ARAL

ATACA

YARALASAR Yazan Maral Atmaca

Genel Yayın Yönetmeni: Mustafa Güneş Yayına Hazırlayan: Emre özcan Editör: Nurdan Başalan Düzelti: Elif Evin

Kapak Tasarım: Sidem Zelal Edin

Sayfa Tasarım: Gürkan Ademir

Baskı: Şubat 2021

Baskı: Nisan 2021

ISBN: 978-625-7077-80-4 Yayınevi Sertifika No: 40169

©2021, Maral Atmaca Türkçe Yayım Hakkı

©Mürekkep Divit Bas. Yay. San. Dış Tic. Ltd. Şti. Ephesus Yayınlan, Mürekkep & Divit Yayın Grubunun tescilli markasıdır.

“Bu kitap ve kitabın kapak tasarımına ilişkin tüm mali hakları kullanma yetkisi 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu gereğince Mürekkep Divit Bas. Yay.

San. Dış Tic. Ltd. Şti.’ne aittir. Bir başkası tarafından izinsiz kullanılamaz."

Baskı: Kerem Promosyon ve Matbaacılık San. Tic. Ltd. Şti. Maltepe Mah. Litros Yolu Sok. No:12 Fatih San. Sitesi no: 138 Zeytinburnu / İstanbul

Tel: 0 (212) 612 01 74 Matbaa Sertifika No: 50399

Yayımlayan

Mürekkep Divit Bas. Yay. San. Dış Tic. Ltd. Şti. Gültepe Mahallesi Şahinler Sokak No:2/1 Küçükçekmece / İstanbul Tel: 444 0 454

www.ephesusyayinlari.com / iletisim@ephesusyayinlari.com

ARALATACA

EPHESUS

i LBOLIJM Eylül yağmurları toprakla buluşurken, ellerini paltosunun cebine koyarak ıslak zemine bastı. Başındaki şapkası karanlık yüzünü gölgede bırakırken, eski binayı görüp adım atmayı bı rakmıştı. Menekşe Çocuk Yurdu. Taş duvarlara monte edilmiş tabelaya uzun uzun bakmaktan kendini alamıyordu. Dudak ları kıvrıldığında içini tarifi olmayan bir heyecan sardı, sonun da beklediği gece gelmişti. İlk kurbanını öldürdüğünde aldığı hazdan ve tatmin olma duygusundan fazlasıydı bu. Yeni bir şey deneme fikri tıpkı bir yılan gibi zihnine sızmış, ölümcül planla rının ilkini çocukların bedenine kazımak için buraya gelmişti.

Demir kapıyı ittiğinde kulübedeki adamın sandalyesinde uyuduğunu görünce keyfi yerine geldi. Anlaşılan, Müdire Ha nım aldığı paranın karşılığını fazlasıyla vermişti. Çamurlu yol dan geçerek yurdun aralık bırakılmış kapısından içeri girdiğin de ışıkları yakmadan merdivenlere yöneldi. Geleceğini önceden bilen yaşlı kadın, elindeki şamdanla onu merdivenlerin yukarı sında bekliyordu. Eski, beyaz geceliğinin üzerindeki ipleri sö külmüş, siyah şalına sıkıca sarılan kadın, onu görünce korku dan yutkundu fakat bazı şeyleri artık değiştiremeyeceğini o da biliyordu. Çocuklar zarar görmeyecekti, sürekli kendisine bunu hatırlatıyordu. Belki de bu, onun kendini kandırma şekliydi fa kat bu yalana ihtiyacı vardı. Emekliliğini rahatça geçirecek ka-

YARALASAR dar para ve çocukların güvende olacağının sözünü almıştı. Tüm hayatı, ailelerinin sokaklara attığı çocuklara bakmakla geçmişti. Şimdi ise yaşlanıyordu. Ona bakacak kimsesi olmadığı için en azından aldığı parayla emekliliğini rahatça geçirebilirdi, değil

mi? Hem çocukların hiçbirine bir şey olmayacaktı ki. Onlar bu geceyi hatırlamayacaktı bile. Hayır, diye geçirdi içinden. Onlar

iyi olacak, bu yaptığım yanlış değil. Her bir çocuğun geleceğini

yaktığını bilmeden çıktı vicdanının muhasebesinden.

Yurda aldığı yabancının asıl planının korkutucu detayları aklına bile gelmezdi.

“Bu taraftan.” Müdire Hanım’ı takip ederek koridorda

dümdüz ilerlediler. Dikkat çekmemek için loş ışıkta attıkları her adım, ayaklarının altındaki eski fayanslarda küçük tıkırtılar çıkartıyor, bu da yaşlı kadını daha çok tedirgin ediyordu. Ni hayet duraksadıklarında çocukların koruyuculuğunu yapmayı

bu gecelik bırakan kadın yatakhanenin büyük, ahşap kapısını gıcırdatarak açtı. Ondan aldığı ilacı buradaki tüm çalışanlara

bir şekilde içirdiği için etrafta kimse yoktu. Çocuklar bile ila cın etkisiyle ağır bir uykuya dalmıştı. Derin bir nefes alarak

yabancının içeri girmesi için kenara çekilirken son bir kez daha sığındı kendisine söylediği yalana: Onlara bir şey olmayacak. Yabancı, peşindeki yaşlı kadınla içeri girdiğinde ranzaların

da uyuyan çocukları görmek dudaklarının kıvrılmasını sağladı. Bulunduğu yerden her birini izlerken, geleceğe yönelik kor

kunç planının temelini atacak olmasının heyecanı vardı üzerin de. Gözleri yanan şömineyle buluşunca, hiç vakit kaybetmeden

şömineye yaklaştı. Cebinde duran demir mührü çıkardı. Her hareketi aceleciydi. Mührü yukarı kaldırıp ucundaki yuvarlak sembole bakınca keyfi iyice yerine geldi, bu bir juzmsoydı. Ka

natlarını iki yana açmış, özgürlüğüne doğru uçmak ister gibi

orada duruyordu. Kabartmalı yarasa simgesinin tasarımı, çok

önceden bu gece için hazırlanmıştı. Fazla oyalandığını fark

MARAL ATMACA

7

edince, bir parmak uzunluğundaki mührün uç kısmını kor ate

şin közüne bastırdı. Mühür ısındıkça, deri eldivenin içindeki elinde de bir sıcaklık hissediyordu fakat amaçladığı haz, şu anda

yaşadığı bu hafif acıdan çok daha fazlaydı. “Yaşları kaç?” Çatallı

sesi gırtlağından hırıltılar şeklinde çıkarken yaşlı kadın ikinci kez yutkundu. “Buradaki çocuklar biraz daha büyük. Hepsi

yedi ile on iki yaş arasında ve otuz çocuk var.” tuz

mu? Güldü,

onlar gerçekten onun Yarasaları olmak için yaratılmışlardı.

Isınan demir mührün uç kısmı kırmızılaşınca, diz çöktüğü yerden doğrularak ona en yakın yatağa yaklaştı. Ranzasında

uyuyan sıska çocuğun tişörtünün sol kolunu boştaki eliyle sı yırarak aşı izi olan yerine elindeki yarasa mührünü acımasızca

bastırdı. Kızgın mühür çocuğun teniyle buluşunca cızırtılı ses ler çıktı ve yanık et kokusu yükselmeye başladı. Ağır bir ilacın etkisinde olan çocuğun dudaklarından birkaç inilti çıksa da bu, onu uyandırmaya yetmedi. Bu gece aldığı ilaçlar acısını gizli yordu fakat yarın sabah kolundaki yarayı fazlasıyla hissedecekti.

Havaya yayılan yanık et kokusu yaşlı kadını rahatsız ederken onu, sadece daha fazla tatmin etti. Canavarlara özgü bir içgü

düyle bundan zevk aldığını gizleyen tek şey, yüzünün yansını

kapatan şapkasıydı. Lâkin kıvrılan dudaklan, yine de onu ele veriyordu. Mühür soğumadan eğildiği ranzadan uzaklaşa. Ar kasında bıraktığı siyah saçlı çocuğun kolu kızarmış, damganın yuvarlak çemberi teninde dikkat çeken bir yara oluşturmuştu. Acıyla kaşlarını çatıp, huysuzca yatağında mırıldanırken çektiği

acı rüyasına yansıyor olacak ki dudaklarından belli belirsiz bir

inilti döküldü: “Sedef…” Kimsesiz çocuklara yaptığı ilk işkence o çocukla sınırlı kal

mamış, neredeyse yarım saat boyunca tıpkı bir karabasan gibi sırasıyla her çocuğu ziyaret etmişti. Her beş çocuktan sonra mührü tekrar ısıtıp kor haline getiriyor, yaptığı işe ara vermek sizin kızgın mührü çocukların tenine basıyordu. Böylece yarasa

YARALASAR

mührünü sürekli kızgın ateşte ısıtarak tüm kurbanlarını sol ko lundan damgalamıştı. içerideki ağır yanık kokusundan dolayı yaşlı kadın kusmamak için kendisini zor tutarken o, şömineden çıkardığı mühürle son yatağın yanına gelmişti. Dağılmış saçları yastığa dökülmüş küçük kız çocuğunun üzerindeki ince askılı atlet sayesinde kolunu açmakla uğraşmadı. Onun üzerine eği lip sol koluna baktı ve tıpkı diğer çocuklara yaptığı gibi kızgın mührü onun koluna da bastırdı. Ancak mühür yatakta uyuyan çocuğun teniyle buluştuğu anda küçük kız çığlık atarak gözle rini açınca afâllamıştı. Bu çocuğun ilacın etkisinde olması ge rekiyordu fakat mavi gözlerini irice açan kız, onu tekmeleyerek kendisini ondan kurtarmaya çalışıyordu. Ağlıyor, minik elle riyle onu itmeye çalışarak avaz avaz bağırıyordu. Burada yanlış olan bir şeyler vardı, onun da uyuyor olması gerekiyordu. Henüz yedi yaşında olan Sedef, kolundaki keskin acıyla göz lerini aça. Üzerine eğilmiş bir gölgenin varlığını hissetti. O an

tenindeki acıdan daha büyük olan bir şey varsa o da yatağının başucunda duran yabancıya karşı hissettiği korkuydu. Nefes nefese bağırarak ona acı çektiren adamı itmeye çalışıyordu lâkin küçük bedeninde düşmanını savuşturacak gücü bulamıyordu. Cam çok yanıyordu, gözyaşları içinde çırpınarak ağlayıp hıç kırması bu korkunç yabancıyı durdurmuyordu. Islak kirpileri arasından ona işkence eden kişiyi bulanık görürken kaçmaya çahşuğı esnada kapının yanında gördüğü yaşlı kadın, korku sunu bir nebze de olsa hafifletti. Ona yardım ederdi, değil mi? Onu kurtarmak için gelmişti. “Müdire anne!” Onu çivilenmiş gibi tutan kollardan kurtulmaya çalışırken hıçkırıklar içinde, “Mü-müdire anne, yardım et!” diye yalvardı. Ağlayarak bir kö şede durmuş onu izleyen kadından yardım istiyor, ona doğru gitmek için öne anlıyordu fakat müdire annesi sadece izliyordu. Neden izliyordu? Neden gelip onu kurtarmıyordu? Korktuğu nu, acı çektiğini görmüyor muydu? Sedef korkunun kollarında boğuşurken ıslak gözlerle hâlâ müdire annesine bakıyor, göz-

MARAL ATMACA

9

yaşlan içinde ondan yardım istiyordu ama müdire annesi sade

ce izliyordu. Küçük, çelimsiz kız her ne kadar onun ellerini tırmalayıp

ona güçsüz tekmeler savursa da bunların hiçbiri kesinlikle bir işe yaramamıştı. Kız çocuğunun harekeden yavaşladı, yavaş ya

vaş çırpınmayı bıraktı, artık direnemeyecek kadar yorgun düş

tüğünü anlaması da uzun sürmedi. Onu bırakıp mavi gözlerine baktığında küçük kızın attığı çığlık kulaklarında yankılanıp

durdu. Çığlığı öylesine gürdü ki bu ses yatakhanenin duvarları

na çarpıyor, onun kulaklarında yankılanıyordu. Çığlığı kesildi, yuvarlak yüzü solgun bir renk aldı ve küçük kız çektiği acı ya daha fazla dayanamamış olacak ki bitkince yatağına yığıldı.

Rüyasında gördüğü öcülerden birinin kendisini ziyaret ettiğini düşünüyordu. Fakat bilinci kapanmadan hemen önce konuşu

lanları duymuştu. “Adı ne?” “Sedef. İlaçlara karşı bağışıklığı çok güçlü, uyanacağını tah

min etmeliydim.” “Ne demek istiyorsun?”

“Annesi onu doğurmak istemediği için dokuz ay boyunca ağır ilaçlar kullanmış ancak Sedef, tuhaf bir şekilde bu ilaçlar dan etkilenmemiş. İlaçlar ona hiç zarar vermemiş. Doğduğunda annesi biberondaki sütünün içine bir kutu uyku hapı koyarak

ona içirmiş fakat Sedef, iki gün uyumak dışında ilaçlardan yine olumsuz anlamda etkilenmemiş. Altı aylık olduğunda ise anne

si ondan kurtulmak için onu bir çöp poşetinin içine koyarak, poşetin ağzını sıkıca bağlayıp çöp kutusuna atmış. Onu hava

sız bırakarak öldürmeye çalışmış ancak bilileri Sedefin boğuk çığlığını duyarak onu kurtarmış. O günden beri Sedef burada.”

Müdire, buradaki her çocuğun hikayesini biliyor, hepsi adına üzülüyordu. Evet, belki para karşılığında çocukların damgalan-

0

YARALASAR

masına izin vermişti ama hepsi hâlâ yaşıyordu. Duyduğu vic dan azabını gidermek için yaralarıyla bizzat ilgilenip onları iyi leştirecekti. Onlar en fazla bir hafta içinde toparlanıp eskisi gibi iyi olacaktı. Yarın sabah herkes çocukların nasıl damgalandığını

merak edecek ama bu gerçeği kimse bilmeyecekti.

Biraz soğuyan mührün kapağını kapatan yabancının gözleri

yataktaki kızı bulunca, “Yankı/ diye fısıldadı. “Bundan sonra onun adı Yankı,” dedi ve buradaki işini bitirerek çıkıp gitti. Se def, onu duymuş ve gözlerini yorgunca kapatmıştı.

O gece soğukkanlı bir cani, gelecekte tüm kurbanlarını bula bilmek için damgalamıştı. Bu durum onun için bu oyunu daha

zevkli kılacaktı. Büyümelerine ve yaşamalarına izin vermişti, ta ki zamanı gelene kadar! Doğru zamanda, hepsi nerede olursa olsun onları bulacaktı

çünkü mühürlü çocukların her biri artık onun kurbanıydı.

Sedef, o yağmurlu gecede, kolunda yarasa mührüyle yurttan

kaçmıştı.

Gözyaşlarını hızla akarken, burnumu çekerek elimdeki işi

bitirmeye çalıştım. Buram buram soğan kokan mutfakta, alnımdaki teri elimin tersiyle silerek derin bir nefes almak iste

dim fakat burnumun direğini sızlatan soğan kokusu gözyaşı

kanallarımı açmıştı ve beni ağlatıyordu. Tahtanın üzerindeki her bir soğanı doğramam sadece otuz saniyemi alıyor olsa da bu sebzeden nefret etmeden duramıyordum. Ağlamaya devam et tikçe elimdeki keskin bıçağı daha hızlı kullanıyor, beni ağlatan soğanlardan kendimce intikam alıyordum. Her ne kadar arada

bunu yapsam da hiçbir zaman ağlamaktan hoşlanmadım. Kim

se gözyaşı dökmeyi sevmez ama ben gereksiz yere döktüğüm gözyaşına sebep olan her şeyden otomatik olarak nefret ediyo rum, tıpkı soğanlardan nefret ettiğim olduğu gibi. Tamam, so

ğan yemeklerin tadı tuzu ama beni ağlatıyorsa o olmadan da bir

yemek çok lezzetli olabilir. Ayrıca bu soğan doğrama işi neden her defasında bana veriliyor ki? Bu insanların küçük olanı da ima ezmek gibi bir alışkanlığı olmalı. Kendimi evin en küçük

çocuğu gibi hissediyorum. Tek fark, normal bir aile en fazla on

kişi olurken burada bir hayli kalabalık olmamızdı. Son soğanı

da doğramayı bitirdiğimde hepsini büyük cam kasenin içine

koyup musluğun altında ellerimi yıkadım. Şükürler olsun ki sonunda bitti!

12

YARALASAR

“Yankı, buraya gel.” Ocağın başındaki Oya abla bana sesle

nince, ayaklarımı vura vura isteksizce ona doğru yürüdüm. Bu

durum, Oya ablanın bana sitem etmesine sebep oldu. “Bu yas

taki bir kız için fâzla tembelsin.” Karıştırdığı patates püresinin başına beni geçirip büyük tahta kaşığı elime tutuşturdu. “İyice karıştır, dibi tutmasın.” Yemeklerin buharı yüzünden alnına ya pışan birkaç tutam saçı bonesinin alana sıkışardı. Benden daha

fâzla yemesine rağmen her geçen gün yüzü daha da zayıflıyor, bedeni küçûlüyoıdu. “Hadi, Yankı.” Aldığım yeni bir uyarıyla başımı eğip iyice sertleşen püreyi karışurmaya başladım. O da koşarak makama tenceresine doğru gitti. İyi, en azından yine te

pemde dikilerek doğruyap şu işi diyerek beni süründürmeyecekti. Kaşığı tutan bileğim karışurma işini yapmaktan ağrıyınca,

“Oya abla, bu oldu sanki,” diyerek ocağın alanı kapatmayı dü şündüğüm esnada, Oya ablanın yerine yemekhanenin mutfa

ğında farklı bir ses yankılanmıştı. “Mahkûm Yankı Sarmaşık!”

Evet, uzun zamandır ismimin önüne koyulan bir sıfattı bu. Gardiyan ismimi söylediğinde başımı kaldırınca, kapının önünde bana sert bir şekilde bakan adamı gördüm. Gardiyan

üniformasının koyu lacivert rengi karanlık kişiliğiyle bütünleşmişçesine korkunç bir görüntü sunuyordu ve ben, yıllar geçme

sine rağmen hâlâ onlardan birine bakarken ürperiyordum. Say gı duruşuna geçmiş gibi ellerini iki yanına sarkıttı, böbürlenir

gibi omuzlarım dikleştirerek göğsünü havayla doldurdu. Ona göre bu, mahkûmları sindirmek için iyi bir gizlenme şekli ola

bilirdi ama buradan bakınca kocaman göbeğinden kurtulmak için onu içine çeken bir adamı anımsaayordu. Hadi demesi ne hafifçe kaşlarım çata, istediğim son şey bir gardiyanı kız-

dırmaku. “Oya abla, sen devam eder misin?” Sol tarafımdaki

kadına dönünce her ne kadar başını sallayarak kabul etmiş olsa da upkı mutfâkta çalışan birkaç kişi gibi o da aylar sonra tlyas gardiyanın beni neden çağırdığını merak ediyordu.

MARAL ATMACA

13

Üzerimdeki önlüğü ve saçlarımdaki boneyi çıkararak ye mekhanenin kapısının önünde beni bekleyen gardiyana doğru yürüdüm. Tuba teyze, merakına yenik düşmüş olmalı ki salata için domates doğramayı bırakıp İlyas gardiyana döndü. “Kızı

nereye götüreceksin?” Burada beni koruyan, bana sahip çıkan sayılı kiplerden biriydi. Toplaşan beş kişiyi bulmazdı koğuştaki

sevenlerim.

“Müdür çağırıyor!” Kaşlarını çatan gardiyan, genelde bize karşı çok kaba ve kırıcıydı. “Neden?” İlgaz ağzındaki sakızı padatarak yanımdaki yerini

aldı, burada belki de gerçek anlamda değer verdiğim tek kişiydi. “Yıllardır burada ama bugüne dek tek bir ziyaretçisi bile olma dı, yani ziyaretçi için çağırmış olamaz.” Eliyle beni göstererek

mutfaktakilerin dikkatini üzerime çekti. “Yankı’nın en kötü huyu sakarlığı, onun dışında buradaki kimseye zararı yok, ceza için de olamaz. Geriye sadece beraat etmesi kalıyor ama buna

da daha iki yıl var. Bu müdür yıllar sonra niye çağırıyor onu?” İlgaz sadece benden iki yaş büyük olsa da geldiği ilk günden

beri bir abla gibi bana sahip çıkmıştı. O, gerçekten karşılıksız seven nadir insanlardandı. iyice sabrı tükenen gardiyan bana doğru yürüyünce onu

kızdırmayı başardığımızı anladım. “Yeter!” Kolumu sertçe kav rayıp tırnaklarını geçirirken mutfaktakilere uyarı dolu gözlerle

bakıyordu. Elini kolumdan çekmeliydi! “Dönünce ne olduğu

nu öğrenirsiniz. Şimdi çekilin yoldan, daha fazla canımı sık

mayın!” Kimseye itiraz etme fırsatı tanımadan koluma işkence eden pençeleriyle apar topar beni peşinden sürükledi.

Yemekhaneden çıktığımızda kolumu çekerek ondan kur tardım. “Yolu göstersen yeter.” insanların bana dokunmasına

dayanamıyordum. Bu, her defasında beni rahatsız ediyor, sinir krizi geçirmeme neden oluyordu.

4

YARALASAR

Ben istemediğim sürece kimse bana dokunmamak!

Rutubetli, loş koridoru geçip merdivenleri çıkınca daha te miz bir koridora girmiştik. Burada ışıklar hep gri, renkler fazla soluktu. Dört duvarın karanlığıyla geçiyordu hayatımız, ceza evinin kirli duvarları arasına asla canlı renkler uğramıyordu. Günün belirli saatlerinde avluya çıkardık ama bu çok kısa sürü yordu ve cezaevinin tel örgülü uzun duvarları arasında arzula dığımız temiz havaya ulaşamıyorduk. Etrafına bakıyorsun, her yerde uzun duvarlar… Boğuluyor gibi oluyorsun ve gökyüzünü görmek istiyorsun ama gökyüzü bile tüm renklerini yitirmişçesine kasvetli bulutlarla kuşanıyor. Bir köşeye çekiliyorsun, belki de bir duvar dibine… Sonra uzun uzun bakıyorsun gökyüzüne. Bulutların ötesinde bir ışık görmek istercesine bakıyorsun an cak ne kadar bakarsan bak, hep aynı kasveti görüyorsun. Nefret saklandığı yerden çıkıyor, kuşatıyor seni, özlemini çektiğin her şeye duyduğun büyük, yakıcı bir nefretten bahsediyorum. Bir süre sonra kabullenip asla güzel şeylere sahip olamayacağını an layarak hayattan beklentilerin düşüyordu. Geriye kalan tek şey ise sana dayanma gücü veren yaşanmışlıklara olan nefretin olu yordu. Sahip olduklarımıza ve asla sahip olamayacağımız şeyle re duyduğumuz nefretti bize kalan. Burada hiçbir şey yoktu; ne bir çimen kokusu vardı ne de çıplak ayaklarla üzerinde yürüye ceğiniz bir avuç toprak Bir seferinde İlgaz, yalvar yakar küçük bir saksı begonyayı koğuşa aldırmayı başarmıştı ama tüm çaba larına rağmen onu yaşatamamıştı, solmuştu çiçekleri. Oysaki koğuşa geldiğinde ne kadar da canlı ve güzeldi… Lâkin bir ay içinde boynunu bükmüş, taç yapraklarını usul usul dökmüştü. O gün ağlamıştı İlgaz. “Ölüyor Yankı, buraya giren her şey tıpkı bizim gibi ölüyor!” demişti. O gün İlgaz’ı ağlattığı için bir kez daha çiçeklerden nefret etmiştim ama haklıydı, burası içine aldığı her şeyi öldürüyordu.

Etraftaki gardiyanları umursamadan llyas’ı takip etmeye de

vam ettim, bir kapının önünde durup kapıyı hafifçe aklattı.

MARAL ATMACA

15

Bedeninin üst kısmını aralık kapıdan içeriye doğru uzatarak, “Mahkûm Yankı Sarmaşık geldi, efendim,” dediğinde kısa sü rede içeriden farklı bir ses duymuştum: “içeri al.” llyas kenara

çekilerek geçmem için bana yol verince derin nefesler eşliğinde

içeri girdim. Gardiyan ise peşimden kapıyı kapatarak gitmişti.

Ayaklarımı hareket ettirerek odanın içine doğru yürüdüm. Uzun zaman sonra kaldığım koğuş dışında bir yere gelmiş ol

manın tedirginliği vardı üzerimde. Ahşap eşyaların çoğunlukta

olduğu odayı yabancı gözlerle süzerken buldum kendimi. İn

san, yabancısı olduğu bir yerde gördüğü her şeye merakla ba

kardı, bundan dolayıydı sol taraftaki metal dolabın üzerinde duran mavi dosyalara uzun uzun bakışım. Hemen sonrasında

tam karşımdaki masanın üzerindeki dağınık kâğıdar dikkatimi çekmişti. Sandalyesinde oturan müdürün bir eli masadaki kâ ğıt yığınının üzerinde duruyor, diğer eli siyah takım elbisesiyle

uyumsuz duran sarı kravatını çekiştiriyordu. Aylardan sonra ilk kez gördüğüm müdürün adının Faruk Tarcan olduğunu, her

an masadan düşecekmiş gibi duran küçük, dikdörtgen isimlik

sayesinde anlamıştım. Oval yüzü fâzla sıkıntılıydı, saçsız başın

daki terler alnına doğru süzülüyordu. Koyu siyah gözleri sürekli sağ tarafa kayıyordu, bu durum endişesini daha çok büyütüyor gibiydi. Bir şeyler onu tedirgin ediyor veya korkutuyor olma

lıydı çünkü aldığı hızlı solukların havaya karışan seslerini du yabiliyordum.

Sürekli kaçamak bakışlar attığı yerde ne var diye merak ede rek başımı çevirince, pencerenin yanında, ayakta sırtı bize dö nük birinin dışarıya baktığını gördüm. Bize doğru dönmediği

için yüzünü göremesem de koyu kahverengi uzun saçlarının gür ve parlak oluşu göz kamaştırıcıydı. Sırtıyla bakışıyordum lâkin

buraya ait olmadığı öyle belliydi ki sanki geçerken uğramış veya adres sormak için yolu mecburi bir şekilde bu cehennem çu kuruna düşmüş gibiydi. Uzundu, evet gerçekten çok uzun bir

16

YARALASAR

boyu vardı. Sanki dünyaya yukarıdan bakmak için doğmuş gibi

bir his yaratıyordu insanda. Beyaz tişörtünün altında bile sırt kasları kendisini belli ediyordu, dik duruşuna güçlü omuzları da eklenince merak duygum arşa kadar yükselmişti. Bacaklarını

saran kot pantolonunda tek bir kırışık yoktu. Pahalı olduğu her halinden belli olan ayakkabıları, burada ne sıfatla bulunduğunu

sorgulatıyordu. Elleri ceplerindeydi, bir kez bile olsun başını çevirip ne bana ne de müdüre bakmıştı. Sanki biz burada yok muşuz gibi rahat bir tavır takınmışa, bu da bende daha fazla

merak uyandırıyordu. “Otur, Yankı.” Müdürün titrek sesiyle bakışlarımı pencere

den dışarıyı izleyen adamdan çekerek müdürün eliyle gösterdiği masasının önündeki koltuğa oturdum. Fazla paniklemiş olması dikkatimden kaçmıyordu. Onu korkutan şey, odadaki üçüncü kişi olabilir miydi?

Oturuşumu düzelterek nihayet ecel terleri döken müdüre döndüm ve merak ettiğim soruyu sorma firsaa bulabildim: “Beni neden çağırdınız?” Sorumu duymamış gibi endişeli göz leri o gizemli adamı bulmuş, hafif öksürerek yeniden bana dön müştü. Allah aşkına, bu adamın nesi vardı?

Ondan gerçekten korkuyor gibiydi. Nihayet bir dakikanın ardından masasının çekmecesinden birkaç evrak çıkartarak bir kalemle birlikte önüme koydu. “Mahkeme kararıyla beraat ettin. Dosyanı imzaladıktan sonra gidip eşyalarını topla çünkü çıkıyorsun.” Ne? Çıkıyor muyum? Şaşkınlığım bakışlarıma yansırken, gözlerimi irice açarak şoka girmiş bir halde ona bakıyordum. Ne demişti öyle? Beraat mı ettim? Şaka yapıyor olmalıydı çünkü bu dediği şeyin oluru yok tu. Buraya gelirken aklımda birçok senaryo ürettiğim doğruydu hatta beni İlgaz’dan ayırmak için farklı bir koğuşa gönderecek leri bile ihtimallerimin arasındaydı lâkin beraat etmek.. Yok artık! Bir yanlışlık olmalı» cezamın bitmesine daha var.

ARAL

ATACA

17

“Ama daha iki yılım var.” Bu sefer sesi titreyen bendim çün

kü bu, beklemediğim bir şeydi. Beş yıl boyunca tutsak olmak bazı alışkanlıkları kendisiyle beraber getiriyordu. Hiç çıkama yacağımı düşünmek gibi kötü alışkanlıkları…

On dört yaşımda, hüküm giymiş çocukların gittiği ıslahevi-

ne mahkûm edilmiştim. Dört yıl boyunca buradan bir farkı ol mayan o yerde kalmıştım. İstanbul’un gözden çıkarılan semtle rinden olan Nizamdaki ıslahevi benden dört yılımı almıştı. On

sekizimde çıktığım ilk mahkemeden sonra kendimi aynı semt te olan bu kapalı cezaevinde bulmuştum. İki yılım da burada heba oldu, evet, şu anda kayıdarda on dokuz görünüyorum

ama yirmi olmama sadece birkaç ay kaldı, yani bir nevi burada iki yılım geçti diyebilirim. Ne ıslahevinde ne de burada tutuklu

geçirdiğim günlerde bir Allah’ın kulu bile ziyaretime gelmişti. Yıllar sonra ilk kez çağırılıyordum ve bana beraat ettiğim mi

söyleniyordu? Hayır, kesinlikle bunda bir yanlışlık olmalıydı. “Öyleydi, daha iki yılın vardı.” Başını sallayarak beni onay

ladı. “Ancak davanda bir gelişme oldu. Lehine kanıdar bulan avukatın bunu mahkemeye sununca, mahkemeye bile çıkmana

gerek kalmadan beraat kararın onaylandı.” Bu adam benimle dalga mı geçiyor, mahkemeye çıkmadığım halde beraat kararım

nasıl onaylanır? Bu tür yerlerde her şey prosedürüne uygun yapılır

ken buna kim inanır? Aptal biri değildim, sözlerindeki tutarsız lık göz ardı edebileceğim bir şey değildi. Burada benim bilmemi

istemediği bir şeyler dönüyordu. “İyi ama bildiğim kadarıyla benim hiçbir zaman avukatım

olmadı. Zaten mahkemede özellikle beni savunacak bir avukat

talebinde bulunmadım.” Ellerini ceplerinden çıkaran gizemli kişinin dışarıda dikkate değer ne bulduğunu merak ediyordum. “Bir avukatın var.” Müdürün sesiyle tekrar ona döndüm.

“Seni savunmak isteyen ve işinde çok iyi olan gönüllü bir avu-

8

YARALASAR

kann var. Şimdi gereken evrakları imzala.” Kafam karışmış bir şekilde ona bakıp duruyordum. Avukatımın kim olduğunu sor

sam eminim bunu bana söylemeyecekti. Hiç param yokken ki min beni savunduğunu merak ediyordum. Üstelik mahkemeye

bile gitmediğim halde o avukat nasıl serbest kalmamı sağlamış tı? Avukatın güçlü bağlantıları olduğu kesindi, bunun karşılı ğında ne isteyeceği ise beni endişelendiriyordu.

Dosyaları müdüre doğru ittim, “imzalamıyorum.” Adımla rımı etraflıca düşünmeden atmamayı uzun zaman önce öğren miştim. Bu işin altında yatan gerçeği öğrenmeden beni buradan zor çıkarırlar!

Şimdi aynı şaşkınlıkla o bana bakıyordu. “Anlamadım?” Yüz ifadesinden dolayı gülmemek için kendimi zor tuttum. Nesini anlamadı acaba! Oysaki az önce çok açık konuştum. “O avukat beni serbest bıraktırırken bana sordu mu özgür kalmak ister misin diye?” Kaşlarımı çattım. “Ben çıkmak iste

miyorum. Daha iki yılım var ve bitmeden hiçbir yere gitmi yorum.” özellikle dosyamda avukat istemediğimi belirtmişken böyle bir şeyi beklemiyordum. Bu plansız özgürlük, benim için

güzel bir haber değildi. Dışarıdaki cehennemin buradan bir far kı yoktu. Allah aşkına» bu nasıl bir iş böyle! Acaba serbest kaldı

ğımda nereye gideceğimi de düşündünüz mü!

Söylediklerimle gizemli yabancı bir an bana dönecek gibi olmuştu ancak son anda kontrolünü sağlamış olmalı ki bunu

yapmadı. Sıra bana dönük olabilirdi, dışarıya da bakıyor ola bilirdi ama tüm dikkati konuştuklarımızdaydı. “Evladım, sen

iyi misin?” Müdür gözlerini büyütmüş, afallamış bir vaziyette bana bakıyordu. “Buradan kurtulmak için mahkûmlar her gün adak adayarak yalvarıp duruyor, sen bana çıkmak istemediğini

mi söylüyorsun?” Bunda şaşılacak ne var! Çıkmak istemiyorum»

cezamı bitirdiğimde çıkınca ne yapacağımı düşünürüm.

ARAL

ATACA

19

“Onların gidecek bir yeri var, Faruk Bey.” Beni anlamak zorundaydı. "Ziyaret günlerinde gelen yakınları, evde yolları

nı bekleyen sevdikleri var ama benim kimsem yok Altı yıldır mahkûmum, siz de iyi biliyorsunuz ki ne bir arayanım ne de

soranım var.” Çıkmak istemiyordum, o şeyleri yeniden yaşa maktan ölesiye korkuyordum fakat burada tutsak kalmak da

istemiyordum. Tek istediğim, kalacak bir yer ve çöplerden top layacak da olsam bir kuru ekmekti.

Sözlerim bittiğinde odadaki gizemli yabancının iki yanında hareketsizce duran ellerinin bir an yumruk olduğunu gördüm ama bu çok kısa sürdü. Belki de anlattıklarım onun için basit

bir yakarış olduğu için canı sıkılmıştır ancak yedi yaşından beri sokaklarda olan kimsesiz biri için bunlar basit şeyler değildi. “Üzgünüm.” Müdür dosyaları tekrar önüme koydu. “Mahke

me kararıyla özgür kalan birini, burada bir gün bile fazladan

tutmak suç sayılır. Şimdi imzala ve toparlan. Hemen bugün çıkıyorsun.” “Nereye gideceğimi de söyledi mi o mahkeme kararı?” Ku

cağımdaki ellerimi sinirden dizlerime başarırken bu yaptıkları şeyin fazla aptalca olduğunu düşündüm. “Sabıkalıyım diyo

rum, en azından mahkûmlar için kalacak yer veya bir iş bulma ları gerekmiyor mu?” Genelde buradan çıkan kimsesizler için

kalacak bir yer ayarladıklarını duymuştum. Birkaç aylık kirasını

ödüyorlardı ve serbest kalan kimsesiz mahkûm da o zamana kadar bir iş bularak gerisini bir şekilde hallediyordu. Bunu daha

önce birkaç kişi için yapmışlardı, aynı şeyleri talep etmeye hak

kım olduğunu düşündüm.

Kendisine zorluk çıkardığım için boynundaki kravatı biraz

daha çekiştiren adam, benden fazlasıyla sıkılmış gibi görünü yordu. “Senin için bu söz konusu değil.” Peki, benim onlardan

ne farkım vardı? Birinin bana yardım edeceğini düşünmek asıl aptallıktı. Ayrıca neden sadece benim için böyle bir şeyin söz

konusu olmadığı da ayrı bir soru işaretiydi.

20

YARALASAR

öfkeli olsam da ısrarımın bir işe yaramayacağını anlayınca, on dakika boyunca dosyamda yazanların hepsini okudum ve

sonunda imzaladım. Daha sonra ayağa kalkarak dosyaları mü

düre geri uzattım, bu odada işim kalmadığı için gitmeye yelte nince beni durdurdu: “Daha bitmedi.” Ayakta durarak kolla rımı göğsümde birleştirdim. “Ne kaldı ki? Zaten iki gün sonra

yine görüşeceğiz.” Benden bu kadar kolay kurtulamayacaklarını bilmeleri gerekiyordu. Kaşlarını merakla yukarı kaldırdı. “Ne demek istiyorsun?”

Alnındaki kırışıkların belirginleşmesi beni güldürdü. “Sokakla ra dönüyorum, Faruk Bey. Yirmi yaşındaki bir kızın olmaması gereken bir yere ya da hak ettiğim yere. Her neyse, bir şekilde

buraya geri geleceğimi biliyorum.” Belki bu sefer farklı olurdu ancak artık bir sabıka kaydım varken değişen bir şey olacağını sanmıyordum.

Beni ciddiye almayan müdür protokolü hızla anlatmaya baş layınca onu dinlemek pek içimden gelmedi. “Tutuksuz yargı landığın için her hafta karakola giderek imza vermen gerekiyor. Şimdilik ülke dışına çıkamazsın ve bir suça karışırsan tekrar içeri girersin. Böyle bir şey olursa cezan kaldığı yerden devam eder.” Her söylediği beni deli ettiği için sinirden güldüm. “Bu harika çünkü önüme çıkan ilk kişiye yumruk atacağım, son ra yine koğuşuma döneceğim.” Dişlerimi göstererek sevimlice sırınım. “Bu bilgi için size minnettarım, Faruk Bey.” Gülerek söylediklerim yüzünden adamcağız bilmem kaçıncı şokunu yaşıyordu ama umurumda değildi. Bana sormadan beni özgür

bırakmak onların hatasıydı.

Keyfim yerine geldiği için put gibi hiç kıpırdamayan yaban cıya son kez bakarak odadan çıktım. Kapıyı peşimden kapa tarak beni bekleyen gardiyana doğru yürürken dudaklarımdan çıkan cümle kesinlikle mutluluktan kaynaklanmıyordu. “Yaşa sın özgürlük!”

MARAL ATMACA

21

Şu yumruk işini mutlaka dikkate alacağım.

“Yankı, kalk iki göbek de sen at!” İlgaz elimden çekiştirerek beni ranzamdan indirmeye çalışırken, inat edip iyice yatağıma yayıldım. Bu, göbek atarak kutlayacağım bir durum değildi. “Niçin?” özgür kalan her kadın için burada oyun havası ça

lıp oynardık Bu, bir nevi onların özgürlüğünü kudamaktı. On ların adına mutlu olduğumuz için her birini böyle uğurlardık ancak şimdi beni seven şu birkaç kişi gülücükler saçıp oynarken ben, çıkacağım için mutlu olamıyordum. “Yankı?” İlgaz yatağıma oturduğunda gözleri endişeyle bana bakıyordu. Her endişeli olduğunda yaptığı gibi yine örgü yap

tığı saçlarının ucunu parmağına dolamaya çalışıyordu. Aslında sarışın olmak ona yakışıyordu ama gözlerinin yeşilleri hep fazla karamsar baktığı için buradaki çoğu kişi gibi geleceğe yönelik düşlerini yitirmişti. Kaşık kadar küçücük, yuvarlak bir yüzü vardı ancak kocaman gözlerini kırpıştırarak size balonca, hele ki bir de yalvarırcasına dudaklarını büzmeye başlayınca sizi ça resiz bırakıyordu. Benden iki yaş büyük olması onun benden daha genç göstermesine engel değildi. Güzel yüzünün aksine ne yazık ki kaderi benim gibi kötüydü. Ailesi tarafindan babası yaşındaki bir adamla zorla evlendirilmiş ve kocasından dört yıl boyunca şiddet görmüştü. Karnına aldığı bir darbe ile düşük yaparak bebeğini kaybedince, cinnet geçirip kocasını öldür müştü. Aslında bir nevi kendini korumak için şuursuzca yaptığı bir şeydi bu çünkü o yapmasaydı, kocası ona uyguladığı şiddet nöbetlerinin birinde kesin onu öldürürdü. Dokuz yıl ceza almış ve cezasından sadece iki yıl eksilmişti. Ben ıslahevinden tahli ye olup buraya geldikten haftalar sonra, yüzü gözü morluklar içinde, dağılmış bir şekilde İlgaz da buraya gelmişti. İlk günler kimseyle konuşmaz, hep yatağında cenin pozisyonu alarak ya tardı. Kaybettiği bebeğinin acısını döktüğü gizli gözyaşları için-

YARALASAR de yaşarken elleri hep karnında olurdu. Zaman geçtikçe birbi rimizi tanımış, geçmişin ağır yüklerini paylaşarak yakın olmayı başarmıştık. Sahip olduğum tek arkadaşımdı. “Neden mutlu değilsin, Yankı?” Elimi avuçlarının arasına al dığında ona karşı dürüst olmayı seçtim. “Aynı şeyleri yaşamak tan korkuyorum.” Geride bıraktığım hayat tozpembe düşlerden

oluşmuyordu. Elini uzatarak gözlüklerimi çıkarıp benden bağımsız akan yaşlan sildi. “Sen anık yurttan kaçan o küçük kız değilsin, Yankı.” Gözleri sanki hırkamın altındaki o damgayı görmek ister gibi bakıyordu. “On dön yaşında içeriye giren kız da de ğilsin.” Gülümseyerek tuttuğu elimi güven vermek istercesine sıktı. “Sen kendi ayağına takılıp düşen Yankı Sarmaşıksın an cak şunu asla unutma…” Ciddileşerek gözlerimin içine baktı. “Seni sadece sakarlığın yere düşürebilir, onun dışında sen fazla sıyla güçlü ve kendi ayakları üzerinde durabilen bir kızsın.” ilaç

gibi gelen sözleri beni bir nebze rahatlatmış olsa da korkularımı almak için yeterli değildi. Bazı şeyler kolayca unutulmuyor, zih ninizin bir köşesinde size acı çektirmek için duruyordu.

Onunla geçireceğimiz son saatlerde huzursuzluk çıkarıp, onu daha fazla üzmemek için başımı sallayarak gözlüklerimi elime aldım. Siyah çerçeveli, yuvarlak gözlüklerim olmadığın da attığım adımı bile göremeyecek kadar kör biri oluyordum. Ağladığım için buğulanan gözlüklerimi silip yeniden taktığım da artık İlgaz’ı daha net görüyordum. Giderayak onu üzmek istemediğim için onunla yataktan inmeyi kabul etmiştim. Oya teyzelerin yanına gittik, sırf İlgaz’ın hatırı için saçma sapan dans ederken içimdeki kasvetten kurtulamıyordum. Son kez onların arasında olmanın burukluğunu yaşayan sol tarafım yeterince mutlu değildi. Kalan saatlerimde yaşadığım hüznü gizleyip, her biriyle eğ lenerek onlara görmek istedikleri Yankı’yı göstermiştim. Dans

MARAL ATMACA

23

etmiş, oyunlar oynamış ve fazlasıyla yorulmuştum. İlgaz’ın yar dımıyla birkaç kıyafetten oluşan eşyalarımı sırt çantama dol durmuştum. O elbiseler de bana ait değildi aslında, İlgaz’ın giy

mem için verdiği kıyafetleriydi. Cezaevinde bile yaşamak için

para gerekiyordu, kendime kıyafet getirtecek param olmadığı

için buradakilerin eskileriyle idare ediyordum. Nihayet veda za manı geldiğinde buradaki herkese sarılarak helallik almak çok zordu. “Kendine dikkat et, kuzum.” Gözleri dolan Oya abla yü

zümü ellerinin arasına alınca ağlamamak için kendimi güçlükle

durdurdum. “Zor, biliyorum ama bir ev kirala ve işe girerek geçimini sağla.” Ağlamaya başladığında benim için korktuğunu

görmek suçluluk duymama neden oluyordu ancak ona, “Kork ma, dışarıda daha iyi olacağım,” diyemiyordum çünkü dışarıda bana ne olacağını bilmiyordum. “Artık çocuk değilsin. Senin

yaşındaki bir kız, özellikle de bu kadar güzel bir kız için sokak lar tekin değil.” İlgaz kadar olmasa da sokaklarda büyüdüğümü

buradaki herkes biliyordu. Sokaklar korkunçtur, eğer kimsesizse niz sokaklar cehennemdin “Tamam Oya abla, artık ağlama, lütfen.” Gülümsemeye ça lışarak ona sımsıkı sarıldım. “Yankı?” Tuba teyzenin sesiyle ona

doğru döndüğümde elindeki küçük zarfi bana uzara. “Çok de ğil ama kendi aramızda senin için para topladık” Mahcup bir

şekilde diğerlerine baktığımda hepsi tebessüm ederek al hadi

dercesine zarfi işaret ediyordu. “Bu para bir aylık kiranı karşdar,

o zamana kadar bir iş bulmuş olursun.” Buraya gelmeden önce çok fazla işe girmiştim fakat ya çocuk olduğum için beni işten

çıkarıyorlardı ya da sakarlığım yüzünden kendimi kovduruyor dum. Tabii, bazı istisnalar vardı. O işlerden de rezalet çıkararak

kaçıyordum. Yani bir iş bulmam çok zordu.

“Teşekkür ederim.” Ona da sarılarak uzun bir süre kolları na sığındım, onlardan ayrdmak düşündüğümden daha zordu. “Acele et!” Beni uyaran gardiyanın sesiyle ondan ayrılıp ağlaya-

24

YARALASAR

rak bana bakan İlgaz’a döndüm, “iyi ol, kardeşim.” Fısıldayarak bana sarılınca, daha fazla kendimizi tutamayıp ikimiz de hıçkı rıklarla ağlamaya başladık. İlgaz, yıllar sonra sahip olduğum gü venli evim gibiydi» şimdi ondan ayrılmak zorundaydım. Yıllar sonra bana verilen tek yakınımı da yine arkamda bırakmaktı kaderim. Bu hep böyle olmuştu, kime çok bağlansam hepsini

bırakıp gidiyordum. “Sorun çıkarma.” Kavgacı bir yapısı olduğu için onu uyar mam gülmesini sağlamıştı. “Geri gelme.” Aynı şekilde gülerek başımı salladım. Elimdeki zarfi bavul görevi gören, yerdeki sırt çantamın içine koyarak çantamı taktım. Az kıyafetimin olması bu yönden iyiydi çünkü sırt çantama sığıyordu. Aslında birkaç kıyafetim daha vardı ama onları burada bırakıp sadece bir tişört ve pantolonu almıştım. İlgaz ile vedalaşmak en zoruydu ama gardiyanın baskısı yüzünden bunu yapmıştım. Nihayet ceza evinden çıktığımda büyük kapılar, uzun zaman sonra benim için açılmıştı. Kapıdan çıktığımda görevliler kapıyı arkamdan kapanı. İçimdeki burukluğa engel olamadım. Kapının önün

de ellerindeki tüfeklerle nöbet tutan jandarmaların yanından durgunca geçtim. Başımı çevirerek kapalı cezaevine son kez baktığımda iki yılımı geçirdiğim bu yerdeki kabuslarımı yeni den yaşıyor gibiydim. Çocuk yaşta mahkûm damgası yiyerek girdiğim yerden yetişkin bir kız olarak çıkmıştım. Geri döne rek cezaevinin büyük duvarları arasında gizlenen yere bakar

ken etraftaki ağaçlardan gelen palamut kokusunu içime çek tim. Sıcak havanın rahatlatıcı esintileri, etrafımdaki ağaçların yeşilliğiyle mükemmel bir uyum içindeydi. Cezaevleri genelde şehirden uzak, ıssız yerlerde olduğu için dışarıda nöbet tutan iki jandarmanın ve benim dışımda etrafta kimse yoktu. Buradaki

arabaların gardiyanlara veya buradaki görevlilere ait olduğunu biliyordum, benim için gelen bir araba yoktu. On dört yaşında ıslahevine bileklerimdeki kelepçeyle gitti

ğimde de yine böyle bir sessizlik vardı. Kimse benim için göz-

t dökmüyor, kimse beni, “Kurtulacak^’ 25 Ldu. Şimdi ise aradan alt, yıJ diye teselli etmi.

^,da benim için sevi„ç gözyaşı bana sarılan kimsecikler yoktu. Ne annem n

^Onı

^n,

yakınım— Ben gözlerimi bu dünyaya act.fr T* ne de bir ^nizhg. kendime yolda? bilmi?tinı. ,,k günden beri

durmu?, nereye gideceğimi düşünüyordum -n

^’"da

Sessizce fısıldayıp dümdüz yürümeye baslad sadece unutmamak için arada kendimeL, Gerçek «mimi yeniden Yankı oluyordum. rlat,y°’. daha sonra

olmam gerekiyordu ama Sedefi de hep icinJ, * ben,m y*>kı “ f yaşattım. Biraz ilerlediğimde buraya ait olmadığı her haIin<4 l , li »‘“• 1Qk!’ bit “•₺» gördüm. An41° “ hiaya gelince, durup park halindeki arabaya ba,lm, ç„irdi^

içini göremesem de sanki siyah camlann arkasmda biri varmu gibi içeridekinın yoğun bakışlarını tenimde hissediyordum

Sanki tam şu anda, bu arabamn içindeki kişinin bakışlarmm esiriydim, izlenmek garip bir duyguydu, biliyorum ama bu ya

şadığım şeyin ferklı bir adı yoktu. Rahatsızlık hissi beni sannca

yutkunarak bakışlarımı arabadan çektim. Ben onu göremesem de onun beni gördüğü düşüncesi tedirginliğe yol açtığı için tek

yaptığım, adımlarımı hızlandırarak yoluma devam etmek ol-

muştu. Araba çalıştı.

Hava kararmıştı lâkin ben tüm gün İstanbul sokaklarında gezinerek ev ve iş arayıp durmuştum. İş bulmak bir günde ola

cak şey değildi ancak ev konusunda kaybedecek vaktim olma dığı için ne yapacağımı bilmiyordum. Birkaç ev ilanı görsem de

ev sahipleri ile konuşmak için önce onları aramam gerekiyordu çünkü hepsi numarasını yazarak cama yapıştırmıştı. Bir telefo

num yoktu, telefon alacak kadar param da yoktu. Otobüsleri

rahatça kullanabilmek için kart çıkardım. Geriye kalan paramı idareli kullanmak zorundaydım. O kadar az parayla ne yapaca ğımı düşünüyordum çünkü bir aylık kira için yeterli miydi, bil miyordum. Bir şekilde bu geceyi çıkarmalıydım ama görünüşe

göre bu, düşündüğümden daha zor olacaktı. O yüzden çocuk

luğumun geçtiği harabe mahalleye geri döndüm. Cezaevinden

çıktığımda gördüğüm arabanın beni takip etmek yerine yanım dan geçip gitmesinin verdiği rahatlatma hissini anlatamazdım.

Herhangi bir düşmanım olduğunu sanmıyordum, o yüzden binlerinin beni takip ettiğini düşünmek bile aslında saçmaydı.

Yine de bir yanım, bunun sadece kendimi kandırmak için uy durduğum bir yalan olduğunu söylese de o yanımı görmezden gelmek hep yaptığım bir şeydi.

Benden her şeyimi alan Cezayir Sokağı, adı gibi pek tekin bir yer değildi. Ellerinde poşetlerle ali çeken insanlar beni ür-

28

YARALASAR

kürüyordu ancak tanımadığını bir semtte olmak yerine çocuk

luğumun geçtiği bu yerde olmak daha iyiydi. Çünkü burası hep son durağım olmuştu. Fazla alkol yüzünden ayakta durmaktan

zorlanan sarhoşların rahatsız edici mırıltılarına kulaklarımı ka patmak istedim. Uyuşturucunun etkisindeki gençlerin her an yolumu kesecek olma düşüncesi bile ürpermeme yetiyordu.

Buradaki evler hem eski hem de çoğu terkedilmiş olduğu için harabeye dönmüştü. Aklı başında birinin yaşayacağı bir yer de ğildi. Eski bir mahalle olduğu için kira ve ev fiyatları da di

ğer semtlere göre daha ucuzdu. Bu yüzden yoksul ve kimsesiz

insanların uğrak yeriydi. Harabe evleri kendisine mekan bilen birçok tehlikeli olaya ev sahipliği yapıyordu Cezayir.

“Ağabey, benim bir suçum yok!” Birinin acı çığlığını du yunca hırkama sarılarak sesin geldiği yere döndüm. Beyaz eşya

satan bir esnafin dükkânında birkaç serseri vardı. Ellerindeki benzini dükkâna döküyorlar, kırılan camların yanı sıra sopalar

ile içerideki her şeye zarar veriyorlardı. Şapkalı biri diz çöktür düğü adamın kafasına silah dayamışa, onun yalvarmasından zevk alıyor gibiydi. ahretsin»

bu tür insanları çok iyi biliyorum!

Ne acımaları vardır ne de merhamet duygulan. Böyle çetelere yabancı değildim, geçmişte onların içinde yer aldığım da ol muştu. Bir kere bulaşırsanız onlardan asla kurtulamazdınız. Neyse ki mecburiyetten katıldığım tüm o çetelerden her de fasında kurtulmayı başarmıştım. Peşimi bırakmalarını sağlayan

şey, gözaltına alınınca sessizliğimi koruyarak hiçbiri hakkında polise bilgi vermemiş olmamdı. Sokaklarda hayatta kalmak ko

lay değildi, ben de on dört yaşına kadar her türlü pisliği tanımış, yaşamak için elimden geleni yaparak kendimi korumayı başar

mıştım. Sicilime işlenen hiçbir suç, sabıka kaydıma son damga yı vuracak kadar büyük değildi ancak son olanlar tüm suçlarımı geçmiş, beni mahkûm etmişti. Onlardan birine görünmeden buradan uzaklaşmalıydım çünkü yolun tam ortasında durmuş,

ARAL

ATACA

29

sadece on adım uzağımdaki dükkâna bakıyordum. Cezaevin

den daha bu sabah çıkmışken yeni bir bela istediğimden emin değildim, özellikle tehlikeli bir sokak çetesi belası! Korku tüm

bedenimi sarmıştı, buradan uzaklaşmak için bir adım atmıştım ki kaşı yarılmış halde yerde yatan adam beni gördü.MPolisi ara!” Alnına dayanan silahın korkusuyla bana bakıp bağırınca şoka

girdim, hepsi beni görmüştü. Şimdi bu yaptığı hifoldu mut

Tüm gözler bir anda bana döndü. Babası yaşındaki adamı yere yatırıp başına silah dayamış olan çocuk, diz çöktüğü yer den doğrulup benimle göz göze gelince soluğumun kesildiğini

hissettim. Sokak lambası yolu aydınlattığı için ikimiz de birbi

rimizi oldukça net görüyorduk. Her ikimiz de soluksuz birbiri mize bakarken zaman sanki tam şu anda bizim için durmuştu. Onda tanıdık bir şeyler vardı ama ne olduğunu bulamamak

beni deli ediyordu. Bu çocuğun zifiri karanlık gözlerinde ta nıdık ama bir o kadar da yabancı bir şeyler vardı işte, öyle ki

insana güven verdiği kadar etraftı tehlike de saçıyordu. Belirgin elmacık kemikleri yüz hatlarına bir sertlik katarken alnına dö

külen siyah saçları, korkunun yanı sıra göz alıcı bir görüntü su nuyordu. Evet, dik duruşu ve bakışlarıyla tehlikeli görünüyor du, doğru ama yakışıklıydı da aynı zamanda. Benden birkaç yaş

büyük olduğunu düşünüyordum ancak dış görünüşü şu anda beni korkuttuğu için ona yakışıklı bulduğum biri gibi değil de

nefrede bakıyordum.

Ortalama boyu, korkusuz duruşuyla bütünleşince bende uyandırdığı tek duygu korkudan fazlası değildi; özellikle de

bir elinde namlusu yere bakan bir silah tutarken. Benim korku

dolu bakışlarımın aksine o, gözlerini kısmış; bir şeyi anlamak ister gibi tepeden tırnağa beni süzüyordu. Sanki aynı tanıdık

hissi ben de ona yaşatıyormuşum gibi bakışları fazla sabırsızdı ve cevapları bulmak için yanıp tutuşuyordu. Onunla göz te

masını kesmeden kaçmak için geriye doğru ürkekçe adımlar

30

YARALASAR

atarken, kendi ayağıma takılıp dürmemle bir anda sertçe yut kunarak geriye doğru sendeledi. Fısıltıyla bir şeyler mırıldan

dı ve elindeki silah zemine düşerek ses çıkardı ama bu, onun

umurunda değil gibi görünüyordu. Aklındaki sorulara cevap bulmuş olmalı ki bana olan bakışları hızla değişti ve gözlerinin

dolduğunu aramızdaki mesafeye rağmen görebildim. Bana olan

bakışları fazla anlamlıydı, huzur verdiği kadar bilinmezlikten kaynaklanan bir korkuyu da yaşatıyordu. Dudaklarını oynat tığında ne söylediğini duyamadım ama sanki, “Buldum seni,”

gibi bir şey fısıldamıştı. Yolun ortasında açık adres gibi durursam kim oba beni bulur!

“Üzgünüm, rahatsız ettim, siz devam edin lütfen.” Ellerimi yere başarıp hemen ayağa kalktığımda yerdeki adama son bir

kez baktım. “Birini arayacak telefonum yok” Yardım isteyen adamı hayal kırıklığına uğratarak arkamı döndüğüm gibi koş maya başladım. Başkalarının işine karışmak gibi bir amacım

yoktu çünkü bu, daha fazla bela demekti.

“Tutun şu kızı!” Arkamda duyduğum seslerden sonra daha hızlı koşmaya başladım. Lanet obun, böyle olacağını biliyordum!

Daha ilk günden böyle olması gerekmiyordu! Kaldırıma çıkarak evlerin arasından geçmeye başladım.

Elimden geldiğince karanlık ve izbe sokaklara sapmadan iler

lemeye çalışıyordum. Koğuştaki televizyonda izlediğim o aptal

kızlar gibi ıssız bir sokağa girerek kendimi zora sokmak, be nim yapacağım bir şey değildi lâkin açık alanda kaldıkça onlar

için kolay bir hedeftim. Işıkların yansıdığı kaldırımlarda hemen beni bulurlardı. Evlerin arasından geçmekse her an birinin yo lumu kesip karşıma çıkması demekti. Ne yapacağımı bilmez halde bulduğum her aralığa girerek bana yardım edecek birile-

rini arıyordum ama şu ana kadar yanından süratle geçtiklerim

ya sarhoştu ya da sızmıştı. Eğer şansım varsa izimi kaybettire-

ARAL

ATACA

31

bilirdim ama hemen arkamdan gelen adım sesleri bu ihtimali

de çürütüyordu. Aydınlıkta olmak beni ele vereceği için yanlış olduğunu bile bile sola dönerek bir sokağa girdim. Arkamdaki adım sesleri yaklaştıkça nefes nefese kalsam dahi daha hızlı ko şuyordum. Karanlıkta gittiğim yeri zor görürken sokak lamba

sının ışığını görmem ile hızımı artırarak oraya doğru yönelmek yaptığım son şeydi. Sokak lambasının yaydığı ışığın altında ne fes nefese soluklanırken fark ettiğim büyük duvar ile kendime

lanetler yağdırdım. Kahretsin, bunu kendime yapmış olamam! Çıkmaz sokak! iğrenç kokan bu yerde etrafıma bakınırken, duyduğum adım

sesleriyle ürkerek arkama dönünce bana doğru gelenleri görmek

soluğumu kesti. O esmer çocuk en öndeydi, arkasında ise onu takip eden üç kişi daha vardı. Tırnaklarımı avuçlarımın içine bastırırken yine titremeye başladığımı hissediyordum. “Gerçek ten kaçabileceğini mi düşündün?” Bir yandan bana yaklaşırken

bir yandan da alay ediyor, çaresizliğimle eğleniyordu.

Ben kaçacak bir yer ararken hepsi ışığın altında etrafımı sardı ve o, tam karşımda durmuştu. Aramızda sadece üç adım vardı. “Kız, güzel parça, Kuzey.” Sol tarafımdaki kişinin söy ledikleriyle midem bulanmaya başlamıştı, korkulanın saklan

dıkları yerden çıkarak bana saldırıyordu. Hayır, bunu ikinci kez yaşamayacağım, bu sefer olmaz! Adının Kuzey olduğunu öğrendiğim çocuk arkadaşına ters

bir bakış gönderip, bana doğru bir adım daha attığında her an çığlık atacak durumdaydım. “Bizi görmen hataydı.” İçimden bir ses, sadece gördüğüm şeyler yüzünden peşime takılmadığmı

söylüyordu. “Eee?” Başını hafifçe yana doğru eğmiş, cevap bek liyordu. “Şimdi seninle ne yapacağız?” Avı ile oyun oynayan bir avcı kimliğine bürünmesi beni korkuttuğu kadar kızdırıyordu

da. “Neden beni rahat bırakmıyorsun?” Kendimi sakinleştir meye çalışırken kötü anılarımı da zihnimden uzaklaştırmaya

2

YARALASAR

çalışıyordum. ahrettin!

Biraz daha üzerime gelirse her an bir

atak geçirebilirim. Bana usulca yaklaşmasına engel olamamak, kendimi bir za

vallı gibi hissetmeme neden oluyordu. “Seni kızdırdım mı, Ke dicik?0 Gülerek elini uzatıp kolumu tuttuğu anda hızla geriye

çekildim. “Dokunma!” Tüm kontrolümü kaybederek avazım

çıktığı kadar bağırırken titremelerim çoğalmıştı. “Dokunmayın bana!” Nefes almak için ince tişörtümün yaka kısmını çekişti

rerek ağlamaya başladım. “Dokunmayın!” Daha fazla dayana mayıp yere yığılmıştım. Ağlamaya devam ederken, hatırladığım anılar aklımı kaçırmama neden olacak türdendi. Bana işkence

eden her anıyı kendimden uzaklaştırmak istercesine yumruk

yaptığım ellerimi şakaklarıma bastırdım, çığlık çığlığa zihnimi

o korkunç görüntülerden temizlemeye çalıştıkça daha fazlasını görüyordum. Uzaklaşmalıydım, buradan hiçbir erkeğin bana zarar veremeyeceği bir yere gitmeliyim ama dehşet içinde yerde kıvranırken anıların istilası bunu yapmama izin vermiyordu.

Herkes buna androfobi) benzeri şeyler diyebilirdi ama erkeklere karşı duyduğum korku bir kelimeyle sınırlı değildi. Onlar zarar

verirdi, hem de aklınızın alamayacağı türden zararlar… “Gidin!” “Ama ağabey…”

“Gidin dedim!” Hıçkırıklarım yüzünden etrafımdaki sesleri zor duyuyor

dum. Başımı eğmiştim. Ellerim şakaklarıma baskı yaparken, omuzlarımı sarsarak ağlamaktan kendimi alamıyordum. “Hey,

bana bak” Başımı usulca kaldırdığımda, tam karşımda bir di

zinin üzerine çökerek beni izlediğini gördüm. Az önceki alaycı

ifadesinden eser yoktu, diğerleri ise çoktan gitmişti. 1 Erkek düşmanlığına varabilecek boyutlara ulaşabilme potansiyeli taşıyan, aynı zamanda

sosyal fobiler içinde tanımlanan psikolojik bir hastalıktır.

ARAL ATACA

33

“Nc yaşadın sen?” Bunu gerçekten soruyor mu? öfkem kor kuma karışınca, kaşlarımı çatarak nefret dolu bakışlarımı ona

çevirdim. “Uzak dur benden!” Yeniden bağırmamla sesimden rahatsız olmuş gibi yüzünü buruşturmuştu fakat bu, benim

umurumda değildi. Çünkü o bana bu kadar yakın durdukça göğsüm sıkışıyordu, boğuluyordum.

“Kızım, bağırmadan konuşmayı bilmez misin sen?” Bana

göre daha uzlaşmacı konuştuktan sonra gözleri usulca beni süz dü. “Titremelerin normal değil, atak mı geçiriyorsun?” Ellerini

teslim oluyormuş gibi hafifçe havaya kaldırması, ayazda kalmış gibi artan titremelerime fayda etmiyordu. “Sana dokunmuyo rum, şimdi şu lanet nefes alma işini yap çünkü nefesini tutuyor

sun, aptal!” Sanırım şimdi neden boğuluyor gibi hissettiğimi anlamıştım ama sorun şu ki hâlâ nefes alamıyordum.

Dudaklarımı araladım fakat bir gram nefesi içime çekeme

diğim gibi daha çok çırpınmaya başlamıştım. Ellerim boğazıma

gittiği esnada sanki göğüs kafesimin içindeki ciğerlerim işlevini yitirmişti ve beni soluksuz bırakıyordu. Yanaklanmdan süzülen

yaşlar çaresiz çırpınışlarımla bütünleşince karşımdaki çocuk be nim için endişelenmiş görünüyordu. Savurduğu küfürleri güç lükle duymuştum, “öncelikle bir konuda anlaşalım, kadınlara

el kaldıran biri değilim.” Hemen sonrasında boynumdaki elle rimi tutarak sertçe çekti. Bu hareketiyle açığa çıkan göğüs ka fesime bakan ruh hastası, bir an bile tereddüt etmeden yumruk

yaptığı elini sol göğsüme geçirmişti. Avazım çıktığı kadar bağı rırken, hissettiğim acıyla o tuhaf halimden kurtulmuş, elleri

mi yere bastırarak öksürükler içinde nefes almaya başlamıştım, içime çektiğim her solukta fazla aceleci olduğum için burun deliklerim açılıp kapanıyordu, yeteri kadar havayı solumaya ça

lışıyordum. “Hayvan!” Tekrar konuşacak gücü kendimde bulana kadar

bekledim. “Hani kadınlara vurmuyordun?” Nefes nefese söy-

34

YARALASAR

lediklerime gülerek ayağa kalktı. “Şok etkisi insanları daima

kendine getirir. Geçmişte bir şeyler yaşamış olmalısın, o yüzden

sana dokunduğumda kriz geçirdin.” Rahat davranmaya çalışı yordu ama başımı kaldırıp yüzüme yapışan saçlarımın arasın

dan ona bakınca pek de rahat olmadığını gördüm. “Bu daha

önce de oldu, değil mi?" Sıkıntıyla nefesini bıraktı. “Psikolojik bir durum, farkında olmadan nefesini tutuyorsun. Bu, seni ölü

me kadar götürür.” Ben yerde nefes almaya çalışırken söyledik leri, bilmediğim şeyler değildi. Artık o kadar da korkutucu biri gibi gelmiyordu, tabii bana dokunmadığı sürece.

“Nesin sen? Doktor falan mı?” Kendimi biraz toparlayıp ayağa kalktığımda ağrıyan göğsümün beni acıdan deli ettiğini

hissettim. Allah aşkına, bu serseri boş zamanlarında boksörlük mü yapıyor? O nasıl bir yumruktu öyle! Söylediklerim onu güldürdü. “Bunu anlamak için doktor olmaya gerek yok, Kedicik.” Bana sürekli kedicik demesi sinir lerimi bozmaktan başka bir işe yaramıyordu. İşin ironik kısmı

ise kedilerden nefret ediyor olmamdı.

Kendime çekidüzen verip gitmeye yeltendiğim esnada tekrar kolumu tutunca çığlık attım, küfür savurarak elini hemen çek

ti. “Lan tamam, unuttum geri zekâlı, ne bağırıyorsun!” Ona ters ters baktığımda o da aynı şekilde bana bakıyordu

ama umurumda değildi. Bana dokunmak onun suçuydu. “Ora da gördüklerini bir kişiye bile anlatırsan…” Artık ondan kur tulmak istediğim için hemen sözünü keserek müdahale ettim. “Kimse umurumda değil, rahat bırakın beni.” Hızlıca konuşup onu arkamda bırakarak geldiğim yolu geri yürürken kimseye bir şey anlatmayacağımı iyi biliyordu. Bu çocuktan hiç hoşlanmamıştım çünkü erkek olması bile ondan nefret etmem için yeterli bir sebepti.

O korkunç sokaktan çıktıktan sonra bu sefer daha dikkat li olarak yarım saat boyunca kendime kalacak bir yer aradım.

MARAL ATMACA

35

Cezayir gibi bir yerde güven içinde kalacağım bir ev bulmak

mümkün müydü, bilmiyordum ama gördüğüm küçük bir pansiyona girdim. Girişteki resepsiyon bölümünün arkasın da uyuklayan şişman adamdan başka görünürde kimse yoktu.

Zaten o da pek güven veren birine benzemiyordu. Üzerindeki

kırışık gömleğin düğmeleri açık olduğu için beyaz atleti görü nüyordu. Uykusunda sakallarını kaşıyor, açık ağzından salyalar

akıyordu. Resepsiyon bölümündeki boş içki şişelerini görmek yüzümü buruşturmama neden oldu. İçip içip sızdığı çok belliy

“Merhaba.” Ona seslendim ancak uyanmadığı gibi horlama ya da devam ediyordu.

“Gel buraya, fahişe!” Duyduğum öfkeli sese doğru kafamı

çevirince merdivenlerden aceleyle inen kadını gördüm. Arka sını kontrol edip, koşarak basamakları inen kadın ağladığı için yüzündeki abartılı makyajı bozulmuş, rimeli ince bir yol çizerek

yanaklarına doğru süzülüp siyah bir iz bırakmıştı. Ayaklan çıp laktı, giydiği mini siyah elbisesinin yaka kısmı yırtıldığı için be yaz sutyeni görünüyordu. Kadının dudakları kanıyordu, yüzü ise dağılan makyajından dolayı tanınmaz haldeydi. Omzuma çarparak yanımdan geçip koşar adım dışarı çıktı ğında merdivenlerden inen adamı gördüm. Üst tarafı çıplaktı, üzerinde sadece pantolon vardı. Üstelik elindeki kemer ve öf keli bakışlarıyla kadını arıyordu. Basamakları bitirdiğinde ba kışları beni buldu, öfkesi silinip gitmişti sanki. Giden kadını

çabuk unutmuş olmalı ki ilgili gözlerle beni süzmeye başlamış tı. Tedirginlikle ondan uzaklaşmak için geriye çekildiğim esna da içeriye iki sarhoş kadını kollarının arasına alarak kahkaha

atan başka bir adam girmişti. “Odamıza kadar bekleyin, kızlar.”

Adımları sarsak, kelimeleri anlaşılmaz çıkıyordu. en nasıl bir

yere geldim böyle? “Oda mı istiyorsun, canım?” Canım mı? Başımı çevirdiğim de uyuyan adamın sırıtarak bana baktığını gördüm. Bu gör-

36

YARALASAR

düklerimden sonra böyle bir yerde kalmak ne kadar doğruydu,

emin değildim. Bu gece için yapacağım en büyük hata burada bir oda tut mak olurdu çünkü aşın alkolün ve sigaranın yanı sıra oldukça

tehlikeli görünen müşterilerden birinin hedefi olmaya niyetim yoktu. “Hayır? Aceleyle başımı iki yana sallayarak, âdeta kaçarcasına dışarı çıkınca buradan uzaklaşmak için koşmaya başla

dım. öyle bir yerde kalacağıma hep yaptığım gibi bu geceyi de sokakta uyuyarak geçirirdim daha iyi. Sokaklarda amaçsızca ne kadar yürüdüm, bilmiyorum ama kalacak güvenli bir yer bulamayınca, en sonunda deniz kenarın

da boş bir banka uzanırken buldum kendimi. İlk kez dışarıda

uyumuyordum. O yüzden çantamı başımın altına koyup, hır kama sarılarak gözlerimi yummak beni pek etkilemedi. Karnım açtı, gecenin serinliği üşümeme neden oluyordu ancak kışın so ğuğunda bile sokaklar benim evim olduğu için uykuya dalmam uzun sürmedi. İlk kez boş bir mideyle gözlerimi kapatmıyor

dum, günlerce aç kaldığımı bilirdim çünkü. Yedi yaşından beri

sokakları eviniz bildiyseniz, çöpten topladığınız bayat ekmekler

sizin için büyük bir lezzet şöleni olurdu. Attıkları reçel kapları

nın dibinde birazcık kalmışsa, çikolata kavanozunun dibi iyice sıynlmamışsa o gün sizin için şanslı bir gündü. Başkalarının

çöpüyle beslenmek fazla dokunmazdı çünkü bir lokma ekmeğe

muhtaç iken gurur yapacak durumda olmazdınız.

Midenizdeki gurultuları dindirmek için yemek artıklarını çöpten alıp yiyecek kadar gururdan arınıyordunuz. Çöplerde yiyecek bir şeyler bulamayınca, çocuk bedeniniz yoldan geçen lerin önünde iki büklüm eğiliyordu ve onlara el açıp dilenecek

kadar gururunuzdan sıyrılıyordunuz. Bazıları iğrenerek sizi geri çevirip yanınızdan geçince, siz buna alınmadan bir başkasının yolunu kesiyordunuz. İçlerinden birkaç merhametli kişi çıkıp

küçük dilenci kız çocuğunun avuçlarına birkaç kuruş bırakınca

MARAL ATMACA

37

daha fazlasını istemiyordunuz. Yeni birinin yolunu kesmek ye rine hemen bakkala koşup bir ekmek, küçük bir parça peynir ve paranız kalırsa küçük bir şişe su alıp bulduğunuz ilk duvar dibinde karnınızı doyuruyordunuz. O gün doydunuz ya, yarı

na kadar ne çöpleri karıştırmak vardı ne de dilencilik yapmak. Eğer tüm hayatınız sokaklarda geçmişse sizin tek derdiniz o gün

midenize girecek birkaç lokmaydı. Nereden geldiğini sorgulamazdınız, çöplerden veya dilenerek, fark etmez. Gurur yapacak

lüksünüz yoktu, o gün doydunuz ya, gerisi mühim değildi.

en hayatta kalmak için kendi gururunu öldüren bir enkazım. Uyku beni tamamen esir alınca, gerçek dünyadan uzaklaşıp

hayal âlemine sığındığım an burnuma güzel bir koku gelmiş ti ve üşümem azalmıştı. Kulağımdaki sıcak nefesin Asıltısı bile

beni uyandıramazken duyduklarımı hayal meyal hatırlıyor dum: “İzlendiğinin farkına var, Sarmaşık çünkü bunu yapan sadece ben değilim.”

Vapurların sesi martıların sesiyle bütünleşince, yattığım

yerde inleyerek gözlerimi açtım. Yavaşça doğrulduğumda tu tulan boynum ve sızlayan sırtım yüzünden acı içinde nefesimi koyuverdim. Uzun zamandır cezaevindeki yataklarda yattığım

için bedenimin bu rahatsız edici şeylere alışması biraz zaman alacaktı. Dağılan saçlarımı düzelterek gözlerimi ovuşturunca,

gün ışıkları çoktan sabah olduğunu müjdeliyordu. Oturduğum yerde birkaç esneme hareketi yaptığım esnada bir omzumdan kayan siyah, deri ceketi fark ettim. Gözlerimi kısarak ceke

ti omuzlarımdan çekip aldım. Oldukça pahalı ve temiz olan ceketin kime ait olduğunu, üzerimde ne aradığını bilmediğim

için etrafıma bakındım. Görünürde doğrudan bana bakan kim se yoktu, çevremdeki harekedi insan kalabalığı benimle alakasız

bir şekilde kendi işleriyle meşguldü. Kimse bana bakmıyordu

38

YARALASAR

w ben, dikkat çeken birini görmüyordum. Cekete yaratık gör müş gibi bakarken gece kimin üzerimi örttüğünü bilmemek beni tedirgin ediyordu. Burnuma yaklaştırarak ceketi kokladı

ğımda, ferahlatıcı kahve kokusunun yanı sıra sigara kokusunu

da solumuştum. “Kimin bu şimdi?” Homurdanarak deri ceketi yan tarafa bı

rakacağım esnada dün gece aklıma gelince, gözlerimi büyüterek

elimdeki şeye bakakaldım. Bu, dün gece Kuzey denilen o serse rinin üzerinde değil miydi? Aceleyle ceketi çevirip, iyice kont

rol edince artık onun olduğuna emin oldum çünkü dün gece dükkanda onu uzun uzun incelerken üzerinde bu vardı. Aman Allah’ım, o hasta tüm gece beni mi takip etti? Bu da yetmezmiş gibi buraya kadar peşimden gelip yaptığı iyi bir şeymiş gibi üzeri mi mi örttü? Aklıma gelen korkunç senaryolarla elimdeki ceketi

yan tarafıma fırlatacağım esnada, bankın bir köşesinde duran

karton kutuyu görünce duraksadım. Bu da neyin nesiydi?

Küçük kanon kutuyu alıp açınca içinden çıkan hamburger ve vişne suyuna baktım. Açıkçası karnım çok aç olduğu için bunları kimin bıraktığını umursamadan hepsini büyük bir iş tahla yemeye başladım. Büyük ihtimalle bunları da o Kuzey de

nen çocuk bırakmıştı, nasıl olsa içinde ilaç olsa bile bana zararı dokunmayacaktı çünkü ilaçlara karşı bağışıklığım vardı ve bu

yüzden bunları yemekte bir sakınca görmedim. Hepsini bitirdi ğimde meyve suyumu içerek rahat bir nefes almak çok iyi geldi.

Vişne suyu en sevdiğim içecekti ve tesadüfen kutudan çıkması beni oldukça mudu etmişti. Ayağa kalkarak sırt çantamı takın

ca, bankın üzerinde duran ceketi oflayarak aldım. Sahibi olacak o serseri, ceketi için yeniden karşıma çıkarsa bu şeyi kaybet

tiğim için ona para vermek istemiyordum. “Şimdi ev bulma lıyım.” Genelde kendi kendime konuşurdum. İnsan etrafında

konuşacak birilerini bulamayınca, yalnızlıktan delirmemek için kendisiyle arkadaş olup uzun sohbeder gerçekleştirebilirdi ve bana göre bunda bir sakınca yoktu.

ARAL

ATACA

39

Yediklerimin çöplerini toplayıp çöpe atmak için eğildiğim de karton kutunun içinden yere düşen not kâğıdını gördüm.

Afallayarak kağıdı yerden aldım. “Seni arabada bekliyor olaca ğım, binmek için acele et.” Okuduğum emir cümlesiyle bil mem kaçıncı şoku yaşarken, hemen doğrulup tekrar etrafıma

bakındım. Gözlerim tedirginlik içinde her kareyi incelerken kaldırımda duran siyah arabayı görmemle elimdeki çöpler yere

düşmüştü. “Yok artık!” Oradaki araba gerçekten beni bekliyor olamazdı» değil mi?

Kaşlarımı çatarak elimdeki ceketi sıkarken arabadan ters

istikamete doğru koşmaya başladım. O arabanın içindeki ki

şinin kim olduğunu bile bilmeden oraya gidecek kadar aptal değildim. Tamam, belki Kuzey denen çocuk olabilirdi ama onu

da adı dışında tanımazken arabasına binmek büyük aptallık olurdu. Kaldırıma çıkarak insanların arasına karıştım, koşmaya

devam ederken başımı çevirerek arka tarafı kontrol etmeyi de ihmal etmedim. Arabanın az önceki yerinde olmadığını görün

ce rahat bir nefes alarak önüme dönmüştüm ki kendi ayağıma takılarak yere kapaklandım. “Harika!” Öfkeden çığlık atarak,

insanların bana olan tuhaf bakışlarına aldırmadan ayağa kalk

tım. “Dizlerim acıyor.” Sızlanmamın bana faydası olmadığı için kaldığım yerden koşmaya devam ettim ancak daha iki adım atmıştım ki maalesef yine takılıp yere düştüm ve sinirle yum

ruklarımı sol ayağıma geçirdim. “Aptal şey, öncelik sağ ayakta,

bilmiyor musun?” Kaç yıl olmuş» bunu ona ben mi öğreteceğim? Etrafımdakilerin bana şaşkınlıkla bakmaya devam ediyor olma sı beni daha fazla deli ediyordu. Tabii, onlar sürekli yere düşme

dikleri için ne çektiğimi anlayamazlardı. Nihayet ayağa kalkmanın gururuyla tekrar koşmaya başla

dım. Evet, yine tökezlemiştim ama bu sefer suçlu sağ ayağımdı.

Neyse ki yere düşmeden dengemi bulmayı başarmıştım. “Ben

sakar değilim, sakar olan bedenim.”

0

YARALASAR Yıllardır orta yolu bulup kendimle uzlaşamadım gitti, İzimi kaybettirdiğimi düşündüğüm için günün geri kalanım

iş ve ev aramak ile geçirmiştim. Birkaç ev sahibiyle görüştüm ancak kirayı çok fazla bulduğum için onları elemiştim. Bana

uygun bir ev bulmuştum fakat ev sahibi ısrarla bekârlara ev ver

mediğini söylemeye devam edince hayallerim yıkılmıştı. Sanı rım önceki bekâr kiracısından çok çekmişti. Şimdi küçük, şirin

bir apartmanın üçüncü katını geziyordum. İki oda ve bir salon

dan oluşan ev, küçük olsa da benim için fazlasıyla yeterliydi. Krem rengi duvarları yeni boyanmıştı, üstelik güneş gören bir

evdi. Mutfaktaki dolaplar biraz kötü durumdaydı. Dolap ka paklan her an yere düşecek gibi duruyordu ama bu, benim için

sorun değildi. Banyosu sadece iki kişinin sığacağı kadar küçük tü, tuvaletin fayanslarının arası ise kirden sararmıştı. Klozetten hiç bahsetmiyorum bile… Evin pis olan yerleri banyo ve tuvaletten ibaretti ama sağlam

bir temizlikle üstesinden geleceğimi düşünüyordum. Mutfak

dolapları için bir tamirci çağırabilirdim, bu da dert değildi. Bu rası, şehrin gürültüsünden uzak, Ihlara isimli küçük bir mahal

ledeydi. Cezayir’den daha güvenli bir mahalle bulmuşken bu evi kaçırmak istemiyordum.

“Kirası ne kadar?” Camı açarak içeriyi havalandıran yaşlı adama merakla bakıyordum. Umarım çok pahalı değildir.

Sabırsız halime bakıp gülümseyerek bana doğru yaklaştı,

“önce tanışalım, kızım.” Karşımda durunca benden daha kısa boylu olduğunu fark ettiğim adam, bastonunu sol eline alarak

diğer elini bana uzattı. “Adım Cafer, buradaki herkes birbiri ni tanır, o yüzden sana evi vereceksem bana kendin hakkında

her şeyi anlatmalısın.” Adamın söylediklerinde herhangi bir an niyet olmasa da bu duyduklarım beni rahatsız etti. Ona anlata

caklarım hoşuna gidecek şeyler değildi.

ARAL

ATACA

41

“Şey, ailem köyde, ben buraya okumak için geldim. Adım

Yankı Sarmaşık, üniversiteye gidiyorum,” Evet, yalan söyledim fakat gerçeği bilirse bana evini vereceğini sanmıyordum.

Beyaz saçlarının ön tarafı dökülmüş olan yaşlı adam tebes süm ettiğinde ela gözleri kısılmış, göz çevresindeki kırışıklar

çoğalmıştı. Hafif kambur bir duruşu olduğu için bu, onu ol

duğundan daha kısa gösteriyordu. “Bunlar herkese söylediğin şeyler, şimdi bana gerçekleri anlat? Yalan söylediğimi anlama

sını beklemediğim için ne yapacağımı bilmez halde gözlerimi

kaçırdım. Hızla, “Gitsem iyi olacak,” dedim. Bu evi de tutamayacağı mı anlayınca dışarı çıkmak için bir adım attım. Tam o sırada yaşlı adam kolumu tuttu ve ben çığlık atmamak için kendimi

zor tuttum. “Anlat evladım, eve ihtiyacın olduğu belli. Bana dürüst olduğun sürece seni yargılamam.” İyi niyet taşıyan söz lerine odaklanamıyordum çünkü eli kolumdaydı. Elini çekme liydi, hem de hemen! “Lütfen.” Nefes alışlarımda değişiklik olmaya başlayınca yanlış anlamasın diye sesimi yumuşattım. “Kolumu bırakın.” Bunu ben yaparsam kötü bir izlenim bırakacaktım, bu yüzden

ondan istemiştim. Anlayışla elini çekince, derin bir nefes alarak gözlerine bak

maya devam ettim. “Hapisten yeni çıktım, kalacak bir yerim yok.” Doğruları söylediğim an, biraz önce anlayış barındıran

bakışları o kadar hızlı değişti ki bu, inanılmaz bir olaydı. Hare leri sıcaklığını yitirmiş, yerini tedirginlik taşıyan bir ön yargıya

bırakmıştı. “Her şey için teşekkür ederim.” Yaşlı adam konuş madan mesajı aldığım için daha fazla uzatmadım ve son sözü

söyleyerek evden çıktım. Bu hep olacaktı, insanlar nereden

geldiğimi anlayınca bana hep böyle bakacaktı. Arak ben bir sabıkalıydım, insanların bana vereceği bu tür tepkilere alışmam

42

YARALASAR

gerekiyordu ama bu kez anlatmamı isteyen oydu. Dürüstlüğü mün karşılığı bu olmamalıydı.

Günün sonunda çalmadığım kapı, başvurmadığım yer kal mamıştı ancak ne ev bulabilmiştim ne de temiz bir iş. özellik le garsonluk için son girdiğim mekandaki müdürün işten çok bedenimle ilgilendiğini fark etmek, neredeyse öfkeden kriz ge

çirmeme neden olacaktı. Şimdi yine akşam olmuş, ben kamım

aç olduğu halde çantamdaki az miktarda paranın eksilmemesi için yiyecek hiçbir şey almamıştım. Akşama kadar bir arayış

içinde, hareket halinde olduğum için bacaklarım isyandaydı. Adım atacak halim kalmamışa. Karanlık sokaklarda gezinir

ken gördüğüm büyük ev ile adımlarım yavaşça durdu. Bu yeri

cezaevine girmeden önce de defalarca görmüştüm. Sokaklarda büyüdüğüm için buraları benden iyi kimse bilemezdi.

Boğaz Köprüsü’nün alandaki bu evde fuhuş yapıldığını fark etmem uzun sürmemişti. Evin her odasının ışıkları yanıyordu

ve bahçe kapısının önünde durduğum için müzik ve kahkaha seslerini duyabiliyordum. Sanırım aradan geçen yıllara rağmen burada değişen hiçbir şey olmamıştı. “Bunu yaparsan Sedef

ölür.” Gözlerim dolduğunda fısıldayarak kendimi aklımdaki iğ renç düşüncelerden kurtarmaya çalıştım. Ne büyük ironi değil

mi? Erkeklerin temasından delicesine korkan bir kadının ken disini böyle bir yerde bulması… “Dayanabilirim.” Gözlerimi silerek derin bir nefes aldım, bahçe kapısını iterek içeri girdim. Birinin bana bir kez daha

dokunması düşüncesi beni çılgına çevirebilirdi ve bunu dü şününce bahçenin ortasında durdum. Çaresizdim, iş bulamı

yordum ve geceleri sokaklar daha tehlikeli, daha soğuktu. Para

kazanarak kendi hayatımı kurmak istiyordum fakat bu lanet

dünyada kimsesiz biri için bu çok zordu. Bu noktaya gelmemek için yıllarca direnmiştim ama artık anlıyordum ki beni bekle-

n tek son buydu. Yıllarca köşe bucak

l

RALA™ACA

yjy£ji? Gerçekten böyle bir hayatl ^fem

43

kaderin,

Gerekirse sokaklarda çürüyüp gidcrdim Asla! raz para için bedenimi hiçbir erkeğe sun , b‘r w ve bi’ olmayacaktım Kaçağa koşmayd^“^^ sin, ben gerçekten bu evin bahçesine JreS lah ^retjniydim? Tüm gün yaşadığım hayal kınkl.5. u İleri gitnıi5 şeye inanamıyordum. Böyle bir şeyin J/” bana Pıği bile kendimden utanmama sebep olurken U?am,î 0,’nas‘ yuvasından uzaklaşmak, kendime yanar,. " önce b“ pislik (erden biri olacaktı. en büyük iyilik-

Nihayet günün kasvetinden kurtulup doim. V

tam geriye dönüp buradan gidecektim ki ensemde k ılık nefesle kaskatı kesildim. “Kendine çizdiğin kadeT’8’”!

