysa benden uzak olması onun için tek iyi seçenek. Onun geleceği burada benimle bir sürgün hayatı yaĢamak üzerine kurulu değil. Onun güzel bir geleceği olmak zorunda... Benimle bir cinayetin izlerini kapatmak yerine ülkesinde evinde mutlu bir hayat yaĢamalı. Evet yaĢamalı, yaĢamalı ama ben ne yapacağım? Ben nasıl yaĢayacağım?

Aklımın içinde öyle bir yer etti ki aklımda ondan baĢka hiçbir Ģeye yer kalmadı. Hiçbir Ģeyi düĢünemiyorum, hiçbir Ģeye karĢı hiçbir Ģey hissedemiyorum çünkü tüm bedenim Ġzmir‟e karĢı çalıĢmak üzere kodlanmıĢ gibi.

AĢık olmak, sevmek bunları geçin... Ben sanırım ona tutuldum. Bu kelimeyi hayatımda ilk kez kullanıyorum.

Tutulmak... Acı verici bir kelime bu. Bizimkisi aĢktan öte, onun acı verici versiyonu. Ve ben bu acıyı onun da çekmesini istemiyorum. Ama kendi irademe yenik düĢmek üzereyim, telefonumu açmak istiyorum. Bana yazdıklarını okumak istiyorum. Bunu deli gibi istiyorum...

Derin bir nefes aldıktan sonra öfkeyle telefonumu elime geçirdim. Ne yaptığımın bilinçsizliğiyle telefonumu açtım. Sanki günlerdir susuz bırakılmıĢtım da elime bir bardak su geçmiĢ gibi hırsla bardağı ağzıma götürürcesine Ġzmir‟le mesajlaĢmalarımıza girdim.

Mesajlar art arda sıralanmaya baĢladığında kalbim ağzımdaydı.

“Ege.”

“Neredesin?”

“Ege, lütfen cevap ver.”

“Biliyorum telefonda sana bir Ģeyler söylemeliydim.

Ama... Ģoka girdim... hiçbir Ģey diyemedim.”

“Ege...”

“Lütfen mesajlarımı gördüğün an bana cevap ver.”

“BeĢ gün oldu. Yoksun. Ve artık meraktan kafayı yemek üzereyim.”

“Lütfen yaz.”

“Bugün altı gün oldu ve artık dayanamıyorum.

Hayatımdan uzaklaĢtıkça aklıma yerleĢiyorsun.”

“Günaydın.”

“Ne diyeceğimi bilmiyorum. Biliyorum, anlattığın kaldırılabilecek bir Ģey değildi. Ajma ilk duyduğum anda bencilce kendimi düĢündüm, kaldıramadım. ġimdi farklı

düĢünüyorum, ben kaldıramıyorsam bunu sen nasıl kaldıracaksın.”

“Ġyi geceler Ege.”

“Bugün yedi gün oldu. Ve hala yoksun. Hayatıma devam edemeyecek hale geldim.”

“Ve sekiz... Sen bana yazana kadar ben sana yazacağım.”

Ġçim acıyla dolarken gözlerim de aklım da tek bir cümlede kalakalmıĢtı, “Hayatımdan uzaklaĢtıkça aklıma yerleĢiyorsun.” Bu sekiz gün içinde zaman zaman neden Ġzmir‟e bu kadar bağlandığımı düĢündüm ve her defasında yüzlerce sebep buldum kendime. ġu cümleye bakın, ruhunun güzelliği beni hiç görmeden kilometrelerce öteden kalbinin içine koyduğu yerden belli değil mi? Sonra korkunç bir Ģey oldu. Ben mesajları daha yeni okumuĢken telefonum çalmaya baĢladı. Sanki mesajlarını okuduğumu fark etmiĢ gibi o arıyordu beni.

“Ege‟nin Ġncisi Arıyor...”

Ne yapmalıydım bilmiyordum. Açmalı mıydım? Ne demeliydim? Hiçbir Ģey umurumda değildi. O an tek bildiğim onun sesini son bir kez bile olsa duymak istediğimdi... Deli bir cesaretle telefonu açtım.

“Alo...” dedim.

“Ege!” Kalbim durdu. Size yemin ederim, içim gitti. O

güzel sesi, o güzel harabe olmuĢ sesi... O nefes nefese heyecanı...

“Ege...” dedi bir kez daha ben onun sesiyle mest olurken, “biliyorum beni dinliyorsun. KonuĢmasan da beni duyuyorsun. Lütfen kapatma. Biliyorum, o gün benden sana bir Ģeyler söylememi bekledin. Ve ben sessiz kaldığım için seni suçladığımı düĢündün. ġok oldum, bana tüm olanları anlattığında Ģoka girdim. Annemi

babamı kaybediĢim, onları bir trafik kazasında kaybetmiĢ

olmam ve senin birden ben trafik kazasında birinin ölümüne sebep oldum demen... Beni Ģok etti, iki üç gün seninle konuĢmak bile istemedim. Ama sonra bana anlattığın Ģeyler geldi aklıma. Frenin tutmaması, frenin tutması için resmen kendini parçalaman ama yine de arabayı durduramaman. Ege! Senin bile isteye yapmadığını biliyorum, suçlu olmadığını biliyorum. Ve ben seni kavuĢma ihtimalimiz yüzde bir bile olsa hayatımda istiyorum! Sensiz bir hayat istemiyorum.