Fahiie olnukî- Daha be„ arkamdaki ki,i„i„ soğuk hyma^kan, ensemde hrssenigim aayla idesek gWedmi kapatmış ve boşluğa doğru yığılmıştım. İyi de ben zaten geri dönmeye hazırlanmıştım ki! Bu herkimse, her şeyiyanlış anladığı yetmezmiş gibi bana bilincimi kaybetmeme

neden olacak kadar kötü bir şey yapmıştı.

Güzel bir rüya görüyordum, evet. Rüyamda gördüğüm ka dının beni kollarına sarışı gerçek olamayacak kadar güzeldi. Belki de bu kadın annemdi, emin olamıyordum. Altı aylıkken

ondan ayrıldığım için yüzünü hiç hatırlamasam da onunla ilgili rüyalar görmem fazla acımasızdı. O, bana asla sarılmayacak ka dar benden nefret etmişti. Neden diye sormayı bırakalı çok ol muştu çünkü hiçbir sebep, beni öldürmeye çalışmasını açıklamazdı. Annemle olan savaşım onun rahmindeyken başlamıştı,

hayatta kalarak bu savaşın kazananı ben olmuştum. Peki, sonuç

ne oldu? Onun sonu kayıplara karışmak, benimkisi ise çocuk yurdu. Bilinen son uğrak yerim hapishaneydi, bilinmeyen şey

ise annemin şu anda nerede olduğuydu. Açıkçası bu, umurum da bile değildi. Hayatımda en çok nefret ettiğim dört insandan

biriydi annem. Diğerleri ise müdire anne, beni damgalayan o öcü ve sekiz yıl hüküm giyme sebebim. Tamam, beraat ettiğim

için son iki yılı tamamlamadım ama bu, benden alınan altı yı

lımı geri vermiyordu. “Sarmaşık, kalkmazsan seni bırakıp giderim. Uyan artık,

sakar kedi!” Birinin kulağımın dibinde bağırmasıyla sıçrayarak gözlerimi açtım ve gördüğüm kişi karşısında çığlık atacakken eliyle dudaklarımı kapattı. “Sesini çıkarma!” Beni azarlamasını

dinleyecek değildim, o yüzden kaşlarımı çatarak dudaklarımda ki elini sertçe ısırdım.

6

YARALASAR

“Ah! Aptal kız!” İnleyerek elini çektiğinde hemen yattığım yerden doğrulup ondan uzaklaştım, ilk soru, soyadımı nere den biliyorsun? Son soru, sakar olduğumu nereden biliyorsun?” Yataktan adadığım gibi sorularımı sıraladım ancak o, hâlâ elin deki diş izlerine bakıyor, öfkeyle elini sağa sola sallıyordu.

Nihayet bana döndüğünde siyah harelerinden kıvılcımlar çıkartarak üzerime yürümesini beklemiyordum. “Ne çeşit bir hastasın sen? O gece kimliğini düşürmüşsün, üzerinde Yankı Sarmaşık yazıyordu.” Yüzüme karşı hıncını çıkarır gibi bağıra rak söyledikleri, daha iyi hissetmemi sağladı. En azından dü şündüğüm amaçla beni takip etmemişti ve tek amacı kimliğimi vermekti. “Seni aradım, en sonunda deniz kenarında bir bankta uyu duğunu gördüm. Kimliğini cebine koyduğumu bile anlama yacak kadar sızmıştın.” Yaşattığı o kadar korkudan sonra, dü şürdüğümü bile bilmediğim kimliğimi bana getirdiği için ona teşekkür edecek değildim. Kaybetsem de bir şey olmazdı çünkü bir işime yaramıyordu. Sokak çocuklarının kimliğe ihtiyacı ol mazdı, insanların gözünde her biri zaten kimliksizdi.

Gözlerimi kısarak ona baktığımda gün ışığında daha da ba kılası olduğunu gördüm; özellikle de saçlarıyla uyumlu gözleri nin. Üstelik çantamın koluna sıkıştırdığım ceketi şimdi yine üze rindeydi. “Bana o yiyecekleri bırakan sen miydin?” Bu konuda konuşmaktan rahatsız olmuş gibi homurdandı. “Uyurken bile karnın gurulduyordu, sana acıdım.” Gurur zedeleyen bu sözlerine alınmam için önce bir gururumun olması gerekiyordu.

“O not?” Niye bir arabaya binmemi istediğini öğrenmeden

benden kurtulamazdı. “Fazla sorgulayıcısın, farkında mısın?” “Bir şeyleri oluruna bırakmak yapımda yok, şimdi konuş yoksa çığlık atarım.” Bağırmamdan rahatsız olduğunu o gece

fark etmiştim ve bu, onun için can sıkıcı bir tehdit olmalıydı.

MARAL ATMACA

47

Tahmin ettiğim gibi bağıracak olmam hoşuna gitmediği için pes ederek başını salladı. “Birileri tarafından uzun zamandır takip ediliyorum, o gece senin de takip edildiğini fark ettim. Notu okuduğunda arabanın içinde seni bekliyordum, kaçmak yerine arabaya binseydin onların kim olduğu hakkında fikir yürütebilirdik.” Üzerimi örten, bana yemek bırakan, arabadaki

beni bekleyen ve bana Sarmaşık diyen oydu; bunları bana acıdı ğı için yapmıştı. Sanki bunu ben istemişim gibi davranması da ayrıca sinir bozucu bir durumdu. Ancak cezaevindeki araba ona ait değildi çünkü o zaman henüz karşılaşmamıştık. Ben şimdi neden cezaevindeki arabaya takıldım ki? “Takip ediliyoruz derken?” Biliyorum, sorularım hiç bitmi yordu ancak ben böyleydim. Aklımdaki şüpheleri gidermeden

rahata eremiyordum. Siyah gözlerini kıstığında sinirleri bozulmuş gibi güldü. “Hâlâ kaçırıldığımızın farkına varamadın, değil mi?” Bu söz

lerle dün gece evin bahçesinde kulağıma fısıldananları dehşete kapılarak hatırladım. Üstelik ensemde bir acı hissetmiş, bilinci mi kaybetmiştim. Aman Allah’ım, ben bunu yenifark ediyorum,

biri beni kaçırmıştı!

Hangi akıllı beni kaçırarak başına bela alır ki? Bunu yapmak için çıldırmış olmalı. Gözlerimi boş fakat temiz odada gezdirdiğimde burada

eşya namına hiçbir şeyin olmadığını gördüm. Sadece üzerinde

uyandığım yatak vardı, onun dışında oda bomboştu. Saçlarımı

çekerek Kuzey e sırtımı döndüm. “Ensemde morarma gibi bir

şey var mı?” Şırınga veya ilaçlarla hatta uyku ilacıyla bile beni bayıltamazlardı çünkü herkesten farklı çalışan bedenimin her

birine karşı bağışıklığı güçlüydü. Eğer beni bayıltmayı başardıysa ya bana vurmuştur ya da elektroşok vermiştir. “Evet, hafif

kızarıklık var.” Kuzey in beni onaylamasıyla kaşlarımı çattım. Kesin enseme bir tane geçirdi o cani.

«S

YARALASAR

O her kimse, ilaçla beni bayıltamayacağını bildiği için bana vurmuş olmalıydı. İlaçlar konusundaki hassasiyetimi bilecek kadar iyi tanıyordu beni. Kahretsin, bu korkunçtu! Panikleme yi bir kenara bırakarak pencerenin kenarına gittim, pencereyi açtım ve kafamı dışarıya çıkararak aşağıya baktım. Etrafında yüksek telli duvarların olduğu bir yerde olduğumu görünce sinirden yumruklarımı sıktım. “Bir cezaevi daha mı?” Bu yük sek ve kalın duvarları aşmak imkânsıza benziyordu çünkü daha birkaç gün öncesine kadar böyle bir yerdeydim ve kaçmanın imkânsız olduğunu iyi biliyordum. Üstelik büyük bahçeyi çev

releyen duvarların ötesinde ağaçlardan başka bir şey yoktu. Biz neredeydik, bir ormanın içinde mi? Aşağıya bakınca birinci katta olduğumuzu görmek beni rahatlattı çünkü kaçmak için aşağı atladığımda çok da fâzla yara almazdım. Koşarak yatağın üzerindeki sırt çantamı aldığım gibi tekrar pencerenin yanına gelerek ayaklarımı aşağıya doğru sarkıttım. “Sen yine ne yapıyorsun?” Afallayarak bana bakan çocuğa sinsice sırıttım. “Burada kalıp onları beklemeyeceğim.” Sözle rimin hemen ardından pencereden atladım. Bekle bir dakika! Kapıyı hiç kontrol etmedim, belki de kilitli değildi. Ah hadi

ama, şaka mı hu! İlk kez kaçırıldığım için bunu akıl edememek benim suçum değil sonuçta her gün birileri beni kaçırmıyor!

Çığlık atarak dizlerimin üzerine düşünce, her ne kadar ağır bir yara almamış olsam da diz kapaklarım soyulmuş, pantolo numun ön kısımları hafif yırtılmışa. Ayağa kalktım, acıdan do layı dudaklarımı birbirine bastırmam dizlerimin sızısını azalt mıyordu. Hızlıca bedenime hasar kontrolü yapınca dizlerim ve soyulan avuç içlerim dışında iyi sayıldığımı fark ettim. Elimin tersiyle üzerimdeki tozları silkerek kendime çekidüzen verip, başımı kaldırarak atladığım pencereye baktım. Kuzey in hare ketsizce bana baktığını görünce ofladım. “Atla hadi!” Bahçede

MARAL ATMACA

49

kimsenin olmaması iyi bir şeydi, en azından kimse sesime gelip

beni yakalamazdı. Ayrıca bu çocuk neden hâlâ adamak için bir

harekette bulunmuyordu? “Ben…” dediğini duydum ama devamını getiremedi, aşağı ya bakan gözleri tereddüt doluydu. Uzun sûre aşağıya bakamı yor, bunu yapınca sanki midesi bulanıp başı dönüyormuş gibi

hemen kafasını geri çekiyordu. Sanırım bu tutumunun sebe bini anlamıştım. “Ah, yükseklikten korkuyorsun, değil mi?” Gülüşüm genişledi. “Üzerimi örtmüş olabilirsin, bana yemek

de bırakmış olabilirsin fakat beni orada korkuttuğun için umu

rumda değilsin!” Tereddüt bile etmeden, onu orada bırakarak koşmaya başladım.

Az önce sanki çok yerinde bir lafsokmuştum.

Kalıp korkusunu yenmesi için onu ikna edebilirdim ancak bu hayatta kendimden başka kimseye güvenmiyordum, özel likle de o kişi bir erkek ise kesinlikle onun için parmağımı bile

kıpırdatmazdım. “Dua et, tekrar karşılaşmayalım, geri zekâlı!” Arkamdan savurduğu tehdidi duymazdan geldim çünkü o bu

rada tutsaktı. Ben ise özgürlüğüme doğru koşuyordum ve tek rar karşılaşacağımızı sanmıyordum. Üç saat sonra…

Bir gariplik vardı. Burada, bu labirenti aratmayan bahçenin içinde kaybolduğumu düşünüyordum. Her yerde ya ağaçlar

vardı ya da okçulukta kullanılan hedef tahtaları. Atışlar için in

san figürlerinden oluşan hedefler, futbol oynamak için de kale dâhil olmak üzere geniş bir alan vardı. Hatta bir ara adetizm sa

hası gördüğüme bile eminim. Tahtadan yapılmış engellerin ara sından geçerken çıkışı bulamamak beni neredeyse çddırtacaktı.

Tahta engeli zıplayarak geçtiğimde önüme çıkan ip merdivenler

yüzünden çığlık attım. “Ne oluyor ya!” Sanki bir yarışmaya ka tılmışım gibi hissediyordum kendimi çünkü bahçenin her ye-

0

yaralasar

rinde önüme farklı bir parkur çıkıyordu. Umarım bu yerin bir çıkışı vardır.

Merdivenlere ters bir bakış atarak tırmanmaya başladım, yaklaşık beş dakika sonra nefes nefese yüksek tahtadan bir ze

mine çıkıp ayağa kalkınca delirmemek için kendimi zor tutu

yordum. “Allah’ım şaka gibi!” Yukarıdaydım ve karşıya geçmek için sadece kalın bir halat vardı. Yerlerde siyah deri minderler

olduğu için düksem bile canım çok yanmazdı ama bu, sinir krizi geçirmeme engel değildi. “Bu ipe tırmanmayı reddediyorum!” Sabrımın sonuna geldiğim için kendimi yukarıdan minderlerin

üzerine bıraktım. Kim öle kim kala, hadi hayırlısı. Yükseklik tahmin ettiğimden daha fazlaydı ve zavallı ben,

kolumun üzerine düşünce acıyla haykırarak incinen kolumu

tuttum. “Ya biri beni bulsun artık, valfa bir daha kaçarsam

namerdim!” Sanki bir çeşit eğitim sahasının içindeydim, her adımda ayn bir işkence çekiyordum. Camdan atladığım için diz kapaklarımı yaraladığım yetmezmiş gibi şimdi de kolumu

incitmiştim. Keşke hiç kaçmasaydım çünkü kendi vücuduma kendim zarar veriyordum.

Başımı kaldırarak dağ gibi duran görkemli binaya baktım.

Camlardan oluşan bina, sanki şehrin ışıltısından alınıp buraya getirilmiş gibiydi çünkü burası için oldukça şık ve lükstü. Tahminimce on iki katlıydı. İçeridekilerin beni izlediğine emindim

çünkü geçtiğim her yerde hatta ağaç dallarında bile kameralar görmüştüm. Üstelik binanın verandasında, elindeki silahlarla

nöbet tutan birçok gözlüklü adam vardı. Binanın çatı katında gözcü kulesine benzeyen yerde keskin nişancı olduğunu düşün

düğüm tetikçiler vardı. “Hey!” Bağırarak, ellerimi öfkeyle ha vada sallayıp dikkatlerini çekmeye çalıştım. “Artık izlemeyi bı rakıp beni yakalama işini yapacak mısınız? Gerçekten bir daha kaçmayacağım!” Her katın verandasında tetikçiler vardı. Ben saatlerdir bu lanet binanın etrafını dönüp birçok engele takı-

MARAL ATMACA

51

lirken onlar yersiz çırpınışlarımı izliyordu. Şu lanet olası, sonu

gelmeyen bahçeden kurtulmak için yakalanmaya bile razıydım.

Acaba gerçekten bir labirentin içine düşmüş olabilir miyim? Uzun uğraşlar sonucu bu eğitim sahasından çıkmayı başa

rınca yine kendimi bir işkencenin içinde bulmamak için çim lerin üzerine oturdum. Kollarımı göğsümde birleştirmiştim

ve birileri benim için gelene kadar buradan kalkmayacaktım! İnadım tutmuştu, beni askere almayı düşünmüyorlarsa önünde

sonunda birileri gelecekti. Gerçekten kendimi askerde eğitim

alan bir piyade gibi görmeye başladım çünkü tüm o eğitim sa

hasının başka bir açıklaması olamazdı. “Allah aşkına, madem kaçırdınız, niye sahip çıkmıyorsunuz bana? Buradan kaçtığıma

pişman oldum!”

Yarım saat sonra… “Hâlâ oturuyorum.” Üç saat sonra…

“Oturmaya devam.”

Beş saat sonra… “Sabaha kadar oturabilirim, hiç sıkına değil”

Saatler sonra… “Hava karardı ve ben aç, susuz oturma eylemime devam edi

yorum!” Akşamüstü. •• “Havanın kararması umurumda değil, ben kimsenin ayağı

na gitmeyeceğim. Beni kaçırmayı biliyorlarsa buraya gelmeyi

de bilecekler.” Ertesi sabah… Sabahın ilk ışıklarıyla esneyip, bedenimi hareket ettirerek

2

YARALASAR

yattığım yerden doğruldum. Gece dahil tüm gün» yerimden bir

milim kıpırdamadan durmuştum. Uzun bir bekleyişin ardından uykunun ağır saldırısına uğrayınca en sonunda dayanamadım

ve yere uzanarak uykuya teslim oldum. Bulunduğum yerden hiç kalkmadığım için şu ana kadar oturma grevimi başarıyla yerine getirmiştim. O binaya geri gidebilirdim fakat kaçtığım

bir yere kendi ayaklarım ile gitmeyecek kadar inatçı bir karakte rim vardı. Evet, inatçılık konusunda bence kimse benim elime

su dökemezdi. Ben onlara gitmeyecektim, onlar bana gelecekti. Yapmam dediğim bir şeyi kimse bana yaptıramazdı, en kötü

huyum buydu.

Nihayet bir kadın bir erkek olmak üzere iki kişinin bana

doğru geldiğini görünce onlara karşı ilk mücadelemi kazan mıştım. Ağaçların arasından sıyrıldığımda bu tarafa doğru yak

laşan İkiliyi daha net görüyordum. Otuzlu yaşlarının başında olduğunu düşündüğüm adam, gri takım elbisenin şık ceketinin ön cebine güneş gözlüğü asmıştı. Saçları asker tıraşı olmuş gibi

kısacıktı. Yanındaki çekici kadını dinliyor, arada gülümseyerek

yeşil gözlerini kısıyordu. Beyaz bir gömlek ve diz altı kalem etek giyen kadın ise onun yanında âdeta kuğu gibi süzülüyor,

arada yanındaki adama attığı kaçamak bakışlardan dolayı kıza

ran yanaldan beyaz teninde onu ele veriyordu. Saçları siyahtı ancak esmer değildi. Kavruk bir teni yoktu, aksine fazlasıyla dikkat çeken, porselen gibi bir teni vardı. Belki benimle aynı

boydaydı ama ince topuklu ayakkabıları onu biraz daha uzun gösteriyordu. Topuklu ayakkabılarla ustaca yürürken attığı her

adımda, açık bıraktığı uzun saçları dalgalanıyordu. Makyajı dikkat çekiciydi. Ela harelerini ön plana çıkaran göz kalemi ona çok yakışmıştı ama dudaklarına sürdüğü kan kırmızısı ruju yok

artık dedirtiyordu. Evet, her ikisi de çoktan yanıma gelmişti.

Onlar tam karşımda durarak eğdikleri başlarıyla bana bakarken

ben kafamı kaldırmış, kadını izliyordum. Boş ver şu ruju» onun dudaklarına bakmayı kes» Yankı!

MARAL ATMACA

53

Allah’tan güneşin altında duruyorlardı, yoksa yüzlerini bu

kadar iyi göremezdim. Koyu yeşil gözleri olan bu adam bana bakarak güldü. “Bu kızın eğitmeni olmaya adayım.” Eğitmen derken?

“Emin misin?” Bayan Kırmızı Dudak, beni göstererek ona döndü. “Herkes gibi sen de izledin, kız fazla gözü kara ve bir o kadar da dediğim dedik, inatçı.” Beni izlediklerini biliyordum!

Kadının söylediklerine rağmen hâlâ beni izleyen yeşil göz

lü, yakışıklı adam güldü. “En iyi Yarasa olmaya aday, kesinlikle böyle bir çaylak istiyorum.” Acaba Yarasa derken ne demek iste diğini bana açıklamayı düşünüyor mu? Umarım kolumdaki o izle

bir alakası yoktur. “O çoktan seçildi.” Kadının sözleriyle çıldıracak gibi hisset tim çünkü görünen o ki bu ikisi, benim varlığımı görmezden geliyordu. “Kızı buraya bizzat getirmişken kendisine başka bir Yarasa seçeceğini sanmıyorum.” Resmen yanlannda olmama rağmen dedikodumu yapıyorlar. “Hey!” İkisine bakıp yüksek sesle bağırdım: “Benim hak

kımda konuşmak için neden benim olmadığım bir yer bulmu

yorsunuz? Ayrıca biri beni kaldırsın, sanırım kilitlendim.” Baş langıcı çok iyi yaptım ama sanki son kısım olmadı. Şu her yerde olan kameralara el sallasam acaba bu tatsız bir kamera şakasına döner miydi? “Affedersiniz, genç bayan.”

Adam gülüşünü saklamaya çalışarak beni kaldırmak için bana doğru uzanmıştı ki “Olmaz!” diye istemeden de olsa bağırırken buldum kendimi. Kadına bakarak elimi uzattım. “Lütfen, beni

siz kaldırın.” İkisi bu garip tutumum karşısında göz göze geldi.

Ardından kadın başını sallayıp uzattığım ellerimi tutarak kalk mama yardım etti. Tüm gün hareketsizce yerde olmak, haliyle

kaslarımı uyuşturup kilitlenmeme neden olmuştu.

İlk beş dakika boyunca kadının desteğiyle zorlukla ayakta durabilmiştim, uyuşan bedenimi esnettikten sonra nihayet ken-

4

YARALASAR

dimi toparlayabildim. Beni izleyen bu iki kişiye dönerek elimle kendimi gösterdim. “Benden ne istiyorsunuz? Yarasa derken neyi kastettiniz? Beni buraya getiren kişi kim? Şu seçim işi ne oluyor? Ne eğitimi? Burası neresi? Okçuluk, koşu, havuz, oyun sahası, silah ve şu halatlardan oluşan merdivenli engellerle dolu saha ne için? Neden bina bu kadar büyük? Tüm bu kameralar ve tetikçiler niçin var? Bütün bir gece beni izlerken zevk aldınız mı? Çıkış kapısı nerede çünkü ben bir türlü bulamadım!” Hız lı bir şekilde sıraladığım tüm sorularımı sonunda bitirdiğim

de ikisi de şaşkın gözlerle bana bakıyordu. Ne var yani, gergin olunca çok fazla soru sorardım.

“Fazla geveze.” “Kaç soru sordu öyle?” diye yeni bir soru yöneltti kadın.

Ben cevap beklerken, adamın telefonu çalınca bana cevap vermek yerine telefonunu çıkarıp aramayı kabul etti ve telefo nu kulağına götürdü. Karşı tarafı dinledi ama hiç konuşmadı. Ardından telefonu kapattı ve cebine koyarken yeşilleri yeniden beni buldu. “Bizimle gelirsen tüm sorularının cevabını alacak sın” Duraksadı. “Herkes bizi bekliyor.” Buradan kaçamayaca ğımı anladığım için mecburen başımı sallayarak kabul ettim. Bir daha kaçmak mı, tövbe, şimdi en azından beni neden bura ya getirdiklerini öğrenebilme fırsatım vardı.

Onları takip ederken adam, kadına ilaçlarını alıp almadığını soruyordu çünkü kadın, iki dakikada su gibi terlemeye başla mıştı. Hatta sendeleyince adamın koluna girmişti, “Yaran daha iyileşmeden odandan çıkman büyük aptallık, derhal tesisteki revirlerden birine gidiyorsun.” Tesis derken gözleriyle şu bina dediğim şeyi gösterdi. Bekle» yara mı dedi o? Ay Allah’ım» kim bilir» yine neyin içine düştüm de haberim yok, “Sadece biraz halsizim.” Böyle diyordu fakat eli, ara sıra kar nının sağ tarafını buluyordu. Yalnız bunu yaptığım fark edince elini hemen karnından uzaklaştırarak acı çektiğini gizliyordu.

MARAL ATMACA

55

Tesis dedikleri şeyin kapısının önüne geldiğimizde hâlâ adı

nı bilmediğim adam, cebinden bir kart çıkarıp büyük kapının sol tarafındaki panele okutunca kapılar açıldı. İçeri girdiğimde

parlak, çelik duvarları ve etrafımı incelerken burada ayaküstü

konuşan birkaç kişi dışında kimseyi göremedim. Onlar da ga

yet resmî giyinmişti ve âdeta yaklaşma, ben tehlikeyim izlenimi veriyordu. Asansöre binip üçüncü katın düğmesine bastıkların

da fark ettim ki asansörün içinde bile kamera vardı. Kısa süre sonra kapılar tekrar açılınca temiz bir koridora girdik ve ben,

hâlâ tek kelime etmeden onları takip ediyordum. Her yerde kü çük, cam ofisler vardı, insanlar bilgisayar başında hararedi bir şekilde çalışıyordu, ister istemez ne iş yaptıklarını düşünüyor

dum. Birkaç kişi başını kaldırıp bize bakmış fakat daha sonra

tekrar işine dönmüştü. Hâlâ adını bilmediğim bu iki kişi büyük bir kapıdan içeri

girince, daha ben yetişemeden kapı kapanmışa. Kapının üze

rinde herhangi bir kol veya düğme olmayınca yine şu kart siste mi ile içeri girildiğini düşündüm. “Harika!” Kaşlarımı çatarak

kapıya tam tekme atacaktım ki kapı ayağım ile buluşmadan

açılınca, boşluğa savrularak dizlerimin üzerine düştüm. “Allah belanızı ama ya!” öfkeden çığlık atarak arak isyan eden diz kapaklarıma baktım. “Bu sefer sizin suçunuz yoktu, her şey bu

kapının suçu.” Ayaklarımı teselli ederek başımı kaldırdığımda biraz uzağımdaki gençlerin şaşkınlıkla bana bakuğını gördüm.

Başımı çevirdim ve büyük, dikdörtgen masada oturan herkesin beni izlediğini gördüm. “Biliyorum, mükemmel bir giriş.” Ben den de daha basiti beklenemezdi.

Şu ayakta olan çocukların içinde Kuzey i de görünce ona sırıtum ancak çocuğun gözleri âdeta bana nefret saçıyordu, “iyi

misin?” Onların arasındaki kızıl, kıvırcık saçlı sıska çocuk ya

nıma gelerek elimi tuttu. “Yardım edeyim.” Samimi bir şekilde tebessüm ederek beni ayağa kaldırınca afalladım. Elimi tuttuğu

6

YARALASAR

halde rahatsız olmadım mı? işte bu çok garipti çünkü uzun za mandır bir erkeğin dokunuşuna istemeden de olsa tepki verir

ken bu sıska çocuğun içten tebessümü ile elimi tutması bana

herhangi bir rahatsızlık vermedi. Şaşkınlıkla ela gözlü çocuğa baktığımda elimi sıktı. “Ben

Efe." Yuvarlak, sevimli» çocuksu bir yüzü vardı. Sanki yanakla

rının içini yiyecekle doldurmuş ama onları çiğneyip yutmak ye rine ağzının içinde bekleterek yanaklarına dolgunluk kazandır mışa. Burnunun üzerinden pürüzsüz çenesine kadar yüzünün

her yerinde birçok çil vardı. Kızıl saçları kabarık ve kıvırcıktı. O kadar zayıf ve çelimsizdi ki giydiği tişörtü ona bol geliyor, sıska

bedeni içinde kayboluyordu. Elini çektiğinde onu izlemeye bir son vererek derin nefes aldım. “Ben de Yankı.” Elimi tekrar ona doğru uzattım. “Yine tutar mısın?” Neden onun dokunuşu ile rahatsız olmadığımı anlamak istiyordum.

Diğerleri bana anlamaz bakışlar atarken Efe sorgulamadan, gülerek başını salladı ve tekrar elimi tuttu. Ne karanlık duy guların ne de geçmişteki görüntülerin saldırısına uğramayınca afalladım. “Acaba eşcinsel misin?” Ayakta duran çocuklar gül

meye başlarken şimdi şoka girme sırası Efedeydi. önce söylediklerimi bir süre düşündü, ne demek istediğimi anlayınca ateşi avuçlarında hissetmiş gibi elini hızla çekti ve bu durum beni güldürdü. “Hayır, değilim.” Verdiği tepkilerden gerçekten öyle olmadığını anlayınca, kıkırdayıp ellerimi teslim oluyormuş gibi havaya kaldırdım. “Affedersin, ben genelde ak limdakileri içeride tutamayan biriyimdir.” özrüm kabul edil miş olmalı ki sorun değil dercesine başını sallayınca rahatladım.

“Herkes yerine geçsin.” Masadaki sarışın kadının söyledik leri ile Efe az önce durduğu yere gidince ben de bu çocukların arasına karışarak masada oturanlara baktım. Masanın en başın da oturan beyaz saçlı, yaşlı adam bana bakıyordu.

MARAL ATMACA

57

“Soyun!”

“Ne?” Yaşlı adam oturduğu masada huzursuzca adi der gibi bana

baktı ancak tabii ki dediği şeyi yapacak değildim. Masanın en başına kurulmuştu ve buralar benden sorulur havasındaydı. Yü

zündeki kırışıklıkların yoğunluğuna bakarak altmışını devirdi

ğini söyleyebilirdim. Saçlarında bir tane bile siyah tel bulamaz dınız, dikdörtgen yüzündeki küçük gözleri bir çift bilyeyi andı

rıyordu ve oturduğu yerde hindi gibi kabardıkça kabarıyordu. O yeniden bir şey söylemedi, yanındaki sarışın kadın tebessüm

ederek bana döndü. “Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu

göster, canım.” Pekâlâ, sanırım bu kadarını yapabilirim. Bu, bu kadar kişinin içinde soyunmaktan daha cazip bir teklifti.

Masada toplam on kişi vardı. Ben kapıya yakın bir yerde du ruyordum, yanımda benimle aynı yaşlarda olan altı çocuk daha

vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördü

ğümde sertçe yutkundum, aynı damgadan benim kolumda da vardı. Kanatlarını açmış bir kuş figürü gibiydi ama daha çok ya

rasayı andırıyordu. Damganın olduğu kısımdaki deri tamamen

yandığı için kuş simgesi hafif pütürlü ve pembemsi bir renk

almıştı. Onun kolundaki damgaya baktığım için hatırladığım bölük pörçük anılar canımı yakıyor, beni o geceye sürüklüyordu. “Neyi bekliyorsun?” Bu soğuk ses, yaşlı adamın sağ tara fında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç

kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum ancak kahverengi

ve gür tutamlarının göz alıcı ışıltısı, bana bir yerden tanıdık geliyordu. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar

koluma bakıyordu. “Sen de Yarasalardan birisin.” Yaşlı adamın

sesi huzursuz çıkınca neden bahsettiğini anlamadım. “Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?” Yine o soğuk sesli, gizemli

adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı.

8

YARALASAR İyi hatırlıyordum. “Hayır.” Onlara güvenmiyordum. Ceva

bımla kalem tutan eli hareketsiz kalmıştı fakat başını kaldırma-

mışn. “Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?” Yanımdaki çocuklardan biri konuşunca aynı sorunun cevabını

merak eden kişinin yalnızca o olmadığını anladım. Neyani, onlan da mı kaçırmışlardı?

Patron görevini üsdenen yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes ala rak her birimizi uzun uzun inceledi. “Aslında bir zamanlar he piniz aynı çocuk yurdunda kalıyordunuz. Peşinde olduğumuz biri var, siz de dahil Menekşe Sığınma Yurdundaki çocukları

on üç yıl önce damgalayan kişiyi arıyoruz.” Nefes almak için susunca, bu hareketi bizi daha çok, önceden söyleyeceği şeye hazırlamaya yönelikmiş gibi geldi. “O gece yurttaki otuz çocu ğu damgaladı, şimdi yeniden onaya çıkarak damgaladığı tüm

Yarasaları bulup öldürüyor.” Sanırım burada bahsettiği şu Yara

salar biz oluyorduk. Bir dakika, öldürüyor mu dedi? Ben son söylediği şeyi idrak etmeye çalışırken o hâlâ konu şuyordu. “Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız.” Masadaki arkadaşlarını gösterdi. “Her biri, işinde

uzman özel birim çalışanlarıdır. Onların dediklerini yaptığınız sürece güvende olursunuz.” Şimdi ise oturan arkadaşlarına ba

kıp bizleri gösterdi. “Eğiteceğiniz çocukları seçin. Unutmayın,

seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz.” Burada neler olduğu

nu anlamıyordum, kimsenin de anlatmaya niyeti yok gibiydi. Masadakiler kurbanlık koyun gibi bizi incelerken dosyadan başını hiç kaldırmayan o adamın sesini duydum: “Gözlüklü

kızı ben eğiteceğim.” Burada gözlük takan tek kişi bendim.

Sadece bakıyordum. Beni buraya zorla getiren ve açıklama adı altında kafamı iyice karıştırmayı başaran insanlara bakmakla

yetiniyordum. Soracağım milyonlarca soru vardı ama hiçbirine cevap vermeyeceklerine emindim. Bazı parçalardan yola çıka rak kendi bulduğum cevaplar ise kan dondurucuydu. Buradaki altı kişi benimle aynı yurtta kalan çocuklardı fakat hiçbirini ta

nımıyordum çünkü yedi yaşında oradan kaçmıştım. Bana olan

merak dolu bakışlarına bakılırsa onlar da beni hatırlamıyordu. Eğer tersi olsaydı Kuzey, bana Yankı yerine Sedef derdi. O yurt

ta çok fazla çocuk vardı, hepimizin kendi yaraları olduğu için

diğer çocukların hepsini tanıyamayacak kadar kendi derdimize düşmüştük. O yüzden birbirimizi hatırlamıyor olmamız nor

maldi. Şimdi bu adamlar bizi kaçırmıştı ve hepimizi damgala yan öcünün yıllar sonra yeniden ortaya çıktığını söylüyorlardı. Evet, o, zihnimde gece rüyamda gördüğüm karabasanların en

kötüsü olan bir öcü olarak yer etmişti. Çocuk aklıyla ona vere

cek daha yaratıcı bir isim bulamamıştım, kafamda şekillenenle

rin en korkuncu öcüydü. Damgaladığı çocukları bulup öldürdüğünü söylemişti kar

şımdaki yaşlı adam. Peki, bunu yapmasının amacı neydi? So nuçta o zamanlar hepimiz çocuktuk, tanımadığımız bir adamı kızdıracak bir şey yaptığımızı sanmıyordum. O halde onun pe-

0

YARALASAR

jimize düşmesinin sebebi ne olabilirdi? Sebepsiz yere birinin kan dökeceğini düşünmek bile istemiyordum. Onun yüzü si

linmişti zihnimden, yani yeniden görsem bile onu tanıyacağımı

sanmıyordum. Yedi yaşındaysanız her şeyi unutmak daha kolay oluyordu fakat bazı şeyleri hatırlıyordum. Müdire anne ile olan konuşmalarını asla unutacağımı sanmıyorum, özellikle o gece

müdire anne, hayatım ile ilgili gerçekleri söylerken uyuduğumu düşünmüştü ama duyduklarımı aradan geçen yıllar bile bana unutturamamıştı. “Oturun.” Bana bahçede geveze diyen adamın sesiyle dü

şüncelerimden sıyrılarak diğerleri gibi masadaki boş yerlerden birine oturdum. Sol tarafımda Kuzey’in, sağımda ise Efe nin oturuyor olması, kollan her an değecekmiş gibi beni geriyordu. Efe’in bana dokunmasının garip bir şekilde rahatsız etmemesi

de beni düşündürüyordu. “Daha detaylı bir açıklama bekliyorum.” Kuzey in sözleriyle

yaşlı adamın yanında oturan sarışın kadın iç çekerek başını sal

lamışa. Kedi gözü gibi açık mavi gözleri vardı. Neyse ki benim göz rengim onunki kadar açık bir mavi değil. Kadın tam konuşacaktı ki hızla araya girdim: “Sakıncası

yoksa önce kim olduğunuzu söyler misiniz? Çünkü şu anda

benim için o damgan öcü ile aynı derecede korkutucusunuz.”

Aceleyle konuşunca neyse ki kimse itiraz etmedi. Şu adam neden kafasını o dosyadan kaldırmıyor?

Grubun sözcüsü olduğunu düşündüğüm kadın gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı, gözlüğü masaya koyma şekli bile fâzla özenliydi. “Bizler size tam olarak açıklayamayacağımız özel bir teşkilatın üyeleriyiz. Şu anda bağlı olduğumuz birlikten aldığı

mız emirler doğrultusunda hareket ediyoruz. Bizim işimiz ül keyi ilgilendiren ulusal suçlara müdahale etmek, polislerin üs

tesinden gelemediği bir sorun olursa olayı bizler devralırız. Her

MARAL ATMACA

61

yerdeyiz ama görünmeyiz, hayalet gibiyiz.” Bu da onları, gi

zemli kıldığı kadar önünde saygı duruşuna geçeceğimiz önemli

kişiler yapıyor olmalıydı.

“Yarasaların davası, on üç yıl önce Menekşe Çocuk Yur dunda çalışan bir hemşirenin ihbarı ile açıldı. Polislerin soruş turmasında kayda değer bir şey bulunamadığı için dava askıya

alındı ancak üç yıl önce, yirmi yaşında ölü bulunan Nilgün İl han adlı kızın kolunda yarasa mührü vardı, Nilgün ün ölümüy le başlayan cinayetlerin devamının gelmesi ve ölenlerin hepsi nin kolunda yarasa damgası olması davanın yeniden açılmasını sağladı. Üç yılda otuz Yarasadan dokuzu ölünce devreye biz

girdik, kalan Yarasaları ona kurban etmek istemiyoruz.” Kadın

sustuğunda bir seri katilin ortalıkta gezindiği fikri, özellikle de hedeflerinin içinde benim de olduğumu bilmek çok daha faz la korkmama sebep olmuştu. O gece onu son görüşüm olsun

diye yurttan kaçmıştım, şimdi ise en büyük korkumun bir anda ortaya çıkarak bizim için geldiğini öğrenmek nasıl bir duygu,

anlatamam. Sanki her an ölecekmişim gibi Azrail’in soğuk ne fesini ensemde hissetmeye başlamıştım.

“İyi ama…” diyerek karşı çıktım. “Otuz kişiden dokuzu öldü ve yedisi burada, peki geriye kalan on dördü nerede?” Güzel bir yerden konuya girmiştim çünkü bunu çok merak ediyorum.

“Ayrıca…” İşaret parmağımı havaya kaldırdım. “Ajan oldu

ğunuzu nasıl böyle rahat söylüyorsunuz? Hani filmlerdeki şu malum replik geliyor aklıma, ‘Kim olduğumu söylersem seni öldürmek zorunda kalırım.’ Yani şimdi siz, hepimizi öldürecek

misiniz?” Sustuğumda her biri u

artık dercesine bana bakı

yordu ama doğru düzgün bir cevap almadığım sürece susmam mümkün değildi.

Sarışın kadın bana ters ters bakmaya başladı, tam konuşacak

tı ki benim parmağım yine havaya kalktı. “Bir de herkes kısaca

62

YARALASAR

kendini tanıtabilir mi? İçimden düşünürken size farklı lakaplar

takıyorum. Bay Yeşil Gözlü, Bayan Kırmızı Dudak ya da şu Dosyadan Kafasını Kaldırmayan Adam, Beyaz Saçlı Yaşlı gibi isimler buluyorum size? Kendimle münakaşa etmek gerçekten

çok zor. “Ha bir de şu çocukların da isimlerini istiyorum, evet,

tüm bu somlanma cevap gelirse sevinirim.” Fazla konuşmaktan

boğazım kurumuştu ama bunlar hâlâ bana bakmaktan başka

bir şey yapmıyordu. Burada önemli bir şeyden bahsediyorum, kendi içimde onları isimlendirmenin ne kadar zahmetli bir şey

olduğundan kimsenin haberi yok, “Dakikada kaç kelime kullanıyor bu kız?” Bahçedeki hasta kadının merak ettiği tek şey bu muydu?

Hâlâ başı önündeki dosyada olan kişinin dudaklarının kıv rıldığını gördüm. “Otuz saniyede seksen dokuz kelime.” Bu se

fer şok olma sırası bendeydi. Ne yani, hepsini saymış mıydı? Ne

biçim bir hasta bu? “Son bir sorul” Hepsi beni öldürecekmiş gibi bakarken Ku

zey, gülerek başını başka tarafa çevirdi. “Şu hesap makinesi gibi olan ağabey, acaba o dosyadan kafasını kaldıracak mı?” Başını

o kadar hızlı bir şekilde kaldırıp bana baktı ki afalladığım için tek kelime edemedim.

Keşke hiç bakmasaydı. Bir konuda onu kızdırmışım gibi bakan soğuk gözleri be

nimle buluşunca bu uzaklıktan göz rengini çözemiyordum ama sanırım kahverengiydi. Kenarları ela tonlanndaydı ama göz

bebeğinin içi kahverenginin en koyu tonuydu ve etkileyiciy

Gözlerini çevreleyen uzun kirpikleri gözlerini sarıyor, ortaya muazzam ve bakılası bir görüntü sunuyordu. Düzgün burnu

bir ajana göre hiç darbe almamış gibiydi, çıkık elmacık kemik leri sert yüz hatlarını gözler önüne sererken, yeni tıraş olmuş

yüzünde sakaldan eser yoktu. Bu haliyle ona bir bakan bir daha

ARAL

ATACA

63

bakıyordu, bundan emindim. Kahverengi gür saçları kulakla

rının hizasında kesildiği için tutamlan yüzüne dökülerek ona

karşı istenç dışı bir hayranlık beslememi sağlıyordu. Baktıkça daha fazla bakıyor, bir kusur arıyordum ama ifadesiz bakan

gözleri dışında bir kusur bulmak imkânsız gibi bir şeydi. Göz

temasını bir türlü koparamıyordum, sanki bir çeşit hipnozun etkisi altına girmişim gibi gözlerimi ondan çekemiyordum. İşin

garip yanı gözlerini çekmeyen sadece ben değildim. Onu izledi ğim sırada gözleri sorgulayıcı bir şekilde bana bakınca nefesim

kesiliyordu. Bir çeşit büyü mü yapıyor bana? Bakışlarını üzerimden çekmeden hemen önce sorduğum so

ruya cevap verdi: “Belki de bu dosya, buradaki herkesten daha

çok ilgimi çekiyordun” Tek kaşını kaldırınca söyledikleri ile ha

fif öksürerek kendime çekidüzen verdim. Acaba çaktırmadan

bana laf mı sokmuştu? Eğer bunu yaptıysa söyleyebilirim ki ha

yatının hatasını yapmıştı. “Olabilir.” Başımı hafifçe eğerek onu daha iyi görmeye ça

lıştım. “Fakat biri bana vurarak beni kaçırdı ve bunu yapan ki

şinin siz olup olmadığını öğrenmek hakkım.” Beni seçen oydu, bana vuran da büyük ihtimalle aynı kişiydi.

“Sana vurmadım, sadece küçük bir doz elektroşok verdim.”

Gözleri, bir süre sadece beni izledi. “Belki biraz da benim sana soru sormam gerekir, örneğin seni bulduğum yer hakkında…”

Güldü ama bu gerçek bir gülümseme değildi. “Sen ne dersin?”

Ellerini masaya koyduğunda yargılayıcı bakışları beni rahatsız ediyordu. Her şeyi yanlış anlaması benim suçum değildi. O

bana engel olmasaydı bile ben zaten geri dönmenin kararını orada vermiştim. Ancak herkesin içinde beni fuhuş yapılan bir evin bahçesinde bulduğunu söylerse aynı yargılayıcı bakışları

diğerlerinde de görebilirdim.

4

YARALASAR

“Bu, beni ilgilendiren bir durum? Onun bu sakin hali beni rahatsız ediyordu. Anlayıp dinlemeden beni yargılamaya hakkı yoktu.

“Haklısın? Gözleri küçümseyerek yüzümden boynuma geçti ve oradan da bedenimi süzdü fakat bakışları herhangi bir istek ya da arzudan çok küstahça ve alay doluydu. “Bu seni il

gilendiren bir olay» seçimlerine saygı duymalı mıyım?” Gizliden

bana fahişe olduğumu ima etmesiyle sertçe yutkundum. Sanki boğazıma kızgın iğneler saplanıyormuş gibi konuşmaya çalış tıkça canım yanıyordu, nefessiz kalıyordum.

Bu ağır olmuştu, hm de çok ağır,

“Haddinizi aşmadığınız sürece evet. Peki, siz beni yargılaya

cak konumda mısınız?” Ne yaptığım sadece beni ilgilendirirdi, onun bana hesap sormaya hakkı yoktu. Bana cevap vermeye lüzum görmedi, boş bakışları zaten benim hakkımda ne düşün düğünü anlauyordu.

Basit ve ucuz. “Yankı?” Biri kolumu çimdiklediğinde içinde bulunduğum

karanlıktan çıkarak başımı çevirince Efeyi gördüm. “İyi mi sin?” /yi alacağım, hep iyi olmanın bir yolunu bulmuşundur.

“Evet” Sarışın kadın derin bir nefes aldı. “Sanırım önce ar

kadaşınızın sorularına cevap versem iyi olacak” Bir süre sustu. “Aklımda kaldığı kadarıyla…” Masada yükselen kikini sesleri ne sadece homurdanarak karşılık verdim.

“İlk olarak bizi görmeniz bir sorun teşkil etmiyor, size verdi

ğimiz bilgiler bizim için bir sorun oluşturacak kadar gizli değil. Diğer soruya gelecek olursak, tıpkı sizin gibi hayatta kalan diğer

Yarasalarla bağlantıya geçtik. Hiçbiri bizimle işbirliği yapmayı kabul etmediği için bu konuda yapacağımız bir şey yok Bazıla

rı bize inanmadı, bazıları koruyucu ailesinin gücüne güvenerek

MARAL ATMACA

65

kendilerini koruyacağını inanıyor ve bazıları ise koruma emri

çıkaracağını söyledi. Siz otuz kişilik grupta şu anda bağlantı kurduğumuz son ekipsiniz. Eğer bizimle çalışmayı kabul eder

seniz, arkadaşlarım aranızdan eğitecekleri çaylakları seçecek” Gözleri sırasıyla hepimizin üzerinde gezindi, “Şimdi kimler ka bul ediyorsa lütfen elini kaldırsın; unutmayın, bu sizin için en

güvenli olan yol. Kabul edenler isimlerini söylerse diğer Yara

salar onu daha iyi tanıyabilir.” Ne yani, tüm damgalı çocukla

rı gruplar halinde buraya getirerek onlara işbirliği yapmayı mı teklif etmişlerdi? Oturan çocuklara baktığımda hepsi sessizliğe gömülmüştü,

eminim ki şu anda bu anlaşmanın onlara getirisini ve kötü yön lerini düşünüyorlardı. En sonunda karşımda oturan bir kız elini usulca kaldırınca, gözlerimi kısarak onu incelemeye başladım.

Kocaman yeşil gözleri vardı, göz bebeğinin içi kahverengi ve bal

rengi karışımıydı. Hafif tombul olan yüzü onu çocuk gibi gös teriyordu, kalp şeklinde dolgun dudakları vardı. Kestane rengi saçlarını özenli bir örgüyle omzuna atan kızın üzerindeki ûtûlü, beyaz bluz ve boynundaki inci kolyesiyle uyumlu küpeleri

hem şık hem de zengin aile kızı imajı çiziyordu. “Naz Seçkin.”

Yumuşak bir sesle konuşmuştu ama içimden bir ses göründüğü kadar ılımlı olmadığını söylüyordu. “Ben kabul ediyorum.” Bu

rada bize açıklama yapan tek kişi, yani sarışın kadın tebessüm

etti. “Benim çaylağım olacaksın, Naz.” Bu seçimlerin şu anda yapıldığına inanmıyordum, daha bizi buraya getirmeden, her

biri kendi çaylağını seçmiş gibiydi. “Şu eğitim ne kadar sürecek? Ya da bu sürede evlerimizde ol

mayacak mıyız?” Kadın başını olumsuz anlamda salladı. “Eği timinin ne kadar süreceği sana bağlı fakat ailen ile görüşeceğiz.

Onları ikna edeceğimize eminim. Zor olduğunu biliyorum, Naz ama bizim himayemiz altında güvende olacaksınız. Üstelik bu sürede boş oturmak yerine hepinize savunma dersleri ve-

66

YARALASAR

rerek sizi eğiteceğiz, böylecc biz yanınızda olmadığımızda bile ona karşı kendinizi savunacak güçte olacaksınız. Amacımız bu rada size işkence etmek değil. Amacımız bir yandan onun izi

ni sürerken diğer yandan kendinizi ondan koruyacak her türlü savunmayı öğretmek.” Duydukları Naz ın moralini bozmuştu.

“Yani bir süre alışveriş yapamayacak mıyım?” Gerçekten bu kı zın şu anda tek düşündüğü şey bu muydu?

“Kızın en büyük sorunu para desenize. Millet nelerle uğra şıyor, o ise alışveriş deyip duruyor.” Naz, Kuzey in gülerek söy lediklerine kaşlarını çattı ve kibirli bir edayla onu küçümsedi.

“Param varsa harcarım ucube, bana fakir edebiyatı yapma.” Ku

zey hiç etkilenmemiş gibi kaşlarını kaldırarak alay dolu bakış

larla ona takılınca bu, karşısındaki kızı daha hızla kızdırmıştı. “Edebiyatın ne olduğunu bilsen yvallah diyeceğim ama

senin bildiğin tek edebiyat, kıyafet ve aksesuarların arasın

daki uyumdur.” Kendimi tutamayıp gülmem, Naz ın bana düşmanca bakmasına neden oluyordu. Ama hayır, ben onu umursamadım.

“En azından konuşmaya değmeyecek kişileri görünce anlı yorum. Şu işe bak ki onlardan biri karşımda duruyor.” Kuzey e bakarak söylediklerinin ardından yanımda oturan serseri güle

rek bana döndü. “Sana söylüyor, Kedicik çünkü bu kızın karşı

sında sen oturuyorsun.” Hiç üstüne alınmadan pası bana attı ve şimdi ikisine de ölümcül bakışlar atan bendim. “Birincisi o kız bana değil sana söyledi, İkincisi bana bir daha

kdicik dersen çok fena olur!” Bağırdığımda kulaklarını tutarak

bir küfür savurması uzun sürmedi. “Tamam, Yankı! Oldu mu?” Gülerek başımı salladım, bu daha iyiydi.

Bana bakarak yüzünü buruşturan Naz kusar gibi bir hareket yapınca onun da benden hoşlanmadığını anladım. “Hayatımda

bu kız gibi geveze, sinir bozucu ve aptal birini görmedim.” Bu

MARAL ATMACA

67

kız aklınca bana hakaret mi ediyordu? Yalnız benim hakaretim onunkini döverdi, haberi yok. “Sinir bozucu birini görmek istiyorsan gidip aynaya bak!”

Meydan okuyan bakışlarım onu bulurken çok sakindim. “Ap

tallık konusuna gelince, seni ve şu çocukları alsalar, masanın ucunda oturan bu kibirli insanlarla çarpsalar, hepinizin top lamından ortaya bir ben çıkaramazsınız. O kadar zekiyimdir, süslü cüce/" vünmek gibi olmasın ama üstüme lafcambazı tanımam.

Ve evet» boyu benden kısaydı.

Naz öfkeden renkten renge girmişti. Kuzey gülünce Nazın kızgın bakışları onu buldu ve eğilip topuklu ayakkabısını çıkar tarak Kuzey in kafasına fırlattı. “Sen kapat çeneni artık!” Az ön

ceki o sevimli kız rolünden çabuk çıkmıştı ve evet, göründüğü kadar ılımlı biri olmadığını tahmin etmiştim.

Kafasını tutan Kuzey, eğilip yere düşen kırmızı topuklu ayakkabıyı masaya koyarak ona doğru itti. “Kedicik, kalk ve

benim yerime şu çirkef yaratığın ağzına bir tane geçir. Beni bi

lirsin, kadınlara el kaldırmam.” Hiç bilmez miyim? Bunu göğsü me bir yumruk atarak öğrenmemi sağlamıştı, hayvan.

“Hizmetçin mi var senin, kalk kendin yap!” “Bir daha kulağımın dibinde bağır, o dilini keserim!”

“Bağırtma o zaman!”

“Bak, hâlâ bağırıyor!” “Herkes sussun artık!” Duyduğumuz yaşlı adamın sesiyle kavga etmeyi bırakarak ona döndük. “Başka kimler kabul edi

yor?” Kuzey ve benim dışımda hepsi el kaldırmıştı. Beni bahçede bulan kumral adam, masadaki dosyalardan birini alarak esmer kıza döndü. “Ben Ecrin Yakamoz u seçiyo-

8

YARALASAR

rum.* Ecrin denilen kızın Türk olduğundan şüphe duymuştum.

Benim gibi siyah saçları vardı ve her bir tutamını gelişigüzel

toplayarak dağınık topuz yapmıştı. Tıpkı Koreliler gibi çekik, siyah gözleri vardı. Tüm bunlar beyaz teniyle bütünleşince ona

nahif bîr güzellik katıyordu. Az önce ayakta dururken ikimizin boyunun hemen hemen aynı olduğunu fark etmiştim. Yeşil, sa

laş tişörtü, bir omzunu açıkta bırakarak beyaz tenini gösteriyor du. Giydiklerinin benimkilerden daha pahalı olduğunu sanmı

yordum çünkü tişörtü en az benimki kadar çok kullanılmış ve

yıpranmıştı. Bizden sıkılmış gibi sürekli yanaklarının içini hava ile şişiriyor, bu işkencenin bitmesini bekliyordu. Kız gerçekten bir Türk’e benzemiyordu, gerek çekik gözleri gerekse tipi Türk

olmaktan çok uzaktı. Sanki Kore’den buraya gelen bir turistti, adı dışında bizimle alakası yoktu. “Yiğit Demir, benim eğiteceğim kişi.” Saçlarını sıfira vur

muş siyahi bir adamın sözleriyle Yiğit, onu eğitmeni olarak ka bul ettiğini göstermek için başını salladı. Sarışındı ve mavi göz

leri fazlasıyla küstah bakan biriydi. Bakılası biri olabilirdi ama bence Kuzey, ondan daha çok dikkat çekiyordu. Tabii, kimse bir türlü cesaret edip de bakamadığım şu ahlaksız adam kadar dikkat çekici olamazdı ama konumuz o değildi.

O adam, an itibarıyla kara listemin başında yer alıyor.

“Hakan İnanç.” Kehribar gözlü bir adam eline bir dosya ala rak Kuzey in karşısında oturan çocuğu gösterdi. Bu çocuk da tıpkı benim gibi fakir biri olmalıydı çünkü giydikleri öyle pa

halı ve yeni görünmüyordu. Bunun yanı sıra saçları neredeyse

çenesinin hizasına gelecek kadar uzundu. Gözleri yaramaz pa rıltılara gebe, kendisine eğlenecek bir şeyler arar gibi bakıyordu. Sanki bu kadar ciddi olayların adamı değildi, aşırı ciddiyetten

boğulan biri izlenimi veriyordu. Çocuğun ela gözlerinin hafif kızarması ve göz aidatındaki morluk, onun bir bağımlı olduğu

nu gösteriyordu. Bu gibi şeyleri anlayacak kadar pislikle haşır

ARAL

ATACA

69

neşir olmuşluğum vardı ama herhangi birini ne kullanmıştım ne de hayatımda bulundurmuştum.

“Bence siz bırakın, o öcü kılıklı damgacı şunu öldürsün. Böylece dünya bir pislikten kurtulur.” Yine gevezeliğim tut muştu ama uyuşturucu kullanan biri zaten bir nevi ölümle bu run buruna olduğu için bu kavram ona uzak değildi.

“Diğer taraf ilgimi çekmiyor.” Çapkınca göz kırparak güldü. “Ama hemen peşimden geleceksen neden olmasın? Orada ne halt yiyeceğini izlemek zevkli olacaktır.” Tam da düşündüğüm gibi hiçbir şeyi fazla kafaya takmadığı için beni, ona söyledikle rime kızacak kadar ciddiye almamıştı.

Yarasından dolayı hâlâ terleyen Bayan Kırmızı Dudak, sı kıntıyla nefes aldı ve uzanıp bir dosya aldı. “Efe Uysal’ı seçi yorum.” Bir kadın tarafindan seçilmiş olmanın haklı gururunu taşıyan Efeyi, yanakları kızarmış bir halde eğitmeninin tebes sümüne karşılık verirken buldum.

Siyah saçlarıyla çok daha güzel görünen bir kadın Kuzey’i

süzerken bakışları fâzla cüretkârdı. Kadının badem gibi gözleri

vardı ama öyle kışkırtıcı bakıyordu ki bu bakışlara hiçbir erkek

karşı koyamazdı; özellikle de dudaklarına şuh bir gülümseme kondurduğunda. Giydiği elbiseden vücut hatları belli oluyordu ve harika bir fiziği vardı. Bence buradaki tüm kadınlardan daha

güzel ve dikkat çekiciydi. “Ben Kuzey i seçiyorum.” Bakışları kesinlikle tahrik ediciydi. Kirpiklerinin altından bakıyor, dik

leştirdiği omuzları sayesinde göğüs dekoltesi dikkat çekiyordu. Kuzey, ona bakarak sırıttı. “Ben el kaldırmadım.” Bence

kesinlikle kadının ona olan bakışlarının farkına varmıştı. Kim

olsa farkına varırdı çünkü kadın, açık bir şekilde niyetini belli ediyordu. “Abla?” Ona bakarak söylediklerim ile Kuzey, “Anlamadım?”

deyince göz devirdim. “Kadın senden on yaş büyük oğlum, o

0

YARALASAR

yüzden abla de ki saygısızlık olmasın.” Tamam, Kuzey de büyük gösteriyordu fakat insanların yaşı hakkında asla yanılmazdım.

Bu çocuk ile aramızda sadece birkaç yaş vardı ama o kadının yaşı bence yirmi beşin üstündeydi. Kadın biraz bozulurken, Kuzey gülerek omuz silkti. “Ben ya

şına bakmam, Kedicik.” Naz gözlerini devirmişti. “Bu da senin ne kadar sığ biri olduğunu gösteriyor.” Süslü kız lafi yapıştırdı. Kuzey, onu hiç umursamadan arsızca kadının tahrik edici

bakışlarına karşılık vermekten çekinmedi. “Vazgeçtim, sanırım senden öğreneceğim çok şey var.” Büyük bir ima taşıyan bu sözler ile ondan neden nefret ettiğimi bulmuş oldum. Pisliğin teki! Neyi öğreneceğini tahmin etmek zor değildi.

Kadın, keyfi yerine gelmiş gibi işveli bir şekilde güldü. “Ku zey Sancak. Yirmi iki yaşında ve on yaşından beri sokaklarda. Ortaokuldan sonra okulu bırakmış fakat kendi başının çaresine bakmayı iyi biliyor. Kafes dövüşlerinde neredeyse tüm rakiple

rini devirecek kadar iyi. ilginç olan ise bu tür şeyler yasak olma

sına rağmen her defasında arkasında iz bırakmadan ortalıktan

kaybolmayı bilmiş olması. Birçok suça karıştığını onu takip et

tiğim günlerden biliyorum ancak tüm kanıtları bir şekilde yok etmesi neden hiç sabıkası olmadığını gösteriyor.” Ne yani, bu çocuk boksör müydü? Üstelik diğer eğitmenler sadece isimleri bizimle paylaşmıştı ancak bu kadın, Kuzeyin tüm bilgilerini

büyük bir zevkle ortaya dökmüştü. Şimdi bana attığı yumru ğun şiddetinin nedeni anlaşılıyordu. Çocuk gerçekten boksör çık tı» iyi mi? Kadının söylediklerinde tek bir şeye takılmıştım, o da takip kısmıydı. Eğer Kuzeyi takip etmişse bu da demek oluyor ki

yanılmadım, şu anda tüm bu seçim olayı göstermelik Onlar çoktan bizi seçmişti, o yüzden her biri kendi çaylağını takip ediyordu. O zaman diğer Yarasalar da takip edilmişti. İşbirliğini

MARAL ATMACA

71

kabul etmediklerinde ise ajanlar pederini bırakmıştı. Burası bü yük bir tesisti, her Yarasa için bir ajan bulduklarına emindim. “Ne zamandır bizi takip ediyorsunuz?” Kuzey de benimle

aynı şeyleri düşünüyor olmalıydı. “Çok değil.” Tebessüm etti

kadın. “Sadece bir aydır takip ediliyorsunuz. Yankı’nın duru mu sizden farklı olduğu için o, kendi eğitmeni tarafından iki gündür takip ediliyor.” Buradaki çocuklar dışında herkes hapis

te olduğumu biliyordu. Peki, beni kim takip etmişti? Şu bana gözlüklü diyen ve hakaret eden adam olabilir miydi? “Yankı Sarmaşık.” İkinci kez başını kaldırınca eğitmenimin

bu olduğunu anladım, aynı zamanda takipçim de bu oluyordu. Diğerleri onun devam etmesini beklerken, geldiğimden beri başını kaldırmadığı şeyin benim dosyam olduğunu bilmek ger

gince yutkunmama sebep olmuştu. “Yaş yirmi, yedi yaşında yurttan kaçmış ancak gerçek ismi Yankı değil, Sedef Sarmaşık.

Kimliğini nasıl değiştirdiği bir muamma çünkü soyadı dışın da orada yazan her şey sahte. On dört yaşına kadar sokaklarda

yaşam, birçok suçtan gözaltı, son suçuysa…” Soluğumu tuttu ğumun farkında bile değildim. Devamını getirmeden duraksa-

mıştı, bunu söyleyip söylememek arasında kararsız kalmış gibi başını çevirip bana baktı. Onlar belki cezaevinden yeni çıktığı

mı biliyordu ama buradaki çocuklar bilmiyordu, öğrendikle rinde onların da beni yargılayacağını biliyordum, bir kez daha

yargılanmak istemiyordum. Gözlerimdeki endişeyi görmüş ol

malı ki, “Bu kadar,” dedi. Gözlerimin içine bakarak dosyamı kapatmasıyla verdiğim sesli nefes dikkatinden kaçmadı. “Şimdi?” Yaşlı adam arkasına yaslanınca beni çaylağı seçen

malum kişiden gözlerimi çekerek ihtiyara döndüm. “Hepiniz

eğitmenleriniz tarafindan sıkı bir eğitime tabi tutulacaksınız.

Burada disiplin ön planda, o yüzden odalarınıza çekildiğinizde size kuralları hatırlatmak için görevli biri gelecek. Tesis ile ilgi-

71

YARALASAR

li bir kuralı çiğnediğinizde bu masadaki eğitmenler tarafindan

cezalandırılırsınız. Ancak eğitmeninizin size koyduğu bir kuralı çiğnerseniz» ceza verme yetkisi sadece eğitmeninize aittir. Silah

lar dahil birçok konuda eğitim göreceksiniz ancak öğrendikle rinizi asıl hedefimiz dışında kimsenin üzerinde uygulayamazsı

nız.” Herkes kaderine razı gelmiş bir şekilde başını salladı, ben hafif öksürünce de tüm gözler bana döndü.

“Acaba bu eğitim dediğiniz şey…” diyerek elimle camdan dışarıyı gösterdim. “Bahçedeki şu işkence alederiyle ilgili ola bilir mi?” Korkuyla sorduğum soru, adını bilmediğim pislik

eğitmenimin dudaklarının kıvrılmasını sağlamıştı. “Evet.” Ora da çektiğim işkenceyi bizzat kameralardan izlediği için bu onu eğlendiriyor mu?

Bu adam gerçekten beni oraya ikinci kez götüreceğini sanıyorsa,

yanılıyor.

O parkur aklıma gelince anında itiraz etmekte gecikmedim. “Ben el kaldırmamıştım, yani evcil bir hayvan gibi eğitilme ye karşıyım.” Hemen ayağa kalkarak kapıya doğru yürüdüm.

Burada kalarak beni parkurda süründürmelerine izin verecek değilim.

Daha kapıya ulaşamadan yine onun buz gibi soğuk ve kibirli

sesini duydum: “Nereye?” “Kör müsün? Kaçıyorum!”

Hepsi aptaldı, evet. Bu Yarasaların hepsi şüphesiz aptaldı.

Burada gerçekleri benden başka kimse görmüyordu, bizi koru mak için bulmamışlardı. Eğer öyle olsaydı, uzaktan da koruya

bilirlerdi. Onlar, savunma adı altında bizi eğitecekler ve zamanı

geldiğinde o canavara karşı yem olarak kullanacaklardı. Onların işi bizi korumak değildi, hepsinin aldığı emir o hasta adamı ya kalamaktı. Eminim kimse onlara Yarasalardan biri bile ölmeye

cek diye emir vermemişti. Bu işten pek anlamasam da buradaki ajanların, önceliği bizim hayatımıza vereceğini sanmıyordum.

Bence onlar için görevlerini yerine getirmek her şeyden önce gelirdi ve arada ölenler umurlarında bile olmazdı. Kendimizi

savunmamızı bu yüzden istiyorlardı çünkü gönüllü avlarının

hemen ölmeleri işlerine gelmezdi. Bu tesis, eğitim, ajanlar ve Yarasalar umurumda değildi, ben kimseye güvenmiyordum.

Tek başıma bugüne kadar bir şekilde idare etmeyi hep bildim, yine bakardım başımın çaresine. Kimsenin korumasına ihti

yacım yoktu, bu yaşıma kadar onlar olmadan hayatta kalmayı

başardıysam bunu yine başarabilirdim. Ayrıca o öcü, koskoca

İstanbul’da beni nasıl bulacaktı ki? Düzenli kaldığım bir yer ve adresim bile yokken beni bulması o kadar basit bir şey değildi. Burada eğitimlerde işkence çekerek sürünmek yerine dışarıda

olup kendime kış gelmeden önce bir iş bularak kışı sokaklarda

geçirmemek için birikim yapmalıydım.

4

YARALASAR Şimdi ne mi yapıyorum? Tabii ki buradan kaçmanın yol-

lannı anyonun. Ancak hiç gocunmadan tesisin her yerini do laşmama rağmen bir türlü bahçe kapısını bulamadım. Allah

aşkına, bu insanlar içeriye nasıl giriyor? Buranın bir kapısı yok

ki! Evet» bu lanet duvarları boydan boya gezinmem yarım gü nümü almıştı ve benim iki katım yüksekliğindeki duvarlarda

bırakın kapıyı» küçük bir delik bile yoktu! Başladığım yere geri döndüğümü görmek» beni neredeyse sinirden ağlatacak kıvama

getirmişti. Allah’ım, bu nasıl bir yerdi böyle? Kapısı olmayan

bu lanet labirente yukandan paraşüde mi bıraktılar bizi? Başımı kaldırarak gökyüzüne baktığımda sinirden güldüm. “O buzda

ğı adam» kesin beni bir uçaktan buraya fırlatmıştır.” Neredeyse iki gündür buradaydım ve hem susamış hem de çok acıkmıştım. Sabah o toplantı odasından çıktığımdan beri

bu duvarlan inceliyordum, çoktan öğlen olmuştur. Üstelik içe

riye girmeye çalıştığımda kapılar benim için açılmamıştı. Hem kaçırılmış hem de bu sıcakta kapının önüne koyulmuştum. O eğitmen olacak adamın işiydi bu, aklınca beni dışarıda bırakarak

direncimi kıracağını sanıyordu. “Ee, bir çıkış yolu buldun mu?” Arkamdaki sesin kime ait olduğunu ne yazık ki iyi biliyordum.

Yavaşça arkama dönünce bağımlı çocuğu üzerini değiştirmiş vaziyette buldum. Ondan çok, elindeki sandviç ve vişne suyu dikkatimi çekiyordu. Ben vişne suyunu çok severim ve bu ba

ğımlı, tam da karşımda vişne suyu içip karnını doyuruyordu. “Acıktım.” Gözlerimi elindeki şeylerden ayıramıyordum.

Sandviçinden tam bir ısırık alacaktı ki söylediklerimle başını usulca kaldırdı. “Yemek mi istiyorsun?” Gözleri bilmiş bir şekil de beni buldu. “Önce bir düşünmem gerekiyor.” Hakan’ın aç

olduğumu bile bile söyledikleri ile derin bir nefes aldım. Sanki verse ben alacaktım onun ısırdığı şeyi. Kimi kandırıyorum ki?

Alırdım tabii, sokaklarda daha beterini çöplerden toplamışken tiksinme duygusundan yoksundum.

MARAL ATMACA

75

“Yemek istesem bu görevi kabul ederim» bağımlı çocuk,

şimdi defol buradan.” Sanırım yemek için ona yalvaracağımı düşünüyordu ki onu hayal kırıklığına uğratmıştım. O kadar da

alçalmadım henüz… Yani şimdilik Gözlerimin önünde elindeki şeyleri büyük bir zevkle yedik

ten sonra çöplerini yere atmasıyla kaşlarımı çattım. Duvarın dibinde duran çöp kutusunu görmemiş olamazdı. “Fazla sıkıcı

sın.” Yüzünü buruşturduğunda sadece düz bir şekilde ona bak mak ile yetindim. Ne yapmamı bekliyordu, onu eğlendirmek

için tek ayak üstünde zıplamamı mı? “Belki de bağımlı insanlarla muhatap olmak istemediğimdendir.” Alay ederek güldüm. “Söylesene bağımlı çocuk o zehri

çocuklara da satıyor musun?” Ortada komik bir şey yoktu ama

onu kızdırmak için güldüm. “Kim bilir, bugüne dek kaç çocu ğun kanına girdin ve hâlâ serbestsin.” Damarına basmış olma lıydım ki kaşlarını çattı. “Kapat çeneni!” Ah, bu onu kızdırıyor

muydu? “Neden, sözlerimde bir yalan mı var? Senin gibiler gerçekten

yaşamayı hak etmiyor.” Daha konuşmayı yeni bitirmiştim ki gözleri kararan çocuk çenesi seğirirken, “Seni uyardım!” dedi.

Dişlerinin arasından tıslayıp aramızdaki mesafeyi kapatınca, daha ben ne olduğunu anlamadan aniden kolumu tuttu. Çığlık

atarak kolumu çekmeye çalıştım ancak tutuşu sertleşince kor

kudan titremelerim yeniden onaya çıktı. “O çenene sahip çık!” Bana bağırması zerre umurumda değildi çünkü benim şu anda

daha ciddi sorunlarım vardı. “Bı-bırak!” Kolumu çekmeye çalışırken titremelerim yüzün

den konuşmakta zorlanıyordum. “Dokunma bana!” Bağırarak

kolumu ondan kunarmaya çalışıyordum fakat o, sadece şaşkın

lıkla beni izliyordu. Nöbet geçirir gibi titreyen bedenimi hayreder içinde izliyor, aldığım kesik nefesleri sorguluyordu. Göz-

76

YARALASAR

İtrindeki şaşkınlık ifadesi geçince bana ne olduğunu anlamaya çalışa. “Sen aklını kaçırmışsın» neler oluyor?” Lanet pislik, ko nuşsa da kolumu bir türlü bırakmıyordu. Gözleri merakla bana

bakarken bir şeyler söylüyordu ama onu duymuyordum. Söy lediği tek bir kelimeye odaklanamayacak kadar şuurumu kay

betmiştim. Aklımda hep aynı sahne, kulaklarımda tek bir ses… Burada ikimizden başka kimse yok.

Bağırman yersiz, kimse gelmeyecek. Geçmişin gölgesi sinsice ortaya çıkmaya başlayınca buna

direnemeyecek kadar aciz hissettim. Kolumu tutan Hakan’ın

ifadesi değişmeye başlayınca, ağlayarak başımı iki yana salla dım. O adamın siması karşımda belirmeye başlayınca öyle bir

bağırdım ki kendi sesim yabancı geldi. “Dokunma!” Ağlayarak boğazım yırtılırcasma haykırdığımda hızla elini çekmiş, dehşet dolu bir ifadeyle bana bakıyordu ama bu, çok kısa sürdü. Hâlâ

o adamın yüzünü görüyordum. “Hayır…” Hatırladıklarım yü zünden dizlerimin üzerine düştüm, savunmasız bir şekilde hıç kırıklarla ağlayarak kollarımı kendime sardım. Bundan asla

kurtulamayacaktım, beni asla bırakmayacaktı, aradan geçen zaman bile zihnimi onun kirinden arındırmaya yetmeyecekti. Ben bununla yaşamaya mahkûmdum, beni her şekilde o geceye mahkûm etmişti.

Sadece ikimiz varız. “Yapma, dokunma bana!” Tırnaklarımı boynuma ve koluma

geçirerek onun dokunduğu yerleri kazımaya başladım. Sesler

kulaklarımda yankılanıyor, siması gözlerimin önünden gitmi yordu. O, nefes aldığım her saniye bana saldırıyordu. Bunu yapmak için bir erkeğin bana dokunmasını bekliyor, sonra ise

saklandığı yerden çıkarak beni kendi karanlığıyla kirletiyordu. O, benim bu hayata dair her şeyden nefret etme sebebim olma

yı başarmıştı.

ARAL

ATACA

77

“Ona ne yaptın?” Nefes nefese kalmışken duyduğum sesle başımı kaldırdım. Sorgulayıcı bakışları benim değil, Hakan’ın

üzerindeydi. Hakan paniklemiş bir şekilde başını iki yana sal lıyor, bir türlü olanları anlayamıyordu. “Kız çıldırmış, kolunu

tutunca deli gibi bağırdı.” Korkmuş olmalı ki rengi atmıştı

pisliğin, böylece önüne gelen herkese dokunmamayı öğrenmiş oldu.

Duyduklarından sonra, hâlâ adını bilmediğim sözde eğit

menimin ona söylediği tek şey çer geç olmuştu. Yeterince kor kan çocuk tek kelime etmeden koşarak buradan uzaklaşa. Beni

izlemekten başka bir şey yapmayan adamın bakışları, az önce

farkında olmadan boynuma ve koluma geçirdiğim tırnak izlerindeydi. Merak ediyorum, bu adamda mimik dediğimiz şey lerden var mıydı? Çünkü yüzünde sadece dudakları oynuyordu,

o da gerektiğinde konuşmak için. Bunun dışında hep sakin ve suskundu. Tenimde bıraktığım küçük çiziklere odaklanan yoğun ba kışları beni rahatsız ettiği için kendimi toparlayıp gözyaşlarımı silerek ayağa kalktım. “Gitmek istiyorum.” Burada çok fazla er kek vardı, az önce olan şeyi tekrar yaşamak istemiyordum. “Nereye?” Bu duygusuz gaddar, gidecek bir yerim olmadığı

için aklınca bana bir çeşit gönderme mi yapıyordu? Saçlarımı yüzümden çekerek derin bir nefes alıp yeniden

ona baktım. Hâlâ az önce olanların etkisindeydim ve ne yazık ki bu hep böyle olacaktı. “Sizin olmadığınız bir yere! Kaçırıl dığım bir yerde kalacak kadar aptal değilim.” Tamam, ben de

böyle kaygısız olmak istiyordum ama adamdaki rahadık kimse de yoktu! Tıpkı bir heykel gibi hiç kıpırdamadan öyle bakınca

sinirlenmemek içi kendimi zor tutuyordum. Bu da bir çeşit psi

kolojik şiddet sayılırdı. Karşısındaki kişiyi görmezden gelmek,

onu yok saymak tahrik suçu sayılmalıydı.

78

YARALASAR “Ne zaman gideceğimi söyler misiniz?” Parmaklarının ara

sındaki sigaranın dumanını havaya bırakırken gözleriyle beni

gösterdi. “Gitmekte serbestsin.” Yemin ederim» şu şartlı tahliye mi yakıp suratına yumruğumu geçirmek istiyorum. Sanki ben saatlerdir keyfimden buradayım.

“Bakın» Bay İsmi Belli Olmayan!” Derin nefesler eşliğin de sakinleşmeye çalıştım. “Çıkışı bulsam zaten şu anda gitmiş

olurdum’ Bir ayağımı sertçe yere vurdum. “Ama lanet yerin bir kapısı yok!” Bu şartlar altında ancak bu kadar sakin olabilirdim,

daha fazlası elimden gelmiyordu.

Bağırmamdan hiç etkilenmemiş gibi gayet rahat bir şekilde sigarasını gözlerimin içine bakarak içmesi beni iyice çıldırttı. İz maritini yere atarak ayakkabısının ucuyla söndürdüğünde bile

ondan bir cevap bekliyordum. “Boşuna zaman kaybediyorsun.” Kendinden emin bakışlannı bana dikti. “Ne kadar inatçı olur san ol, er ya da geç benim çaylağım olacaksın.” Bu kadar özgü ven fazla değil miydi? Sonuçta beni burada uzun süre tutmayı

başarabilirdi ama eğitimi kabul edip etmeyeceğimin kararı sa

dece bana aitti. “Göreceğiz, ağabey!” Onun meydan okuyan bakışlarına aynı

şekilde karşılık verdim. Adam tahminen benden on yaş büyük tü ve kendimden büyük birine saygısızlık yapmak olmazdı.

Hadi ama» ben büyüklerime karşı hep saygılı olmuşumdur.

“Göreceğiz.” Gitmeye yeltendiği sırada duraksayıp omzu

nun üzerinden bana baktı. “Ve kız kardeşim değilsin.”

“isminizi bilmiyorum, ayrıca yaşlılara karşı saygım sonsuz.” Külliyen yalan» otobüste bile hiç kimseye yer vermem.

“Eminim öyledir.” Gitmekten vazgeçip aramızdaki mesa feyi kapara. Bunun üzerine anında bir adım geriye çekildim

ve bu, korkumun sebebini anlayarak durmasını sağladı. “Seni

ARAL

ATACA

79

eğitmeye önce şu küstah tavrından başlayacağıma emin olabi lirsin. İsmimi bilmene de gerek yok, siz Yarasalar bize sadece ‘efendim’ diye hitap edebilirsiniz.” Niye? Köle kampına düştüm

de benim mi haberim yok? Buyurgan sözlerinden sonra kahve

gözleri bilmiş bir şekilde son kez beni süzdü ve arkasını dönüp gitti. Efendim ha? Asla! “Çok beklersiniz.” Kendimi tutamayıp arkasından bağırdım.

“Ağabey!” özellikle “ağabey” dediğim için durdu fakat bu çok

kısa sürmüştü. Çünkü bana dönmeden yeniden yoluna devam etti kutuptaki buzdağı.

Ben hâlâ arkasından bakarken verdiğim karardan dönmek gibi bir niyetim yoktu. “Ben de Yankı isem hiçbir güç beni se

nin çaylağın yapamaz.” Sanırım oturma eylemime yeniden başlayacağım.

rtesi gün.«. Tesisteki üçüncü günüm sayılırdı ve ben aç, susuz bir halde bu duvarın dibinde ölmek üzereydim. Daha önce de günlerce aç kaldığım olmuştu fakat hiçbiri bu kadar uzun sürmemişti.

Arada bir ayağa kalkarak kaslarımı hareket ettiriyor, sonra yeni

den bu devasa duvarın gölgesine sığınıyordum. Boş mideyle tu valet ihtiyacım pek olmuyordu ancak çok fazla sıkışınca tesisin kapısını yumruklayıp, “Sıkıştım!” diye bağırınca gözlüklü bir

adam bana kapıyı açıyordu. Tabii, o adam giriş kattaki tuvaletin kapısına kadar beni takip ediyordu, işim bitince ise yeniden bu

raya geliyordum. Duvarlarda bile kamera olduğu için hepsinin beni izlediğini biliyordum, o Kuzey pisliği bile bir kere gelip

halimi hatırımı sormamıştı. Ne bekliyordum ki? Zaten kimseye

güvenmiyordum ve yardımlarını istemiyordum. Yine de açlık hissini bir türlü üzerimden atamıyordum, iyice bitkin düşen

bedenim daha fazla dayanacak gibi değildi. Su ihtiyacımı gider mem için o kalpsiz Buzdağı bana düzenli olarak su gönderiyor-

80

YARALASAR

du, lâkin inadım kırılsın diye bir lokma yemek vermelerine izin

vermiyordu. Her ne yapmaya çalışıyorsa işe yarıyordu çünkü daha fazla dayanacak gücüm kalmamıştı. Santnm daha fazla dayanamayacağım. Açlıktan gözlerimi zor açıyordum, sıramı dayadığım duvar

dan ayrılmaya mecalim yoktu. Halsizlik beni öyle sarmıştı ki şu anda bir parça ekmek için ölebilirdim. “Adam benden inatçı çıktı, iyi mi!” Dudaklarımı bile oynatmaya dermanım yoktu,

daha fâzla konuşup son gücümü de tüketmesem iyi olacaka.

Tamam, pes ettim ama bunu ona söyleyemiyorum çünkü bura da ölüyorum!

Adım seslerini duyunca karanlıkta küçük bir ışık görmüş gibi oturduğum yerden başımı bir umut kaldırdım. En son dün

gece su içtiğim için dudaklarım susuzluktan kurumuş, midem açlıktan kazınmışa. Bana yaklaşan bir çift ayak görüyordum

ama başımı yukarı kaldıramadığım için gelenin kim olduğunu anlayamıyordum. Ziyaretçim tam karşımda öylece durdu, bir

süre sonra ise nihayet diz çökünce onun lanet olası yakışıklı yü zünü gördüm. Ancak benim için karakteri artık beş para etmez di. “Hâlâ aynı fikirde misin?” Gözleri kibirle ışıldayan adamdan

daha fâzla ne kadar nefret edebilirdim, merak ediyordum çün kü o küstahlık akan yüzüne baktıkça nefretim büyüyordu.

“Al-Allah belanızı versin…” diyerek kuruyan dudaklarımı zar zor oynattım.

Tek kaşını usulca yukarı kaldırdı. “Versin, neT Hangi güna hın cezası olarak karşıma çıktığını sorguluyordum. “Allah belanızı versin, efendim!” Bağırarak yenilgiyi kabul

ettiğimde dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı. Tabii, bana karşı zafer kazandı ya bunu gözüme sokmaması garip olurdu. “İlk gün olduğu için bu saygısızlığını görmezden geleceğim

ancak yarın eğitimin başladığında aynı durum söz konusu ol-

ARAL

ATACA

81

mayacak.” Bu adamdan korkmaya başladığım sıralarda gözle

rimi daha fazla açık tutamamış ve sonunda bilincimi kaybet miştim. Sonuna kadar direndiğim için kendimi tebrik ediyor,

kazanan arkadaşa da hakkı olan tüm küfürleri itinayla teslim ediyordum.

Bildiğin, beni süründürecekti bu akıl hastası!

“Yankı Hanım?” Birinin adımı seslenmesiyle üzerimdeki jeyi kafama kadar çektim. “Yankı Hanım, zamanında hazırlan mazsanız benim de başım belaya girecek” Aynı sesin bana yal

varmasıyla hiç istemesem de oflayarak üzerimdeki örtüyü kal dırdım ve yatağın içine oturdum. “Ne va..” Kendimi tamamen farklı bir yerde bulunca şaşkınlıktan devamını getiremedim.

“Neredeyim ben?” Bahçede olmadığım çok açıktı. Yumuşak yastıklarla dolu yuvarlak yataktan adayarak bulun

duğum yere yabancı gözlerle bakıyordum. “Odanızdasımz.” Se

sin sahibini umursamadan ağzım açık bir şekilde odanız dediği yere baktım. Burası benim odam mı? Kesinlikle bir oda olamayacak kadar büyüktü, saray bile denebilirdi ama oda denemezdi, hayır. Uyandığımda kendimi

üzerinde bulduğum kuş tüyü yatak, normal olmayacak kadar

kocamandı ya da normali buydu ama benim gibi bir görgüsüz bunu ilk kez görüyordu. Hadi ama, yatağa benim gibi üç kişi

daha rahadıkla sığardı. Bir duvarı tamamen kaplayan ahşap bir dolap vardı, açık kapağından içinin kıyafederle dolu olduğunu

görebiliyordum. Giysi dolabı ne kadar büyükse onun aksine kitaplık da bir o kadar küçüktü. Hiçbirini okumadığıma emi nim, çünkü bugüne kadar sadece iki kitap okumuştum. Onlar

da yırtık olduğu için çoğu sayfası eksikti. Zaten hikaye kitabı olduklarından pek dikkatimi çekmemişti. Yerdeki büyük, açık kahve tonlarındaki halı bile benim gibi biri için çok fazlaydı.

82

YARALASAR

Kendimi küçümsemeyi bırakmalıydım ama ilk kez böyle bir

lüksün içinde gözlerimi açınca kendimi bu odaya yakıştırama

dım. Odanın bir köşesi dinlenme amaçlı düzenlenmişti. Kü çük» gri bir koltuk ve yuvarlak, ahşap masanın etrafında iki san dalye vardı, odanın sol tarafındaysa uzun kütükten yapılmış bir

masa bulunuyordu. Evet, masa gerçekten bir ağacın gövdesinin yukarıdan aşağıya doğru ikiye bölünmüş hali gibiydi. Masanın bir tarafında odanın sahibinin oturacağı ahşaptan bir sandalye,

karşısında ise ziyaretçilerinin oturacağı üç sandalye daha vardı fakat bunlar, diğer sandalyeye göre biraz daha küçüktü. Lâkin

beni en çok etkileyen odanın manzarasıydı çünkü duvar olması gereken yer tamamen siyah çerçeveli camlardan oluşuyordu ve

perde yoktu. Odanızın bir duvarının tamamen cam olduğu nu düşünün, dışarıdaki ağaçların manzarası müthişti. Sanırım

odam giriş karındaydı çünkü camdan geçebilsem ayaklarım yerle buluşurdu. Üstelik dışarısı, daha çok dekorasyon amaçlı yapılmış botanik bir bahçe gibiydi. “Burası fevkalade.” Sözcükler benden bağımsız dökülürken

daha önce böyle bir yerde gözlerimi hiç açmadığım için hâlâ şaşkındım. “Beğenmenize sevindim. Diğer Yarasaların odaları ikinci katta, onların odası daha küçük. Perdeler yok çünkü bu cam

lar içeriyi göstermiyor. Yalnız bu gördüğünüz bahçe sadece süs

amaçlı olduğu için diğer bahçelere çıkmıyor, sadece güzel bir görüntü sunarak hava almak amaçlı düzenlendi. Burası, eğit meninizin göreve başladığı ilk yıllarda kullandığı oda olduğu

için size verdi. Bu yüzden Yarasalar ile aynı katta kalmıyorsu nuz. Üç güne yakın bahçede bir direniş gösterdiğiniz için eğit meniniz, eğer inadınız tutarsa bu bahçeyi kullanabileceğinizi söyledi ” Kadının son söyledikleri ile kaşlarımı çatarak ona dön

düm. Bunlar resmen benimle dalga geçiyordu. Oturma eylemi yapmak istediğimde elimin altında bulunsun diye bana bahçeli bir oda vermesinin başka bir açıklaması olamazdı.

MARAL ATMACA

83

İnadım tutsa ne olacaktı ki? Adam, benden daha inatçıydı!

Gözlerimi kısarak kırklı yaşlardaki kadına baktığımda so nunda odayı incelemeyi bırakıp ona dönmemin memnuniye

tini yaşıyordu. Pantolonlu siyah bir takım elbise giymişti, siyah saçlarını öyle sıkı bir topuz yapmıştı ki yüzü gerilmişti. Elinde

tuttuğu büyük dosya ile bana bakıyordu. “Sen kimsin? Ve ben den ne istiyorsun?” Ayaktaydım ama her an açlıktan yeniden

bayılabilirdim. “Ben, Yarasalara kuralları hatırlatmak için görevlendirildim,

geriye sadece siz kaldınız.” Derin bir nefes alarak elinde tuttuğu

dosyayı gösterdi. “Şimdi size söyleyeceğim kuralları kabul etti ğinize dair bu dosyayı imzalamanız gerekiyor.” Gözlüğümü dü

zelterek yatağın üzerine oturdum çünkü yine başım dönmeye

başlamıştı. Bu arada gözlükle uyuduğumu yeni fark etmiştim.

Kimse zahmet edip onlan çıkarmamış! Şu işi kamım doyduktan sonra yapsaydık olmaz mı? Ben oturmuştum ama o hâlâ kapıya yakın bir yerde ayakta duruyordu ve çok fazla zaman kaybetmiş gibi hızlıca konuşma

ya başladığı için söylediklerini anlamakta güçlük çekiyordum.

“Tesiste güvenliğe ve gizliliğe çok önem veririz, içeriden her

hangi bir bilgiyi dışarıya sızdırdığınız ortaya çıkarsa tesis ta rafından susturulan, yani infaz edilen ilk kişi olmayacaksınız.

Bunun bilincinde olarak hareketlerinize dikkat etmenizi tavsi ye ederim. Burada merdiven olmadığından her kata çıkarken

asansörü kullanmak zorundasınız, tüm asansörler kart sistemiy

le çalışıyor. Buradaki herkes gibi Yarasalar için de bilgilerini zin olduğu kartlar tahsis edildi fakat herkesin kartı mevkilerine

göre hazırlanmıştır. Acemilerin kartı üçüncü kata kadar sadece

asansörleri ve diğer kapıları açabilir. Aynı durum Yarasalar için de geçerlidir. Tesis on iki kattan oluşuyor, buradaki yüzlerce ki

şinin içinde yirmiye yakın kişinin kartlan en üst kata kadar tüm

4

YARALASAR

kapılan açar. Eğirmenlerin içinde bu kana sahip olan sadece

iki kişi var. Bunlardan biri de sizin eğitmeniniz. İçinde bilgiterinizin olduğu kartı kaybederseniz odanıza, yemekhaneye ve

kullanacağız bu ûç kattan herhangi birine giremediğiniz gibi,

biri sizin kanınızı sisteme okutup yasak bir şey yaparsa yine siz suçlu bulunursunuz. O yüzden lütfen kartınızı yanınızdan

ayırmayın ve kimseye güvenerek onu vermeyin.” Söyledikleri

nin çoğunu kaçırdım ancak bir an önce ondan kurtulmak adına başımı salladığımda şeffaf bir paketin içindeki kanı bana uzattı.

Üzerinde fotoğrafım, ismim, doğum tarihim hana kimlik numaram bile vardı. Kan, mavi bir ipe takılıydı. Onu kaybet memek için boynuma takam, bir de bunun yüzünden sorun

yaşamak istemiyordum. Bu fotoğrafta şu anda giydiğim ti şörtüm ve hırkam vardı. Vesikalık bir fotoğraf gibiydi ama ne

zaman çekildiğini bilmiyordum. “Şimdi daha esnek kurallara geçelim.” Kadının sesiyle başımı yeniden kaldırıp ona baktım. Allah aşkına, daha kaç kural vardı?

“Burada kimseyle kavga edemezsiniz, özellikle de Yarasalar

ile. Aranızda sözlü tanışmalar mutlaka olacaktır ancak iş şid dete geldiğinde kavga eden ve buna seyirci kalan tüm Yarasalar cezalandırılacakur. Her Yarasa kendi eğitmenine itaat edecek fakat eğitmenlerle yakınlaşmanız yasak. Aradaki resmiyeti ko

rumak için siz’ veya efendim’ gibi saygı bildiren sözcükler kul

lanmak zorundasınız. Diğerlerine de özellikle söylediğim gibi ilk kural, eğitmeninizle duygusal olarak yakınlaşmamak îşin

içine hisler girerse sizden beklendiği gibi başarılı olamazsınız.” Kadın sustuğunda tüm kurallar bana uyduğu için şu ana kadar

beni rahatsız eden bir şey olmamıştı, o yüzden başımı salladım.

O adam ile duygusal bir ilişki yaşayacak kadar çıldırmamıştım.

Karşı cinsten biriyle aşk yaşayacağım düşüncesi bile beni ürper tiyordu.

O ahlaksız adam, âşık olacağım son kişi bile değil.

MARAL ATMACA

85

“Aynı kural eğitmenler için de geçerli mi?” Bunu komik bulmuş olmalı ki güldü. “Bunu soran ilk Yarasa sîzsiniz. Evet, eğitmenleriniz kişisel duygularını asla işlerine karıştırmayacak kadar profesyoneller.” Ona ne şüphe! Benim eğitmenim bir ro botu aratmayacak kadar ruhsuzdu. “Son olarak sabah saat 06.00’da kahvaltı için yemekhanede, 07.00’de eğitim sahasında olmalısınız. Geç kalmanızı tavsiye et

mem. Yemek saaderi sabah 06.00, öğlen 12.00 ve akşam 08.00. Yemekhane bu saaderde açılıyor ancak sadece bir saat açık ka lıyor, geç kalırsanız bir öğünü kaçırmış olursunuz.” Kolundaki

saate baktı. “Saat şu anda 05.42, hazırlanmanız için sadece on

sekiz dakikanız var. Rahatsız olmadığınız sürece odanızda ye mek yemeniz yasak Günlerdir yemek yemiyorsunuz, kendinize gelmeniz için damar yolunuzdan size verdiğimiz vitaminler sa yesinde şu an daha iyisiniz.” İlaçlar genelde bende işe yaramazdı

ama nasıl ki yediğim yemekler kilo yapıyorsa vitaminler de işe

yarıyordu işte. Tek sorun vitamin dışında diğer tüm tıbbi ilaç ların etki etmemesiydi. Benim takıldığım tek nokta, sabahın

köründe nasıl uyanıp vaktinde yemekhanede olacağımdı. Tum bu kurallara uyacağımı sanmıyorum, bu doğama aykırı.

Kadın, elindeki dosyayı ve kalemi bana uzattı. Yemek saatini geçirmemek için dosyayı hızlıca imzaladım. Kadın, dolabı aça rak birkaç kıyafeti bana uzattı. “Kıyafetlerinizi ben seçtim, be deninize uyacağını düşünüyorum. Eğer acele ederseniz, yemek haneye vaktinde gidebilirsiniz. Üçüncü kata çıktığınızda ilk

koridordan sola dönünce yemekhaneyi bulursunuz.” Kadının uzattığı kıyafetleri aldım, benimle işi bitmiş olmalı ki dosyayı

alarak kapıya yöneldi ancak aklına bir şey gelmiş gibi durak sayıp yeniden bana döndü, “inatçı bir karakteriniz var, Yankı

Hanım ama buradakilere zorluk çıkarmamanız için bilmeniz gereken bir şey var.” Bilmediğim daha ne kalmıştı ki? Uyandı ğımdan beri konuşuyor ve beni bilgilendiriyordu.

6

YARAIASKR

“Düşündüğünüz gibi beraat etmediniz.” Oturduğum yerde kaskatı kesildiğimde evet derccsine başını salladı. “Cezanızın

bitmesine daha iki yıl varken böyle kolayca içeriden çıkmanız

imkansız. Bizim içimiz her şeyi prosedürlere uygun şekilde ye rine getirmek» yargının elinde olan birini içeriden mahkemesiz ve aklanmadan çıkarmak mümkün değil. Eğitmeniniz gereken

yerlere başvurarak içeride güvende olmadığınızı anlatan bir dilekçe verdi. Dava süresi boyunca sizi kendi gözetimi altında

tutarak dışarıya çıkarmayı talep etti. Bu davanın en az can kay bıyla sonuçlanmasını istediğimiz için tüm Yarasaların kolayca

ulaşacağımız yerlerde olması gerekiyordu. Bu sebeple çıkarıl dınız. Tutukluluğunuz bizimle işbirliği yaptığınız sürece askıya

alınmış olsa da dava kapanınca kalan cezanızı tamamlamak için eğitmeniniz tarafindan bizzat cezaevine teslim edileceksiniz? Başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüştü, bunları duymayı

beklemiyordum. Aslında özgür değil miydim? Tüm bu sürecin geçici olduğunu bilmek büyük bir hayal kırıklığı yaşamama ne den oldu. Önce elime bir şeker tutuşturmuşlardı ve ben daha tadına varamadın onu çekip almışlardı.

Omuzlanın çökerken kendi bahtsız kaderimden dolayı onlan suçlayacak değildim. “Demek istediğiniz hâlâ bir mahkum

olduğum mu?” Son altı yıldır olduğu gibi.

“Ne yazık ki, evet. Diğer Yarasaların aksine sizin bu işbirliği ni reddetme şansınız yok, eğer bunu yapmaya devam ederseniz

bizim için sizi dışan çıkarmanın bir anlamı kalmaz ve cezaevine teslim edilirsiniz. Her hafta karakola vereceğiniz imzanın asıl

sebebi firar etmediğinizi göstermek. Firar etmeniz veya dışarı da daha kötü olaylara karışmanız sadece sizin iki yıllık cezanızı uzatmaz, aynı zamanda eğitmeninizi de zor durumda bırakır.

Çünkü bu saydıklarımın yaşanmayacağı konusunda size kefil

olan bizzat kendisi.” Laf arasında direnmeye devam edersem cezaevine gitmekle beni tehdit ederek gözdağı vermeyi de ihmal

etmedikten sonra benimle olan işi bitmiş olmalıydı ki gitti.

ARAL

ATACA

87

Peki» eğitmenim neden bana bunları söylemedi? Eğer gerçeği bana söyleseydi bu kadar çok direnmeyeceğimi biliyordu» o halde

neden sustu?

Bunu ona sormayı aklımın bir köşesine yazarak banyoya

gitmek için ayağa kalktım. Kıyafetleri yatağın üzerine bırakıp

odada gördüğüm diğer kapıyı açınca, banyonun ferahlığı kar asında rahatladım. Duvarlara monte edilmiş beyaz dolaplar, yeni temizlenmiş gibi âdeta parlıyordu. Fayanslar ışıl ışı İdi ve

üzerlerinde tek bir leke veya toz yoktu. Raflardaki şampuan lar, kremler, duş jelleri ve losyonları hayatımda ilk kez görü

yordum. Benim bir diş fırçam bile hiç olmamışken bu kadar

şey benim için çok fazlaydı. Cam duşakabinden çok dikkati mi devasa küvet çekmişti. Bu şey, içinde yüzebileceğim kadar

büyüktü. Belki de jakuziydi, emin değilim. Bu konularda çok

cahilim çünkü sokaklarda bir yıl banyo yapmadığım zamanlar

olmuştu. Genelde yıkanmak için yaşlı bir adamın evini gizlice kullanırdım. Rafet amca anahtarı hep dışarıdaki saksının altına saklardı, ayda bir onun dışarı çıkması için evini gözederdim. O

gidince arkasından gizlice küçük gecekonduya girerek on daki ka içinde yıkanır, her şeyi eski haline getirip evden çıkardım.

Kimsesi olmadığı için bugüne kadar hiç yakalanmamıştım, za

ten cezaevine girdikten sonra bir daha oralara hiç gitmemiştim.

Cezayir Sokağı’nın çıkışındaydı evi, dışarı çıkınca bile o bölge

ye kadar gitmek nasip olmamışa. O kadar suyunu kullandım» artık hakkını helal etsin» sonuçta evinden bir çöp bile çalmadım.

Hızlı bir şekilde duş aldım, saçlarımı kurutarak taradım. Banyodan çıktığımda camların perdesiz olması beni rahatsız

etse de asistan kadın içeriyi göstermediğini söylediği için biraz rahatlamıştım. Aceleyle yatağın üzerinde duran siyah, sade iç

çamaşırı paketini açarak giydim. Kadın göğüs ölçülerimi bile

doğru tahmin etmişti. Siyah bir tayt ve kalçalarımın altında bi-

YARAIASAR

ten beyaz bir tişört giydikten sonra duvardaki dijital saate bak

tım. Yemek için sadece beş dakikam kalmıştı. Qrr bugün de aç kalırsam bu sefer kesin ölürüm. Aceleyle odamdan çıkarak kapıyı çektiğimde otomatik ola

rak kendiliğinden kilitlenmişti. Başım dönse de koşmaya baş

ladım, gördüğüm ilk asansörün düğmesine bastım, boş olan asansörü kimse çağırmadığı için kapıların açılmasıyla rahatla yıp içeri girdim. Üçüncü katın düğmesine bastığım halde asan sör kapılan hâlâ açıktı. “Bozuk mu bu ya?” Sızlanarak düğmeye defalarca bastım ama hiçbir şey olmuyordu.

“Biraz daha uğraşırsan bozulacağına emin olabilirsin, inatçı çaylak.’ Başımı kaldırdığımda yeşil gözlü, yakışıklı eğitmenin gülerek asansöre bindiğini gördüm. Bu, Ecrin denilen kızan eğitmeniydi. “Ama çalışmıyor.” Gülerek boynumdaki kartı gösterdi. “Karanı aldığına göre kuralları biliyor olmalısın.” O kadının söylediklerini hatırlayınca, inleyerek başımı salladım. “Açlıktan

unuttum.” Cebindeki kartı çıkartarak asansörün içindeki özel bölmeye doğru tuttu, kara okutarak geri çekti. “Kaçıncı kat?”

“Üç.” Gülerek, “İyi dayandın,” dedi. Bu söylemine karşılık asansö rün ona en uzak köşesine geçtim. “Haklı direnişimde başarısız oldum.” Somurttuğumda bu sefer sesli güldü. “Sorun sende de ğil, eğitmenin fazlasıyla çetin ceviz.” Bana doğru dönerek takdir edercesine göz kırptı. “Neredeyse üç günü deviriyordun. Bu ka dar süre aç kalmak en kıdemli ajanlarımızı bile zorlar. Eğer iyi gelecekse söylemek isterim ki eğitimimizin ilk yıllarında açlığa karşı da test edilmiştim, ben sadece üç gün dayandım.” Evet, söyledikleri gerçekten hem iyi geldi hem de moralimi düzeltti.

ARAL

ATACA

9

“Yarasaların eğitmenleriyle aynı yıl mı göreve başladınız, efendim?” Şu “efendim” sözüne nasıl alışacağımı bilmiyordum anıa bir şekilde olacaktı artık.

Kapılar açıldığında birlikte yürüdük, sanki nereye gidece

ğimi biliyormuşum gibi eliyle bana yolu gösteriyordu. “Evet, hepsiyle on yadından beri bu iş için eğitiliyoruz. Tesise aynı yıl

geldik.” Koridordan döndüğümüzde afallayarak ona bakıyor dum; eğitim görmek için, on yaş fâzla küçük değil miydi? Bun

lar ajanlık okulunafalan mı gittiler? Ya da öyle bir okul var mı?

“Peki, eğitmenim olacak kişi kaç gün dayanmışa?” Neden merak ediyordum ki? Gerçi beni nasıl birinin eğiteceğini önce

den bilmek fena olmazdı. önümüzdeki büyük kapıya kartını okutup geçmemi bekle di. “En uzun o dayanmıştı, beş gün.” Ne? Beş gün mü? “Şaka yapıyor olmalısınız!” Başını hayır anlamında salladı. “Beş günün sonunda bedeni çoğu fonksiyonu yerine getireme diği için bir hafta yoğun bakımda kalsa da kendinden geçene

kadar pes etmemişti.” Şimdi adamın neden bu kadar kararlı ol duğunu anlıyordum. Bu adam, aklına koyduğu şeyi ölüm pa hasına yapan bir deliydi.

Ve o deli, onca Yarasanın içinde gelip beni buldu! “Başım belada, değil mi?” Korkuyla sorduğum soruya karşı

lık gülerek başını salladı. “Hem de fazlasıyla, çaylak” Usulca ar kamı döndüğümde çoktan yemekhaneye girdiğimizi fark ettim.

O şimdi niye bana bakıyordu?

Bir ucundan bir diğer ucu görünmeyen yemekhanede bir çok masa ve sandalye vardı. Yemekhane üç sıraya ayrılmışa, ilk sıradaki tüm masalar iki kişilikti. Sanırım yemeğini yalnız ye

mek isteyenler bu sıraya oturuyordu. Sadece birkaç kişi vardı bu sırada, onlar da gazetelerini okuyup dinleniyorlardı. Ortada-

aralasar

ki masalar dön kişilikti, burada da tek tük insan vardı. Son sıra daki masalar hepsinden daha büyüktü. Herkes bu sırayı seçmiş,

gruplar halinde oturuyordu. Eğirmenlerin hepsi bir masada oturuyordu ve o ukala adam sigarasını içerken beni izliyordu.

Bakışlarındaki memnuniyet beni hasta ediyor, aklınca beni yola getirmenin keyfini çıkarıyordu. Yarasaların hepsi de aynı sırada,

başka bir masadaydı. Hepsi alay dolu bakışlarını bana yöneltin

ce kaşlarımı çattım. Pes etmiş olmam onlara eğlence olmuştu ama yapabiliyorlarsa benim kaldığım kadar aç kalsınlar.

Ecrin in eğitmeni beni bırakıp kendi masasına gidince açık büfeye yaklaştım. İlk işim, dolaptan soğuk suyu çıkartarak ka

fama dikmek oldu. Şişenin hepsini neredeyse bitirmiştim, açık

havada uzun süre kalmak beni çok fâzla susatmıştı. Bir tepsi alarak gördüğüm börek, poğaça, tadı, ne varsa hepsinden tep

sime doldurdum. Dolaptan iki kutu da vişne suyu alınca büfe

deki işim bitmişti. Arkamı dönerek eğitmenlerin ve Yarasala rın bakışları eşliğinde tek kişilik masalardan birine yöneldim.

Buradaki herkes benim düşmanımdı, o yüzden onların yanına

oturmak yerine tek başıma oturdum. “Hey Kedicik, sana yanımda yer ayırmıştım.” Kuzey pisliği o

masadan bağırdığında, herkes bana baktı. Homurdanarak vişne

suyumu açtım. Kalabalıkta bağırmaması gerektiğini bilmeye cek kadar medeniyet yoksunu olması benim suçum değildi.

Başımı hafif eğerek kaşlarımı yukarı kaldırdım. “Ne siz Ya rasalar ne de buradaki şu ajan adı altındaki zorbalar umurum

da değilsiniz, fırsatını bulduğum ilk anda buradan kaçacağım.” Son kısmı o malum kişiye bakarak söylediğimde yaptığı tek şey,

içine çektiği sigaranın dumanını keyifle benim olduğum tarafa üflemek oldu. Kimseyle uğraşamayacak kadar aç olduğum için başımı eğe

rek büyük bir iştahla yemeklerimi yemeye başladım. “Oturabi-

TLf

iyitn?” Abdaki böreği çiğncrke „ h^, salIadim, onun masama olmas, bk^^nda n ’^1 etmj.

yordurkenfuifrdenyan^

egüzel}yemedim.

tyt olur

cğyle bir düşündüm de ben aslında daha. JıgiymilvermmiftimnCehi(bir!^yeme. ipsisini masama koyarak karş.ma oturan atarak inlemesr dikkatimden kaçmadt İkiT bc«ini ..Sorun ne?” diye sordum. böreği ye^

Çatalıyla önündeki sosise işkence ederken - . bana bakınca yutkundum. “Şşç> nc S^eri dolarak

nin dolduğunu ilk kez gördüğüm için şaşkın samda ağlamayı düşünmüyor, değil mi?

6ÖI,eri’

Benin> ma-

ağlamasında bir sorun yok ama herk. z latttğımt düşünecek. °nu benim ağÇatalını indirerek belini tutunca dudaklar, n

a-

banyoda düştüm, belim çok acıyor.” Duydukl

Sabah

olup olmadığım teyit etmek için afallayarak ona tah ° “Sen…” Dehşete kapılmış bir şekilde işaret nam, - . gösterdim. “Düştün diye mi ağlamak üzeresin^” lc cT^?**

şuu sallamasıyla gülmem bir oldu. Yok artık h ? ? ba‘ bu kadar tantana? bunun için miydi Bu çocuk benim gibi sürekli düşse ne yapardı acaba’ ■Ben her gün dûîüyorum sür çocuğu, benim h m|

pk? Ahnmasrn iye gülmeyeyim diyordum

b6 |c JJ

rddım olması çok komik geldiği için kendimi ruram,yordum. Efe, gülmemden rahatsa olunca hu sefer de somunmaya

başladı. Gülme Yankı, gerçekten çok acıyor.” İnanırım çünkü ben düşünce de hep acırdı.

2

YARALASAR

“Dur, sana göre bir şarkı biliyorum.” Anlamaz gözlerle bana bakarken gülerek Narin Y2rim2 şarkısını mırıldandım. “Benim

narin narin yârim. Suya düştü hayalim. Ne olacak şimdi halim? Benim narin narin yârim." Efe ona yaptığım göndermeyle ağla

maklı halinden çıktı. Sonunda morali yerine gelmişti. Tepsimdeki her şeyi bitirdiğim sırada eğitmenlerin ayaklan masıyla Efe dahil tüm Yarasalar da ayağa kalkmıştı. “Ne olu yor?” Yüzünü buruşturarak bileğindeki saati gösterdi. “Saat 7, eğitim zamanı.” İyi ama daha kamımı tam olarak doyurama

dım ki!

Tam ayağa kalkıp bir adım atacaktım ki sandalyelerden biri ne takılarak yere düştüm. “Bu kız daha düz yolda yürüyemiyor, nasıl o eğitimin üstesinden gelecek?” Ellerimi yere bastırıp aya ğa kalktığımda Naz’m güldüğünü duymuştum.

“Başaramayacak.” Ecrin in sırıtan yüzünü gördüm. Bu kızın insanlara neden böyle küçümseyerek yaklaştığını anlayamıyordum.

“Sizi ciddiye alacak kadar insan yerine koymamam ne gü zel.” Bu esir kampında kendimi kimseye ezdirecek değildim. Zamanla kim başaracak, kim sınıfta kalacak, anlarız. Eğitmenim olacak kişi yüzüme bile bakmaya tenezzül etme den, “Konuşmayı bırak ve beni takip et,” dedi. Bunun üzerine oflayarak başımı salladım, önde yürüyen adamın arkasından içimden küfürler yağdırarak adımlarımı hızlandırdım. Umarım ilk günden benifazla zorlamaz. Kim bilir, bugün bana neler yapacaktı kalpsiz Buzdağı. Der hal buradan kaçmanın bir yolunu bulmalıyım.

1 Banu Parlakm seslendirdiği şarla

Dışarı çıktık, gökyüzündeki kara bulutlar birazdan yağacak

olan yağmurun habercisiydi. Yağmur, kar ve soğuktan nefret

ediyordum. Eğer evsiz biriyseniz, yağmur altında kaldığınızda ıslak kıyafetler içinde kedi yavrusu gibi sokaklarda gezinmek tam bir işkencedir. Isınacağız bir soba ya da şömine yoksa buz

gibi karın altında soğuktan donan bedeninizle olduğunuz yerde küçülerek gün ışığını özlemle beklerdiniz. Kısacası ben, soğuk olan her şeyden nefret ediyordum. Çöle düşüp kızgın güneşte

buhar olmayı, soğukta kalmaya tercih ederdim. Tabii, yağmur dan nefret etmemin tek sebebi bu değildi, o gece de yağmur

yağıyordu. Kolumdaki yarayla kaçtığım o gece yağan yağmur çok şiddetliydi. En kötüsü yaram iltihap kapmışa. Hiçbir ağn

kesicinin bana faydasının dokunmayacağını biliyordum. Birkaç gece ateşim yükselmişti ama bir şekilde adatmıştım.

O günleri yeniden hatırlamak bile berbat hissetmeme neden oluyordu. Bazen sırf yaşadıklarımın hesabını sormak için anne ve babamı bulmak istiyordum. Hemen sonrasında o ikisinin

buna değmeyeceğini bildiğim için bu fikirden uzaklaşıyorum. Umarım o kadın benden daha sefil bir hayat yaşayarak, aklını yitirip kendi canına kıymıştır. Umarım babam olacak o adam

bir trafik kazasıyla bu dünyaya veda etmiştir. Benim yaşadıkla rımdan sonra o ikisi yaşamayı hak etmiyordu. Belki fazla kötü-

4

YARAIASAR

pim, belki de düşüncelerim karanlık ve kirlidir. Lâkin hiçbir çocuk, dünyaya ailesinden nefret ederek gelmiyordu. Yaşanmış,

tıklar bazı karanlık duyguları ortaya çıkarıyordu.

Kafamı iki yana sallayarak onları aklımdan uzaklaştırdım ve nerede olduğumuza baktım. Eğirmenleri takip ederek bana hiç

de yabancı olmayan bir yere, kaçmaya çalıştığımda keşfettiğim

atletizm alanına gelmiştik. Etrafı ağaçlarla kaplı olan yuvarlak sahada koşu için hazırlanan alana geçince bir koşu yapacağımı

zı anladım. Sahanın biraz uzağında, sonradan konulduğu çok

belli olan kocaman plaj şemsiyelerinin altındaki yedi sandalye kesinlikle bizim için değildi. Sandalyelerin önünde küçük ve üzeri içeceklerle dolu yuvarlak masalar vardı. Tüm Yarasalar yan

yana durunca Efe’nin eğitmeni bir adım öne çıktı. “Bugün hızı

nızı test edeceğiz. Burada kaldığınız süre boyunca her eğitmen kendi çaylağının güçlü ve zayıf noktalarını tespit edecek ve zayıf

yönlerini geliştirmeye çalışacak. Parkurun en iyisi ve en kötüsü

olmak sizin elinizde. Bakalım, seçtiğimiz çaylaklar parkuru kaç dakikada tamamlayacak. Aralıksız on tur koşacaksınız, bu yüz den mola ve su gibi ihtiyaçlarınız için ara verdiğinizde krono

metrenin işlediğini unutmayın.” Bayan Kırmızı Dudak susunca eğitmenlere baktım, hepsinin elinde kronometre olmasının se

bebini anlamıştım.

“Bunu yapmamız şart mı?” Evet, yine sızlanan kişi bendim. Kollarını göğsünde birleştiren eğitmenim olacak buzdağı,

gözleriyle parkuru gösterdi. “On turu tamamlamadıkça bir yere

gitmiyorsun.” iki parmağımı ağzıma soktum ve ona bakarak kusar gibi bir hareket yaptım. “Yirmi tur.”

“Şaka mı bu?” Birazdan yağmur yağacaktı. Ben on turu bile tamamlayacağımı sanmıyorken bir de fazladan on tur daha mı koşmamı istiyordu?

ARAL ATACA

95

Kollarını serbest bırakarak bana doğru bir adım attı. “Az önce yaptığın saygısızlık için yirmi tur koşacaksın” Duraksadı

ye kahverengi gözleri şeytani bir şekilde ışıldadı. “Tabii, özür

dilersen bu durum değişir.” Bizi izleyenler gerçekten ondan özür dileyerek kendimi küçük düşüreceğimi sanıyorlarsa, ya nılıyorlardı.

Alay edercesine başımı kaldırarak güldüm, “isterseniz otuz tur olsun, yine de sizden özür dilemeyeceğim.” Ona meydan okuduğumda sadistçe dudakları kıvrıldı ve zevkle meydan oku

mamı kabul etti. “Otuz tur çaylak, sen konuştukça bu artacak.” Sanırım bir süre konuşmadan durabilirim ama eczadan kork tuğum için değil de konuşmak istemediğim için susuyordum.

Otuz tur nedir» Allah aşkına! Parkurun ne kadar büyük olduğunun farkında mı?

“Kız cidden sorunlu.” Naz, dehşete düşmüş gibi parkura ba karak otuz turu nasıl tamamlayacağımı düşünüyordu. Haklıydı

çünkü parkur gerçekten çok büyüktü.

“Bırak, ne hali varsa görsün salak.” Ecrinin küçümseyen ba

kışlarını gördüm ve son söyledikleri beni kızdırmaya yetti. “Kes sesini! Kendi iyiliğin için sabrımı zorlama!” Üzerine yürüdü ğümde kaşlarını çatarak o da bana doğru gelmeye başladı. “Ne

yapacaksın? Sence beni korkutuyor musun?” Şartlı tahliye fidan umurumda değildi, ona kiminle uğraştığım gösterecektim. Za

ten ortada şartlı tahliye diye de bir şey yokmuş! Birbirimize doğru atakta bulunduğumuz esnada Yiğit onu tutmuştu. Kuzey ise beni tutmasa da karşımda durarak geçme

mem için kollarını açmıştı. “Çekil!” Bağırdığımda Hakan’ın öfkeli sesini duydum. “İkiniz de kendinize gelin, sizin yüzü nüzden biz ceza alacağız!” Bize bağırmasıyla o lanet şiddet yok

kuralı geldi aklıma, bu kurala sadık kalacağımı sanmıyordum.

“Sakin ol ve o pençelerini içeriye çek, Kedicik.” Kuzey in gü lerek söyledikleriyle sırıttım. “Zevkle.” Dizine arağım tekmeyle

6

YARAUSAR

bana küfrederek yere doğru eğilmişti. “Bana niye vuruyorsun, geri zekâlı!” Şimdi ayağa kalkarak üzerime yürüyen oydu ama bu sefer de Hakan koşarak onun önüne geçti. “Bir rahat durun

artık’ Kız bildiğin sorunlu işte, kavga çıkarmadan duramıyor."

Tum Yarasalardan onaylayan sesler çıkınca iyice delirdim. O

bana sorunlu mu dedi?

“Çok biliyorsun sen, değil mi?” öfkeden kudursam da güle rek Hakan a bakrım. “Herkesin kafesi senin gibi dumanlı değil tabii. Söylesene, odandan çıkmadan önce kaç doz aldın?” Bu

sözlerim yüzünden Hakan da kontrolünü kaybederek yumruk larını sıkınca, Yiğit bir küfür savurdu ve Hakan’la aramıza girdi.

“Kızım, harbi kaşınıyorsun sen!” Bunu gerçekten söyledi mi? “Senin olayın ne?” llah’ım,

biri beni sustursun. “Bir çeşit

arabulucu felan mısın?” Başımı hafif omzuma doğru eğerek abartılı bir şekilde baştan ayağa onu süzdüm. “Kendin kaybol

muş gibi görünürken arada konuşmayı bırak da git, kendini bul.” Yiğit de bu sözlerimden sonra, “Ben bunu döverim,” dedi.

Bana doğru bir hamle yaptığı an Efe hemen araya girerek ko

lumdan tuttuğu gibi beni geriye çekti. “Yankı, gözünü seveyim bir sus.” Yalvararak bana bakıyor, her an çıkacak olası bir kav

gada ne yapacağını düşünüyordu. “Herkesi kendine düşman ederek eline bir şey geçmez, hepimiz aynı yurtta yıllarca kaldık,

hepimizin farklı yaraları var.” Başkalarının yarası umurumda

değildi, benim yaralarımı kanatırlarsa karşılarında susmaya ni yetim yoktu.

“Kimse umurumda değil.” Onları bırakıp parkura girdim. “Umarım o ruh hastası elini çabuk tutar da işinizi bitirir.” Ya

rasaların bana attığı nefret dolu bakışlardan zerre kadar etkilen miyor olmam ne güzeldi. Eğitmenim kaşlarını çatarak bana bakınca aklından geçen

leri tahmin etmek zor olmadı. Kavgacı biri olduğumu düşünü-

ARAL

ATACA

97

yordu, zaten gözleri de düşündüğü şeyi çok iyi yansıtıyordu.

Çattığı için alnında ortaya çıkan kırışıklıklar diğerlerine karşı

olan tutumumdan kaynaklanıyordu fakat ben kendime göre haklıydım ve ne düşündüğünü umursamıyordum. Sıraya gir

dik. Ters bakışlarıyla Kuzey sağımda, Efe ise solumdaydı. Az önceki kavgaya hiç karışmayan eğitmenlerimiz sıraya girdiği mizi görünce ellerindeki kronometreyi sıfırladılar. “Hazır mı

sınız?” Naz’ın sarışın eğitmeni elindeki kronometreyi gösterdi.

“Başlayın.” Herkes koşmaya başladı fakat ben koşmak yerine sakince yürüyordum. Evet, deniz kenarında yürüyüş yapar gibi çok rahat yürüyordum.

Diğerleri koşarken benim yürüyor olmam eğitmenleri afallatmıştı. Hepsi de anlamayan gözlerle bana baktı. “Bu kız yine

ne yapıyor?” Bu, Ecrin in yeşil gözlü eğitmeniydi. Yine derken?

Her gün bir şey yapıyordum da benim mi haberim yoktu? “Aklınca beni protesto ediyor.” Eğitmenim şemsiyesinin al

tındaki sandalyesine oturdu. “Sorun değil, yürüyerek de olsa o otuz turu tamamlamadan buradan ayrılmayacak” Diğer eğit

menlerin gülmeye başlamasını umursamıyordum çünkü beni eğitmek bu kadar kolay değildi. “Çaylağınla işin zor çünkü karakterleriniz benziyor.” Yiğit’in

siyahi eğitmeni gülerek benim eğitmenimin yanına oturdu. Ben kesinlikle eğitmenime benzemiyordum. Ben daha sıcakkanlı ve

hareketli biriydim, o ise kutuptaki buzdağıydı. “Eğer istemezsen onu senden alabilirim, bu kıza hâlâ tali bim.” Ecrin in eğitmeni acaba onu duyduğumun farkında değil

miydi? Adamı bahçede ilk gördüğümden beri hep aynı şeyi söy lüyordu. Satılığa çıkmıştım da benim mi haberim yoktu?

Ben hâlâ kaplumbağa gibi yürümeye devam ederken eğit

menim gözünü bir an olsun benden ayırmıyordu ve anladığım kadarıyla beni bir başkasına verme gibi bir niyeti de yoktu. “Be-

QS yaralasar „im «ybs.™. Ix"ta ‘““‘T S’”Lk’f I1"”®1 k« » ikilen. fai bu -fa <■ k " fc“’,rl’ ’’>’■ Tubij t 4le

““

b,^

cak değildi ya! Yavaş da olsa bu kadar yürümek beni oldukça yorınu Olduğum yerde durdum ve yönümü eğitmenime dörJ U‘

•Sevgili isimsiz eğitmenim, ben koşarken sız niye oturuyOrJ1, nuz?” Bunu sorduğumda arkasına yaslanarak bir bacağIIU " batça diğerinin üzerine ara. “Koşmuyorsun.” Sanki ben b^ bilmiyorum.

dun. tgıtm

bulunduğum yeri göster_

. or » Diğerlen merakla konuyu nerev-

Bu s&k’imd’n s;nra hjtf„ gülümsedi- 1ta meydan mı oknyorsun>. n kaldırıp nanrçc g Adam zeki vesselam, hemen de anladı.

Ben sürünürken ona rahat verir miyim? Tabii ki hayır! Başımı sallayarak gözlerinin içine baktım. Meydan okuma mı kabul ediyor musunuz? ilk on turu sizden önce tamamlar

sam kalan yirmi turu silecek misiniz? Eğer sakarlığım tutmazsa koşmada ne kadar iyi olduğumu ona gösterebilirdim. Sürekli

binlerinden kaçarak bu konuda epey tecrübe edinmiştim.

Gözlerinden haylaz bir parıltı geçti. Ayağa kalkarak ceketini çıkardı ve sandalyenin üzerine bıraktı. Bunu yaparken gözünü bir an olsun benden ayırmadı. Üzerindeki beyaz tişörtünden

kaslan belli oluyordu ama bu, beni pek ilgilendirmiyordu. Şim

di fark ediyordum ki ikimiz de beyaz tişört giymiştik ve tıpkı onun pantolonu gibi benim de taytım siyahtı. “Kabul.” Bana doğru yürüyüp yanımdaki yerini aldı. “Ben kazanırsam bundan sonra emirlerimi sorgulamadan yerine getireceksin.” İstesem de bir şeyleri sorgulamayı bırakamazdım ancak yine de başımı sal ladım. Sonuçta yalandan kim ölmüş ki, değil mi?

MARAL ATMACA

99

“Çaylağınla yarışacak mısın?” Kuze/in afet eğitmeni duru ma şaşırmıştı. “Hiç şansın yok, tatlım çünkü o en hızlımız.” Bu doğru olabilirdi ama en azından onu da yormuş olacaktım.

“Hatırlatırım, o da bir zamanlar çaylaktı.” Annesinin kamından

koşarak çıkmadıysa sıkıntı yok. “Hazır mısın?” İkimiz de diz çöküp ellerimizi yere bastırarak

pozisyon aldık. “Evet.” Daha o başla komutu verilmeden koş

maya başladığım için Bayan Kırmızı Dudak bana güldü. “Hile ci.” Hayır» sadece aceleci.

Koşmaya başladığımda kısa sürede bana yetişmişti. Tam daha

da hızlanacaktım ki “Kasların açılmadan hızını yükseltme,” diye beni azarladı. Uyarısını dikkate alıp başımı salladım ancak

ayağım takıldı ve düştüm. “Hadi ama!” Kalçalarımın üzerine düşüp sızlanmaya başladığımda durdu ve “Kalk ve devam et,” dedi. Başka şansım olmadığı için ellerimi yere bastırarak aya

ğa kalktım. Yeniden koşmaya başladığımızda henüz birbirimizi geçmemiştik ve beni geçmek için bir atakta da bulunmamıştı.

Sebebini biliyordum, o hızlanırsa ben de hızlanacaktım. Vücu dum koşuya alışmadan bunu yaparsam daha sonra her yerimde

ağrılar oluşacaktı, bunu bildiği için yanımda yürür gibi koşarak bir nevi ısınmamı bekliyordu.

Ecrin i geçtiğimde yüzündeki öfke gülümsememi sağlamıştı ancak benim hedefim başkaydı. Parkuru yarılamıştım. Koşar ken arkamı dönünce önündeki herkesi geçerek bana doğru ge

len eğitmenimi gördüm. Aramızdaki mesafeyi kapatmak üzere olduğunu görmek önüme dönmemi sağladı. Ayağım taşa takı lıp yine düşmeseydim, çok iyi gidiyordum. “Lanet!” diye sız

landığımda taytımın diz kısımları yırtılmıştı ve diz kapaklarım kanıyordu. Yarışın başından beri o kadar çok düşmüştüm ki

saymayı bırakmıştım arak.

100

YARALASAR “Sakar.” Ecrin gülerek beni geçince ellerimi yere bastırarak

ayağa kalktım. Kısa sürede onunla yine aynı hizaya gelmeyi ba şardım. “Sakar halimle hepinize tur bindirdim, tatlım.” Onu

küçümsercesine son kez bakarak hızımı artırdım. Evet, burada ki herkese bir tur, Kuzey e ise yarım tur bindirmiştim, hem de bu sakar halimle.

Başlangıç çizgisini görünce daha da hızlanmamak için ken dimi zor tutuyordum ki yanımda bir gölge belirdi. Başımı yana çevirince o lanet adamı gördüm. “Hâlâ yetersizsin.” Bana göz kırparak yanımdan hızla geçti.

Tamam, kabuk o da bana bir tur bindirmiş olabilir ama Al lah aşkına, adam eğitimli bir ajan. Onunla eşit şartlarda değiliz. Nefes nefese başlangıç çizgisine geldiğimde o çoktan gelmiş,

bir şişe soğuk suyu kafasına dikmişti. Saçları alnına yapışmıştı, yüzündeki ter damlacıkları boynuna doğru süzülüyordu. Ba şını kaldırıp suyun kalanını yüzüne boşalttı. Ortaya çıkan gö

rüntünün günaha çağrı olduğunu düşündüm. Her bir damla

yüzünden boynuna doğru süzülüyor, yukarı doğru kaldırdığı ıslak yüzü, onu soluksuz izlemem için beni tetikliyordu. Bu

hali fazlasıyla kışkırtıcı olduğu için ona iç çekerek bakan tek

kadın olmadığıma emindim. Ona kaybettiğimi hatırlayınca içimde büyüyen nefret, hayranlık duygusunun önüne geçmişti. Yenilginin getirisi olan nefretim Kafdağı’na kadar yükselmişti. Onuncu turumu tamamlayarak kendimi nefes nefese yere attı

ğımda hemen arkamdan Kuzey gelmişti. O da yorgun bedenini

yanıma bırakınca ikimiz ilk on turu bitirmiştik. “İyi gidiyorsun. Al, iç şunu,” diyen Kuzey in Afrodit eğit meni cilveli bir sesle âdeta salınarak bize doğru yürürken özel likle gözlerini Kuzeyden ayırmıyordu. Elindeki suyu Kuzeye uzattığında bile çaylağının terden vücuduna yapışmış tişörtü

ne bakarak dudaklarını ısırdı. “Sakar kedi ile yakın geldiysem, o kadar da iyi değil.” Kuzey homurdanarak suyu alıp kafasına

ARAL

ATACA

101

diktiğinde eğitmeninin de onu bir yudumda içmek istediğinin

farkındaydı. Yerde terden sırılsıklam bir haldeyken başımı kaldırarak bana bakan eğitmenime döndüm. “Tamam.” Pes ederek nefesi

mi düzene koymaya çalıştım. "Siz kazandınız ama azıcık düşün

celi biri olarak bana su verebilir misiniz?" Gözlerimle Kuzc/in terini silen kadını gösterdim. Evet, kadın dekolteli elbisesiyle

göğüslerini Kuzeyin gözlerine sokarcasına üzerine eğilmiş, al nındaki teri oyalanarak siliyordu. “Elâlemin eğitmenleri kendi çaylağını ne güzel motive ediyor ama sizin maşallahınız var.”

Afrodit m Kuzeye yaptığı kışkırtıcı motive şeklini görünce inadıma bir pislik gibi kaşlarını yukarı kaldırdı. “Aynı şekilde

motive edilmek istediğini mi söylüyorsun?” Ne dedi fimdi bu fesat adam?

Ben ona gel, aynı şeyi yap mı dedim fimdi?

Başımı çevirip ayaküstü birbirlerine tahrik edici bakışlar atan Afrodit ve Kuzey İkilisine bakıp hafif bir çığlık attım. “Beni alın bunların yanından, körpecik psikolojimi bozuyorlar!”

“Ben de öyle düşünmüştüm.” Eğilip masadan bir tane pet şişe aldı ancak bana getirmek yerine olduğu yerde kaldı ve göz

lerini kıstı. “Reflekslerin ne durumda?” Sonunda övüneceğim bir konu. “Mükemmel çalışıyor.”

“Güzel.” Başını sallayınca bunu duymanın onu memnun ettiğini anladım, “öyleyse bunun için bağırdığını duymak zo runda kalmayacağım.” Pet şişeyi biraz havaya kaldırıp fâzla güç uygulamadan bana atınca oturduğum yerden kafama doğru ge

len şeye bakıyordum. Ne zaman ki almma çarparak yere düştü, işte o zaman bağırarak tepinmeye başladım. “Kafamı kırdı bu

adam!” Ben alnımı tutarak ayaklarımı yere vurup bağırdıkça

dehşet içinde bana bakıyordu. “Bu kız inanılmaz, refleksleri de öyle.” Kafamı kırdığı yetmezmiş gibi daha ne yüzle konuşuyor!

02

YARALASAR Reflekslerimi sorarken suyu kafama atacağım önceden söyledi

de ben mi mükemmel reflekslerimi ona göstermedim? Homurdandığımda sanki karşısında umutsuz bir vaka var mış gibi bir süre inanamaz gözlerle bana baktı, ardından şem siyenin altındaki yerine oturdu. “Daha tamamlaman gereken

yirmi tur var." Duyduklarımla sinirden avazım çıktığı kadar çığlık atınca, Kuzey kafama bir tane geçirip benden uzaklaştı.

Burada gelen geçen bana bir tane vuruyordu, resmen şiddete

maruz kalıyordum. Sessiz buldularya vururlar» diyeceğim de bendeki ses cami ima

mında yok. Sesten kaynaklı olmamalı» bence hiçbiri varlığımı çe kemiyor.

Alnımdaki teri elimin tersiyle silerken şişedeki tüm suyu içecek kadar susadığımı fark ettim. “Kalk Kedicik, Süslü bize yetişmek üzere.” Başımı çevirince Naz’ın en önde olduğunu

gördüm, üçüncü olmaya adaydı. Ayağa kalktığımda mecburen Kuzey ile yine koşmaya başla

dık “Yirmi turum var!”

“Bu da sana eğitmenine karşı gelmemeyi öğretir.” Bu çocuk tan da nefret ediyorum.

Yarışın kalan kısmı benim için tam bir faciaydı. Sürekli düş tüğüm için diz kapaklarım çok kötü yara olmuştu, bu da koş

mamı engelliyordu. Hepsi sırasıyla aramızdaki farkı kapatmış,

daha sonra da beni geçmişti. Hatta en sondan gelen Efe bile beni geçmişti. Kuzey, yarışı birincilikle bitirmişti. Ardından

Naz ve hemen arkasından da Hakan gelmişti. Yiğit’ten sonra

Ecrin in bitirmesiyle tüm özgüvenim yerle bir olmuştu ama bunda sakar olmamın payı büyüktü. Her turda dinlensek de şu anda parkurda sadece ben ve Efe kalmıştık Efeye de yenilirsem

artık öldürün beni.

ARAL

ATACA

103

“Efe Can!” İnleyerek yanımdaki çocuğa döndüm. “Oğlum, bir yavaşla. Bırak ben kazanayım, bak valla sonuncu olursam iki

gün kendime gelemem.” Sitem ettiğimde ela gözleri yorgunluk içinde bana bakıyordu. Kıvırcık saçları yüzüne yapışmış, en az

benim kadar kesik nefesler alarak her an yere düşecekmiş gibi yalpalıyordu. Parkurun ortasında iki sarhoş gibi kol kola gire

rek birbirimizden destek alır vaziyette sağa sola savruluyorduk Birbirimizden destek aldığımız yetmezmiş gibi aynı zamanda birbirimizi geçmeye çalışıyorduk. Burada bir gariplik vardı ama ne olduğunu bulamayacak kadar yorgundum.

Diğerleri otururken biz burada işkence çekiyoruz! “Ya-Yankı.” Efe nefes nefese başını çevirip bana baktığında

ilk hangimizin bayılacağını merak ettim. “Eğitmenimi hayal kırıklığına uğratamam. Lütfen, benim kazanmama izin ver.”

Tamam, Efenin eğitmeni olan kadın çok iyi ve anlayışlı görü nüyordu ama ilk günden bu kadar erken bağlanmasını doğru

bulmuyordum. Ayrıca ben ona engel olmuyordum ki. Tamam, ben ayakta durmak için onun beline sıkıca yapışmıştım ama

kolunu omzuma atarak benden destek alan da oydu. Sanki bı

raksam tek başına gidebilecekti, birbirimizden ayrıldığımız an ikimiz de yere düşerdik.

“Tamam, seni mi kıracağım.” Baygınlık geçirirken yavaşça

ondan ayrılarak bitiş çizgisini gösterdim. “Kendimi senin için

feda ediyorum. Hadi, göreyim seni, gururlandır beni.” Başını hızlıca sallayarak bir adım atmıştı ki yerinde sendeledi ve “Yan kı, tut beni, sanırım düşeceğim.” Ama ben bu çocuğun var ya!

Efe ve ben on dakika sonra sürünerek de olsa parkuru ta

mamladık Bitiş çizgisine geldiğimizde diğerleri bize bakarken

Efe ve ben birbirimizin kollarını sıkıca tutuyorduk Karşı kar şıya dururken birbirimizi bırakmadan yavaşça yere oturmayı

başardığımızda bunu bile destek almadan yapamadık. Ellerimi

04

YARAIASAR

gölüme bastırıp benden beter maraton koşan kalbimin hızla nan ritmini dinledim. Ciğerlerim ağzımdan çıkacakmış gibi ne

fes alırken zorlanıyor, hiç olmadığı kadar halsiz hissediyordum. Her ikimiz de yeni oturmuştuk ki diğerlerinden ses çıkmadı

ğını fark edince kendimi zorlayarak başımı çevirdim. Her biri gülmek ve ağlamak arasında kalmış gibi bakıyordu. Eğitmenim

ise oldukça eğleniyor gibi görünüyordu. Yarasaların hepsi önce

birbirine baktı, bu bakışlar fazla sinsiydi. Daha sonra ise aynı anda ayağa kalkarak bağırdılar “Bravo! Harikaydınız!” Islık

çalarak tezahürat yapmaya başladıklarında beni ve Efe yi yerin dibine sokmayı başardılar. Bu pislikler bizimle dalga geçiyordu.

Yiğit gülmemek için yanaklarının içini ısırırken bir yandan da hâlâ alkışlıyordu. “O nasıl bir hızdı, siz de gördünüz mü

çocuklar?” Parmaklarını ağzına sokarak ıslık çalan Hakan’ın ise keyfine

diyecek yoktu. “Görmez miyim? Ben hayatımda böyle bir hız gör medim, daha da göreceğimi sanmıyorum.” Bilerek yapıyorlar!

“Bir ara hiç bitmeyecek sandım.” Ecrin bile fazlasıyla eğ

lenmiş olmalı ki şu soğuk tavrını bırakıp kıkırdadı. “Parkuru yarıladıklarında Naz daha fazla dayanamayıp uyudu ve hâlâ

uyuyor.” Çimenlerin üzerine uzanmış, ellerini yanağının altı na koyarak uyuyan süslü cüceyi görünce sesli küfrettim. Hadi ama, o kadar kötü olamaz!

“Hey, sen!” Yiğit uyuyan kıza yaklaşıp ayağının ucuyla onu dürttü. “Uyan hadi, adı neydi ağabey bu kızın?” Bir ismi bile aklında tutamıyorsa bu çocuk kuş beyinli olmalı.

Yiğit onun omzuna biraz sen vurmuş olmalı ki Naz çığlık atarak uyandı. Şaşkın gözlerle önce tepesinde dikilen Yiğit’e, sonra da diğerlerine baktı. Peki, hemen sonra herkesin gülmesi

ni sağlayacak ne dedi sizce! “Lütfen bana o ikisinin bitirdiğini

söyleyin!” Gerçekten inanılır gibi değil, o kadar da kötü değildik!

ARAL ATACA

105

“Hey, siz!” Benimle yeterince eğlenmelerdi, buna daha fazla

göz yumacağımı sanmıyordum. “Hakkımda sizden tek kelime daha duyarsam çok fena olur!” Başlayan yağmurla birlikte çirkef ruh halimden kurtuldum. “Zahmet olmazsa biriniz beni kaldı rabilir mi?” Duraksadım. “Bu sözüm erkekler için geçerli değil.

Kısacası Bağımlı Hakan, Züppe Yiğit ve ne olduğunu hâlâ çö zemediğim Kuzey pisliği dışında birileri.” Hepsi bana bakarken

bir süre düşündüm. “Buzdağı eğitmenim, Ecrinin yeşil gözlü,

yakışıklı eğitmeni ve şu diğer erkek eğitmenlerin dışında da.

Ah, tamam! Bayan Afrodit ya da Bayan Kırmızı Dudak ola

bilir bence.” Her biri iddi misin dercesine bana bakarken Ecrin’in eğitmeni güldü. “Herkese ne ara lakap takan? Sanınm yeşil gözlü yakışıklıyı sevdim.” Bu adama ne desem bir şekilde

hep gülüyor ve beni destekliyordu. Sanırım kanımın ısındığı

tek eğitmen oydu.

Herkes şemsiyelerin altında dururken ben niye yağmurda

ıslanıyordum, anlamadım. Sanırım hiçbirine yakın olmak is temediğim için onların yanına gitmiyordum. Yiğit’in eğitmeni

yukarıya bakarak kafesini olumsuz anlamda salladı. “Bu havada devam edemeyiz. Yiğit tesise dön, yarın savunma sanatlarına geçeceğiz.” iyi bir eğitmen olarak çaylağına kıyamamış, Yiğit’i tesise göndermişti.

“Naz sen de serbestsin.” Naz eğitmenine tebessüm edince

aynı mutluluğu yaşamayı diledim.

“Çaylağımın hasta olmasını istemem.” Yeşil Gözlü Yakışıklı sayesinde Ecrin de yırtmıştı. “Efeciğim.” Kırmızı rujlu sevimli eğitmen, Efe’nin yanına yaklaşarak onun saçlarını okşadı ve te

bessüm etti. “îyi iş çıkardın, sıcak bir duş al ve dinlen, hayaum.” Bu kadın niye benim eğitmenim olmadı diye ağlamak istiyor

dum. Ayrıca Efe hiç de iyi bir iş çıkarmadı, sonuncu olduk. Diğer herkes kendi çaylağını azat ederken tüm gözler benim yakışıklı fakat kalpsiz eğitmenime dönünce ofladım. “Ben bu

06

YARALASAR

yağmurda kalan yirmi turu tamamlayacağım, değil mi?” Du.

daklan usulca kıvrıldı. “Zeki kız.” Allah hu adamın bin bir türlü

belasını imin! Zaten onu karşıma çıkartarak benim de belamı vermiş. Yarasalar içler acısı halime gülerken ben ıslanan saçlarımı

yüzümden çekerek ayağa kalktığım gibi koşmaya başladım. Ondan özür dilemektense akşama kadar koşmaya razıydım.

“Kimseye boyun eğmek yok, Yankı.” Ne var canım» alt tarafi yirmi tur. Göz açıp kapayıncaya kadar geçer.

Yağmuru hayatımda ilk kez sevmiştim çünkü gözyaşlarımı gizliyordu. Yağmurun altında düşe kalka, sırılsıklam olmuş bir

şekilde kalan yirmi turu bitirmeye çalışıyordum. Çok az kalmış

tı. Kıyafederim çamur içinde kalmıştı, soğuktan titriyordum. Son turda her şey etrafımda dönerken ben yürüyordum çünkü

artık bacaklarım beni taşımıyordu ve daha fazla koşabileceğimi

sanmıyordum. Ben böyle çamurun içinde yalpalayarak yirmi turu tamamlarken o hasta ruhlu adam beni izliyordu. O da bu

süre zarfında sırılsıklam olmuştu çünkü ben koşmaya başladı ğım an şemsiyesinin altından çıkmıştı. Sanki bir şeyin cezasını ikimize çektiriyordu. Tek fark o koşmuyordu ve üzerindekiler çamurlu değildi. Tabii, dizlerinin benimkiler gibi düşmekten

kan revan içinde kaldığım da sanmıyorum! Herkes gitmişti, sa dece ikimiz kalmıştık Ben parkurda sırılsıklam olurken o par

kurun dışında ıslanmışa. Neden o şemsiyenin altına girmedi,

bilmiyordum ama neredeyse yirmi tur boyunca hep yağmurun

alandaydı. Yirmi turu tamamlamak saadetimi almışken o ne den tüm bu süreçte benimle birlikte ıslanmıştı?

Bitiş çizgisine ulaşağımda daha fazla dayanamayıp yere yı ğıldım. Yağmur durmaksızın yağıyordu ve ıslanan gözlüklerim yüzünden her şeyi bulanık görüyordum. Hava buludu olsa da

ARALATMACA

107

tahminime göre çoktan öğlen olmuştu ve ben yemeği kaçırmış ta, “Bu kadar inatçı olman iyi değil.” Başımı usulca kaldırdı

ğımda ram karşımda durduğunu gördüm. Eğilerek kalkmam için bana elini uzattı fakat ben, sadece

eline bakmakla yetindim. Elim göğsümde hızlı hızlı soluklar

alırken bir ona bir de eline bakıyordum. “Eğer düştüysen sana uzatılan eli tutmaman büyük aptallık.” Yorgunca gülümseyip kendimi zorladım ve ayağa kalktım. “Eğer biri beni düşürüyor sa hemen sonrasında bana uzattığı elini tutmamdır asıl aptal lık.” Kendi tavrımı ortaya koyarak yanından geçtim. Ben bugü ne kadar düştüğümde kendim kalkmasını hep bildim.

Sarsak adımlarla yürürken peşimden geldiğini ayak sesle

rinden biliyordum. Tekrar yere düşmek üzereydim ki aniden

ayaklarım yerden kesildiği an kendimi onun kucağında bul dum. Afallamıştım. O da benim gibi ıslanmışa ama benden daha farklı bir sıcaklığı vardı. Başını eğdiğinde kahverengi ha releri düz bir şekilde bakıyordu. Kollarında tuttuğu kadının

onun için bir şey ifade etmediğinin mesajını boş bakışlarıyla yansıtıyordu. “Siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz?” Kaşlarımı ça tıp kollarından kurtulmaya çalıştım ama buna izin vermedi. Zorunluluktan beni taşıdığı bu kadar belli olmasaydı bile yine ondan uzak dururdum. Bir erkeğin tek bir hareketiyle eriyip

ona methiyeler düzecek aptallardan hiç olmadım. Burada zor olan değildim, bulunduğum yer imkansızlıklar tepesiydi. Varsa

çıkmaya gönüllü biri, yanında tabutunu da alıp gelmeliydi.

“Yürüyecek durumda değilsin.” Çığlık atmamak için du

daklarımı birbirine bastırarak hızla kucağından atladım. “Siz

de bana dokunacak konumda değilsiniz.” Gözlerinde hafif bir kızgınlık görünce hemen ona sıramı dönerek hızlı adımlarla yürümeye başladım. Rahatsız olduğumu bildiği halde bu yapa ğı şey kabul edilemezdi.

08

YARALASAR

Bu adam bana bir daha dokunmaya cüret etsin» bak ona neler yapıyorum!

O öfkeyle yorgun bedenime bir enerji dolmuş gibiydi ve te sise nasıl girdiğimi bilmiyordum. Girişteki herkesin meraklı ba kışlarını görünce eğilip üzerime baktım. Çamur ve kir içindey

dim, üstelik ıslaktım. Dizlerim ise perişan durumdaydı. Neyse

ki o lanet Yarasalar burada değildi, sadece henüz tanışma fırsatı mın olmadığı diğer ajanlar vardı. “Ne var?” Böyle yadırgayacak ne vardı» bilmiyordum. “O adam sizi eğitmediği için hepiniz rahatsınız tabii, Allah sizin de belanızı versin!” İyice delirmiş

vaziyette koridora yöneldim. Ben burada uzun süre kalırsam ya deliririm ya da delirtirim» tercihim İkincisi.

Benim odam giriş katında olduğu için hızlı adımlarla düz bir şekilde koridorda ilerliyordum. Tesise yeni giren eğitmenim

ayaklarımı yere vura vura yürüdüğümü görünce gülmemek için babını başka tarafa çevirdi ve bu aldığım son darbeydi. “Er ya da

geç buradan kaçacağım!” Hepsine SedefSarmaşık kimmiş, göstereceğim!

özel bir çerçeveyle kaplı olduğu için kartım yağmurdan

ıslanmamıştı. Odama girdiğimde ilk işim, banyoya girip kı yafetlerimi çıkarmak oldu. Çırılçıplak kalınca dizlerimin içler

acısı halini gördüm. Soyulmuş, kızarmış ve kanıyordu. Bede

nim gevşeyene kadar sıcak suyun altında kaldım ve ancak ya

rım saat sonra banyodan çıkabildim. Banyoda bulduğum ilk yardım çantasını alıp dizlerime pansuman yapmıştım. Dolapta gördüğüm mavi, yumuşak pijamaları giyerek yatağa uzandım. Yağmur yağdığı için eğitime bugün ara vermişlerdi. Yemeği de

kaçırdığıma göre en iyisi uyumaktı. Uyumadan önce aklımda olan son şey, buradan nasıl kurtulacağımdı. Bu, o kadar zordu ki… Âdeta kulağa imkansız gibi geliyordu. “Kapısı bile yok, kaçmak için illa kuş olup uçmam mı gerekiyor?”

«A-aman Allah ım, bu kız çıldırmış*"

«Atlayacak! Yankı, buraya gel!" «Kuzcy> bağırma çünkü onun gözleri kapalı" «Bana ne yapacağunı söyleme ve agl^

,

pırdınız mı?

,

“tenleri

Bazı sesler duyuyordum fakat tam olarak al ı Sesler hem çok uzaktan hem de çok yakından 2a7°rdum-

ü birileri bir şeyler söylüyor ama bir türlü rö,| . Sürekgöremiyordum. “Oraya nasıl çıktı, biri cevap y”** »Ç’PonIarı sahibini sanırım tanıyordum çünkü sesi duydu’"1’ B“

’Ûm

denimi bir nefret dalgası sarmıştı. Ah, evet b olmajıydı. Mi, be„ „iyc Neler oluyor, bilmiyordum ama bir türlü o I

dum. Sanki hayal ve gerçek arasında sıkışlp gOremiy°ruyurgezer, dosyasında bu yazıyor mu?” BihnciT^T"1, İten artık sesleri daha iyi algdıyordum. Bu ses N açd,r‘ nin sesini andırıyordu. ’ 32 ln eğ*tmeni-

NİT »der oMüğunu hy «yamadım fakat eğitmenleri ve Yarasaları sadece kT □ afalladım. “Hepinizin * Yatarken He rahat .hepsinin

nnmda ne

’

™d,? Efe iye ağlrynrdn, Kuzey neden dike. ;

tündeymiş gibi tedirginlikle bana bakıyordu? Dur bir dakika

benim odam giriş katında değil miydi? Benim nasıl bir balko’ num olurdu?

Burada eler oluyor yie? Eğitmenim sertçe yutkundu. Bir bana bir de arkamda bir

noktaya bakarak bana doğru temkinli bir adım attı. “Sakın kı pırdama, Sedef.” Gözlerinde gördüğüm şey sadece öfke değil

O

YARALASAR

gibiydi, korku muydu bu? O kontrolcü tavrından eser yoktu, paniklemiş gibi bana yakın olmaya çalışıyordu ancak aynı za manda beni ürkütmekten de korkuyordu. Ellerini göğsünün hizasına kaldırmıştı ve beni hareketsiz kalmaya ikna etmeye çalışıyordu. Bilincim açılırken odamda balkon ve teras olma dığını yeni idrak ediyordum. Ben odamda değildim, bir yerin balkonundaydım. Herkes benden birkaç adım uzakta tedirgin lik içinde arkamda bir yere bakıyordu. Rüzgâr saçlarımı uçuştu ruyordu ve ben, fark ettiğim şeyin dehşetini yaşıyordum. Solu ğumu tutarak başımı hafifçe eğdiğimde gördüğüm şey aklımın alamadığı türdendi. Balkonun içinde değildim, korkulukların üzerindeyim. Sanki aşağıya atlamaya hazırlanmış gibi balko nun duvarına çıkmış, bir karışlık şeyin üzerinde ayaklarımın yansı boşlukta kalacak şekilde bekliyordum. Sırtım boşluktaydı ve yüzüm odam sandığım yere dönüktü. ahretsin! Ben buraya nasılİncecik bir ipin üzerinde duran cambazdan farkım

yokken yapacağım en küçük harekette kendimi yerde bulabili rim. Eğitmenim titremelerimi görünce, “Sedef, sakin olmalı sın.” Bana doğru bir adım daha attığında gözlerim doldu. Nefes almak bile beni korkutuyordu. “Ka-kaçıncı kat?” Bu ilk kez olmuyordu. Bana doğru bir adım daha attı, adımlarını düşünerek atı yordu çünkü şu anda her ihtimali gözden geçiriyordu. Bana bir anda yaklaşırsa bundan rahatsızlık duyabilir, daha kötüsü düşebilirdim. Bu sebeple ürkütmeden bana yaklaşmaya çalışı yordu. “Üç.” Üç mü? Ben şu anda üçüncü katın korkulukları üzerinde mi duruyordum? Üzerinde durduğum duvar sadece üç parmak kalınhğmdaydı ve çıplak ayaklarımın neredeyse tam ortasına geliyordu. Yani en küçük hareketimde üçüncü kattan yere düşecektim, “ölmek istemiyorum.” Yanaklarımdan yaşlar süzülmeye başladı, bu şekilde ölmek istemiyordum.

Gözlerimin içine kararlı bir şekilde baktı, “ölmeyeceksin,

ARAL

ATACA

111

buna izin vermeyeceğim.” Diğerleri korku içinde soluk alma

dan bizi izlerken ,

bana elini bana uzattı çünkü korkudan

paniklemek üzere olduğumu görmüştü. “Elimi tutarsan seni

oradan indirebilirim.” Şimdi yüksekte olan bendim. O ise bana aşağıdan bakıyor, tutmam için elini uzatıyordu ve evet, bu du rumda bile düşündüğüm şey akıl alır gibi değildi.

Başımı çevirip arkama bakmaya korkuyordum. Eline baka rak dudaklarımı birbirine bastırdım. Daha önce uzattığı elini tutmamıştım ve şimdi yine tutacak cesaretim yoktu. Bir erkeğe

bile isteye dokunma fikri en az ölüm kadar korkutucu gelirken bana güven vermiyordu. Elimi kaldırmak için kendimi zor-

luyordum ama karanlık korkulanm ruhumu kuşatıyor, bunu yapmama izin vermiyordu. O da biliyordu. Şu anda kendimle

bir savaş içinde olduğumu tereddüt dolu ıslak gözlerimden gö rüyordu. Yutkunduğunda elini tutmayacağımı anlamışa. Belki

de gözleri ilk kez bana yoğun bakıyor, geçmişimde ne var diye sorguluyordu. “Balkonun içine atlasam olur mu?” dediğimde

düşme ihtimalim onu kızdırmış olmak ki kaşlarını çanı. “Sen böyle sakarken riske giremem!” Sesini bir anda yükselttiği için

az kalsın yerimde sıçrayıp düşecektim. Başımı iki yana sallayarak hıçkırdım. “Tu-tutmayacağım.”

Sessizce fısıldadığımda sıkmayla burnundan soludu ve başını

çevirip Afrodit’e baktı. “Sen yap.” Kuzey in eğitmeni, içinde bulunduğumuz müşkül durumu bildiği için hemen başını sal-.

layarak bana doğru yürümeye başladı. Ancak kadın bana doğru tam bir adım atmıştı ki birden öksürmeye başladım ve dengemi

kaybettim. Çığlık atarak yere düşmeye başladığım esnada eğit menimin hiç tereddüt etmeden peşimden atladığını gördüm. Daha ben ne olduğunu anlamadan bir eliyle bileğimi kavramış tı, diğer eli ise balkon korkuluklarının dış tarafina tutunuyor

du. Bu adam balkondan atlayıp beni tutmakla kalmamış, aynı zamanda korkulukları yakalayarak her ikimizi de kurtarmıştı.

112

YARALASAR

Yapağı şeyden ve boşlukta sallanmanın şokundan çıkamıyordum. Evet, şimdi her ikimiz de balkondan sallanıyorduk. Tek eliyle korkulukları alttan tutarken diğer eliyle beni tutmaya de

vam ediyordu ancak daha fâzla dayanabilecekmiş gibi görün müyordu. Başımı eğip aşağı baktığımda sisli havanın yaydığı boşluk bana bir uçurum gibi gelince çığlık atarak ağlamaya

başladım. “Sakin ol!” Başını eğip dişlerini sıkarak beni sertçe

uyardı. Sanırım çırpınmaya başladığım için işleri biraz zora so kuyordum.

Başımı kaldırarak yukarıya bakuğımda diğer erkek eğitmen ler balkondan uzanarak onun bileğini kavramıştı ancak onu yukan çekemezlerdi çünkü o, beni tutuyordu. Başını eğdi ve

ağlayan yüzüme bakarak iç çekti, kahverengi gözlerinde korku nun zerresi yoktu. Sadece tek eliyle hem kendi ağırlığını hem de

benim ağırlığımı taşıdığı için fazlasıyla zorlanıyordu. Alnındaki damarlar belirginleşmişti ve dayanmak için dişlerini sıkıyordu.

Yüzündeki kaslar seğirirken şu anda ne kadar çok zorlandığını tahmin bile edemiyordum. Tüm ağırlığım sağ kolumdaydı. Bu

durum kolumu kopacakmış gibi acıtırken o, tek koluyla her ikimizin ağırlığını taşıyordu. Boştaki elimle bileğimi tutan elini

sıkıca tuttum. “Be-beni bırakırsanız düşerim.” Eğer beni bıra kırsa diğerleri onu yukarı çekebilirdi ama ben düşerdim.

Bu haldeyken bile dudakları bilmiş bir şekilde yavaşça kıv rıldığında başını eğerek bana baktı. “Yanılmıyorsam sen düş tüğün yerden tek başına kalkmayı tercih ediyordun, değil mi?” Adam anık ne çeşit bir psikopatsa bu durumda bile dışarıda elini tutmadığım için benden intikam alıyordu. Kol kaslarım kopmak üzereyken aşağıya bakmamaya çalışı

yordum. “Emin olun, şu anda size verecek çok güzel bir ceva

bım var ama sizi kızdırıp kendimi yerde bulmak istemediğim

için sorunlu biri olduğunuzu söylemeyeceğim,” diyerek elini daha sıkı tuttum.

ralatmaca ııj , „= ^he!" Hor’“rj1-*"««h«,TOp ers bir şey söylememek .çın kendini zorluyordu Uşili^hayatU kalmaktı.gerİSİylC daha Sonra Menirdim.

. î tutan eli biraz avazım çıktımı kadaronu ^iTstakl elimle âdetagevşeyince tırnakların» derisine geçirerek Uitm tkimiai uzun süre taşıyamazdı, derhal bir şeyler lkjca r1^ «peni yukarı çekerseniz kendimi kurtarabilirim!"

SyeSitni

*’rtnak için bağırdığımda diğerleri ip getirmek gibi bahsediyordu ama o kadar vaktimiz yoktu.

b‘ır Ş^

,» pişlerinin arasından konuştuğunda beni

“^Ramayacağım o da biliyordu.

atlayabilirim, sadecegibi fırlatın beni. ’ Bu »/Jt k»tın balkonuna düşecektik ama planladığım olursa ikinci 6id’S^onu>’»‘1“!’b‘li’dim’

•• e ederek bileğimi sıktı. “Daha Tereddüt * bana baktıktan tek kolunasonra yüklenerek beni tüm gü-

iyi bir

iğinde, yaşadığı adrenalinden dolayı boğazın-

cüyle Vy?1

haykırış çıktı ama başarmıştı çünkü bir anda

dan hın ° *lmcmle boştaki elimi kaldırıp kolunu kavradun.

yukarı

-f Daha fazla dayanamadığı için tuttuğu bileğimi

»Bana tutun. kolundan hcmen omzuna koybırakmCA. ç»g kerek boynuna kollarımı doladığundum- Ke. faydım. Şöyle bir sorun vardı, ben ahtapot

ikimizi ta5iy°"dU

Ardaki demirleri tuttuğunda aynı

Serbest telan d yİ

^^ediğt ıçm

anda rahat bir nefes biraz daha zamanımız v’

yüzüne baKUnı. bela tanımıyordum.

— kaldırarak ter içinde kalan

114

YARALASAR “Her durumda bir cevabın var, değil mi?”

“Lütfen üzerime gelmeyin, şu anda sizi kızdırmak için doğru bir zaman değil,” Bir an gülecek gibi olmuştu ama daha büyük

bir sorunumuz olduğu için bunu yapmadı.

Her ikimizin ağırlığına güçlükle dayanıyordu, çaresizce yu-

kandakilerin bir şeyler yapmasını bekliyorduk. “Yankı, elimi tut!” Kuzey bağırarak korkulukların arasından bana elini uza tınca hemen tuttum. Eğitmenimin yükü hafifleyince Ecrin in

eğitmeni de onu tutmuştu. Hakan ve Yiğit balkondan eğilip kollarımı tutarak beni yukarı çektiler. İki erkek eğitmen de be

nim eğitmenimi yukarı çekerek onu kurtardı. Sonunda o da

yere bastığında Efe, kızarmış gözlerle yanıma gelerek sımsıkı sarılınca ellerimi nereye koymam gerektiğini bilemedim. Yaşa dığım korkunun etkisinde olduğum için tepki veremiyordum.

Nefes nefese kalmıştım ve kendimi toparlamaya çalışıyordum.

“Çok korktum, Yankı.” Aksini düşünecek kadar beklentilerimi yüksek tutmak gibi bir hata yapmadığım için kendimi tebrik ediyordum. “Buna hiç şaşırmadım, Efe Can.” Burnunu sesli bir şekilde çektiğinde, “Efe benim adım,” dedi. Bu çocuk az önce

burnunu benim omzuma mı sürttü? lyy, bu iğrenç! Orası hep

sümük oldu şimdi! Nihayet kucaklaşma faslı bitince herkes bir nebze de olsa

rahat bir nefes almıştı. Yanındaki güzellik tanrıçası Afrodit’i iyi olduğuna ikna eden adamın bakışları, birini ararcasına

tüm kalabalığı hızlıca tarayıp bende durdu. Tepeden tırnağa

beni incelerken iyi olup olmadığımı kontrol ediyordu. Göz lerine bir sıcaklık yansıyınca hemen başını başka tarafa çevir mesine bir anlam veremedim. “İçeri geçelim.” Hoş geldin, çok sevgili Buzdağı.

İçerisinin ofis gibi bir yer olduğunu gördüm. Benden tarafa

özellikle bakmayan eğitmenim masanın başındaki yerini alınca

ar al, atmaca

sitmenler de onu taklit etti. Ya.an, .

halim olmadığı için ben de boş buld JU,*idum. Şimdi hepimiz bu ofisin için.

115

$°nra bir »ndal-

ye/ yerleşmiştik- Bir süre kimse konuşmadı k ?aîanın «ra-

’ “ “’“”

»ldu^ içi" di>,’“1< bi’ * yokru’ b b ob Cs»® bir dur“”’d“ "" onl“içi” fkyenl bî, . *l‘ » J„ J.aıU1’1 kork“>‘“ “itiliyorduk B„ d i9’°ld“İ‘‘İri çok **“■ Wki d« -U» öooo uyu^T” P*

hiç kr.r5’115mımISlard’ ™T»

böyli’

’ 6«« onlar içi» ilkti. Sessizliği Uk fcûleo

%„ „e zamandu devam ediyor»Udrrfım.

’0İ1" hki>’k bir “»it-

“>‘“‘8’”’ olmam or>l„,„ btll2 .T™

orrt»-

’

“Çocukluğumdan beri.” Kaslar,y„l<„,

salladım. Bu çok sık olmaz, yani jjna bugün yaşananlar bana da sürpriz oldu.” Evet UVUr olduğumu hep biliyordum çünkü bazen sabah uyanZS’ kendimi^kltyerlerdebulurdum.BaşlardabunabkXvt retniyordum hana ben uyurken bililerinin beni taşıdığa bile düşündüğüm olmuştur ama on iki yaşıma girdiğimde bir uyur

gezer olduğumu kabullenmiştim. Aklımın yeni ermeye başladı-

ğ, sıralardı, bir gece kendimi arabaların geçtiği yolun ortasmda buldum ve bu olay, uyurken bir yerden bir yere gittiğimi dü

şündürdü. Çocuk aklı işte, uyumadan önce kendimi bunu bir

daha yapmamam için azarlar ama ne zaman üzgün veya stresli bir ruh halinde olursam yine aynı şeyi yaşardım. Bir süre sonra büyüdüm, aklım yeni şeyleri keşfederek gelişti ve ben uyurgezer

olduğumu anladım.

Bu konu, herkes gibi Efe nin nahif eğitmeninin de merakını cezbetmiş olmalı ki, “Ne demek istiyorsun?” Bence ne demek istediğimi o da çok iyi biliyordu.

6

YARALASAR

“Gencide sadece uyuduğum yerler değişirdi.” Herkesin ses-

siz bir şekilde beni izlemesinden rahatsız olmaya başladım. Bu bakışlar altında gergin hissederken bilmek istedikleri şeyleri kolajca anlatamıyordum. “Yani tamam, bir seferinde kendimi sokak ortasında bulmuştum ama genelde bankta uyuyorsam bir

sokakta gözlerimi açıyordum. Yatağımda uyurken sabah İlgaz’a

sanlmış bir şekilde uyandığım günler de olmuştu fakat ilk kez bir balkona çıkıp uykumda intihar etmeye çalışıyorum işte!” Sonunda dayanamayıp isyan ettiğimde birkaç Yarasa’dan çıkan

takırtılarla kaşlarımı çattım, bu hiç de komik değildi. Önada

büyük bir trajedi varken gülmeleri çok saçmaydı, özellikle de az önce olanlardan sonra.

Eğitmenimin bana bakan gözleri fazla düşünceliydi, bu bek lenmedik olay karşısında nasıl bir çözüm üretebileceğini düşü nüyordu. Aklından geçenleri tahmin etmek zor değildi, şu anda

herkesin düşündüğü şeyi düşünüyordu. “Hayır, uyumadan önce kendimi bir yere kelepçelemeyeceğim!” Umarım aklından böyle şeyler geçmiyordur çünkü bunu hiçbir güç bana yaptıramaz.

“Ayrıca uyanıkken nasılsam uyurken de bir şekilde öyle oluyo

rum. Boynumdaki kartı kullanmam, asansöre binerek buraya gelmem zaten bunu doğruluyor. Hadi, uyurken ayak bileğim

den kendimi yatağa kelepçeledim, diyelim ama uyurgezerliğim tuttuğunda anahtarı sakladığım yerden çıkarıp kendimi özgür bırakmam zor değil.” Bu sürecin nasıl işlediğini bilmiyordum ama fark ettiğim şey uyurgezer olduğumda aklımın benden ba ğımsız çalıştığıydı. Uyanıkken olduğu gibi gittiğim yeri görü

yor, yemek yiyor hatta uyandığımda asla hatırlamadığım birçok

şeyi yapabiliyordum. Gece İlgaz’ın yatağına nasıl gidiyordum? Hatırlamıyorum ya da uyuduğum yerden kalkıp yarım saatlik

yolu yürüyerek anayola nasıl çıktığımı da bilmiyorum ama tıpkı uyanık insanlar gibi uyurken birçok şeyi yapabiliyorum. Kelepçe olayını elediklerinde herkes nasıl bir yol izleyece

ğini düşünmeye başlamıştı. Eğitmenim çok yorulmuşlar gibi

a «A1AT a <* u7

tOrumluluğu özerine almk^

“Bir 5nkm aJmaJly,z- ^nUn için k Afrodit başını sallayarak onu onayU^ O efC,knlcdL “En doğru

“Emekten dü?ûnece-

vXd?’nj^d

beni 8?“‘<li-’‘T’”

l,>on"n‘

S

, ,ır kn uykusunda «k basma Sezerken •1 K< olaeaknr Bu durumu erken

‘«"nana

Ç «Diğer Yarasalar bu sözlerden bir şey ^1?

’Çİn ^ı-

İe her kelimeden bir anlam çıkanrdun.

ben* &

ge-

nden tek anladığım aslında tesiste de güvende

^Üe-

“Bana teşekkür etmeyecek misin?” Naz’m sim jimi kalArarak ona baktım. “Ne için?” " $eMe ba tilarını göğsünde birleştirdiğinde yeşil eö,!^ , W b^- ‘Gcalerin kapal, bir b ““ görünce şu diğer eziklere haber verdim, sonra da /

W hayann. bana borçlusun ■ Bu

gcrçdmıı

«’»■

jçin ona minnet duyacağımı düşünüyorsa çok van.l, T ** saçma bir beklentiydi bu böyle! y°r<^u’

«Yapmasaydın.” Arkama yaslanarak kaya», bir „

dun. «Ben mi dedim onlara haber ver diye^kimir

,

j

^ün ’

«senin yerinde ben olsaydrm, haalt stn

ken zevkle seni aşağıya iterdim.” Naz duyduklar^ büyûrerek dehfer dolu bir ifadeyle b„a bakarken ejirn,^’™

ve Yarasaların kınayan bakışlarına maruz kaldım. M? Dürürtlük ne zamandan beri yargılanıyor?

•Bu km, tanıdıkça ondan daha çok nefe ermem „omal mı. Bu Yiğit denilen yürüyen karıntı, acaba ona ölüp bittiğimi falan mı düşünüyor? 6 “Normal çünkü ben de hepinizden nefret ediyorum.”

bu kişi de Kibir Kraliçesi Ecrindi.

8

YARALASAR “Lütfen yine başlamayın.** aNiye? Yine mi ağlayacaksın, Ağlak?” •Onunla uğraşacağına kendine bak, pis bağımlı.”

*En azından uykumda olay çıkarmıyorum, Sakar.” “Kedicik, kes sesini! Ortalığı hep sen karıştırıyorsun.”

Bilerek Kuzeyin kulağının dibinde avazım çıktığı kadar çığ. Iık attım. Kuzey kulaklarını kapatarak bir küfür savurunca ço cukların çoğu gülmüştü. Hâlâ inleyerek kulaklarını tutarken si yahlarından bıkkınlık fışkırıyordu. “Bir gün elimde kalacaksın, geri zekâlı!” Masadaki dosyalardan birini alıp kafama vurunca susmak zorunda kaldım. u çocuk bana hep vuruyor, Allah’tan kadınlara el kaldırmayan biri!

“Dışarı!” dedi sevgili Buzdağı yaptığımız çocukluktan sı kıldığını belli eden bir sesle. “Hepiniz dışarı çıkın!” dediğinde biz Yarasalar ayağa kalkarak ofisten çıkıp kapıyı kapattık Böyle kovulmak da fazla sinir bozucuydu, nezaket örneği göstererek gitmemizi rica edebilirdi.

Sanki ben ona çok meraklıyım! Herkes asansöre binince guruldayan midem, yemek saatini kaçırdığım için isyanlardaydı. Diğerleriyle aynı asansöre bin medim çünkü onlar, ben gidene kadar çoktan asansörün düğ mesine basıp kapısını kapatmıştı. Belki biraz yemek için o ada mı ikna ederim diye geri döndüm. Kapıyı tam açacaktım ki duyduklarım yüzünden elim kapı kolunda hareketsiz kalmıştı. “Uyurgezer olması kötü oldu. Onun her yerde adamı olabilir, bu durumda çaylağın hepsinden daha fazla tehlikede.” Bu ko nuşan kişi Kuzey in tanrıçası Afrodit’ti.

“Bir şekilde üstesinden gelecektir.” Bu da Yeşil Gözlü Yakışıklı’nın sesine benziyor. “Ondaki liderlik potansiyelini sadece ben mi görüyorum?” Ne dedi bu çimdi!

_ „ ve liderHk mi-1}te> buna gülerim! „<•. ana içinde gö , eğitmeni Bayan Kırmızı Dudak

ARA l ATm l

115

atan ilü’nci L,;.

10 bencil olduğu Onusunda hemfikiriz. BJ *“* Snen»eyen b”İ degi?««bilir- Bu Wna kadar hep tck. bu VMnü a. ‘iye güvenmİy°r’ tabm ^“ndan bihabe?T|m^$İn,di < “™”‘a »™iM„ feof’“d‘ âje,. ’.d,

blr ,ak,m °laMlri«- Yanlat ,ötdngrfdik.

J; ek Üzereyken hiç paniklemedi. Kız sa ^klı. L S-bi bu d“™»« olağa» uİ**1

bir lomto «‘■ «>’■■b" * Ç«k aka, „ »«9 Bunlar onun için dezavantaj maalesef.” Bu 7ayutW |ın) samyorsa yanıhyordu, düşündüğü gibi buradT* t^tü-

önderük yapmak gibi gereksiz düşüncelerim yokm r ^ kendimi idare edemiyordum, onlara nasıl liderlik edecin?* Lider olarak gördükleri diğer kişi kimdi!

«Beni deli ediyor. ” Evet,ciddi sonunda huysuz eâir • • sesini duymuştum. “Bazen anlamda kafasına^T yorum.” içeridekileri güldüren bu sözler beni hiç deli?’ mIştl çünkü aynısını ben de ona yapmak istiyordum. “Ona baktıkça kendini gördüğünü inkâr edemezsin” Hâlâ

gülen Afrodit ’in diye söylediklerini duyunca az kalsm içeri daim “Yok öyle bir şey!” bağıracaktım. P’ “Zıt kutuplar birbirini çeker ancak sizin gibi aym kutuplar

birbirini iter. O yüzden birbirinize tahammül edemiyorsunuz

çünkü karakterleriniz aynı, inatçı, baskın ve dediğim dediksi niz. Zaten bu yüzden onu özellikle seçmedin mi? İnsan birinde

kendinden bir parça gördü mü hemen anlar. Buradaki hiçbir ajanın onu eğlemeyeceğini biliyordun. Dikbaşlı ve asi, tıpkı

120

YARALASAR

senin gibi. Onu yola getirecek tek kişi sen olsan da aynı şekilde

onun da bu yolda senin ayağını kaydıracak tek kişi olduğunu

biliyordun. Kjzj zorladıkça o da seni zorlayacaktır. Bu yüzden korkarım ki hiçbir zaman uzlaşamayacaksmız. Bu işin sonunda

birbirinden nefret eden iki azılı düşman olma ihtimaliniz büyük." Afrodifin tüm söylediklerine katılmasam da son kısımda kesinlikle haklılık payı vardı, daha şimdiden ondan nefret edi

yordum.

“Onun ne düşündüğü umurumda değil.” anki benim çok

umurumda!"Başkalarına, özellikle kendisine saygı duymayı öğ renmediği sürece ona yaptığım hiçbir şeyden zerre pişmanlık

duymam.” Saygı? Kendime saygı göstermediğimi de nereden çıkardı? Beni o evin bahçesinde bulduğu için böyle bir fikre kapılmış olmalı. Ne yani, bana olan nefretinin sebebi o eve gir meye karar vermem miydi? Bu yüzden mi bana yükleniyordu? Allah’ın cezası adam, bundan ona ne ki! Zaten ben orada hemen

vazgeçmiştim ama bu sabit fikirli adama bunu anlatamadığım için beni kafasında koyduğu yere göre yargılıyordu.

Ecrinin eğitmeni, “Ne demek istiyorsun?” dediğinde on lara anlatacak diye korkudan soluğumu tuttum. “Gereksiz bir konu.” Sesi iğrenerek çıkmasına rağmen anlatmadığı için rahat lamıştım ama onun nazarında bir fahişe olduğumu bilmek ca

nımı sıkmıştı. Onu, benim hakkımda ne düşündüğünü umur

sayacak kadar önemsemiyordum ama beni bir konuda eğitmeye çalışan birinin gözünde basit bir kadın gibi görünmek sinirimi

bozuyordu. Doğru düzgün sorsa anlatacaktım ama böyle yargı sız infaz yaptıkça anlatmam güçleşecekti. Bu lanet sohbeti daha fazla dinlememek için arkamı dönüp

hemen uzaklaştım. Kısa bir anlığına o eve girmeye karar ver miştim, doğru ama birinin bana dokunmasına katlanamamam engel olmasaydı bile zili çalacak cesaretimin olmadığını biliyor

dum. O, anlık verdiğim bir karardı ve kapıdan içeri girmeden

m Wcağ’ml bÜecck ken*m> unıyordm . ,e <16t’ÜPdÛfeû ğb‘ ucux biri dc&‘dim’ öYle yılla, r.0 d«ün oardiîn. Ben bugüne kadar böyle bir şeyden hep 0(1 bnnU bit öfkeyle verdiğim karardan dolayı beni yu5<‘%kcft’ değili- Beklescydi eğer, asla o eve ğirmeyece^»5» d°^ürdü. İnsanları gördükleri şeylerden dolayı yararalatmaca

6 • U«n<İİ 6°olamy<b ama resmin öteki yüzüne bakmak Ct^ C0 U bileceği bir şey değildi. Eğer bunu yaparsa ban

F^sin 00 zorunda kalırdı ve sorduğu sorulara aldığı •, so^ benj anlamaya iterdi ancak o anlayarak kolay lat İS^k yetinc y¹¹ Mrlaştırmayı seW<du.

. Sı açıldı, içeri girip boynumdaki kara okut^sansötû11 P^gjnda kartımı yeniden boynuma takmış£apilat ^^ssetliğim nefesle kaskatı kesildim. Duyduk^ vjensetnd6 asansöre bindiğim için buradabirinin

vc 5ifi vw‘ r ““ît

1fesal‘?rtlh o.k»’

“kamdı!“

d“"‘“e’“k

8. MUM V Nefesim göğsümde ciğerlerime baskı yaparken soluğumu

tuttuğumun farkında bile değildim. Arkamda biri varken ne fes almak o kadar kolay bir şey değildi. Korku? Hem de en

az o gece olduğu kadar yoğun bir korkuyu küçük bedenimde

taşıyordum. Avuç içlerim terliyor, soluk alışım hızlanıyor ama ben hareketsiz bir şekilde yerimde bekliyordum. Üzerimdeki pijamalarla bir asansörün içinde cesedimin bulunacak olması

beni korkutuyordu. Tam o anda bir şeyi fark ettim; asansördeki kameralar! Eğer oysa ve beni öldürürse yüzü kameralarda görü

nürdü ancak beni öldürdükten sonra kimliğinin ortaya çıkması

işime gelmezdi. Giderayak o Yarasalara iyilik yapma düşüncesi bile midemi bulandırıyordu. Ben öleceksem bir zahmet onlar da yaşamasın, ölümümle kimsenin hayatını kurtarmaya niyetim yok!

Tabii, bir de şöyle bir durum vardı, yüzünü gizleyecek bir

şeyler kullanıyor olabilirdi ama bu da yukandakilerin dikkatini şimdiye dek çekerdi, değil mi? Sonuçta koskoca tesisi birileri 7/24 kameralarla izliyor olmalı, şüpheli biri girmiş olsa yaka

lanmış olurdu. Asansör ikinci kata indiğinde artık gerginliğim tavan yapmıştı. Ayrıca o kadar Yarasa varken neden ben? Naz

müsait mi değildi? Ecrin bugün şanslı gününde miydi? Yiğit hangi cehennemdeydi? Hakan’ı uyuşturucu kullanırken rahat

sız etmek mi istememişti? Efe fazla korkak diye onu en sona mı sakladı? Kuzey niye ilk ölen olmuyor? Allah aşkına, niye beni

24

YARALASAR

“Ay yeter!” Daha fâzla dayanamadığını için bağırarak arkamı döndüm, “öldüreceksen öldür, burada beklemekten sini

rim bozuldu!’ Kendimi kaparmış bağırırken karşımda Ecrin i görünce devamını getiremedim. Şaka mı bu?