Lütfen, beni sensiz bırakma. Sen suçlu olamazsın.”

Hiçbir Ģey diyebilecek halde değildim. Tek istediğim susmak ve onu dinlemekti. Oysa bu güzel ses benimle olmaktan daha iyisini hak ediyordu. O an kendime geldim, kafamda berbat bir plan oluĢtu. Bir Ģekilde onu bana yazmaktan, beni düĢünmekten alıkoymalıydım. Bu dünyada var olmadığımı bilirse belki ancak o zaman vazgeçerdi benden. Ki onun benden vazgeçmesi bu dünyanın bana en büyük kazığı olacaktı ama ben bunu onun için kendime yapmak zorundaydım. Onun mutlu olması için kendimi mutsuz etmek zorundaydım.

“Ne olursa olsun biri benim yüzümden öldü. Birileri benim yüzümden babasız kaldı, senin gibi. Sen anlattıklarıma sessiz kalana kadar, seninle tanıĢıp anneni babanı kaybettiğinde ne hale geldiğini görene kadar idrak edememiĢtim yaptığım Ģeyin ne kadar berbat olduğunu.

Kendimi teselli ediyordum, fren tutmadı ben suçsuzum diyordum. Oysa ne olursa olsun birinin canını aldım ben.

Birinin babasını bir trafik kazasında öldürdüm Ġzmir. Ve sen bu yüzden girdin hayatıma, yaptığım Ģeyin ne kadar iğrenç bir Ģey olduğunu görebileyim diye. Annen ve babanın ölümünden sonra ne hale geldiğini bana

anlattığın ilk gün baĢladım vicdan azabı çekmeye. Bir sürü Ģey düĢündüm, kendimi öldürmeyi dahi düĢündüm.

Çünkü içim içime sığmıyordu.”

“Ege!” Sesi öyle korku dolu çıkıyordu ki bir an tereddüt ettim.

“Ġstemez miydin anneni babanı öldüren insanın da ölmesini? Hiç dilemedin mi bunu?”

“Durumlarımızın bir alakası yok!” TelaĢa kapılmıĢtı, biliyordum.

“Var. Apaçık, direkt olarak bir alakası var. Ben bir katilim. Ve gerçekleri sen babasız, annesiz kalınca anladım. Ben de bir baĢkasını bu hale getirdim, ben de bir baĢkasının hayatını mahvettim. Ġzmir, bir elimde telefon, yani sen; yani kalbimin ta kendisi. Bir elimde bir silah, kalbime dayanmıĢ.” Gözlerimi öfkeyle kapattım. Bunu ona yapmamalıydım. Siktiğimin hayatı yüzünden ona bu korkuyu yaĢatmamalıydım.

“Hayır,” dedi korkuyla, “Ege hayır.” Sesi titriyordu ya... Sesi titriyordu. Bunu size nasıl anlatabilirim?

“Hayatıma girdin ve bana yaĢadığımı hissettirdin. Bir kalbim olduğunu hatırlattın. Yokluğunda acı neymiĢ

onunla tanıĢtım ben. Sen bana bir insana hiç kimseye olmadığım kadar bağlı olabilmem için yan yana olmama gerek olmadığını gösterdin. Uzağımda ama kalbimin en içindeydin. ġimdi ayı izliyorsun, biliyorum. Ben de izliyorum. Her gece ayı izlemeye çalıĢtım senin yokluğunda belki aynı yere bakarsak göz göze geliriz diye. Her gece gölgemi izledim duvarda, seni yanımda hayal ettim.”

“Ege lütfen yapma!”

“Seni bilgisayar ekranımda ilk gördüğümde o kahverengi gözlerin dünyanın en güzel gözleri olmuĢtu

benim için. O titreyen utangaç sesin duyduğum en güzel Ģarkıdan daha güzeldi. Bana bir fotoğraf atmıĢtın, arkanda dünyanın en güzel yağlı tablosu vardı, sen demiĢtin bunu. Ama sen o tablodan daha güzeldin.

Seninle kısa zamanda çok Ģey yaptık biz Ġzmir. Ġnsanlar birlikte gezer, sinemaya gider, dans eder. Biz gölgelerimizi el ele tutuĢturduk, yağmura uzattık ellerimizi birbirlerine değsinler diye, aynı anda uyuduk birlikte uyuyormuĢuz gibi. Sen gelecek planımda hesaba katmadığım tek Ģeydin. Hayatımın sonrasını bir odada dıĢ

dünyaya kapalı bir halde geçireceğimi düĢünmüĢtüm hep.