Bana onca stresi yaşatan dengesize şaşkınlık içinde bakmak tan kendimi alamıyordum. “Kızım, mal mısın sen? Enseme

niye üflüyorsun, Allah’ın geri zekâlısı!” Hayalet gibi sinsice di bime sokulmuştu, aptal! Burada ecel terleri dökmeme mi yoksa bu korkumun sebebinin Ecrin çıkmasına mı kumalıydım, bile

medim. Enseye üflemek nedir, Allah aşkına? Kafası karışmış bir şekilde bana bakıyordu. Ondan hesap

sormam sebebiyle kaşlarım çaup ellerini yumruk yaptı. “Sözle rine dikkat et, ahmak! Olduğum yerde duruyordum, akim bir

karış havada gezeceğine nerede durduğuna bak!” Bu kıza sal dırmam an meselesiydi. Gerçi bana karşı hiç değişmeyen, sinir

bozucu tavrım düşünürsek bunu yapmak için can atan bir ben değildim.

“Bak!” Ona doğru bir adım atam. “Burada beni engelleye cek kimse yok, şansım zorlama!” Aynı şekilde o da üzerime yü rüdü. “Yeter be, ne yapacakmışsın, görelim!” Birbirimizin üze

rine yürümüştük ki asansörün kapısı açıldı. “Derhal durun!”

Hakan içeri dalarak aramıza girdi. “Çekil!” Ecrin ile aynı anda bağırdığımızda kollarını uzatarak birbirimize yaklaşmamızı en

gelledi. Bu çocuğun en büyük uğraşı ceza almamak için çıkacak

olan kavgaları önlemek olmalı. Ortamıza girmiş, bizi birbirimizden uzak tutmak için elle

rini her iki yanına uzatmışken bize bakarak sırı tu. “Kız kavgası

izlemek hoşuma gitse de ben buradayken olmaz. Şimdi beni de görgü tanığı yerine koyarlar, hiç üğraşamam cezayla.” Bir de bana bencil derler! Kaşlarımı çatarak ayağımı dizine geçirdim.

“Doğru tabii, ne de olsa uyuşturucuyu falan yasaklarlar, sonra

ARAL

ATACA

125

ne yaparız biz?” Asansörden çıktığımda arkamdan ettiği küfür leri hiç üstüme alınmadım.

Asansörden çıkar çıkmaz karşımda Yarasaları bulunca yü zümü ekşittim. “Ne? O kibirliye henüz dokunmadım bile,” dediğimde Yiğit başını olumsuz anlamda salladı. “Hakan’ın haklı çıkmasından nefret ediyorum,” diye homurdanınca Ha

kan bana ters ters bakarak asansörden çıktı. “Ben dedim size, Ecrin kaybettiği kartını ararken kesin bu atadı sakar ile karşı

laşır diye.” Bu çocuk açıklama adı altında aklınca bana laf mı sokmuştu şimdi? “Sen az önce bana…” demiştim ki Kuzey hızla sözümü kes ti. “He Yankı, he! O dediğinden. Kızım, bir sus artık!” Bu azar

lamadan sonra kaşlarımı çatmıştım ki Kuzey, “Çığlık atarsan gebertirim!” dediğinde güldüm. Bu çocuğun yüksek seslerden cidden rahatsız olduğunu bir kez daha fark ettim.

Hepsine hızla göz gezdirince birinin eksik olduğunu fark et tim. “Efe sizinle değil mi?” Hepsi buradaydı ama o yoktu.

“Yine bir yerlerde ağlıyordun” Yiğit’in haklılık payı büyük

olduğu için herhangi bir şey söylemeden koridora yöneldim. Kalan uykuma devam etsem iyi olacaka.

irkaç saat sonra… inleyerek usulca gözlerimi açtığımda etrafımdaki karanlığın

kasveti sardı tüm bedenimi. Buranın neden böyle karanlık ol duğunu merak ettim. Ah, tabii ya, gece olmuştu. Sebebi bu

olmalı. Karanlıkta etrafıma göz gezdirince fark ettiğim şeyler

le gözlerimi kocaman açtım. “Lanet olsun, odam nereye gitti yine?” Evet, odamda değildim. Yatağımda bile değildim, tüm

kaslarım tutulmuş bir şekilde sandalyede oturduğumu fark et tim. Küçük bir ofiste, sandalyede oturuyordum, önümdeki

bilgisayarın ışığı yüzüme yansıyor, sadece odanın küçük bir kıs mını aydınlatıyordu. Artık bu durum beni şaşırtmıyordu.

126

YARALASAR “Bir günde iki kere olması normal değil? Tamam, uyurgeze

rim ama bu sadece ayda birkaç kere olurdu. Şimdi ise bir gece de iki kere olmuştu. “Psikolojik!” Bu tesiste baskı altındaydım,

buradakilerin üzerime gelmesi bu rahatsızlığımı tetikliyordu. Uyurken tek düşündüğüm şey, tesisten kuş olup kaçmaktı.

Sonra gözlerimi açınca kendimi balkonda kuş gibi korkuluk lara tüneyip atlamak üzereyken bulmuştum. Şimdi ise burada

bilgisayar karşısındaydım. Gün içinde bilinçaltıma en çok ne

işleniyorsa uyuduktan sonra onu yapmaya çalışıyordum. Bura sı benim psikolojimi bozduğu için sürekli baskı alanda hisset mem, uykumda beni tetikliyordu.

“Allah hepinizin belasını…” demiştim ki birden sustum. “Allah aşkına sen bela okuma, Yankı! Sonra dönüp dolaşıyor ve

o bela seni buluyor.” Homurdanarak ayağa kalktığımda uyu şan belim yüzünden inledim. Kim bilir, kaç saattir bu rahatsız

sandalyede uyuyordum. Aynı gecede başıma gelen bu iki olay kendimi yatağa zincirlemem için beni teşvik ediyordu. Efenin

eğitmeni haklıydı, uyurken fazla savunmasız kalıyordum. Daha önceleri bu sorun olmazdı ama peşimde bir seri katil varken

büyük bir riskti. Kimse görmeden odama gitmek istediğim için arkamda bı

raktığım delilleri yok etmem gerekiyordu. Bilgisayara uzanarak kapat tuşuna parmağımı getirdim fakat ekranda gördüklerimle

sertçe yutkundum. Gözlerim yuvalarından fırlayacakmış gibi açılırken ekranda gördüğüm şeyler beni şaşkına çevirdi. Kendi

kendime şok yaratmakta üstüme tanımıyorum, uyurken bile ra

hat durmak yok bana. “Allah’ım, resmen ben uyurken içimdeki

dahi ortaya çıkıyor. Bu ne şimdi?” Uykumda araştırdığım şeyler yüzünden afallamıştım. Kapının arkasından eğitmenleri dinle

mem, beni böyle bir şeyi araştırmaya itmiş olmalıydı. Yarasalar.

ARAL ATACA

127

Anasayfada gördüklerimle yeniden sandalyeye oturarak ek-

fandakileri okumaya başladım. “Kızım Yankı, uyurken bile ra hat durmuyorsun.” Uyanık olsam kalkıp yarasaları araştırmak aklımdan bile geçmezdi ama uyuyunca beynim benden bağım

sız çalışıyordu. Sabırsızlıkla araştırdıklarımı okurken, bulduğum her detay o hayvanlarla aramızdaki bağı görmemi sağlıyordu. “Yeryüzünde

18 familyaya bağlı olan yaklaşık 986 tür yarasa bulunmaktadır. ” yazıyordu. Bunu daha önce bildiğimi sanmıyordum. Bunlar

arasından farklı türde yaklaşık otuz yarasa bizim ülkemizde, yani Türkiye’de yaşıyormuş. Kahretsin, yurtta damgalanan otuz çocuk! Türkiye’de bulunan yarasa türü ve damgalanan çocukla

rın sayısının aynı olması bir tesadüf olamazdı. O canavar her birimizi ülkemizde bulunan otuz türden birine benzetmişti. İn sanlar birbirinden farklı görünüşte ve karakterdeydi. Tıpkı otuz

farklı yarasa türünde olduğu gibi. Bu yüzden her tür için bir ço

cuk damgalanmıştı. Yarasaların gözleri kapalı olsa bile nesnelere çarpmadığı yazıyordu ve burada araştırdıklarıma göre yönlerini seslerden faydalanarak buluyormuş bu hayvanlar. Lanet olsun, bu şaka olmalıydı çünkü kimse bilmez ama gözlerimi kapanı

ğım an karanlıkta içgüdülerim inanılmaz çalışırdı. Etrafımdaki en küçük sesi duyar, hareketleri hissederdim. Aslında karanlığı

normal bir insana göre daha iyi kullandığım oluyordu.

“Bu hayvanlara olan benzerliğim saçma.” Özellikle geceleri uyurgezerliğim tuttuğunda gözlerim kapalı mı oluyor açık mı,

kestiremiyordum ama hiçbir şeye çarpmadan hareket ediyor olabilir miydim? Bir şeylere çarpıyorsam bile bunu hiç fark et

medim çünkü uykumda yaptıklarım bana da sürpriz oluyordu. Gözlerim kapalıyken bu bilgisayarı kullanamayacağıma göre

gözlerim açık oluyordu. Yarasaların ortalama yirmi yıl yaşadıklarından bahsediyordu

burada. Yirmi yıl mı? Damgaladığı Yarasaların en küçüklerin-

28

YARAIASAR

den biri de bendim ve yıl olarak yirmi yaşıma girdim. Birkaç ay

sonra doğum günümdü işte o gün» gerçek anlamda yirmi ya şında olacağım. “Allah’ım’? Bili Yarasa olarak seçmişti, en bü

yüğümü! yirmi üç yaşlarında olmalıydı, yani bize bir yarasanın ömrünü verdiği için yirmiye kadar yaşamamıza izin vermişti.

Aradaki o birkaç yaş fark etmiyordu. O, bu yüzden bizi hayatta

bırakmış» yirmiyi dolduracak kadar büyümemize izin vermişti. Adam bildiğin hasta» azizim, Allah aşkına! Bu nasıl hastalıklı bir düşünce tarzı.

Bizi gerçekten birer yarasa olarak görüyordu» pislik! İnsanım lan ben» insan!

Neden kelebek» kuş» ya da daha sevimli bir hayvan değil de

yarasa! Geceleri avlanmak için dışarı çıkaklarını yazan kısımda du raksadım. “Gece? Avlanmak?” Hadi ama! Biz geceleri kimseyi öldürmüyoruz! Fark ettiğim şeyler yüzünden gözlerimi büyükçe açtım. “Bunu yapmamızı istiyor olamazsın, değil mi?” Ah ha

yır, amacı bizden birer katil çıkarmak olamazdı. Ya tam tersiyse? Yani ona meydan okumamızı istiyor olabilir miydi? O yüzden

yaşamamıza izin vermiş olabilirdi çünkü çocukken kendimizi savunamazdık Belki de kolay kurbanlar istemiyordu. Onun is tediği, sınırlarını zorlayarak başlattığı oyunu daha zevkli hale

getiren kurbanlar olabilirdi. Belki de burada eğitim görüp güç lenerek onun istediğini yapıyorduk. Belki de farkında olmadan

onun planları doğrultusunda hareket ediyorduk ama hiçbiri mizin bundan haberi yoktu. Neden olmasın ki, rakibimiz her

şeyi önceden düşünmüş olabilirdi ve bu yüzden her ihtimalin

üzerinde durmalıydık. Yeryüzünde yaklaşık bin çeşit yarasanın mevcut olduğun

dan ve bunlardan yalnızca üç tanesinin kan emdiğinden bah sediyordu. Bin çeşit yarasadan sadece üç tanesi kan emici ise

ARAL ATACA

129

otuz yarasanın arasında kan emici olanlardan olması mümkün

müydü?” Ah hayır, bu imkânsızı zorlamak olurdu. Binlerce çe şit hayvanın içinden aynı türde olan üç yarasanın, onun seçtiği

otuz kişilik grupta çıkması imkânsızın ötesindeydi.

Yarasaların farklı görünüşlerde olduğundan uzun uzun bah

sedilmişti. Onlar da tıpkı bizim gibiydi aslında, biz de ne gö rüntü ne de karakter olarak birbirimize benziyorduk. “Böyle

devam et Yankı, kendini o hayvanlarla akraba çıkarmana az kaldı.” Gülerek başımı iki yana sallarken, gecenin bir yansı ka ranlık bir ofiste uğraştığım şeylere inanamadım. Bildiğin gece

gezenim, kimsenin ruhu duymuyor. Geceleri yönlerini sesleri aracılığıyla bulan yarasalar, insan

ların duyamadığı frekansta sesler çıkartarak bu seslerin etrafta yaydığı dalgalardan yönlerini buluyormuş. Yarasalar aslında kör

değilmiş ve okuduğuma göre geceleri yaydıklan frekanslar sa

yesinde daha kolay hareket edebiliyormuş. Genellikle grup ha linde hareket eder, sürüden uzak tek başına yaşamazlarmış. Bu

da neden öldürmek için birkaç kişi değil de otuz kişi seçtiğini

açıklıyordu çünkü o pisliğe göre bizler insan değil, gerçekten hayvan olan Yarasalardık. Bu hayvanlar acayip çirkin ama.

Bir gürültü duydum ve hızla bilgisayardaki tüm arama ka yıtlarını silmeye başladım. Cezaevine girmeden önce birçok işte çalışmıştım, bunların içinde internet kafe de vardı. Her ne ka

dar bir ay sonra kovulsam da o bir ayda elime geçen fırsatı de

ğerlendirip bu şeylerin nasıl kullanıldığını öğrenmiştim. Tıpkı henüz on yaşındayken mahallenin okuluna giderek müdürden bana okumayı öğretmesini istemem gibi. Ona kimsesiz olduğu mu söyleseydim hemen yetkilileri arayıp beni yetiştirme yurt larına almalarım isterdi. O yüzden yalan söyleyerek babamın

beni okula göndermediğini söylemiştim. Neredeyse saatlerce

150

YARALASAR

yalvardıktan sonra kaydımı yapacağını söylemişti ama ben, ağ

layarak babamın okula gitmeme izin vermeyeceğini, o yüzden kayıt olmadan bana bir yıl ders vermelerini söylemiştim. Mü

dür, olmayan ailem ile konuşmak için ısrar etse de en sonunda ağlamama dayanamadığı için kabul etmişti. Halil amca, arada

bir de olsa üç yıl boyunca diğer öğrencilerle birlikte derslere katılmama izin vermişti. On yaşımda olmama rağmen altı ya

şındaki çocuklarla birlikte birinci sınıfa başlasam da o üç yılda öğretmenleri şaşırtacak derecede hızlı öğreniyordum. Ortaoku

la gitmem için ailemle konuşmak isteseler ve bu konuda ısrar etseler de ben çoktan kayıplara karışmıştım. Ortaokula gidecek param ve masraflarımı karşılayacak bir ailem yoktu. İlkokulu

öğretmenlerin yardımıyla bitirsem bile ortaokulda aynı şeylerin olmayacağını biliyordum. Hoş, ilkokulu bile sadece üç yıl oku

duğum için tam olarak bitmiş sayılmazdı, zaten kaydım olma dığı için diplomam da olamazdı.

Sokaklarda büyümüş olabilirim ama elimden geldiğince her

fırsatı değerlendirip kendimi geliştirmeye çalıştım. Bilgisayarla işim bitince hemen ayağa kalkarak ofisten çık tım ancak tüm ofislerin kapısı ve ışıkları kapalıyken birinden ışık geliyordu. Oraya doğru doğru yürümeye başladım. Kapı

nın yanına geldiğimde derin bir nefes alarak kapıyı usulca aç

tım, gördüklerimle bir adım geriye giderek çığlık atmamak için dudaklarımı ellerimle kapattım. “Ya-Yankı! Ben onu öldürdüm

mü?” Şoka girerek ağlayan çocuğa korkuyla bakıyordum.

Yok artık!

“Efe Can?” diyerek bir adım daha geriye gittim. “Oğlum, sen de mi uyurgezersin?” Ağlayarak başını hayır anlamında sal

ladı ama ofisin ortasında güvenlik görevlisi yüzüstü yatıyordu, kafasındaki kanlar ise zemine akıyordu. Üstelik Efe’nin elinde büyük bir fil biblosu varken onu öldürüp öldürmediğini bana mı soruyordu?

AR ALATACA

Fla hare’erinc ağlamaktan kan çökmüştü u.

l3I

l

««» 77 7>ya.«pW ?, biblo mu yen boylardı yoksa Efe mi, kesti,,’,

j1’"

^.Yank.-’ B”’ ^.’’j adlm ™gmda korkuyla İ""’ tSİ’KS;».:

glJürebiliyorsa onu hafife almak aptalhk olurdu.

Allah’ım, buradaki kimseye güvenemeyecek miyim ben? Yalvarırcasına bana bakarken desteğimi bekliyordu Birini

öldürdü diye onu tebrik etmemi bekliyorsa daha çok bekleri “Yankı, benden korkma… Ağlayarak bana doğru yaklaştı “Ben haekenm. yani düşündüğün gibi biri değilim.” Eliyle açdt bil

gisayarı gösterdi

Gündüz bunlar. kunandığımızdaetrafımuda

sürekli binlen oluyor, bu tesiste güvende olmadığımızı düşünü

yorum. Geceleri gizlice buraya gelip araştırma yapıyorum. Eğer

tesisin veri tabanını ele geçirirsem tesisin inşa planını bulabili rim- Böylece herhangi bir tehlike anında buradan kaçabiliriz, gizli çıkışı bulursak bu mümkün. Ayak seslerini duyunca pa

nikleyerek kapının arkasına saklandım ama yemin ederim, ona korkuyla vurdum, öldürmek istemedim,” dedi ve ben tam şu

anda yaratık görmüş gibi ona bakıyordum. Kim korkuyla birini öldürür ki? Hem Allah aşkına, Efeden bahsediyoruz. O nasıl bir hacker olabilir? Bu işlerden pek anlamam ama tesisin veri taba nına inmek o kadar basit olmamalıydı. Dışarıdan gelen tüm

siber saldırdara karşı güvenlik sistemlerinin en üst düzeyde ol duğunu tahmin etmek zor değildi ama görünüşe göre Efe, buna

rağmen şansım denemek istemişti. Bir kişiyi korkuyla öldürerek şansım en iyi şekilde denemişti. Masum görünen potansiyel katil! içimden bir ses, bu çocuğun göründüğünden fazlası olduğunu

söylüyor.

52

YARAlASAR “Yankı, bir şey söyler misin? Zaten çok korkuyorum.” “Allah belanı versin diyorum Efe, başka da bir şey demiyorum.”

“Geriye ne kaldı ki zaten.” Homurdanınca kaşlarımı çatarak ona güvenmeyi seçtiğim için kaçmayı bıraktım. “Allah’ın kor kusuz korkağı!” Ona kızarak hemen içeri girip ofisin kapısını

kapattım. “Bunlan bana en başından söyleseydin, sana gözcü

lük yapardım ama şimdi daha ciddi sorunlarımız var.” Efe’nin de benim gibi çıkışı bulmaya çalışması beni rahatlatmıştı. En azından haklı davamda artık yalnız değildim, bir ortağım vardı.

Elimle yerdeki adamı ve açık bilgisayarı gösterdim. “Çıkar

dığımız ses yüzünden her an burada olabilirler. Sen bilgisayar

daki tüm aramaları silerek onu kapat, ben de adamı kontrol edeyim, ölmüşse ağlayarak çığlık atarım çünkü ölü görmeye

pek alışkın değilim, yaşıyorsa da tampon falan yaparım.” Hız lıca konuşup hemen bir taktik geliştirdiğimde Efe şaşkın bir

şekilde bana bakıyordu.

“Ne?” “Nasıl böyle soğukkanlı olabiliyorsun?”

“Eğer adam ölmüşse sen beni bir de o zaman gör. Sadece her duruma karşı bir B planım oluyor. O yüzden geldiklerinde ne

olursa olsun tek kelime etmeyeceksin, her şeyi bana bırak.” He

men bilgisayarın başına geçti. Planım çok basitti, adam ölmüşse ilk iş koridora çıkıp bağırarak Efe’nin birini öldürdüğünü söy lerdim. Eğer yaşıyorsa da bu durumda suç ortağı olmuyordum ve Efe ye iyi bir arkadaş olarak yardım ederdim.

Kendimi sakinleştirme işini sonraya bırakarak yerde yatan adamın yanına gittim ve diz çöktüm. “Allah’ım, lütfen yaşıyor olsun!” Dua ederek titreyen elimi boynuna uzatıp gözlerimi ka patarak nabzım kontrol ettim. Efe’yi ispiyonlamam bu adama

bağlıydı.

ARAL

ATACA

133

Aldığım nabız ritmiyle nefesimi sesli bir şekilde verdim.

Çok şükür ki korktuğum gibi olmamıştı. “Yaşıyor!” Yüzümde

rahatlamayla karışık bir gülümseme olduğunda hemen üzerim deki mavi pijamamın tişörtünü çıkartarak kafasına bastırdım.

Adede kalmam umurumda değildi, kanamayı durdurmak önceliğimdi.

“Bitti.” Efe bilgisayarı kapatarak yanıma geldi. Tam o esnada

kapı gürültüyle açılınca üzerimize silah doğrultan adamları gö rünce korkuyla ellerimizi havaya kaldırdık “Açıklayabilirim.”

Ateş etmezler, değil mi?

Üç güvenlik görevlisi bize silah doğrulttuklarında yerdeki arkadaşlarını görünce kaşlarını çattdar. “Diğerlerini uyandır!”

Kazıttığı kafasında yılan dövmesi olan adamın bağırması ile di ğer adam koşarak dışarı çıkmıştı. Harika, şimdi gel de işin için-

den çık! Efe ayaktaydı, ben de yerde yaralı adamın başucunda oturu

yordum. Ellerimi usulca indirip ayağa kalkacağım esnada döv meli adamın parmağı tetiğe gidince sertçe yutkundum. “Kıpır

dama!" Bana bağırdığında o kadar hızlı bir şekilde başımı salla

dım ki neredeyse boynum kırılacaktı ama adamın şakası yoktu.

Yaklaşık birkaç dakika sonra içeriye eğitmenler girdi ve içim den Efe’yc etmediğim küfür kalmadı, hâlâ da ediyordum. Üze

rinde siyah bir tişört ve eşofman altıyla içeri giren eğitmenimin,

uykulu hali ve dağılmış saçlarıyla o sert görüntüsünden eser

yoktu. Tabii, bu durum ancak beni ve yerdeki adamı görene ka dar sürdü. Gözleri önce baygın yatan kişiyi daha sonra ise onun

başucunda oturan beni görünce canından bezmiş gibi burnun

da soludu. “Yine ne yaptın?” Yine derken? Her gun binlerinin

kafasını kırıyorum da benim mi haberim yok? Gözlerim sürekli üzerime doğrultulan silaha çekingen ba

kışlar atınca, nefesini vererek dövmeli korumaya döndü. “İndir

İM

YARAIASAR

şunu» onun tüm zararı kendisine.” Neyse ki bu sözlerle adam

anında silahını indirmişti. Afrodit, kırmızı seksi geceliğinin içinde salınarak yanıma geldi ve adamın nabzını kontrol etti. “Yaşıyor, onu revire gö türün * iki güvenlik görevlisi, arkadaşlarını sırtlanıp ofisten çı

karınca içeride eğitmenler, Efe ve ben kalmıştık. Bu kadın daha usturuplu bir şey giyemedi mi? Gözlerim sürekli dantelli geceli ğinin açıkta bıraktığı vücut hatlarına kayıyor, onun adına ben

utanıyorum.

Yeşil gözlü eğitmen kapıyı kapatarak masayı gösterince he pimiz masanın etrafındaki yerimizi aldık Tam karşımda oturan

adam kollarını göğsünde birleştirerek bana hesap soran bakış

lar ara. “Bu saatte neden odanızda değilsiniz ve burada neler oldu?” Duvardaki saate baktığımda gecenin üçü olduğunu gör

düm. Benim neden odamda olmadığımı uyuyan halime sorma

lılardı. Efe ise casusluk peşindeydi.

Göz ucuyla Efeye bakınca tırnaklarını kemirerek dolmuş gözlerle bana bakıyordu. “Ben uyandığımda elimde bir biblo

vardı, o adam da yerde yatıyordu. Tüm hatırladığım bu ama en

son yatağımdaydım.” Evet, tüm suçu üzerime aldım. Nasılsa hepsi uyurgezer olduğumu bildiği için bu konuda beni suçla yamazlardı. Hepsi onaylamaz homurtular çıkarınca kıdemli ajanlara ya

lan söylemenin pek de iyi bir fikir olmadığını anladım çünkü yalan söylediğimi bir şekilde anlamışlardı. Eğitmenim tek kaşı

nı yavaşça kaldırırken bana inanmadığını bakışlarıyla açıkça an* lattı. “Demek öyle?” Sorgulayıcı sesi fâzla alay doluydu. “Peki, Efenin bu yalandaki rolü ne?” Gözleriyle ellerimi gösterdi. “El

lerini masanın üzerine koy ve tekrar anlat.” Kendimi bir çeşit sorguda gibi hissederken ajanların da bir nevi polis olduğunu fark etmemin işimi kolaylaştırmadığını anladım.

l 35

atmaca £n iyisi dürüstlük. -Pekâlâ, ben odamda uyuyordum. Uyanda 2 birinde bilgisayar başmdaydun ve

,

,

ofis-

’^Jarı araştırıyordum. Şu hayvan olan yaraL " çP* ^uyunca buraya geldim. Efe’yi „ ~0«a

Sfek sosyal nedya

£"•

7, koruyucu ailesinin fotoğraflarına bakmak isL • P İ.TabMyak irinde" korkunca kapmm arkasmt^’

çünkü ge,cnin ° 0CU °lduğunu dfiîünmüş. lçeri gjren fasına bibloyu geçirmiş.” Evet, bu mantıklı biryaL1„j dnda neredeyse onlaragökleri s^^^

-Efe?« Eğitmeninin endişeli sesiyle Efe yine ağlamaya

Iad,. “Do-dogru. Çocuk masumiyet timsali olduğu için ki ondan şüphelenmemişti. Yalan söylese bile bunu ağlayarak J

Oğ, için bir şekilde kendisini saflfcyla girmeyi iyi biliyord7‘ Eğitmenim başparmağı ve işaret parmakla burun kemerini

sıkarak derin bir nefes aldı. Bir gecede iki kez üst üste bizimle uğraşmak zorunda kalmak, onu fazlasıyla yormuş gibi görünü yordu. “Diğer Yarasaları buraya getirin.” Yiğit’in eğitmeni ma

sadan kalkıp dışarı çıkınca onları neden çağırdıklarını anlama

dım. Ne yani, Efe ile ikimizi onlara mı şikâyet edecekler? Kalan Yarasalar gelene kadar kimse tek kelime konuşmamışu fakat eğitmenlerin yüzü fazla sıkıntılıydı. Uyku mahmuru, esneyerek içeri giren ekip bizi görünce her biri küfürle karışık

anlaşılmaz homurtular çıkarmıştı. “Dur tahmin edeyim, kedici ğin gündüz yaptıkları yetmedi, geceleri de bize rahat vermiyor, değil mi?” Kuzeyin söyledikleriyle diğerleri kızgınlıkla bana ba kınca sinirden haykırmak istedim. Neden kimsenin aklına Efe

gelmiyordu da ilk düşündükleri ben oluyordum? Ve tam o esnada gördüğüm şeyle Efe ve ben çığlık atarak birbirimize sarıldık “Allah’ım, öcü!” Yiğit’in hemen arkasından

156

YARALASAR

içeri giren garip yaratık da neyin nesiydi? Bu şey her neyse ka

fasında mavi bir naylon bone vardı, bone tüm saçlarını vakumlamış gibi içine almıştı. Yüzü yemyeşildi, sanki yeşil bir balçıkla

yüzünü sıvamıştı. Yuvarlak gözleri delice bakıyor, yerlerde sü

rünen beyaz geceliği tıpkı filmlerdeki hortlakların üzerine attığı

çarşaflara benziyordu. Kim ya bu gecelikli hortlak? Efeyle korkudan birbirimize sarılmışken Hakan güldü. “Ba ğırmayın lan, Süslü o.” Ne? Süslü mü? Hakan’ın söyledikleriyle usulca Efeden ayrılarak yüzü yemyeşil olan şeye baktım. “Bu

konuda emin misiniz?” Şu anda gördüğüm şey, Süslü dışında her şeye benziyordu. Yiğit gülerek ona bakarken eliyle bizi gösterdi. “Kızım git,

yüzünü yıka. Bak çocuklar korkuyor.” Yemyeşil yüzüyle aynı renkte olan yeşil gözleri öfkeyle parıldayınca bir ayağını sertçe

yere vurdu. “Cilt maskesi bu, Allah’ın görgüsüzleri! Sabaha ka dar yüzümde kalmalı yoksa cildim parlamıyor!” Sinirle bağırın

ca sesinden Naz olduğunu anladım. Kızın gözleri ve dudakları

hariç tüm yüzü, göl canavarı gibi yemyeşildi.

Hafif hafif öksüren güzellik tanrıçası dikkatleri kendi üzeri ne çekerek eliyle masayı gösterdi. “Oturun, lütfen.” Çocuklar masanın etrafındaki yerlerini alırken Kuzey sapığının gözleri, eğitmeni olacak seksin vücut bulmuş haline takıldı. Afrodit,

çaylağına bakıp dudaklarını emerek omuzlarını dikleştirdi. Ta mamı dantellerden oluşan dik göğüslerini Kuzey için bir kez

daha sergiledi. Onun davetkâr tutumuyla Kuzeyin siyahları

daha da koyulaşınca hemen yanında yürüyen Ecrinin, ayağı nı Kuzeyin önüne uzattığını gördüm. Afrodit’e bakarak yürü düğü için Ecrinin ayağına takılıp sendeleyince düşmekten son anda kurtulup kıza ne yapıyorsun dercesine bir bakış attı. “Hâlâ

burada mısın diye kontrol ediyorum.” Ecrin kıkırdayıp onun

yanından geçerek Hakan’ın yanındaki sandalyeye oturunca Ku zey, “Düşseydim başın beladaydı,” dedi. Homurdanan çocuk

MARAL tmc 157 kcn gi^P Ecrınin Vanına oturunca dudaklarında fcoî Vef ^ümscn’c °luŞin Korelinin S011"* Modit’i bulmuş-

(U-b

a»

masadaki yerini alınca beni verem eden çocuk yine

Herk65 bana çevirmişti. “Yine ne yaptı bu sakar?’ Hakan a

eğitmenim, kadına dondu. ({Is ter5 basımda n Kırmm DudakEfeye onun bakan eğitmeni olduğu için

»jeti açıklama yapmak da onun işiydi. Kadın uyu^ylal1 ^aiCİ°bile makyaj yapıyor olmalıydı, dudaklarında hâlâ >öaun.y«

yapacak beklerkensebebi, ne yagen, ₺fc hakkında açıklama “Hepinizi buraya diye çağırmamızın ilk ki k°oU yankınin

jüğünüı & latıyla ögrenı

jahale

uykusunda gezmesi. Uyurgezerlik düşünbk şcy değil, o yüzden bazı şeyleri aynntt-

bk tcWike

duruma nasd mû.

» Bu ^Jen sonra herkesin uykusu

bana bakmasına ne demeli? Uyurken onlar için

^rkearz ettiğimi düşünüyor olamazlar, değil mi?

pabilirimki-

“Çok fazla şey.” Eğitmenim, sanki aklımdan geçenleri oku

muş gibi bana cevap verdi. “İlk seferde, Naz seni gözlerin kapalı görmüş olabilir ama her zaman gözlerin kapalı olacak diye bir

kaide yok. Eğer uykunda ikinci kata çıkarak bilgisayar kullana-

biliyorsan bu gözlerinin açık olduğunu gösterir. Zaten uyur

gezerlik dediğimiz şey gözleri açık bir şekilde uyku evresinde olmak demektir.” Bunu ben de düşündüm. O bilgisayarı kul

landığıma göre her seferinde gözlerim kapalı olmuyordu. Eğitmenim bu konuda bizi daha fazla bilgilendirmek için

konuşmaya başladığında gözleri benim üzerimdeydi. “Uyurge zerler, uyanıkken yaptıkları her şeyi uyurken de yapabilir. Bazı

İM

YARALASAR

kişilerde sadece yürümek gibi basit şekilde kendini gösterirken bazı kişiler için otele gidip bir oda tutacak kadar ileri boyut ta olabilir.’ Yok artık! Bu kadarını kesinlikle beklemiyordum.

Gerçekten bu mümkün müydü?

“Uyurgezerlik dediğimiz şey derin uyku evresinde yaşanır, beyin bu sırada hareket edecek kadar aktif çalışırken yoğun

uyarılmaya rağmen kişi uyanmaz. Anlayacağınız, beynin bir kısmı uyanıkken diğer kısmı derin bir uykuda olur? Sandal yesinde arkasına yaslanarak doğrudan gözlerime baktı. “Bu

sebeple uykunda, uyanıkken yapabildiğin her şeyi yapıyorsun. Uyurgezerliğin, oldukça farklı sebeplerden ötürü ortaya çıkan

bir rahatsızlık olabilir. Bilinçaltına işleyen şeylerden, psikolojik

faktörlerden kaynaklanıyor olabilir.” Haklıydı, kuş olup uçmayı düşünmüştüm ve bu stresin verdiği kaygıyla uyuyup kendimi

balkonda bulmuştum.

“Uyurgezerler yaptıkları şeyleri bilinçli olarak yapmadıkları için bu, onlar için kötü sonuçlar ortaya çıkarabilir. Gözleri açık

görünüyor olabilir ama aslında hareket halinde oldukları sürece

görerek değil hafızalarıyla hareket ederler. Balkondan düşmek, camdan atlamak veya araba kazasında yaralanmak onların başı

na sık gelen talihsizliklerden sadece birkaçı.” Çocukların hepsi

şoka girerek bana bakıyordu çünkü balkonda az kalsın düşmek üzere olduğumu görmüşlerdi.

Nazın gözleri çirkin maskesinden irileşmişti, bu kadarını

duymayı beklemediği çok açıktı. “Aman Allah’ım, bu kız ger çekten dengesizmiş.” “Yalnız karşımda göl canavarı gibi dururken seni ciddiye ala

mıyorum.” Şu şaka gibi görüntüsüyle karşıma oturması yok mu… Eğitmenim şoka giren Yarasalara bakarak başını salladı. “Balkonda olanları unutmayın, onu benzer bir durumda gör

düğünüzde uyandırmak çok tehlikeli. Ne yaptığının farkında

Jığıifin yanll? bir ?eki|dc uyanlM,

^RALATM (J

ACA

“la“6’için b“ d” terû i“,|e H< W W”’“’” »«"« ona Z*

•»

te tekili,

Jyİ^r,nadan T!sakinlikle /«ağına

J paniklemesini engelle,^*’WWWW utemtyorur»!

^0»

,ik «

fCttkP^ yatağa

“Buna gerek yok. Alındığımı gören gfe> . , sümerci- “Gerekvar, camm çünkü Çemeni tebe. jessiz olursan, eğitmenin seninle aynı durumri

ı

nJc’nedi”.

yaşadıklarını anlatacak” Ihmh bir sesle konuJı ?İnSanJann Jandım ve yeniden Buzdagt’na döndüm AnL ’k

h°mur‘

ml akarken daha ne anlatacağa öğrenmek değildim. «öğünden emin

“Uyurgezerler günlük yaşantılarında yapnğ, k lirler. Resim yapabilir, yemek yapabilir hatta bilirler. Dahası mesaj bile atabilirler. Uykusund 3 l“ kuUana”

mesaj atan bir uyurgezerin haberini okumusm™ » gözlerimi devirdim. O da uzun boylat. ’

Neyse ki eski sevgilim yoktu. “Uyurgezerlerin cezai ehliyeti olmadığı için işledikleri bir suçtan ötürü ceza almazlar çünkü bu bilinçdışı yaptıkları bir şeydir,” dediğinde ben gülerken Yarasaların hepsi kaşlarını çat-

mıştı. Nihayet ilgimi çeken güzel bir detay. “Yani bu lanet kedi uyurken bana zarar verse ondan davacı

olamayacak mıyım?” “Kız uykusunda hepimizi doğrarsa hiç şaşırmam.” Gülerek

dalga geçen Yiğit ve Kuzey kadar bu durumu komik bulmuyor dum ama yine de gülmeden yapamadım. “Ceza kanununa göre ceza almaz,” diyen eğitmenim hepsini

tekrar susturmuştu.

40

YARALASAR

Uykumda kimseyi doğramayı düşünmüyorum!

“Bazı uyurgezerler günlük yaşantılarında yapamadıkları birçok şeyi yapabilin örneğin berbat yemek yapan bir uyurge zerin, uykusunda en iyi aşçıları imrendirecek yemekler yaptı

ğı görülmüştün Uzmanların araştırmalarına göre uyurgezerler acıyı hissetmiyorlarmış ve aldıkları fiziksel yaranın acısını sade

ce uyandıklarında hissederlermiş.” Aman ne kadar iyi geldi bu sözler!

"Bu durumda olan birçok vaka var ama ben size birkaçı

nı anlatsam yeterli. 2000 yılında, 23 yaşındaki uyurgezer Ken

Parks, bir gece uykusundayken kalkıp arabasına atladığı gibi eşinin ailesinin yaşadığı eve gidiyor ve kayınpederini boğarak öldürüyor. Ardından kayınvalidesini bıçaklıyor. İşin garip yanı

ise tüm bunlan yaptıktan sonra arabasıyla polis istasyonuna gi dip, ‘Galiba kendi ellerimle binlerini öldürdüm/ demesi. O es

nada uyurgezer olduğu ortaya çıkınca ceza almamış.” Böyle bir

şeyi yaptığımı düşünmek bile beni ürkütüyordu. Zaten kimse

de o esnada uyurgezer olduğuma inanmazdı.

“Başka bir olay ise genç bir oğlanın kendini 4. kattan aşağıya atması. Neyse ki ciddi yaralar almamış. Peki, yere atladıktan

sonra hâlâ uyurken ayağa kalkıp hiçbir şey olmamış gibi evine gittiğini biliyor muydunuz?” Bu adam konuştukça korkmam normal miydi?

“Hepinizi buraya çağırıp bunları anlatmamın sebebi tam

olarak bu çünkü uyurgezer bir insanın yapacaklarının sınırı yok Düşündüğünüz gibi ellerini uzatarak boş boş dolanmazlar.

En az uyanıkken olduğu kadar akıllarını kullanabilir, fiziksel

güç uygulayarak binlerine zarar verebilirler.” Yarasaların bana olan bakışlan tedirginlik doluydu. Yapacaklarım konusunda

onları bilinçlendirmek için hepsini çağırdılar çünkü uykumda gerçekten de tehlikeli olabilirdim.

^odit. onları rahatlatmak için teb

AR al ATM

Ac* «4.

8^’ “ yapnmı, leyler «.k Y,X â’1?’1’"*„ yapeeek d./» ₺■• W yok. s. k ₺ bû,ûn bun.

.«‘■ şad’“;b7d rr »Ti b”^5"“1” müdahalede bul„„mi(lln d„b “ b« d«.um<la ^niz gerekiyor. al bl haber Ver.

«Yani bu kız?” Ecrin ürkmüş gözlerle b u. küSUnda bir katile dönüşecek potansiyeli “Uy‘ aynı y«c m* Seurdın,z? diye bağırdığmda V,f * °nunla ayağa kalktım. “Bu kadar saçmalık yeter b ar“n‘ yorum!” Onlar için en az dışarıdaki katil ’kaLT gİdi^u düşünmeleri canımı sıkmıştı. Cünk» k 61*oldukumda birini öldürdüğüm olmamışa. U?Une kadar UY“Kedicik, gözünü seveyim, sen uyuma” diven ni ,e diğerlerinin gülüşlerini duyrr„a attım.

Ulan, herkes mi bana karşı?

6 w

Geç kalmıştım! Tüm gece ortalıkta gezinmenin cezasını sa

bah uyuyakalmakla çekiyordum. Neyse ki gözlerimi açtığımda

kendi yatağımdaydım. Uyurgezerlik hakkında tüm gece detaylı bir bilgi edinmiş ve kendimden korkmuştum. Yemekhanenin

kapanmasına sadece yirmi dakika kalmıştı. Üzerime siyah bir tişört ve dizlerime kadar gelen bağcıklı yeşil bir pantolon giy

dikten sonra ayakkabılarımı hızlıca ayağıma geçirdim. Kartıma artık anahtar ismini taktığım için boynumdan çıkartarak ka

pıyı açtım. Anahtarı boynuma taktığımda asansörlerin olduğu koridora doğru koşuyordum. Kapanmak üzere olan asansöre elimi uzattığımda açılmıştı. Nefes nefese içeri girdiğimde mini

deri şort ve askılı beyaz adetiyle Afrodit’i gördüm. “Günaydın,” dediğimde tebessüm ederek kartını okutup üçüncü katın düğ

mesine bastı.

“Günaydın, Yankı.” Gözleri saçlarımı buldu. “Uyuyakaldın herhalde? Saçların savaştan çıkmış gibi.” Güzellik tanrıçasının

dikkatini çeken ilk şeyin dağınık saçlarım olması beni şaşırtma

mıştı.

Ellerimle saçlarımı düzeltirken beni bile yoldan çıkaran sıkı

kalçalarına ve dik göğüslerine baktım. “Üşümüyor musunuz, Bayan Afrodit?” dediğimde gülerek başını hayır anlamında sal

ladı. “Vücut ısım genelde size göre daha fazla,” dedi göz kırpa-

4

YARALASAR

rak. “Belli!” diye homurdandım. Kuzey pisliğinin gözleri bu gün bayram edecekti.

Asansörden çıkıp koridoru dönerek yemekhaneye girdiğim

de Yarasalar ve eğitmenler kendi masalarında oturuyorlardı. Afrodit’i gören Kuzey in dudakları usulca kıvrıldı ve kadını baş tan aşağı süzdü. Bu lanet çocuk daha yirmi iki yaşında olması na rağmen kadından daha uzun ve yapılıydı. Grupta yaşından

büyük gösteren tek kişiydi ve Kuzey, Yarasaların içinde diğer erkekleri gölgede bırakacak kadar yakışıklıydı. Afrodit’le aynı anda içeri girdiğimiz için güzel ve çirkin gibi duruyorduk. Ke

sinlikle iyi bir kombin oluşturmamıştık. Tamam, ben de çirkin sayılmazdım ama bu kadın kendi hemcinslerine açık ara fark

atardı. Salınarak kendi masasına yürürken özellikle Kuzeyden

gözlerini ayırmıyordu. erak

ediyorum, bu ikisi ilk kurala ne kadar sadık?

Eğitmenimin burada olmaması beni rahatlarsa da karnımı doyurmam için fazla vaktim yoktu. Aceleyle aldığım tepsinin

içine biraz patates kızartması, iki peynirli poğaça koyduktan

sonra aldıklarımı tek kişilik masaya koydum, içeceğimi unu tunca geri dönerek büyük bir kupanın içine sıcak çikolata tozu

nu döktüm ve kaynayan suyu ekleyip buradaki işimi bitirdim. Elimde kupayla tam arkamı dönmüştüm ki eğitmenimle burun

buruna geldik. Çığlık atarak geriye çekildim ve sıcak çikolata

üzerime döküldü. “Ah lanet!” Acı içinde bağırdığımda karnım

ve göğsümdeki yanmayla kupa elimden düştü, üstelik pantolo numun açıkta bıraktığı bacaklarıma da sıcak çikolata sıçramıştı. “Allah’ım, yandım!” Tepinerek çığlık atarken üzerimdeki tişörtü

hemen çıkanıp tezgâhtaki sürahiyi aldım ve içindeki tüm suyu yanan göğüslerime ve karnıma döktüm. Oh, bu çok iyi geldi!

Soğuk su beni rahatlatınca başımı kaldırdım ve eğitmenimin kınayan bakışlarını gördüm. Koşudan gelmiş gibi saçları yüzü-

ARAL ATACA

145

nC yapışmıştı. Üzerinde beyaz bir tişört ve siyah eşofman altı

vardı. “Seninle ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.” Gözleri sadece yüzümdeydi. “Şu anda 378 erkeğin içinde bir sutyen ile

durduğunu fark etmediğini umuyorum,” dedikten sonra arka sına dönerek kendi masasına doğru yürüdü. O az önce ne dedi? Sutyen?

Başımı hızla aşağıya doğru eğince üst tarafımda sadece si

yah bir sutyen olduğunu gördüm. Kadınlar bana gülerken lanet erkeklerin bakışlarından hiç hoşlanmamıştım. “Bu kız harbi

geri zekâlı!” Dişlerinin arasından gürleyen Kuzey, sandalyesini büyük bir gürültüyle iterek ayağa kalktı. Hızlı adımlarla gelip tam karşımda durunca iri bedenini bana siper ettiği için artık kimse beni göremiyordu. Siyah gözleri öfkeyle bana dönerken

çenesindeki kasların seğirmesi iyiye işaret değildi. “Aklın nerede

lan senin!” Hemen üzerindeki tişörtü çıkartıp bana uzattı. Vay

canına! Bu jest, beklediğim bir şey değildi. Karşımda çırılçıplak gövdesini görünce boğazım kurumuş gibi yutkunamadım. “Yankı, giy şunu!” diye gürleyince sesi

âdeta tüm yemekhanede yankılandı.

Bu geri zekâlı bana bağırdı mı? Kaşlarımı çatarak bir adım geriye gittim. “Sana ne oluyor ya? Kimsenin yardımına ihtiyacım yok benim. Gider kendi odam da giyinirim,” dediğimde dişlerini sıktı. “Delirtme kızım beni,

bu halde mi gideceksin!” Bağırarak tişörtü bana giydirmek için

üzerime yürüdüğünde öyle bir çığlık attım ki buradaki herkesin kulaklarını tıkamasına neden olabilirdi.

Çığlık atmakta kimse elime su dökemez

Kuzey bir küfür savurarak geriye çekildiğinde eğilip yerdeki tişörtümü alarak kirli olmasını umursamadan hızlıca giyindim. “Kendi tişörtümle gidecek kadar aklım başımda.” Onun öfkeli

146

YARALASAR

bakışlın altında gayet sakin bir halde yemekhaneden çıktım, Bana tişörtünü verecek diye kendi eğitmenine görsel şölen sunuyor, haberi yok.

Yine aç kaldım! Dün sabahtan sonraki tüm yemekleri kaçırdım! Sokaklarda yemek yoktu ama kamım bir şekilde doyuyordu. Burada bir sürü yemek var ama ben geldiğimden beri hep açım. Üzerimi değiştirip tesisten çıktığımda beni eğitim sahasına götürmek için bir adam bekliyordu. Onu takip ederek tesisin

arka bahçesine doğru yol aldım. Yağmurdan sonra topraktan yükselen o iç gıdıklayan koku bana o kadar iyi hissettiriyordu

ki, anlatamam. Bir de buna etraftaki çam ağaçlarının kokusu kanşınca harika bir parfüm onaya çıkıyordu. Ağaçların arasın

dan geçerken bazı ağaçlarda gördüğüm kameralardan burada da olduğunu fark ettim. Nihayet açık alana çıktığımızda sahayı gö

rüp bir küfür savurdum. Ok mu? Herkesin elinde bir yay ve ok

vardı, hepsi kendi eğitmeniyle bir hedef tahtasının karşısında duruyordu. Benim eğitmenim ise sigara içerek beni bekliyordu. Parmakları arasında tuttuğu sigaranın dumanını içine çekiyor,

başını eğerek yerde bir noktaya bakıyordu. Herkesten bağımsız

bir köşede tek başına dururken nasıl da o kontrolcü tavrından uzaktı. Kalabalığın içinde yalnızlığı yaşıyor gibi hissettirdi bir

an ama ona değer veren alcı arkadaşı daha varken yalnız ola mazdı. Genelde hep sessizdi. Bir şeyleri açıklamak dışında di ğerlerinin şakalarına pek karışmaz, sadece onları dinler, arada

hoşuna giden bir şey olursa dudakları usulca kıvrılır, göz çev resinde birkaç kırışık belirirdi. Böyle anlarda daha çekilir biri oluyordu, daha çekilir ve büyüleyici. Onun dışında fazlasıyla

katlanılmaz biriydi. Bugünkü dersimiz ok mu!

Yemin ederim şaka gibi!

ARAL

ATACA

147

Onlara yetişince hepsinin beni göreceği bir yerde durdum, «galan,” diyerek herkesin bana dönmesini sağladım. “Ben ko

nuşunca geveze diyorsunuz ama Allah aşkına, ok ne alaka? O öcü karşımıza çıkınca ona ok mu fırlatacağız? Tamam, ona da

eyvallah ama o an yay ve oku nereden bulacağız?” Sitem etti

ğimde Efe ve Afrodit gülerken diğerleri âdeta niye hep itiraz eden tensin der gibi bakıyordu, özellikle eğitmenim öyle bir

bakıyordu ki sanki ne bana ne de sesime tahammülü kalmıştı. Eminim şu anda beni seçerken neyin kafasını yaşadığını sorguluyordur.

“Bu kol kaslarınızın gelişmesi için.” Adı belirsiz eğitmenim

sağ olsun beni aydınlattı. “Yayı germek o kadar kolay bir hare

ket değil. Bu eğitim hem koordinasyonunuzu yükseltecek hem de nişan alma konusunda size yardımcı olacaktır.” Tek yapağım

gözlerimi devirmekti ve bu, onu daha fazla delinmişti. “Açım ve bu eğitime girmeyi reddediyorum.”

“Dakik biri olsaydın aç kalmazdın. Kurallara uymamanın ve sakarlığının cezasını çekiyorsun.” “Böyle devam edin, sevgili ismi belli olmayan eğitmenim.

Oturma eylemimi başlatmama az kaldı,” diye inatlaştığımda, diğerleri kıkırdarken adamın kahverengi gözlerinde Anmalar

kopuyordu.

“Bir kere bana itaat etmeyi dene!” dedi. Sinirle bir ayağımı

sertçe yere vurdum. “Köleniz miyim ben sizin? Açım diyorum, açım!” Başparmağı ve işaret parmağıyla burun kemerini sıkarak sıkıntıyla bir nefes aldı. “Tamam, baş belası.” Uzlaşma yoluna gitti. Hayret» bu daha önce hiç yapmadığı bir şey. “Anığın oklar dan biri hedef tahtasını bulursa gitmekte serbestsin.” Gözlerim

hedef tahtasını bulduğunda gülerek başımı salladım. Çok ko laydı, koskoca tahtayı illaki vururdum.

Nihayet ona yolu bulduğumuzda herkes rahat bir nefes

almışa. Onun yanına gittiğimde hep olduğu gibi birbirimize

48

YARALASAR

nefret dolu bakışlar artık. Eğilip yerdeki oku ve yayı elime ala

rak otuz adım ilerideki hedef tahrasına bakarak yapacağım atışı planlıyordum. “Yayı sağ elinle tut.” Başımı olumsuz anlamda salladım. Bunu istesem de yapamazdım. “Ben solağım.” Ona

cevap verdiğimde bunu beklemiyor olmalı ki gözlerini şaşkın

lıkla büyüttü. “Şimdi anlaşıldı neden bu kadar sakar olduğun.” Yiğit yayını

gererken güldü. “Bir makalede okumuştum, solaklar genelde sakar olurmuş. Sakarlığımın solak olmamla bir ilgisi yoktu. Sa

dece sol ayağım hep sırayı karıştırıp sağ ayağımın önüne geçi yor, ona çelme takıp kendi bağımsızlığını duyurmanın peşin den gidiyordu.

“Evet Yarasalar.” Efe’nin eğitmeni hepimize bakarak güldü. “Bakalım bu eğitimimizde kim en iyi olacak. Hava bugün çok

iyi, o yüzden öğlene kadar ok atacaksınız. Daha sonra engelli

koşu var.” Umarım bahsettiği engelli koşu hani şu merdivenli, ip ve minderli işkence sahası değildir. “Herkes hazır olsun.” Yeşil gözlü eğitmenin komutuyla oku

mu takarak yayı kendime doğru çekmeye çalıştım ama olmadı. “Kollarından güç al.” Eğitmenim tam koluma uzanmıştı ki ak

ima bir şey gelmiş gibi sıkıntıyla bir nefes alarak omzumdaki oklardan birini aldı. “Nefesini içine çek” Dediğini yaptım fa kat elindeki okla iki kere hafifçe karnıma vurdu. “Karın içeri.” Omuzlarıma vurdu. “Dik pozisyon al.” Yine söylediklerini har

fiyen yaptım. “Enerjini kol kaslarına ver ve yayı çek” Dediğini yapmaya çalışarak yayı iyice gerdim ama bu, göründüğü kadar kolay değildi. Elindeki ok ile hedef tahtasını gösterdi. “Hedefine kilitlen.” Hedef tahtasında on iki yazan yere bakarak oku iyice geriye

çektim. “Bırak.” Aldığım komutla derin bir nefes alarak oku hedefe doğru atmışum fakat daha tahtaya bile ulaşmadan yarı

yolda yere düştü.

»Tekrar dene" Sabırlı sesini duyunca ..

u,

[*> süzülmüş, daha sonra yere düşm^^ma «pevam et.” Adam pes etmek bilmiyor.

. t

fulmujtum- Başmu çeldiğimde Kuzey-in jJ^’Mden sekiz yazan yerden vurduğunu hedef. yuv<k

Şefteki hiçbir rakam, vuramasa da tahtanm L

sap|amay> ^aryuştı. Ecrin’in atnğ, okla, h okunu J>a her biri tahtayı geçecek kadar hızllydl ? buInWordu oku attı, tam on ikiden vurduğunda

^p

bakarken övünurcesıne güldü. “Hobilerimin arasın/^ Ona

0’’*

ja var, iki yd ders almıştım.” Şimdi nasd böyle m çıktı- Anlaşılan, bu dersin birincisi kendini çokun Efe de benden pek ferklı değildi. AtnğI oklar h 7

düşüyor, tahtanın yakınma bile gitmiyordu “Sun” ı

yen Hakan sırıtarak yayı gerdi ve okunu Naz’.n k j T"’ ; firlatu. Ok havada hızla süzülerek Naz^? UhüS‘eçince Naz’ın oku yere düştü. ok artlk! HakanV^1’

ortasından vurmuştu.

hedefi öm

“Oha, Bağımlıya bakın!” Ağz.m açık bir şekilde hayranhk-

|a fis.ldadig.rn şeyleri duyunca gülerek bana göz lurpu

bildiğin Karaoglan kesilmişti.

“Bu-bunu nasıl yapan?” Ecrin siyah gözlerini kocaman acrmş, ona bakıyordu. Herkesi afallatmayı başamuşu bu çocuk Naz şampiyonluğunu Hakan’a kaptırmak istemediğinden kaşlarını çatarak bir ok daha aldı ve Hakan’ın hedef tahtası

nı tam ortasından vurdu. “Hadi, yiyorsa bunu da düşür.” Ona meydan okuyunca Hakan sırıtarak okunu yayına taku ve yine

Nazın okunu yere düşürdü. Naz da en az bizim kadar ağzı açık şekilde ona bakarken şimdi övünme sırası Bağımlıdaydı. “Kı

zım, ilk kez ok auyor olabilirim ama nişan alma konusunda

50

YARALASAR

kimse beni geçemez. Bugüne kadar hiçbir konuda hedefi ıska ladığım görülmedi.* Ne yani, bu çocuk bizim gibi ilk kez ok armasına rağmen mi bu kadar ustaydı? Bağımlı çocuktan beklemediğim bir hareket.

“Vay canına, bağımlıyı öldür ama hakkını yeme, demişler.” Güldü. “Bunu iltifat olarak kabul ediyorum, Sakar.” Ne diyebi lirdim ki? Çocuk gerçekten bu konuda iyiydi.

Hakan ın bu konudaki yeteneği diğer Yarasaların morali ni bozarken ben, tekrar kendi hedefime odaklandım. Bir ok daha alarak fırlattım fakat bir türlü hedef tahtasına yetişmiyor du. “Yeterince odaklanmıyorsun.” Eğitmenime "Kolaysa gel sen yap!9 demek istesem de bugün sorun çıkarmak istemediğim için sessiz kaldım.

Neredeyse öğlen olacaktı ama hiç ilerleme kaydedemediğim gibi yayı tutan kolum uyuşmuş, oku atan parmaklarım yara ol muştu. Efe bile hedefini vurmayı başarmışken benim oklarım hâlâ tahtaya yetişmiyordu. Bence dünden beri aç kaldığım için beklenilen performansı gösteremiyordum. Boşuna dememişler aç bilmem ne oynamaz diye. Evet, kendi içimde bile kelimeleri sansürlediğime göre durumum gerçekten vahim. Fakat tepemde güneş varken ve ben ter içinde aralıksız ok atmaya çalışırken sağlıklı düşünmem beklenilmezdi. Tuhaf ama her başarısız ol duğumda eğitmenim hiç kızmadan büyük bir sabırla, “Devam et,” diyerek beni motive ediyordu. Sanırım ona karşı çıkmayın ca o kadar da katlanılmaz biri değildi. Onun her söylediğini itirazsız yapmaya çalışmam bana olan sert tutumunu yumuşatı yor, sıkılıp usanmadan tıpkı bir öğretmen gibi bir şeyleri öğret meye çalışıyordu. Uysal insanlarla daha iyi anlaşıyor olmalıydı ama sorun şu ki uzun süre söz dinleyen bir yapım hiç olmadı.

“Kollarını dik tutmaksın.” Omzumu tuttuğunda kendimi ondan uzaklaştırdım. “Lütfen bana dokunmayın.” Kendimden

,“““’«M,

AR

al

"*«

!„

*" de" b^““ b»> U» .W„k”" «!»“«,,. ,4 >. -İMA ”“.y,,,, i k , gelinil eni™ oyk gfe * FK° ay Ç,^”P Çordum- °"’“‘

biri d«Mk, B >S>” l«»l

4«i™ üvtun wtu J,> İJrran>.*

** «•

…… 1’0,d“’>-

pokunmasını istemediğim için iç çekerek b

jfedesi bu rahatsızlığım yüzünden faz|a snt‘^’-yüz piliyorum, böyle yaparak kendi eğitimimi« ‘ ı^“^ ctk bu, elimde olan bu şey değildi. “Bunu birLu0^® gerekiyor” Nedenini sormasa da bana dokunul ettiğimi biliyordu. asından nefret

Bunu atlatacağımı sanmıyorum. On dakika boyunca yine başarısız oklar attınm • • l olumsuz anlamda sallayarak derin bir nefes aldı “n- ı9®,^”"

<•8eçd.ğin<ie bi; fini kı;n“ - dimdek. yay, ve oku yere fidan,m. -B„a uyardığım halde bunu yaptığı için kontrolümü kaybederek on dan uzaklaştım. Herkes elindeki işi bırakıp bana dönmüştü. Onu uyarmıştım! >

Ellerini saçlarından geçiren adamın yüzü sıkmtılıydt. “Bu konudaki hassasiyetini biliyorum ama sana bir şeyler gösterir

ken mutlaka temas olacaktır.” Beni zorlamak istemediğini göz

lerinde görebiliyordum lâkin bu durum benim kırmızı çizgim-

di ve asla geçilmesine izin veremezdim. Olmaz.

Ellerim titremeye başladığında korkuyla biraz

daha ondan uzaklaştım. “Bana dokunamazsınız, kimse bana dokunmamak!” Paniklediğimde onun bana dokunacak olması

fikri bile kâbuslarımı geri getirmişti. Bir yerlerden çığlık atan

52

YARALASAR

cüçük bir çocuğun hayali gelip tam karşımda duruyor ve o çö zük ben olduğum için içimde kanayan bu yarayı susturamıyo rum. O gün yardımıma gelmeyen insanlar» bugün karşıma geçip

bunu atlatmaksın demesin bana! Çok şey istemiyordum, sade

ce dokunmasınlar bedenime, kirli elleri tenimde gezinmesin.

Kendi bedenim hakkında söz sahibi olmalıydım, bu bedeni ben taşıyorsam kimse üzerinde hak iddia ederek onu kendi iğrenç

neftiyle kirletmemeliydi. “Sakin ol.” Bana doğru temkinli bir adım attığında aniden yüzü değişmeye başladı. Hıçkırarak başımı iki yana salladım. “Git buradan.” Ona yalvararak geriye doğru ürkek adımlar

atarken gitmeyeceğini biliyordum, tıpkı o gece gitmediği gibi.

Haberlerde izlediğim bu tür olaylarda çoğu kişi ne güzel de yo rum yapardı: “Orasını burasını açarsa böyle olur ^teTPeki, onlar

biliyor muydu bu tür olayların mağdurlarının hayatları boyun ca aynı kabusu yaşamaya mahkûm olduklarını? “Kimse gelmeyecek” Yine aynı sesi duyunca hıçkırarak onu

onayladım. Evet, kimse gelmeyecekti, kimsesiz birinin kimsesi

olmazdı ki.

Ağlayarak kendimi korumak ister gibi kollarımı bedenime sardığımda karanlık ve izbe bir sokakta küçük bir kız çocuğu haykırıyordu. Çığlık çığlığa bağırarak güçsüz direnişler gösterip

kendini korumaya çalışıyordu. Belki kendince bir şeyler başar

mışa ama aslmda o gecenin tek kaybedeni o çocuktu. Küçük yaşlarda, yaşadığı tek bir gece tüm hayatını kökünden sarsmış, onu dipsiz bir uçurumdan aşağıya itmişti. Zemine çakılmamıştı çünkü o çocuk yıllardır savrulduğu boşlukta düşmeye devam

ediyordu. Çığlıkları susmuş, direnmeleri durmuştu ve o, artık uçurumun dibine ulaşmayı, bunun son bulmasını bekliyordu

Birinin kollarımdan tuttuğunu fark ettiğimde daha çok bağır

dım: “Dokunma bana!” Bir anda kendimi o karanlık sokakta bulunca ışıklar sönmüştü. Karanlık bir yerdeydim ve o da bura-

MARAL ATMACA

153

daydı. Işıklar yetersizdi, birazdan olacakları biliyordum, sonuç hiç değişmiyordu. Sesler duyuyordum ama onun sesi tüm sesle ri bastırıyordu. “Anne…” Sessizce fısıldadım hayatımın katiline.

Bu gece ilk kez ondan yardım istiyordum. Ama biliyordum;

annem gelmeyecekti, hiç gelmemişti. Bir kez olsun duymadı çığlıklarımı ve asla duymayacaktı. Gözyaşlarını süzülürken bi

liyordum, sabah bileklerime kelepçeyi takacaklardı. Bu gece hayatımın döniim noktasıydı ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Gözyaşları içinde laneder yağdırarak bu geceyi ha

tırlayacaktım ve en kötü kâbuslarıma ev sahibi olacaktı çığlıkla

rıma sağır insanlar. Kimsesizliğim tokat gibi yüzüme çarparken ben, kendi güçsüzlüğümün içinde sıkışıp kalmıştım. Bekledi

ğim yardım eli bana hiç uzanmadığı gibi bu gece de beni bu kâbustan çıkarmayacaktı. İnsanlar kötüydü ve düşünceleri kir

liydi. Her defasında daha kötüsüyle karşılaşırken en büyük is

yanım beni doğuran kadınaydı. Doğurup öldüremediği kızının ahım alan kadınaydı. Ve evet, kimse gelmemişti.

Bu gece senin yapamadığını başkası yaptı ve öldürdü kızını,

anne. “Ona neler oluyor?” Sesleri duyuyordum ama kimseyi göte-

miyordum çünkü bu sokak çok karanlıktı. “Efe, ağlamayı bırak, sadece kriz geçiriyor!” Bu Kuzeyin se

sine benziyordu. Görme yetimi kaybetmiş gibi hıçkırıklarla ağ

layarak onların nerede olduğunu bulmaya çalıştım ancak sonuç başarısızdı. Sonra Süslü’nün korkan sesini duydum. “Ne krizi?”

“Çocukken şiddet görmüş, o yüzden erkeklerin ona dokun

masına dayanamıyor.” Kuzeyin sesi, bu söylediğine kendisi bile inanmıyor gibi çıkmıştı. Belki de tahmin ettiği gerçekleri onla rın bilmesini istememişti.

“Demek bu yüzden bahçede kolunu tuttuğumda çıldırdı.”

Sanırım bu da Bağımlıydı. Lanet olsun, her yer neden karanlık?

M

YARALASAR

*Gözlerini aç?’ Bu fısıltı çok yakınımdan gelmişti. “Göz lerini aç, Sedef” Sadece benim duyacağım bir şekilde ismim

söylendiğinde hâlâ ağlıyordum ve bana verilen komuta uyarak gözlerimi hızla açtım. İşıklar geri gelmişti. Geri döndüm ama o gece hâlâ peşimde.

Islak kirpiklerimi hareket ettirdiğimde eğitmenimin yüzü çok yakınımdaydı. Titremelerim devam ederken kendimi onun

kollarında bulmuştum. Hangi ara beni göğsüne çekmişti, bil miyorum ama onun göğsündeydim. Ellerim destek almak için

göğsünün üzerindeki tişörtünü sıkıca tutarken onun elleri be

limi kavramıştı. Gözleri ilk kez duygusuz bakmıyordu hatta fazlasıyla merhamet doluydu. “Ad-adım Yankı, ben Yankı’yun.

Beni anlıyor musunuz?” Beni onaylamalıydı, Yankı olduğumu söylemeliydi. Bu kadar savunmasızken Yankı olmaya ihtiyacım

vardı çünkü Sedef fazla zayıftı. Gözlerinin kahvesi öyle bir ba kıyordu ki kolları arasında kuş gibi titrerken parmakları çaresiz liğimi kendi bedenine almak ister gibiydi. Bel boşluğuma biraz

baskı yapınca aldığım sesli nefes, üzerime eğildiği için onun du

daklarına çarpmıştı. Benimle olan göz temasını kesmeden sade

ce varlığıyla beni sakinleştirdiğini fark ettim. Evet, istediğim ce vapları bana vermiyordu, “Sen Yankısın,”demiyordu ama Sedef

olarak bildiği kıza korkma dercesine bakıyordu. Korkma, ben buradayım der gibi güven duygusu aşılıyordu. Hayır, burada

değildi. Kimse benim yanımda olmazdı. Onun sahte ilgisini is

temiyordum, kimseyi istemiyordum. Benim hayatımda benden başka kimse olamazdı, önce ellerimi çektim göğsünden, daha

sonra da belimi tutan bileklerini tutarak yabancı ellerini uzak

laştırdım tenimden. Ona bakarak birkaç adım arkaya doğru gittiğimde sadece bakıyordu, bir kez daha ulaşmayı başarama

dığı bana… “Bir daha bana dokunursanız kimse beni burada tutamaz.” Gözyaşlarımı sertçe silerek ondan mümkün olduğu

kadar uzaklaştım. Bugün bir kez daha aramızdaki mesafenin kapanmayacağını her ikimize de hatırlattım.

MARAL ATMACA

155

Kimse bir daha bana dokunmayacak» artık on dört yaşımda değilim.

Başımı kaldırdığımda tüm Yarasaların acıyan bakışlarını görmek, hasar gören sinirlerime hiç iyi gelmemişti. “Kolay bir

şey olmamalı şiddet görmek.” Naz, sözde anlayışlı kız ayakları na yatarak beni küçümsüyordu, değil mi? Onunla benim için

üzüleceği kadar yakın olmadığımızdan aksini düşünmem aptal lık olurdu.

Yiğit ise üzülmek ve acımak arasında kalmış gibi bakıyordu. “Sanırım ona hiç dokunmayacağım.” Hakan güldü. “Kızın ku surları hiç bitmiyor.” İkisi gülmeye başladığında öfke bedenimi

esir almıştı, patlamam an meselesiydi. Bu, dalga geçebilecekleri

bir konu değildi. Ecrin in gözleri beni bulduğunda dudakları titremiş, gözle ri buğulanarak yutkunmuştu. “İyi misin?” İşte, bu sözlerle asıl şiddet görerek büyüyenin o olduğunu anladım çünkü gözlerin

deki hüzünlü ifade, bu konuda kapanmayan bir yarası olduğu nu gösteriyordu. Canım yanarken inadına alayla güldüm. “Neden soruyor

sun, sana eskileri mi hatırlattım?” Sözlerimin ne anlama geldi ğini çok çabuk kavrayan çocuklar bir anda ona bakınca Ecrin yerinde kaskatı kesilmişti. Uzattığı ilk zeytin dalım bir çırpıda

kırmamı beklemiyordu. “Yankı?” Kuzey beni uyarınca kaşlarımı çattım. “Sen de kes sesini!” Tiksinerek her birine öfkeyle baktım. “Hiçbiriniz ben

den daha iyi değilsiniz, o yüzden bir daha benimle ilgili tek kelime etmeyin!” Elimle Ecrin i gösterdim. “Gidin onu teselli edin. Malum, tüm hayatını şiddet görerek geçiren o!”

“Yalan!” Ecrin daha fazla dayanamayıp kırgınlığını öfkesiyle gizlemeyi seçerek üzerime yürüdü. “Benimle ilgili aptal fikir

lerini kendine sakla çünkü hiçbiri doğru değil!” Kontrolünü

yaralasar . k kt„di mesty»

b- ondan çıka,^ inkâr ct> scn kesinlikle bu Ur

gibi güldüm- I * * d a“’m±k»°”a“’

yürüyerek başımı hafifi^ r gör

w*" b“i”f

u’

£ »i-

T?’

«*m gördüğümde onu kuUanmayr ,y, bilirdi^ v °“iX bile onırnp a0™k «yordum ama olda,,

j, çekmem "k y°’“ PİS,1®m ’a

8

I1™’"*».

X» kimsecikler ğö«n tarmyordum ve ben. .

tecil biriydim ki kendi yaralarım, b.r baskasmm yarasm, u natarak gidiyordum. aralananı saklamanın yolu, bir bankasının yarasını kanat. maktan mı geçiyor! “Sen” Sendeleyerek benden uzaklaşan kızın yanaklarından

bir damla gözyaşı süzülürken hayal kırıklığına uğramıştı. “Sen

gerçekten bendi, kalpsizin tekisin.” Biliyordum, sırf bu yüzden bir daha ne o ne de diğer çocuklar beni düşünmeliydiler. Hiç birine yakın olmak istemiyordum, onlar da benden nefret ettiği sürece bu olmazdı. Eğitmenimin öfkeli bakışları beni bulduğunda izledikleri hoşuna gitmemiş olmalı ki ilk kez bana karşı gözlerinde saf nef

ret vardı. “Arkadaşından özür dile!” Herkesin içinde beni azar ladığında gayet sakin şekilde başımı hayır anlamında salladım. “Hiçbir güç bana özür dıletemez.” Yanıma gelip boynumdaki

kartı sertçe çıkararak aldı. “Cezalısın, kendine yapılmasını iste mediğin her şeyi başkalarına yapacak kadar bencil bir karakte

rin var. İki gün boyunca hücrede aç, susuz kaldığında belki bu saçma hareketini sorgularsın.” Son noktayı koyarak uzakta nö bet tutan ajanlardan birini el hareketiyle yanımıza çağırmasını hayreder içinde izledim.

MARAL ATMACA

157

“Ben kendimin farkındayım.” Verdiği ceza umurumda de

ğildi, omuzlarımı dikleştirerek ona baktım. “Keşke biraz siz de kendi yaptıklarınızın farkına varsaydınız, böylece sizi uyardığı halde kriz geçirttiğiniz kıza ceza vererek ne yapmaya çalıştığı

nızı sorgulardınız.” öfkeyle ona son kez baktıktan sonra arka mı dönerek buraya gelen ajana doğru yürüdüm. Beni bu hale getiren oydu, sonrasında yaptığım şeyler yüzünden bana ceza

vermesi haksızlıktı! Adama yetiştiğimde bana bakınca ofladım. “İki gün boyun ca hücre cezası aldım, anık o ne oluyorsa.” Homurdandığımda

güldü. “Birazdan anlarsın.” Onu takip etmemi isteyince adım larımı korkuyla atmaya başladım. Umarım farelerle dolu bir yer değildir.

Güya bugün usluydum ama ceza almam uzun sürmedi.

O adamdan gerçekten nefret ediyorum! Tesisten içeri girdiğimizde odamın aksine karşı koridora yö neldik. Tek kelime etmeden onu takip ettiğimde gümüş rengi,

çeliği anımsatan duvarların arasından geçerek karanlık bir kori dora girdik. Korkmaya başlamışum çünkü gündüz vakti olma

sına rağmen burası fazla karanlıktı. Kapıların olduğu koridora

girdiğimizde koridorun en sonundaki kapının önünde durdu. Cebinden çıkarttığı kan ile kapıyı açıp geçmemi bekleyince,

derin bir nefes alarak ona zorluk çıkarmadan içeri girdim. “İki gün sonra seni çıkarmak için gelirim.” Kapıyı çekerek gidince kapı kendisi kilitlenmişti. Eğer iki gün sonra benim burada ol

duğumu unutup gelmezse, o tekrar beni hatırlayıp gelene kadar burada çürürdüm. Tek ümidim beni burada unutmamasıydı çünkü az önce olanlardan sonra diğerlerinin yokluğumu fark

edeceklerini sanmıyorum. Ecrine yaptıklarımdan dolayı ondan özür dileyecek kadar pifr

manim ama dileyemem. Böyle olması gerekiyor.

İM

YARALASAR

Bu nöbetçi ya beni gerçekten burada unutursa? Üstelik iki gün boyunca yemek ve su da yok. “Aman gelmek için zahmet etmeyin. Açlıktan ölmüşüm, kimin umurunda!” Dışarıya göre daha soğuk olan hücreye baktım, bomboş bir odaydı. Ne bir penceresi ne de üzerinde yaracağım bir yatak vardı. Sol taraftaki kapının arkasında tuvalet olduğunu tahmin etmek zor değildi. Bunun dışında dört duvar arasında, soğuk bir zeminden ibaret ti burası. “En azından temiz.” Odanın bir köşesine kıvrılarak oturdum. Neyse ki korktuğum gibi içinde farelerin cirit attığı bir hücre değildi. caba Ecrinefazla mı yüklendim? “Vicdan yapma, geri zekâlı! Hiçbiri senin umurunda değil, ayrıca Kibirliden bahsediyoruz.” Kendime kızarak yine hep ol duğu gibi kendimi haklı çıkarıp sırtımı duvara yasladım. Belki uyursam bu iki gün hemen geçerdi. Belki de hiç geçmezdi, artık bir şey bilmiyordum. Gözlerimi usulca kapattığımda dün gece de uykusuz kaldığım için uykunun beni ziyaret etmesi uzun sürmemişti. Bugün olanlar benim suçum değildi. Biliyordum, suçluyum ama yine de benim suçum değildi. aatler sonra…

“Yankı?”

“Kedicik, uyan lan!” Birinin bana seslendiğini duyunca gözlerimi yavaşça açtım. İçerisinin karanlık olduğunu gördüm, akşam olmuş olmalıydı.

“Kızım, neredesin?” Kuze/in sesini duyunca inleyerek ayağa

kalktım, onun burada ne işi vardı? “Işıkları açsa…” demiştim ki aniden yanan ışıklarla ellerimi gözlerime siper ettim. Zamansız gelen ışık da… Ne bileyim yani! Bir anda ışıklar yanınca gözle

rimi rahatsız etmişti.

Gözlerim nihayet ışığa alışınca açık kapının yanında duran Kuzey i gördüm. “Senin buraya gelmen yasak değil mi?” Tamam,

ARALATMACA 15,

bun<hn haberinin olduğunu sanmıyordum. ^dii. “Yasak SaWad’^ P0^* uxm-

G „lerden bir şekilde kurtul, senin yüzünden ateşli eğitmeti.fLn bozulsun istemiyorum.” Smtarak konuşan çocuğun

ni^le * p0Şeti alıp iÇ’ne baktığımda meyve suyu, kek ve suyu eli>^ yutkundum. Bana yiyecek bir şeyler mi getirmişti? . m> bana bunlarla gelin.” Hemen yere oturup üzüm-

BötÜ

“°6 ak’etinden çıkardığımda güldü. ‘Kimseye belli etme.” |ii keki P

°°U

rahatsızlığım olmasaydı bu yaptığı iyilik itin

keke yumulmuşken Kuzey, dışarıdan gelen ıslık sesiyle

tek#1

P

jjj Kapının hemen önünde durduğu için kafasını y, kontrol etti. “Ağlak işaret verdiyse biri geliyor

013131 • Sabah olmak üzere zaten, bunlarla idare et," diyerek Jeinekuf’ tuhaf olmuştu. Efe Can bile o korkak haliyle

bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Kuzey ve Efe, onlara

^dinee

benim1Çl"

rağmen her defasında bana destek oluyordu.

olan sert

…

f ,

t

in getirdiklerinin yemem fazla zamanımı alKUZev 7 Şişenin dibindeki hepsım son suyu da içtikten sonra çöpleri ma?1{U ooşete koydum ve küçük tuvalete girerek çöp kutusu-

• battım. Karnım doyunca uyuşuk bedenime bir enerji

XSi “Bugünü atlattım ya gerisi mühim değil,” dedim. 8 Burada pencere olmadığı için şu anda saatin kaç olduğunu .®

A «insan bari okumak için şurayabu kitap bırakır.

ki gün sonra…

60

YARALASAR

getirdiği günle birlikte toplam ûç gündür buradaydım. Eğit

menim olacak pislik ya beni burada unutmuştu ya da Kuzey in bana yiyecek getirdiğini anladığı için cezamı uzatmıştı. Üç

gündür Yarasaların yaptıkları ise beni derinden etkilemişti çün kü beni hiç aç bırakmamışlardı. İlk gün Efe gözcülük yapmış,

Kuzey bana yiyecek bir şeyler getirmişti ama asıl garip olan, ikinci gün gözcülük yapanın Yiğit, hücreme bir poşet yiyecek

le girenin Hakan olmasıydı. Berbat hissetmeme sebep olan şey ise üçüncü gün Naz koridoru kollarken, Ecrin in bakışlarını

benden kaçırarak hücreme girmesiydi. Tek kelime etmemiş, son olanlardan sonra bir kere bile yüzüme bakmamış, sadece elindeki yemek poşetini hücreme bırakmıştı. Gitmek üzerey ken aklına bir şey gelmiş gibi duraksayan kız, derin bir nefes alarak ceketinin cebinden küçük bir cep kitabı çıkartıp poşetin

üzerine bırakmıştı, özdemir Asaf ın şiir kitabıydı. Ecrin, sıkıl mayayım diye bana alcını çizerek okuduğu şiir kitabını bıra

kıp gitmişti. Suçluydum, son yaptığından sonra bir kez daha

sızlayan vicdanım bunu bana hatırlatırken, ondan özür dileyip kendimi affettirmem gerektiğini düşündüm. Ona yakın olmak

istemiyordum, bunun için özür dilemeyecektim. Kırdığım kal bi için özür dileyecektim.

Bana bıraktığı şiir kitabını okurken bir satır dikkatimi çek ti. Gözlerimi kısuğımda, bu kısmın sanki özellikle işaretlemiş

olduğunu düşündüm. Diğer sevdiği şiirlerin bazı cümlelerinin

altım çizmişti ama bu cümleyi yuvarlak içine alarak özellikle bu kısma dikkat çekmeye çalışmış gibiydi. “Ben ölseydim o belki ağlardı ama o ağlasaydı ben ölürdüm…”

Ve zihnimde çınlayan, küçük bir kız çocuğunun çaresizlik içinde çıkan sesiydi. Kime ait olduğunu hatırlamadığım ama

sesindeki hüzünle gözlerimi dolduran bir ses. “Benim sizden

başka kimsem yok ki. O yüzden bir gün yollarımız ayrılsa ve , ’  sîzler beni unutsanız bile ben her birinizi hep hatırlayacağım.”

ARAL

ATACA

161

Arkamı dönerek belimi kavrayan ve üşümemi engelleyen

kollara iyice sokuldum. Hücrem sanki aniden ısınmış gibiy di, terlediğimi hissediyordum fakat halimden de şikayetçi de ğildim. Burnuma gelen güzel kokuyla inleyerek biraz daha bu

sıcaklığa yaklaştım. Çok güzel ve ferahlatıcı bir kokuydu fa kat ne olduğunu bulamıyordum. Bana kendimi güvende his

settiren bu kollar, anne sıcaklığının huzurunu taşıyordu. Beni güzel bir rüyaya sürüklüyor, düşlerle o rüyada sonsuza kadar

kalmaya teşvik ediyordu. Şu anda nerede veya kiminleyim, bil

miyordum ama sorgulamak da istemiyordum, istediğim tek şey

uzun zamandır özlemini çektiğim, deliksiz bir uykuydu. Ferah latıcı, hoş koku burnuma doldukça doluyor, tıpkı anestezi gibi beni uyuşturarak daha fazla uyumam için teşvik ediyordu. Bu çok güzel bir his olsa da uyanmalıydım. Burada garip olan bir

şeyler vardı ve onun ne olduğunu bulmak için uyanmalıydım.

Bilincim yavaş yavaş açılırken iç çekerek esnedim. “Günaydın.” Duyduğum sesle gözlerim kapalı mınldanmıştım. iri bana yunaydın mı dedi?

“Tüm geceyi kollarımda geçirmen zevkli olsa da arak yatak

tan çıkmalıyız.” Ne demişti bu ses? Yatak mı? Zevkli mi? Kimin kollanndayım ben?

Gözlerimi hızla açtım, başımın yan çıplak bir göğüste oldu

ğunu görünce önce şaşırdım, daha sonra öyle bir hızla ondan

ayrılıp yatakta oturmuştum ki bütün bunlar sadece iki saniye içinde olmuştu. Yataktaydım ama yalnız değildim. Biriyle aynı yatağı paylaşıyordum. Kalbim korkudan kuş gibi çırpınırken,

soluğumu tutarak korku içinde yataktaki kişiye bakam ancak gözlüklerim olmadığı için her şeyi puslu ve bulanık görüyor dum. Bu yüzden yatak arkadaşımın kim olduğunu net göreme

dim. Bir gülme sesi duyduğumda yatakta bir hareketlilik oldu,

62

YARALASAR

hemen sonrasında ise elime dokunan parmaklar ve avucuma bırakılan bir şey. El yordamıyla elimdeki şeyin ne olduğunu an

lamaya çalışırken bunun gözlük olduğunu fark edince aceleyle

gözlüğü taktım. Görüşüm nedeşmişti. Yatakta hemen yanımda oturan yan çıplak kişiyi görünce gözlerim öyle bir açılmıştı ki

her an yuvalanndan fırlayıp kucağıma düşebilirdi. Tebessüm ederek bana bakan kişiye şaşkın şaşkın bakıyordum. Konuşmak için dudaklarımı araladım ama söyleyecek herhangi bir şey bu

lamıyordum. Bu kötü bir rüyaydı, hayır, ben bunu gerçekten

yaşıyor olamazdım. Kahretsin! Rüya olmak zorunda hatta kâbus! Derin bir nefes alarak kendimi sakinleştirmeye çalıştım lâkin bu şanlarda sakin olmam mümkün değildi. Titremeye başlar ken ecel terleri döküyordum. Nefesimi tutup başımı eğerek üzerime baktığımda gördüğüm şeyler beni her an ağlatabilirdi. Elbiselerimin yerinde son derece seksi, siyah bir gecelik görünce

ne düşünmem gerektiğini bilemedim. Yatak arkadaşım verdi ğim tepkileri eğlenerek izlerken, önce kendi üzerimdeki gece liğe baktım, sonra ona ve hemen sonra yine kendime. Daha

sonra ise avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım. “Ne yaptın bana?” Burada ne halt yediğimi anlayamıyorum!

Neden onunla bir yatakta yan çıplağız?

Hâlâ çığlık attığım için kulaklarını kapatarak yüzünü ekşit ti. “Bağırmayı kesersen sana ateşli gecemizi anlatabilirim.” Ne diyor ya bu!

Hangi ateşli gece? Ben bir şey hatırlamıyorum!

“Afrodit!” Yüzüne karşı öfkeyle bağırdım. “Lanet tanrıça, ırzıma mı geçtin?” Söylediklerim yüzünden önce afallayarak

bana baktı, daha sonra ise kahkaha atmaya başladı. Evet, şu anda Kuzey in baş döndürücü, seksi eğitmeniyle aynı yataktay

dım. Kadın olması umurumda değildi, ben bu seksi eğitmene

hiç güvenmiyordum. Allah’ım, kesin Kuzey yerine benim ırzıma

geçti bu kadın!

ralatma güzlerinden whr gde„e Mik 0|„ {K"“’”1 t""ak dojn, dj- Sa-sakin

’

-psn

™ ,utHİ do|

»nu^,.

"den sen* bırakmam, ncaetri. Hücreye «,k b»f bo, dolanıyordun, SylediğJ

Emenin gözlr.

yi» uyu^’l’Sinın runuğunu ,^7 “ "“P alan». ’ „i oda»» gorurmrye çal,!tlnı”■ Koluna

o» bu mümkün olmadı. Uya„dlrm

“ k™ «Jdj,„

mlymca diğerlerini rahatsız etmek istemede „ * * *»onunun kam, yan, kendi odama getirdim.’ Et t

yanındaki buyuk koltuğu gösterdi. Koltuğu bir yastık ve dağınık bir battaniye vardı. "Gece dun fakat sabah seni yatağımda bulmak diyerek güldüğünde yanaklarım utançtan k? k

” « ?Cnccrenin beyaz °ldu"

Ne yani, onun yatağına gelen ben miydim? P ""’a °lmu?tu-

“Uykunda yönlendirildiğini biliyor musun? Bu çoğu zaman iyi bir şey olmayabilir^ dediğinde hâlâ aynı yatakta olduğum kadına anlamaz gözlerle baktım. “Kıyafederle uyumak seni ta hatsız eder diye geceliklerimden birini sana verdim. Banyoda

üzerini değiştirmeni istediğimde başını sallayarak dediklerimi yaptın.” Ve benim artık şaşkınlıktan ağzım açık kalmıştı. Biri-

lerinin söylediklerini uykumda yerine getiriyorsam bu felaket

gibi bir şeydi. “Buket!” Kapıdan gelen seslerle ikimiz de babımızı çevirip

kapıya baktık. Ah, hayır ya! Afrodit’in odasında basılmaktan daha kötü bir şey olamaz.

Buket mi? Afrodit’in gerçek adı Buket miydi? Biri gitti, geriye

kaldı altı. Er ya da geç onların da ismini öğreneceğim. “Buket, iyi misin? Odanda çığlık sesleri duyduk” Bayan Kır mızı Dudak’ın telaşlı sesini duyunca sırıtarak yanımdaki kadına

64

YARAIASAR

baktım. “Demek Buket» ha? İsminiz çok güzel, Bayan Afrodit.”

Gülerek başını salladı. “Bu aramızda kalsın” Gidip diğerlerine

ispiyonlamayı zaten düşünmüyordum. “Buket» kapıyı açıyorum.” Eğitmenimin kızgın sesiyle Afro dit bana döndü. “Onun anahtarı tüm kapıları açıyor.” “Peki, biz niye kapıyı açmıyoruz?”

Kadın, “Bu küçük ayrıntıyı unuttum sanırım,” dediğinde

kapı büyük bir gürültüyle açıldı ve tüm eğitmenler içeri girince bize bakarak afalladılar.

Bunlar niye yaratık görmüş gibi bakıyor?

İçeri girerken ne görmeyi beklediklerini bilmiyordum ama yüz ifâdelerine bakılırsa kesinlikle beni ve Afrodit’i seksi gece

likler içinde yatakta bulmayı beklemiyorlardı. Tüm eğitmenler nutku tutulmuş gibi bize bakıyor, hiçbiri tek kelime edemiyor

du. özellikle buzdağı eğitmenimin şaşkın hali çok komikti.

Gözleri benimle Afrodit’in arasında gidip geliyor, giydiğimiz gecelikleri kontrol ediyor ve yatakta olmamız yaşadığı şaşkın

lığa yeni bir boyut kazandırıyordu. Bir şeyler söylemek için

dudaklarını araladı ama bu durumda söyleyecek doğru şeyleri

bulamamış olacak ki geri kapattı. Artık gördüklerini neye yor muşsa yüzündeki şaşkınlık gittikçe kayboluyor, yerini yavaş ya vaş kızgınlığa bırakıyordu, önce kaşları korkutucu bir şekilde

çatıldı, hemen sonrasında ateş saçan gözleri yanımdaki kadını

buldu. “Çaylağımı yatağa mı attın?” İğrenerek söyledikleri yü zünden gözlerimi kocaman açarak ona baktım. Ne dedi bu şim

di? Yatağa atmak mı? Yok daha neler ya!

“Ah şey…” Efenin eğitmeninin yüzünde mahcubiyet dolu bir ifâde belirdi. “Sanırım rahatsız ettik.” Elini kolunu nereye koyacağını bilmez halde, telaşla sallarken çok utanmış gibiydi.

“Ben çığlık seslerini duyunca kötü bir şey oluyor sandım, şey yaptığınızı anlamadım.” Utangaçlığına pembe yanakları eşlik

ARAL ATACA

Î65

ederken doğrudan bize bakamıyor, sürekli gözlerini kaçırıyor

du. Şey derken aslında düşündüğüm şeyi ima etti, değil mi? Bunların hepsi fesat! Yeşil gözlü adam, sırıtarak yanımdaki kadına, “ilgi alanının

erkekler olduğunu sanıyordum,” dedi. Bunun üzerine daha

fazla dayanamadığını için sinirden bağırarak çarşafı boynuma kadar çekip sadece kafamı dışarıda bıraktım. “Onunla aramda

düşündüğünüz gibi bir şey yok ve olmadı!” Bu konuşmayı yap tığıma inanamıyorum.

Yaptığım küçük açıklamadan sonra artık olanları öğrenmek isteyen eğitmenim sabırsız bir sesle, “Neler olduğunu anlat?”

dedi. Her ne kadar onu görmeye tahammülüm olmasa da şu yanlış anlaşılma ortadan kalksın diye cevap verdim: “Bayan Afrodit dün hücrede beni uyurgezer halde görmüş. Odama gö

türmeyi başaramayınca kendi odasına getirmiş ve gece yine uy kumda koltuktan kalkarak onun yatağma gelmişim, hepsi bu.

Duyduğunuz çığlıkların sahibi bendim, kendimi onunla aynı

yatakta bulunca asıl şoku ben yaşadım.” Bitirdiğimde hepsinin yüzünde oluşan rahatlama hissiyle burnumdan soluyordum. O

kadınla aramızda bir şeyler olduğunu nasıl düşünürler, aklım al mıyor! Oradan bakınca acaba kadınlarla her gün fantezi yaşayan biri gibi mi görünüyorum?

Afrodit yataktan çıktığında kadının üzerindeki dantel ge

celiğinden her yeri görünüyordu. Geceliği hemen kalçasının altında olmasına rağmen o, bunu umursamadan kıvırtarak yü rüdüğü yetmezmiş gibi geceliğin ince askılarından tutarak aşa ğıya doğru çekiştirince geceliği düştü. Sutyeni yoktu, dik ve iri

göğüsleriyle bakışıyordum. Altına varla yok arası bir iç çamaşırı

giymişti. Benim yanaklarım kırmızının her tonuna bürünürken

onda en küçük bir utanma belirtisi yoktu. Dışarıdan nasıl görü nüyordum, bilmiyorum ama hayatımda ilk kez kendiminkiler-

66

VARALASAR

den başka göğüs görmenin şokuyla gözlerimi bile kırpmadan, utanç şaşkınlık içinde kalakalmıştım. Eğitmenim dışındaki tüm erkek eğitmenler bana gülüyordu. Kadın o kadar rahattı ki sanki iri göğüsleri meydanda değilmiş gibi salınarak o ka dar erkeğin önünden geçip dolabı açtı. Üzerine, bulduğu yarım kollu, uzun, siyah elbiseyi geçirdikten sonra gayet doğal bir şey yapar gibi gidip koltuğa oturunca afalladım. Başımı kaldırdı

ğımda erkek eğitmenlerin birinin bile ona tutkuyla baktığını görmedim. Aksine hepsinin bakışları fazla arkadaşçaydı. Kadın az önce beni bile etkilemişken bunlar onu hiç mi ilgi çekici bulmadı?

“Alışıklar.” Efenin eğitmeni aklımdan geçenleri anlamış gibi

tebessüm ederek bana baktı. “Buket, fazla cüretkâr biridir. Za manla hepimiz bu tarz davranışlarına alıştık.” Şimdi neden hiç

tepki vermedikleri anlaşılıyordu. Benim bildiğim erkekler, bu

konuda fazla zayıf olurlardı ancak hiçbirinin gözlerinde ne arzu

ne de heyecan görmüştüm.

“Senin aksine benim saklayacağım bir şeyim yok.” Afrodit omuz silkerek Bayan Kırmızı Dudak’ı yani Efe nin eğitmenini

göstererek diğerlerine güldü. “On sekiz yakındayken olanları

hatırlıyor musunuz?” Naz’ın eğitmeni olan sarışın kadın yüzü nü buruşturdu. “O lanet son testi kimse unutamaz.” Konuya

Fransız kaldığım için kendi eğitmenime soru dolu bakışlar at tım fakat bana düz bir şekilde bakmak dışında bir şey yapmadı. “Saçmalık.” Efe nin eğitmeni bu konuda rahatsız olmuş gi

biydi. “150 kişinin içinde soyunmamızı istemelerinin amacı

her ne kadar utanç gibi bazı duygulardan kurtulmamız olsa da ben o gün aşağılandığımı hissettim.” Hâlâ o günün etkisinden çıkamamış olacak ki sesi kısık çıkmış, gözleri buğulanmıştı. Bu

kadın da tıpkı çaylağı Efe gibi çok hassastı. Bekle, ne dedi ol

Herkesin içinde soyunmak milAllah’ım, sana geliyorum!

ARAL

ATACA

167

Yeşil Gözlü Yakışıklı, yanında utançtan renkten renge giren kadına bakarak güldü. “Zaten o yüzden testi geçemedin. As lında soyunmak o kadar da utanç verici bir şey değil.” Bunu

kanıdamak ister gibi gülerek elleri pantolonunun kemerine gi dince bağırdım. “Hey! Ben hâlâ buradayım ve az önce yeterince şey gördüm, lütfen yani.” Varlığımı yeni fark etmiş olacaklar ki

hepsi gülmeye başladı ve yeşil gözlü eğitmen, bir küfür savura rak ellerini hızla pantolonunun kemerinden çekti. e yani, beni gerçekten unuttu mu bu edepsizler? Morarmış halimi gören eğitmenimin yüzünde içeri girdiğin

den beri ilk kez sıcak bir tebessüm oluşmuştu. “Hazırlan, seni

dışarıda bekliyorum.” Neyse ki fâzla kalmadan hepsi dışarı çıkınca rahat bir nefes alarak yataktan çıktım. “Güzel kıvrımlar.” Afrodit’in göz kırp

masıyla eğilip üzerimdeki varla yok arası geceliğe bakınca yine

bağırdım. “Allah’ım, kâbus gibi!” Aceleyle çarşafı kendime do ladığımda gülen kadına ters ters bakarak kıyafederimi bulmaya çalıştım. Bu kadından uzak dursam iyi olacaktı. Onun yanında kendimi hiç güvende hissetmiyorum. Filmlerde-

ki o sapıklar gibi bu kadın. Nihayet üzerimi giyinmiş ve tehlikeli bölgeden çıkabilmiş

tim. Koridorda sırtını duvara yaslayan o lanet adamı gördü

ğümde, bedenime istila eden nefrede harmanlanmış kötücül duygular beni bile şaşırtmıştı. Adam gördüğüm en yakışıklı insan olmasına rağmen bende uyandırdığı tek duygunun nef ret olması tuhaftı. Bunun bir diğer nedeni bana verdiği hücre

cezası olabilirdi.

Beni görünce birbirimize boş bakışlar attık ve asansöre yö

neldik İçeri girdiğimde o giriş katın düğmesine basınca kapı lar kapandı ve hissettiğim rahatsızlıkla ondan uzak bir noktaya geçtim. Asansörde sadece ikimizin olduğunu bilmek bile beni

68

YARALASAR

gçriyordu. Göt ucuyla» elleri ceplerinde bomboş duvara bakan adamı inceledim. Siyah gömleğinin kollarını kıvırdığı için göm

lek üzerinde çok hoş duruyordu. Uzun boyundan dolayı insan onun yanında kendini küçük ve güçsüz hissediyordu, özellikle daima başını kaldırarak sergilediği dik duruşu ve abartılı ol

mayacak şekilde iri bedeni herkesi kolayca etkisi altına alacak türdendi. Lanet olası yüzüne diyecek bir söz dahi bulamıyor

dum. Uzun» kahverengi saç tutamları alnına dökülüyor ve ona muhteşem bir görünüm kazandırıyordu. Soğuk bakan gözlerini

saran uzun kirpikleri bile özenle yaratılmış gibiydi. Yüzüne ya kışan orantılı bir burun ve erkeksi yüz hadarıyla bu adam, bana

insan olamayacak kadar yakışıklı olduğunu düşündürüyordu. Evet, çok yakışıklıydı, buna diyecek sözüm yoktu fakat ona

baktıkça ondan daha fazla nefret ediyor olmam normal miydi? Onun yanında Afrodit bile bana daha çekici geliyordu. Afrodit bile daha çekici mi dedim? Yok artık! Bu olabilir mi? Şu ana kadar gördüğüm en yakışıklı

adama bakıyorum ve dikkatimi çeken bir şey yok. Ondan önce de hiçbir erkek dikkatimi çekmedi. Aman Allah’ım, yoksa kadınlar dan mı hoşlanıyorum? Aniden asansörün içindeki ışıklar yanıp söndü, daha ne

olduğunu anlamadan hissettiğim sarsıntıyla öne doğru savrul dum. Son anda bana dönerek kollarımı tutan adam sayesinde

düşmekten kurtulmuştum fakat şöyle bir sorun vardı ki ışıklar yanmıyordu. Her yerin zifiri karanlık olmasıyla öyle hızlı geri ye çekildim ki bu, kendimden beklemediğim bir şeydi çünkü

karanlık beni korkutmazdı. “Neler oluyor?” Beni korkutan ka

ranlık değildi, bu karanlığı onunla paylaşmaktı.

“Asansörde kaldık.” “Sizinle mi?” diyerek yutkunup ağlamaya başladığımda öf

keyle soluduğunu duydum. Bir erkekle kutu kadar yerde kapalı kalmıştım, inanılır gibi değildi.

ARj^

t

rM»rM lt) blmJn femiy0,

■Sorun asansörde lulmjml2 ₺ği| sordu hafif sitemli sesiyle. Kanmj,k’ İh»’"" salladım ve ardmdan,

’dûk

^arkadaş-

«Demek öyle. Peki, kiminle burada Uı , Jenmiydi? ^n?-Sin,_ Iyice geriye çeldlirken sesini ge,d

n’^

oMügunu bulmaya çalıştım. “Ecrin’e bile

b0Zulmu? olmalı kı ağlarken gülmcye

Sinirlerim

l

ön«

^nlanfan hoşlandığımı fcrk ediyorum v

tahammül edemediğim bir adam ile aynı ’ ?U”di byorıım!" diye isyan ettiğimde ağlr bir sessST^ yutkundum. Hayırya, bu»»

bi|e I°-

söylemiş

Karanlığı kuşatan sessizlik her ikimiz1 d de bırakırken uzun süre bu böyle devaı^e 6 n’^ gÖ,8ein-

saçmalığın utancını yaşarken, o şu anda n^’- . nJöyIediğün

miyordum. Belki de ilk kez ışıklan sönd "–4UnÖyOr<,U’ bi,‘ çünkü beni göremiyordu ve aym şekilde söv El raki yüz ifadesini göremiyordum. Coh fif şaşkın çıkan sesini. Sorduğu soru ben

j

nmdenwnduydum ha-

göndermek için fazlasıyla yeterliydi. “lezbE damdan düşer gibi sorulmaz ki!

?

mJSm’ B°fade

Hiçbir zaman iyi kalpli ve merhametli biri olduğumu dü şünmedim. Beni bu hale yaşadıklarım getirdi deyip bir korkak

gibi o bahanenin arkasına sığınacak biri değildim. Ancak ben böyle doğdum da diyemem çünkü kimse kötü olarak doğmaz dı. Aslında yaşadığımız her şey bizim karakterimizin bir parçası olurdu. Güçlü insanlar tüm yaşadıklarına rağmen kalplerindeki iyiliği korur ve ne olursa olsun kalplerinde leke banndırmazdı.

Benim gibi sefil durumda olanlar ise yaşadığı her trajediyle ken dinden bir parçayı geride bırakırdı. Ben iyi biri olamazdım çün kü hiç olmadım. Ben on dokuz yaşıma kadar kendi savaşımı

vererek tek başıma yaşamayı başarmışken iyilik bana çok uzak

tı. Kötü müydüm? Olmam gerektiği kadar. Bencil miydim?

Herkes kadar. Geveze ve boşboğaz mıydım? Beni susturmaya çalışan herkese inat daha fazla. İnsanların zaaflarıyla alay eden

karaktersiz biri miydim? Kimseye güvenmemeyi öğrenip, ana

rahminde zehirlendiğim için olmam gerektiği kadar karakter sizim. Evet, bu beni bencil ve karaktersiz yapıyorsa öyleydim.

Peki, bunu durduracak mıydım? Asla! Yankı olmaya karar ver diğimde savunmasız Sedefi geride bırakmıştım.

Yankı, yağmurlu bir gecede karanlık bir adam yüzünden Se def i gömerek ortaya çıkan benliğimdi. Hayatta kalmak istiyor sam Yankı olmaya devam etmeliydim.

r

1’2

YARALASAR

Sedefin ortaya çıktığı zamanlar da oluyordu. Mesela hapis hanede, İlgaz’ın yanında hiç Yankı olmamıştım. Onun yanında mutlu ve savunmasız Sedef vardı çünkü Sedef onu, yani İlgaz’ı seviyordu. Onu ablam gibi gördüğüm için orada kalp kırmak tan korkuyordum. Bana zarar veren insanlara bile boyun eğdi ğim oluyordu çünkü İlgaz, cezamın uzamaması için hiçbir olaya karışmamı istemiyordu. O yüzden on sekiz yaşımdayken gece tuvalette şiddet gördüğümde gardiyanlara tek kelime etmemiş tim. Eğer onlann isimlerini verseydim kafayı bana takacaklardı ve benimle daha fazla uğraşırlarsa İlgaz üzülecekti. İşte, sevgi bu yüzden tehlikeliydi çünkü değer verdiğin birinin üzülmemesi için her şeyi yapıyordun. Ve ben peşimde bir katil varken bura daki kimseye yakın olamazdım. Hepsinden nefret ediyordum. Onlann da benden nefret etmeleri aslında işime geliyordu. Bağ lanmazsam sadece kendimi düşünecek kadar bencil biri olmaya devam eder ve zamanı geldiğinde hepsini ateşe atarak kendimi o ateşten çıkarabilirdim. Hoş, onlara bağlanmak gibi bir ihtimal söz konusu bile değildi çünkü hepsi, onları kolayca gözden çıkarabilmem için kendilerinden nefret ettirmişlerdi.

Şimdi bir asansörün içinde sıkışıp kaldığım adam benden nefret ediyordu ve ben onunla burada yalnızdım. Sürekli beni azarlayan biriyle aynı asansörün içinde kalmaktan daha kötü bir şey olamazdı. Neyse ki her yer karanlık olduğu için kendisi ni göremiyordum fakat bu sinir bozucu sesini duyduğum ger çeğini değiştirmiyordu. “Lezbiyen olduğunu sana düşündüren nedir?” Gerçekten bu tatsız konuyu konuşmak istediğimden emin değildim.

Sesi benden birkaç adım uzaktan geliyordu. “Erkekler ilgimi çekmiyor, hiç çekmedi.” Birileri bizi buradan çıkarana kadar bir şekilde bu işkenceye dayanacaktım. “Peki, kadınlar ilgini çekiyor mu?” Onu göremiyor olabilir dim ama buz gibi sesi burada bile üşümeme neden oluyordu.

ARAL

ATACA

173

Sırtımı dayadığım duvardan kayarak yere oturdum. “Emin değilim.” Sonuçta daha önce böyle bir şeyi hiç düşünmemiştim.

Duyduğum hışırtılarla onun da oturduğunu anladım. Ayak larını uzatmış olmalı ki benim ayağıma değince dizlerimi hızla

lamıma çektim. Tam karşıma oturmak zorunda mıydı? “Bunu anlamak çok kolay.” Bir süre duraksadı. “Bir kadına herhangi

bir ilgi ya da arzu duydun mu? Gözlerini kapat ve bir kadını öptüğünü düşün.” Biliyordum, saçma bir öneriydi ama bunu

gerçekten yaptım. Karanlığın içinde gözlerimi kapatarak tanıdığım hemcinsleri mi öptüğümü düşününce midem bulandı ve aceleyle gözlerimi

açnm. Hayır, ben kesinlikle kadınlardan o şekilde hoşlanmıyor dum. Bunu anlamam için gözlerimi kapattığım o bir saniye yetti.

Sonuç olarak her iki cins de cinsellik açısından bana itici geliyor du. “Sonuç?” Sesi biraz meraklı çıkıyordu ve ona tam gerçeği söy leyecektim ki aklıma gelen sinsilikle sırıttım. Hadi ama, bu kadar

kötü olmamalıyım, değil mil Kızım Yankı, çok fenasın sen. Ama belki lezbiyen bir çaylak istemediğ için beni bırakırdı. Karanlıkta olmak ilk kez harika geliyor çünkü yüz ifademi göremiyor.

“Ah, şey…” diyerek sesimi özellikle biraz coşkulu çıkardım,

îç çekerek, “Bayan Kırmızı Dudak, yani Efenin eğitmeniyle

kendimi o anlamda hayal edince mutlu olmadım desem yalan olur,” dedim. Böyle bir cevap beklemiyor olacaktı ki bir küfür

savurdu ve gülmemek için kendimi zor tuttum. Sanırım onu hayal kırıklığına uğrattım. Bu çok kötü ama bir o kadar da ha rikaydı.

Birileri bizi bu tutsaklıktan kurtarana kadar sıkıntıdan kafa yı sıyırmamak için biraz eğlenmeye karar verdim. “Sevgili isim

siz eğitmenim, acaba bana onun nelerden hoşlandığını söyler misiniz?” Şu anda ipin ucunu kaçırıyordum ama zararsız oyu numu bir süre daha uzatmak zevkli olacaktı.

74

YARALASAR

Homurdandığını duyunca az kalsın kahkaha atacaktım. “O, senin gibi kadınlardan hoşlanmıyor.” “Savaşmadan pes etmem ve o kadın buna değer,” dedim. Daha sözümü yeni bitirmiştim ki bana kızmak için fazla gecik medi. “Kes artık sesini, sana katlanamıyorum!” Aslında biraz daha uzatabilirdim ama karanlık bir asansörün içinde sıkışıp kalmışken onu daha fâzla kızdırmanın iyi bir fikir olmadığını bildiğim için susrum. Sanki ben sana ölüp bitiyorum.

Aramızdaki uzun soluklu sessizlik beni iyice tedirgin etme ye başladığında ilk konuşan olmak istemedim ancak karanlıkta hiçbir şey yapmadan oturmak da canımı sıkmıştı. Keşke asan sörde onun yerine Efe Can ile kalsaydım. O en azından beni korkutmuyordu. Bir anda karanlığın içinde küçük bir ışık ya nınca sigarasını yaktığını gördüm. “Farkında mısınız, bir asan sördeyiz!” O şeyi burada içmeyi düşünecek kadar aklını kaçır madığını umut ediyordum. Evet, gerçekten de sigara içmeye başladı. “Yani?” Kesinlikle benimle dalga geçiyor olmalı. “Yani, bu küçücük yerden ne zaman kurtulacağımı bilmiyorken o şeyin dumanıyla beni zehirlemeyi bırakmanız gerek tiğini söylüyorum. Zaten oksijen sıkıntısı çekiyorum,” dedim. Terden saçım enseme yapışmıştı ve o, kalkmış sigara içiyordu. Gerçekten şaka gibi!

“Sana olanlar benim sorunum değil.” “Zıkkımın pekini için o zaman!”

“Az önce söylediklerini tekrar et. Tabii, bunu yaparken bura da benimle yalnız olduğunu da göz önünde bulundur.” Bu söz lerinden sonra cevap vermedim. Lanet olsun, duman yüzünden nefes alamıyorum!

öksürmeye başladığımda bile sigarası bitene kadar söndür

medi. Ne kadar da düşünceli biriydi böyle! “Allah’ım, neden

aral ATM Sessiz isyanımı duysa da 0 zıkJQnı| . ACa ^ni düşünmeye başladım. ’ ^^edi, bilerek

-dokunma konusunu konuşmalıya ç. ,e kaşlarımı çattım ve hda ayağa kalktlınT"*1’ nuşaca^ AynCa ’öndûnnediI?

Lle hiÇbir konu?mam- Benimle gerçek^?11 $üre« «Jolmal. ki sigarasını /«ebas^^^istiL kıvılcım sayesinde gördüm. sesJ . olan bir^uğım anladığımda tedirginlik içinde beklen^

-pu korkundan kaçarak kurtulamazsın.” Ses’ k’ adün^kat ben kesinlikle sakin değildim. * ÖWn ^’yofdu “Bu sizi ilgilendirmez.” Benimle ilgili hiçbir L

“Yine aynı şeyi yapyorsun. canm yandığında k , ’t? E’lin“ lap,”“’01d^

gidip karanlıkta bulduğum tum tuşlara bastım “C.kT

l

to„d»rBag.ra^ta p,ya™™yaMlad,!a» ™

karanlıkta gorebıleceknuşım gibi sürekli telaşla arkam, kontrol ediyordum, özel bir sistemle çahşan bu şeyin kolay açılmaya

eağmı bildiğun ıçm az önce pek umursamanuşum ancak şimdi bu adam üzerime gelirken kapana kısıhmş gibi hissediyordum

“Açın şu lanet şeyi!” Çığlık atarak yumruklarımı kapıya geçi

rirken havaya kaldırdığım bileğimden tutarak beni kendisine doğru çevirince sırtım kapıya yaslandı. “Aklıma gelen tek şey…” dedi. Sustuğunda bileğimi ondan kurtarmaya çalışıyordum.

“Tecavüz,” dediğinde sustum, bu adamdan hemen kurtulma-

lıydım. ana bunu yapmaya hakkı yoktu!

“Bırakın beni!” Bileğimi tüm gücümle çektim ama benden güçlüydü. Daha ne olduğunu anlamadan diğer bileğimi de tu tarak her iki elimi babımın üzerinde kenetledi. “Soruma cevap

ver,” dedi. Bana dokunduğu için titremeye başladım. “Lü-lüt-

76

YARALASAR

fen dokunmayın." Ellerini bileklerimden çekti ama benden uzaklaşmamıştı. Hâlâ çok yakınımdaydı, sıcak nefesini yüzüm de hissedeceğim kadar yakındı. Olası bir krize sebep olmamak

için bırak deyince fâzla uzatmadan bileklerimi bırakmıştı. “Senin hakkında her şeyi bilirsem seni nelerden korumam gerektiğini anlarım.” Uzlaşma yoluna gitti çünkü beni zorlaya rak konuşturmayacağını iyi biliyordu. Yavaşça diz çökerek yere oturduğumda karanlıkta yönünü hiç şaşırmadan yanıma otur du. Kolu benim koluma çarpınca biraz uzaklaşmam gülmesini

sağlamıştı. “Fazla inatçısın.” “Siz de fâzla ısrarcısınız.”

Bunu inkâr etmedi, onun yerine beni konuşturmak için farklı bir yola başvurdu. “Hayatında pişmanlık duyduğun bir şey var mı, Sedef?” ismimi öyle güzel bir şekilde vurguluyordu

ki bu konuda sürekli ona kızsam bile telaffuz etme şekli hoşuma gidiyordu. Türkiye’de çok az bulunmuş olmalıydı çünkü sakin olduğu zaman Tiirkçcyi benden daha iyi konuşuyordu. Ancak

gergin veya sinirli olduğunda kontrolünü kaybediyor olmalı ki

sözcükler dudaklarından farklı bir aksanla çıkıyordu. Büyük ih timalle tüm çocukluğu yabancı ülkelerde geçmişti. Bu yüzden yabancı dil aksam konuşmasına yerleşmişti. Sorusuna cevap vermediğimde derin bir iç çekiş sesi duy dum. “Öfke bizi kendimize düşman eder, devamında birçok

pişmanlığı kendisiyle getirir.” Bunu neden anlatıyordu, bilmi yordum ama sessizce onu dinlemeye başladım. “Bazen aldığı mız kararlar tüm hayatımızı etkiler. En garip olansa yaptığın doğrudur ancak vicdanın tarafından onaylanmaz, yanlış olarak

kabul edilir. Sonrasında seni bekleyen tek şey uykusuz geceler dir çünkü gözlerini kapattığında bu kısır döngü devam eder.”

Güldü ama gülüşü gerçeklikten çok uzaktı. “Seninle ilaçlar ko nusunda küçük bir benzerliğimiz var aslında. Sana hiçbir ilaç

Xi etmiyor bana ise uyku ilaçla -.,. ^Uyku ilaÇ»"1 bilc onu doğru d

A™Ac* 17, vlrdl .

£psikolojik sorunu olmahydr. Korkud‘^ dS b* Lin bir pişmanlığı vardı, bunu hen ? asl,nda. geCm- dd’ k»k»^ B» d, psik»15“^,dosa J»/» “rl. 7’” "*■ nkİ

“»«.I.

i alamıyordu çunku bedenen uyumavı. . dan “^iği veri

Jeolojik olarak bunu istemiyordu.

y°f «^bilirdi ama

-Verdiğiniz o karar neyle ilgiliyi» B finden adım gibi emin olsam da s.rf ’ Jduğum soruya cevap vermesi beklediğim bi7 görevimle ilgihyd*. Yan, aldığı bir emirFe ilgil^

yapmasını istediler?

v^eye-

6 y<h-Pekı. ondan

Bunu ona sormadım çünkü işinde profesv gu için bana görevin içeriğini anlatma2dl «pZ° . T olduDilan.” Bu sefer konuşan bendim. Bunu ona LT^-T *** bilmiyordum ama içinde bulunduğumuz bu «00’?° t konuşmaya itiyordu. “Dokuz yaşında bir çoSX vX ?

lan’ı öldürmekten sekiz yd hüküm giydim Alu v>l

dd y.1 • E.C. buydu. Kuçuk bir çocuğu öldürmekti benim suçum. man b an olacakların önüne geçemiyor. ’ a’

Yüzü hâlâ aklımdaydı, nasıl unutabilirdim ki en büyük kâbusumu? Ben Dilan’ı nefes aldığım her saniye görüyordum

zihnimin kuytularında. Bir erkek bana her dokunduğunda önce karanlıktaki korkum geliyordu aklıma, hemen arkasın-

dan Dilan. Nasıl unutabilirdim ki onu? Hâlâ üzerindeki beyaz yakalı, fırfırlı, mor elbisesini hatırlıyordum; hâlâ zeytin karası

gözleri bana işkence ediyordu. Nasıl unutabilirdim ki gözyaş larına ıslanan yüzünü? Ben onun cansız bedenini nasıl unu

turdum? Dilan, benim hayatımın dönüm noktasıydı. Onunla ilgili hiçbir şeyi unutmam mümkün değildi. O korku dolu ür-

78

YARALASAR

kek tavırları zihnime kazınmış» bana pişmanlık olarak geri dön müştü. Yaşamak için çaresizlik içinde iki büklüm çırpınışları

en korkunç kâbuslarımı süslüyordu. Hayat bana hep en kötü

sürprizlerle gelmişti ve Dilan da onlardan biriydi. Kaderinize bir şey yazılmışsa ondan kaçamazsınız. Dilan bana olacaklara vesile olmak için gelmişti ama aradan yıllar geçmesine rağmen

onu hiç suçlamadığım için her saniye pişmanlığını yaşıyordum. Ben masum bir meleği öldürmekten mahkûm olmuştum ama burada kurban olan ben değildim çünkü hayatını yitiren sade

ce o olmuştu. Yaşasaydı, şimdilerde on dördünün sonlarında olacaktı. Benim o gece onu öldürmekten tutuklandığım yaşta olacaktı. Bekledim, herkes gibi onun da bana, Yaptın mı?” demesi

ni, beni yargılamasını bekledim. Dosyamı okumuştu ve ora da cinayetin detaylarına kadar her şey yazıyordu, biliyordum. Beni yargılaması diğer herkese göre daha kolaydı fakat o, beni şaşırtarak farklı bir soru yöneltti. “Neden mahkemede kendini savunarak cinayeti işleyenin sen olmadığını söylemedin?” Kal bimde ılık bir esinti oluştu, uzun zaman sonra İlgaz dışında birinin daha beni bu konuda suçlamaması gözlerimin dolma sına neden olmuştu. Böyle bir duygu muydu? Birilerinin size inanması böyle huzur verici bir duygu muydu? Dosyamda ya zanlara rağmen bana inanıyordu, yapmadığımı sorduğu soruy la savunuyordu. İlgaz dışında bugüne kadar kimse benim için böyle bir şey yapmadı. En yaralı olduğum konuda kimse beni

savunmadı. Aksine beni susturarak o yarayı hep kanattılar. Ben sarmaya çalıştıkça onlar kanatmaktan hiç vazgeçmedi.

“Kendimi savunacak durumda değildim.” Dudaklarım tit rerken karanlıkta süzülen gözyaşlarımı göremiyordu. “O gece yaşadıklarımın şokundan çıktığımda ıslahevindeydim.”

Ben kendime ve Dilan a olanları yeni yeni anlamaya başla dığımda onlar çoktan benim hakkımdaki kararı vermiş ve beni mahkûm etmişlerdi.

A-m

6yJönce…

TM aca

Özerin^16 yırtık hırkama san|ıruB bifbirine ç-p.yordu O hdar soğu^^^ d

ibi„Jt uy»-/’ bir an 8n„ d„ ™ Jivordum. Eğer sabah olursa günc_ □ a.baH olsun diye . JeM» bU ,kal’“ ”1^, in polonu alarak tstnm.y, çj,

öldürmeye ant tçmi, .eleri savuruyordu, tik yanm savurdup. gazeteleri

bâ„"a’t ° 1 *"«

m R^,. ™S™ t*

^faak«,

geçmişti. Ancak bir süre sonra bu tam bir İ4

*’ ^e

•çin gazetelerden vazgeçerek kıvrıldlğlrn

çülerek kendimi ısıtmaya çalıştım. Üzerimdeld inCC|iği ihtiyacım olan ısıyı bana sağlayanjj- • de bir türlü uyuyamıyordum. Çenem titriyoS ’’t

kûktesem

pan dişlerimin çdcartüğ. sesten uyuyanuyordura“aTÇu’

şiddetiyle soğuk yüzünü gösterirken beni beki™ T’’tÜm artık hep böyle olacaktı. Yaz, geride b.raknuZ" daha kışın acımasızlığıyla yüzleşiyordum. cL • u

bk

harabe ve terk edilmiş gecekondu vardı lâkin od H k sığınmak gibi bir şansım yoktu. O yerlerin h. “?? bİrine kirdi. Ord^t™ ve jerde biri bana zarar vermeye kalksa kendkrl kem™,Td

“

için kapana krsd.rdrm, Sokaldar öyle dejM.

apmadıgın sürece peşindeki olas, r.Hikeyi adar.p kaçabiMn

Ever, sokaldar harabelere göre daha güvenliydibir 0

da soğuktu. Ihuyaom olan tek çey uyumako. «yursa,

Nihayet beklediğim gibi uyku beni ziyaret edince uyku ve uyanıklık arasında yaklaşan adım seslerini duydum ama bilin

cim tam olarak açık olmadığı için kim olduğuna bakamtyordum. Adım sesleri yaklaştıkça yaklaşu, çok yakınımda hissede ceğim kadar yakındı. Hemen sonrasında cılız bir hıçkırık sesi

80

YARALASAR

duydum ve yanağıma dokunan buz gibi parmakları hissettim. Yüzüme değen soğuklukla iirpererek gözlerimi açtığımda beni izleyen bir çift zeytin karası gözle karşılaştım. Bu sokak karan lık olsa da öyle zifiri bir karanlığı yoktu, o yüzden başucumda

diz çökerek ağlayan küçük çocuğu görebiliyordum. “Merhaba.” Çekingen ve ürkek bir sesle fısıldadı, sesi titriyordu.

Yattığım soğuk yerden başımı kaldırdım ve oturdum. “Sen de kimsin?* Buralar pek tekin yerler değildi, özellikle de bir çocuğa göre. Üstelik o» burada gördüğüm çocuklara benzemi

yordu. Net bir ışık olmadığı için rengini tam göremediğim mor veya lacivert tonlarında, firfırlı, kabarık etekleri olan bir elbise vardı üzerinde. Kırmızı örgü yeleği onu bu soğuktan korumak

için yeterli değildi. Bukleli saçları, elbisesinin yakasına doğru dökülmüştü. Gözlerimi kısarak saçlarının sarısını ve okul üni

formalarını anımsatan elbisesinin beyaz yakasını güçlükle seçe-

bilmiştim. Daha bu sabah yıkanmış gibi ondan aldığım şam

puanın kokusu bile zengin bir aileye mensup olduğunu açıkça belli ediyordu. Böyle bir çocuğun Cezayir gibi bir pislik çuku

runda ne işi vardı? “Ad-adım Dilan, ben evimi bulamıyorum, abla.” Tekrar hıç

kırdığında şimdi neden böyle bir yerde olduğu anlaşılıyordu,

bu çocuk kaybolmuştu. “Allah aşkına, sen kaybolurken annen ne halt yiyordu? Hem kaç yaşındasın ki sen gece yarısı tek ba şına buralara kadar geldin?” Onu azarladığımda daha çok ağla

yınca nasıl konuşmam gerektiğinden emin olamadım. Yeterin ce korkmuştu ve ben doğru bir yolda değildim. Allah’ım, sana

şükürler olsun ki bu çocuk bana denk gelmişti. Aksi takdirde

ona neler olurdu, düşünmek bile istemiyordum. “Dokuz yaşımdayım, annem bana ayakkabı alacaktı ama ben oyuncaklara bakarken onu kaybettim.” Yeniden salya sü mük ağlamaya başlaması, beni yurttaki zamanlanma götürdü.

Ona sahip çıkamayan annesine kızdım.

^RALaTu

•H* “’T”’: B’nd’s’ü’-YiniY„k.. t„,kU»Mmak ,ç’n “‘T’’" ol1”

büyük

*, sildim- ’On»buradan çrl^

“

feU

£‘,n’; “O» d5tl ““”"»k gda^

"“laffd’”1’ G’“ini °nl”hdW«-’ÇocrİÎ""1 bi,l‘lt“2ra

^«ndiyÜ-

"Ub“’’kild.ailOİM

-Beni anneme götürecek misin?" Ağl^^. i»»®»" »«“ b’yocad. ™“P S&lrdni Lp kalkum. Uzanıp dnü turnp^ j,/”®"" ^fhamet dulu Sûdzrimi „nda„ çd^ “ ’» <4

SiTuv“m’m’

2^. bml’n Sadece birkaç adım atmıştık; Dilan’la yürüre, l . . ^ sadece birkaç adım boyunca hayatrnuz k^nj

^k daha sonra elinde içki şişesiyle salınarak karşunbel’ adam* görünce ilamız de yutkunduk Ne garipti, değil mi> Her

ikimiz de hayatımıza sebep olan canavarı önceden hissemi gibi onu gördüğümüz an ürpermiştik. O esnada her ikimiz de bilmiyorduk bize olacakları ama bir o kadar da tanır gibi ba

kıyorduk katilimize. Bu adam birazdan her ikimizi de öldü recekti, hayatımızı gasp edecek ve onu bizden alacakn. Kimse geleceği önceden göremezdi ama onunla karşı karşıya durduğu

muz şu kısacık saniyelerde aslında Dilan ve ben, bize olacaklan hissetmiştik işin asıl garip yani ne, biliyor musunuz? Karşımız

da duran bu adam da tıpkı Dilan gibi buraya ait değildi. Siyah takım elbisenin içindeki iri bedeni göz korkuturken gömleğinin

birkaç düğmesi açıktı ve çözdüğü kravau boynunda atkı gibi duruyordu. Saçlarının tonu sanırım kahverengiydi, tam olarak

çözemesem de bize delici bakışlar atan gözleriyle aynı renktey-

ISI

YARALASAR

Gözleri yan kapalıydı» ayakta zor dururken sürekli sağa sola sallanıyordu. Körkütük sarhoş olduğu, elindeki yarım içki şişe-

sinden belli oluyordu. O dengesini bulmak için ayakta durma ya çalıştıkça elindeki içki şişesi hareket ediyor, içindeki alkolün küçük bir kısmı yere damlıyordu. “Dilan…” Fısıldayarak küçük

kızın elini daha sıkı tuttum. Kaçmak için tam onu biraz geriye çekmiştim ki sarhoş adam bir ayyaşa nazaran çevik bir hareketle

elindeki şişeyi yere atarak kolumu kavramıştı. “Bu gece eğlen celi geçecek.” Sarhoş olduğu için kelimeleri anlaşılmaz çıksa da

söylediği şeyleri anlamıştım. “Bırak beni!” Kolumu çekmeye çalıştığım esnada elini tut

tuğum kızı özgür bırakarak, “Dilan kaç!” diye bağırdım ama küçük çocuk gitmek yerine gördüğü kan dondurucu tablo kar şısında ağladı ve adamın elini ısırdı. Adam elini çekerek kü

fürler edip Dilan a vurmaya hazırlanınca iyice telaşa kapıldım ve dizine vurarak ona engel oldum. Geriye doğru sendelemesi, bana aradığım fırsatı fazlasıyla vermişti. “Dilan, hadi!” Buldu

ğumuz boşluğu en güzel şekilde değerlendirmek istediğim için onun elini sıkıca tutarak benimle koşmasını sağladım. O kadar

çok korkuyordum ki bu korku beni sersemlettiği için yeterin ce hızlı olamıyordum ama korkumun en büyük sebebi Dilan’ı

koruyamamaktı. Panik içerisinde nasıl koştuğumuzu bilmiyordum lâkin Di lan her ikimizi de çok yavaşlatıyordu. Onu geride bırakmak

gibi bir şansım yoktu, o yüzden onun hızına uyuyordum. Eğer

tek başıma olsaydım, şimdiye dek bu sokaktan kurtulup kaldı

rıma çıkmıştım. Buraları avucumun içi gibi biliyordum, sadece beş dakika içinde bu kuytuyu geride bırakacaktık. Yığılı birkaç

boş varilin yanından geçtiğimiz esnada nihayet bir sokak lam bası bulmuştuk. Bundan gerisi daha kolaydı, birazdan anayola çıkardık. Ancak yorgunluktan olsa gerek Dilan, şimdi daha da yavaşlamışa. Bir süredir ağlamadığını fark edince başımı çevirip

ARAL

ATACA

183

kendimle birlikte koşmaya zorladığım kıza baktım. Gördüğüm

tabloyu hayatım boyunca unutamayacaktım. Dilan’ın rengi

solmuş, teni hastalıklı bir renge bürünmüştü. Bir noktada sabit tutamadığı gözleri sürekli kayıyor, sanki bir krizin eşiğindeymiş gibi hırıltılı nefesler alırken boştaki eliyle elbisesinin yakasını

çekiştiriyordu. “Ya-Yankı abla…” Nefes nefese fısıldadıktan son ra elini boğazına koyarak yere yığılınca, “Dilan!” diye bağırarak

yanına diz çöktüm. Boğazındaki hırıltılar çoğalmışa. “Ne? Ne

oldu?” Üzerine eğilip yüzünü ellerimin arasına aldım. Kuş gibi çırpınıyor olması, gözlerimin sızlamasına neden oldu. “Dilan,

bana neyin olduğunu söyle?” Ağlayarak ona yalvardığımda ça resizce titreyerek boğazından anlaşılmaz sesler çıkanyor, bana

derdini anlatamıyordu. Bunu istiyor ama yapamıyordu ve ben o kadar paniklemiştim ki onun neyi olduğunu anlayamıyor-

dum.

Hıçkırarak aceleyle elbisesinin yakasını açtım. “Sana yalvanyorum, bana ne yapacağımı söyle!” Omuzlarım sarsılarak ağla

maya başladığımda sanki aldığı nefesler ona yetersiz geliyordu.

Kıvranırken boğazındaki elini güçlükle cebine atarak bir şeyler aradı ama bulamayınca daha çok çırpınmaya başladı, “lla-ilacım…” diye fısıldayarak başını çevirdi. Geldiğimiz yöne doğru

yorgun, ıslak gözlerle bakınca sertçe yutkundum. Kahretsin! Bu kızın astımı vardı!

“Allah’ım, lütfen yardım et!” Gözyaşlarını gözlüğümün ca

mını buğulandırırken elbisesinin yakasını yırtıp yüzünü elle rimin arasına aldım. “Oraya gidemem…” Ağlamaktan akan

burnumu sesli bir şekilde çekerek başımı iki yanıma doğru

salladım. “Dilan, lütfen nefes almaya çalış. Bak, bu sokaktan

çıkınca seni annene…” demiştim ki Dilan tıpkı karaya vurmuş bir balık gibi çırpınmaya başladı. “Tamam!” dedim ağlayarak.

“Dayanmaya çalış. Sana söz veriyorum, o ilacı hemen getire

ceğim.” Onu, içinde sokak kedilerinin cirit attığı bu çöplükte

84

YARALASAR

bırakarak ayağa kalktığım gibi geldiğimiz yöne doğru koşmaya başladım, ilacını düşürmek zorunda değildi! Kurtulmak için az önce korkarak arkamda bıraktığım yolu, aynı korkuyla geri gidiyordum. Nefes nefese kalmıştım. Daha

yarım saat önce soğuktan titrerken şimdi aşırı adrenalin yüzün den cer içinde kalmıştım. Evet, hâlâ titriyordum ama bu sefer

ki titremelerimin sebebi üşümek değil, korkuydu. Eski, yıkık duvarın yanına döndüğümde hemen yönümü uyuduğum yere çevirdim. Tüm yolu yere bakarak koşmuş, geçtiğimiz her yeri koşarken aceleyle incelemiştim ama hava karanlık olduğu için yeterince iyi göremiyordum. İlacın olduğu yeri geçmiş olabilir dim. Akşamüstü sığındığım duvarın yanma soluk soluğa gele rek ilacı aradım. Elim hızla atan göğsüme baskı yapıyor, nefesi

min buğusu soğuk havaya karışırken içimden ettiğim dualarla ilacı arıyordum. Burası son umudumdu, eğer burada da bula

mazsam Dilan a olacakları düşünmekten korkuyordum. Belki

de yanımda diz çöktüğü esnada onu düşürdü diye oturduğu

yere eğilmiş, ellerimi yerde gezdirerek ilacı arıyordum. Parmak larım ıslak zeminde sürtünerek arayışına devam ederken, elimi gıdıklayan nesneyi fark edince hemen onu alarak doğruldum.

Bilekliği andıran zincir gibi bir şeydi bu. Karanlıkta parmak

larımı kullanarak hızlıca onu kontrol ederken, bilekliğin tam ortasında bir çıkıntı yakaladım. İşaret parmağım üzerinde sür

tünürken bunun D harfi olduğunu anladım. “Ah, Dilan ah!” Sadece ilacını değil, bilekliğini de düşürmüştü. Geri döndü

ğümde ona vermek için hemen bilekliği cebime koyup tekrar yere eğilerek ilacı aramaya devam ettim. Dilan’ın durduğu her

noktayı kontrol ederken bu sefer parmaklarıma değen şey daha

kaba bir nesneydi. Hemen doğrulup kontrol ettiğimde aradı ğım şey olduğunu anlayınca rahat bir nefes aldım. ilacı kaybetmekten korkarcasına sımsıkı avucumda tuttum ve tam tekrar Dilan a koşacaktım ki aniden birinin saçlarımı

^«y>a baS’rdım‘ Saçlarımda eli •

A™ACa ’«

ri döndüğünü görmek güzel.- Sart,/ ’ itrn<7e öı 1. n-, OT S*- KOT 14md,

b™ indi

%,eini^ BU’ ° Sarh°JtU-

6 -yardım edin!” Bağırdığ,m an $açkn hemen önümdeki uvara dayad,. Zaytf S’ dm£ eak durumda degddı Ahumda bir JS?! kar,, ^düğünü hissederken kulaklarda sadece teinin sesleri vardı. Saçlarımı bırakmadan^

^"»m *-

^runca, kolumun üzerine çok sen düştüm B • " Mçalıjum ancak omzumu kavraç s.nımiserrT¹-

sadece saniyeler içinde üzerimde iki kaüm bS^ÇaXpmcaadamı bulmuştum. Aklımı kapmuşm» gibi ^^e bir

ç,ğ|ık atarak ona vurmaya başladım lâkin ben’ onu geri püsküsek içi„ Wrli oh"

İÇİnde

pantolonumun kemerinde hissedince öyle bir biu

t

m

Z/™ **

susnırmak için elini çekip yüzüme tokat attıcüZZ" *? bnla dolarken, en azından şimdi pantolonumu

yor diye şükrettim. Hayır, bu iyi haber değüdi cüıS^TT’

njy|e benHnmirie ken^.n. . Sarhoş, I»,, koysıloftltdlğl »lmm ifI 4,,’^»

tenmdok. fayafeden ç.kam.y,

“

çalıştığında hıçkınklar içinde çırpınarak ağlarken, «Anne’” diye haykırdım. Yüzünü iterek bunu yapmasını engellemeye çalış um. “An-anne, lütfen yardun et…” HlÇkırıklar içinde ilk kez bu gece beni bırakan kadından yardım istedim. Çocuklar canı yan dığında anne diye ağlardı. Canım yanıyordu ve ben de kendi annemi sayıklayarak ağlıyordum ama unuttuğum bir şey vardı.

O da daha karnındayken benden kurtulmaya çalışan annemin hiç gelmeyeceğiydi. “istediğin kadar bağır, kimse gelmeyecek” Sürekli başımı sağa sola hareket ettirdiğim için beni öpmekten vazgeçen sar-

86

YARALASAR

hoşun dalga geçen sesini duydum. Elini kazağımın altına sokup henüz tam gelişmemiş olan göğsümü avuçladığmda, “Dokun ma bana!” diye bağırarak tırnaklarımı yüzüne geçirdim. Acıy la inleyerek ellerini çekti ve boğazımı sıkarak kafamı üst üste zemine vurdu. Ona direnen ellerim her iki yanıma güçsüzce düşmüştü. Başımın arkasındaki keskin acı hareketlerimi kısıt layarak bana âdeta felç geçirtirken, direnmeyi bırakan uyuşuk bedenim adamın keyfini yerine getirdi. Gülüyordu. Kafama al dığım darbenin şiddeti sebebiyle gözlerimin önünde küçücük beyaz noktalar yanıp sönerken, ellerini üzerimde hissetmek ak lımı kaçırmama neden olacaktı. Biri olmalıydı! Birileri gözyaşlanmı görmeli» yakarışlarımı duymalıydı. Değil mi!

Ya Dilan! O ne halde! Kazağımı biraz yukarı sıyırarak gülmeye başladı ve “Kimse seni duyamaz,” dedi. Nefesindeki iğrenç kokuyu çıplak kar nımda hissederken elleri pantolonumun düğmesini açmaya başlamıştı. Acı içinde inleyerek başımı çevirince, yerdeki içki şişesini gördüm. Onun altında ezildiğim için kesik kesik nefes ler alırken, kalan son gücümü toplayarak şişeyi almaya çalıştım. O hâlâ beni soymakla meşgul olduğu için zararsız hale getirdi ği avını kontrol etme zahmetinde bulunmuyordu. Sarhoş par makları bir türlü uğraştığı düğmeyi açmayı beceremediği için yüz kızartıcı küfürler savuruyordu. Sarhoştu ve buna heyecanı da karışınca aceleci parmaklarını kontrol edemiyordu, bu du

rum benim son şansımdı. Şişeye uzandım lâkin parmaklarımın ucu ona değse de bir türlü tam olarak ulaşamıyordum. Yüzünü karnıma gömen adam bedeninin kalanıyla bacaklarımı ezerken artık kaburgalarıma baskı yapmadığı için biraz da olsa nefes ala

biliyordum. Pantolonumun düğmesini açtığını hissettiğim an

başımı zeminden ayırarak sol omzumu sağıma doğru kaldırdım ve kendimi sağ tarafa biraz itince şişeyi tutmayı başarmıştım.

, . pantolonumu aşağıya doğru S1v,„

AR AlATâ

Q

X",u,,k « kn^mda P«™puça olurken Klv|, . . ’ırdl. Elimde îif=nl„ bl, krşm, » «k** j11(S1z yakahd*™ ve şışemn keskin tarafmT Çm °nu h»dum. Ancak son anda kendini toplaç b^

5 .iJiği için boynu yerme elinin üzerine çaPT
Lrım. “$eni kü?ük V05™!” Bileğimibir

korku içinde kendimi gelecek yeni bir darbeyi6* T^* **” „nce kafasında kırdığım şişe sarhoş bedenin/

rlarken- u

Ju. önce küfürle kancanla™, h«.„.ı

bikğiml tomak »■» gibi »k«. eli

ve

*■«

Ben, bu gece kendi kendimin kimsesi olm^tum.

“Sa-sana şükürler olsun, Rabbim.” Yüzü eöb " bi, Sekilde üzerime düfen adam, darteniu sidfc™

isiyle s.zm.fü. Horlama™ ve iğre„ç „feini„ , ç,p|ak tonunda h,»ederken kendimi s.mM ye„ ağlamaya başladım. Her sanıyey! tekrar tekrar yaşarken âdeta bağınrcasına ağlamaya başlamıştım. Bu gece yaşadıklarımı hiç

bir güç zihnimden silemezdi. Yıllardır sokaklardaydım ama bir şekilde bunu yaşamamak için aldığım tedbirler hep işe yaramışu. Ancak bu gece, hep kaçtığım şey gelip beni bulmuştu. Belki

amacına ulaşamamıştı ama bu gece, bende hiç kapanmayacak

bir yara açmayı başarmıştı. Belki patlayan dudaklarım iyÜeşirdi, yüzümdeki tokat izleri de geçerdi. Hatta duvara çarptıp ahum

ve zemine vurduğunda kanayan başımdaki yaralar da kısa süre de kapanırdı ancak ruhumda açtığı yaranın izlerini, harabeye

dönmüş bir psikolojiyle hep taşıyacaktım. O sarhoş okluğu için yarın sabah belki bunları hatırlamaya-

çaktı ama ben, karanlığın içinde buğulu gözlüklerim yüzünden

18S

YARALASAR

suratını doğru düzgün seçemediğim birinin bana yaşattıklarını her sabah hatırlayacaktım. Nihayet kendimi biraz toparlayıp gözyaşlarımı durdurma yı başarınca, o ayılmadan hemen buradan gitmem gerektiğini düşündüm. Ellerimi yere bastırarak kendimi geriye çekme ye çalıştım ama o kadar ağırdı ki bedenimin yarısını kapladı ğı için ondan kurtulmak, düşündüğüm kadar kolay değildi. Bunu yapmak için sakinleşmem gerekiyordu fakat hâlâ ara ara hıçkırıyordum. Paniklemiş bir şekilde titrerken henüz ondan tam anlamıyla kurtulamadan ayılırdı. Kafasını itmek için bile olsa ona dokunmak istemiyordum. Sanki ellerim ona değdiği anda gözlerini açarak yarım bıraktığı işi bitirecekmiş gibi ge liyordu. Bu ihtimal aklıma gelince kalbim korku içinde tekrar hızlanırken hemen yan tarafımda duran şişenin kalan kısmını kontrol ettim. Hareket ettiğini anladığım an bu sefer daha önce davranarak bir şeyler yapma şansım vardı. Defalarca ellerimi

yere bastırarak tüm gücümle kendimi geriye çekme çabalarım sonunda işe yaradığı için onun baygın bedeninin altından çık mayı başardım. Nefes nefese ayağa kalkarak hemen pantolonu mun açık düğmesini yeniden ilikledim. Üzerimdeki kıyafetleri mi düzelttiğimde bile her zerremde onun iğrenç ellerini hisset tiğim için bu beni çıldırtıyordu. Bedenim beni taşımadığında

dizlerim büküldü, düştüğüm yere yığılıp kusmaya başladım. “Bana bir daha dokunamayacaksınız!” Ellerimi yere bastırarak bir yandan ağlarken diğer yandan mide özsuyum çıkana kadar

kustum. Bunun etkisinden çıkmanın bir yolu olmalıydı ama hâlâ gözlerimin önünde saldırgan görüntüleri varken boğazım

yırtılırcasına haykırarak ağlamaya başladım. Asla geçmeyecek miş gibi geliyordu. Bununla nasıl yaşanır, bilmiyordum. Ayağa kalkıp buradan kaçmak istiyordum ama bedenim

felç geçirmiş gibiydi. Titremelerim arttıkça az önce yaşadığım şey yüzünden nefesim göğsümde sıkışıp kalıyordu. Onun do-

w0a4«ICT“7kûpa,,«kto»nlun,1.

..,

"Tl

T"" Y’“l,d b j^ki kirli hırkamın fermuann. . .«. ÇIn Panikle s”, U» mı

H« W nrafl”,da derken laf P J ’ç“

ım dsJ"‘1’

d(b„ „ d^gibl ho,layank uy^

yerimde sendelediğimde duvardan dest b Aman Allah ım, Dılan!

kundum. *Dj.[)j

Ellerimi saçlarımdan geçirerek aceleyi

jöndüm ve ilaa nereye dürdüğümü çücük jeyi dk seferinde bile zor bulmuşum Küçjdırmanın eşiğine gelmişken hayatta bulaı? ^’«ine tni bir yerde sabitleyemiyordum, hızl, hJT^"1, BaL?lan-

fczla ağladığım için gözlerim bulanık eörüv j jmyordum. Birden bir melodi duydum. Bu l *

?°k bula-

telefonunun sesiydi. Telefon mu? Tabii ’ adamuı kullanarak ilacı bulabilirim. Hemen ona doV b“1” ’?’ğ*nı

da olsa üzerine eğildim. Yüzüstü yatan adam °’Up korkarak „e elimi uzattım. Telefonu çıkardığmıda her a” “b’ pk korktuğum için h, gctlye ru tuttum. Aklımda sadece Dilan olduğu için kim- 7 a6’

takmadan yerde gezdirmeye ba,lad,m. adım inağımda gorimee onu aldığım gibi ls„|a

.

“«

Gözlerim önce yerdeki adamı sonra ise ekrandaki ismi bu

lunca kaşlarım! çatarak aramayı cevapladım. Belki de arayan bir yakmı ya da varsa kızı veya oğludur diye düşündüm. Arayan

kişinin kim olduğu umurumda değildi, onu tanıyan bitilen bu adamın ne biçim bir şeref yoksunu olduğunu bilmeliydi. Tele

fonu kulağıma yasladığımda, “Sen yine hangi cehennemdesin

90

YARALASAR

amca?’’ diyen erkek sesiyle bedenimden öyle bir ürperti geçti

ki tarifi imkânsızdı. Nefesim kesilirken sanki damarlarımdaki tüm kan çekilmiş gibi yerimde kaskatı kesilmiştim. Bu da neydi şimdi?

“Beni duyuyor musun? Amca, bana cevap ver!” Karşılık ala madıkça dalta çok sinirlendiğini ses tonundan anladığım bu

adam beni ürpertiyordu. “Sana cevap veremez.” O kadar korkmama rağmen hiç keke

lemeden konuşmayı başarmıştım. Amcası yerine beklenmedik

bir kadın sesini duyunda önce konuşmadı fakat daha sonra so

rularını sıralamak için gecikmemişti. “Amcam nerede? Neden telefonu sende? Sen de kimsin?” Sinirlerim yıpranmıştı, hem

kaşlarımı çatıyor hem de soğukkanlılıkla gülüyordum. “Aşağı lık amcan bu gece bana saldırdı, kafasını kırdığım için yerde

yatıyor. Ne olacağı umurumda değil ve ben Yankı Sarmaşık!”

Bağırarak söylediklerimden sonra yutkunuşu kulağıma gelir ken telefonu duvara fırlatmadan hemen önce şaşkın bir sesle,

“Yankı…” dediğini duymuştum ama telefon duvara çarparak

kırılınca devamını duymadım. Daha fazla vakit kaybetmeden koşarak oradan uzaklaştım. Belki bu konuşma sadece on saniye sürmüştü ama o ırz düşma

nı adamın saldırılarına uğrarken yeterince zaman kaybetmiş tim. Fazla uzakta olmadığı için sadece onu bıraktığım sokak

lambasını bulmam uzun sürmedi. Kafamın arkasındaki kanlar enseme akarken, kan ter içinde kalmış bir halde sonunda Di lin’ı bıraktığım yere gelmeyi başarmıştım. Aldığım hızlı soluk

lar yüzünden göğsüm hızlı bir şekilde inip kalkarken gözlerim onu aradı. “Dilan?” Çöplerin yığılı olduğu yerde olmalıydı ama

yoktu. Nereye gitmişti bu kız?

Aceleyle başımı çevirip etrafıma göz gezdirince Dilan ı biraz ötede, hareketsizce yüzüstü yatarken buldum. “Dilan!” Koşa-

«k1’1” n. çekt#mdc 6°Zİen Buraya yÜZUndeki ^ki perijan haldeydi. “Dilan, bak ilaJmd

a y*ırarak uyand,rmaya çalışum amaVr

o’1**’

Sokak lambasının ışığı yüzüne yansırken V- .[!rdamı’

<t eimiy«* -Dî-Dta. İte». ₺cın, r,|>

”kum

«Sana yalvarıyorum, uyan.” G&yaşlanm bu gece bir kez

. ha yanaklarımdan süzülürken bildiğim tüm dualara s.ma S başım* eğdim ve göğsüne kulağım, yasladım. Bekledim, ö

fdar

bckledim b kend* nefesimi «“««arak kalbinin rit

iLi duymayı bekledim ancak acı gerçek tokat gibi yüzüme

arpinca* “Dilan’-’ diye haykırarak onu omuzlarından tutup

ıay» ba*ladim’ “Ddan Uyan’ÖZÜr dilerim! Ge? kaldım ama S yan.” Kalhi atmıyordu ama ben gerçeği kabul etmek istemi-

orum- Bedeni fazla soğuktu, hafif aralıklı kurumuş dudakla

rından yükselecek cılız bir nefesin varlığı için şu an neleri feda

etmeidim- Onu sarsarak defalarca adını haykırdım, uyanmasını bekledim ama Dilan bana hiç cevap vermemişti. “Seni anne

ne götüreceğime söz verdim…” Onu göğsüme bastırarak tüm

sokağı kendi gözyaşlarıma boğdum. Cansız bedenine sımsıkı sarılırken yanağımdan süzülen yaşlar, kollarımda hareketsizce

uyuyan meleğin yüzüne düşüyordu. O daha çocuktu, ölmek için çok küçük değil miydi? Ona geç kalmıştım. Eğer kendimi o sarhoştan daha erken kurtarsaydım belki de şu anda yaşıyor olacaktı. Hepsinin suçlusu benim. Aslında Dilan ın katili ben dim, verdiğim sözü tutsaydım böyle olmayacaktı. Suçluluk his si tüm benliğimi sararken bu gece tanıdığım ama aslında bana

tamamen yabancı olan küçük kıza sarılarak ağladım. gece, cinsel tacizin en çirkin yüzüyle tantjmıpm.

92

YARALASAR

O gece, küçük bir kız tanımı} ve cansız bedenine sarılarak sa

baha kadar ağlamıştım.

Ve o gecenin sabahında, Dilanın ailesi tarafindan küçük kızını kaçırarak öldüren bir katil ilan edilmiştim.

Daha önce çok fazla gözaltına alınmıştım. Suç dosyası kaba

rık biri olarak Dilan’ı öldürenin ben olduğuma herkes inanmış tı. Üzerimi aradıklarında Dilan ın altın bilekliğini bulmuşlardı. Polis kayıtlarında daha önce de dayak yediğim raporlarım var

dı. Pis işlere karışmış, yine başını belaya sokarak dayak yemiş, daha sonra da sırf para için iki kuruşluk bilekliğe göz koymuş, Dilanın bilekliğini alıp onu öldürmüştüm. Annesinin iddi

ası bu yönde olmuştu ama davayı araştıran polisler defalarca

bana işin aslını sordukları halde sessiz kalmıştım. Yetmemişti ve beni bir çocuk psikologu ile görüştürmüşlerdi. O bile beni

konuşturmayı başaramamıştı. “Kızım hastaydı ve onu benden alarak kriz geçirmesine sebep oldu. Bu kız katil! Bilekliği için

kızımın nefessiz kalarak ölmesine izin verdi!” Ailesi zengindi ve mahkemeye bir sürü avukada gelmişti. Zaten onların karşısında hiç şansım olmadığını bildiğim için susmuştum. Ancak beni

susturan asıl sebep, hâlâ kendi kafamın içinde o uğursuz geceyi yaşıyor olmamdı. Aslında duymuyordum onları. Ne polislerin bana acıyan

gözlerle bakıp “Konuş, yoksa kendini yakacaksın!** diyen ses lerini ne de Dilanın ailesinin üzerime yürüyüp bana lanetler

yağdırmasını duyuyordum. Sesleri kulağıma ulaşıyor fakat id rak etmem için aklımın süzgecinden geçmiyordu, öfke saçan,

acıdan kahrolan yüzlerini görüyor lâkin tepki veremiyordum.

Bir çeşit travma geçiriyordum. Zaten psikolog ve davamla il gilenen polisler de bunu savunup davamı geciktirmek için çok uğraşmışlardı ama Dilan ın ailesi zengin ve köklü bir aileydi. Benim için buldukları her tezi çürüterek bu işin üzerine gitmiş

ve suçlu sandıkları on dört yaşında bir çocuğun sekiz yıl ceza

^ni sağlamışlardı. Onların

ar al a t Maca u

inlikl«i M’ hakkımda ç₺„

l9,

aln,.M,

flk W hâkim’ yaşimi &z önünde buln^ mayı ^emis jvermiî"’ Dört ydım FazlastyU tehlikdj < Şevinde, iki yıhm ise cezaevinde

bana

hâlife

Asıl olansa o olaydan sonra ifa Vll t ecmememdi. Olanlar, idrak etmem tek •y yılımı almıştı.Iki Y11 boyunca çıfaıL m ?? Ç,knum > için suçlu olduğuma yutd^TS u ^ara, o 8® ““™” ugramık tere old^ A”* J»

kû urandım. Evet, o esnada on dön

"

”‘

auta bu»!™ ayb“U”Uî gibi hem kotkmu,

0 tahta kızının cesedine sabah, kadar s„,|,p psikolojim bozuk olduğunu adatamadım Ban. t

,

polislere olduğumu söylemeyi çok iSKdim pilan’m suçsuz ölümünde kendimi suçlarken, SUÇSU2 oId . kn We

-T“çime^ ,ınl çtamak için ben. hedef a^. Be„ smmm, hâkto Ht tan kalemim kırdı Sonuç ne old„. Yufe S„Rl.,k

yasındaki bir çocuğu öldürmekten suçlu bulunmuş ve sekiz vd hüküm giymişti. 7

0 sarhoş, bu şekilde iki çocuğun da hayatım tek bir gecede bitirmifti-

imdiki zaman… “İşte, böyle.” Gözlüğümü çıkartıp karanlıku iç çekerek eli

min tersiyle gözyaşlarımı sildim. “Kendimi savunacak kadar

aklım başımda değildi.” Ona her şeyi anlatmak hiç kolay de ğildi. Geçmişteki tüm kabuslarımı bir kez daha yaşayarak, bil

mek istediği her şeyi en ince detayına kadar anlatmıştım. Artık gerçekleri biliyordu. En azından bundan sonra bana bir şeyleri

94

YARALASAR

öğretirken bu konudaki hassasiyetimi hatırlar, dokunmamak

için çaba sarf ederdi. *Bana onu tarif edebilir misin?” Uzun bir sessizlikten sonra

istediği şeyi yapmamım mümkün olmadığını anladım. “Yüzünü hatırlamıyorum.” Dudaklarımı birbirine bastırarak hıçkırığımı içimde tutmaya çalıştım. Bunu birine anlatmak kolay değildi

ve ben, şu anda Yankıyı bulamıyordum. Beni köşeye sıkıştırıp üzerimde baskı kurarak Sedefi bir şekilde ortaya çıkarmıştı.

“İfadeni okudum.” Aldığı sıkıntılı nefesleri yanağımda his

sedecek kadar yakınımdaydı. “Susarak cinayeti kabul etmişsin,

bir sebebi olduğunu anlamıştım.” Daha çok sesli düşünerek ka fasındaki soru işaretlerinden kurtulmaya çalıştığını fark ettim.

“Bana onu tarif etmelisin.” Her zamanki gibi fazla ısrarcıy

dı. “Hangi caddede oldu? Sokak adını ve olayın saatini söyler

misin?” Aradan altı yıl geçmişken onu bulamazdı, değil mi? Ah

hayır, onun işi buydu; bir şeyleri araştırıp bulmaktı ve ben, en kötü kâbusumun bir gün karşıma çıkacak olmasına dahi katla namazdım.

“Hatırlamıyorum, dedim.” O gece yüzünü doğru düzgün seçememiş olabilirdim ama onu unutmam mümkün değildi. Sarhoş olsa da şık kıyafetleriyle zengin olduğu her halinden bel

li olan adamı unutmak kolay değildi. “Yalan söylüyorsun.” Kendime gelmek üzereyken kaşlarımı

çanım. “Daha adınızı bile bilmiyorum ancak siz benimle ilgili

çok şey biliyorsunuz. Benden bilgi istiyorsanız karşılığında sizin de bir şeyler anlatmanız gerekiyor,” dediğimde ışıkların yanma

sıyla bir süre gözlerim kapalı bekledim. Işıklar yanmak için tam zamanını bulmuştu. onunda ondan kurtuluyorum.

Gözlerimi usulca açtığımda başımı kaldırarak yakınımda olan yüzünü, kızarmış gözlerle inceledim. “Türk müsünüz siz?

Yoksa yabancı mı?” Ağlamaktan ıslanmış kirpiklerimi kırpıştır-

MARAL ATMACA

195

dım. “Gerçi cipiniz öyle göstermiyor ama aklıma takıldı şimdi.” İkisinin karışımı bir şeydi sanki. Turkler gibi görünüyordu hkat konuşurken yabancı bir aksam var gibiydi. Bunu daha önce

fark etmememin sebebi, sanırım hiç bu kadar uzun konuşma

mış olmamızdı. Gözleri ıslak yüzümü incelerken başını salladı. “Aksamm

dikkatini çekmiş olmalı, uzun yıllar farklı ülkelerde kalmanın sonucu. Çoğunlukla İtalya.”

“En çok İtalya mı?”

“Yedi yıldan fazla İtalya.” Derin bir nefes aldı. “Cezaevine geldiğimde uçağım bir saat önce iniş yapmıştı,” dediğinde afal

ladım. “Yani yol yorgunu falan demeden gidip şu kızı bulayım mı dediniz?” Işıklar yandığı halde bu şey hâlâ niye çalışmıyor?

Kendisini geriye çekerek yaslandığı yerden tam karşısındaki

duvara boş gözlerle bakmaya başladı. “Bir avuç ergenle uğraş maktan daha önemli işlerim vardı.” Anlaşılan bu eğitim işi sade

ce beni rahatsız etmiyordu. “Uzun zamandır peşinde olduğum davayı kapatmak üzereyken birlikten telefon aldım. Yarasalann

davasına bakacak ajanların içinde ben de vardım.” Başını çevi

rip hemen yanımda oturduğu için omzunun üzerinden bana baktı. “Otel odasındayken seçilen otuz Yarasanın bilgilerini

bana gönderdiler.” “Benim bilgilerimde ne vardı da otuz kişinin içinde eziyet

etmek için beni seçtiniz? Üstelik bilgilerim o kadar dikkatinizi

çekmiş ki uçaktan indiğiniz an soluğu benim tutulduğum ceza evinde almışsınız” “Şüphe.” Beni incelerken bir şeyler arar gibiydi. “Sedef Sar

maşık.” ismimi gözlerime bakarak söyledi. Bu ismi ondan duy mak beni rahatlattığı kadar tedirgin de etmişti. “Damgalandığı

gece yurttan kaçan kızın ilaçlarla olan hikâyesinden daha dikkat

çeken bir şey varsa o da bu kızın kimliğini nasıl değiştirdiğiy-

96

YARALASAR

di? Kaşlarını sorgular biçimde yukarı kaldırdı. “Kimsesiz bir

kız çocuğu» o yaşta nasıl tek başına ismini değiştirebilir?” Şim di neden beni bırakmadığını anlıyordum. Tum Yarasalar on

ların yardımını istemediği için onları bırakmışlardı. Şu aptal altı kişilik ekip ise kendi isteğiyle burada kalıyordu fakat ben

istemediğim halde o beni zorla tutuyordu çünkü benden şüp heleniyordu.

“O öcüyle işbirliği yapağımı düşündüğünüz için mi beni bırakmıyorsunuz?” Birkaç saniye susarak düşündüm. “Ancak şüphelendiğiniz kişiyi eğitiyorsunuz» kendinizle çelişiyorsu

nuz.” Bana anlatmadığı bir şeyler vardı. Beni seçmesinin» bende

bu kadar çok ısrarcı olmasının başka bir sebebi olmalıydı.

Alaya bir tavırla gülmüştü. “Eğitim görmen bir şeyi değiştir

mez.” Ayağa kalkarak cebindeki telefonu çıkardı. “Eğer bu işin içindeysen benden öğrendiğin hiçbir şey, beni durdurmaya yet mez.” Açık bir şekilde tehdit edildiğimde yerimde huzursuzca

kıpırdanarak elinde tuttuğu telefona bakıyordum. Adam yanlış

bir şey yaparsam hiç zorlanmadan beni durduracağını söylü yordu. Telefonu yanındaydı veyanm saattir bunu kullanmamıştı! “Çalıştırın artık şunu.” Kulağına yasladığı telefona söyle

dikleriyle asansör aniden çalışınca bir küfür savurarak ayağa

kalkum. “Burada kalmamız sizin işinizdi!” Her şeyi önceden planlayarak ikimizin burada kalmasını sağlamış ve beni konuş

turmuştu. Ondan kaçamayacağım tek yer asansördü. Bana boş

gözlerle bakan pislik, resmen beni kandırmıştı. “Bu ne demek oluyor şimdi?” Öfkeden yerimde zor duruyordum, beni oyuna getirmişti.

Telefonu cebine koydu ancak cebinden çıkardığı küçük,

siyah cihazı görünce gözlerimi kocaman açam. Bir düğmeye

başağında cihazdan çıkan cızırayı duyunca korkuyla geriye git tim. “Bu konuşmayı yapmamızın başka yolu yoktu.” Üzerime

ARAL ATACA

197

… ve ben göllerimi elindeki cihazdan ayıramıyor-

yıi . benim üzerimde kullanmanıza izin vermeyece.. .* (0. "0 ’afjrni12^ mesafeyi kapatarak elindeki şok ciha^^jşti10 başardığında acıyla inledim ve sözlerim yanm

b°yflUll’a • o kadar hızlı yitirmiştim ki gözlerim kapanıp ’J1’ Âl^Tbnak üzereyken düşmemi engelleyen kollan gördoJai. u adam niye ölmüyor ki?

Son günlerde hayatımın hızına yetişemiyordum. Sanki ara

mızda bir yarış varmış gibiydi. Tam aramızdaki mesafeyi ka

panım, diyordum ama o mutlaka son anda bir atakta bulu narak beni geçiyordu. Şimdi ise yığıldığım yerden sayıklayarak

kalkmaya çalışıyordum. Bana ne olduğu hakkında en küçük

bir fikrim bile yoktu. Gözlerimi açmak için kendimi zorlarken uyuşan bedenimin aksine beynim kendi araştırmasını sürdü

rüyordu. En son asansördeydim, değil mi? Evet, bu kadarını

hatırlıyordum. Hatta o düzenbaz eğitmenimin beni kandır

dığını da hatırlıyordum. Gözlerim kapalıyken kaşlarımı çat tığımda beni konuşturmak için asansörü özellikle durduğunu anımsamak, öfke ateşini tenimde hissetmeme neden oluyordu.

Her şeyi önceden düşünen kurnaz adam, beni nasıl konuştu racağını iyi biliyordu. Peki ya daha sonra? Kendimi zorlayarak

devamında olanları hatırlamaya çalıştım. Cebinden küçük bir elektroşok cihazı çıkarmıştı, değil mi? Kahretsin, o şeyi benim üzerimden kullandı! Şu anda bana ne olduğunu bile bilmiyor

dum. Kuş cıvıltıları ve ağaçlardan süzülen o tanıdık doğa koku

sunu duyumsuyordum. Belki de bir bahçedeydim, bu seslerin

ve kokuların sebebi bu olmalıydı. Gözlerimi kırpıştırarak araladığımda üzerime eğilmiş altı kafayı görünce korkudan çığlık atarak yattığım yerden firla-

200

YARALASAR

dım. *Ne oluyor ya.’” Ayağa kalkar kalkmaz etrafımı çember gibi saran çocuklara şaşkınca bakmaktan kendimi alamadım. “Az önce tepemde dikilmekteki maksadınız neydi?” Kaşlarımı çatarak saçlarıma yapışan yaprakları temizleye başladığımda duraksadım. Yaprak mı? Ellerimi dağınık saçlarımdan çekerek durduğum yerde kendi etrafımda daireler çizerek dönmeye baş lamıştım ve tüm bu ağaçların ne olduğunu sorguluyordum. O kadar çok şekilsiz ağaç vardı ki burası bir bahçe olamazdı. Üs telik yerdeki yabani odar da bir bahçeye göre fazlaydı. Güneş gökyüzünde yazın kızgın ateşiyle bizi kavururken alnıma koy duğum elim, gözlerime gölge oluşturuyordu. Şuradaki kavak ağacının arkasına adayan o şey bir sincap mıydı? Yutkunarak etrafıma şaşkın bakışlar atarken neler olduğunu anlayamıyor-

dum. En son bir asansörde kapalı kalmıştım. Şimdi de bir or manda mıyım? “Allah senin gibi adamın yüzlerce kez belasını versin’’ Bana elektrik verdiği yetmiyormuş gibi bir de beni or mana mı getirmişti o dengesiz?

“Kime sövüyor yine bu?” Biraz uzağımda duran Ecrine ters

ters baknm. “Bana elektrik veren o buzdağına!” Gözlerimi etra fımdaki ağaçlarda gezdirerek baktığım yerleri elimle gösterdim. “Neresi burası, bir çeşit tropikal bahçe mi yoksa orman mı? Allah aşkına, burada ne işimiz var?” Hepsi sıkıntıyla bir nefes

verdikten sonra Naz, oflayarak yere oturdu. “Ormandayız! On

lar bir şekilde hepimizi bayıltarak buraya getirmişler. Burada, bizden başka kimse yok!” öfkeyle bağırdığında bu kızın ne saç

maladığını anlamamıştım.

“Af buyur?” “Nesini anlamadın kızım!” Bana biraz daha bağırırsa ağzının ortasına bir tane çakacaktım.

“Derslerde sürekli birbirimizle kavga ettiğimiz için aramız daki sorunları çözmemiz amacıyla bizi buraya bırakmışlar! Yaz-

ARAL

ATACA

201

^{darına göre iki gün sonra bizi almaya geleceklermiş.” öfkeyle

avuçlarında sıktığı buruşuk kâğıdı yüzüme fırlattığında, sararmış kâğıt burnuma çarparak ayaklarımın önüne düştü. Uzat-

saydı alırdım, niye yüzümefırlattı ki şimdi? Tek kelime etmeden eğilip yerdeki buruşuk kâğıdı aldım ve açtığım gibi okumaya başladım. “Allah’ım, sonunda.” Sıntarak

gözlerim sayfanın üzerinde gezinmeye başlayınca uzun zaman sonra nihayet beklediğim firsat elime geçmişti. Bunu bir çeşit eğirim olarak görmemizi istiyorlardı. “Yemek yok, su yok, sadece siz Yarasalar varsınız.” diye devam ediyordu. "Bir ekip olarak

bu geçireceğiniz iki günde iyi olduğunuz yönlerinizi kullanarak birbirinizin zayıflığını gizleyin. Hayatta kalmak istiyorsanız bir

ekip gibi birlikte hareket edin ve sakın ayrılmak gibi bir aptallık

etmeyin.n diyerek mektubu sonlandırmışfardı. En altta, paran

tez içinde yazan ismi okuyunca kıkırdadım; (Yankı nın deyişiyle

Afrodit) Böylelikle bu mektubun sahibini de öğrenmiştik Mektubun arkasını çevirdiğimde ise farklı ama güzel bir el yazısıyla karşılaştım. Yazdığı şeyleri okumaya başladığımda

daha ilk satırda bunlan yazan kişinin kim olduğunu hemen an ladım. *Kaçmayı aklından bile geçirme çünkü ekipten ayrılırsan

seni bulduğumda yine ceza alırsın. Bu iki günlük macerada, di ğerlerine göre dezavantajlı bir durumda bulunmanı istemediğim

için üzerindeki ceketin ceplerine bakmanı tavsiye ederim. Bencil liği bırakırsan onları daha yakından tanıma şansın olur. Tekrar

uyarıyorum, kaçmaya çalışır veya kaybolursan ceza alırsın. ° (Kim olduğumu anlayacak kadar akıllı olduğunu düşünüyorum.) Oku

duklarımla dudaklarım kıvrıldı. Tesisten çıkmışken gerçekten burada arkadaşlık oyunu oynayacağımı düşündüyse belki de göründüğü kadar zeki değildir, sevgili Buzdağı. Evet, onlardan kaçarsam firar ettiğim için beni cezaevine gönderirlerdi. Hak

etmediğim bir cezayı yeterince çekmişken o iki yılı da bana

ödetirlerdi. Ben dışarı çıkmayı istememiştim, onlar ajanlarla

202

YARALASAR

çalınmam için bilerek beni dışarı çıkarmışlardı. Bu yüzden ben de artık içeri girmek istemiyordum. Hem ajanlardan hem de kanundan kaçıp kelimenin tam anlamıyla firar edecektim. Üzerimdeki ağır siyah ceketin ceplerini karıştırdığımda bul duğum sandviç ve küçük bir su şişesiyle herkesin aç bakışları karşısında zevkle hepsini yedim. Büyük ihtimalle kahvaltı yap madıkları için hepsi açtı fakat ben iki gündür doğru düzgün ye mek yemediğim için pek paylaşımcı biri olamazdım. İşin trajik

yanı, hücre cezam boyunca onlar beni beslemek için her şeyi yapmışken ben onların gözlerinin önünde karnımı doyuruyor

dum. Hâlâ aç olsam da mideme iyi gelen şeylerle rahatlayıp şişe deki tüm suyu son damlasına kadar içtim. Dudaklarımı elimin tersiyle silerek üzerimdeki ceketi çıkartıp burnuma yaklaştır

dım ve kokladım. Kakao ve çikolata mı? “Ah lanet!” Ceketi yere atarak üzerinde tepinmeye başladım. Sanki tüm hıncımı onun

ceketinden çıkartırsam bana yaptıklarının intikamını alırmışım gibi geliyordu. Bana kendi ceketini giydirmek zorunda değildi. “Bu kızın dosyasını okuyan varsa söylesin, akıl sağlığı ne du

rumda?” Evet, bu sinir bozucu ses yine Ecrine aitti.

“Dâhilik ve geri zekâlılık arasında bir yerde.” Elini çenesine koyan Kuzey babını eğerek önce yerde toz toprak olan cekete,

daha sonra ise ceketin üzerinde tepinen bana bakarak güldü. “Bu durumda İkincisi daha baskın geliyor.”

Cekete tekme atıp onu biraz uzağa fırlattıktan sonra çocuk lara sırtımı dönerek yürümeye başladım. “Hey, Sakar! Nereye?”

diyen Hakan’ın sesi bile onlara doğru dönmemi sağlayamadı. “Kaçıyorum pis bağımlı ve sizin ne yapacağınız umurumda

değil.” Yerdeki çalıların yanından geçerken vakit kaybetmeden

buradan çıkmam gerektiğini düşündüm.

“Kedicik, saçmalama!” Arkamdan bağıran çocuğu umursa madım. “Gözünü seveyim, nerede olduğumuzu bile bilmiyo-

ARAL

ATACA

203

ruz. Ekipten ayrılmak tehlikeli olabilir.” Onlar için evet, benim için hayır “Ben o ekipten biri değilim, kendi babımın çaresine bakabi

lirim!” Sesimi duysunlar diye son kez bağırdıktan sonra ağaçla rın arasına daldım. Günün sonunda kurtulmuş olacaktım.

O buzdağı» işkence etmek için bir zahmet kendisine yeni bir çaylak bulsun artık.

Hüsran! Evet, tam şu anda yaşadığım şeyin başka bir adı olamazdı. Hazır tesisten çıkmışken kaçmak için birkaç adım

atmıştım ki karşımda gördüğüm adam yüzünden büyük bir

hüsrana uğradım. Diğerleri yaklaşık dokuz adım gerideydi çün kü onları bırakarak gitmek için tahminen sadece bu kadar yü

rümüştüm. Ancak sanki tüm uyanlara rağmen yine de kaçmayı

deneyeceğimi önceden tahmin etmiş gibi karşıma çıktı ve ben durmak zorunda kaldım. Bu adam eğitmenlerden biri değildi

ama tesisteki ajanlardan olduğu çok belliydi. Siyah kıyafetlerin içinde kibar biri gibi görünüyordu. Ancak kısa saç stili sen ba kışlarıyla birleşince insanı korkutuyordu. Gözlerindeki güneş

gözlükleri kendi gözlüğümü hatırlamamı sağladı. Gözlerimi

kontrol ettim, yerinde duruyordu. Kaçma planımı sekteye uğ ratan gardiyan kılıklı adama iç çekerek bakmaktan kendimi ala mıyordum. Ne yani, bizi buraya bıraktıkları yetmiyormuş gibi

bir de başımıza bekçi mi dikmişlerdi? Bu fikrin Buzdağfndan çıkmış olduğunu düşünüyordum.

Adam gözlüğünü çıkararak gözleriyle arkadaki çocukları

gösterince mesajı aldığım için oflayarak geriye döndüm. Onlara

doğru yaklaştıkça hepsinin yüzündeki o bilmiş sırıtma fazlasıyla canımı sıkıyordu. Gardiyanımız da beni takip ederek yanımı za geldi ve cebindeki zarfi çıkararak bize baktı. “Grubun lideri kim?” Sorduğu soruyla hepimiz birbirimize baktık çünkü bir li

derimiz yoktu. Ayrıca lidere ihtiyacımız da yoktu çünkü biz bir

204

YARALASAR

grup veya ekip değildik. Buradaki kimse. bir diğerinin patronluk taslamasını çekmez. “Bir liderimiz yok,” diyen Ecrin yüzünü ekşitti. “Çünkü biz diye bir şey yok, benim için ben varım ve onlar var.” İlk kez bu kıza katıldığım için ben de başımı salladım. İşin garip yanı diğerleri de bizimle aynı fikirdeydi. Bizden istedikleri gibi asla bir ekip olmayacaktık, hepimizin hayat felsefesi her koyun kendi bacağından asılırdı. Adam bir süre hepimizi inceledikten sonra kendince bir li der seçmiş olmalı ki elindeki zarfı Kuzey e uzattı. “Bu harita bi tiş çizgisini gösteriyor, oraya akşam olmadan ulaşabilirseniz bu geceyi sizin için hazırlanan çadırlarda geçirebilirsiniz.” Gözleri beni buldu. “Yırtıcı hayvanların ve sürüngenlerin olduğu tehli keli bir yerde olduğunuzu unutmayın.” Bu hatırlatma özellikle bana verilen bir gözdağıydı. Zaten hemen sonrasında hiçbiri mizin sorularına cevap vermeden ağaçların arasına karışmıştı.

Kuzey zarfı açınca hepimiz başımızı uzatarak haritaya bak tık. Fazlasıyla karışık olsa da çizilen bazı ağaçların gövdesine kırmızı çarpı işareti konulmuştu. Haritayı çizen kesinlikle bir kadındı çünkü sol taraftaki uçurumun dibine birkaç çiçek ekle yecek kadar zarif olan bir erkek tanımıyordum. Bunu yapanın Efe nin eğitmeni olduğuna kalıbımı basardım çünkü bu, bir

haritadan çok romantik karakalem çalışması gibiydi. “Bir şey

anlayanınız var mı?” Kuzey in sorusuyla hepsi anlamaz gözlerle

birbirine bakarken sıkıntıdan patlamak üzereydim. Burada on larla kaldığım yetmiyormuş gibi bir de izcilik mi oynayacaktım?

“Kör müsünüz, her şey çok açık” Bıkkınlıkla konuşarak tekrar onları arkamda bırakıp kaldığım yerden kaçma planımı uygulamaya karar verdim. Asla pes etmek yoktu, ben öyle ya da

böyle, bir şekilde bugün firar edecektim. Fazla uzaklaşmamışım ki Süslü, koşar adım önüme geçince

ofladım. “Bize çadırların yerini tarif et.” Ciddi olamazdı. “Sen-

MARAL ATMACA

205

bunu yapar mıyım?” Kaybolmaları umurumda değildi, bitiş çizgisi veya çadırlar, artık her ne haltsa onu aramakla zaman kaybetmeleri işime gelirdi. Onlar bir arayış içine girerse ben istediğim gibi rahatça izimi kaybettirirdim.

“Bu kadar bencillik sana bile fazla!” Ecrin yanıma geldiği gibi kolumdan sertçe sıkarak ona dönmemi sağladı. “Ağaçla rın polenlerine alerjim var, buradaki her şey beni hasta eder. O yüzden bize şu yeri söyle!” Çekik gözleri sinirli bir şekilde bana baktığında anladım ki gerçekten alerjisi vardı çünkü sanki grip olmuş gibi burnunun ucu pembeleşmeye başlamıştı. Kolumu kurtarıp bu kıvranan halini zevk alarak izledim. “Bunu bildiğim iyi oldu.” Ona doğru bir adım yaklaşarak tam karşısında durdum. “Başka ne zayıflığın var, Kibirli?” Alayla söylediklerim üzerine yumruğunu sıkarak bana öfkeyle baku ama bundan zerre kadar etkilenmedim. Kurtulmak istiyorlar sa bunu bensiz yapmak zorundaydılar. Arkamdan ettikleri tüm küfürlere rağmen onlara sırtımı dönerek hepsini bir daha gör memek üzere yanlarından ayrıldım. Sonunda kurtulacaktım bu cehennemden, herkes kendi başının çaresine bakmalıydı, bana ayak bağı olacak kimseyi istemiyordum. Bekle beni özgürlük» ben geliyorum. Birkaç saat sonra. ••

“Allah’ım, sonunda kayboldum!” Sanki yaptıklarımın ceza sını çekiyormuşum gibi bir türlü bu ormanda çıkamıyordum. Ayakkabılarım toz toprak içinde kalmıştı ve ben, birbirinin aynısı gibi görünen ağaçlara bakıyordum. Dalı kırık bir pelit

ağacı görünce ağlamak istedim çünkü en son on dakika önce bu ağacın yanında geçtiğimi hatırlıyordum. Başım yukarıda ağaçları incelerken, yerdeki dallardan birine takılınca yüzüstü

yere kapaklandım ancak karnımda hissettiğim keskin bir acı ve hareketlilikle çığlık atarak kendimi geriye savurmayı başardım.

206

YARALASAR

Kalçalarımın üzerine yere kapaklanmış bir şekilde dururken el lerimi yapraklara bastırarak başımı kaldırdım. Yerde gördüğüm kirpi yüzünden hâlâ acıyan karnımı tutarak bağırdım. “Üzerine düştüm diye beni bıçaklamak zorunda değildin!” Kahverengi iğneleri olan yaratığın iğnelerinin uçları keskin ve sarımsı bir renkteydi. Üstelik dikenlerini kabartarak savunma pozisyonuna geçmişti. Umarım kirpilerin özellikleri içinde dikenlerini fırlat mak gibi bir şey yoktur.