Nereden bilebilirdim o odanın içinde bana arkadaĢ

olacağını ve o odayı benim için dünyadan daha büyük bir hale getireceğini. Nereden bilebilirdim benimle birlikte o çatıya çıkacağını, gölgemin ellerini tutacağını.”

“Ege... yalvarıyorum sana...” Bu kızı böyle yalvarttım ya, keĢke dedim o an... KeĢke gerçekten de elimde bir silah olsaydı da kendimi öldürebilseydim.

“Geçen gün bloğuna bir söz yazmıĢtın... „ġimdi bir gemideyim su alıp duran. Yüzme biliyorum, ama kıpırdamam.‟ ĠĢte ben Ģimdi o gemideyim Ġzmir. Ve ben bu gemiyle birlikte batacağım.”

“Ege! Eğer beni biraz seviyorsan!” Bu cümlede boğazımda oluĢan düğümü size anlatamam bile. Biraz sevmek mi?

“Biraz mı? Ben seni çok sevdim Ġzmir. Biliyorum, sana binlerce söz verdim. Ve hiçbirini gerçekleĢtiremeden bırakacağım seni bir baĢına.”

“Bırakma o zaman!” O sırada parmaklarım bilgisayarımın ekranına bu rezil planımın devamını sağlayacak kelimeleri yazıyordu. Basit bir ses efekti arıyordum... Bir silah sesi efekti. Bir geri zekalı gibi, bir

beyinsiz gibi bu kızı bu korkuyla bırakıp aptal bir ses efektiyle hayatından çıkıp gitmeyi mi planlıyordum?

“Bırakacağım Ġzmir. Bırakmak zorundayım. Ben kendimi affedemiyorum artık. Gelmemeye Giden Adam derdin ya hep bana, belki de ben gerçekten gelmemeye gittim. O kadar çok gittim ki, artık hiçbir yerdeyim. Ama Ģunu bil ki, bu dünyada olmayı seçebileceğim tek bir yer olsaydı senin yanını seçerdim. Çünkü ben seni, ben seni...”

Söyleyemedim. Ses efektine tıkladım, ses çıkarken Ġzmir‟in sesini duydum.

“Ege! Hayır!” Bu ondan duyduğum son kelimeler olacaktı. Telefonu kapattım, titrek bir nefes aldım. O an en büyük düĢmanım kendimdim. Seni seven kızı bir silah sesiyle ne hale soktuğunu ve o son haykırıĢlarını unutma Ege diyordum kendi kendime... Kendimden nefret edebildiğim kadar ediyordum.

Umurumda olan Ģey kendim değildi, Ġzmir‟in acı çekiyor olduğunu bilmekti. Hayatımın kalanı nasıl geçecekti bilmiyordum... Tek bildiğim bomboĢ

geçeceğiydi.

Ġzmir‟i Türkiye haritasından silmeye çalıĢıyorlardı sanki...

Yorganımın altında yepyeni karanlık hayatımı selamlarken odamın renkli küçük ıĢıklarını bile görmek istemiyordum. Tek istediğim uyumaktı. Ve hatta bir daha uyanmamak...

Sabah saatlerinde gözlerimi açtığımda saatin kaç olduğunu bile bilmiyordum belki sabah bile değildi.

Umurumda da değildi. Harabe olmuĢ bir Ģekilde yataktan kalktım, hiçbir Ģey yemeden bilgisayarımın baĢına geçtim. Ġzmir‟in bloğuna girip bir Ģeyler yazıp

yazmadığına baktım. Hiçbir Ģey yazmamıĢtı. Sonra eski yazılarını okumaya baĢladım. Yazılarını okumak onunla konuĢuyormuĢum gibi hissettiriyordu.

Aklımdan çıkmıyordu. Ne yapıyordu, ne haldeydi, düĢündükçe kafayı yiyordum. O sırada kapı çaldı.

Sıkıntıyla ayağa kalktım, gözlerimi zar zor açıyordum.

Fransız komĢum yemek getirmiĢ olmalıydı, burada baĢka tanıdığım yoktu... Kapıya doğru ağır ağır ilerledim, kapıyı açıp araladım ve yüzüne bile bakmadan arkamı dönüp odama doğru ilerledim.

“Vous pouvez laisser la nourriture dans la cuisine.”

(Yemeği mutfağa bırakabilirsin.) diye mırıldanarak odama döndüm. KomĢudan cevap gelmedi, pek umurumda da değildi. Yemeği bırakıp gidebilirdi, zaten bunu hatır için değil babam ona para ödediği için yapıyordu. Son bir kez daha bilgisayar masamın baĢında bozuk Fransız aksanımla sessizce yemeği buzdolabına koymasını mırıldandıktan sonra gözlerimi bilgisayar ekranıma çevirdim. O an çok daha büyük dertlerim vardı.