“Lanet hayvan.” Tişörtümü yukarı çekerek karnıma bakınca az kalsın ağlayacaktım. Sanki binlerce iğne batmış gibi yan yana bir sürü küçük, kırmızı noktalar oluşmuştu. “Zehirli misin sen?” Kaşlarımı çatarak diz çöktüm, küçücük yüzündeki nok ta kadar olan gözlerine baktım. “Şu dikenlerinde zehir taşıyan şeylerden biriysen yüzün ezberimde, oğlum! Nereye gidersen git, bulurum seni.” Homurdanarak dikenlerine dikkat etmeye çalışıp onu elime almayı istedim ancak top gibi küçülerek sivri

dikenlerini bana yöneltince ellerimi hızla geriye çektim. “Ta mam ya, sadece fazla sıkıldığım için konuşacak birilerini arıyo rum.” Sitem ederek ayağa kalkıp tam birkaç adım atmıştım ki adımlarımı, duyduğum seslere yönelttim. Bir tavşan, belki daha iyi bir yol arkadaşı olur.

Seslerin geldiği yere yaklaşırken ses çıkarmamaya çalışıyor dum. Yerdeki kuru dallara usulca basarak çalılıkların arkasından

çıktım. Bir tavşan beklediğim kesindi fakat yerde oturarak ba cağını tutan çocuk, kesinlikle beklediğim beyaz, pofuduk hay

van değildi. “Efe Can?” Afallayarak yerde inleyen çocuğa şaş kın gözlerle bakarken, ne düşünmem gerektiğini bilmiyordum.

“Hani merak ettiğimden falan değil ama âdet yerini bulsun diye soruyorum. Senin burada ne işin var ve niye ağlıyorsun?” Gerçi onun ağlamak için bir nedene ihtiyacı yoktu. Ancak pan

tolonunun yırtılan sağ diz kapağından akan kanı görünce bu sefer haklı bir sebepten dolayı ağladığım anladım.

MARAL ATMACA

207

Sesimi duyduğunda ürkerek sıçrayan çocuk, beni görünce

önce biraz şaşırdı ancak hemen sonrasında tanıdık bir yüz gör menin heyecanıyla gözleri sevinçle ışıldadı. “Yankı’.” 14? maalesef ki sen. Yanına giderek diz çöktüm. Yarasının üzerine eğilip kontrol

ettiğimde ağır bir yara olmadığını, sadece derisinin soyulduğu nu anladım. “Bu nasıl oldu?” Yara mikrop kapmasın diye dizini

sarmalıydık fakat yanımda onu saracak bir şey yoktu. “Diğerleri nerede?” Etrafıma baktığımda burada sadece ikimizin olduğu

nu gördüm. Dudakları titredi. Konuşmak için başım kaldınp bana ba

lonca gözbebekleri titreşiyor, dolu bakan hareleri içimde bir yerlere dokunuyordu. “Bir taşın üzerine çok kötü düştüm. On

ları yavaşlattığım için beni bırakıp gittiler.” Efe’nin alınacağını

bilsem de kendimi tutamayıp güldüm. Bu gerçekten komikti çünkü eğitmenler ne kadar uğraşırsa uğraşsınlar, biz her fırsatta

birbirimizi sattığımız için asla istedikleri gibi bir sonuca ulaşa

mayacaklardı. Güldüğüm için alınan çocuk burnunu çekerek homurdandı. “Sen niye geldin? Hani gidecektin?” Amacım bu yöndeydi ama sürprizler yoluma taş koydu, örneğin kaybolmak gibi. “Sizi bı

rakıp gitmeye dayanamadım.”

“Sen mi? Yankı, sen hepimizi karın tokluğuna sancak tek kişisin.”

“Tamam ya, kayboldum.” Homurdanarak söylediklerim

sayesinde ağlamayı bırakıp gülmeye başladı. “Buna üzülesim gelmiyor.” Tabii gelmez. Ben kaybolmasaydım burada tek başına kurda kuşa yem olurdun. Ben olsam ben de öyle hissederim. Ayağa kalkarak ona elimi uzattım. “Onlara verilen haritayı takip ediyorlarsa harita ezberimde olduğu için onları buluruz

ama sen, devam edebilecek durumda mısın?” Onların yanına

208

YARALASAR

gitmeyi isteseydim şimdiye kadar bulmuştum ama benim ni yetim kamp alanını bulmak değil, bu ormandan kaçmaktı. Efe

bu durumdayken onu yaralı bir bacakla burada tek başına bıra

kamazdım. O yüzden onu çocukların yanma bıraktıktan sonra gruptan ayrılırdım.

Başını sallayan çocuk uzattığım elimi tutarak ayağa kalkın ca bana tutunmasını sağladım. Kolunu omzuma koyunca daha

fâzla vakit kaybetmeden yola çıktık. Bir topal ve sakar ne kadar

hızlı ilerliyorsa biz de o hızda gidiyorduk. Haritayı zihnimde

canlandırmaya çalıştım ama etrafımdaki tüm ağaçlar birbirinin

aynısı olduğu için kafam karışmışa. Tamam, haritayı çok net hatırlıyordum ancak şöyle bir sorun vardı. Ben, bize haritayı verdikleri yerde değildim. Eğer başlangıç noktasında olsaydım,

haritadaki ilk işaret edilen noktayı takip ederek diğer işaretli

yerleri sırasıyla bulabilirdim ama kendi yönümü kaybetmişken şimdi çok istesem de haritadaki gibi işaretli büyük bir ağaç veya göze çarpan bir kaya göremiyordum. Orada çizilen uçurumdan eser bile yokken her şey birbirine karışmışa. Efe’ye bunu nasıl

söylemem gerektiğini bilmiyordum ama bu haldeyken onu boş

yereyoramazdım. içlerinde kanımın ısındığı, tepki göstermedi

ğim tek kişi oydu. Bu da ona karşı daha duyarlı olmaya itiyordu beni. Neyse artık bir süre daha yürürüz, yolu bulamazsam tüm haritayı birbirine karıştırdığımı itirafederim. Öyle de yaptık, neredeyse bir saat yolu bulmaya çalıştık.

Yoruldukça bir ağacm gölgesinde dinlenip daha sonra yeniden devam ettik. Zaman geçtikçe Efenin kanaması durmuştu ama

yürümekte zorlandığı için bana tutunan çocuk, her ikimizi de

yormayı başarmışa. Benden daha zayıf görünüyor olabilirdi an

cak içten kilo alıyor olmalı ki kolunu atağı omzum çökmüştü. Belki de ben yorgun düştüğüm için artık ona destek verirken zorlanıyordum. “Efe?” Nefes nefese duraksadıktan sonra sıcak

hava yüzünden alnıma yapışan saçlarımı çektim. Tıpkı benim

MARAL ATMACA

209

gibi terleyen çocuk başını benden yana çevirince cam ona ger çekleri söyleyecektim ki duyduğum ıslık sesi vazgeçmemi sağla

dı. “Sen de ıslık sesi gibi bir şey duyuyor musun?” Bana cevap vermeyen çocuk etraftaki seslere odaklanınca tekrar duymak

için ben de sese odaklandım ve gerçekten ikinci defa aynı sesi duydum. Benim duyduğum sesleri Efe de duymuş olmalı ki heyecan lanarak bana döndü. “Evet, Yankıcığım, ben de duyuyorum.”

öne atıldığında kolunu tutarak onu durdurdum. “Nereye gi

diyorsun, Efe?” Gözlerimi kısarak sorgulayıcı bakışlarımı ona

çevirmemin sebebini anlayamadı. “Çocuktan bulduk işte. On ların yanına gitmiyor muyuz?” Tabii, bu süper zekâ yolu karış

tırdığımı bilmediği için duyduğu ıslık sesinin çocuklardan gel diğini sanıyordu. Bendeki kötü şansı düşünürsek tesadüf eseri

onları bulmam mümkün değildi.

“Gel benimle.” Kafası karışan çocuğu kolundan çekiştirerek

büyük bir çam ağacının gölgesine oturttum, “önden pdip kim olduğuna bakacağım. Ben gelene kadar sakın buradan aynlma.

Geri dönmezsem peşimden gelmek gibi bir aptallık yapmadan uzaklaş buradan.” Efe korkudan tek kelime konuşamazken onu

bırakıp seslerin geldiği yöne doğru yürüdüm. Peşimizde azılı bir katil varken tüm Yarasalar ormanın içinde savunmasızdık.

Eğer burada olduğumuzu önceden öğrenmişse peşimize düşüp

izimizi sürerek her birimizi kolayca avlayabilirdi. Bu durumda Efeyi tehlikeye atmam söz konusu bile değildi. O sözde koruyucu ajanlar bizi buraya bırakırken neyin kafasını yaşıyorlardı acaba? Bu> bildiğin kuzuyu kurdun inine bırakmaktı! İçimden söylenerek çalılıkların yanından geçtiğimde ıslığın kaynağım bulmak rahat bir nefes almamı sağladı. Çünkü şaka

gibi ama ilk kez şans benden yana olmuş, çocuklardan birini daha bulmuştum. Tabii, bulduğum kişi keşke Hakan olmasaydı

10

YARALASAR

ya da onu bu şekilde bulmasaydım. Sırtı bana dönük bir şekilde

ayakta tuvalet ihtiyacını gideren çocuğun tam arkasında dur mak fazla utanç vericiydi. Neyse ki görmemem gereken bir şeyi

görmüyordum. “Allah aşkına, işerken ıslık çalmak nedir? Gel

sin diye idrarına konser mi veriyorsun?” Kendimi tutamayıp

konuştuğumda, “Lan!” diye başlayan ama sonu küförle biten

birkaç şey söyledi ve hızla fermuarını kapatıp bana döndü. Aceleyle bana dönen çocuk kimi görmeyi bekliyordu, bil

miyordum ama karşısında beni bulunca rahatlayarak nefesini

verdi. “Mahremiyet düşmanı sakar kedi, işerken de mi rahat yok! Bir an Naz veya Ecrin geldi sandım, ödüm koptu.” Bir da

kika ya gruptaki kızların onu böyle bir şey yaparken görmesinden rahatsız oluyor ama benim onu yakalamamı sorun etmiyor mu? Bildiğim kadarıyla ben de bir kadınım, benden niye utanmıyor?

“Benden niye utanmıyorsun, terbiyesiz bağımlı?” Kaşlarımı

çatarak sorduğum soru onu güldürdü. “Yiğit ve Kuzeyden niye utanmıyorsam aynı sebepten.” Bu pislik beni bir erkek ile aynı

gruba soktuğunu mu ima etti? Halt etmiş o! Kendi yaşımdakilere göre ortalama bir güzelliğim vardı, hatta çoğunu sollardım.

Öyle kaba saba bir görünüşüm yoktu! Tamam, kilom altmışın biraz üstündeydi ama ben, etine dolgun güzellerdendim. Ayrıca

kilolarım da öyle her yerimden sarkarak fışkırmıyordu.

“Hey, ne düşünüyorsun?” Gözlerimin önünde sallanan bir el görünce Hakan’ın dibime kadar girdiğini fark ettim. “lyy, sen o elini yıkadın mı?” Ondan hızla uzaklaştım. Bu iğrenç çocuk, az önce bir yerlerine dokunduğu elini yüzümün önünde sallı

yordu. “Bana kalsa yıkamazdım.” Sırıtarak diğer elindeki su şişesini

gösterdi. “Süslü, yemin ettirip bunu zorla elime tutuşturdu.” Her iki elinin ıslak olduğunu ve şişenin dibinde çok az su kal dığını görünce elini yıkadığına ikna oldum. Zira ben o ara ki-

MARAL ATMACA

211

lolarımla ilgili kendimle konuşuyordum. Süslü, en azından bu konuda iyi bir şey yapmış çünkü kendisi de itirafettiği gibi bu pis çocuğa kalsa yıkamazdı ellerini.

“Diğerleri nerede?” Etrafıma bakındığımda onların nc sesi vardı ne de görüntüsü. Eliyle sol taraftaki ağaçlık bölgeyi göster

“Hemen bu tepenin arkasındaki gölün kenarındalar.” Biraz uğraştırdı ama çadırların olduğu kampı bulduk.” Sona doğru, sesinde kınamayı andıran bir homurtu duymuştum. Anlaşılan,

onlara yolu tarif etmediğim için kızgındı. “Efe az ileride.” Onun olduğu yeri işaret ettim. “Onu

buraya getirmek için gelmiştim. Onu al ve diğerlerinin ya nına götür.” Buradaki işim bittiği için ona sinimi dönerek uzaklaşmaya başladım, inanması güç ama kaybolduğumuzu düşünürken bir şekilde kampın yakınlarına kadar gelmiştim. İyi, en azından artık aklım Efede kalmadan gönül rahatlığıyla

yoluma devam edebilirim. Çok değil, daha birkaç adım atmıştım ki Hakan, koşarak

önüme geçip beni durdurmak için kollarını her iki yanında açtı ve devam etmemi engelledi. “Bizimle kal.” Gözlerinde ilk kez

alay yoktu. “Seni getirmek için Efe yi bilerek bıraktık Sen ay rılınca Kuzey beklememizi söyleyip, ‘Gerekirse onu zorla geti

receğim,’ diyerek peşinden geldi. Bir süre seni takip etmiş, hep aynı yerde döndüğünü anlayınca yanımıza döndü. O sürede

Efe düşüp yaralanmıştı ve Ecrin de bu planı buldu. ‘Kalpsiz ve bencil gibi görünse de Efeye dayanamaz, eğer Efeyi bulursa

mudaka bize getirecektir/ dedi. Hepimizin akima yattığı için Efeyi onu bulacağın bir yere bıraktık. Efe, özellikle sesler çı

kartarak onu bulmanı sağlayacaktı ve sen, önünde sonunda Efe için bizi bulacaktın, öyle de oldu.” Duyduklarım karşısında

hayreder içinde kalarak bu kuş beyinli çocukların oyununa gel miş olmamın şokunu yaşıyordum, önce eğitmenim, şimdi de

onlar! Bir günde iki oyuna maruz kaldığıma inanamıyorum!

2ll yaralasar _nnl2>" Kan beynime sıçrarken onu sertçc

.

-I eni tamiyorf Belki de ilk kez dalga eeçnıe.

^nı, bu «a ö(keylc 5^ TÜalrak banây^kşu. “Ama aynı gemideyiz, anla

k^^yo- gittiğin yerde seni bulamaz mı>” bu «rçekbit gülümseme değildi. “Hepimizi bulacak, rintlik. Birbirimizi hatırlamıyor olabiliriz ama bir aynıölsün yurt» kaldık. Hepimiz kimsesiz büyüdük, bizZbiri daha istemiyoruz.” Hatırlamadığım birini neden

umursamalıydımki? Sonuçtahiçbir damgalı çocuğun anılarım-

da bir izi yoktu. Eğer unuttuysam demek ki benim için o kadar da önemli değillerdi. Bu durumda bana olacaklar onları, onlara olacaklar da beni ilgilendirmezdi. Onu iyice kızdıracağımı bilerek kaygısızca omuz silktim. “Size olacaklar zerre umurumda değil. İsterseniz ölün, hiç üzül

mem.” Homurdanışı beni pek etkilemediği için kendi kendine kızdığıyla kaldı. “Yankı!’’ Efe nin korku dolu bağırışını duyunca Hakan ile

göz göze geldik ve aynı anda Efe nin sesinin geldiği yöne doğru koşmaya başladık. Kahretsin, burada silahlı biri dolanırken Efeyi tek başına orada bıraktığıma inanamıyorum! Eğer öcü gelmişse hepimizi tek tek avlayacak!

Çalıların olduğu yere gidince korkmuş olan Efe yi gördük. İyiydi ve topallayarak bize doğru geliyordu. Allah’ım, sana şü

kürler olsun ki o iyiydi. “Sen gelmeyince çok korktum.” Sesi titrerken gözleri korku içinde etrafımızdaki ağaçlan kontrol ediyordu. “Diğerlerinin yanına gitmeliyiz.” Hakan hiç vakit kaybetmeden Efe nin koluna girince ormanda tek başıma ol

mam güvenli olmadığı için mecburen kaçma planımı erteleyip onlarla gitmeye karar verdim.

MARAL ATMACA 213

Hakan’ın bahsettiği küçük tepeyi geçip ağaçların arasındaki

gizli cenneti görünce gülümsedim, büyülenmemek elde değil di. Ormanın içinde yeşilliklerin süslediği bir göl, tüm berraklı ğıyla ayaklarımın alandaydı. Yaklaştıkça daha iyi görüyor, mest oluyordum. Gölün durgun suyu maviliğiyle göz kamaştırırken,

etrafındaki taşların arasında çıkan san çiğdemlerin üzerinde bir sürü kelebek kümesi vardı. Yeşilliğin içinde bir cenneti an dırıyordu, çiçeklerin üzerinde uçuşan rengârenk kelebekler ve ağaçların üzerine tünemiş kuşların şarkılarıyla bu manzara mu azzamdı. Burası cennet gibiydi. Ne yazık ki bu cennetin şöyle bir kusuru vardı, o da davetsiz misafirleri. Gölün sağ tarafında yan yana kurulmuş tek kişilik yedi çadır vardı. Çocuklar bir çadırın önünde grup şeklinde oturuyordu. Ancak sol tarafın da herhangi bir çadır yoktu. Buket başta olmak üzere Ecrin, Yiğit ve Naz’m eğitmeni çocuklardan biraz uzakta sol tarafta oturuyordu. Kampta olan çocukların eğitmenleri oradaydı ama Hakan, Efe ve benim eğitmenim yoktu. Olanları anlayınca bir küfür savurdum. Neden olsunlar ki? Biz üçümüz orada yoktuk! Aslında en başından beri her biri kendi çaylağını uzaktan izli yordu, değil mi? Bizi ormanın içinde o öcüye karşı savunmasız bırakacaklarını düşünmek aptallık olurdu. Uzaktan ne yapuğımızı izliyorlarsa? Hayır ya, o buzdağı tüm kaçma girişimlerimi izledi, değil mi? Bittim ben! Eyvahlar olsun ki bu sefer beni piş man edecek! Üstelik özellikle beni uyaran bir not bırakmışken…

Onu biraz tanıdıysam bu yaptığımı yanıma bırakmaz.

Hadi ama! Kafesteki bir kuşun kapısını açarak ondan kafeste kalmasını bekleyemezsiniz. O kuş mutlaka firar eder. Burada suçlu olan ben değilim ki. Adam, bildiğin kaçmam için beni teşvik etti.

Yapaklarım için zerre pişmanlık duymadan onlara doğru yürürken her birinin gözleri bizi bulmuştu. Kuzey yanında ki çocukları dürterek beni gösterirken sırıtan yüzü âdeta nasıl

14

YARALASAR

da gelmesini sağladık der gibiydi. Eğitmenler ise son Yarasaları

da görmenin memnuniyetini yaşıyordu. Çocuklar firar ettiği mi anlatmış olmalı İd Ecrinin yeşil gözlü, yakışıklı eğitmeni benimle uğraşmak için daha fazla bekleyemedi. “Hoş geldin, kaçak Yarasa.” Ona ters bir bakış atıp homurdanarak, “Haklı

davamdan asla vazgeçmeyeceğim,” dediğimde gülerek arkamda bir yeri işaret etti. “O vatken işin çok zor.” Durup arkamı dö nünce geriye kalan üç eğitmenin hemen peşimizden geldiğini

gördüm ama benim bakışlarım tek bir eğitmenin üzerindeydi. Bu kadar yakışıklı olmak zorunda değil bu vicdansızın oğlu!

Sıklıkla giydiği o resmî kıyafetleri yoktu üzerinde. Asker ye şili salaş tişörtünün ona bu kadar çok yakışmasının sebebi heybetli vücuduna yapışacak kadar dar olmamasıydı. Bazı erkekler

özellikle kaslarına dikkat çekmek için üzerlerine tam oturan, tıpkı bir deri gibi onlara yapışan daracık tişörtler giymeyi tercih

ediyordu ama o, bütün bunlardan çok uzaktı. Tişörtünün hafif

bolluğu dikkatleri üzerine çekiyordu çünkü böylesi, ona daha

çok yakışıyordu. Kot pantolon ve tişört uyumu bence onu daha karizmatik yapıyordu, özellikle birkaç gündür tıraş olmadığını

gösteren, yeni çıkmaya başlayan sakalları, güneşte rengi biraz açılan kahverengi saçlarındaki o dağınıklık ile bütünleşince onu karşı konulmaz yapıyordu. Geniş omuzları hep dikti ve başı asla yere eğilmezdi. Onda gerçekten bir lider ruhu vardı. Zaten

tıpkı şu anda da olduğu gibi ne zaman grup olarak yürüseler arkadaşları onu hep bir adım geriden takip ederdi. Yanındakine

güven veren yıkılmaz bir karakteri vardı. Sanki olası bir tehlike ye karşı her zaman tetikteydi ve arkasında yürüyenleri korumak

için öndeydi.

, ,

Bu adamda bir şeyler vardı. Nasıl desem, çoğu zaman ken disi için yaşamıyor gibi hissettiriyordu. Eğlenmesini bilmiyordu, kendine has özel zevkleri yok gibiydi. Tıpkı programlı bir robot gibi kendine oluşturduğu çizginin dışına hiç çıkmayarak

MARAL ATMACA 215

amacından şaşmıyordu. Arkadaşlarını dinler ama gerekmedik

çe konuşmaz, onların sohbetine dâhil olmazdı. Onların espri

lerine güler ancak gülüşü asla gözlerine ulaşmazdı. Yaşamıyor gibiydi, yaşayan birini taklit ederek insanlara istediğini veren

biri gibi görünüyordu. Ona “buzdağı” dememin sebebi de tam

olarak buydu çünkü şu anda olduğu gjbi yaydığı soğuk ener ji her defasında beni ürpertiyordu ve onun yalamadayken yaz

sıcağında üşüyordum. Göz göze gelince korku içinde yutkun dum ve onun gözlerinde bana yönelik herhangi bir öfke gör

meyi bekledim ama yoktu. Aksine öğrencisiyle gurur duyan bir öğretmen gibi son derece sıcak bakıyordu. Kaçmaya çalıştığım

için benimle gurur duyacağını bilseydim, önceden denerdim bunu. Keşke gerçek niyetini bana söyleseydi. O zaman alacağım

cezadan korkmaz, gerekirse tünel kazarak kaçmaya çalışırdım. Tabii, o da haklı. Şu birkaç günde canından bezdi resmen, ne

zaman firar edeceğim diye bekliyor. Eğitmenleri Hakan ve Efe yi de alıp diğerlerinin yanına gi

dince, eğitmenim tam karşımda durup tepeden urnağa beni süzdü. Gözleri, firar esnasında sürekli düştüğüm için toz toprak olan dizlerimde biraz fazla oyalanmıştı. “Sevgili isimsiz eğitme

nim.” Belki de ilk kez gerçek anlamda ona gülümsedim. “Ba

şından beri beni takip ettiğinizi az önce öğrendim ama buna

rağmen burnunuzdan solumuyorsunuz. Bu da demek oluyor ki siz de benim gitmemi istiyorsunuz.” Rahat bir nefes aldım, mutluluğum neşeli çıkan sesime yansıyordu. “Sonunda doğru yolu bulmanıza sevindim.” Mudulukla yanından geçip geldi

ı

ğim yola yönelmiştim ki adam, sadece kolunu uzatarak tişörtii-

mün ensesini tuttuğu gibi hafif çekiştirerek beni tam karşısına

ı

getirdi. “Sence senden bu kadar kolay vazgeçer miyim?” Eğlenerek söyledikleri tüm hayallerimi yıktığı için ağlamak istedim.

;

Tişörtümü çekerek ondan kurtardım, üzerimi düzeltirken

I

çıldırmak üzereydim. “Siz de haklısınız. Vazgeçilmez olduğum

16

YARALASAR

doğru ama ben seçilmem» seçerim ve siz seçtiklerimin arasında değilsiniz.* Tekrar yanından geçmek için bir atakta bulundu

ğumda bir anda uzattığı kolu burnuma çarpınca isyan ettim. “Duş önüme Sedef» aksi takdirde seni omzuma atarak götürmek zorunda kalacağım.* Başını eğerek bana baktı ve üzerime eğildi.”Bunu yapmamı ister misin?” Ne münasebet» tabii ki de istemem!

Ona sinirle bakıp âdeta çocuk gibi ayaklarımı yere vurarak di

ğerlerine doğru yürürken, hemen arkamda beni takip ettiği için gülen sesini duydum. “Uslu kız.” Bu adam beni çıldırtıyor! Us luymuş, hele birfirsatını bulayım» ben göstereceğim ona usluyu. Çocukların yanına geldiğimde hiçbirine bakmadan somur

tarak oturdum. O da diğer eğitmenlerin yanına giderek Afrodit in hemen yanına oturmuştu. Buket ona gülümseyip sırnaşık

bir şekilde başmı onun omzuna koyunca yüzünde oluşan iç

ten gülüşü beni afallattı çünkü bu gülüşü fazlasıyla gerçek ve

derin görünüyordu. Kolunu Afrodit’in yani Buket’in omzuna atıp onu göğsüne çekince, eğilip kollarındaki kadının saçları

na küçük bir öpücük kondurdu. Buket’in yüzünden okunan o

huzura da ilk kez şahit oluyordum. Başını kaldıran eğitmenim bana bakınca, onları izlerken yakalanmak garip bir şekilde beni

utandırdı ve hemen bakışlarımı kaçırdım. “Herkes burada ol duğuna göre lütfen beni dinleyin çocuklar.” Efe’nin nahif eğit

meni Bayan Kırmızı Dudak ayağa kalkarak bize tebessüm etti. “Yarma kadar buradayız. Bü bir günlük kaçamağımız sizin ara nızdaki buzları eritirken bize de bir nevi tatil olacak.” O kadar

heyecanlıydı ki çocuk gibi ellerini çırptığının farkında değildi. “Neden küçük bir oyun oynamıyoruz? Eğitmenler ve çay

lakların rekabeti gibi düşünün. Yemek yok, su yok, dışarıdan herhangi bir şey yok. Her iki grup için şardar eşit. Silahlarımız sadece sizi korumak için var. Onun dışında avlanmak için tıpkı

sizin gibi biz de kendi becerilerimizi konuşturmak zorundayız. Günün kalanını ve geceyi geçirmek için her iki grup da kendi

MARAL ATMACA

217

yeteneklerini konuşturmak zorunda. Çok eğlenceli, değil mi?”

Büyük ihtimalle burada olmamız fikri, bu hayalperest ve mut

luluk hormonu salgılayan kadının başının altından çıkmıştı çünkü onun dışında her birimizin donuk bakışları pek de he yecanlı olmadığımızı gösteriyordu. Avlanmaktan ne kastettiğini ve bunu nasıl yapacağımızı da söylese iyi ederdi çünkü çakmak

ve silah olmadan bu mümkün değildi. “Eee?” Hiçbirimizden tepki alamayınca çocuksu neşesi ya

vaşça söndü. “Siz sevinmediniz mi?” Onun yüzü asılınca Ye şil Gözlü Yakışıklı hemen coşkulu bir sesle, “Çok sevindik. Ne

var yani geceyi sivrisineklerle geçirmek zorundaysam?” dedi ve tehdit edercesine kendi çaylağına döndü. “Ecrin de çok sevin

di, değil mi Ecrin?” Sanki zavallı kızın hayır deme lüksü var mış gibi bir de soruyordu. “Çoook.” İsteksizce söylediği şeyi uzatarak ona ters bir bakış atan Koreli, alerjisi yüzünden zaten

yeterince zor durumdaydı. “Ne var yani tüm günü alerjik reak siyonlar göstererek bitirmek zorundaysam?” Ağzının içinden,

hayattan bıkmış gibi söyledikleri eğitmenini güldürdü. “Merak etme, ilaçların yanımda.” Ecrin başım hızla kaldırıp kıskançlık tan delirmemi sağlayacak kadar düşünceli eğitmenine bakar

ken, eğitmeni çaylağına göz kırparak önüne dönmüştü. Benim

niye Efe ve Ecrin inki gibi bir eğitmenim yoktu? Şöyle bir düşününce diğer eğitmenlerin de kendi çaylağına

karşı fazla kibar ve düşünceli olduğunu fark ettim. En kalpsizi

neden bana düşmüştü, aklım almıyor! “Yani rekabet diyorsunuz?” Çoktan gaza gelen Kuzey in dudakları kıvrıldığında Afrodit güldü. “Bakalım hangi takım

günü başarıyla tamamlayacak?” Harika, aç kaldık çünkü bizim

gruptan bir halt olmazdı. “Ben varım.” Sırıtan Kuzey bir elini bize doğru uzatmışa. İçindeki rekabet duygusu kabaran Yiğit de elini, onun uzattığı

18

YARALASAR

elinin üzerine koydu. “Ben de vanm.” Daha sonra Bağımlı da elini koyunca kızlar bir süre düşündü ve onlar da ellerini diğer lerinin elinin üstüne koydu. “Ben de varım.” Efe Can, bu ayak la neyine güvenerek varım diyordu acaba? Bu çocuğun kendine

hayn yokken bize hiç olmazdı. Yarasaların içinde elini diğer çocukların ellerinin üzerine koymayan tek kişi bendim, her iki grubun da bana bakmasıy la kafam karıştı. Ne yapmamı istediklerini anlamadım. “Ne? Elimi koyunca urvivor 3 diye bağıracak mıyız?” diye homur dandığımda Bayan Kırmızı Dudak ve Yeşil Gözlü Yakışıklı’nın

gülüşlerini duydum. Kuzey, bana sanki her defasında oyunbozanlık yapıyormuşum gibi bakıyordu. “Kedicik, elini koyduğunda öyle düşün düğün gibi bağırmayacağız. Geri zekâlı!” Siyah gözleri hadi dercesine bana bakıyordu. “Takım halinde çalışacağımızı kabul ettiğini gösterecek.” Sorun şu ki ben kabul etmiyordum. “Birincisi, sizinle bir takım olmam söz konusu bile değil. İkincisi ise kaçamadığım için motivasyonum düşük.” Aklıma bir şey gelmiş gibi Yarasalara bakarak sırıttım. “Eğer eğitmenim

kaçmaya çalıştığım için geri döndüğümüzde bana ceza verme yeceğine söz verirse moralim belki yerine gelir.” Tamam, bana kızdığını gösteren herhangi bir şey söylememişti ama tesise dö

nünce sürpriz bir cezayla karşılaşma endişesi içimi yiyordu. Söylediklerim çocukların aklına yatmış olmalı ki şimdi hepsinin gözleri eğitmenimdeydi. İlk konuşan Kuzey olmuş

tu. “Eşit şanlarda olmamız için bizden birinin eksik olmaması

gerekiyor.” “Haklı.” Evet, Naz da onu destekledi.

“Yankı olmazsa çok üzülüyorum ben.” Bonuscuk zaten hep beni tutardı. * Is&ız bir adada hayatta kalma temalı yarışma programı.

ARAL

ATACA

219

“Kız kaçmaya bile çalışmadı, ikisini geride bırakan bizız.”

Yiğit suçu üstüne mi almıştı? “Bunu söylemekten nefret ediyorum ama Sakarın morali

bozuk olunca bir şekilde hepimizin moralini bozmayı başarı yor.” Hakan bana iftira atıyordu.

“Cezası kalkmazsa biz de yokuz ve evet, bunu ben söylüyo rum.” Ecrinden kesinlikle beklemediğim sözlerdi bunlar. nla -

rı kullan ve cezadan kurtul, bu harika bir fikir! Eğitmenim ne yapmaya çalıştığımı anlamışu ama gün için

de ikinci kez beni şaşırtarak Yarasalara başını salladı. “Takım arkadaşlarından biri söz konusu olunca bencilliği bıraktığı için ona ceza vermeyi aklımdan geçirmedim.” Efe ye yardım ettiğim için mi bana kızgın değildi?

“Arıza, hadi.” Süslü beni uyarınca birleştirdikleri ellerine baktım. “Bunu yapmam şart mı?” “Kedicik, gebertirim!” “Tamam ya, bari Efe elini üste koysun çünkü Ecrine temas etmek istemiyorum.”

Ecrin bana kötü kötü bakarken Efe elini en üste koydu. Ben

de elimi onun elinin üstüne koydum. “Ya-ra-sa-lar!!”

“Allah belanızı versin! Hani bağırmak yoktu?” Bir günlüğüne ortak çalışmaya karar vermiştik ancak elleri

miz ayrıldıktan sonra o kadar hızlı birbirimizden kopmuştuk ki her birimiz farklı yerlere dağıldık. Hiçbirimiz takım ruhunu

bilmediğimiz için nasıl ortak çalışacağımızı da bilmiyorduk

Birbirimizden uzak bir daire oluşturacak gibi oturmuştuk. As lında tam şu anda hepsinin aklında bir görev paylaşımı vardı

fakat diğerlerine bunu nasıl kabul ettireceklerini bilmedikleri için bu onları susmaya itiyordu. Her birimiz kendi bildiğini savunan asi karakterlerdik. Birinden emir almak istemediğimiz

0

YARAIASAR

için aynısını diğerine yapmak istemiyorduk. Aslında böyle dü

şünen çocuklardı çünkü onlardan ne emir almak gibi bir niye

tim vardı ne de onlara emir vermek. Onların ne karar verece ğiyle ilgilenmiyordum. İlgilendiğim tek şey, bir an önce günü

bitirip bu yakınlaştırma saçmalığından kurtulmaktı. Onların işi, bhi öcüden korumaktı. Yarasalar arasındaki sorunlar onlann uzmanlık alanı dışındaydı. Çocuklarla birbirimizden nefret

etmemiz ya da birbirimize bağlanmamız onlar için bir sorun

teşkil etmiyordu ama garip bir şekilde aramızda bir bağ oluş turmaya çalışıyorlardı.

“öncelikle bir konuyu halledelim.” Daha fazla dayanama yan bağımlı çocuk ayağa kalkarak bizlere döndü. “Eğer bugün için ekip olacaksak bir lider seçelim çünkü her kafadan bir ses

çıkarsa uzlaşamayız.” Mantıklı konuşmuştu aslında, aksi takdir

de birine bir şey dediğimizde, Kendin yap!” diye itiraz edebi lirdi. Ancak sadece bugün için bir liderimiz olursa kimse itiraz edemezdi.

“Doğru.” Süslü başını salladı. “Ben lider olmak istemiyorum ama sadece tesise dönene kadar bir lidere itaat edebilirim sanı rım. Peki, liderimiz kim olacak?” Eğitmenler susmuş, sanki bu

konuşmalar dikkatlerini cezbetmiş gibi bizi izliyorlardı. “Ben adayım.” Hakan’ın sözleriyle Kuzey gülerek ayağa kal

kıp onun yanında durdu. “Ben de adayım. Oylama yapalım, en

çok kim oy alırsa lider o olur.” Herkes tuhaf bir şekilde başını sallayarak kabul etti.

“Oylama başlasın o zaman.” Bağımlı’nın söyledikleriyle so murtarak kızlara döndüm. “Neden tüm adaylar erkek? İkiniz den biri çıkarsa oyum ona.” Bir erkekten emir almaktansa şu nefret ettiğim iki aptaldan emir almayı yeğlerdim.

Naz, lider olmak istemediğini göstermek için başını olum suz anlamda salladı fakat bana bakan Ecrin’in yüzünde sinsi bir

MARAL ATMACA 221 gülümseme ortaya çıktı. “Altı aptalı idare etmek kolay değil, yi yorsa sen aday ol.” Bana meydan okuduğunda kaklarımı çatarak

ayağa kalktım ve Kuzeyin yanında durdum. “Ben de adayım.” Büyük ihtimalle kimse bana oy vermezdi ama Ecrin in meydan okumasına kayıtsız kalamazdım.

Eğitmenler birbirleriyle göz göze geldiklerinde üçümüze

bakıyorlardı. Özellikle Buzdağı, adaylığımı koyacağımı bekle

mediği için biraz şaşırmıştı ama bir o kadar da bunu benden bekliyormuş gibi bakıyordu. “Benim oyum Yankıyı’ Efe sa

yesinde ilk oyumu almıştım ancak bu, hiç hoşuma gitmemişti çünkü bunların lideri olmak gibi bir düşüncem yoktu. Malum, kaçmak gibi planlarım vardı. Ecrin in gazına gelerek aday ol

muştum. Neyse, zaten Efe dışında kimse bana oy vermeyeceği için sorun yoktu. Tek bir oy ile lider olacak değildim ya! “Hakan diyorum.” Yiğit de oyunu kullanınca Naz, Kuzeye baku. “Şu saygısız çocuğu seçiyorum.” Kuzey in dudaklan kıv

rıldı. Ecrin in oyu her şeyi belirleyecekti. Gözleri beni bulunca ne yapacağını anladığım için kaşlarımı

çatarak, “Sakın…” demiştim ki “Oyumu Yankı’dan yana kulla

nıyorum, bakalım bu işin alandan nasıl kalkacak?” deyince ger çekten de bir oy ile lanet liderlik seçimini kazanmıştım. Her an Kibirli’nin üzerine atlayabilirdim. Bilerek beni kışkırtıp önce

aday sonra lider olmama sebep oldu! Çok kolay gaza gelmek gibi kötü bir huyum vardır.

“Adaylığımı geri çekiyorum ve oyumu Kuzeye veriyorum.” Evet, bu konuşan benden başkası değildi çünkü buradan kaça cağım için lider olmam saçma olurdu. Şimdi Kuzeyin iki oyu

olmuştu. “Madem öyle,” diyen Ecrin, adaylığımı çektiğim için alay

eden tavrını gizlemiyordu. “Ben de Hakan diyorum.” Ecrin’in oyu, bağımlı çocuğun Kuzeye yetişmesini sağlamıştı. Şimdi her

222

YARALASAR

ikisi de eşit oya sahipti. Ben adaylığımı çektiğim için Efenin

de yeniden seçim yapması gerekiyordu. “Kuzey,” diyen Efe de seçimini yapmıştı. Naz, Efe ve ben tercihimizi Kuzeyden yana

kullanmıştık; Ecrin ve Yiğit ise Hakan’ı seçmişti. Böylece Kuzey aldığı üç oy ile kazanmıştı.

“Adaletli bir seçim olduğu için benden yana sıkıntı yok.” Hakan’la ikisi el sıkıştığında Kuzey liderleri olmuştu. Kendimi saymıyordum çünkü ben burada konuk oyuncu gibi bir şey dim, anlayacağınız her an kadrodan ayrılabilirdim.

Başımı çevirdiğimde eğitmenimin bakışlarındaki hoşnutsuz luğu gördüm. Ne yani, geri çekilmem hoşuna gitmemiş miydi? Onu mutsuz eden her şey beni mutlu ettiği için sırıtarak önüme

döndüm. O, iyi bir lider ve insanları kontrol etmek hobileri nin içinde yer alıyor diye aynı şeyleri benden de bekleyemezdi.

“Hava kararmadan önlemimizi almalıyız.” Maşallah, Kuzey hiç vakit kaybetmiyordu. “Yiyecek bir şeyler bulsak iyi olur, hadi gidelim.” Hepsi ayağa kalkarak onun peşinden gidince benim hiç hareket etmemem dikkatlerini çekmişti.

Kuzey hâlâ oturduğumu gördüğünde çıldırmak üzereydi. Başını yukarı kaldırıp sabır çekmesinin sebebi hep gruptan ay

kırı hareket etmem olabilirdi. “Kedicik, yine arızaya bağlama, hadi gel,” dedi. Sıkıysa gelme!” fa gibi bakarken bana başka bir seçenek sunmuyordu.

Daha fazla dayanamayıp elimle gökyüzünü gösterdim. “Eğer

şu saçma liderliği kabul etseydim, üç saat sonra havanın kara

racağını bildiğimden vakit kaybetmek yerine Süslü ve Ecrini nehrin kaynağına gönderir, içecek temiz su bulmalarını ister dim. Malum, bu su, içinde balıklar varken içilecek gibi değil.”

Evet, nehirde tek tük balık vardı ve Hakan ın ellerini yıkamak

için aldığı suyun kaynağı göl olmalıydı. “Akşam ısınmak için Yiğit’i odun toplamaya ve Bağımlı’nın hedefler konusundaki

MARAL ATMACA

223

yeteneğini bildiğim için seni onunla birlikte avlanmaya gönde rirdim. Efe yaralı olduğu için bana ayak bağı olmasın diye onu

da burada bırakırdım.” Omuz silkerek Kuzeye baktım. “Ama lider sen olduğun için sorun yok, geliyorum,” dediğimde Yara salar söylediklerimi kafasında tartarken eğitmenimin dudakları

kıvrılmıştı. “Biz su bulalım.” Ecrin ve Naz gölün aşağısına doğru yürü yünce Yiğit, eliyle aksi yönü gösterdi. “Ben de odun toplasam iyi olur.” Efe de geri dönerek az önce kalktığı yere geri otur

muştu. “Biz de avlanalım bari.” Hakan son noktayı koyunca Kuzey, bir kaşını yukarı kaldırarak bana baktı. “Valla yerinde

gözüm yok. Eğer beni dinleyeceklerini bilseydim, bu fırsatı ka çırmaz ve ilk uçurumdan aşağı atlamalarım isterdim.” Efenin eğitmeninin kıkırdamasını duymuştum ama bu konuda şaka

yapmıyordum. Böyle bir şansı kaçırdığıma inanamıyorum!

Başını her iki yana sallayan çocuk gülerek gidecekleri yönü gösterdi. “Yürü hadi.” Sanırım ben de onlarla avlanacaktım. İyi

de ben avlanmaktan ne anlardım? Ne güzel, burada Efenin ya nında uslu uslu oturuyordum.

Gördüğüm kahverengi tavşandan gözlerimi ayırmıyordum.

Ağaç köklerini kemiren hayvan, birazdan başına geleceklerden habersiz karnını doyuruyordu. Kuzey in cebinde bir çakı olması

işimize gelmişti. Böylece pis bağımlı o tavşanı akşam için av layabilirdi. Ucunu tuttuğu bıçağı havaya kaldıran çocuk, göz

lerini hedefinden ayırmıyordu. Üçümüz kocaman bir çalının

arkasına saklanmış, akşam yemeğimize bakıyorduk. Tamam, hayvanlar konusunda pek de kibar değildim ama bu, onların ölmesini isteyeceğim anlamına gelmiyordu. Eğer aç olmasaydık

bu hayvana akşam yemeği gözüyle bakmazdım ancak hepimiz

çok açtık ve karnımızı doyurmak için ona ihtiyacımız vardı. Hakan yavaşça ayağa kalkarak bıçağı tam atacaktı ki burada iki

4

YARALASAR

büklüm beklemekten belim ağrıdığı için ben de ayağa kalkmak istedim. Amacım ses çıkarmadan birkaç saniyeliğine belimi din lendirmekti ancak ne yarık ki geriye doğru bir adım atmamla ayağım takıldı ve bağırarak yere düştüm. Kahretsin, gitti tavşan!

“Yine kaçırdık!’* Hakan elindeki bıçağı sıkıca tutarak öfkey le bana döndü “Bu, sakarlığın yüzünden kaçan dördüncü hay van!” Beni azarlayan çocuğu umursamıyordum çünkü yerdeki çalılardan biri elime batmıştı. “Böyle olmayacak” Kuzey sıkmayla bana döndü. “Kedicik, sen Efe nin yanına dönüp orada sakarlık yap.” Beni bırakarak yürümeye başladıklarında kaşlarımı çattım. Bu ikisi, beni bura

da bırakmayı düşünmüyordu, değil mi? “Yon bulma yeteneğim sıfır ve beni burada mı bırakıyor sun?” Tamam, bir saat boyunca sakarlığım yüzünden onları deli ettiğim doğruydu ama beni burada bırakmaları çok adiceydi. Üstelik bütün bunları bilinçli yapmıyordum. Sakarlık suç ilan

edildi de benim mi haberim yok? Gözlerindeki tamdık sinsi ışıltıyla bana dönen Kuzey i gö rünce ağlamak istedim. Beni burada bırakacaktı. “İntikam, nankör kedi. Beni bıraktığın o günü ne çabuk unuttun?” Onu

halâ unutmamış mıydı?

“Geri zekâlı çocuk, burada kaybolurum diyorum!” “Umurumda değilsin, kızım.”

“Saçmalama, oğlum! Aslan falan çıkarsa ne yaparım lan ben!”

“Daha saader önce bizi bırakıp giderken de karşına çıkabi

lirdi. Yani bu sakarlıkla timsah bile karşına çıksa korkup kaçar.” “Allah belam versin, Kuzey!”

“Ben de seni, Kedicik”

MARAL ATMACA

225

Elimi hafif kanatan çalı parçasını hızla çıkartarak onlara

yetişmek için ayağa kalktım ancak daha ilk adımımda önüm

deki taşa takılıp yine yere düşünce sinirden delirmek üzerey

dim. “Allah’ ın belaları, pislikler!” Ellerimi yere bastırarak ayağa kalktığımda onları bulamayınca ofladım. Benden kurtulmaya

o kadar çok can atıyorlar ki şu kısacık sürede hemen ortadan kaybolmuşlardı. “Tamam ya, ben de bari bu yerden kaçayım.”

Onların peşinden gitmekten vazgeçerek ters istikamete doğru yürüdüm. Kaçmam için sürekli beni teşvik ediyorlardı. Buna

direnemeyecek kadar kendi isteklerimi göz önünde bulundur

mam benim suçum değildi. açmak

için harika birfırsat.

Burası nasıl bir cehennemdi, bilmiyordum ama adım atacak halim kalmamıştı. Bir türlü anayolu bulamıyordum. Hava ka rarmaya başlamıştı. Üstelik karnım açlıktan sesler çıkartırken

boğazım susuzluktan kurumuştu. Belki de yorgunluğum çok

yavaş ilerlememe neden oluyordu, emin değildim. Sarsak adım larla yürürken istesem de daha hızlı olamadım. Yanından geç tiğim ağacın kökünde gördüğüm sarı mantarlara uzanmıştım ki son anda kendimi durdurdum. Ya zehirliyse? Mantarlar veya bitkiler hakkında pek bilgim olmadığı için ne kadar lezzetli gö rünseler de kendimi tehlikeye atacak bir şey yapmamalıydım, özellikle de ıssız bir ormanda tek başımayken. Nihayet ağaç

ların bittiğini görünce rahat bir nefes alarak bitkin adımlarımı çayırlara hareket ettirdim. Yerdeki dağ papatyalarının güzelliği

karşısında büyülenmişçesine iç çektiğimde, beni etkiledikleri

kadar içimdeki tiksinti hissini de uyandırıyordu. Evet, çiçek

ler görünüşleriyle beni mest ediyor ama onlara sahip olma fikri

veya uzun süre aynı ortamda kalacak olma ihtimali bile hep sinden nefret etmeme yetiyordu. Beyaz çiçeklerin büyüsüne

kapıldığım için bir uçurumun üzerinde durduğumun farkında

olmadan yürüyordum. Ne zaman ki ayağım boşluğa geldi ve

226

YARALASAR

ayaklarımın altındaki toprak yok oldu, işte o zaman bağırarak düştüğümün farkına vardım. Dudaklarımdan bir çığlık firar et tiğinde, aşağıdaki sivri taşların üzerine düşmeyi beklerken biri

bileğimi tuttu. Bedenim boşlukta sallanırken Bayan Kırmızı Dudak’ın haritada çizdiği uçurumu da böylece bulmuş oldum.

“Non muoverti!4” Hâlâ deli gibi bağırarak çırpınırken, duy duğum öfkeli sesle başımı güçlükle yukarı çevirdim, uçuruma

doğru diz çökerek eğildiği yerden beni tutan kişinin eğitmenim

olduğunu gördüm. Söylediklerinden tek kelime anlamadım. Sanırım farkında olmadan başka dilde konuşmuştu. Doğru tahmin! Gergin veya

telaşlıyken farkında olmadan alıştığı yabancı dile geçiş yapıyor du. Uzun süre böyle ters bir pozisyonda ona bakamasam da ne kadar kızgın olduğunu görebiliyordum. Zayıf biri olmadığım

için beni tutmakta güçlük çekiyor olmalı ki dişlerini sıktığı için çenesi ve yanağındaki kaslar seğiriyordu. Alnındaki çizgiler ço ğalmışa. Çatağı kaşları ve kahverengi harelerinin koyulaşması mı yoksa ölüm mü beni daha fazla korkutuyordu, emin değil

dim. caba o beni öldürmeden ben buradan atlasam mı? Adamın bana karşı tahammülsüzlüğü yüzünden okunurken onun tara

findan kurtarılmak istediğimden emin değildim. “Bu benim suçum değildi.” Korkuyla konuştuğumda sıkın

tıyla bir nefes alarak bileğimi daha çok sıktı. “Sakarlığının bir sonu yok!” Bana neden kızıyor ki? Sanki bu uçurumu yolumun

üstüne ben koydum.

Bileğimi son anda kavradığı için bir kolum yukarıdayken onu görmek çok zordu. Bunun için başımı çevirip omzumun

üzerinden yukarıya bakmam gerekiyordu. Ancak hareket ettik çe sırtımın arkasına batan taşlar varken ona bakmam mümkün

değildi. Arak yüzünü göremiyordum ama sinirli sesini çok iyi duyuyordum. 4 İtalyanca’da ‘Hareket etme!” anlamına gelir.

MARAL ATMACA

227

“Şimdi seni yukarı çekeceğim, sırtını korumaya çalış” Aşa

ğıdaki sivri kayalara bakarken korkudan kalbim durma nok tasına gelmişti. Ne demek istediğini anlamadım ama bileğimi

her iki eliyle kavrayıp beni yavaşça yukarı çekmeye başlayınca arkamdaki taşların sırtıma sürtünmesiyle anlatmak istediği şeyi

anladım. Bel boşluğuma sürtünen sivri bir taş yüzünden bağı

rarak ağlamaya başladığım an beni çekmeyi bıraktı. “Ayaklarını kullanarak taşlarla olan mesafeni koru!’’ Bu sefer daha sert bir şekilde beni uyarınca ağlayarak başımı salladım. Ben bu kadar

korkarken sürekli beni azarlıyordu ve bu durum bana hiç yar

dımcı olmuyordu. Ayaklarımı arkaya doğru bükerek çıkıntılı duvara başarınca yeniden beni çekmeye başlamışa. O her çekişinde ayaklarımı

hemen arkamdaki duvarın biraz daha üstüne koyuyordum. Belimi önde tutmaya çalışarak taşlara sürtünmemeye dikkat ediyordum, önüm uçsuz bir boşluktu, arkam ise sivri taşlarla

doluydu. Böyle bir pozisyonda beni çekmesi hiç kolay değildi. İstese bir çırpıda yukarı çekebilirdi ama bunu hızlı bir şekil de yaparsa sivri taşlar sırtımı keserdi. Bunu göze alamadığı için

en zor ve yavaş yoldan, mümkün olduğunca az hasar almamı sağlayarak beni kurtarmaya çalışması ondan beklemediğim bir

şeydi. Yüzüme çarpan rüzgâr ve gördüğüm sisli uçurum beni o kadar çok korkutmuştu ki buna sırtıma aldığım birkaç yara

da eklenince ağlamaktan başka bir şey yapamıyordum. Beni belime kadar yukarı çekince boştaki kolunu belime dolamış, bileğimi tutan elini belime sararak beni tamamen yukarı çek mişti. İkimizi birkaç adım geriye götürerek güvenli bir noktada durdu. Sırtım onun göğsündeyken kollarını belimden çektiği

an kendimi yerde buldum. Çok kötü bir durumdaydım. Ondan destek alarak ayakta duruyordum, hâlâ olanların şokundayım. “Şşş geçti.” Ağlamalarıma titremeler de eşlik edince

ellerini karnımda birleştirerek beni biraz daha göğsüne çekti.

YARALASAR

228

“İyisin Sedef, sana bir şey olmadı.” Üzerime eğilen adam da korkmuş olmalı ki çenesini omzuma yasladığında rahadaya-

rak verdiği nefes tenimi yakıp kavurdu. “Yakınımdayken sana bir şey olmasına izin vermem.” Fısıltılı sesi güven verirken ona inanmak isteyen yanıma direnmek çok güçtü, özellikle her fır satta beni kurtarırken ona inanmak istiyordum ama beni engel

leyen bir yanı vardı. Beni kendisine çektiği gibi bir o kadar da uzaklara iten bir yanı…

Gözyaşlarını nihayet kesildiğinde iç çekişlerim hâlâ devam

ediyordu. Buna mecbur değildi, yakınındaki herkesi korumaya mecbur değildi. Ben onun arkadaşlarından biri değildim. Bu

dava bittiğinde yaşıyor olursam cezaevine geri gönderilecek bir

mahkûmdum. Başımı çevirdiğimde sol omzuma çenesini yas ladığı için o da bana doğru döndü. Tişörtümün açıkta bıraktığı tenime sürtünen sakalları iç gıdıklayıcıydı. Yüzü bu kadar yakınımdayken göz göze geldik ve tam şu anda aklından geçenleri

merak ettim. Yakından bakınca daha bir ulaşılmaz hissettiriyor

du. Garip, değil mi? Onun yakınında olunca sanki aramızdaki

mesafe daha çok açılıyordu. “İlginç..diye fısıldadı gözlerimin içine bakarken. “Daha seni yeni kurtardım ama sen uzun süre sessiz kalınca seni kaybediyorum gibi geliyor.” Bunları istemsiz

bir şekilde söylemiş olmalı ki afallayarak ben ne dedim dercesine

bir küfür savurduğunda güldüm. “Geveze olmam hoşunuza mı gidiyor?” Onunla dalga geçince altta kalmayarak o da güldü.

“Bunu kollarımdaki kadın mı söylüyor?” Ve şimdi korkusunu

hatırlayarak ışık hızıyla ondan ayrılıp küfreden kişi bendim. Aman Allah’ım, düşme korkusuyla farkında olmadan dakika*

lardır onun kollarındaydım! Yok azizim» ölüm korkusunun insana yaptıramayacağı şey yok-

muş! Panikleyip aceleyle ondan uzaklaştığımda gülerek başım iki yana salladı. “Geceyi burada geçireceğiz, yarın sabah diğerle-

MARAL ATMACA

229

tinin yanına döneriz.** Duyduklarım karşısında boş bulunup,

“Sizinle mi?” dedim. Alay edercesine bana bakarken kaşlarını yukarı kaldırmıştı. “Benim yerime kimi tercih ederdin?” Onun dışında herkesi.

Ona cevap vermek yerine farklı bir soru yönelttim. “Şimdi

neden gitmiyoruz?” Gece onunla yalnız kalma fikri beni korku tuyordu. Bu adamı tanımıyordum, geceleri zararsız olduğunun

teminatını kimse bana vermemişti. Aklımdan geçenleri anlamış gibi derin bir nefes verdi. Sır tımda oluşan yaraların acısını yeni yeni hissettiğim için tek

düşündüğüm, sırtımın ne durumda olduğuydu. “Yolu bilmi

yorum, eğer sen biliyorsan bana tarif edebilirsin.” Muzip çıkan sesi beni şüphelendirmişti. Nasıl b’ır ajan, çaylağını bırakuğı ormanı bilmez ki? Üstelik söz konusu onun gibi her şeyi önceden

düşünen biriyse nasıl olur da yolu bilmez?

“Gerçekten bilmiyor musunuz?” Gözlerimi kısarak ona ba

kınca umarsızca omuz silkti. “Büyük bir orman, burada kay

bolan sadece sen değilsin.” Oh iyi valla! Ben kaybolunca ceza alma korkusu yaşıyordum ama kendisi rahatlıkla kayboluyordu çünkü onu cezalandıracak kimse yoktu! Bu adamın varlığı bile beni deli ediyor!

“Açım ben!” Bir ayağımı sertçe vurup kendimi tutamayarak

bağırdım. “Neredeyse üç gündür bana yemek vermediniz ve şu anda küçük bir sandviç ile akşam ettim.” Sonlara doğru sesim kısık çıkmıştı çünkü açlıktan bayılmak üzereydim.

Eliyle biraz uzaktaki çantayı gösterdi. “İçinde su var, içebi lirsin.” Beni takip ederken yanında sırt çantasının olması iyi bir şeydi ama yalnızca su, benim için yeterli değildi. “Karanlık

iyice çökmeden bulduğun odunları buraya topla.” Bana emir verdikten sonra tek kelime etmeme izin vermeden uzaklaşıp

gözden kayboldu. Gitti mi bu? Bu süper zekâ, odunları topla

30

YARALASAR

(Urken onları akşam yemeği niyetine yiyeceğiz mi demek istedi? Ne yani, beni burada bırakıp gitti mi?

“Hey!’’ Arkasından bağırarak onu bulmaya çalıştım. “Sakar bir kızı ormanda yalnız bırakamazsınız, ayrıca odun sevmem ben!” Sinirden çığlık attım lâkin o çoktan ağaçların arasında

yok olmuştu. Allah belasını versin ya» gerçekten beni kurdun ku şun insafına bırakarak gitti!

Ormanın içine girmeye cesaretim yoktu çünkü karanlıktı.

Sanki her an ağaçların içinden bir yaratık fırlayacakmış gibi ür kerek etrafıma bakıyordum. Uçurumun kenarında dolaşmaya

da hiç gerek yoktu. İyisi mi ben burada sabah olmasını bekle yeyim. Yerdeki sırt çantasını açtığımda içindekileri karanlıkta

iyi göremedim. O yüzden sadece su şişesini çıkarmıştım. Tam beş şişe su çıkardım çantadan. Bu kadar suyu nereden buldu?

Hani su ve yemek getirmek yasaktı? “Bu kadar su koyacağına azıcık ekmek sıkıştırsaydı şuraya.” Şişelerden birini açarak iç

meye başladım. Anlaşılan Buzdağı susuzluğa dayanamıyordu, ben ise açlığa.

Şişenin kapağını kapatarak bana söylediği gibi etrafımdaki odunları toplamaya başladım. Çantada ateş yakmak için bir şey olmalıydı. Aksi takdirde neden benden odun toplamamı

istesin ki? Bulduğum odunları çantanın yanına biriktirdikten

sonra çantayı tekrar kurcaladım. İyi göremediğim için elime ge çen şeyleri dokunarak tahmin ediyordum. Bıçak, küçük bir ilaç

kutusu, üç sigara paketi, bu ağır kutuda ise mermi olmalıydı. İşte, çantanın köşesine sıkışmış bir çakmak. Yüzümdeki gülüm semeyle bulduğum çakmağa cansuyummuş gibi bakıyordum. İnce dallara yaklaştırarak ateşi yaktım ancak dallar ateş alma dığı için ayağa kalkarak kuru yaprakları toplayıp dalların alu-

na koydum. Yaprakların alev almasıyla kuru dallar da yanmaya başlamıştı. Ateşin etrafımı aydınlatmasıyla az ilerideki koca kü

tüğü gördüm. Tekrar ateş yakmakla uğraşmak istemediğim için

MARAL ATMACA 231 o koca kütüğü sürükleyerek ateşin yanma getirdim ve yanan

dalların üzerine bıraktım. “Bu, en az bir saatlik ateş demek? El

lerimi uzatarak kendimi ısıtmaya çalıştım çünkü dağın başında olduğum için rüzgâr çok sert esiyordu. Ormanın içinde bir silah sesi yankılanınca korkuyla nefesimi

tutmuştum. Öcü gelmiş olamazdı, değil mi? Sesin geldiği yerde kuşlar gökyüzüne doğru uçuşmaya başlayınca korkum çığ gibi

büyüdü. Avcılar veya daha tehlikeli insanlar olabilirdi ve ben şu anda yalnızdım, “ölmek için berbat bir gün1? Lanet adam, sözde beni korumakla görevliydi ama beni bırakıp gitmişti. Yaklaşık on dakika sonra tam gevşemeye başladığım esnada

bir çıtırtı duyunca çığlık atarak ayağa kalktım. “Kim var ora da?” Sessizce fısıldadığımda gözlerim tedirginlik içinde karan

lığa bakıyordu. Tekrar bir ses duyunca başımı hızla sol tarafa çevirdim. Tam geri oturacaktım ki büyük ağacm yanında fark ettiğim gölgeyle kaskatı kesildim. Ateşin yanında olduğum için

ateşin aydınlığı onun beni iyi görmesini sağlıyordu ama ben

bir gölge dışında hiçbir şey göremiyordum. Evet, sadece göl gesini görebiliyordum lâkin onun kim olduğunu tahmin et

mek zor değildi. Benim için gelmişti. Bedenimin korku içinde kıvranması, şuracıkta ölmeme neden olacak gibiydi. Nefesim

kesiliyordu, kan akışım durmuş gibi kalbim korkudan atmayı bırakmıştı.

Beni yalnız bulmuşken bu firsatı kaçırmazdı. “Sı-sıra bende mi?” Kısık bir sesle konuştuğumda bana yak

laşan gölgeyle uçuruma doğru geri geri gitmeye başlamıştım. Kahretsin, ölmek istemiyorum! Bu şekilde, tek başıma değil!

Karanlığın içinde parlayan şeyin silah olduğunu fark etti ğimde gözlerim dolarak başımı iki yana telaş içinde salladım.

“Sana yardım ederim.” Paniklemiş bir şekilde söylediklerim yüzünden gölge hareket etmeyi bırakmıştı. Şükürler olsun! Bu

232

YARALASAR

önerim ilgisini çekmescydi durmazdı, değil mi? Pekâlâ, ona is

tediği {eyleri vermek hiç sorun değil, yeter ki benden uzak dursun. “Onlar umurumda değil, hepsini sana getirebilirim, hatta yaşamama izin verirsen eğitmenleri bile tuzağa düşürmeni sağ

larım." Titreyerek geriye doğru gittim. Şu anda kendi hayatım dan daha değerli bir şey yoktu benim için. Bunun adına ister bencillik deyin ister ihanet ama bugüne kadar ne yaptıysam tek

başıma ve kendim için yaptım. Bu saatten sonra tanımadığım

insanlar için kendi hayatımı hiçe sayacak değildim. Saçma fe

dakârlıklar, hiçbir zaman benlik olmamışa. Onları ateşe ataca ğımı hep biliyordum. Korkuyla beklemeye başladığımda söylediklerim onu kızdır

mış olacak ki hırıltılı bir ses çıkarmışa. “Sen sadakatsiz birisin!”

Buzdağı’nın kendisi gibi soğuk sesini duyunca ürkerek bir adım daha geriye gittim. Ah hayır ya, yanlış alarm! Onun öcü olmadı ğına sevinecek durumda değilim çünkü söylediğim her şeyi duydu.

Karanlıktan tamamen çıkağında yanan ateş gibi öfkeli ba kışlarını daha iyi görüyordum. Kararan gözlerindeki hırçın esin

ti, rüzgardan daha etkili bir soğukluk yayıyordu. Sinirden hızlı aldığı nefesler yüzünden omuzları hareket ediyor, tıpkı yırucı

bir canavar gibi her an üzerime atlayabilecek gibi duruyordu.

“Demek onunla işbirliği yapacaktın, he?” Sesi, daha Önce hiç

olmadığı kadar soğuk ve duygusuzdu. “Tecrübesiz bir kızı eğite bilirim ama ihanete meyilli birini asla!” Bu sözleri çok ağır ama

bir o kadar da gerçekti. “Sen kendi çıkarların için herkese iha net edecek birisin ve benim korumamı hak etmiyorsun.” Ateşin

yanma geçerek elinde tuttuğu sülünü, cebinden çıkardığı bıçak

ile temizlemeye başladı. Ben ise yediğim azar yüzünden suspus

olmuş, öylece duruyorum. Yemek bulmak için mi gitmişti? “Yani?” Fısıldadığımda başını usulca kaldırarak kızgın bakış

larını bana yöneltti. “Hep istediğin gibi yarın sabah gidiyorsun,

MARAL ATMACA

233

Sedef Sarmaşık çünkü seni daha fazla görmek istemiyorum.”

Tüm gün bunun için uğraşmışken ve söyledikleriyle mutlu ol mam gerekirken öyle hissetmiyordum. İstediğim bu değil miydi?

Peki, o halde neden mutsuz hissediyorum?

Dununun ironisi karşısında gerçekten şaşkındım. Tüm gün

kaçmak için elimden geleni yapmış ve başarısız olmuştum an cak günün sonunda söylediğim birkaç cümle yüzünden kendi

mi kovdurmayı başarmıştım. Buna seviniyordum, doğru çünkü

sonunda kurtuluyordum lâkin derinlerde bir yerde duyduğum rahatsızlık hissini yok sayamıyordum. Pişman değildim, bu adam beni yargılasa bile bence aynısını diğer Yarasalar da ya

pardı. Kim kendi hayati için tanımadığı binlerini harcamaz ki?

Ah, hadi ama, ciddi olalım. Bence kimse körü körüne saçma bir fedakârlık sergileyip ölmek istemezdi. Üstelik herkesin unuttu ğu bir şey vardı; ölüm geldiğinde bir anne bile bence evladını bırakarak kendi canının derdine düşerdi. Ne var yani ölüm be

nim için kıyamet ile aynı anlamı taşıyorsa? Kendi canımı değil de

tanımadığım kişileri ateşe atmaya meyiiliysem ne olmuş yani?

Şimdi ne mi yapıyorum? O, getirdiği sülünü büyük bir us

talıkla temizleyip bir dala geçirerek ateşte pişirirken, ben etin kokusunu alan yüzsüz kediler gibi başında bekliyordum. Kedi mi? Kuzey pisliği yüzünden kendimi kediye benzettiğime inana

mıyorum. Yarın sabah buradan gittiğimde büyük ihtimalle Buz dağı onlara gidiş nedenimi söyleyecek ve hepsi benden daha

çok nefret edecekti. Hah! Çok da umurumdaydı! Sadece Efe Can ile vedalaşamayacağım için biraz üzülüyordum. Onun dı-

236

YARALASAR

çında kimsenin ne düşündüğü beni ilgilendirmiyordu. Tamam,

kabul, Kuzeye de azıcık alışmış olabilirim ama hepsi bu ka

dar. “Pişti mi?” Daha fazla açlığa dayanamadığını için sordum. Karşımdaki adam yüzüme bakma zahmetinde bulunmuyordu.

Geveze bir kişiliğim olduğu için az konuşan insanları hep sıkıcı

bulmuşumdur.

“Pişti mi?” dedim. Cevap vermedi. “Nasılsa bu geceden sonra beni bir daha görmeyeceksiniz. Bari adınızı söyleyin,” dedim. Cevap vermedi.

“Tamam, o zaman kaç yaşında olduğunuzu söyleyin.” Yine

cevap vermedi.

“Otuz?” Cevap vermedi. “Kırk?” Cevap vermedi. “Elli?” Cevap vermedi.

“Altmış?” Cevap vermedi. “Yetmiş?” Cevap vermedi. “Ay yok artık, yoksa seksen mi?” Başını kaldırarak sıkılmış bir şekilde bana baktı.

“Yirmi yedi.” Kuru bir sesle konuştuğunda afallayarak ona

bakıyordum çünkü bana cevap vermeyeceğine çok emindim. Tabii, o söyleyene dek bine kadar çıkacağımı biliyor olamazdı.

“Otuz değilsiniz yani.” Anlamaz gözlerle bana bakınca kıkır dadım. “Otuz olduğunuza emindim.”

Pişen eti ateşin üstünden çekerek ikiye böldü, büyük parçayı bana uzatınca teşekkür bile etmeden alıp yemeye başladım. Kar

nım çok açtı, bu lezzedi şeyi yerken gevezeliğe ara vermiştim. Etin kokusu burnuma geliyordu ve udi harikaydı. İnsanlıktan çıkmış gibi kocaman parçalar kopararak karnımı doyurmaya

MARAL ATMACA

237

çalışıyordum. Evet, çok sıcaktı ama bu bile beni durdurmuyor-

Ju. Ne kadar hızlı yersem o kadar daha acıkıyordum. Et mi çok tadıydı yoksa bu yaşıma kadar çok az et yediğim için bana mı tadı geliyordu, bilmiyordum ancak bugüne kadar yediğim en lezzetli şeydi diyebilirim. Sülünün kemikleri kalana kadar tüm eti yemiştim ve hâlâ doyduğumu sanmıyordum. Başımı usulca

kaldırdığımda karşımdaki adamın kendi etine hiç dokunmadan soluksuz bir şekilde beni izlediğini gördüm. Nasıl insanlıktan

çıktıysam şaşkın gözlerle bana bakıyordu. Ellerimin, dudakla rımın ve çenemin, etin yağma bulandığını tahmin etmek zor

değildi. Kendi payımı bir hanımefendiye yakışmayacak kaba

lıkla bitirdiğim için muhtemelen nasıl bir görgüsüz olduğumu

düşünüyordu. Belki de ben böyle kıdıktan çıkmış gibi yiyince adamın midesi bulandığı için yiyememişti.

“Tamam.” Elimdeki kemikleri yere bırakarak derin bir ne

fes aldım. “Bana bakınca midenizin bulandığım söylemekte serbestsiniz.” Alınmış gibi homurdandığımda başım iki yana

sallayarak güldü. “Midemi bulandırmıyorsun.” Söylediği tek şey bu olmuştu. İnsan teselli amaçlı doğru düzgün bir şeyler

söylerdi bari. “Aç değilim.” Kendi payını bana uzattı. Kibarlıktan uzak bir

şekilde onun uzattığı eti hızla alarak onu da yemeye başladım.

Vazgeçmesin diye sanki biraz fazla hızlı almıştım. Tamam ya, bildiğin elindeki eti kaptım ama beni aç bırakırsa böyle olurdu işte.

Nihayet karnım doyduğunda rahat bir nefes almıştım. Ka lan son suyu içen kişi de bendim, diğer şişelerdeki suyu sülünü

yıkamak için harcamıştı. Rüzgâr saçlarımı uçuştururken başımı

kaldırıp karanlık gökyüzünde ışıldayan yıldızlara baktım. “Ye terince güzel değilsiniz.” Karanlık olunca gökyüzündeki her şey

çirkinleşiyordu.

238

YARALASAR

“Her şeye karşı fazla nefret dolusun.” Onun düşünceli sesini duysam bile ona bakmadan yıldızları seyretmeye devam ettim. “Çünkü gözlerimin gördüğü her şeyden nefret ediyorum.” Günahkâr gözlerim, temas ettiği her güzelliği karanlığa bulayıp

bana sunuyordu. “Asd nefretin kendine.” Başımı yukarı kaldırıp karanlığı iz lerken güldüm. “İlgaz ve Sedef ten nefret etmiyorum.” Belki de nefret etmediğim sadece o ikisiydi.

“Kendinden farklı biriymişsin gibi bahsediyorsun ve bu…” Susunca ona doğru dönerek sıkıntılı yüzüne baktım. “Karak ter bölünmesi yaşıyor olabilirsin.” Bakışları gözlerimi buldu.

“Sedef ve Yankı’yı iki farklı kişilik olarak görmeye başladıkça ileride gerçekten böyle olacak. Psikolojik sorunlar yaşadığının farkında olduğunu sanmıyorum.” Cebindeki paketten bir dal

sigara çıkararak yaktı. “Sen Sedaf Sarmaşıksın, Yankı olmak tan vazgeç, kendi iyiliğin için bunu yap.” Benden istediği şeyin

farkında olduğunu sanmıyordum çünkü ona bakmak bile beni Yankı yapıyordu. O katili bana hatırlatan her şey, eğitmenler, Yarasalar ve tesis… Bunların hepsi beni Yankı yapıyordu. Sade

ce onlardan uzaklaştığımda Sedef olabilirdim. “Adım Yankı, bana Sedef demekten vazgeçin.” Onunla daha fazla konuşmak istemediğim için uzanıp gözlerimi yumdum. Dosyamı sadece o değil, diğer eğitmenler de okuduğu için ger

çek adımı bildiklerini tahmin etmek zor değildi fakat diğer eğit menler Sedef ismini kullanmadığım için bana Yankı diyorlardı. Öyleyse bu adam neden ısrarla bana Sedef diyordu? Onda beni

korkutan bir şeyler var. Belki de bu yüzden kaçmak istiyorum çün kü ne zaman ona baksam ürperiyorum.

Gözlerimi usulca açtığımda boynumda hissettiğim sızıyla

acı içinde inledim. Baygınlık geçirir gibi başımı yavaşça oy-

MARAL ATMACA

239

nattım fakat gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum. Tedirgin bakışlarım nerede olduğumu anlamak ister gibi etrafımı keşfe

çıkınca bir arabanın ön koltuğunda oturduğumu gördüm. Sol

tarafımda, şoför koltuğunda telefonuyla uğraşan adamı görün

ce olanları anladığım için kaşlarımı çattım. “Bana niye ısrarla elektrik veriyorsunuz?” Boynumdaki acının başka bir açıkla ması olamazdı. Adam trafo gibi her fırsatta beni cin çarpmışa

çeviriyor. Sesimi duyunca telefonu kapatarak cebine koydu. Benim ta rafımdaki kapıyı gösterdi. “İstediğin gibi özgürsün anık İster

karakola git teslim ol ve kalan cezanı çek, ister firar ederek bir kanun kaçağı ol. Bunun kararını sana bırakıyorum.” Camdan

dışarıya bakınca köprünün altındaki o evi gördüm. Bu da ne

demekti şimdi? Beni buraya getirerek düşündüğüm şeyi ima ediyor olamazdı, değil mi? Beni bahçesinde bayılttığı o eve ba kıyordu.

Yutkunarak ona doğru döndüğümde bu fuhuş evinin önün de durmamızın maksadını anlamak istiyordum. “Bu…” demiş

tim ki başını salladı. “Sana engel olmasaydım belki de gireceğin evdi. Şu birkaç günü yok say ve hiç tanışmamışız gibi kaldığın yerden hayatını istediğin gibi yaşa.” Kısacası bana ne istersen

yap, umurumda değilsin, diyordu. Başladığımız yere gelmemi zin başka bir açıklaması yoktu. Ondan kurtulduğum için asla

pişman olmayacağım. Kapıyı açmış, tam arabadan inecektim ki, “İsmim… Alaz Altuğ Sipahi,” dediğinde hızla ona doğru döndüm. Bana ismini

mi söylemişti? Beklemediğim bir anda bana ismini söylemesiyle farkında

olmadan tebessüm ettim. Bana güvenmediği halde ismini söy lemesi. .. Bilmiyorum ama beni sevindirmişti. İsmi çok güzel

di, beklediğimden daha güzeldi. Sesli söyleyince kulağa nasıl

40

YARA1.ASAR

geliyor diye merak ettim fakat bunu yapacak değildim. Kah

verenginin göt kamaştırıcı tonuna İç çekerek baktım ve elimi ona doğru uuttım. “Ben de Sedef Sarmaşık.” Yankı’yı geride

bırakarak ona elimi ulattığımda dudakları kıvrıldı ve uzattığım

elimi avuçları arasına alıp sıktı.

Dokunuşu İle tekrar rahatsız olmuştum. Bunu anlamış gibi elini geri çekmesi uzun sürmemişti. “Seni takip etmeyeceğim.” Sözlerinde yalan yoktu. “Seni aldığım yere bırakmamın sebe

bi artık hayatına müdahale etmeyeceğimi göstermekti.” Başı nı kaldırarak uzun uzun bana baktığında gözleri, böyle olmak

urunda değildi, der gibiydi. Bir şeyler söylememi bekliyordu aslında. Belki de ihanet etmeyeceğimi belirten bir söz verme

mi bekliyordu. O, aslında benden vazgeçmek istemiyordu,

kalmam için ona bir sebep vermemi istiyordu. Benden istediği şeyleri asla duyamayacağını anlayınca yenilmiştik içinde başını salladı. “Bol şans, Sedef.” “Yapmayacaktım.” Kapıyı açıp son kez ona döndüm. “Siz

gelmeseydiniz bile ben bu eve girmeyecektim, geri dönmeye karar vermiştim.” Bu açıklamayı onun için değil, kendim için

yaptıktan sonra vakit kaybetmeden arabadan indim. Görüşme mek dileğiyle.” Kapıyı kapatarak arkamı dönüp ait olduğum

gerçek dünyaya baktım. Başka bir yere değil, daha güzel bir yere değil, ben bu harabeye aittim.

Hızlı adımlarla arabadan uzaklaştığımda bir kere bile olsun dönüp arkama bakmamıştım. “Oh be! Valla başından beri kur

tulacağımı hiç sanmıyordum!” Tebessüm ederek kaldırıma çı kıp insanların arasına karıştım. Üzerimde sadece bir tişört ve

pantolon vardı. Üstelik çantam tesiste kaldığı için kimliğim ve

cüzdanımdaki sayılı miktardaki para da yanımda değildi. Kısa cası üzerimdekiler dışında hiçbir şeyim olmadan tekrar sokakla ra dönmüştüm. Onları görmektense bu sokaklarda sürünmeyi

tercih ederdim. Hem artık küçük bir çocuk değildim, başımın

ARAL ATACA çaresine bakabilirdim. er

241

jey güzel olacak, bu tefer güzel olmak

torunda.

ir hafta sonra… Oturduğum yerde ayağımla sabırsıza ritim tutarken göz*

lerimi kapıdan ayırmıyordum. Etrafımda bir sürü masa vardı, hepsi de doluydu çünkü insanlar sevdikleriyle özlem gideri* yordu. Kalbim heyecanla atarken onu görecek olmanın neşc-

si tüm bedenimi sarmıştı. Ve işte, oradaydı. Yanındaki gardi yanla birlikte kapıdan giren kızın gözleri ziyaretçisini anyor-

du. Üzerinde bir omzunu açıkta bırakan eski, salaş tişörtü ve geçen yıldan beri giydiği, dizleri yırtık pantolonuyla kardeşim İlgaz oradaydı. Çok fazla olmamıştı ondan ayrılalı ama sanki

yıllardır görmemişim gibi çok özlemiştim. Onu ziyaret etmek için cezaevine gelerek kendimce büyük bir kumar oynamıştım. Eğer eğitmenim anık onlarla işbirliği yapmadığımı söyleseydi,

hakkımda arama kararı çıkardı ve beni gördükleri yerde tutuk-

larlardı. Bunu anlamak için özellikle buraya gelmiştim ancak kimse bana ilişmeyince eğitmenimin bu konuyla ilgili bir şey

bildirmediğini anladım. Ancak bir süre sonra kendi isteğimle teslim olmadığımı anlayınca, bana kefil olduğu için başı bela

ya girmesin diye beni ihbar etmek zorunda kalacaktı. O gün gelmeden, gereken parayı biriktirip bu şehirden ayrılarak İstan bul’u mazide bırakmalıydım.

“İlgaz!” Bağırarak ayağa kalktım. Beni görünce bu kadar kısa sürede onu ziyarete geleceğimi beklemiyor olacak ki ol

duğu yerde sertçe yutkundu. “Se-Sedef.” Sendelediğinde bura

da sevdiğim gardiyanlardan biri olan Selcan abla onun kolunu

tutmuştu fakat İlgaz kolunu ondan kurtarıp bana doğru koş tu. “Sedefi” İsmimi haykırına gözlerim doldu ve ben de ona doğru koşmaya başladım. İkimiz karşı karşıya durduk, ikimizin

de gözleri dolu doluydu. “Kardqim.” Ağlamaklı bir sesle fısıl dayan kıza sımsıkı sarıldım. “Buradayım…” İşte, asıl mutluluk buydu, seni seven birinin yanında olmaktı.

4

YARALASAR Kokusunu solurken hep olduğu gibi yanında tüm gardımı

indirerek hıçkınklar içinde ağlamaya başladım. Kollarını bana

dolamıştı. “Beni unutmadın, Sedef.” Gözyaşlarını onun omzu-

na akıyordu, işlediği cinayetten sonra ailesi tarafından unutul muştu İlgaz. “Kardeşimi unutamam ki.” Kulağına fısıldadıkla-

nm onu daha fazla ağlatmaktan başka bir işe yaramamıştı.

Çoğunluk tarafindan dışlanan sabıkalılar olsak da aslında he pimizin hikayesi farklıydı. Bizler kendi adaletimizi bulamayıp

susturulan insanlardık. Herkesin üzerine basıp geçtiği bir avuç zavallıydık. Kendi ailesi tarafindan kabul görmeyen, bu dünyada

yeri olmayan bir avuç insandan ötesi değildik. Ve İlgaz, kimsesi olmayan bir kızın her şeyi olan tek kişiydi. Fedakârlık diyordum

ya hani dûn gece… Aslında uğruna varlığımı feda edeceğim biri vardı ve ben, şu anda ona sarılıyordum. “Fazla zamanınız yok

kızlar, oturmanızı tavsiye ederim.” Selcan ablanın sesiyle birbiri mizden ayrıldık ve kadın, saçlarımı okşayıp tebessüm etti. “Seni yeniden görmek güzel, Yankı.” Bana göz kırptıktan sonra bize

mahremiyet sunmak için yanımızdan ayrılmıştı. İlgaz ile masada karşılıklı oturduğumuzda elimi tutarak he

yecanla gülümsedi. “Çok vaktimiz yok Sedef, o yüzden bana dışarıda neler yaptığını hemen anlat.” Her zamanki meraklı ha

line bürünmesi uzun sürmemişti. İlgaz, şartlı tahliye olduğumu sanıyordu ama aslında hâlâ bir mahkûmdum. Yakında tüm po lislerin peşime düşeceğinden habersiz, benim adıma mutluydu.

Zaten buraya geri dönmemek için kaçmayı düşünüyordum, o

yüzden şimdilik ona planımdan bahsetmedim. Evet, ilk baş

ta cezaevinden çıkmak istememiştim. Hatta geri dönmek için bir suç işlemeyi düşünecek kadar çıldırmıştım. Ancak altı yıllık esaretten sonra kavuştuğum özgürlük, yeni düşünceler edinme

mi sağladı. Ben suçlu değildim ki! Neden hak etmediğim bir cezayı daha fazla çekecektim? Masumiyetimi kanıtlayamazdım,

o yüzden geriye kalan tek seçenek firar etmekti.

MARAL ATMACA

Mi

’ ÜÇ gün önce iyi bir restoranda, komi olarak işe girdim."

Evet, bu doğruydu. Acil eleman arayan restoran sahibi, kimli ğimi kaybettiğim için başta beni işe almak istememişti. Ancak

en kısa zamanda gereken yerlere başvurup kimliğimi tekrar çı kartacağımı söyleyince kabul etmişti. Mutfakta getir götür işleri yapağım için pek göz önünde değildim. Bu yüzden şimdilik

olmayan kimliğim, onlar için sorun değildi. Maaşı asgari ücret olsa da bana yeterdi. Yeme içme onlara aitti. Kocaman mutfak ta istediğim her şeyi yiyordum. Bu da işimi daha çok sevmemi sağlıyordu. Güzel yemek yapmak dışında pek bir yeteneğim ol madığı için mutfak, en iyi olduğum yerdi. İlgaz hiç konuşmadan beni dinlerken güldüm. “Henüz kala cak bir yer hâlâ bulamadığım için müdür çıkana kadar mesaiye

kalıyorum, o gidince kadın çalışanların soyunma odasmda kalı

yorum. Oradaki çalışanlar çok iyiler, bunu sır olarak saklıyorlar. Ne zaman sakarlık yapsam şef garson ve müdür görmesin diye

bana yardımcı oluyorlar. İçlerinde yaş olarak en küçük oldu

ğum için mutfaktakiler bana karşı anlayışlılar." Bitirdiğimde duyduklarıyla mutlu olmuş gibi rahat bir nefes aldı. Benim için

endişelenmeyi hiç bırakmayacağını ne yazık ki biliyordum. “Bu iyi ama kendine bir ev bulmalısın.” Maaşımı alır almaz

ilk işim bu şehirden ayrılarak bir ev bulmak olacağı için başımı

salladım.

Bir süre yüzümü inceleyince, bakışlarımı huzursuzca kaçır dım. Kaşlarını çatarak, “Anlatmadığın bir şeyler daha var, değil

mi?” dedi. İlgaz’da sevmediğim tek bir şey vardı, o da beni çok iyi tanıyor olmasıydı. Kendimde sevmediğim tek şey ise ona

karşı hep fazla dürüst olmamdı. Canım yanınca onun yanında

gülerek rol yapmazdım, acıdığını söyleyerek ağlardım. Korkun ca korkumu bir tek ondan saklamazdım; İlgaz, yanında Sedef olduğum tek kişiydi ve Sedef de asla rol yapmaz, yaralarını sak-

ı

layamazdı.

244

YARALASAR “Sana öyle gelmiş.” “Yankı!” Bu isimden nefret ederdi. Genellikle kızdığında

bana böyle hitap ederdi. “Ah tamam.” Pes ederek ona tesis maceramı ayrıntılarıyla anlatmaya başladım. Yetmedi, ortada şartlı tahliye diye bir şey olmadığını ve işin aslını en ince detayına kadar anlattım. De dim ya, ben bir tek onun yanında fazla dürüst olup yalan söyle yemiyordum. Ben anlattım anlatmasına da duydukları hoşuna gitmediği için dinledikçe rengi attı ve öğrendiği her yeni şeyde daha çok sinirlendi. “Sen?” Gözleri kızgınlığını belli ediyordu. “Tam bir pislik gibi davranmışsın!” diye tısladığında güldüm. “Onlar da öyle.” Neden onların bana yaptıkları şeyleri göz ardı ediyordu ki? “Sedefi” Evet, yine azar yemiştim. “Orada güvendeydin. Kahretsin! Hangi akılla kendini oradan kovdurursun? Görmü yorsun, değil mi? Onun istediği gibi davranmışsın! Aptalsın, Sedefi O YankTyı istiyor, Sedefi değil ve sen, ona istediği şeyi

veriyorsun!” Daima yanlışlarımı canımı acıtmak pahasına yüzü me vurduğunu bildiğim için ona kızamıyordum. Beni anlama lıydı, orada beni zorladıkları şeylerin güçlüğünü anlamalıydı.

“Oysaki şartlı tahliye edildiğini düşünmüştüm.” Yüzünü ovuştururken en çok bu konuda hayal kırıklığı yaşıyordu. “Fi rar etmek yanlış, Sedef.” Elimi tutarak beni yanlış gördüğü şey den vazgeçirmeye çalışıyordu. “Tüm hayatını kaçak olarak geçi

remezsin. Cezan da uzar. Kendine bunu yapamazsın.” Yüzümde ne gördüyse apma dercesine yalvaran gözlerle bana bakıyordu. “Onlara geri dön. Hem belki davanın kapanmasına yardım edersen cezam düşürürler.” Sanmıyordum, kendi hayatımı ilgi lendiren bir konuda binlerine yardım etmek cezamın süresine işlemez diye düşünüyordum. Bir süre daha bana azarla karışık bol bol nasihat verdikten

sonra sonunda onun neler yaptığını konuşabilmiştik. Koğuş-

MARAL ATMACA

245

takilerin, özellikle Tuba ve Oya ablanın iyi olduğunu duymak beni rahatlatmıştı. Zamanımız bittiğinde tekrar gözyaşlarımız

akmış ve birbirimizden ayrılmıştık Cezaevinden çıktığımda

aklıma gelenlerle duraksadım. ahretsin,

ben karakola gidip

imza vermeliyim! Madem Alaz beni şikâyet etmedi, o zaman hâlâ özel birimdeki ajanlarla çalıştığımı ve firar etmediğimi gös

termek için maaşımı alana kadar her hafta, düzenli olarak imza vermeye devam etmeliydim. En azından doğru an gelene kaHar buna devam edebilirdim. Umarım, o zamana kadar Alaz sessiz

liğini korurdu.

Alaz Altug Sipahi! îsmi çok güzeldi, telaffuz etmesi de öyle.

“Yankı, soğanlar!”

“îki dakikaya bitmiş olur, şef.” Cemil ağabeye cevap verdik ten sonra gözyaşlarımı silerek soğanları doğramaya devam et tim. Mutfakta en sevmediğim şey, beni gözyaşlanna boğan bu

soğanlarla yakın temasa girmekti.

“Yankı, tezgâhı temizle, güzelim. Balıkların sosu hâlâ hazır değil mi?” Gülizar ablaya gülerek başımı salladım. Hemen bü

yük bir kâse alarak doğradığım tüm soğanlan içine koydum ve

Cemil ağabeyin tezgâhına doğru koştum. “Yankı, koşmak yok!”

Benim gibi komi olan Mutlu nun uyarısıyla koşmayı bırakacak

tım ki ayağım kayınca yere yapıştım. Kahretsin ki elimdeki kâse paramparça olmuş, tüm soğanlar yere saçılmıştı. Bu sefer beni

kesin kovarlar, Cemil ağabey oflayarak ocağın altını kapaup yanıma gelince

Mutlu, hemen elimi tutarak beni yerden kaldırdı. “Bu kaçıncı be, kızım?” Sürekli bir şeyleri kırdığım için suçlulukla başımı eğdim, sakarlığım en büyük lanetimdi.

“Ağabey, müdür geliyor.” Mutlunun korkarak söyledikleriy le Cemil ağabey kendi tezgâhını gösterdi. “Çabuk oraya geçip

46

YARALASAR

eri marine et. Mutlu» sen de toparla şurayı” Müdüre yakalan mak istemediğim için koşarak Cemil ağabeyin çalıştığı yere gidip eti elime aldım. Aslında ben komi olduğum için tıpkı

Mutlu gibi mutfağın temizliğinden sorumluydum. Ancak Ce

mil ağabey sadece yemek yaparken sakarlığı bıraktığımı fark eniğinden beni aşçı yamağı yerine koyup basit siparişleri hazır

lamama izin veriyordu. Evet» iyi haber şu ki gerçekten yemek konusunda doğuştan bir tecrübem olduğu için hızlı öğreniyor

dum. Üstelik mutfaktaki herkes bana karşı çok iyi ve anlayışlı

olunca işimi severek yapıyordum.

Mudu benim kırdıklarımı toplayıp yerleri temizlediğinde

buranın işletmesinden sorumlu olan Hakkı Bey içeri girdi. “Herkes buraya baksın!” Dikkatimizi çekmek için yüksek sesle konuşması üzerine elimizdeki işleri bırakarak ona döndük. San

ki hiç yemek yemiyormuş gibi giydiği lacivert takım elbisenin içindeki sıska bedeniyle bize bakan adam kravatını çekiştirdi.

Sıkıntılı olduğu çok açıktı. “Bu akşam için çok özel konukla rımız var, özellikle masa 12 ve masa 9’daki müşterilerin sipa rişlerini büyük bir titizlikle hazırlamanızı istiyorum. Gelenler gerçekten çok önemli kişiler, hata istemiyorum.” Daha sonra

Mudu ve bana döndü. “Bugün hiç boş masa yok, garsonlar si parişleri yetiştiremiyor. Sız ikiniz önlükleri çıkartarak kendinize

çekidüzen verin. Masa 12 ve 91a ilg’denecek olanlar sîzlersiniz.” Bize itiraz şansı tanımadan son noktayı koyup gidince Mutlu

ile afallayarak birbirimize baktık. “Garson mu?” Tüm neşesi çok çabuk kaybolmuştu çünkü

Mudu asosyal biriydi. Bunun sebebi, anladığım kadarıyla gö

rünüşüne olan takmtısıydı. Kendisini çirkin gördüğü için her kesin ona bakıp alay ettiğini düşünüyordu. Bu konudaki ra hatsızlığı onu kalabalık ortamlardan uzak tutuyordu. Aslında ben de fiziksel olarak ondan daha iyi değildim hatta ben daha

kiloluydum; Mudu incecik, dal gibi bir kızdı. Aynı yaşlarday-

ARAL ATACA

147

dik, belki o benden bir yaş daha büyüktü. Kıvırcık saçları onda

en çok beğendiğim şeylerden biriydi, özellikle mutfağın sıcak lığında saçları esmer tenine yapışınca pürüzsüz teni ışıldıyor,

zayıf ve uzun yüz hatları parlıyordu. Kendisini çirkin hissetme sine neden olan şeyse anladığım kadarıyla eski sevgilisiyle ilgili

bir durumdu. Sevgilisi sürekli onu daha güzel olmaya ittiği için Mudüda böyle bir takıntı oluşmuştu. Mutlu, birlikte yemeğe

gittiklerinde bile zavallı kıza salata yedirmesini görünüşüne yo

ruyordu, ben ise cimriliğe. “Bir yıldır burada çalışıyorum ve daha önce hiç mutfaktan

çıkmamı istemedi.” Korkusu sesine yansıyınca tebessüm ede rek elini tuttum. “Merak etme, sıkışuğın an senin için orada

olacağım.” Elimi sıkınca ne yazık ki çok istesem de korkusunu almam imkânsızdı. Yaşadıklarımız, bize garip korkular olarak geri dönüyordu.

Etleri zeytinyağlı sos ile marine ettikten sonra üzerimdeki beyaz önlüğü çıkardım. “Ben yukarı çıkıyorum, şef.” Kırklı yaş larındaki Cemil ağabey yüksek tansiyon hastasıydı. Fazla çalış

maktan yorgun görünen yüzünü bana çevirdi ve endişeli gözler le beni süzdü. “Yankı, yukarısı burası gibi değil. Ne olur dikkat et, kızım. Eğer müşterilerin yanında yine bir sakarlık yaparsan

bu sefer gözünün yaşına bakmazlar.” Burada beni hep koru yan adama içtenlikle gülerek başımı salladığımda çaktırmadan Muduyu işaret etti. Mesajı aldığım için yine başımı salladım. Aynı zamanda Muduyu korumamı istiyordu çünkü aksi bir

müşteriye denk gelirsek her ikimiz de koyulabilirdik.

Mutfaktan çıkarken, üç farklı bölümden oluşan devasa yere

çok alıştığımı fark ettim. Hamur işleri bölümüne açılan bir kapı vardı. Orada diğer aşçılar çalışıyordu. Ana yemekler için

bir mutfak ve benim de içinde olduğum et ürünleri için farklı bir mutfak vardı. Üçünün girişi tek bir kapıdan olsa da bu de

vasa yer, kendi içinde üçe bölünüyordu. Bazen uyurgezerliğim

48

YARALASAR

turunca kendimi farklı yerlerde bulduğum oluyordu, örneğin dûn uyandığımda yukarıdaki masalardan birinin üzerinde yatı

yordum. Kimse gelmeden hemen tuvalete gittim ve aynada yü

zümün kan içinde kaldığını gördüm. Kendi korkunç yansıma ma bakıp çığlık anığımı hatırladıkça gülüyordum. Gece düş

müş olmalıyım ki alnım kanamış ve ben öyle uyuyunca sabaha kadar akan kanlar yüzümde kurumuştu. Şimdi ise alnımdaki

küçük yarabandıni) saçlarımla gizlemek zorundaydım. Mudu ile birlikte soyunma odasına girerek hızlıca hazırlan dık. Üzerime garsonların giydiği beyaz gömleği giyerek kolla-

nnı dirseklerime kadar kıvırdım. Dizlerime kadar gelen siyah

kalem eteği giydikten sonra gömleğin alt kısmını eteğin içine

sıkıştırdım. Dolaptan ayağıma uygun siyah sandaletleri de gi yince işim bitmişti. Saçlarımı sıkı bir atkuyruğu yapmak zorun da kaldım ama alnımdaki yarabandını sorun etmedim. Hijyen

için tüm garsonlar saçlarını toplamalıydı. Birlikte yukarı çıktığımızda neon renklerle süslenmiş olan

şık mekan tıklım tıklımdı. Burada sabah saat sekizde işbaşı ya pıyor ve akşam on ikide işi bırakıyorduk Tüm gün harlı ateş

te pişen yemeklerin buharıyla terliyordum ve yukarısının bu kadar ferah olduğunu yeni fark ediyordum. Misk, tanınmış

bir mekan olduğu için genellikle rezerve edilmemiş bir masa bulmak imkânsızdı. Üstelik menüdeki her şey çok pahalıydı, bir bardak su istediğinizde size 15 TL gibi bir hesap geliyordu.

Evet, burada su bile pahalıydı. Neyse ki ben mutfakta istedi

ğim her şeyi bedava yiyebiliyordum. Aşçılarını dünya genelin den seçtikleri için yemekler gerçekten olağanüstüydü. “Kızlar?”

Resepsiyondaki şef garsonun bizi uyarmasıyla hemen menüleri alarak özel konuklarımız gelene kadar diğerlerine yardım etme ye başladık.

Beş gencin bulunduğu masaya yaklaşarak hafif tebessüm et tim. “Hoş geldiniz.” Gülümsemek işimizin bir parçası olduğu

MARAL ATMACA 249 için burada dudaklarımız hep kıvrılmalıydı. Elimdeki menüleri sırasıyla her birine uzatırken gerginliğimi saklamaya çalışmak

çok zordu. Uzun zaman sonra ilk kez bir işi çok sevdiğim için

hata yapmaktan korkuyordum.

Tahminimce üniversite öğrencisi olan iki erkek ve üç kızdan oluşan grup menüyü incelemeye başladı. Kısa süre sonra hepsi siparişini vermişti fakat koltuğuna rahatça yaslanan çocuk beni

incelemekten başka bir şey yapmıyordu. “Siz ne arzu ederdi niz?” Çocuğun ela gözleri hâlâ beni inceliyordu. Ağzının ortası

na bir tane çarpsam acaba tepkisi ne olurdu? “Sadece brendi.5” “Yemekten önce içki tavsiye etmem, üstelik brendi çok güçlü bir içecek olmasının yanı sıra diğerlerine göre yüzde kırk daha fazla alkol içeriyor.” İnsanlık namına bunu ona hatırlattığımda

çocuk tek kelime bile etmeden gözlerime bakıyordu. Ben bu çocuğu döverim.

“Sana soracak değil herhalde!” Yüzü boyadan geçilmeyen sarışın kızın beni azarlamasıyla elini kaldırarak onu susturdu.

“Sana karışma hakkı verdiğimi hatırlamıyorum.” Kıza bakmaya bile tenezzül etmeden onu uyaran çocuk, beni sinirlendirmişti.

Böyle sert içki isteyerek kötü çocuk taklidi yapağı yetmezmiş

gibi yanındaki kıza olan hayvanca tutumu hiç hoşuma gitme mişti. Yanındaki kız, ona yapılan bu davranışı hoş görebilirdi.

Belki de böyle tiplerden hoşlanacak kadar aptaldı ama ben böy-

lelerinin gözlerini oyup akşam yemeği olarak onlara yedirmek istiyordum. Ardı arkası kesilmeyen bakışları beni rahatsız ettiği için sor gulayan bakışlarımı yönelttim. Siyah kısa saçlan küt kesilmişti, sağ kaşının üzerindeki hafif morluk yakın zamanda bir kavga

ya karıştığını gösteriyordu. Tahminimce benden küçüktü ama 5 Damıtılmış şaraptan üretilen yüksek miktarda alkollü içki.

50

YARALASAR

kendisini arkadaşlarına kanıtlamanın peşine düşmüş olmalı ki aklınca güderini dikerek beni etkilemeye çalışıyordu. Bilmediği

I I

şeyse uzun uzun bakışmaların bende zerre kadar etki etmiyor

I

olduğuydu. Ben sokak kızıyım oğlum, böyle romantizm adı al-

I

tında yapılan şeyler bana işlemiyor. Birazdan yedi sülalene dala-

I

cağım, haberin yok.

1

uKaç yaşındasın?” Bu yersiz soru fazlasıyla canımı sıkmış-

I

tı. “Erendiniz hemen geliyor.” Elimden bir kaza çıkmasın diye

I

arkamı döndüğümde, “On dokuz, değil mi?” demesiyle gayet

sakince ona döndüm. “Başka?” Oynamak mı istiyor? Tamam, ben vanm.

“Başka ne?” Birkaç adım atarak ona yaklaştım. “Ben sizin üniversitenin ilk senesinde olduğunuzu biliyorum mesela. Zengin bir aileden

geldiğinizi, bu masadaki kimseye zerre kadar değer vermeyen biri olduğunuzu da biliyorum. Kendi içinizdeki sefil karakteri

nizi gizlemek için böyle sert çocuk tavırlarıyla havalı görünme ye çalıştığınızı ama aslında bir zavallı olduğunuzu da. Peki, siz benim hakkımda, yaşımdan başka ne biliyorsunuz?” Hani gar sonum ya, bunları söylerken yüzümdeki tebessümü koruyarak

söylemem çok saçma, bir o kadar da etkili olmuştu çünkü gülen

yüzü solmuş, tek kelime edecek cesareti kalmamıştı. Hava at

makmış! Alırlar böyle havam, Allah’ın gereksiz ergeni! Tipik ken dinden büyük bir kızı etkilemeye çalışan erkek modeli!

Siparişleri mutfağa bildirdikten kısa süre sonra hepsini ser

vis arabasına koyarak masalarına yaklaştım. Dökmemeye dik kat ederek hepsinin yemeğini masaya dizdim. Şişenin kapağını

açıp doldurduğum brendi kadehini onun önüne koyarak geri çekildim. “Başka bir arzunuz?” İçkisini yudumlarken bana öl dürecekmiş gibi bakmasını umursamadan, “Afiyet olsun,” de

dikten sonra masadan uzaklaştım. Sıkıysa bir şey söylesin, ağzını ’

burnunu kırarım.

MARAL ATMACA

251

Servis arabasını bıraktığımda uzun kuyruklu bir smokin giyen, ince bıyıklı şef garsonumuz Taci Bey, kaşlarını çatarak

bana bakıyordu. “Masa 12, çabuk ilgilen!” Bu adamın garson lara nefes aldırmadığını duymuştum.

Uzanarak resepsiyon masasının yanındaki dolaptan birkaç

tane menü aldığımda yine onun sesini duydum. “On dört ki şiler.” Kalabalık bir masayla bu gece özel olarak ilgileneceği

mi anlayınca bir küfür savurdum. Tüm gece canım çıkacaktı. Umarım onlar da az önceki ergen çocuk gibi değildir yoksa bu gece işimiz var.

Menüleri alarak içeri girdiğimde masaların arasından geçe

rek kendi masamı bulmaya çalıştım. Cam kenanndaki büyük masada oturanları görünce elimdeki menüler yere düşmüştü.

Afallayarak orada oturan kişilere bakıyordum çünkü burada olmaları beni şaşırtmışa. Yok artık, Allah’ım ya, bu nasıl kötü

bir tesadüfiür! Koskoca İstanbul’da gidecek başka bir yer bula mamış gibi benim çalıştığım yere gelmişler. “Yankı, iyi misin?”

Mudunun sesiyle masadakiler başını çevirip beni görünce en az benim kadar afallamışlardı. Evet, gerçekten onlar da çok şaşkın

görünüyor. Demek ki gerçekten planlı bir şey değil Ne yani, bu gece hizmet edeceğim kişiler eğtmenler ve Yarasalar mı?

Hızlı bir şekilde yüz analizi yaptığımda hepsinin en az be nim kadar şaşkın olduğunu gördüm. Üstelik Buzdağı, yani Alaz bile beni burada görmeyi beklemiyor gibiydi. Kurtulduğunu sandığı kızı günler sonra yeniden gördüğü için rahatsız olma

mıştı. Aksine donuk bakışları yumuşamış, düz dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluşmuştu. Bu adam beni özlemiş

olamazdı, değil mi? Çünkü yoğun bakışları garip bir şekilde öyle hissettiriyordu. Tepeden tırnağa gayet usul bir şekilde beni süzerken onun karşısında garson üniformasıyla durmak beni

rahatsız etmemişti ama gözleri alnımda oyalanınca oradaki yarabandını görmek onu rahatsız etmiş gibiydi. Bakışlarını göz-

252

YARAIASAR

lerime indirince o nasıl oldu dercesine beni sessizliğinin içinde

sorguluyordu. Siyah bir gömlek giyen adam, tıpkı benim gibi gömleğinin kollarını kıvırman, düzgün saçları ve beni hedef alan gözleriyle buradaydı. Bir daha görmek istemediğim adam,

bir hafta sonra çalıştığım yere gelmişti. Beni burada gördüğüne şaşırmayan tek kişi Efe’nin eğitmeni Bayan Kırmızı Dudaktı.

Bu da tüm bunlann arkasındaki kişinin o olduğunu gösteriyor

du. Hepsini bilerek buraya getirirken ne geçiyordu bu kadının aklından? Kendimi toparlayıp yanımda endişeyle benden ce

vap bekleyen Muduya tebessüm etmeye çalıştım. “Ben iyiyim.”

Yere eğilerek menüleri toplayınca derin bir nefes alıp onlara doğru isteksiz adımlarımı attım. Allah’ım, bu kulunun çektiği nedir? Kurban olduğum Rabbim, çimdi bunlann madarası olup çıkacağım. Bu, kötü bir çaka olmalıydı.

Masalarının yanında durarak sol tarafta beni izleyen şef gar sona kısaca göz atıp yüzüme yalan olduğu her halimden belli

olan bir gülümseme kondurdum. “Hoş geldiniz.” Zorlukla ko nuşuyor olmak tam bir işkenceydi.

“Kedicik?” Kuzey gülerken siyah gözleri tepeden tırnağa beni inceliyordu. “Burada mı çalışıyorsun?” Tam şu anda, “Sen

ce?9 demek istesem de kovulmak istemediğim için sadece başı mı salladım.

“Garson musun?” Naz’m küçümseyen sesiyle elimdeki me nüleri kafasında parçalamak istedim. Yiğit güldü. “Garson ol

mak için mi kaçtın?” Gözlerim nadiren ortaya çıkan yaşlı ada mı buldu. Tesisin ilk günü bana soyun demişken onu nasıl gör

mezden gelebilirdim ki? Daha sonra bakışlarım, yaşlı adamın yanında oturan Alazda durdu. Anlaşılan, onlardan gerçekleri

saklayıp sadece kaçtığımı söylemişti çünkü onları katile satma ya çalıştığımı söyleseydi, çocukların tepkileri daha sert olurdu. “Evet.” Kuru bir sesle cevap vererek daha fazla uzatmadım.

Hızlıca menülerini uzattım. “Şimdi siparişlerinizi alayım.” Ce-

MARAL ATMACA 253

bimdeki not defteri ve kalemi onların bakılarından kurtulmak

için çıkarmıştım. Ezberim çok güçlü olduğu için istedikleri her şeyi aklımda tutabiliyordum ama sırf onlara bakmamak için ya pıyormuş gibi yapacaktım.

“Yok artık!” Pis bağımlı gülecek ne buldu acaba? “Sakar kızın bu kadar kibar olduğunu sanmıyorum.” Şimdi ona haddini bil

dirirdim de neyse. Sakin ol Yankı, Hakanın ağana kalem sokmak

gibi düşüncelerden derhal kurtul!

Eğitmenler masanın solunda çaylaklan ise sağındaydı, yani hepsi kendi eğitmeninin karşısında oturuyordu. Efe beni görünce

içtenlikle tebessüm etti. “Sen gidince çok kötü oldum, Yankıağım.” İnanırım, orada en iyi benimle geçiniyordu zaten. Bu gece nin planlayıcısı olan işgüzar eğitmeni de bunu onayladı. “Doğru

söylüyor, iki gün boyunca hepimize küsüp odasından çıkmadı. Morali yerine gelsin diye bu yemeği ben organize ettim.” Şimdi

anlaşılıyordu, sırf Efe beni görüp mutlu olsun diye herkesi buraya getirerek beni yakmışa. Bana ne ya onun bozulan moralinden!^-

nim ne suçum vardı ki hepsini buraya toplamışa!

“iyi halt yedin Efe Can, sayende bu şahıslara tüm gece hiz

met edeceğim.” Onu azarladığımda gözlerini suçlulukla kaçır ması umurumda değildi. Ben mi demiştim ona benim için üzü

lüp yas tut diye?

“Peki, mutlu musun şimdi?” Ecrin in son derece samimi bir şekilde sorduğu soruya aynı samimiyetle cevap verdim. “Yüzü

nü görmediğim her an, yaşadığım muduluğun tarifi olamaz.”

Bozulan suratı keyfimi yerine getirmişti. Artık emin olmuştum, bendeki karanlık sadece onları görünce ortaya çıkıyordu. Onun dışında şu bir haftada etrafımdaki herkese karşı çok kibardım.

Ciddiyim, herkese karşı son derece anlayışlı ve kibarken bu altı

çocuğa karşı neden böyleyim, bilmiyorum ama bir şeyler beni böyle olmaya itiyor.

54

YARALASAR

Nihayet herkes siparişini verince başımı not defter’ resim çizmeye başladım. Onlar söylediklerini yazdığ^ nürken ben zaman öldürüyordum. “Kedicik?” Ku? »*

bozucu sesiyle başımı kaldırdım. “Evet?” Sırıttı. “Çeşni

S’nir

var mı?" Bu çocuk gerçekten böyle bir soru sordu m».’ “Neden soruyorsun?”

., • _.n «tireceğinolduğu için ben onları yemeye kotkarun. , “Yem^koymafhtimalin için önce o tatsın.”

“Siparişini verecek misin sen?

“Karar veremedim, elinde neler var. “Zıkkımın kökü var, yer misin, Kuzey?

Aklından nasd bir şeytanlık geçiyordu, biliyordum. Bana sinsice sırıtarak ayağa kalktı. “Müşteri memnuniyeti sıfır bu

rada.” Etrafına bakmaya başlayınca yine ne işler karıştırdığım

anlamadım. “Derhal yetkili biri buraya gelsin, garsonunuz bana zıkkımın kökünü ye dedi!” diye bağırınca afallayarak bu man-

yağa baktım.

Bu gidişle elimde kalacak, haberiyok, geri zekâlı!

—o yaıanaan gülerek Kuzeye döndüm. “Eğer kovulursam seni buna pişman ederim, serseri!” Yüzümdeki gülümsemeyi koruyup dişlerimin

arasından konuştuktan sonra derin bir nefes aldım. “Otur ve

siparişini söyle.”

“Kızma, Kedicik” Gülerek oturdu. “Ben bol etli kuru fa sulye, dumanı üstünde tüten işkembe çorbası ve iri bir soğan

istiyorum. Yalnız soğanı doğrarsan fena bozuşuruz, cücüğü ha sar görmesin.” İtinayla söylediklerine kıkırdayıp başımı iki yana salladım. Hiçbiri menüde yoktu.

MARAL ATMACA

255

Süslü kuşat gibi bir hareket yaptığında yeşil gözleri dehşetle

Kuzeye bakıyordu. “İğrençsin, o saydıklarını gerçekten yemeyi düşünüyor olamazsın!” Sanki anasının karnından Italyan sala*

tasıyla, doğmuştu. Evet, Naz sadece salata istemişti.

Kuzey gülerek ona döndü. “Kızım, Anadolu erkeğiyim ben, senin gibi koyun muyum da ot tüketeyim.” Naza kapak olan bu sözlerle dayanamayıp güldüm, sanınm takımdaki kızlardan daha çok nefret ediyorum.

“Yalnız istediklerin menüde yok.” Küçük bir hatırlatma yap

tığımda bundan sonraki konuşmalarımız tam bir faciaydı. “Pastırmalı nohut?” “O da yok.”

“Biber dolması?” “Maalesef.” “Bol yoğurtlu mantı?”

“Ondan da yok.”

“Aç mı kalayım lan ben? Git, bana düzgün bir yemek getir!” “Zıkkım ye, geri zekâlı! Yok dedim sana, sağır mısın? Menü ye bak, seç bir tane.”

“Git bari bana menemen falan yap. Soğanı ve karabiberi bol

olmazsa yenisini yaptırırım, ona göre.” Sinirden çığlık atma mak için kendimi zor tutuyordum.

“Bak!” diyerek sakin olmaya çalıştım. “Ben burada garso

num. Şu anda ve menü dışında yemek yapmıyoruz." Bilerek damarıma basmıyorsa ben de başka bir şey bilmiyorum.

Kuzey sırıtarak yine ayağa kalkarak, “Buranın sorumlusu kim?” dediğinde ağlamak istedim, bu çocuk pisliğin tekiydi.

Kısa süre sonra bana ters ters bakan Taci Bey masaya gelmiş ti. “Bir sorun mu var, efendim?” Kuzey pisliği, ellerini önünde

256

YARALASAR

birleştiren adama beni gösterdi. “Bu garson kedi, bana mene men yapmıyor? Küçük bir çocuk gibi beni şefime şikâyet etti ve ben, sinir krizi geçirmek üzereydim. “Yankı?” Adam menü dışında yemek yapmadığımızı bile bile yağcılığından bana kızmaya hazırlanınca pes ettim. “Ben de tam o pisli… Yani beyefendiye menemeni nasıl istediğini soruyordum.” Kaşlarımı çatarak söylediklerim üzerine Kuzey gülerek yerine oturdu. “Sağır mısın Kedicik, bol soğanlı de dim ya.” Herkes gülerken ben bu adinin üzerine atlamamak için kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum. Nasıl olsa tenhada kısunnm ben bunu, o zaman görür soğanlı menemeni. İnşallah

yediği her şey boğazında kalır!

Tad Bey bana uyaran bakışlar atınca siparişini vermeyen son kişiye döndüm. “Siz ne arzu edersiniz?” Bir Kuzey vakası daha istemediğim için korkuyla Alaz’a bakıyordum. Başım hafifçe eğerek beni incelediğinde yerimde rahatsızca kıpırdandım. “Ne önerirsin?” Vay canına, sorun çıkarmayacak gibi görünüyordu. Bir süre, ona ne önerebileceğimi düşündüm. “Kabak çiçeği dolması benim favorilerim arasında. Onun dışın daki çoğu yemek bana yabancı olduğu için henüz hiç tatmadım ancak sirke sosunda terbiye edilmiş somon ve hurma çorbasını tavsiye ederim, içecek olarak sanırım vişne suyu ilginizi çek mez.” Sonuçta adam, yemeğin yanında meyve suyu içecek biri

gibi görünmüyordu.

Ellerini masada birleştirdiğinde yoğun bakışlarının esiri ol muştum ve bu bile sinirlerimi bozmaya yetmişti. “İçecek olarak beyaz şarap, yemek içinse senin damak tadına güvenmeyi tercih ediyorum.” Neden kendi istediklerini değil de benim tavsiye

ettiklerimi istedi, anlamadım ama bunu sorgulayacak değildim. Başımı sallayarak menüleri toplayıp masalarından ayrıldım.

Söyledikleri her şeyi not aldım ve mutfağa inip bunun için gö-

MARAL ATMACA

257

rcvli olan kadına verdim. Siparişler hazırlanana kadar dolaptan

biber ve domates çıkartarak ocağın başına geçmiştim. “Zehir zıkkım olsun!” Kuzey in menemenini tüm kötü duygularımla

hazırlamaya başlarken neden yanımda zehir taşımadığımı dü

şündüm.

Yaklaşık yirmi dakikanın sonunda pişen menemeni derin bir tabağa koyduğumda, “Yankı, hepsi hazır!” sesini duydum. Elimdeki sıcak şeyi üzerime dökmemek için kaplumbağa hızıy

la hareket ediyordum. Eğer sakarsanız attığınız her adımı kor karak atardınız. Eğilip servis arabasının üçüncü rafına tabağı koyduktan son

ra arabanın beyaz ipek perdelerini çekip, sürerek mutfaktan çık tım. Sadece mutfak çalışanları için özel olan asansöre binerek bir üst katın tuşuna bastım ve kısa sürede kendimi koridorda

buldum. Koridoru dönerek açık kapıdan içeri girince kendi masama doğru arabayı ittim. Kendi aralarında sohbet eden gru ba yaklaştığımda herkes susmuştu. Herkesin yemeğini dikkat

ederek masaya dizdiğimde elimdeki menemeni gören pisliğin sırıtmasını görmezden geldim. Kabak çiçeği dolmasını Alazın

önüne koyarken onun hemen sağında duruyordum. Yemeği

koyduktan sonra yanma sıcak sosu bırakacağım esnada kolum onun koluna değince gerilen bedenini hissettim. Elimdeki ta bakla öylece kalakaldım. Onun hemen yanında duruyor, üze rine hafifçe eğilerek elimdeki son şeyi koymaya çalışıyordum

ama kolum koluna değince başını kaldırıp bana bakan adam beni hareketsiz bırakmıştı, öyle güzel, öyle içten bakıyordu ki

uzaklaşmamı engelliyordu. Özellikle burnuma gelen çikolata

kokusu beni etkilediği kadar acıkmama da neden oluyordu.

“Sedef…” Bir şey söylemeye hazırlandığı esnada Mutlunun bana seslenmesiyle hemen sosu masaya bırakıp geriye çekildim. “Afiyet olsun.” Hızlıca konuşup servis arabasını aldığım gibi

onların masasından uzaklaştım. Sırtımda yoğun bakışlarım his

setmek, daha hızlı hareket etmemi sağlıyordu.

258

YARALASAR

“Yankı?” Tekrar bana seslenen Mutlu nun üzgün sesi hemen yan masadan geliyordu. Onun ilgileneceği masaya yaklaştığım

da gözlerinin dolduğunu gördüm. “Beni idare edebilir misin?”

Bana yalvardığında olanları anlamasam da soru sormadım. “Sen benim masayı al.” Mudu teşekkür ederek diğer masa ya geçince ben de biri kadın ikisi erkek olan üç kişilik masaya

yaklaştım. “Siparişlerinizi vermek ister misiniz?” Daha yeni ko nuşmuştum ki masadaki kadın, “Defol!” diye bağırınca neye uğradığımı anlamadım. Bu kadın kim olduğunu sanıyor da hana bağırıyor! Alt tarafi bir müşteri.

Sakinliğimi korumaya çalışarak önündeki masanın desenli ör tüsü dışında bir yere bakmayan kadını uyardım: “Burada müşteri

olabilirsiniz, hanımefendi fakat sizi uyarıyorum, sesinizi bir daha

bana karşı yükseltmeyin.” İnsanların nedensiz yere bana bağır

ması beni deli ediyordu. Kaprislerini çekecek başka kurbanlar bulsunlar, burada çalışıyoruz diye kimsenin kölesi değiliz.

Onu uyarmamı yanlış anlayıp iyice çıldırarak bağırınca baş

ta eğitmenler olmak üzere tüm masalardaki müşteriler merak

la bize dönmüştü. “Hadsiz!” Bağırarak ayağa kalktı. Bana ba

kan mavi gözlerini gördüğümde yutkundum, yüzüne baktıkça içimde bir yerleri acıtıyordu. Sanki bir anda zaman durmuş,

etrafımdaki tüm sesler kesilerek sadece onun beni azarlayan sesi kalmıştı. Sadece bana tiksintiyle bakan yüzünü görüyordum. Kadın kırklı yaşlarındaydı ve güzeldi. Kısa boylu, ufak tefek bir şeydi. Sanki hiç acı keder uğramamış gibi yüzünde çok az kırı şık vardı. Bana bağırırken kaşlarını çatmamış olsaydı, alnındaki

kırışıklan bile fark etmezdim. Kızgın bakan mavi gözlerini süs leyen uzun kirpikleri, bebeksi ve pürüzsüz tenine yakışan çok

hafif bir makyajı vardı. Koyu kahverengi saçları tavandaki ışık lar yüzünden rengini belli ederken, omzunda biten düz saçları

yeni kuaförden çıkmış gibi bakımlıydı. Üstelik giydiği omuzlan

açık siyah elbisesinin içinde yaşına rağmen fazlasıyla şıktı. Ku-

MARAL ATMACA

259

laklarında ve boynunda fazla abartılı olmayan ama çok pahalı

olduğuna emin olduğum bir set taşıyordu. O çok güzeldi ama kötü hissettiriyordu. Ona bakmak canımı yakıyor, ağlama iste ğimi getiriyordu. Boğazım kuruduğunda kalbimin neden hız landığını anlayamıyordum, o bana bağırıyor ama ben için için

acı çekiyordum. O bana kızıyor, ben kimsenin beni bulmayaca ğı bir yere giderek avaz avaz bağırıp ağlamak istiyordum. Kimdi

bu kadın? Neden bana acı verecek kadar kötü hissettiriyordu? 0 garip bir şekilde bana üzüntü veriyordu.

Anlam veremediğim duygularla ona bakarken söylediği son şey beni kendime getirdi. “Nasıl bir yer burası? Garsonlarını sokaklardan topluyor olmalılar ki hepsi hadsiz!” Sokaklar mı?

Ben de sinirlenmiştim. “Bana haddimi siz mi bildireceksiniz? Ne cüretle? Asıl siz kimsiniz?” Kaşlarımı çatarak söylediklerimle çıldırmış gibi üzerime yürüdü ve bana vurmak için elini kaldır

dığı an masadaki iki adam aynı anda ayağa kalkn. Biri kadının elini havada yakalarken, diğeri kolumdan çekerek beni arkası

na almıştı. “Yaptığın aşağılık oyunun hıncını kızdan çıkarma!” Beni arkasına çeken adamın söyledikleriyle ondan uzaklaşarak

bu tuhaf üçlüye, kadımnkinden daha beter bir kızgınlıkla bakı

yordum. Allah’ın delisi, yok yere olay çıkardığı yetmezmiş gibi bana vurmaya kalkmıştı. Burada olan garip şeyleri anlayamadığım için başımı çevi

rince Alaz ın her an müdahale etmek ister gibi kaşlarını çatarak

bizi izlediğini gördüm. “Bırak şimdi kız ile uğraşmayı, Songül.”

Onun bileğini tutan kumral adam sanki midesi bulanmış gibi tiksinerek kadından uzaklaşa. “Sen ne söylediğinin farkında mısın? Yıllar sonra karşımıza çıkıyorsun ve baba olduğumu

söylüyorsun!” Adam yüksek sesle gürleyince, afallayarak kadına baktım. Şimdi anlaşıldı; yanlış zamanda, yanlış yerdeydim.

Az önce beni korumak için arkasına çeken esmer adam gül dü. “Yanlışın var kardeşim, ikimizden birinden çocuk doğur-

260

YARALASAR

duğunu söylüyor. Artık bu nasıl mümkün oluyorsa!” Sözleri

tükürürccsine telaffuz etmişti. Acaba mutfağa insem bu saçma konuşmadan kurtulur muyum?

Kadın sonunda gözlerini benden çekerek adamlara döndü. “Ben ne söylediğimin farkındayım. O dönem Aslan la sevgiliy dik, beni terk ettiği gece barda Fırat ile tanıştım ve kızgınlığım yüzünden onunla birlikte oldum. Bir ay sonra, hamile oldu ğumu öğrendiğim gün, gazetede ikinizin yan yana fotoğrafla rını görünce bana sık sık bahsettiğin ve hiç tanışma fırsatım

olmayan kan kardeşinle birlikte olduğumu anladım. Neler his settiğimi anlatamam. Üstelik bebeğin babasınm kim olduğunu bilmiyordum çünkü o hafta ilişkiye girdiğim iki adam vardı ve

yakınlığınızı düşününce size gelemedim.” Kadının söyledikle riyle şoka giren adamlara gülerek baktım. Tamam, komik de

ğildi fakat durumun saçmalığı karşısında kendimi tutamadım. Üstelik yaptıklarını çok basit bir şeymiş gibi anlatırken öyle vurdumduymaz ve kaygısızdı ki… Kadındaki rahatlık kimsede

yoktu. Bu iki adamın yerinde olmak istemezdim.

Biri kumral, diğeri esmer olan adamlar, kadından daha genç

görünmelerinin yanı sıra ikisi de fazla sevimliydi. Aslan dedi ği adamın, yani kadının eski sevgilisinin saçlarının ön tarafı

dökülmüştü ve arkadaşına göre biraz daha yaşlı gösteriyordu.

Mavi gözlerinde garip bir hüzün vardı. Sanki tüm hayatı ona acı veren şeylerle geçmiş gibi omuzları hafif eğri duruyordu. Giydiği gri takım elbisesi ve bileğindeki saatinin markası zen

ginliğini yansıuyordu ama parası, ruhundaki yorgunluktan arınmaya yetmiyormuş gibi acı kokuyordu. Gerçekte nasıl bi

riydi, bilmiyordum ama kol düğmelerinin hakiki elmas olduğu düşünülürse zenginliğini yansıtmayı seviyordu. Arkadaşının

sevgilisiyle birlikte olan, Fırat denilen kişi ise siyah, gür saçlara

ARAL ATACA

261

sahipti ve arkadaşının aksine saçları hiç dökülmemişti. Aslan

Be/in bakışları yumuşakken, Fırat Be/in keskin, kömür kara

sı gözleri fazla hırçın ve asiydi. Takım elbiseli arkadaşının tam tersine gri bir tişört giymiş, rahat tavrından ödün vermemişti. Dağınık saçları ve rahat kıyafetleriyle bir serseriyi anımsatıyor

du fakat onun da bileğindeki milyon dolarlık saati görünce bu üçlünün zengin kesimden oluştuğunu anladım. Çocukları her kimse rahat bir hayat onu bekliyordu çünkü üçü de varlıklı gibi görünüyordu.

Adamlar neyse de şahsen ben para için bile oka

yaygaracı

kadının kızı olmak istemezdim. Ne diyeyim, Allah o çocuğun yar

dımcısı olsun. “Yani ikimizle de birlikte mi oldun?” Aslan Bey arkadaşına

dönerek kaşlarını çattı. “Eski sevgilimle mi yattın?” Adamın he

sap soran bakışlarıyla Fırat Bey gülerek omuz silkti. “O dönem oldukça çalkantılı bir gece hayatım olduğunu sen de biliyorsun.

Yattığım kadınların hesabını tutmuyorum ve bu kadını hatırla

mıyorum bile.” Adamdaki rahatlık insanı kanser ederdi ama ka dını böyle küçük düşürmesi hoşuma gitmedi desem yalan olur.

“Her neyse.” Songül Hanım söyleyeceğini söylemiş olmalı

ki masadaki çantasını aldı. “Sizi buraya müjdeli haberi vermek

için çağırmadım çünkü bunun için yirmi yıl kadar geç kaldım. Tek istediğim kızımı bulmamda bana yardım etmeniz. Daha sonra babasının hanginiz olduğunu anlamak bir DNA testine

bakar.” Bu kadın böyle özel bir konuyu nasıl utanıp sıkılmadan

bu kadar rahat söylüyordu, aklım almıyor. Son sözünü söyleyip

zavallı adamları şoka uğratarak çekip gitmişti. “Bir kızım mı var?” tki adamın aynı anda yutkunarak söy

ledikleriyle kıkırdadım. “Şey, o zaman gözünüz aydın ve izni nizle.” Acilen uzaklaşmazsam kahkaha krizine tutulabilirdim çünkü yüz ifadeleri çok komikti. “Bu arada…” Gülerek onlara

O garip buluşmadan sonra Yarasaları ve eğitmenleri bir daha hiç görmedim. Mucizevi bir şekilde, olanlardan sonra aradan

geçen şu beş günde kovulmamayı başarmıştım. Çok yakında

buradan ayrılacak olmam beni üzüyordu. Yıllar sonra bir düzen tutturmuşken kaçıp giderek bütün bunları geride bırakmak is

temiyordum. Başka şansım yoktu ki. Alaz, teslim olma karannı bana bıraktığı için sessiz kalıyordu ama teslim olmuyordum. O yüzden bugün yarın sabrının sonuna gelip beni ihbar ede

bilirdi. Sonuçta ben hâlâ bir mahkûmdum, insanlar bunu bil miyordu ama ben onların arasında geziyordum. Yapacağım tek

bir hata, dışarıda karışacağım en küçük olay, tüm okları Alaza çevirecekti. Bana kefil olarak tüm mesuliyeti üzerine almıştı. İşleyeceğim en küçük suç karşısında yetkililere hesap vermek zorunda kalacaktı ve ben kaçtığımda, bir mahkûmu dışarı çı kardığı için onun başı belaya girecekti. Belki de benim yüzüm

den, on yaşından beri bir yerlere gelmek için uğraştığı işinden

olacaktı.

Bütün bunları düşünmek vicdanımı sızlatıyor ve beni, verdi ğim kararı tekrar düşünmeye zorluyordu. Üstelik ben işime çok

alışmıştım! On bir günü geride bırakmıştım. Her geçen gün işi

daha iyi öğreniyordum. Tabii, tuhaf şeylerin olduğunu da sez

miyor değildim. Mesela Mutlu çok garip davranıyordu. Belki

M

YARALASAR

de bana Öyle geliyordu» emin değildim ama kuruntu yapma dığımı biliyordum. Son günlerde Mutlu hiç gülmüyor, sürekli dalıp gidiyordu. Onun işini bile ben yapıyordum, sırf o biraz tebessüm etsin diye. Ancak Mutlu bir türlü normale dönmü yordu. Onu sıkıştırdığımda tek kelime etmiyor, kısa cevaplar

vererek beni geçiştiriyordu. “Yarın izin günümüz, birlikte bir şeyler yapalım mı?” Ona

döndüğümde yine beni duymamıştı. Elindeki bıçağı kullanır ken aklı farklı yerlerdeydi. Cevap vermediğinde ofladım. “Mutlu, mutsuz olmayı bıra

kır mısın?’ Söylediğim şeyin tezatlığına dayanamayıp güldüm.

Allah aşkına, ona bu ismi kim koymuştu? Elini kesmesinden korktuğum için bıçağı ondan alarak ede ri tahtayla birlikte kendi önüme çektim. “Ben yaparım.” Hızlı bir şekilde eti kuşbaşı doğramaya başladım. Son günlerde onun işini yapağım için bacaklarım ve kollarım isyandaydı. Bunu umursamıyordum, o somurtmayı bırakacaksa fazladan iki kişi

lik çalışmayı dert etmiyordum.

“Mutlu, şurayı temizle. Ana yemeğe geçeceğim.” Şeflerden birinin sesiyle eti hızlıca doğrayıp Mudu ya döndüm. “Müdür erken çıka. Sen git, biraz dinlen, ben burayı hallederim.” Bun lar kesinlikle kendimden beklemediğim harekederdi. İstedi

ğimde fazlasıyla düşünceli olduğumu görmek bana da sürpriz oluyordu. Güçlükle tebessüm ederek önlüğünü çıkarıp gitti. Onun ye

rine şefin yanına gidip tezgâhtaki bulaşıkları makineye dizmeye

başladım. “Yankı, patatesler doğranacak!” Gülizar ablayı onay

ladıktan sonra tezgâhı temizlemek için acele ettim. Neredeyse akşama kadar harıl hard çahşuğım için tüm gün

yemek yemeye fırsatım olmamıştı. Mudu yu gönderdiğime piş man olduğumu söyleyebilirdim. Tüm gün kaytardığı için yok-

MARAL ATMACA

265

luğunu anlamasınlar diye çok yorulmuştum. Nihayet mutfağa geldiğinde elimdeki bulaşık bezini bırakıp onun yanına gittim. Daha fazla bu duruma dayanamadığını için kolundan tutarak

kenara çektiğimde merakla yüzüme bakıyordu. “Yapılan iyili ğin karşılığı olmaz derler fakat tüm gün burada sürünmemin hatırına bana neyin olduğunu söyleyeceksin!” Bugün daha fazla

kaçmasına izin vermeyecektim çünkü böyle de iyi değildi. Neyi

olduğunu öğrenirsem ona nasıl yardım etmem gerektiğini bi lirdim. “Yankı, ben…” “Yalan söylersen bir daha konuşmam. Yapmaz diye düşün

me, dediğim her şeyi yapmak gibi kötü bir huyum var.”

Susunca neyi olduğunu anlamak için en son ne zaman ga rip davrandığını düşünmeye başladım. Sanırım garson olarak

yukarı çıktığımız geceden sonra böyle garip tepkiler vermeye başlamıştı. Kendimi zorlayarak o geceyi tekrar haurlamaya

çalıştım. O, iki masanın sahipleri gelene kadar gayet iyiydi.

Songül Hanım yüzünden fenalaşıp beni çağırmışa. Ben de onu eğitmenlerin ve Yarasaların masasına göndermiştim ancak

mutfağa gittiğimde Mudu oradaydı. Bekle bir dakika, Mudu benim masama hiç uğramamışa. Kahretsin! Mudu yu rahatsız

eden şey Songül Hanım ve yanındaki iki adam değildi, tesistekilerdi. O yüzden bana tebessüm ederek kaçar gibi mutfağa gitmiş ve gecenin sonuna kadar hiç çıkmamışa. İyi ama tesiste-

kileri nereden tanıyordu? “Sen o masadakileri tanıyor musun?”

Afallayarak söylediklerim karşısında yutkunarak başını salladı.

Kahretsin» düşündüğüm şey olamaz! “Sen de mi Yarasalardansın?”

“Yankı!” Müdür tam da gelecek zamanı bulmuştu. Mudu ya

dönerek beklemesini işaret ettikten sonra kapıda beni bekle

yen müdürün yanına gittim. Muduyla olan konuşmam daha

66

YARALASAR

sonraya kalmıştı, “önlüğünü çıkar, beni takip et.” Sorgulamak istesem de doğru düzgün bir cevap vermeyeceğini bildiğim için dediğini yapnm. Sırf yanlış zamanda geldiği için bu tahtakuru

su adamı boğabilirdim! Yukarı çıktığımızda gözleriyle kalabalık masaları gösterdi. “Bu gece garsonluk yapacaksın, bir eleman eksiğimiz var.” Red detmek gibi bir lüksüm olmadığı için kabul ederek yanından ayrıldım. Yaklaşık on dakika sonra garson üniformamın içinde siparişleri alıyordum.

Bu geceki müşteriler fazla sorun çıkarmadığı için her şey yo lunda gidiyordu. Cam kenarındaki bir masanın üzerinde duran

boşları toplarken birinin omzuma dokunmasıyla korktum ve arkamı dönmeye çalışırken elimdeki tabaklar yere düştü. “Ne den deli gibi bağırdı bu kız?” Tanıdık sesle başımı usulca kaldı

rınca karşımda Fırat Beyi gördüm.

“Onu korkuttuğun için olabilir mi?” Aslan Bey in arkadaşı

na verdiği cevap hoşuma gittiği için tebessüm ederek her ikisi ne baktım. “Tuhaf anne adayı nerede, beyler?” İkisi de yüzünü buruşturunca sesli güldüm. Kadın, onlara hayatlarının golünü

atmıştı. “Yankı!” Müdürün kızgın sesini duyunca yutkunarak sinirli

adamın bana yaklaşmasını bekledim. “Bu ne rezalet, Yankı?” Yerdeki tabaklan göstererek kaşlarını çattı. “Üstelik konukla rımızla nasıl böyle samimi olursun?” Ceketinin önünü düğ meleyip onların karşısında hafif eğildi. “Onun adına çok özür

dilerim, bu hadsizliğin cezasını çekeceğine emin olabilirsiniz, efendim.” Sırf para uğruna insanların kölesi olan bu adamdan

daha çok nefret ettiğim biri varsa o da kendimdim çünkü ben

de aynı sebepten ona boyun eğiyordum. Yerdeki tabaklar benim maaşımdan daha fazla para ederdi.

Bunun için ya beni kovacaktı ya da maaşıma el koyacaktı. Tüm

MARAL ATMACA

267

neşem kaçtığı için gidecektim ki Fırat Bey elini kaldırarak beni durdurdu. Beni durdurmuştu ama muhatap olmak için kendi

sine seçtiği kişi benim sıska patronumdu. “Onu korkuttuğum için tabakları düşürdü, benim hatamdı. Bu akşamki hesaba kı

nlan tabakların tutarını da eklerseniz sevinirim. Ayrıca…” Söz lerini yarıda keserek beni gösterdi. “Bize onun hizmet etmesini istiyorum. Son gelişimizde hizmetinden memnun kaldığımız

için bu gece, hep gittiğimiz mekan yerine buraya gelmeyi seç tik.” Bu övgüden patronum kendisine pay çıkarmış olmalı ki

göğsünü kabartarak memnuniyet içinde birkaç mırıltı çıkardı. Fırat Bey, zararı ödeyerek maaşımı kurtarmakla kalmamış bana övgüde bulunarak kovulma ihtimalimi ortadan kaldırmışu.

Minnet duyan bir ifadeyle ona baktığımda çapkınca bana göz kırptı ve bu, içimi sıcacık etmişti. “Çalışanlarımızdan memnun kalmanıza sevindim.” Patro

num iki zengin adamı bulmuşken onlan daimi müşterisi yap

manın peşine düşmüştü. “Yankı, buradaki en gözde elamanla

rımızdan biri, size layığıyla hizmet edeceğinden şüphem yok.”

Müdür itiraf edene kadar gözde eleman olduğumu bilmiyor dum. Bana daha çok sakar elaman olduğumu hissettirmişti. Sa

nırım duygularını pek iyi yansıtmıyordu. “Güzel.” Fırat Bey her şeyi anlamasına rağmen onu bozma dı. “Her zamanki masamıza geçiyoruz, küçük hanım bizimle il

gilenecek.” İkisi yürüyüp masalarına geçince gülmemeye çalışa

rak patronuma döndüm. “Gözde eleman olduğumu bana daha sık söylemelisiniz. Gözde elemanlara zam yapıyor musunuz?” Kaşlarını çatınca şansımı daha fazla zorlamamak için hemen yanından uzaklaştım. En azından denemiş oldum.

Gecenin sonunda sadece Aslan Bey ve Fırat Bey in masasıyla

ilgilenmiş, bir yandan da Songül Hanım ı yerden yere vurduk larına kulak misafiri olmuştum. Şaraplarını doldurduğumda Aslan Bey iç çekti. “Acaba kızım nasd biri?” Adamın sesindeki

68

YARALASAR

merak ve özlem* onu şimdiden benimsediğini gösteriyordu. “Kızım çok şanslı çünkü babası benim.** Fırat Bey de onunla aynı hisleri paylaşıyordu. “Onu bulduğumda ilk iş olarak bir kule yaptıracağım. Genlerini benden aldığı için eminim ki gü

zel bir kızdır ve bu» erkeklerden uzak tutmak için mükemmel

bir çözüm." Elini çenesine koyarak bir süre düşündü. “Acaba yeryüzündeki erkekleri mi ortadan kaldırsam, Aslan?” Kendimi tutamayıp güldüğümde ikisinin bakışları beni buldu ve ciddi

bir tavır takındım. Baba olmak onları fazla heyecanlandırdığı

için sohbetleri çok eğlenceli geçiyordu. “Dehşet verici hayallerinizi bölmek istemem ama…” Tek

rar güldüm. “Bildiğim kadarıyla bir çocuğun sadece bir babası

olur."

“Babası benim!” İkisi aynı anda kararlı bir şekilde konuşup birbirlerine ters ters bakınca babanın kim olduğunu en az on lar kadar ben de merak etmiştim. “Sanırım bunun için DNA testi şart.” Gideceğim esnada Fırat Bey in bana laf sokmasıyla durmak zorunda kaldım. “İki saattir servis ayağıyla bizi dinle

diğini biliyorum. Bari otur şuraya, bize eşlik et, bu gece Aslan hiç çekilmiyor.” Arkadaşıyla uğraşan adama gülerek kendime

bir sandalye çektim. Müdür çoktan çıkmıştı ve onlardan başka pek müşteri kalmadığı için sorun olmazdı.

“Bir şeyler ister misin, evlat?” Aslan Bey in teklifini geri çe virmeyi düşünmüyordum. Tüm gün koşturmaktan doğru düz

gün yemek yeme fırsatım olmamıştı. “Yiyecek bir şeyler olursa buna hayır demem. “Yüzünde içten bir gülümseme oluştu. Bu rada çalışan garsonlardan birini çağırarak benim için de sipariş

vermişti. Karnımı doyurmak için hiçbir fırsatı kaçırmazdım.

Garson Filiz abla bana tuhaf bakışlar atarak bir servis araba

sı dolusu yemeği masaya yığıp gitmişti. Hiç çekinmeden çatal bıçağı almadan koca tavuğu önüme çekip resmen ellerimle dal-

MARAL ATMACA

269

iniştim. Yemek yerken insanlıktan çıktığım maalesef doğruy du. “Afiyet olsun.” ikisine de cevap vermeden tavuğa saldırdım

çünkü önce karnım doymalıydı. arım

saat sonra…

Lahana çorbasını tepeme dikip son yudumuna kadar bitir dim. Onu da diğer iki boş tabağın yanına koyup elimin tersiyle

dudaklarımı silince rahatlamıştım. “Fırat, bu kız tüm masayı yedi mi, bana mı öyle geliyor?” Aslan Bey in sesini duyunca

sonunda gerçek dünyaya geri dönmüştüm. İkisi biraz şaşırarak masadaki üç boş tabağa bakıyordu. Evet, bir kâse çorba, iki ta

bak da yemek yemiştim ama hepsi küçük porsiyon olduğu için aslında toplaşan bir tabak yemek çıkmazdı. Küçük bir dilim

etin yanına birkaç haşlanmış sebze koyup, üzerine azıcık sos dö

küyorlardı. Bu zenginler kuş kadar bir şey yiyor, benim bir aylık maaşımı ödeyip kalkıyordu. Üstelik karınlan yerine gözleri ta

baktaki görsele doyduğu için o parayı veriyorlardı, iki tabak ye

mek, biraz ekmek yediğim ve bir kase çorba içtiğim için onların

gözünde oburdum. Kabul ediyorum, normalde daha fazlasını yiyecek potansiyelim vardı. Ancak bu gece aslında kamımı tam olarak doyurduğum bile söylenemezdi. Onlar iki lokma şeye

akşam yemeği diyebilirdi ama o tabak ağzına kadar dolu değilse ben ona yemek değil, atıştırmalık derdim. Yemekler benim zaafimdı ve bu dünya üzerinde beni mutlu eden tek şeydi.

“Ne var bunda, yemek buldun mu yiyeceksin.” Fırat Bey le

benzer şeyler düşündüğüm için gülerek başımı salladım. Bence de yemek buldun mu sorgulamadan yiyeceksin.

Masamızdaki boşları toplayıp şarapları tazeledim. Fırat Bey bana da bir kadeh doldurup önüme koyunca Aslan Bey kaş larını çatmışa. “Küçücük bir kıza içki mi veriyorsun?” Onay lamayan bakışları arkadaşını bulunca Fırat Bey güldü. “Bizim

kontrolümüz altında bir kadeh içebilir. Şimdiki gençler su gibi

270

YARALASAR

içiyorlar. Kızımı bulduğumda birlikte meyhaneye gideceğiz ve baba kız, rakının dibini bulacağız.. Oğlum olsa sanki daha iyi

I

olurdu ama şimdi kız evlat da çok sevimli oluyor?’ Vay be, bir babadan beklemediğim sözlerdi bunlar.

I 1

"işte, senin asla baba olamayacağının en büyük kanıtı. O senin değil, benim kızım ve onu bulduğumda ilk iş olarak ona

I I

içkiyi yasaklayacağım."

I

“Benim kızım babası gibi yasaklara boyun eğmez çünkü o Fırat Demirhan ın kızı.”

I |

“Asıl benim kızımın serserilikle işi olmaz. O babası gibi doğ-

’

ruyu yanlışı nerede olursa olsun bilir. Onun damarlarında Han-

zade kanı var."

Bu ikisi yine şu meşhur kızları yüzünden kavga etmeye baş layınca arkama yaslanarak kollarımı göğsümde birleştirdim. “Sevgili baba adayları, şu meşhur kızınızı gördünüz, yani illa ki birinize benziyordun” İşaret parmağımla ikisini gösterdim. “Kumral ve esmer, yani kızın saç veya göz rengine bakmadınız mı?” DNA testi çıkana kadar fiziksel özelliklerinden de mutlaka anlarlardı.

İkisinin de yüzü asılmıştı. “Sorunlu annesi yüzünden orası biraz karışık, umarım bu genetik değildir.” Fırat Bey in ne de mek istediğini anlamamıştım ama hassas bir konu olduğu için daha fazla üstelemek istememiştim.

“Baba, evladını tanır.” İkisi de bana döndüğünde tebessüm ettim. “Yani kendi babamın yüzüne tüküresim var fakat siz öyle değilsiniz. Siz onun varlığını sürpriz bir şekilde öğrendikten

*.

sonra onu hemen sevdiniz. Demek istediğim, eminim içiniz den biri ona bakınca çok farklı hissediyordur.” Elimi kalbimin üzerine koydum. “Ne bileyim, burada herhangi bir kıpırtı ol muyor mu?” Şu DNA testi sonucunu en az onlar kadar merak ediyordum ancak konuşmalardan anladığım kadarıyla henüz ortada bir test yoktu.

MARAL ATMACA

271

Sorduğum sorudan sonra her ikisi de bana bakarken Aslan

Bey güldü. “İş kalbe kalmışsa benimki sana bakınca da hızlanı yor.” Gülerek pes ettiğimi göstermek için ellerimi yukarı kaldır

dım. Yok, biz bu işin içinden çıkamayacaktık. “Doğru bak.” Fırat Bey elini kalbine bastırdı vc bana baka

rak yutkundu. “Sanırım kalp krizi geçiriyorum, tabii kalbim

orada kendi bağımsızlığını ilan edip boksör olmaya karar ver-

mediyse.” Fırat Bey’in kendisine has mizacıyla hepimiz gülerek

kadeh tokuşturduk. Ben içmediğim için şarabı yeniden masaya

koymam uzun sürmemişti. Bu gece uğruna kadeh kaldırdıkları o kızın yerinde olmak isterdim ama benim babam, beni sevmek yerine terk etmeyi seçmişti.

Gözlerimi esneyerek açtığımda duyduğum rahatsızlıktan dolayı ilk birkaç dakika nerede olduğumu anlayamadım. Sız

lanarak kirpiklerimi kırpıştırınca tavandaki lambanın yuvarlak oluşundan soyunma odasında olmadığımı anladım. En son so

yunma odasında uyumuştum. Kendimi bulacağım yer konu

sunda endişeliydim. Gözlerimi yumarken hep aynı telaş, hep farklı bir yerde uyanacak olmamın korkusu vardı. Eskiden na

diren yüz gösteren uyurgezerliğim, öcünün varlığıyla şiddetli

saldırılarını sıklaştırmaya başlamıştı. Boş boş tavana bakmanın bana bir faydası yoktu. Nerede olduğumu anlamak için sırtüs

tü yatarak tavana bakmayı bırakmalıydım. Uyuşan sol tarafım,

gece boyu yan yattığımı gösterircesine bana laneder yağdırıyor du. Ellerimi yere bastırarak ayağa kalktığımda birkaç dakika

kendime gelebilmek için bekledim. Beyaz fayanslara, yere bas tırdığım ellerimden bulaşan kanı görünce yüzümü buruştur dum. Şimdi o kadar işimin arasında bir de yerdeki kam temiz

lemekle uğraşacaktım. Sağ elimde sıkıca tuttuğum kanlı bıçağı yere atıp etrafıma baktığımda tuvalette olduğumu gördüm. Ne

yani, tüm gece burada mı uyumuştum? Sabahlamak için berbat

272

YARALASAR

bir yerdi. Üst kattaki masaların üstünde uyanmak bile buradan

daha iyiydi. Kapının önünde kanlar içinde yatan Mutlunun ce sedini umursamadan yüzümü yıkamak için lavaboya yaklaştım. Suyu açmak tam bir işkenceydi. Of, tüm gece oradan oraya

koşturmuşum gibi üzerimde anlamsız bir yorgunluk vardı.

Kanlar içinde kalmış elimi soğuk suyun altına tutarken hâlâ

esniyordum. “Saat kaç ya?” Suyun ellerimdeki kanı nasıl temiz lediğini izlerken bir anda kafamda şimşekler çakınca taş kesil dim.

Ellerimde kan mı var?

Az önce yere attığım kanlı bıçak? Mutlunun kanlı bedeni?

Kan? Uyku sersemliğinden sıyrılıp suyu kapattım. O kadar ya vaş arkama döndüm ki her şey çok ağır ilerliyordu. Beyaz fa yansların arasına sızan kanı görünce sesli bir şekilde ciğerlerimi havayla doldurdum. Sabit bakışlarım zemindeki lekeleri takip ettikçe kan çoğalıyordu. Duvarın hemen önünde fırlattığım bı çağı tekrar görmek kulaklarımda bir basınç oluşmasına neden oldu. Bıçağın üzerindeki kan midemi bulandırırken kusmak için doğru bir zaman olmadığım düşündüm. Derin bir soluk tan sonra nefesim havaya karıştı ve gözlerim bana merhamet etmeden yerdeki kan birikintisini takip edip kan gölünü bul

du. Bir el gördüm, kendi elimi kalbime bastırırken cansız bir bedene ait bir el gördüm, ölmüş bir bedene ait bu el, çırpın mayı bırakmış da yere düşmüş gibi kan gölünün içinde öylece duruyordu. Hayır, kopmuş bir uzuv değildi, kendini korumayı başaramayan bir bedenin yenilgi içinde yana düşmüş koluydu. Boğazım düğümlendi, yutkunamadım ve onu gördüm. Kendi kam içinde öylece yatan kızı gördüm. Saçları yüzünü gizliyor du, sol göğsündeki yoğun kan dikkatimi çekince sarsakça ona

MARAL ATMACA 273 doğru bir adım attım. “Mu-Mudu?” Adını fısıldadığım esnada neler olduğunu anlayamadım. Her şey etrafımda dönüyordu.

Duvarlar birleşerek beni kendi arasında sıkıştırmak ister gibi

üzerime gelirken bir adım daha attım. “O-orası çok pis, Mut

lu." Şok geçiriyor olmalıydım ki sersemlemiş durumdaydım. “Hadi kalk, seni yıkayalım.” Dizlerim titriyordu. Tıpkı bir sar

hoş gibi sağa sola sendeliyordum ve yere yığılmam an meselesiydi. Ancak şimdi düşemezdim. önce Mutlu ile ilgilenmem

gerekiyordu. Çok fazla kan kaybetmişti. Ben artık daha fazla kan görmek istemiyordum.

Birkaç adımlık mesafeyi tamamlamak benim için o kadar

güç olmuştu ki nihayet Mudu nun yanına gelince daha fazla direnemeyip kendimi yere bıraktım. Diz kapaklarım sertçe zemi

ne çarparken fayanslardaki kan etrafıma sıçramıştı. Mutlunun kanının içine yığılmıştım. Ben şu anda ne yapmalıydım veya ne

yapıyordum, bilmiyorum. “Mudu, hadi uyan.” Sesim o kadar

sakindi ki tek istediğim onu uyandırmaktı. Omuzlarını kavra yıp onu kendime doğru çektikten sonra başım dizime koydum. Titreyen parmaklarım saçlarını yüzünden çekerken teninde

ki soğukluğu hissedince gözlerim doldu, ağlayamadım. “Çok soğuksun Mudu, sana yalvarıyorum kalk, seni sıcak bir yere

götüreyim.” Neden beni duymuyordu? Neden teni bu kadar solgundu ve neden gözleri kapalıydı?

Gözlerim sol kolundaki yarasa damgasını görene kadar ken dimi onun uyuduğuna ikna etmiştim. Fakat aşı izinin hemen

üstünde kanadarını açan yarasayı görünce dudaklarımı birbirine

bastırarak hıçkırığımı engellemeye çalıştım. “Bana bunu yapa mazsın. Dilaridan sonra olmaz, bana ölümü yaşatamazsın.” Ağ layarak başımı iki yana sallarken her şeyi daha yeni anlıyordum.

O da bir zamanlar aynı yurtta kaldığım, damgalı Yarasalardan biriydi. “Yapma Mudu, yapma!” Hıçkırıklar içinde dizlerimde

ki kızı uyandırmaya çalıştım. Sanki işe yarayacakmış gibi artık

74

YARALASAR

kanaması duran göğsüne elimi bastırarak oradaki kahrolası yara*

yı yok etmek istedim. “Sana yalvarıyorum, geri dön!” Böyle ol mazdı, kendi hayat kavgasını veren kimsesiz bir kız, gece gündüz

mutfakta çalışırken iğrenç bir tuvalet köşesinde hayata gözlerini kapatamazdı. Allah kahretsin, böyle olmamalıydı! “Sana uyan dedim!” İkinci kez ölümün acımasız yüzünü

görmüştüm. Omuzlarımı sarsarak ağlıyor olmam onu geri ge tirmeyecekti. O ölmüştü. Akşam konuşmak için fırsat aradığım kız ölmüştü. Bu yüzden eğitmenleri gördükten sonra öyle garip

davranmaya başlamıştı çünkü eğitmenler ona da gitmişti. Onu

da himayeleri alana alıp korumak istemişlerdi. Mutlu, bunu kabul etmemişti ve o yüzden onları yemekte görünce tedir gin olmuştu. Onun için geldiklerini sandığı için korkmuştu.

“Kabul etmeliydin.” Islak kirpiklerimden süzülen yaşlar, onu geri getirmiyordu. “Kabul etmeliydin, Mutlu.” Ben de kabul etmeliydim. Bu durumun şakası olmadığını tam şu anda, deh şet verici bir sahne yaşarken anlamam kendimi veya Mutluyu

suçlamama neden olmuyordu. Biri çıkıp hayatımızı gasp etmek istemeseydi biz seçim yapmak zorunda kalmazdık. Elimdeki bıçak! Ve ben uykumda her şeyi yapabilirim. Aman Allah’ım» hayır!

Az önce olanları hatırladığımda korkuyla yutkunarak Mutlu’nun hareketsiz bedenine bakıyordum. “Be-ben miyim?” Kulaklarımda ağır bir zonklamayla ve başımın dönmesiyle ağ

layarak hıçkırdım. “Seni öldüren ben olamam!” Hayır, bunu

ben yapmış olamazdım fakat tüm kanıdar beni gösterirken ger çeklerden kaçamıyordum. Üzerimdeki kan, sağ elimdeki bıçak ve onunla aynı yerde uyanmam! Katili bendim! O akıl hastası

olsaydı, sadece Mutlu yu değil beni de öldürürdü. Bir Yarasayı öldürüp diğerini hayatta bırakmasının bir açıklaması bile ola

mazdı. İşlediğim ilk cinayet kollarımdaydı. Ben ne yaptım!

arai

ath

Midem bulandığında Mutlu’yy in yanm» koftum. Kzpaj,,, lç.,^ te

275 ₺

may. baflamzk ₺’»■ *h. fazla am.fU.Smd.k.tanid^labl.i,

.«lan kurtulacakmifim gibi Ünde a/ağa kaltağımda kendi gerçeğin,^

»fona Göly»^

Be„ ne yapmıfiml -Mutlu…- Nt

dığım k® nt d‘y’w’«lta? Omuzla.™ tiim renkler gerçekliğini yitirmişti. Kendi

Unyımd^

tuvalette öldürdüğüm kızın cesedine baktım Od öldürdüğüm kızı arkamda bıraktım. fadan

Burada neler, olmuştu, bilmiyordum. Her an düşmek üzere olduğumu bildiğim için L duvarına tutunarak yürüyordum. Ağlamaktan şişen

j

1

fanmış gözlüklerim… He, feyi bulan* gûrtyjj””: sepsiyondakı kablolu telefona ulaşabilmek, bu durumda asla başaramayacağım bir şey gibi gelmişti. Titreyen ellerim telefonu kavradığında ayakta durmak için kendimi zorluyordum. Ezbe

rimdeki tek numara üç rakamdan oluşuyordu: 155. Ağlayarak

tuşlara bastım. Telefon açılınca daha karşı taraf konuşmadan her an bilincimi kaybetmek üzere olduğum için aceleyle konuş

tum. “Be-ben Yankı Sarmaşık.” Dudaklarımdan çıkan hıçkınğa engel olamadım. Ben bu gece kim olduğumdan emin değildim, yeni bir ben ile tanımıştım.

“Ben bir ihbarda bulunacaktım. Arkadaşım Mutlu İlhan öldü ve onu ben öl-öldürdüm. Lütfen, hemen buraya gelin,”

demiştim ki telefon elimden kayıp yere düştü. Bitkin bedenim yerdeki telefonun yanına düşünce başımdaki şiddetli ağrıyı

hissettim, önce her yer kararmış, sonra gözlerim kapanmıştı. Ben… Mutlu yu öldürmüştüm.

Artık gerçekten katildim…

76

YARALASAR

“Onun yaptığını sanmıyorum.” “Kendisini ihbar ettiği kayıtlarda var.” “Bilemiyorum, uyandığında anlarız.”

“Doktor, ne zaman uyanacağını söyledi mi?” “Uyanıyor, parmaklarına bakın.”

Birden fazla ses duyuyordum fakat kime ait olduğunu çıka* ramıyordum. Gözlerimi kırpıştırıp açtığımda bile sesler devam ediyordu. “Uyandı,” diyordu bir kadın, uyandığımı binlerine

haber veriyordu. Gözlerimi sonunda açtığımda Mudu yu hatır layınca ağlayarak kalkmaya çalıştım fakat aynı kadın omuzları

mı tutarak beni durdurmuştu. “Oturmana yardım edeyim, tat lım.” Omuzlarımı nazikçe kavrayıp oturmama yardım ettikten sonra sırtıma yastık gibi yumuşak bir şey koydu. Neden ışıkları

açmıyorlardı? Burası çok karanlık olduğu için sadece seslerini

duyuyordum. “Nasılsın?” Alaz m sesini duyduğumda başımı usulca kaldır dım ama onu göremedim. İyi değildim, hiç iyi değildim. Mut

lu ya yaptıklarımdan sonra iyi olamazdım. “Yankı Hanım, ben Emniyet Müdürlüğünden Başkomiser Tufan Ata, konuşacak durumda mısınız?” Sesin geldiği yere ba

şımı çevirdim lâkin ses vardı, kendisi yoktu. Bu ışıklan açmayı hiçbiri akıl edemiyor mu?

“Yankı, iyi değilsen zorlama kendini, canım.” Efe nin eğit menini görmeye çalıştım ama hayır, bu karanlıkta çok zordu. Neden ışıklan açmıyorlar? “Mu-Mudu?” Kendimi tutamayıp tekrar hıçkırdım. “Onu

öldürdüm.” Ağlamaya başladığımda kendi hıçkırık sesim dışın da başka bir ses duymuyordum. Benim bir an önce cezaevine

MARAL ATMACA İV dönmem gerekiyordu ama oradakiler de güvende değildi. Beni

ömür boyu bir hücrede tutmalılardı.

“Bunu neden yaptın? Onu neden öldürdün?” Başkomiserin sesini duyunca ağlayarak babımı iki yana salladım. “Bi-bilmiyo-

rum! Ben en son soyunma odasında uyuyordum, sonra uyan

dığımda kendimi tuvalette buldum. Ellerim kan içindeydi, sağ

elimde sıkıca tuttuğum bir bıçak vardı. Mu-Mudu yerdeydi ve ölmüştü!” diye ağlayarak bağırdım. Yaptığım şeyin bir telafisi olamazdı. Artık o katilden hiçbir farkım kalmamıştı ve en az

onun kadar tehlikeliydim. “Cinayeti kız işlemedi.” önce Alaz’ın kendinden emin sesi

ni, sonra da Efe’nin eğitmeninin üzgün sesini duydum. “Uma» rım. “Nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz?” dedi başkomiser. “Onu öldürdüğünü itiraf etti” diye devam ettiğinde Alaz da

cevap vermekte gecikmedi: “Kız solak ve bıçağı sağ elinde bul

duğunu söyledi. Üstelik restoranın arka kapısının kilidi kırıl mış, kilit içeriden değil dışarıdan kırılmış. Mudu, Yarasalardan biriydi, tıpkı ölen diğer damgalılar gibi. Sedef de damgalılardan

biri, ancak onu hayatta bırakmasının farklı bir sebebi olmalı. Sedef uyurgezer, o yüzden olanları hatırlamıyor. Mudu’nun bedeninde oluşan morluklar, ölmeden önce bir boğuşma ya

şandığını gösteriyor. Eğer onu Sedef öldürmüş olsaydı onun da

teninde birkaç iz olurdu. Lâkin iki doktor tarafından muayene edildi, bedenindeki tek iz, günler önce alnında oluşan yara. An

layacağınız, kız masum. Uyandığında elinde bıçak olması ve

Mudunun cesediyle aynı yerde bulunması cinayeti işlediğini düşündürüyor.” Bu sözler bir yandan katilin ben olmadığımı

düşündürüp beni rahadatıcken, diğer yandan katilin kim ol duğunun aslında umurumda olmadığını fark ettiriyordu. Ben

veya başka biri fark etmezdi, çıkan sonuç Mudu yu geri getir meyecekti.

278

YARALASAR ölümler beni korkutuyordu. Onlar kendi aralarında tekrar konuşmaya daldıklarında bu

karanlıktan sıkıldığımı fark ettim. Gözlüklerimi çıkarmış olma lılardı ki gözyaşlanmı silerken onları bulamamıştım. “Şey, ışık lan niye açmıyorsunuz?” Sesim daha önce hiç olmadığı kadar

özgûvensiz çıkmışa. “Karanlıkta olmamız yeni bir sorgu biçimi fidan mı?” dediğimde herkesin sustuğunu fark ettim, sorduğum soru hepsini susturmuştu.

“Işıklar…” Efe nin eğitmeninin yutkunduğunu duymuştum.

“Yankı, ışıklar açık.” aka mı bu? Irklar açıksa ben iki saattir niye karanlıktayım? Kaşlarımı çatarak onun olduğu tarafa bakmaya çalıştım. “Bakın, bu hiç komik değil! Iş arkadaşım öldü ve ben onun

cesedinin yanında sabaha kadar uyumuşum. Şu yersiz şakayı bı rakın ve ışıkları açın!” Ben böyle bitik durumdayken bu kadın

hangi akla hizmet böyle saçmalıyordu?

“Doktoru çağır.” Alaz’ın gergin sesini duyunca yatak oldu ğunu düşündüğüm şeyin üzerinden inip iki adım atmıştım ki

bir şeye çarptım. “Doktoru çağır, dedim!” Efe’nin eğitmeninin, “Tamam” diyen sesini duymuştum. Kahretsin, burada yine ne haltlar dönüyor!

Dizimdeki acıyı yok sayıp ışıklan bulmak için tekrar bir

adım arağımda birinin kolumu tutmasıyla geriye çekildim. “Dokunmayın bana ve şu ışıkları açın anık!” Karanlıktan nefret

etmeye başlamıştım, üstelik onlar bir türlü beni dinleyip lanet ışıkları açmıyordu. “Sedef?” Endişeli sesi çok yakınımdan geliyordu. “Işıklar

açık,” dediğinde sinirden güldüm, “öyle mi? Peki o zaman ben

niye hiçbir şey görmüyorum?” Kalp atışım hızlanmışa. Kork tuğum şeyi yaşıyor olamazdım. “Be-ben görmüyorum,” diye

ARAL

ATACA

179

fısıldadım. “Ben görmüyorum!” Ağlayıp bağırmaya başladım. Burası karanlık değildi, ben hiçbir şey göremiyordum! “Sakin olmalısın.” Kolumu tuttuğu an çıldırmış gibi bağır dım. “Görmüyorum!” Gözlerimi sertçe ovuşturduğumda elle rimi tutarak sıktı. “Sedef, sakin ol!” Ellerimi ondan kurtarmaya

çalışırken delirmiş gibiydim. “Bırakın beni, neden her yer ka ranlık!” Beni göğsüne çektiğinde ağlayarak ondan kurtulmaya

çalıştım fakat buna izin vermedi. Beni kucağına aldığım his settiğimde daha çok çırpınıp ondan uzaklaşmak istedim lâkin

beni yatağa yatırmadan bırakmamıştı. “Doktor geldi, çırpın

mayı bırakırsan seni muayene edecek.” Bir an önce bu karan

lığın son bulmasını istediğim için hıçkırarak başımı salladım.

Nihayet ellerini üzerimden çekmişti.

“Şimdi sakin olun, Yankı Hanım. İzin verirseniz sorunun ne olduğunu öğrenelim.” İnce bir kadın sesi duyduğumda kı

pırdamayı bırakarak devam etmesini bekledim, önce ellerini

yüzümde hissettim, sonra sırasıyla göz kapaklarımı açtığım fark etmiştim. Ne yapıyordu, bilmiyordum ama tek istediğim, işi bittiğinde yeniden görmekti. Kör olduğumu düşünmek bile beni ölesiye korkutuyordu. Yaklaşık beş dakika boyunca par

maklarını göz kapaklarımda hissetmiştim. Nihayet ellerini üze rimden çekince nefesimi tutmuş, söyleyeceklerini bekliyordum.

“Sorun ne?” Bu Efe nin eğitmeniydi, sesi üzgün geliyordu. Benden daha üzgün olamazdı.

“Buraya gelmeden önce kafasına ağır bir darbe aldığım tes pit ettik” Telefon konuşmasından hemen sonra düşmüştüm. “Korneasında herhangi bir sorun yok Evet, gözlerindeki kana

ma çok net ancak çoğunlukla tedavi dahi gerektirmeyen basit ve tehlikesiz bir travma gibi görünüyor. Yankı Hamının kullandığı gözlükler yakın gözlüğü. Bu da önceden de gözlüksüz iyi gör

mediğini gösteriyor. Bir damar çatlaması sonucu ortaya çıkan

80

YARALASAR

geçici bir körlük yaşıyor olabilir. Bu gibi travmalar genellikle

on gün içerisinde kendiliğinden düzelir. Tekrarlayan kanamalar

yaşanırsa veya görme yetisi geri gelmezse onu bir göz cerrahına götürmenizi öneririm. Arkadaşlarım gereken testleri yapacaktır ancak çıkan sonuç, size söylediğim şeylerden farklı olmayacak tır.” Doktor sustuğunda ben bu on günü nasıl geçireceğimi dü

şünüyordum. Evet, gözlerimdeki sorunu hep biliyordum fakat damar çatlaması, hiç olmadık bir zamanda ortaya çıkmışa.

Mudunun ve diğer Yarasaların katili dışarıdayken kör ol mak mükemmel bir zamanlamaydı!

Bir süre sessizlik olduğunda kapıdan gelen seslerle hepsinin

dışarıda bu konuyu doktorla konuştuğunu anlamıştım. Yatakta oturduğumda bacaklarımı karnıma çekip beklemeye başladım. Oturduğum yerde, görmeden ne yapacağımı düşünüyordum.

Gözyaşlarını hızla akarken ağlamamı durduramıyordum. Kim sem yoktu ki benim. Bu sıkıntılı günümde bana bakacak kim

sem yoktu. Ben şimdi ne yapacaktım? Ne annem ne de babam vardı. Şu anda kimsesizliği her zamankinden daha çok hisse diyordum. Açılan kapının sesini duyunca hemen gözyaşlarımı

sildim. Kapı tekrar kapanmışa ve burnuma gelen çikolata ko kusu, gelenin kim olduğunu zaten söylüyordu. “Yosun, senin

için bir hastabakıcı ayarlayacak.” Sıkıntılı sesiyle derin bir nefes alarak başımı kaldırdım. “Bayan Kırmızı Dudak’ın adı Yosun

mu?” Bu durumdayken bile sorduğum soruya güldüğünü duy dum. “Evet, ilgi duyduğun kadının ismini bilmek istersin diye

düşündüm.” Hafif bir ima sezdiğim sözleri üzerine yüzümü bu ruşturdum. Şu anda bunu düşünecek durumda değildim.

“Kadınlara ilgi duymuyorum.” Daha fazla yalan söylemek istemiyordum. “Erkeklere de ilgi duymuyorum. Sanırım hay

vanlar dışında, yaşayan diğer canlılar ilgimi çekmiyor.” Ağla

maklı bir sesle homurdandığımda yine gülen sesini duymuş tum. Tabii gülerdi. Ben kör olmuşum, onun umurunda mıydı?

KARALATMACA 281 “lyileşene kadar burada kalırsın. Senin için buradakilerle ko

nuşacağım, şimdi gitmem gerekiyor.” Yataktan kalktığını his sedince korkuyla, “Nereye?” diye fısıldadım. Beni burada mı

bırakacaktı?

“Restorana geri dönmeliyim, araştırma yapmam gerekiyor. Ayrıca Mutlu ya olanlardan sonra diğer Yarasalarla tekrar irtiba

ta geçmeliyiz. Eğer kabul ederlerse hepsini tesise götürmekten

başka şansımız yok.” Ne yani, beni burada bir hastabakıcıyla

savunmasız bir şekilde bırakıp gidiyor muydu? Yataktan inerek onu bulmaya çalıştım ve karanlıkta yönü mü bulmama yardımcı olsun diye ellerimi öne doğru uzattım. “Beni bırakmayın!” Farkında olmadan o anki korkuyla sesimi

yükselttim. Ellerimi öne doğru uzattığım için birkaç adım atın ca onu bulmuştum.

Ellerim, korkuyla kollarım buldu ve kollarından aşağıya

kaydırıp elini tuttum, “ölmek istemiyorum…” Hayatımda hiç bu kadar savunmasız hissetmemiştim. “Benim için gelecek ve ben bu haldeyken düşmanımın nereden geldiğini göremem.”

Gözyaşları içinde ona yalvardım. “Beni bırakma…” diye kısık

sesle konuştuğumda yutkunduğunu duymuştum. “Sedef…” dediğinde ağlayarak başımı iki yana doğru salla dım. “Biliyorum; sadakatsiz, bencil ve kötüyüm ama beni şimdi

bırakırsanız daha kötü olacağımı biliyorum. Hayatımda ilk kez

bitine yalvarıyorum. Eğer şimdi bana bir şans verirseniz bir şey leri düzeltmeye çalışacağım. Değişeceğim demiyorum çünkü ben buyum fakat kendimi törpüleyebilirim. Size yalvarıyorum, beni bırakmayın.” Olanlardan sonra yeni bir şans istedim. Yine

bir sabah gözlerimi açtığımda kendimi bir cesedin yamada bul

maktan çok korkuyordum. Üstelik ben uyurken o birkaç adım ötemde Mutluyu öldürmüş ve belki de beni izleyip gitmişti.

İşte, bu beni ürkütüyordu.

3

YARALASAR “Bu sefer de sorun çıkarırsan seni gerçekten bırakırım.”

Anında onaylayıp hızla başımı salladım. Dersimi almıştım artık, sorun çıkarmayı düşünmüyordum. Evet, onlara da gü venmiyordum fakat şu anda eğitmenler benim için kötünün

iyisiydi. Kabul ettiğine göre daha hızla onun elini tutmamı yanlış anlar diye ellerimi çekerek bir adım geriye gittim. Onunla olan

teması kestiğimde rahatlayarak verdiğim nefesin farkındaydı.

“Aynca tesiste, psikolog bir arkadaşımla düzenli görüşeceksin. Eğitim esnasında sana dokunmadan seni yönlendiremem.” Ben

burada canımın derdindeyim, adamın dediğine bak! Tabii, fırsa tını buldu ya, tüm fartlarını kabul ettirmeden durmaz.

“Tamam! Ona da tamam! Şimdi beni buradan götürebilir

misiniz artık?” Sabırsızca kaşlarımı çattığımda lanet gülüşünü duydum. “Yosun gelip seni hazırlasın, birazdan çıkarız.” Kapı nın sesinden gittiğini anlayınca yatağı bulmaya çalıştım ve ka

dım bekledim. Bari beni yatağıma kadar götürseydi, kör oldum burada.

Allah’ım, gerçekten kör oldum!

Mutluyu düşünmekten kafayı sıyıracaktım. Herkes gittik ten sonra restoranda uyumuştum. O halde Mutlu neden geri

dönmüştü? Panik yapmasaydım orada herhangi bir kanıt bula

bilir miydim? Neden Mutlu yu öldürüp beni hayatta bırakmış tı? Orada savunmasız bir şekilde uyurken onun için çok kolay bir avdım. Gerçekten Mutlu yu ben öldürmüş olabilir miydim?

Nasıl oldu da onun boğuşma esnasında çığlıklarını duymadım?

Çok korkmuş olmalıydı ve kahretsin, belki de bana seslenerek defalarca yardım istemişti. Ben nasıl onun çığlıklarına bu kadar

sağır olabildim? Aklımda yüzlerce soru dönüp duruyor, cevap ların kimde olduğunu bilmiyordum. Tek bildiğim, bu olanlar

ARAL

ATACA

283

yüzünden tesise dönecek olmamdı. Alaz’a aslında tam olarak

dürüst olmamıştım çünkü sadece korktuğum için ona yalvarmamıştım. Ben her şeyi ondan öğrenecektim, öcü bir gün benim için geldiğinde Mudu ve Mudu gibi olan herkes için onunla yüzleşecektim! Lanet olsun ki Mudu yu o halde gördük ten sonra Yarasalardan kaçmanın hata olduğunu çok iyi anla

mıştım. Biz aslında aynıydık Efe haklıydı, hepimizin bir yarası vardı ve ben, en başından beri pisliğin teki gibi hareket eniğimi

en kötü şekilde öğrendim. Tamam, onlar da aynısını yapmıştı ama ben daha fazlasını yapmıştım. Artık sorun çıkarmadan on

lara kadanmayı deneyecektim. “Hazır mısın?” Araba durduğunda Yosuna başımı salladım.

Neye hazır olduğumu bile bilmiyordum. Kapıyı açarak kolumdan tutup inmeme yardım etti. “Ne redeyiz?” Her yer karanlıktı ve belki de bir uçurumun kena

rındaydım. Onlara güvenmekten başka çarem yoktu, umarım

gerçekten de bir uçurumun kenarında değilimdir.

“Tesisteyiz. Hadi gel, yukarı çıkalım.” Koluma girerek yü rümeme yardım eden kadının ağzından kaçırdığı şeyi beynim hemen yakalamıştı. Yukarı çıkalım demişti, yani bahçede değil

dik. Bu da demek oluyordu ki çıkışı bahçede aramak saçmaydı, çıkış en başından beri tesisin içindeydi. Belki de bodrum gibi

bir yer veya bir arabanın geçeceği büyüklükte bir tünel vardı. Yosun, asansöre bindiğimizi kulağıma fısıldamışa. Buzda

ğının hemen sol tarafımda durduğunu kokusundan anlıyor

dum. “Herkes başına gelenleri biliyor, rahat ol.” Yosuna ters

bir cevap vermemek için kendimi zor tutuyordum. Yememiş içmemiş, hemen onlara mı yetiştirmişti? Kapının açıldığını gösteren o tik sesiyle tekrar kolumu tuttu

ve birlikte asansörden indik. “İkinci kattayız.” Neyse ki her adı

mımı bana söylüyordu. “Şu anda Yarasalar sana bakıyor.” Allah

aşkına, biri şu kadını sustursun!

284

YARALASAR

“Ya-Yankı?” Efe nin ağlayan sesini duyduğumda bana sarı

lan kişinin o olduğunu anladım. “Sana da bir şey olacak diye çok korktum* Şimdi ona “Sen her şeyden korkarsın,” demek

istesem de tebessüm ettim ve kollarımı ona sardım. “Ben de

bana bir şey olacak diye çok korktum. Efe Can.” Yosun un kı kırdayan sesini duydum ama bunlar gerçeklerdi. “Kedicik?” Efe benden ayrıldığında Kuzey in hüzünlü sesini

duydum. “Kör mü oldun, geri zekâlı!” Bu durumda bile beni azarlayınca kaşlarımı çattım. “Sağ ol ya, ne güzel moral veri yor. ..” Biri kolumdan tutarak beni göğsüne çektiğinde güldüm. Evet, bu Kuzeydi. “Aptal! Ölseydin seni gebertirdim.” Rahat

sızlığım yüzünden onu itmemek için kendimi zor tutuyordum.

Bana dokunmamalıydı lâkin sarılışı şu anda beni rahatsız ettiği kadar rahadatıyordu da.

“Kuzey, çığlık atmam yakındır.” Daha fazla kendime hâkim olamayıp titremeye başladığımda gülerek benden uzaklaşa.

“Geçmiş olsun, Sakar.” Hakan, sanki söyleyecek doğru keli meleri bulamıyormuş gibiydi. “Seni yeniden görmek güzel.” İç çekerek başımı salladım. “Seni de görmemek güzel.” Samimi

yetsiz sesim beni ele verince homurdandığını duymuştum. Ne?

Buraya gelsem de hâlâ onlardan nefret ediyorum. “Arkadaşın için üzgünüm. Tanımıyorum ama o da bizden biriydi.” Yiğit’in sesi gerçekten çok üzgün çıkıyordu. “Ya-Yankı…” Eğer kör olmasaydım Ecrin in şu anda ağlamak üzere olduğunu görebilirdim. “Hoş geldin,” dediğinde sadece başımı salladım fakat bana sarılmasını beklemiyordum. “Ecrin? Bir gün ayrılırsak…”

“Yine bulurum seni, aptal. Belki geç olur ama ben seni her yerde bulurum. Sarmaşık.* Geçmişte yırtık kıyafetleriyle, yurdun biraz uzağındaki gö

lün yanında oturan iki çocuk geldi gözümün önüne. Hava

MARAL ATMACA 285 karanlıktı ve onlar etraftaki tehlikelerden uzak, saçmalayıp gü

lüşüyordu. Yedi yaşındaki kızları uzaktan izliyordum ama ara larındaki o bağı hissetmemek saçma olurdu. Ansızın zihnime

doluşan o küçük sahneyle kollarımdaki kıza farkında olmadan sarıldım, “özür dilerim Ecrin, o gün bahçede sana söyledik lerim için çok özür dilerim.” Onu hatırladığımı söylemedim çünkü sadece küçük bir anıyı hatırlıyordum. Ancak Ecrin ona

sarılmamdan bazı şeyleri hatırladığımı anlamıştı. Şöyle bir dü şündüğümde aslında onun da ilk zamanlarda beni hatırlama,

dığını fark ettim. Okçuluk dersinde üzerine gittiğim günden sonra değişmeye başlamıştı. Belki de o gün farkında olmadan ona geçmişte bir anımızı hatırlatmıştım ve tıpkı şu anda olduğu

gibi o da kim olduğumu sonradan hatırlamışa Aynı yurttaydık ve hiç konuşmadığımızı düşünmek aptallık olurdu. Peki, Ecrin ile ne kadar yakındık? İşte, bunu tam olarak hamlamıyordum.