Ġzmir‟in günler önce yazdığı ve defalarca okuduğum yazısına takılı kalmıĢtı gözlerim.

“Seni her gördüğümde baĢ üstü düĢüyorum dünyaya.”

yazmıĢtı. Bu Deniz Tekinin bir Ģarkı sözüydü. O geceyi hatırlıyordum, görüntülü bir konuĢmamızdan sonra yazmıĢtı bunu.

Ve dünyaya baĢ üstü düĢen o değil bendim aslında.

Onu her gördüğümde yere çakılıp kalıyordum sanki. Onu her gördüğümde aklım baĢıma geliyordu, yılların komasından uyanıyor ve kendime geliyordum sanki.

Oysa Ģimdi ne haldeydi kim bilir...

Dün gece rüyamda onu ağlarken gördüm. Onu ağlarken görmek, öyle hayal etmek, ağlayabileceği

ihtimalini düĢünmek bile bana acı veriyordu. Telefona sarılıp ona yazmak istiyordum. “Hayattayım,” demek istiyordum, “Hadi artık ağlama, özür dilerim. Sen orada ağlarken benim içim içimi yemiyormuĢ gibi bunu yapma...” demek istiyordum. Daha da ötesi, elimi omzuna koymak istiyordum. Sarılmak istiyordum...

Koraya bile yazamadım, ne diyebilirdim ki... “Ben öldüm ama Ġzmir iyi mi?” mi? O an Ġzmir‟in tüm bu saçmalığıma inanmamasını diliyordum. Onun hayatından çıkıp gitmemin onun için ne kadar iyi olduğunu elbette ki biliyordum. Ama kalp bu iĢte insan gerçekleri kalbine kabullendiremiyor ve kalbim deli gibi onun benim öldüğüme inanmamasını diliyordu. Bloğunda biraz daha aĢağı indiğim sırada garip bir ses duydum.

Bir cümle. Çok yakınımdan, ama kulaklarımın yakınımdan geldiğini kabullenemediği bir cümle.

“Yemek getiremedim. Çok uzun yoldan geldim.” Bu onun sesiydi. Bu olabilir miydi? Resmen ani bir felç geçirdiğimi hatırlıyorum, halüsinasyon sesler mi duyuyordum? Yutkunmaya çalıĢtığımı ama yutkunamadığımı, elimin klavyemin üzerinde donduğunu hatırlıyorum. Sonra bir elin uzanıp omzuma değdiğini hatırlıyorum. Kalbim yerinden çıkacak gibi atarken ne yaptığımın bilinçsizliğiyle baĢımı Ģok içinde arkama çevirdiğimde bunun gerçek olamayacağını biliyordum.

Hayal, halüsinasyon, rüya, ne derseniz deyin ama o Ģu an burada olamazdı. Ve bu benim umurumda bile değildi, onun hayalini görmek bile o kadar güzeldi ki gerçekliğini kaçırdığım için kendimi hiç affetmeyecektim. Gerçek olması imkansızdı. Ġmkansız. Beynim bunu kabullenmiyordu. ġok içinde ayağa kalktım, bana öyle bir bakıyordu ki beynim bana bu hayali gördürdüğü için

kendimden nefret ediyordum. Yoksa uyuyor muydum Ģu an? Son bir saat rüyama dahil miydi?

“Selam...” dedi bir anda. KonuĢuyordu. Gülüyordu. Siz buna inanabiliyor musunuz? Gözlerinden akan birer damla yaĢı gördüğümde hayatımda bundan daha içimin gittiği bir an yaĢamamıĢtım ama Ģoktaydım. DonmuĢtum.

Beynimi kaybetmiĢtim, anlayabiliyor musunuz?

“Sen...” diyebildim sadece, “Sen... Ġzmir...” Ġsmini ilk kez bir telefon ahizesine söylemiyordum, ya da bir bilgisayar ekranına. Oysa ben Ģimdi kafamı bilgisayar ekranına vurmak üzereydim çünkü bu eğer bana bilincimin bir oyunuysa ne yapacaktım bilmiyordum.

“Ege...” dedi beklentiyle.

“Sen...” Tek diyebildiğim buydu.

“Biliyorum.” dedi, “Öldüğünü sandığımı, seni unutacağımı düĢündün.” O an kendi kendime dedim ki,

“Ege sen geri zekalı olabilir misin?” Ġzmir buradaydı, burada. Ġzmir odamdaydı. Az önce kapıyı çalan oydu, içeri giren oydu, konuĢmayan oydu. Beynimin içi bir savaĢ yeriydi sanki, Ġzmir buradaydı. Bilinçsizce kollarımı uzattığım gibi onu kollarımın arasına aldım.

Ona öyle sıkı sarıldım ki kırık olan tüm parçalarını birleĢtirmek istedim sanki. O ana kadar güçlü duruyordu, oysa ona sarıldığım anda bıraktı kendini... Hüngür hüngür ağlamaya baĢladı ve ben kafamı bir kez daha bilgisayar monitörüne vurma isteğiyle yanıp tutuĢuyordum. Ama kafamın içinde tekrar ettiğim tek bir cümle vardı, “O burada.” O buradaydı ve geri kalan hiçbir Ģeyin önemi yoktu. Her Ģey hallolurdu, her Ģey düzelirdi. Ve bunu söylemenin yeri değil ama çok güzel kokuyordu ya.

Saçları ekranda göründüğünden daha uzundu ve daha açık renkti... Gözleri ağlamaktan mı kızarmıĢtı? Ve kötü bir haberim var, boyu o kadar kısaydı ki büyük ihtimalle göz göze gelip konuĢabilmek için onun merdivene çıkması gerekecekti.

“Neden!” dedi bana, sesi zar zor çıkıyordu, “Neden sen de gitmeye çalıĢtın benden! Bir tek sen kalmıĢtın, bir tek sen! Sen de bırakıp gitmeye çalıĢtın beni!” Haklıydı, bunları söylemeliydi. Dün akĢamdan beri karĢıma geçip bana hesap sormasını hayal etmiĢtim. KavuĢmaktan çok bunu hak ediyorduk. BaĢımı eğip onu içime sokmak istercesine saçlarını öptüm.

“Ben bir aptalım,” dedim, sesim titriyordu, “ben bir geri zekalıyım. Seni bırakabileceğimi sandım.” Sonra bir kez daha kendime inanamıyormuĢum gibi Ģok içinde tekrarladım.

“Seni bırakabileceğimi sandım.” O ağlamaya devam ederken ben kendime inanamamaya devam ediyordum ve aynı cümleyi tekrar tekrar söylüyordum.

“Seni bırakabileceğimi sandım...” ikimiz de darmadağın bir haldeydik. Sonra Ġzmir bir anda baĢını kollarımın arasından duvara doğru çevirdi, derin bir nefes aldı.

“Baksana...” diye mırıldandı. BaĢımı kaldırıp baktığı yere baktım. Duvardaki sarılmıĢ gölgelerimize bakıyordu.

Aylardır bu duvarda ikimizin gölgesini birlikte görebilmeyi hayal etmiĢtik, ki zaten ben tek baĢıma baktığımda bile yanımda onu görebiliyordum. Oysa Ģimdi gerçekten yanımdaydı.

“Sözümü tuttum,” diye mırıldandım bir anda, “seni ayaklarıma getirdim.”

Sanki Ġzmir Türkiye haritasında tekrar yerini almıĢtı.

ġimdi her Ģey tamam olmuĢ gibi hissediyordum. Onsuz ben yarım bile değildim, hiçtim. Onunla tam olmuĢtum.

Ege‟nin Anlatımıyla

35. Bölüm

Dünyanın en büyük mücadelesi birinin sessizliğine karĢı verilen mücadeledir. Ġzmir‟den günlerdir gelmeyen tek bir kelime için içim içimi yiyor. Ona günler önce buna devam edemeyeceğimi söyledim. Onun uzağında baĢına bir Ģey gelecek mi, biri onu benden alacak mı, hasta mı, iyi mi diye düĢünürken kafayı yediğim bir anda söylemiĢtim bunu ve benden düĢünmek için bir süre istemiĢti. Bu sürenin her bir saniyesi birer saatmiĢ kadar yavaĢ geçiyordu. Beynimde binlerce düĢünce vardı.

Acaba neden hala bir Ģey yazmamıĢtı, belki de benimle devam etmek istemiyordu? Ona dün gece aynen Ģöyle bir mesaj attım.

“Eğer bana mesafelere rağmen yapabilir miyiz, devam edebilir miyiz dersen... Eğer uzağımda kalmaya devam etmek istersen ben varım Ġzmir. Ben hala varım. Peki ya sen bir kez olsun aramızda kilometreler olmadan denemeye var mısın Ġzmir?”

Benimle burada yaĢamayı kabul etmiyorsa bile ondan vazgeçemezdim, bunun imkanı yoktu. ġimdi iliĢkimizin tüm geleceği onun ellerindeydi. Nerede, nasıl, ne zaman devam edeceğimize o karar verecekti... Tüm bu düĢüncelerimden sıyrılıp merakla Ġzmir‟in okulunun sitesine girdim, okullarının sitesinde bir mobese sistemi vardı ve bahçelerini canlı olarak kamerayla gösteriyordu.

Birkaç gündür bunu yapıp Ġzmir‟i mobese kamerasından görmeye çalıĢıyordum, ama tabii görememiĢtim. Hem de

hiç. ġimdi de bahçe bomboĢtu, hava karlı olduğu için dıĢarıda duran pek insan yok gibiydi...

Merakla telefonumu elime alıp onunla mesajlaĢmamıza girdiğim sırada onun çevrimiçi olduğunu gördüm.

Harika, bana yazmayıp çevrimiçi olması muhteĢem bir duyguydu. Kimle konuĢuyordu kim bilir... Öfkeyle telefonu elimden bıraktım ve bilgisayarımdan bir bilet satıĢ sitesi açtım. Ġstanbul‟dan Paris‟e bir direkt uçuĢ

bulduğum gibi bileti satın aldım. Sonra aynı hızla ve aynı öfkeyle telefonumu tekrar elime aldım, Ġzmir yine çevrimiçiydi.

“Kimle konuĢuyorsun sen?” Yazdım ve sildim.

Öfkeme yenik düĢmeyecektim. Sonra sakince yazmaya baĢladım.

“Sana çarĢamba gününe bir bilet aldım. Ġstanbul‟dan Paris‟e... Uçak saat 14.30‟da buraya inecek... Babam sana bir kurs ayarladı, birlikte gideceğiz. YeĢil pasaportun olduğu için vize almak zorunda kalmayacaksın. Eğer gelirsen seni orada o saatte bekliyor olacağım. Elimde bir buket çiçek olacak, beni çiçekten tanırsın. Eğer gelmezsen seni anlarım. Ama gelirsen, seni daha iyi anlarım Ġzmir... O güne kadar düĢün. Bekliyorum.”

Yazdığım an mesajım mavi tik olmuĢtu. Nasıl oldu bu?

Yazdığımı gördüğü için mesajlarımıza mı girdi? Yoksa zaten mesajlaĢmamızda mıydı? YaklaĢık beĢ dakika kadar ekranda kaldı, sonra hiçbir Ģey yazmadan çıktı.

Harika, beni deli etmeye devam ediyordu. ÇarĢamba gününe iki gün vardı ve o güne hatta o ana kadar ona hiçbir Ģey yazmayacaktım. Ama tabii, benim de kendime göre ne yaptığını öğrenme yöntemlerim vardı.

Kendimle savaĢtım. Bu iki gün boyunca kendimle verebileceğim en büyük savaĢı verdim ve ne Koray‟dan

ne Merve‟den ne de Doruk‟tan Ġzmir‟le ilgili tek bir bilgi bile almadım. Hatta mobese görüntülerini bile izlemeyi bıraktım. Bu saate kadar tek baĢıma büyük bir savaĢ

verdim. Gelecek miydi gelmeyecek miydi tüm bunları kendi baĢıma görmek istedim... Burada, tam bulunduğum bu noktada, ellerimdeki çiçeklerle...

YaklaĢık iki saattir hiç ayrılmadan burada “DıĢ Hatlar GeliĢ” kapısında bekliyordum. Ona bilet aldığım uçak bir saat önce indi ama hala Ġzmir‟den hiçbir haber yoktu.

Umutsuz olmaya baĢlamıĢtım, ama aklımdaki pasaport sırasında bekliyor olabileceği fikri beni biraz olsun umutlandırıyordu. Çaresizce sağıma soluma bakıyordum, gelmesi için evrendeki tüm güzel enerjileri içime toplamıĢtım. Üzerimi düzelttim, çiçeklerime ona daha güzel görünsünler diye çeki düzen verdim. Umutsuz olmak Ģu an için en korktuğum Ģeydi... Acaba bir baĢka dıĢ hatlar kapısından gelecek olabilir mi diye sağıma soluma bakındığım sırada gözlerim kalabalığın arasında tanıdık bir yüzü seçti.

Oradaydı. Orada. Ona dehĢet içinde bakıyordum.

Kıyametin kopuĢunu görmüĢ gibi bakıyordum ki zaten Ģu an kendi dünyamda kıyamet kopuyordu bile. Bana doğru yürüyordu ve ağlıyordu. O an bana doğru yürümesi dünyada baĢıma gelmiĢ en güzel Ģeydi. Bir anda kedi çantasını da valizlerini de yere bıraktı ve bana doğru koĢmaya baĢladı. Ne yaptığımın bilinçsizliğiyle elimdeki çiçeği yere bırakıp ona kollarımı açtım! Hayatımın en güzel kavuĢmasını yaĢadım o an.

“Ġzmir!”

Ege...

“Geldin?”

“Geldim...”

ikimiz de bitmiĢ haldeyiz, ama aslında ikimiz de yeniden baĢlıyoruz sanki. Tir tir titreyen vücudum onun tir tir titreyen vücuduna yaslı ve daha Ģimdiden yan yana da ne kadar iyi bir takım olacağımızı hisseder bir haldeyim. Ġzmir bir anda benden ayrılıp heyecanla çantalarına doğru yönelirken korku içinde elini tuttum.

“Ġzmir,” dedim korkuyla, onu kendime doğru çektim ve dudaklarım dudaklarıyla buluĢurken nerede olduğumuzu bile unuttum... Sonra benden ayrıldığında hipnoz olmuĢ gibi konuĢmaya baĢladı.

“Kediyi çalacaklar!”

“Çalsınlar!” dedim, kendimden geçmiĢ gibiydim,

“Oraya gidersen seni de çalabilirler.” Bana hayranlıkla ve dünyanın en güzel gülümsemesiyle baktı.

“Söz veriyorum, kimse beni çalmayacak Ege.”

dediğinde bile içim büyük bir korkuyla kaplıydı. Sonra elimi tuttu, benimle birlikte valizlere doğru yürümeye baĢladı. Ġzmir Uçak‟ı eline alırken ben de valizleri aldım ve bir elim onun elinde birlikte çıkıĢa doğru yürümeye baĢladık.

KonuĢamıyorduk... Resmen sanki birbirimizi hiç tanımıyormuĢuz gibi öylece yan yana yürüyor ama tek kelime edemiyorduk. Birlikte bir taksiye bindiğimizde bile eve gidene kadar ne ondan ne benden tek kelime çıktı... Oysa benim göz ucum hep onun üzerindeydi.

Sürekli ona bakmak istiyordum...

Taksiden binanın önünde indiğimizde bile gözlerimle Ġzmir‟i izliyordum, binayı görünce vereceği tepkiyi görmek istiyordum. Ve tepkisi oldukça hayran kalmıĢ

gibiydi... Ben de hayran kalmıĢtım. Ona...

Asansöre bindiğimizde yine birbirimize göz uçlarımızla kaçamak bakıĢlar atıp gözlerimizi

kaçırıyorduk. Sonra Uçak bundan rahatsız olmuĢ gibi öfkeyle miyavladı. Ġzmir gülerken ben nedenini bilmediğim bir gerginlikle boğazımı temizledim ve asansörden indim. Ġzmir de peĢimden inerken kalbim duracak gibiydi...

“24 numara.” diye mırıldandım... Harika bir iletiĢimimiz vardı.

Evin kapısına geldiğimizde kapıyı anahtarla açtım ve birlikte içeri girdik. Valizleri koridora bıraktığım sırada Ġzmir‟in yüzünü inceliyordum evi beğenip beğenmediğini anlamak için. Eve bakmıyordu bile, sanki heyecandan bir anda kendini koltuğun bir köĢesine atıvermiĢti. Ben de diğer köĢesine... Gözlerim duvara doğru çevrilirken ne diyeceğimi ne yapacağımı bilemiyordum. Ellerim heyecandan buz gibi olmuĢtu.

“KonuĢamıyorum.” diye mırıldandım, “Sanırım benim dilim tutuldu.”

“Ben seni duyamıyorum bile... Sanırım ben öldüm.”

Sonra yutkundu ve devam etti.

“ġimdi biz... burada mı yaĢayacağız? Birlikte.”

Karnıma giren bir heyecan ağrısıyla titreyen sesimle cevapladım.

“Evet,” dedi, “Burada yaĢayacağız. Birlikte.” Sonra Ġzmir bir anda garip bir ĢaĢkınlıkla konuĢmaya baĢladı.

“Aaa evde kalorifer varmıĢ!” Gerçekten buna mı sevinmiĢti?

“Evet, içeride klima da var.” Peki ben gerçekten bu cevabı mı vermiĢtim?

“ÇamaĢır makinesi de var mı?” Allah‟ım, biz ne konuĢuyorduk Ģu an.

“Var. BulaĢık makinesi de var. Kurutucu da var...”

“Çok iyi...” Çok mu iyi Ġzmir? Neredeyse kahkahalarla gülmeye baĢlayacaktım. Bu konuĢma tanıĢtığımızdan beri yaĢadığımız en gülünç konuĢmaydı. Ve ileride hatırlayıp gülecektik.

“Ege...” dedi bir anda ürkek bir sesle. Bu sefer gözlerini bana çevirdi, baĢı titrese de yine de bana bakıyordu. BaĢımı kaldırdı, bir cesaretle ben de ona baktım. Göz göze geldiğimizde Ģarkıda dediği gibi baĢ

üstü düĢtüm sanki dünyaya...

“Söylesene...” dedi, “Aramızda tam olarak kaç kilometre var? Bulunduğun nokta ve bulunduğum nokta arasında. Tam olarak... kaç kilometre?” O an dudağımın sağ kenarı yukarı doğru kıvrıldı. Aylar öncesine dönmüĢtük sanki...

“Sıfır.” diye mırıldandı hafif bir gülümsemeyle,

“Aramızda sıfır kilometre var Ġzmir...” Sonra koltukta yavaĢ yavaĢ yanma doğru kaydım. Zaten dakikalardır bu anı bekliyordum. Ona yakın olabilmek için deliriyordum.

Alnımı alnına yasladım, tek elimi yanağına koydum.

“Hayatımda hep her Ģeyi elde ettim ama bu dünyada seni istediğim kadar hiçbir Ģeyi istemedim ben Ġzmir. HoĢ

geldin.” Gözlerinden birkaç damla yaĢ akarken yanağını öptüm.

“Zaten böyle olacağını biliyordun, değil mi? Sözünü tuttun. Beni ayaklarına getirdin... HoĢ buldum Ege.” dedi gözyaĢlarımın içinde.

Ve o an anladım ki benim bu zamana kadar yaktığım bütün renkli ıĢıklardan daha parlak daha renkliydi Ġzmir.

Ona onu tanıdığımdan beri neden bu kadar düĢkün olduğumu biliyordum artık. O benim yeni renkli ıĢığımdı...

O var olduğu sürece ne karanlıkta kalacak, ne de onu karanlıkta bırakacaktım.

Hepimizin renkli ıĢıkları var bu dünyada. Ailemiz, sevgilimiz, ruhumuz, her ne olursa olsun hepimizin o karanlıktan çıkmasını sağlayan bir ıĢık var...

O ıĢığı bulun. Ve sonsuza kadar kapatmayın.

Her Ģey güzel olacak, size söz veriyorum. Ege sözü.

Kitap Taramak Gerçekten İncelik Ve Beceri İsteyen, Zahmet Verici Bir İştir.

Ne Mutlu Ki, Bir Görme Engellinin, Düzgün Taranmış Ve Hazırlanmış Bir E-Kitabı Okuyabilmesinden Duyduğu Sevinci Paylaşabilmek Tüm Zahmete Değer.

LAKİN Dikkat!!!

Mersin‟in Yağmurlu Ve Puslu Sokaklarında Hazırlanan Bu E-Kitap Sizi Uçurumdan Aşağı Atabilecek Güce Sahip Olabilir. Herhangi Bir Şekilde Ve Özellikle İzinsiz Olarak Alınıp Kendi Yapmış Gibi Kendi Web Sayfalarında Paylaşan Adi Yaratıklar Mersin ‟in O Bilinen, Serin Ve Rutubetli Laneti, Yıllar Boyunca Bunu Yapanı Takip Eder, Saçları Dökülür, Rüyasında Sürekli Olarak Mersin Sokaklarından Akın Akın Geçerek Yıllık İntiharlarını Gerçekleştirmeye Giden Lemur ler İle Canavar Sürüleri Görür Ve Derin Bir Yalnızlığa Gömülür.

Bandrol Uygulamasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 5.Maddesinin İkinci Fıkrası Çerçevesinde Bandrol Taşıması Zorunlu Değildir.

Buraya Yüklediğim E-Bookları Download Ettikten 24 Saat Sonra Silmek Zorundasınız.

Aksi Taktirde Kitabin Telif Hakkı Olan Firmanın Yada Şahısların Uğrayacağı Zarardan Hiç Bir Şekilde Sitemiz Sorumlu Tutulamaz ve Olmayacağım.

Bu Kitapların Hiçbirisi Orijinal Kitapların Yerini Tutmayacağı İçin Eğer Kitabi Beğenirseniz Kitapçılardan Almanızı YaDa E-Buy Yolu İle Edinmenizi Öneririm.

Tekrarlıyorum Sitemizin Amacı Sadece Kitap Hakkında Bilgi Edinip Belli Bir Fikir Sahibi Olmanız Ve Hoşunuza Giderse Kitabi Almanız İçindir.

Benim Bu Kitaplarda Herhangi Bir Çıkarım YaDa Herhangi Bir Kuruluşa Zarar Verme Amacım Yoktur.

Bu Yüzden E-Bookları Fikir Alma Amaçlı Olarak 24 Saat Sureli Kullanabilirsiniz. Daha Sonrası Sizin Sorumluluğunuza Kalmıştır.

1)Ucuz Kitap Almak İçin İlkönce Sahaflara Uğramanızı 2)Eğer Aradığınız Kitabı Bulamazsanız %30 Daha Ucuz Satan Seyyarları Gezmenizi 3) Ayrıca Kütüphaneleri De Unutmamanızı Söyleriz Ki En Kolay Yoldur 4)Benim Param Yok Ama Kitap Okuma Aşkı Şevki İle Yanmaktayım Diyorsanız Bizi Takip Etmenizi Tavsiye Ederiz 5)İnternet Sitemizde Değişik İstedğiniz Kitaplara Ulaşamazsanız İstek Bölümüne Yazmanızı Tavsiye Ederiz www.CepSitesi.Net - www.ChatCep.Com - www.MobilMp3Ler.Com Bu Sitede Yayınlananlar (Film Dizi Proğram Oyun Mp3 E-Kitap V.S. Gibi Tüm İçerikler) İnternet Ortamında Elden Ele Dolaşan Kopyalardır.

Not : Okurken Gözünüze Çarpan Yanlışlar Olursa Bize Öneriniz Varsa Yada Elinizdeki Kitapları Paylaşmak İçin Bizimle İletişime Geçin.

Teşekkürler. Memnuniyetinizi Dostlarınıza Şikayetlerinizi Yönetime Bildirin Ne Mutlu Bilgi İçin Bilgece Yaşayanlara.

By-Igleoo www.CepSitesi.Net