Mudu’ya olanlardan sonra duygusallaştığını için ağlayarak ondan özür dilediğimde daha sıkı sarıldı. “Sorun değil, sen böy

le ağlama. Ben o çirkef haline alıştım ama ağlama." O da ağlı yordu. Bana ağlama derken en çok o ağlıyordu. “Yalnız siz iki düşman ne sarıldınız öyle ya!” Naz ın sesiyle hafif öksürerek kendimizi toparladıktan sonra birbirimizden

ayrıldık. “Âdet yerini bulsun bari, Arıza.” Süslü bana sarıldığın da yoğun parfüm kokusu beni rahatsız etti. “Parfiim az geldi,

şişeyi kafana mı döktün?” Burnumu sesli bir şekilde çekip onu azarladığımda çocukların gülüşünü duyan Süslü kızarak ben

den ayrılmıştı. Buraya, onların arasına yeniden döndüğüme inanamıyordum.

Pencerenin yanında durmuş, nereye baktığımı bile bilmiyor dum. Daha doğrusu baktığım yeri görmüyordum. Karanlık bir

boşluğa ev sahipliği yapan benliğim daha ne kadar düşecekti, bilmiyordum. Bakıma muhtaç bir zavallı gibi hissediyordum.

Yosun un özel ilgisi olmasa koca bir hiçten farkım yoktu. Evet, bana bakan Yosundu. Dün geldiğimden bu yana beni hiç yal

nız bırakmayan kadının ilgisi şaşırtıcıydı. Önce güzel bir ban yo yapmama yardım etmiş, sonra da giyeceğim kıyafetleri seç mişti. Kahvaltımı bile o yaptırmıştı. Kadın, sevgi pıtırcığı gibi bir türlü bıkmak, yorulmak bilmiyordu. Böyle bir ilgiye alışık

olmadığım için beni fazlasıyla şımartan kadının bu yaklaşımı

nı yadırgıyordum. Bu, sokaklardaki birini bir saraya götürerek

ona prenses muamelesi yapmak gibiydi. O saraya ait olmadığı nız için size gösterilen her samimi ilgiyi sorguluyor, yabancılık çekiyordunuz, öte yandan odamdan çıkmak istemiyordum.

Kimsenin daha fazla bu acınası halimi görmesini istemiyordum lâkin burada tek başıma çok sıkıldığım da bir gerçekti. Pes edip elimdeki değneği kullanarak kapıyı bulmaya ça

lıştım. Bunu dün gece Yosun getirmişti. Kapıyı bulduğumda, bana geri verdikleri kart ile kapımı açarak tekrar boynuma

taktım. Dışarı çıktığımda şu anda sabah mı yoksa akşam mı, bilmiyordum. Benim için hep karanlıktı. Bir gece ansızın be-

88

YARALASAR

nim dünyam güneşini yitirmiş» bir kıyamet başlatarak karanlığa boyun eğmişti. Değneği yerlerde gezdirerek yönümü bulmaya çalışmak yeterince berbat olan sinirlerimi daha da bozuyordu. “İşkence bu!” Evet, yine isyanlardaydım. Ama bu kez haklı bir isyandı. Odam giriş kaçındaydı ve dışarı çıkmak için herhangi bir asansör aramak zorunda olmamama seviniyordum. Uzun uğ raşlar sonucu tesisten çıktığımda yağan yağmuru umursama dan amaçsızca gezinmeye başladım. Biraz temiz hava almaya ihtiyacım vardı. Başımı kaldırarak yağmur damlacıklarının yü zümden süzülmesine izin verdiğimde gülümsedim. “Sen de ye terince güzel değilsin.” Bu dünyada, güzel olan hiçbir şey yoktu. Bahçenin ortasında öylece başım yukarıda, yağmurun altın da dururken arkamdaki adım seslerini duydum. Yağmur yağ

ması işime gelmişti çünkü ıslak yerlere bastıkça ses çıkartıyordu. Başımı yere eğerek elimdeki değneği sıkıp seslere odaklandım. Arkamdaki kişiyle tahminen yedi adım mesafemiz vardı ancak

sorun şu ki önümde bana yaklaşan biri daha vardı. Rüzgâr on dan yana estiği için parfümünün kokusunu alabiliyordum. Ya

bu gelen öcüyse? Bu ihtimal kanımı damarlarımda kuruturken, nefesimi hangi ara tutmaya başladığımı bilmiyordum. Mutlu ya olanlar geliyordu aklıma, kalbim korkuyla çırpınmaya başla yınca körlüğümü avantaja çevirmeye çalıştım. Kör insanların

yön duygularının çok gelişmiş olduğunu duymuştum. Onlar

zamanla karanlığa alışır, etrafındaki tehlikelerden içgüdüleri

sayesinde kurtulurdu. Onlar, aslında karanlığı bizden daha iyi

kontrol ederdi çünkü bizim hükmümüz ışıklar kapanana ka dardı. Normal biri ile kör birini içi tehlikelerle dolu bir odaya koysanız ve ışıkları kaparsanız, o odadan çıkabilecek tek kişi

bence kör olandır. Kural basit» ışık yoksa karanlığı kullan.

MARAL ATMACA

289

Mutlu yu zihnimin rafına kaldırdım, ona olanları da öyle. Korkularımdan arınmadıkça sonum ölen Yarasalardan farklı ol mayacaktı. Ben yaşamalıydım, yaşamalı ve Mudu başta olmak üzere biz çocuklara yaşattığı bu ölümlerin hesabını, ölen her çocuk adına ondan sormalıydım. O Ölecekti, ölmeliydi. Bizim yaşamamız için onun ölmesi gerekiyordu ve bunu bizden biri yapmalıydı. Hayır, polisler veya ajanların elinden olmamalıydı ölümü. Yaptığı her şey için damgaladığı çocuklardan biri al malıydı hepimizin intikamını. Ben olacaktım o kişi, ödemem gereken tüm bedelleri ödeyerek onun sonunu ben getirecektim. Yıllar boyunca kolumdaki damgaya her bakuğımda, bir gün çı kıp gelecek diye korku içinde yaşamıştım. O bizi öyle bir oyu nun içine çekmişti ki bize dokunmadan yıllarca korku içinde yaşamamıza neden olmuştu. Tam biz bir şeyleri başarmış, ipin ucunu bir yerden tutmuştuk ki o, ansızın ortaya çıkarak kes

mişti ipi. Hepimizi tekrar kimsesizler matemine düşürmüştü. O yüzden bir başkası değil, ben olmalıydım onu durduracak

olan Yarasa. Bu yüzden geri dönmüştüm tesise. Tüm eğitimleri alacak, en iyisi olarak beni Mudu nun kanma boğduğu gibi onu

kendi kanında boğacaktım. Bu uğurda kaç kişiyi feda etmem gerekirse gereksin, bunu yapacak ama benden başka kimsenin onu öldürmesine izin vermeyecektim, ölüm mü istiyor! Ona is

tediğini vereceğim, hem de kendi ölümünü. Daha sonra gider, tes lim olurum. Ha iki yıl, ha ölene kadar hapis… Artık fark etmez. Kafamdaki düşünceleri bir kenara iterek tüm duyularımı aç maya çalıştım ve seslere odaklandım. Yağmurda çıkardıkları ses ler sayesinde aramızdaki adım mesafesini hesaplayabiliyordum.

Bana ilk yaklaşan öndeki kişi olmuştu, ilk atak ondan gelmişti, iki adım kala korkumu görmezden gelerek ona doğru hızla bir adım attım ve ayağımı kaldırıp boşluğa doğru savurduğumda bir inleme sesi duydum. Tam o esnada arkaya dönerek elimdeki

değneği tıpkı kılıç kullanır gibi boşluğa doğru sertçe ittiğimde

sanırım arkadaki kişinin karın bölgesinde küçük bir hasar aç-

290

YARAl.ASAR

iniş olmalıydım ki ettiği küfürleri duymuştum. Tam kulağımın yakınında bir ses duyunca başımı sağa eğerek elimdeki değneği

yere attım ve ellini kaldırarak tahminen onun yumruk yaptığı elini bileğinden yakaladım. Bileğini öne çekerek başımı sertçe

geriye attığımda, kafamın arkasındaki hışırtı kesinlikle onun hasar görmüş burnundan geliyordu. İlk izlenim; boyu benimle

aynı uzunluktaydı. ep

söylüyorum, duyularım karanlıkta fok

daha iyi fahfiyor. Bileğini bırakmadan dirseğimi karın boşluğuna geçirdiğim

de küfür savuran kişinin yere yığıldığını duydum. Başımı kal

dırdığım anda göğsüme yediğim yumrukla diğer adamın geride

kaldığını anlamıştım. Acıyla inlerken bana doğru bir adım attı

ğını hissettim ve kaşlarımı çatarak ayağımı kaldırıp öne doğru savurdum. Sanırım tekmem onun bacak arasına gelmişti çünkü yüz kızartıcı şeyler söyledikten sonra dizlerinin üzerine düştü ğünü hissettim. Geriye çekilerek nefes nefese kalmış bir şekilde elimi sızlayan göğsüme koyduğumda Yeşil Gözlü Yakışıklı’nın

afallayan sesini duydum. “Bunu siz de gördünüz mü?” diyordu

binlerine. Sesi hem şaşkın hem afallamış çıkıyordu. “Bunu yapacağını nasıl bildin?” Bu afallayan ses Yosuna aitti. “İkisini de kör haliyle yere serdi, üstelik henüz savunma

dersleri almadı.” “Bilmiyordum.” Alazın sesi gurur duyar gibiydi. “Sadece küçük bir testti.” O adamları lanet Buzdağı göndermişti, öyle

mi? Daha dün bir bugün iki, ben bu adamdan bıktım. “Allah’ın belası adam!” diye bağırarak bir ayağımı sertçe yere vurdum. “Burada ben korkudan ölürken siz bayım, çok

eğlendiniz mi?” Yumruklarımı sıktığımda öfkeden yerimde zor duruyordum. O kim olduğunu sanıyordu? Ben üzerinde test yapabileceği bir denek değildim. “Körken normalden daha iyisin.” Tam arkamda sesini duy

duğumda çığlık atarak ona doğru döndüm. Odaklanmayı bı-

MARAL ATMACA

291

raktığım için bana yaklaştığını fark etmemiştim. “Bu aralar

odandan çıkma.” Sesinden anladığım kadarıyla canını sıkan bir

şeyler vardı. “Neden?” Bir süre kimseden ses çıkmamıştı fakat daha son

ra Afrodit’in huzursuz sesini duydum. “Eğitmenini dinlemeni tavsiye ederim.” Onun sesi de sıkıntılı çıkınca fazla irdelemeden başımı sallayıp buradan uzaklaşmak istedim ama sadece iste mekle kaldım.

“Psikoloğun odanda seni bekliyor.” Alazın söyledikleri

ne tepki vermeden yürümeye başladım. “Sana eşlik edeyim.”

Yosun koluma girdiğinde bile tek kelime etmek içimden gel

miyordu. Karanlığa bir türlü alışamıyordum. Başımda onca şey varken bir psikologum eksikti. “Sağında bir taş var, sol tarafta iki ağaç var ama senden uzak

Ah, bir çiçeğe basmak üzereydin! Bu arada ayağının altındakiler

küçük çakıl taşlan. Yanımızdan geçen biri sana baktı. Ay yok, bana bakıyormuş. Şu anda şimşekler çakıyor, şimdi çakmıyor.” Ben şimdi bu kadının ağzına bir tane çakacağım, o olacak! Bu

kadar ayrıntıya girmek zorunda değil. “Bayan Kırmızı Dudak, lütfen sadece önümde olan engel lerden bahseder…” dedim ve bir şeye çarpıp ıslak yere düşünce

acıyla inledim. Allah aşkına, bu kadın gerekli gereksiz her şeyi anlatacağına, düşmeme neden olacak şeyi söylemeyi akıl ede

miyor muydu? “Ah, üzgünüm!” dedi beni yerden kaldırırken. “Önündeki saksıyı görmemişim.”

“Hava durumu kontrolü yaptığınız için normaldir.” Homur

danarak değneğimi açtım, bu kadına güvenmek hata olurdu. Nihayet beni odama getirdiğinde üzerimi değiştirmem için kuru kıyafeder çıkarmıştı. Tamamen hazır olduğumda kapım

292

YARALASAR

çaldı ve Yosun» gelen kişiyi içeri aldı. “Psikologun geldi Yankı, ben sizi yalnız bırakayım.” Odanın bir köşesinde duran çalışma

masamda otururken Yosun un gittiğini kapanan kapının sesin den anlamıştım. Karşımdaki sandalyeden gelen seslerle doktorun yerini al

dığını fark ettim. “Nasılsın, Yankı?” Süslü nün eğitmeninin se sini duyunca afalladım. Nasıl ya? Doktor, o sarışın eğitmen mi? “Psikolog siz misiniz?” Bu kadın ajan değil miydi? Üstelik ilk

gün sorularım yüzünden kriz geçirmek üzere olduğunu unut madım. Evet, grubun sözcüsü olan şu sarışın eğitmen. “Dört yıl psikoloji eğitimi aldım. Diplomam olmasa da evet, benim.” Anladım dercesine başımı salladım. “Şimdi çocuklu

ğuma inmeden önce eğer adınızı söylerseniz ben de size karşı daha dürüst olurum.” Ben kendi hakkımda bir şeyler anlatacak sam o da bir zahmet adını söylesin, değil mi?

Sarışın kadının, yani Naz’ın eğitmeninin bana cevap verme sini beklemiyordum ama “Simay,” diyerek bana adını söylemiş ti. Birinin adım daha öğrendiğimde gülümsedim. “Şey Ecrin in

eğitmeninin ismini de söylerseniz, valla sohbetimiz boyunca hiç yalan söylemem.” Şansımı zorlayınca gülüşü kulaklarımda

yankılandı. “O da Atalay fakat isimlerimizi eğitmenin izin ve

rene kadar sesli söyleme.” Yeşil gözlü yakışıklının adını da öğ

rendiğimde gülerek başımı salladım. En çok diyalog kurduğum kişiler bunlardı ve diğerlerini şimdilik öğrenmesem de olurdu.

“Artık başlayalım mı?” Başka şansım varmış gibi soruyordu bir de!

“Nasıl hissediyorsun, Yankı?” Anladım, girişi hal hatır so

rarak yapacak ve gevşememi sağlayacaktı. Tipik deli doktoru.

“Şu kısımları geçelim mi? Nasıl olduğum ortada, bir an önce konuya gelelim.” Dobra biriydim, karşımdaki psikolog bile olsa

dolaylı yoldan benimle konuşarak ruh halimi çözmek yerine

MARAL ATMACA

293

her şeyi açıkça söylesin isterdim. Ben nasıl ki konuşurken lifimi

esirgemiyorsam o da öyle yapmalıydı. “Mutlu nun öldüğünü görünce neler hissettin?” Sonunda gereksiz sohbeti bırakması mudu etti ancak o zamana tekrar

dönmek iyi gelmedi. “Kötü.” Nefes aldım. “Sanki ayaklarım yere değmiyor, ruhum yukarıda bitik bedenimin çırpınışlarım izliyordu. Ağlamak, şoka girmek ve şoktan çıkıp tekrar ağla* mak. Bilirsiniz işte, milyonlarca karıncanın ağzınızdan mide nize ulaştığını düşünün. Karıncalar bedeninizin içinde yaşıyor, onlar iç organlarınızın arasında hareket ettikçe karnınıza kramp

giriyor, onları kusarak çıkarmaya çalışıyorsunuz. Mutlu yerde yatarken ve klozetin başında çökmüş öğürürken hissettiklerim

bunlardı.” Sanırım çok da aydınlatıcı bir benzetme olmamışa lâkin bunu doğru şekilde anlatacak sözcükleri bulamıyordum. “Peki, korku? Mutlu yu öldüren kişinin orada olduğunu hiç düşünmedin mi?” Bunu gerçekten merak ediyor gibiydi ve me rak etmesinin bir nedeni var gibi geldi. Öylesine sorulmuş bir

soru veya merak değildi bu. “O an için hayır.” Ona karşı dürüst oldum. “Korkum Mut

lu nun ölmesiydi, korkum onu öldüren kişi olmam ihtimaliydi. Orada telefona ulaşana kadar bir kere bile karşıma çıkıp beni de öldürecek diye korkmadım.” Elimdeki kanlı bıçak ve iş arkada

şımın cesedi güzel bir manzara sunmuyordu. “Şoktaydım, bu

hissettiğim üçüncü çaresizliğimdi.”

“Üçüncü dedin, peki diğer ikisi neydi?” Buna cevap vermek istemiyordum ancak o bana güvenerek isimlerini söylemişti.

“Dilan…” Bu isim kapanmayan bir yaraydı. “On dört yaşım dayken kurtaramadığım, onun ölümüyle suçlandığım küçük kız.” Bu konuda daha fazla konuşmak istemiyordum ama beni rahat bırakmayacağının da farkındaydım. “Onu öldürmediğini mi söylüyorsun?” Sesinde herhangi bir suçlama yoktu ama yine de rahatsız ediyordu, “öyleyse ona ne

94

YARAUSAR

oldu?" işte, bu sorunun cevabını hâlâ kâbuslarımda yakıyor dum. “O gece bir adam vardı.” Masanın üstündeki ellerimle te

dirginlik içinde oynarken bir an için odada yalnız olmadığımızı hissettim. Sanki bir kişi daha vardı ve konuşmaları dinliyordu.

Garipti ama böyle hissediyordum.

**O bana saldırdı.” Bunları anlatmak istemiyordum lâkin mecburdum. Alaz, bu şartı özellikle koşmuştu. Tedavi görürsem

erkeklere karşı olan tutumumda gelişme olacağını sanıyordu.

Ben böyle düşünmüyordum ama sadece denemiş olmak için bunu yapıyordum. “Benden büyüktü.” Titremeye başladığımda

o gecenin anıları tekrar canlanmıştı. “Daha çocuk sayılırdım, Dilan kaybolmuştu, onu evine götüreceğime söz vermiştim. O

karşımıza çıktığında kaçmayı başardık ama Dilan hastaydı, ila cını düşürmüştü. Kriz geçirince geri döndüm, Dilan için geri

döndüm, öldürmekle suçlandığım çocuğu yaşatmak için geri döndüm.” Başarsaydım, o gece onu kurtarmayı başarsaydım,

Allah şahidim olsun ki yattığım altı yıla hiç üzülmezdim, en azından Dilan yaşıyor olurdu. “Çok kötüydü! Elleri üzerim

deydi, çaresizdim!” Kendimi savunmak için yediğim tokatla

rı hatırladım, yanağım sızladı. Onu kendimden uzak tutmak için direndiğimi hatırladım. Kafam kanadı, içim acıdı. “O şişe yerde olmasaydı, onu bayıltmasaydım bana yapacaklarını dü şünmek bile istemiyorum…” Bir süre ben sakinleşene kadar hiç

konuşmamıştı ancak şu anda hiç olmadığım kadar sakindim.

Üzerime ölü toprağı serpiştirilmiş olmalı ki içim kan ağlarken ona yaralarımı sakince anlatıyordum. “İlacı götürdüğümde Di lan artık yaşamıyordu. Başaramadım, sözümde duramadım.” Bitirdiğimde ben de bitmiştim. Kötü anılarımdan kurtulmaya çalışıyorum ve bu, hiçbir zaman olmayacaktı. Benimki boş bir uğraştı.

“Bu yüzden biri sana dokununca rahatsız oluyorsun, aslında

hepsi sana geçmişi hatırlatıyor.” Yorgunca başımı salladığımda

MARAL ATMACA 195

ınasanın üstündeki ellerimi tuttu. “Herkes onun gjbi değil.” Sesi sıcak ve anlayışlı çıkıyordu. “Bunu adatman için önce iki şeyi

anlaman lazım. Birincisi sen artık oradaki küçük, savunmasız kız değilsin. İkincisi tüm erkekler kötü değildir, örneğin Efe…

Onun dokunuşu seni rahatsız etmiyor çünkü zayıf olduğu için

kendini ondan koruyacağını biliyorsun. Bu da aslında senin kendinden güçlü gördüğün erkeklerden korktuğunu gösteriyor.

Kuzey? Gruptaki en güçlü erkek o ve sen aslmda içten içe ona güveniyorsun. Bu, güvenle alakalı, önce güçlü olduğuna dair kendine güvenmen, sonra senden daha güçlülerin sana o mak

sada yaklaşmadığına dair onlara güvenmen gerekiyor. Unutma Yankı, tüm korkuların senin düşüncelerinde. Onlan bastınp güven sorununun üstesinden gelmek senin dinde.” Bunu nasıl yapıyordu, bilmiyordum ama bir şekilde beni rahatlatmayı ba

şarıyordu. Belki de haklıydı, belki de önce bunu kendi içimde halletmem gerekiyordu. Deneyecektim, artık korkup kaçmak yerine bunu deneyecektim. Bir gün benim için geldiğinde ona

karşı güçlü olmak için deneyecektim.

O günden sonra Simay, sık sık beni ziyarete gderek benimle

sohbet etmişti. Başlarda çekingen tavrım onunla zaman geçir dikçe yerini rahadığa bırakmıştı. Artık ona sorunlarımdan bah sederken daha rahattım. Yeme, içme, kıyafet ve banyo gibi konularda Yosun bana

yardım ediyordu. Bir yandan Efeyi eğitirken diğer yandan hiç

üşenmeden benimle ilgileniyordu. O kadının hakkım ödeye mezdim. O gerçekten sevgi dolu bir kadındı, çoğu konuda

fazla utangaç olabiliyordu. Ona bir seferinde Aralayın ismini öğrendiğimi söylemiştim. Onu göremesem de yanaklarının kı

zardığını hissettim. Duygularını gizleyemiyordu. Yosun, diğer

ajanlara nazaran açık bir kitap gibiydi, böyle olması ona daha yakın hissetmemi sağlıyordu. O kadını sevmeye başladığımı

inkâr edecek değildim.

296

YARALASAR öte yandın altı gündür karanlıktaydım ve ne zaman düzele

ceğimi bilmiyordum. Dahası uyurgezerliğim de devam ediyor

du. Akşamlan Yosun boynumdaki anahtarı tedbir amaçlı aldığı için uykumda odamdan çıkamıyordum. Ancak ne zaman uyan sam kendimi yatak dışında her yerde buluyordum. Banyo veya

çalışma masasındaki sandalyede ya da yerde, halının üstünde. Dahası odamdaki cam kapıdan geçerek küçük bahçede uyandı ğım bile oluyordu, özellikle bahçede uyandığımda odama geri

dönmek için yaralamadığım yerim kalmıyordu. Çünkü bahçeyi daha önce hiç gezmediğim için kafamda canlandıramıyordum. Bahçede bir çardak olduğunu ve o çardağın merdivenleri oldu

ğunu, düşene kadar hiç anlamamıştım.

Bu geçen altı günde odamdan hiç çıkmadığım için bura

daki kimseyi görmedim. Sadece Simay ve Yosun vardı, onları da zaten odama geldikleri için görüyordum, daha doğrusu gör müyordum, duyuyordum. Bu sabah bir değişiklik vardı, sanki

karanlık daha az karanlık gibiydi. Bunu nasıl tarif edeceğimi

bilmiyorum ama siyahın lacivert rengini alması gibi bir şeydi bu. Etrafımdaki her şey günlerdir zifiri karanlıkken bugün şafak

rengine bürünmüştü. Gece yarısından öncesi gibiydi. Ve genel izlenimim, Simay ve Yosunda bir şeyler vardı; gün

ler önce Alaz ve Buket’te hissettiğim gariplik bu ikisinde de var

dı. Belli etmiyorlardı fakat canlarını sıkan bir şeyler olduğunu seziyordum. Benimle ilgili bir şey ise yakında ne olduğunu za

ten anlardım. Koridorda dalgınca yürürken kendi düşünceleri

me o kadar yoğunlaşmıştım ki günler sonra odamdan çıkma nın heyecanını yaşayamıyordum. “Hey çocuklar, buraya gelin!”

Tam karşımda yabancısı olduğum bir kızın sesiyle durdum, bu sesi ilk kez duyuyordum. “Bakın, günlerdir tanışma firsatı bula madığım diğer Yarasayı buldum.” Kızın gülerek söylediklerine karşın tepkisiz kalmakla yetindim. Bu da kimdi şimdi? Kısa süre sonra etrafımda birden fazla ayak sesi duydum.

“Bu hangisinin çaylağı?” dedi bir erkek sesi. “Onun olabilir

ARAL ATACA

297

mi? Anladığım kadarıyla ajanlardan değillerdi çünkü seslen

fazla genç geliyordu.

“Sanmıyorum.” Farklı bir kız sesi daha duydum. “Onun

gjbi birinin eğitmek için kör bir kızdan daha iyisini bulacağını düşünüyordum, adam benim gibi birini bile eğitmek isteme

Şu sevimli kadının çaylağı diyeceğim ama o da şu sürekli ağjayan çocuğu eğitiyor.” Ve tam şu anda fark ettiğim şeylerle afalladım. Tesise yeni Yarasalar gelmişti! Alaz, o yüzden odam dan çıkmamı istemiyordu çünkü onlarla henüz tanışunlmamışum. Mududan sonra eğitilmeyi isteyen yeni Yarasalar çıkmışa. Hastanedeyken Alaz bana, kalan Yarasalarla konuşacağını, bir

kez daha onları ikna etmeye çalışacağını söylemişti. Mudunun ölüm haberini almak, fazla direnmeden ikna olmalarını sağla

mış olmalıydı.

“Adın ne senin, engelli?” Bir çocuğun kolumu dönmesiyle kaşlarımı çatmıştım ki hemen arkamdan Kuzey in gürleyen se

sini duydum. “O kolunu kırıp engellinin kim olduğunu göster

memi istemiyorsan, geri bas!” Bu çocuğun sesini duyunca mutlu olmak da varmış kaderde.

“Sakin ol, dostum!” diyen çocuğun güldüğünü duydum. “Kör kızlar ilgimi çekmiyor.”

“Salla gitsin Tunç, bu takımın kızları berbat ötesi.” Bu, bü yük ihtimalle Alaz onu eğitmediği için beni küçümseyen kızın

sesiydi. Evet, büyük ihtimalle o bahsettikleri kişi Alaz’dı.

“Ah tatlım, sen konuşmayı biliyor muydun?” Nazın alay

dolu sesini duyduktan kısa süre sonra yanıma gelip kolumu tuttuğunu, gülü anımsatan kokusundan anladım. “Bize daha çok erkek eğitmenleri kesen biri gibi gelmiştin.” Kolumu sahiplenircesine tutan Süslü’den beklemediğim bir hamleydi bu. “Bu arada tanıştırayım, bu Yankı. Evet, onun çaylağı.”

“O kısa boyunla bana laf yetiştirmek zor olmuyor mu?” Kı zın Süslünün boyuyla alay etmesine güldüm. “Devede de boy

298

YARALASAR

var ama akıl olmadıktan sonra nc yapsa boş.” Süslüyü savun duğuma inanamıyordum ama onun boyuyla sadece ben dalga geçebilirdim» sanınm bende de hafif psikopatlık vardı. “Vay be» kör kız konuşmayı biliyormuş.” Bu kız her kimse

kelimeleri yuvarlayarak telaffuz ediyordu. Dilinin altında sakız veya şeker olmalıydı yoksa bir insan neden her kelimeyi uzata rak konuşsun ki?

“Sen ona kör mü dedin? Biraz daha devam edersen sen de konuşma yetini kaybedeceksin, haberin olsun.” Ecrini diğer yanımda hissetmeyi kesinlikle beklemiyordum. Anladığım ka

darıyla yeni gelen Yarasalarla şu kısacık zamanda kanlı bıçaklı olmayı başarmışlardı. Başka türlü Naz ve Ecrin in beni savun masının bir açıklaması olamazdı. u iki aptal beni mi koruyordu?

“Hakaret etmeye devam ederseniz güzel şeyler olmayacak!”

diyen başka bir erkeğin sesindeki kin ve nefreti çok net hisset tim. Pekâlâ, burada neler oluyor? Şimdi ise Hakan’ın gülen sesini duydum. “Kızlar, Sakan alıp geride durun. Görelim bakalım, neler olacakmış.” Ha kan’ın aynı şekilde meydan okuması beni afallatmıştı. Bu çocuk

ceza almamak için benim kavga etmeme bile izin vermezken

şimdi doğrudan kendisi kavga edecekti. Sanırım Yarasalar ve

yeni gelenler, yokluğumda birbirlerine savaş açmıştı.

“Dalıyoruz o zaman.” Yiğit’in sesini duyduğumda dayana mayıp güldüm. Yok artık, daha neler! “Onları boş verin» ses siz bir yere gidelim. Burada neler olduğunu merak ediyorum.”

Kimseden onaylayan sesler çıkmayınca kollarımı göğsümde

birleştirdim. “Görmüyorum oğlum ben! Azıcık insan olun da dediğimi yapın. Zaten günlerdir odada tıkılıp kaldım.” Neyse

ki daha fazla uzatmak yerine her birinden onaylayan mırıltı lar geldi. “Hadi ekip, bahçeye çıkalım.” Süslü, az önce ekip mi

MARAL ATMACA

299

demişti? Bunlar en son birbirinden nefret ediyordu» hangi ara ekip oldular?

Lacivert karanlık, yerini gri sise bıraktığında dışarı çıkmış

tık. Gözlerimi kırpıştırıp başımı gökyüzüne doğru kaldırınca iç çektim. Güneşin yakıcı kızıllığına dayanamayan gözlerim yan

maya başlamıştı. Soluğumu tutarak gözlerimi kırpıştırınca gri sis gittikçe dağılıyordu ve renkleri seçebiliyordum. Kalbim he yecan ve sevinç içinde hızlanınca başımı eğip etrafımdaki ağaç

ları, nöbet tutan ajanları, karşımda konuşan çocuklan bir sis

bulutunun arkasından izlemeye başladım. Görüyordum, evet gözlüklerim olmadığı için şu anda iyi göremiyordum, her şey

bulanıktı ama onları takınca eskisi gibi iyi görecektim. Sanki ben ve diğer herkes arasında kocaman bir cam vardı. Bu cam

buğulu olduğu için onları bulanık görsem de görüyordum işte! “Allah*ım, sana şükürler olsun.” Bir ara hiç umudum kalmamış

tı. Ben şu iki haftayı karanlıkta sürünerek tamamladım. Peki, ya

hiç görmeyenler? Onlar nasıl dayanıyor karanlık bir dünyaya?

O kadar kötü ve dayanılmaz bir şeydi ki yaşamayan bile

mezdi. Bir düşünün, etrafınızdaki tüm renkler karanlık, şekiller yok. Sadece karanlık, çok karanlık…

“Eee?” Gözlerimi sabit bir boşlukta tutarken puslu gözlerim onları iyi seçemiyordu. Bu, tıpkı suyun altında gözünü açmak

gibiydi, her şey bulanıktı. “Ne ara ekip oldunuz? Yeni Yarasalar kaç kişi? Neden sizden nefret ediyorlar? Ve Süslü ile Kibirli niye

beni savundu? Sonra Bağımlı ve Egoist ne zamandan beri kav

ga etmeyi seviyor? Efe Çan’ın niye sesini duymuyorum? Kuzey, burada ne işler dönüyor?” Hızlı bir şekilde sorularımı sıraladı

ğımda hepsinin bana bakarak sessiz gülüşünü bozuk gözlerle

bile görebiliyordum. “Anlaşılan bazı şeyler hiç değişmemiş.” Bu Hakandı. “Hâlâ

çok fazla soru soruyor.” Bundan şikayetçi olmadığım sesi ele veriyordu.

300

YARALASAR

“Bu kızın gevezeliğini özlemem tuhaf.” Yiğit, sanki bunu içinden düşünür gibiydi ve bence de çok tuhaftı. “Ben bir şey fark enim, Kedicik. Sen olmayınca hiç kavga edecek bir şey bulamıyoruz. Demek ki ortalığı hep sen karıştırıyormuşsun.” Kuzey pisliğinin söylediğine herkes güldü. Eğer bu bulanık gözlerle ıskalamayacağımdan emin olsaydım, ağzı nın ortasına bir tane geçirebilirdim.

“Ne güzel işte, siz grup olarak takılın. Ben tek başıma iyiyim. Hem ortalığı da karıştırmamış olurum.” Alındım mı ya ben? “Biz hiç ekip olmadık, Arıza.” Konuşan kişi Süslüydü an cak onu bile iyi göremiyordum. “Birbirimize güvenmeye karar verdik ve sen, istemesen de bizimlesin. Zaten yeni gelen sekiz Yarasa, gördüğün gibi bizden beterler.” Gördüğün gibi diyor ama az önce onları görmediğimi unutuyor. “İlk günden hepsi saçma bir şekilde bizi rakip olarak gör meye başladı. Biz kavga etsek de aslında birbirimizi hiç rakip olarak görmedik hatta sen bile görmedin ama onlar öyle değil. Eğitimleri hayatta kalmak için öğrenmiyorlar, sanki bizden iyi olmak için çalışıyorlar. Daha kötü olansa eğitmenleri onları bu yönde etkiliyor.” Onlarla vakit geçirmedim, ayrıca onların eğit menlerini de tanımıyordum ama az önce bana davranış şekille

rini göz önünde bulundurursam Naz haklı olabilirdi. “tki grup ajan, bugüne kadar hep rekabet halindeymiş ve en

kötüsü çaylaklarını, bizim eğitmenlerimizden daha iyi oldukla rını göstermek için eğitiyorlar. Adamlar resmen gövde gösterisi yaparak bizim eğitmenlere meydan okuyunca çaylakları da aynı şeyi bize yapıyor. Ya çocuk Efe yi geçiyor diye hava atıyor, bir

düşün! Sanki Ağlak çok güçlü bir rakipmiş gibi gereksiz pozlara bürünmeleri iğrenç. Onlar geldiğinden beri burası cehennem

oldu.” Süslü nün anlattıklarını ağzım açık dinliyordum. Şimdi eğitmenlerin neden garip davrandıklarını anladım. Yeni gelen

MARAL ATMACA

301

Yarasalar için bir grup eğitmen gelmişti ve her iki grup arasında

sorunlar vardı. İki rakip takım? Onlardan beter düşman eğitmenler? Bittin kı

zım Yankı, artık sana nefes aldırmaz o buzdağı! “Bir bu eksikti! Keşke bir süre daha kör kakaydım.” Farkında

olmadan homurdandığımda herkesin susmasıyla kendime kız dım. Niye bunu sesli söyledim ki? Numara yaparak bir süre daha

yan gelip yatardım, yemeğim bile önüme geliyordu. Ah şu çenem!

“Görüyor musun lan sen?” İnkâr etmek faydasız olduğu için Kuzey e başımı salladım. “Dışarı çıkağımızda görme yetim tamamen geri geldi.” Yiğit’in pis gülüşünü duydum. “Ve Ku

zey in sakar kedisi sahalara döner.” Hepsinin gülmesi yüzünden

çıldırmak üzereydim. Pislikler, eğitimde işkence görmemi sa bırsızlıkla bekliyorlardı. Ayrıca ben niye o serseri Kuzey in kedi

si oluyordum? Bu çocuk kedi diye diye adımı hayvana çıkardı. “Neyse ki gözlükler olmadan lanet yüzünüzü göremiyorum.” Homurdanarak arkamı döndüm ancak yerdeki sarmaşık oldu ğunu düşündüğüm şeye takılıp dizlerimin üzerine düşmüştüm.

“Kızım sen bakar körsün, gözlüğün olsa da değişen bir şey yok.”

Ecrin dalga geçerek kalkmama yardım edince bugün iyi gü

nümde olduğum için ona kırıcı bir söz söylemeden tesise doğru yürüdüm. Gözlüklerim olmadan gerçekten bakar kördüm.

Bu yeni eğitmenler ve Yarasalar çok ses getirecek gibi görünüyor.

“Yankı Hanım, sadece üç dakikanız kaldı ve eğitmeniniz sizi

bekliyor!” Bana kuralları hatırlatan o kadın, bu sabah odama

gelerek derslere yetişmem gerektiğini hatırlatıp duruyordu. O aptal çocuklar, hemen gidip görmeye başladığımı söylemişler! Spor ayakkabılarımın bağcıklarını bağladıktan sonra kadı

na cevap vermeden onu odamda bırakıp koşarak dışan çıktım.

02

YARALASAR

Canını gözlüklerim sayesinde her şeyi çok daha iyi görüyor dum. Tesisten çıktığımda yine beni bekleyen o ajanı görünce

ona doğru koşmaya başladım. Daha önce de bana eşlik ettiği olmuştu. “Koşarak bana yolu gösterin, lütfen. Çok geç kaldım.” Bağırdığımda gülmeye başlayan adamı takip ettim.

Adama koş dedim» o uçuyor Gel de yetiş şimdi! Eğitim sahalarının arasından geçerek labirent gibi olan gi rintili çıkıntılı sahanın yanında durduğumuzda gözlerimi koca man açtım. Ah hayır ya» burası olmasın! Üstelik sıraya dizilmiş Yarasalar ve karşılarında duran eğitmenlerden oluşan kalabalık

gözümü korkutmuştu. Bu parkurdan canlı çıkacağımı sanmı

yordum. Hemen nefes nefese yanımdaki esmer ajana döndüm. “Çaktırmadan geriye doğru koşuyoruz, Ahmetçiğim,” diyerek

bir adım geriye gittiğimde kaşlarını sorgulamasına hareket et tirdi. “İsmim, Ahmet değil.”

“İsmini sorunca bana söyleyecek misin?” “Hayır.”

“O zaman bana gerçek adını söyleyene kadar Ahmet ol. So nuçta sürekli içimden esmer ajan diyemem ya.” Güldüğünde

ela gözleri kısılıyordu, öyle abartılı bir görünüşü yoktu ama çirkin de diyemezdim. Küt kesimli saçları vardı ama siyahları nın içindeki tek tük beyaz, onu yaşlı göstermek yerine karizma-

tik yapıyordu. Yaş olarak Alaz’dan büyük gösteriyordu, otuzlu yaşlarının ortasında olabilirdi. Her gün tıraş olmayı ihmal et

miyor olmalı ki sakallarından eser olmadığı için uzun çenesi daha belirgindi. Aslında yüz hatları da öyle yuvarlak değildi, elmacık kemikleri çöküktü ve çenesinde gamzeyi andıran bir çukur vardı, öyle sert bakmıyordu, son derece anlayışlı ve sı caktı bakışları. Konum olarak bizden üstün olsalar da kibirli bakmıyordu. Siyah takım elbisenin içinde bir bodyguardı an dıran dik bir duruşu vardı. Zayıf veya aşırı kilolu değildi, fiziği

MARAL ATMACA 303 tam yerindeydi. Çok sık spor yapıyor olmalı ki yaşından daha genç gösteriyordu. Belki de öyledir, ben yanılıyorumdur. He

nüz otuz bile değildir belki, bilemiyorum.

Onu böyle uzun uzun süzmek yanlış anlaşılır diye buna bir son verdim, “isim konusunda anlaştığımıza göre…” Elimle eğitmenlerin olduğu tarafı göstererek onlara sırtımı döndüm.

“Beni hiç görmedin, ajan.” Gitmek için tam bir adım atmışum ki Buzdağı’nın sesini duyunca bir küfür savurdum. Lanet adam, bana verici takmış gibi her yerde varlığımı hissediyordu.

“Geceyi hücrede geçirmek istemiyorsan buraya gel.” Harika!

Anında U dönüşü yaparak, yüzüme sahte bir tebessüm kondurup onlara doğru yürüdüm. Meraklı gözler eşliğinde o kalabalıkta kendi eğitmenim resmen göz kamaştırıyordu. Kah verengi tutamları, bana muzip bakışlar atan gözlerine dökülü

yor ve harika bir görüntü sunuyordu. O yaramaz bakışları bir

mıknatıs gibi beni kendisine çekerken gel de etkilenme, diye ge

çirdim içimden. Siyah tişörtünden belli olan kol kaslan, uzun boyu ve o güçlü duruşu yok mu? Lanet giresice yakışıklılığını

günler sonra ilk kez görmek hiç iyi gelmedi. Onunla olan göz kontağını bozmadan tam karşısında durdum. “Sevgili eğitme

nim.” Başımla küçük bir selam verdim. “Lütfen beni özlemedi

ğinizi söyleyin, böylelikle bir süre daha inzivaya çekilebilirim.” Gözlerimin içine bakarken dudakları, keyfi yerine gelmiş gibi kıvrıldı, “özledim,” dediğinde bir küfür savurdum. “Ben hiç özlemedim, o yüzden görüşmemek dileğiyle,” deyip arkamı

döndüğümde tişörtümün ensesinden tutarak beni durdurdu. “Kaçmayı unut çaylak, bugün senin için güzel planlanm var.” Eğlendiğini belli eden bir sesle söyledikleriyle tişörtümü ondan

kurtarıp oflayarak tıpkı diğer Yarasalar gibi ben de kendi eğit menimin karşısında durdum. Neden çocuk gibi her defasında en

semden tutup çekiyor ki!

304

YARALASAR

“Çaylağın bu mu!” Başımı kaldırdığımda sarışın, uzun boy

lu bir kızın karşısında duran adamın bana attığı küçümseyen bakıştan gördüm. Saçlarını kazıtan adamın gözlerinin mavisi

o kadar açıktı ki sanki göz bebekleri yokmuş gibi ürkütücüy dü. Dahası sağ kulağından çenesinin hizasına kadar gelen derin

bir kesik yarası vardı. Sanki biri onun yanağını ikiye bölmüş

gibiydi. Yara kapanmıştı ama derin izi duruyordu. Yanağının

o kısımları iç içe girmiş, büzülerek korkunç bir iz bırakmıştı.

Sakalının olmadığı tek yer, yara izinin olduğu kısımdı. En az eğitmenim kadar uzun boylu ve güçlüydü ancak görsel olarak

eğitmenim açık ara öndeydi. Gözlerimiz birleştiğinde bana öyle bir baktı ki ürkerek yanımdaki Kuzey in kolunu tuttum. “Ca navar!” Ah hayır, lütfen bunu sesli söylemiş olmayayım! Abartısız

söylüyorum, adam gerçekten çok korkunçtu!

Birkaç kıkırtı çıkağında Kuzey gülmemek için kendisini zor tutarken kulağıma doğru eğildi. “Geri zekalı, o şu Fulya denen kızın eğitmeni. Üstelik senin Buzdağı’nın ezeli düşmanıymış. Eğitmenini utandırmayı bırak da normal davran.” Kuzeyin

uyarısıyla yutkunarak ona döndüm. “Adam çok korkunç, bunu sadece ben mi görüyorum?” Konuştuğumda Yosunun yalan dan öksürdüğünü duydum. İkinci bir uyarı daha! “Yankı? Tatlım, iyi misin sen?” Kuzeyden ayrıldığımda Yo

sun mahcup bir şekilde o korkunç adama gülümsedi. “Yankı

biraz hastaydı, genelde ateşi çıkınca böyle garip davranır.” O adam dişlerini sıktığı için vampir gibi olan azı dişlerinin uzun

luğu beni daha çok korkuttu.

Kaşlarını çatarak Alaz a döndü. “Bu hadsiz kızın ceza alması

nı istiyorum.” Dişlerinin arasından söylendiğinde onun yanında duran tanımadığım eğitmenler benzer homurtular çıkarmıştı. “Buna gerek yok bence.” Afrodit, siyah dar adeti ve mini şortunun içinde beni savundu. “Kız senden korktu diye ceza

MARAL ATMACA 305 alamaz, gerçi haksız da sayılmaz ama konumuz bu değil." Gayet ciddî bir tavır takınıp başını onlara doğru çevirdi. “Yarasalar

teşkilatın bir parçası değil. Eğer öyle olsaydı amirlerine saygı sızlık yaptıkları için ceza alır, sıkı bir disiplinden geçerdi ama bu çocuklar, korunmak için buradalar. Şöyle düşünün; onlar

öğrenci, bizler öğretmeniz ve her çocuk kendi öğretmenine say gısızlık yaparsa ceza alır. Ona ceza verip vermemek de sadece o çocuğun öğretmenine bağlıdır.” Vay canına! Bayan Afrodit, seks dışında bir şeyler biliyormuş. Ah tamam» itirafediyorum. Şuanda

onunla gurur duydum» çok güzel konuştu. “Onlar konusunda haklısın ama senin de dediğin gibi on lar hata yapabilir. Ancak buradaki ajanlar ûsderine saygısızlık

yapamaz.” Afrodit’in söylediklerini ona iade ederek, aklınca ka dına gözdağı verip haddini bildirdi. Dahası doğrudan Bukete bakması zavallı kadını rahatsız etmiş gibi bakışlarını hemen ka

çırmıştı. Bana bir çeşit psikolojik baskı uyguluyor gibi geldi.

“Kuzey?” Elimle ağzımı kapatıp kimse duymasın diye ya nımdaki çocuğa yaklaştım. “Kendimi kaybedip Bay Kont Drakulayı kızdırmak gibi bir hata yaparsam geçir ağzıma bir

tane. Adam sadece bakarak inşam döver.” Sessizce söyledikle

rim yeterince sessiz çıkmamış olmalı ki Yosun Hanım’ın ikinci uyarı dolu öksürüğüyle bir daha konuşmamaya karar verdim. Sesimin tonu o kadar yüksekti ki kısık sesle söylediklerim bile

yeterince kısık çıkmıyordu. “Ne söyledin sen?” Drakulanın yanındaki kızıl kadın her

şeyi duymuş olmalı ki benden hesap sorunca neyse ki bu sefer

de Atalay imdadıma yetişti. “Yankı’nın isim bulma konusunda inanılmaz bir yaratıcılığı var.” Gömleğinin yakasım düzelterek ellerini havalı bir şekilde saçlarından geçirirken sırım. “Bana da Yeşil Gözlü Yakışıklı diyor.” Burada beni mi yoksa kendisini mi

övdü, anlamadım ama onun bu çocuksu kibri Yosun Hanımın kıkırdamasını sağlamıştı.

306

YARALASAR

“Hepsiyle kısaca tanış, sonra başlayalım.” Eğitmenimin doğ rudan bana söylediklerine itiraz etmedim. Geçici körlük yaşadı ğım için yeni gelenlerle tanışmayan bir tek ben kalmıştım. “Efe Can, hepsinin isimlerini hızlıca söyle, kuzum.” Her biriyle tek

tek el sıkışacak değilim herhalde.

Efe korkuyla yutkunup Yiğit’e bakınca, böyle bir şeyden bile korkan çocuğa yüzünü ekşiten Yiğit, onun yerine bu görevi

üstlendi. “En başta olan kız, Fulya.” Güneş gibi sapsan, uzun saçlan olan kızın mavi gözlerindeki nefreti yersiz buldum. Hadi ama, daha tanışmamıştık bile. Üstelik en az Ecrin kadar soğuk bakıyordu. Hepsi bu kadar da değildi, ona baktıkça benim de içimde kötü hisler oluşuyordu, içimden bir ses, bu kızın beni

uğraştıracağını söylüyordu. Hiç sorun değil, uğraşırsa uğraşırım. “Yanındaki Esad.” Boynunda kuru kafa dövmesi olan ço

cuğun goril gibi şişkin kasları vardı. “Tunç.” Yiğit gibi sarışın

olan çocuğun dudağındaki küstah gülüş fazla çapkın gelmişti. “Feride.” Bu kızın benim gibi uzun, siyah saçları vardı fakat bir tarafını kazıttığı için ortaya farklı bir görüntü çıkmıştı. “Şafak.”

Bu kızın ise omuzlarına kadar gelen karamel rengi saçları vardı. Diğerlerinin aksine kehribar rengi gözleri çekingen bakıyordu. Üstelik kıyafetleri de oldukça eskiydi. Zayıf, çelimsiz bir vücu

du vardı. “Me-merhaba.” İçlerinden sadece onun selam vermesine

ne demeli?

“Merhaba.” “Halil.” Yiğit devam edince gözlüklü esmer çocuğu gördüm.

“İbrahim.” Bu çocuk başını kaldırma zahmetinde bile bulun

mamıştı. “Ve?” diyen Yiğit duraksadı. “Neydi oğlum senin adın?” deyince gülmeden duramadım, isimler konusunda ger

çekten sorunu vardı bu çocuğun.

“Araf.” Kendini kısaca tanıtan esmer çocuğun sesi buz gibiy di. Ona doğru döndüğümde gördüklerimle afalladım. “Kuzey,

MARAL ATMACA

307

aradaki benzerliği sadece ben mi görüyorum?” Afallayarak tek

rar Araf denilen çocuğa döndüm ama hayır, yanılmıyordum. Çocuk Kuzey’e çok benziyordu. Onun gjbi belirgin sert yüz

hatları vardı, dahası fiziki özellikleri bile tıpatıp aynıydı. Koyu

siyah saçlardaki o hırçın dalga, asilik akan aynı renkte gözler, hatta birebir boylarının uzunluğu bile çok benziyor. Hadi ama,

bu çocuk da en az Kuzey gibi agresif bakıyordu. Kardeş gibiy

diler. “Saçmalama lan, benzemiyoruz!” Onun rahatsız olmuş sesini duysam da ben gözlerimi çocuktan alamıyordum. Yok,

valla çok benziyordu. Aynı Kuzey gibi yakışıklı ve güçlü görü nüyordu.

“Kuzey, bir kardeşin olma olasılığı yüzde kaç?” Yine boşbo ğazlığım tutunca ikisi de bana ters ters bakmaya başladı. “Kar

deşim yok!” Kararlı bir sesle aynı anda konuştuklannda yalan

söylemiyorlardı. Belki de birbirlerinden haberleri yoktur, bu

benzerlik normal değildi. “Valla ben bana bu kadar benzeyen birini görsem ilk işim, bir DNA testi yaptırmak olurdu. Beni dinleyin, bir DNA testi yaptırın çünkü siz kesinlikle kardeşsiniz ya da akrabasınız.” Ku

zey in, “Yankı!” diye ismimi söyleyip kızmasıyla sustum. Anla şılan rakip takımdan biri ile kardeş benzetmesi yapmam hoşuna

gitmemişti. “Evet, arkadaşlar.” Bu konuşan, Bağımlı nın genelde hep sessiz olan eğitmeniydi. “Artık başlayalım.” Çocukların hepsi

eğitmenlerini takip ederek tesise doğru yürüyünce ben ve yeni gelenler kalmıştık. “Ben niye onlarla gitmiyorum?” Alaz, kalan diğer Yarasaları gösterdi. “Sen ve diğerleri henüz temel dersleri

almadınız. Onlar içerideki salonda savunma sanadarı üzerinde çalışacaklar. Onlara yetişmek istiyorsan parkurlarda daha başa rılı olmalısın.” iki haftaya yakın zamandır dışarıdaydım, son bir

haftadır da odamda. Yani çok geri kalmıştım.

308

YARALASAR

Ne yani, tanımadığım ve bana düşman gözüyle bakan şu ço

cuklarla mı ders alacağım? Hadi ama, onlar grup olmuş. Beni diğer gruptan saydıkları

için üzerime geleceklerdir! “Sana söylediklerimi hatırlıyor musun?” Drakula nın sorusu

üzerine Fulya denilen kız sırıtarak kısacık bir an bana bakmıştı sanki. “Merak etmeyin, efendim.” Anlaşıldı, adam Alaz a olan nefreti yüzünden çaylağını bana karşı doldurmuştu. “Yarasala

rın en iyisi olacağım.” Kızın özgüven dolu sesiyle Drakula’nın

dudakları kıvrıldı. Bu adam rastgele seçim yapacak biri gibi gö rünmüyordu, bu kızda bir şeyler görmüş olmalı ki onu Alaz’dan daha iyi olduğunu göstermek için kullanıyordu.

Kısacası benim çaylağım senin çaylağını döver hesabı. Kendi düşüncelerime kahkaha attığımda herkesin garip ba

kışlarının esiri olmuştum. “Küçük bir bahse var mısın?” Dra-

kula’nın söyledikleriyle Alaz boş gözlerle ona döndü. “Parkuru kimin çaylağı önde bitirirse elindeki son görevi diğerine vere

cek?” Al işte, söylemek istediğim tam olarak buydu. Drakula’nın avukatı olan kızıl saçlı kadın, ortalığı kızıştır mak ister gibi güldü. “Bir ajanın elindeki görevi diğerine ver mesi onun yetersizliğini gösterir. Bu çok onur kırıcı olur tatlım,

bu kadar acımasız olmamaksın.” Tahrik eden sözlerine eğitme

nim tepkisiz kalarak karşılık verirken, benim için aynı durum söz konusu değildi.

“Hayır.” Alaz soğukkanlı birisiydi. Böyle çocukça kışkırtıcı olayların gazıyla hareket eden bir adam olmadığını, onu gördü

ğüm ilk andan beri biliyordum. “Hayır mı?” Drakula güldü. “Hangisi? Bana karşı yenilmek ten korkuyor olman mı? Yoksa çaylağına güvenmemen mi?”

Bilerek onun üzerine gidip onu tahrik etmesi beni gerçekten

MARAL ATMACA 309

Azdırmaya başlamıştı. Artık bana ne oluyorsa! Ama ipin ucu bana da dokunuyordu. Eğitmenimin dudakları usulca kıvrıldı. O kadar sakin görü nüyordu ki ikimizin adına sinirden deliye dönmeyi ben ûsdenjim. “Korkmak? Senden korkmadığımı aynaya her baktığında gördüğüne eminim.” Alaz’ın sakinliğini koruyarak söyledikle rinden sonra adamın çenesindeki kasları seğirdi. Alaz, ne kadar ustaca duygularını gizliyorsa bu adam, ona olan kinini çok faz la belli ediyordu. Anlaşılan yüzünün bu hale gelmesinin altımla tğitmenimin imzası var.

Kont Drakula ağzının payını alınca bir köşeye sinecek biri değilmiş ki öfkesini zar zor gizleyip zoraki bir şekilde güldü. “Hayır demen korktuğunu gösteriyor.” Bu kadar ısrara olması sinir bozucuydu. Mızmız bir çocuk gibi illa benim dediğim ol sun diyordu. “Hayır dememin sebebi çaylağımın üzerine bahis oynama yacak kadar benim için değerli olması.” Yaptığı açıklamayla Fulya’nın yüzü düşerken ben tebessüm etmeden duramadım. En azından bana sormadan benim adıma kararlar vererek kü çük düşmeme neden olmamıştı. Demek ki neymiş Fulya Hanım, benim eğitmenim senin eğitmenini dövermiş. “Kabul edin.” Bir sessizlik oluşunca herkesin bana döndü. Evet, doğru tahmin. Bunu diyen bendim. Bu kışkırtmalara Alaz tepkisiz kalıyor olabilir ama ben çok kolay gaza gelen biriyim.

Bana çıldırmışım gibi bakan adama içtenlikle gülümsedim. “Kendimi denemem için iyi bir fırsat, kabul edin.” Gözlerim Ful ya denilen kızı bulunca farkında olmadan sınttım. “Hem baka lım, en iyisi kimmiş, onu öğrenelim.” Bilhassa az önceki sözlerine bir gönderme yapmıştım, bakalım söylediği kadar iyi miydi?

Bu cesaret bana nereden geldi, bilmiyorum fakatgarip bir şekil de eğitmenimi onlara karşı savunmak istemiştim. Adamın ağa var dik yok, öyle sessiz kalınca sanırım insanlık namına ona acıdım.

310

YARALASAR

Alaz düşünceli gözlerle bana bakarken ne düşündüğünü tah min etmek zor değildi. Eğer kaybedersem görev teslimi yapaçaktı. Anladığım kadarıyla bu, ajanlar arasında onur kırıcı bir şeydi. Üstelik bana bir seferinde iki yıldır üzerinde çalıştığı gö revini bitirmek üzereyken Yarasalar için buraya gelmek zorunda kaldığını söylemişti. Kaybettiğim an hem onuru alay konusu olacaktı hem de iki yıldır emek harcadığı görevinden çekile cekti. Durumun ciddiyetini yeni fark etmiş gibi sertçe yutkun duğum esnada tam vazgeçmek için dudaklarımı aralamıştım ki aksilik bu ya, bu sefer de onun kabul edesi tuttu. “Kabul ediyo rum.” yi halt etti! İki dakika daha dursa ben bitirecektim bu işi

ama yok, tıpkı o gece fuhuş evinin bahçesinde de olduğu gibi illa her şeyi benden önce yapacaktı. Allah kahretsin, bu bahisten vazgeçebiliyor muyuz!

Yavaşça arkamı dönerek parkuru inceleyince soluğum kesil di. Başlangıç çizgisinden sonrası on dakika boyunca düz koşu gerektiriyordu. Daha sonra içine sadece bir kişinin sığabileceği taş borular karşınıza çıkıyordu. Tüneli andıran boruların içinde emekleyerek hareket edebilirdik. Tünelden çıkınca her birkaç dakikada üzerinden adayacağımız engeller vardı. Engeller bi tince yan yana dizilmiş asma merdivenler geliyordu. Ahşaptan yapakları kulelere tırmanmak için bu merdivenler işimizi gö rürdü. Kuleye çıkınca diğer kuleye geçmek için haladan kul lanacaktık. Her iki kule arasında gergin haladar vardı, sanırım

o haladara asılarak diğer kuleye geçecektik. Bitiş çizgisi ikinci kuledeydi, yani ilk kim ikinci kuleye geçmeyi başarırsa kazanan olacaktı. Kabul etmesi için eğitmenimi ikna ederken aklımda ne vardı, bilmiyordum. Parkuru geçmek çok zor görünüyordu.

Benim gibi sakar biri için daha da zordu.

Zaten sen hiç rahat durma, Yankı!

“Hadi, gidelim o zaman.” Korkudan eğitmenimin yüzüne bakamıyordum. Hep beraber parkura doğru yürüdük.

MARA’-ATMACA Jn gef^Suk içinde salladığımda tebessüm edcte^Un’ W fi»1 SU< Intnak istiyorsan kaybetmekten korkma” d H"n ‘&’’ ’ ^ona “Gd de sen korkma!” dememek

’“‘.“Lbede«m ““

«»"«ÇU kendi

raldû « 0°’ u E“ÜİV°k eû”Ui’

. . M»«P «*“7 >’””1“

W*

°’

“»»

r^’ At görevi teslim edecekti, ben de rezil olacaktım. Hakhv “^s₺ölii!‘“ktiL dl’

nnı çevir>nce îu Fu’ya denen r™ bula anığı kukanç BaŞljz bakışla11 gördüm. Anlaşılan, eğitmenim şu ala günde

VC İlgisini üzerine çekmeyi başarmıştı ama beni tehdit olaOI1Un j^ası saçma olurdu. Tamam, adam olağanüstü yakırak "S benim ilgimi çekmiyordu. Hana ilk kuralı çiğneyip

ile olabilirdi- Bu umurumda değildi, sadece beni olayın

dışında

tutmaları yeterliydi. O kız yalnızca eğitmeninin gözüne , rju> akimca Alaz a benden daha iyi olduğunu

gkmeyC^i tindeydi, onun çaylağı olmak istediğini görebili-

gösterme

işim bana uyard, ama onun eğitmeninin

?Türakula olması vazgeçmeme neden oluyordu. Burada

Drakula dışında her eğitmenin çaylağı olmayı zevkle edeceğim su götürmez bir gerçekti.

urada kimsenin gereksiz kukançhklanm çekemem ebenden uzak durup ötedeoynassn.

her-

“Ya başaramazsam?”

UL. taen Sedef." Kabamdan fai anhyamadm,. "Seni cezal»^ 0

b«

!2

YARALASAR

„ . .,v v.™ beni ilüU edi»« bir adlm 8»’)» gittün .r^dönsö* bckliJ»™“-’ Homuri”“lk ™ M1U

<1“’duk ye”

yl

sun,a inı-

namıyordum! Râslantnç çizgisinde durduğumuzda bir yanımda Şafak, di. JLnd’tol s,r,Bnk r1” ty™ki’- ‘H““ mısmm’” Drakulanm keyifli sesine karşılık, en hazır falan deiiM’‘^ bağırmak istiyordum. Alaz canıma okuyacak çün-

kü bu sakarlıkla sonuncu olmaya adayım!

Bazen neyi, neden yaptığımı hiç s Jurn. Tabiil sonra etraflıca tününce ne kT?-

«üp onun buna hata diyordu, ben ise insan olmak. HaL^ Herkes yapan değerlerdi, tıpkı bugün olan şeyler gibi liseliyim ki diğerlerinin ne düşündüğü

b“ be’

ben sadece kendi çıkarların» gözettiğim için her

girmeyi düşünmüyordum. Tamam, tesiste Süslü’vû

olabilirdim ama o da beni savunduğu için bun? SaVU”mU?

Bu bahsi kabul etmemin sebebi Alaz ile uğrastıklJ^? 111’

nineyim demiştim. Buraya kadar tamam rm? Evet, çok şükür

İnsanları umursamak benlik bir şey değildi, o yüzden yine ti tabanca devam edecektim. Kendimi motive ettiğimde omuzla-

tundan büyük bir yük kalkmıştı ancak kafamı karışman başka

bir şey vardı. Buzdağı benim için hiçbir halt yapmamışken, ben neyin kah

ramanlığını yaparak bu saçma bahse girmiştim?

Gevezeliğimin bedelini neredeyse bir saat sürecek bir par

kuru bitirerek çekecektim. Birazdan komut gelecek ve kendi mi kıyasıya bir yarışın içinde bulacaktım. Bundan daha kötüsü

olamaz derken Yosun, Alaz’ın yanına elinde bir dosyayla gel-

14

YARALASAR

m işti. Buradan ne konuştuklarını bilmesem de Alaz ona yedi ğim haltı anlatmış olmalı ki kadın gözlerini kocaman açarak bana bakmıştı. Peki, daha sonra ne mi yaptı? Koşarak tesise gitti, kısa süre sonra kalan eğitmenler ve savunma dersi alacak

olan Yarasalarla birlikte çıkıp geldi. Eğitmenler tereddüt içinde

Alaz’a, “Ne yaptın sen?” diyerek bakarken Yarasalar, özellikle

Efe ve Naz, korkarak bana bakıyordu. Bu parkuru daha önce görmüştüm fakat o zaman parkurdaki engellerden biri olan bo

rudan hiç geçmemiş, üstelik tek başıma olduğum için yaklaşık dört saat sonra çıkmayı başarmıştım. Ancak şimdi ortada bana

sırıtarak meydan okuyan bir kız ve büyük bir bahis varken işim hiç kolay değildi. Kendime hiç güvenim yokken kalp atışım hızlandı. Şeytan diyor ki Alazı hoş ver» geri çekilerek hu saçmalığa

son ver. Allah aşkına» benim burada ne işim var?

“Ah tamam, geri çekiliyo…” demiştim ki Şafak, kimse duy

madan kolumu tutarak beni susturdu. “Gerekirse kaybet.” Ses sizce fısıldayarak diğerleri bakıyor mu diye korkuyla etrafını

kontrol etti. “Ama sakın bırakma çünkü sana güvenen birini

yarı yolda bırakmak büyük bir ihanet.” En az benim kadar ger gin olduğu ve korktuğu için ürkekçe konuşmuştu. Hızla elini çekip önüne döndü. Kendi grubu, kızın üzerinde nasıl bir baskı

uygulamıştı, bilmiyorum ama aynı gemide yol alırken düşman gruplar gibi davranıyorlardı.

Alaz eğer hana güveniyorsa en büyük zevkim onu yanıltmak

olurdu ama lanet olsun» işte bu amadan sonrası beni verem edi yordu! Aması» nefret ettiğim adamı bir kez daha hayal kırıklığına uğ

ratmak istemiyorum! “Pozisyon alın!” Kızıl saçlı iblisin bağırmasıyla diz çökerek

ellerimi toprağa bastırdım, komut için herkes gibi beklemeye başladım.

ARAL ATACA

315

“Başlayın!” Başlamak istemiyorum! Diğerleri hızla öne atıldığında ben normal hızda koşuyor dum. Bunu yapmamın iki mantıklı sebebi vardı: İlki, başlar

başlamaz düşmek istemiyordum, İkincisi ise nefes kontrolümü

yapmam için yavaş yavaş açılmam gerekiyordu. Çünkü Alaz onunla yarıştığımda beni bu konuda uyarmıştı. Evet, ondan

nefret etsem de benden daha deneyimli olduğu için söyledikle rini aklıma not ediyordum. Rüzgâr saçlarımı savururken, Fulya

denilen kız sırıtarak beni geçmişti ama şu an için en önde Araf denilen çocuk vardı. Onun hemen arkasında da Esad. Fulya üçüncü sıradaydı. Ben sanırım dördüncüydüm. İlk kimin bi

tireceği önemli değildi, önemli olan Fulyayı yenmemdi. Daha odaklanmaya çalıştığım ilk dakikada kendi ayağıma takılıp düş

memle sağ dizimde keskin bir ağrı hissetmiştim. Herkesin beni geçtiğini görünce, başımı eğip sağ dizimdeki hafif kızarıklığa baktım. Yerdeki sivri taşı gördüğümde iç çekerek yüzümü bu

ruşturdum. Bu sakarlıkla asla bitiremezdim!

Diğerlerinin taş borulara yaklaştığını görünce ayağa kalktım

fakat daha ilk adımımda sağ dizim sızladığı için kendimi yine yerde bulmuştum. Umutsuzluk içinde başımı çevirip parkurun

dışındakilere baktığımda yeni gelen eğitmenlerin gülerek bana

baktıklarını gördüm. Bizimkiler ise nefeslerini tutmuş, beni iz liyordu. “Kalk!” diye bağırdı Ecrin öfkeyle. “Kalk, devam et,

Sarmaşık!” diye bağırdığında homurdanarak ayağa kalktım. Devam etmemi söylüyordu ama edemiyordum. Sanki çok ko laydı! Lanet olsun» Ecrinin beni motive ettiğine inanamıyorum!

Onlar borulara yetiştiğinde adımlarımı hızlandırdım. Git

tikçe nefes alışım kısılırken hâlâ pes etmemiştim. Göğsüm hızlı hızlı inip kalkarken onlar çoktan tünel gibi olan taş boruların

içine girmişlerdi. Bunun cesaretimi kırmasına izin vermedim,

daha hızlı koştum. Yaklaşık beş dakika sonra ben de kendi tü nelime yetişmiştim. Diz çökerek karanlık tünelin içine girince,

16

YARALASAR

ellerimi yere bastırıp dizlerimin üzerinde emekleyerek hareket ediyordum. Soğuk taş zemin beni ürpertiyordu. Tünelin ucun daki ışık çok uzaktaydı. Üstelik sağ dizimin üzerinde hareket ettikçe diz kapağım yere sürtüyor ve canım daha çok yanıyordu. Bu, bir işkence olmaya başlamışa. “Pes etme» Sedef.” Kaybetsem bile en azından oyunu bırakmadan sonuna kadar direnerek bunu yapacakam.

O lanet tünelden çıktığımda dizlerim, ayakta duramayacak kadar sızlıyordu. İşin garip yanı tüneli geçen sadece üç kişi var dı. En önde Fulya, hemen arkasında Araf ve onu takip eden Esad vardı. “Yok artık!” Sinirden gülünce engellere doğru koş tum. Tünelden diğerlerinden önce çıkağıma inanamıyordum. Anık emin olmuştum, ben sürünmek için doğmuşum yoksa nasıl bu kadar hızlı çıkardım? Tunç hemen arkamdan bana yetiştiğinde, ilk engelin üze rinden atladım. İkinci engel sadece beş adım sonra karşıma çık mışa. Hemen eğilerek onun alandan geçtim. Engeller her beş adımda bir yükselip alçaldığı için üzerinden atla ve eğilip arasından geç derken nefes nefese kalıyordum ama Tunç u geride bıra kıp Esad’a yetiştim. İşte, tam o esnada hiç beklemediğim bir şey oldu, öndeki engelin üzerinden adamaya hazırlandığım esnada

Esad benim engelime yaklaştı. Ayağını bana doğru uzatmasıy la ben daha ne olduğunu anlamadan engelin üzerine düşerek çok kötü takla attım. Kolumun üzerine sertçe düştüğümde his settiğim yoğun acıdan dolayı çığlık atmamak için dudaklarımı

birbirine basardım. Düştüğüm yerden başımı kaldırarak baktı

ğımda Esad’ın çoktan beni geçtiğini gördüm. Bu çocuk az önce

gerçekten beni sakadamaya mı çalışmıştı? Kahretsin, sağ kolumu hissetmiyorum hile! “Zavallı.” Feride denilen kızın alay ederek beni geride bırak masını umursamadan dudaklarımdaki kanı silerek ayağa kalk

tım. O düzenbaz pislik, sanki bedenimdeki yaralar beni dur

durabilirmiş gibi alacağım yarayı umursamadan hile yapmışa.

ARAL

ATACA

317

Sag kolumu tuttuğumda parkurun dışındakilerin Esad’ın

yaptığı şeyi görmediğini yüz ifadelerinden anladım. Sadece Ku zey ve eğitmenim kaşlarını çatarak Esad’a bakıyordu. Yeniden koşmaya hazırlanmıştım ki dizlerim büküldü, kendimi yerde buldum. Düşündüğümden daha kötü düşmüştüm. Sağ kolum

daki ve dizimdeki acı dehşetti. Birkaç defa kalkmaya çalıştım ama bir türlü başarılı olamadığım için yine herkes beni geç

mişti. Başımı çevirdiğimde eğitmenimin arkasını dönerek tesise

doğru yürüdüğünü görünce hayal kırıklığı içinde kalakaldım. “Gitme!” Sinirden bağırarak resmiyeti sadece bir seferliğine ke

nara attım. Ben onun çaylağıyım, bu yarış bitmeden sıkıysa gitsin!

Bak ona neler yapıyorum! Zorlukla ayağa kalktığımda sırtı bana dönük bir şekilde du ruyordu. “Daha bitmedi, Allah’ın cezası adam! Eğer geri dön mez ve giderseniz hemen şimdi bu lanet yerden giderim.” Yeni

leceğimi bu kadar erken kabul ettiğine inanamıyorum. Kaybetsem

bile sonuna kadar kalmalı ve izlemeli. O biliyor mu ki benim tüm

hayatımın yaralarla geçtiğini ama buna rağmen hâlâ bir hayatım

olduğunu?

Geriye dönerek gözlerime baktığında bedenimdeki yaralara baktı. Bu canını sıkmış gibi iç çekerek tesisi gösterdi. “Yeterli bu kadar Sedef, yarışı bırak ve odana git, dinlen.” Neden biri benim yerime şunun ağzını burnunu kırmıyor? “Şimdi bırakırsam hep bırakırım, hâlâ bırakmamı istiyor

musunuz?”

Bir şey söylesin diye bekledim ama o, bana iyi gelecek birkaç

cümleyi çok görerek sustu. Geri dönsün diye bekledim ama o, beni ilk kez burada yüzüstü bırakıp, bana sırtını dönüp gitti. Ve ben

anladım ki bu adam ile yola çıkılmaz, ben kendi yolumu tek ba şıma bitireceğim.

Canım yansa da acımı göz ardı ederek o engelleri nasıl geç tim, bilmiyorum. Bedenimdeki yoğun öfke, yaşadığım hayal

18

YARALASAR

kırıldığından kaynaklanıyordu. Bu öfke, devam etmem için bana güç veriyordu. Nihayet engelleri bitirerek kuledeki asma

merdivenlerin yanına gelmiştim. Sağ kolumdaki keskin yan maya rağmen ben de asma merdivenlerden birine tırmanmaya

başladım. Ancak sol tarafımdaki merdivene tırmanan şu Feride

denen kız önde olduğu için iki hamleyle benim merdivenime geçmişti. Üstelik bilerek ağırdan alıyor, geride kalmama neden

oluyordu. Çünkü aynı merdivende olduğumuz için o çıkmadan çıkamıyordum. Sanırım artık olanları çözmüştüm Esad, Feride

hatta diğerleri önde gitmek istemiyordu. Hepsi beni geride bı rakarak Fulya nın kazanmasına yardım ediyordu. Ne grup ama!

Allah’ım, ben burada kaç kişiye karşı savaş veriyorum? Alayına

Yankı Sarmaşık kimmiş göstereceğim, oğlum!

Diğer merdivene atlayarak bu lanet kızı geride bıraktığım gibi tırmanmaya başladım. Ter içinde kalmıştım. Islak saçlarım enseme yapışıp beni deli ederken, yaralı halimle nefes nefese uzun kuleye çıktım. Ellerimi dizlerime koyup nefesimi düze

ne sokmaya çalıştığımda başımı çevirince Alaz ı gördüm. Git memişti, Drakula’nın yanında beni izlediğini gördüm. “Allah

belam versin, caydırıcı hayvan!” Neyse ki bu uzaklıktan beni duymuyordu ama az Önce gittiğini sandığım için beni kızdıra

rak bunlan hak etti. Ciğerlerimi yeterince havayla doldurduktan sonra birkaç adımda düz zemini geçtiğimde parkurun son aşamasına gelmiş

tim. Bu halan geçip karşıdaki kuleye ulaştığımız an yarış biti yordu. Araf, halatı yarılamışa lâkin kolları, ağır bedenini taşı

makta çok zorlanıyordu. İkincilik Fulya’daydı. Bu kızdaki azmi

görünce Drakulanm neden onu seçtiğini anlayabiliyordum. Onun hemen arkasında Esad, Tunç ve Şafak vardı ancak Şafak daha fazla dayanamadı ki elleri kayınca çığlık atarak yerdeki

minderlerin üzerine yuvarlandı. Feride ile aynı anda halatlara

eğildiğimizde bu kızdan en uzakta duran halatı seçtim. Ne de

MARAL ATMACA

319

olsa hile yapıp beni yarış dışı bırakabilirlerdi. Bu yüzden onlar

an itibarıyla benim için Çakallar grubuydu! Halatı sıkıca kavrayıp diz çöktüğüm yerde kendimi boşluğa

bıraktım. Sağ kolumda yanma hissetsem de dişlerimi sıkarak bir

elimi çekip ileriye attım. Böylece kol kaslanma yüklenerek boş lukta sallanırken sürekli kulaç atar gibi elimi daha ileriye atarak

hareket ediyordum. Tepemde kızgın güneş vardı ve ben nefes ne fese kalmış bir şekilde güçsüz kollanma yüklenip duruyordum.

“Hadi be Sakar!” diyen Bağımlı’ nın sesini duydum. “Kızım, ben Beşiktaş maçında bile böyle heyecanlanmadım!” Tuhaftır ki Ha kan ın sesi daha hızlı ipe asılıp hareket etmemi sağlamıştı. “Bu eziklere karşı sakın kaybetme be kızım!” Evet, bu bağı

ran ise Süslüden başkası değildi. Çok kolay gaza geldiğimi hiç inkâr etmedim, onların parkurun dışında bana destek olmalan

garip bir şekilde bana güç veriyor ve beni motive ediyordu. “Yankı, o adını unuttuğum kızı yenersen üç gün boyunca

tüm bencilliklerine hiç ses çıkarmam lan! Kızım bak, büyük konuştum, ona göre davran, ne olur.” Yiğit in sesi bu haldey ken bile kıkırdamamı sağladı. Hepsini çıldırttığım düşünülürse bu, onun için gerçekten büyük bir söz olmalıydı. Esad pisliğine

yetişmiştim. “Yankı, kolun çok ağrıyor mu?” Efe Canın içli sesini duy mak bile beni gerçekten motive ediyor, kolumun açışım unut

turuyordu.

“Sarmaşık, hazır yetişmişken o hileci piçin malum yerine bir tekme at!” Ecrin in öfkeli sesini duyduğumda aslında hepsinin Esad’ın yaptığı şeyi gördüğünü anladım. Belki de Kuzey söyle

mişti çünkü o olay esnasında sadece Kuzey ve Alaz ın kaşlarını çattığını görmüştüm. “Sen onu bana bırak, Kedicik; sadece devam et, güzelim.” Kuzey in sıcacık sesi sanki üzerimdeki ölü toprağım atmamı

320

YARALASAR

sağladı, öyle ki onları dinleyeceğim diye Esad’ı geride bırakıp

Fulyaya yetiştiğimi bile fark etmemiştim. Şimdi sadece ikimiz

ikinci konumunda yarışarak Araf ın gerisindeydik. Başımı yukarı kaldırıp halata baktıkça güneş gözlerimi yakı yordu ve boynum ağrıyordu. Üstelik kollarım ağırlığımı daha fazla kaldıramayacak durumda olduğu için halatı tutan terli

ellerim kayıyordu. “Başar, Sedef.” Buzdağı’nın lanet sesi zih nimde yankılandığında bir küfür savurdum. “Ya senin kafamın içinde ne işin var, Allah’ın pes et diyen dengesizi!”

Bir elimi yine ileri atmak için halata doğru uzattığım an kar

nıma yediğim tekmeyle acı içinde inledim. Dengemi kaybet tiğim için halatı sadece bir elimle tuttum. Bana doğru gelen

ikinci tekmeyi gördüğümde boştaki elimle Fulyanın havada ki ayak bileğini kavradım. “Yeter lan artık!” Bağırarak ayağını sertçe ittiğim gibi iki elimle halatı kavradım. “Allah’ın cezası

bir bahis yüzünden sizden aldığım kaçıncı darbe bu!” Parkur

dan daha fâzla beni yoran bir şey varsa o da bunlardan aldığım darbelerdi. Eğitmeninin onuru üzerine oynayan biri nasıl böyle onursuz olur, anlamıyordum. Kuleye vardığımda hepsinin canı na okuyacağım!

“Tatlım, kazanmak istiyorsan kuralsız oynayacaksın!” Be

nim gibi ter içinde kalmıştı ve her an düşmek üzereydi fakat yine de pes etmeyecek kadar dirençliydi.

“Bu tavsiyeni bir gün hatırlayacağıma emin olabilirsin, tat lım,” dedikten sonra dişlerimi birbirine bastırıp acıyan kaslarım

yüzünden çığlık atmamı engelledim. Halatın bitmesine az kala Fulya ile aynı hızda hareket edi

yorduk. Araf iri yarı, kask bir çocuk olduğu için finale dört beş

kulaç kala pes ederek kendisini aşağıya bırakmıştı. Şimdi Fulya ile ikimiz birincilik için savaşıyorduk. Kendi takımımın soluğu

nu tutarak beni izlediğine emindim. Evet, onlardan hoşlanmı-

A *.

ATACA

31i

Mabilirdim fakat ÇaHlarm yantnda bence Yarasalar dihl yof ’ fulya dini den attiğ, an bahtı tuttuğu eli gevence bit İfA savurarak boştaki eliyle halatı tekrar tutmaya çahtı fa-

başa*’ °

T/6"? ^"“‘tavaş verir-

n derin bk nefet^m- Şadcce iki k“laç hareketiyle öne ken

yi başarmıştım. Elımt çekerek halat) daha deriden tutup

be

. d ben ikinci kulenin pütürlü tahta «minini kavramış-

öne doğru çektim. Ve son bir gayretten sonra halat

b^L’ngesini bulan Fulya bir nefes kadar yakınıma gelrmşken akıp tahta Mminin at33111^ boşluklara parmaklanmı

ipi |^asıi yaptım bilmiyorum ama incinen sağ koluma geÇ’ırdl juJaklarımı birbirine bastırıp ağırlığımı yukan çektim.

rag1*1611.

K°1

ma tüm gücümle yüklendiğimde yukarıdaki düz zefiştim. Yorgunluktan yere yığılmak üzereyken ken-

ffiine Çl 1 varak ayağa kalktığımda sadece Fulyayı değjl, yeni

di*111 ‘n hepsini geçmiştim. Evet, kazanan bendim. İfte, bu feSarrn^’ın kim olduğ“nu hepsine gösteriyordu! bu be!” Kuzey in coşkulu sesiyle Yarasalar tezahüratlar

çalmaya başlamışlardı. Onlar böyle yapınca kendi7

cık değerli hissettiğim maalesef doğruydu.

sana yakında göstere«gun. Ojk buyı^ d^^^ bir yarış içm bu öfkem y bir ses, bu kızın

bir sebep aynı yuma kaldığımızı ha-

ana

X- S«°y2*””“11

“iski **““

etmedim desem yalan olur. Utnl„

zeminine oturdum.

fy111

22

YARALASAR

Bitkin bir sesle konuşup sırtüstü uzanarak gözlerimi yorgunluk içinde yumdum. Daha fâzla ayakta duracak halim yoktu. Tabii,

bu kız benim gibi darbe almadığı için rahattı. Kollanmı iki yana açarak nefesimi düzene koymaya çalıştı

ğımda sinirden güldüm. “Burada uyuyabilirim.” Neredeyse bir

saatten fâzla süren yarış hepimizi bitirmişti ama en çok da beni. Bir daha kendimi böyle şeylerin içine sokarsam iki okun! Nihayet daha iyi hissedince yattığım yerden kalkarak aşağı

ya baktım ve yere doğru uzanan asma merdiveni görüp sinir lendim. “İnmek için merdivenleri tekrar kullanmayı reddedi

yorum!” Çakal sürüsünün çoktan parkurun dışına çıktıklarını gördüm. Parkurun dışındaki seyirciler dağılmak için beni bek

liyor olamazdı, değil mi? İnsanların rahatsız bakışları eşliğinde onlara sırtımı döne

rek kuleden kendimi sırtüstü yere bıraktım. Tırmanmaktansa

yere düşmeyi tercih ederim çünkü bir basamak daha inecek gü cüm kalmamışa. Sert minderlerin üzerine sırtüstü düştüğümde acıyan omzum yüzünden bir küfür savurarak ayağa kalktım. Parkurun dışına çıktığımda hepsinin gözlerindeki bakışın ne

anlama geldiğini iyi biliyordum. Yarasalar, gözlerinin içi güle rek Çakallara bakıp sırıtıyorlardı. Tabii, karşı takımın öfkeden kıpkırmızı olduğuna değinmek bile istemiyorum. Bizim eğit

menlerin gözlerindeki zaferi görmek iyi gelmişti. Usul adım lar atarak Drakula’nın tam karşısında durduğumda buz mavisi

gözlerindeki kızgınlığın yanında farklı bir şeyler daha vardı. “Derslerden önce çaylağınıza karakter sahibi olmasını öğret

menizi tavsiye ederim.” Fulya’nın beni düşürmek için attığı o

tekmeyi görmemiş olamazdı.

“İyiydin.” İşte, bunu duymayı beklemiyordum. “Sakarlığı

na rağmen gerçekten iyiydin.” Vay canına, Kont Drakuladan beklemediğim övgüler, “Çünkü eğitmenim çok iyiydi.” Yüzünün

MARAL ATMACA

323

aldığı ifadeyi görünce istediğimi almış oldum. İyi olmamın o

kahrolası adam ile bir ilgisi’yoktu, ne yaptıysam kendim yaptım

ancak Drakula’nın kışkırtmaları yüzünden o yanşa katıldığım için o da payına düşen öfkeyi almalıydı.

Alaza karşı zayıflığını yakalamışken bunu kullanmadan du ramazdım. İki adımda kendi eğitmenimin karşısında durduğumda o lanet olası yakışıklı yüzünü dağıtmak için her şeyimi verirdim.

Kahvenin koyu tonuna sahip gözleri bana öyle bir bakıyordu ki bir an, bu bakışları tüm yorgunluğumu alıp götürmüştü. Gurur

ve hayranlık, evet, gözlerinde gördüğüm kesinlikle bunlardı.

Yine de bana sırtını döndüğü o anı hatırlamam bakışlarını yok saymama sebep oldu. “Tek bir kelime; Allah belanızı versin!”

Güldü. “Altı kelime etti.” Söylediği şeylerle iyice çıldırarak kaşlarımı çatıp ona sırrımı

döndüm. “Adamın takıldığı şeye bak! Ha bir kelime, ha altı ke lime, ne önemi var? Harfleri de say, tam olsun!” diye homurda narak bir adım atmışum ki “tik cümlende 31, son cümlende ise 76 harf var,” dedi. Bunun üzerine bir küfür savurdum ve hepsi

gülmüştü. Yemin ederim, hesap makinesi gibi hafızası vardı.

Daha ben cümlemi bitirir bitirmez içindeki harfleri hesaplamak nedir» Allah aşkına?

Yarasaların hepsi bana neşeyle sevinçlerini sunarken karşı mızda duran Çakallara baktım çünkü Fulya yılanı sırıtarak bir

adım öne çıkmıştı. “Bir dahaki sefere bu kadar şanslı olmaya caksın.” Bu kız harbi sorunluydu. Başını eğerek alay dolu bir ifade takınıp yine güldü. Acaba

gülmekten başka bir halt bilmiyor muydu? “Bu halinle seni li

derleri olarak seçtiklerine inanamıyorum.” Arkamdaki Yarasa lara aklınca laf sokmuştu ama bilmediği bir şey vardı, o da bir liderimizin olmadığıydı.

24

YARALASAR

Hiç etkilenmeden ter içinde kalmış yüzüne ve kızarmış teni ne bakarak hak etmemiş olsa da küçük bir hatırlatma yaptım. *Onlann lideri değilim ve onların içinde de liderim olarak gö receğim kimse henüz yok.” İyice ona yaklaşarak bazı şeyleri an

lamasını sağlamak için gözlerine baktım. “Eğer lider olacaksam bana sonsuz bir sadakat göstermeleri için her konuda onlardan daha iyi olmalıyım. Ve birine itaat edeceksem benden daha iyi

olduğunu bana kanıtlamalı. Liderlik dedikleri para, güzellik ya da oylamayla olmuyor. O kişinin kendini kanıtlamasıyla oluyor ve içlerinde öyle biri varsa ona zevkle itaat ederim. Ne demişler,

bükemediğin bileği öpeceksin.” Diğerleri neden bu kızı liderleri yapmış, anlamıyordum. Sonuçta bir haftada onlara neyi kanıt

lamış olabilirdi ki? “Ka-katılıyorum.” Bu ürkek ses Şafaktan çıkmıştı. Hepsi kıza öldürecekmiş gibi bakmaya başlamıştı. Zavallı kız hemen susarak onların bakışlarından kurtulmak için gökyüzünü ince lemeye başlayınca, bunu gören Araf dudaklarına bir gülümse me yerleştirip önüne döndü.

Fulya ile tekrar meydan okurcasına birbirimize baktığımız da Atalay ın gülüşünü duydum. “Size bakınca bir an geçmişe

gittim çünkü eğitmenleriniz de öyleydi.” Aniden düşünür gibi

elini çenesini koydu. “Hoş, hâlâ öyleler.” Kendi söylediğine kendisi gülmüştü. “Arkanızda duran şu ekipte bir zamanlar si

zin yerinize biz vardık.” Yine sustu, bu sefer daha yüksek sesle

güldü. “Sanırım biz de hâlâ öyleyiz.” Bu sefer Afrodit ve Yosun da gülerek ona katılmıştı. “Kimseye benzemiyorum, eşim benzerim yoktur benim.”

Elimle yeni gelen damgalıları gösterdim. “Odama giderek biraz dinleneceğim çünkü bu Çakallar gerçekten çok adi mücadele verdikleri için kırılmadık yerim kalmadı.” Yarış adı altında beni dövmekten beter etmişlerdi.

MARAL ATMACA

325

Odamda en güzel şekilde zaman geçirerek sıcak bir banyo

yapmıştım. Banyodan sonra üzerime beyaz, yazlık bir elbise geçirdikten sonra dizlerime pansuman yapmayı da ihmal et medim. Halatı tutmak için sıktığım avuçlarımın içi şimdiden

kabarıp su toplamıştı. Ellerimin içi berbat durumdaydı. Krem bile etki etmemişti. Dahası karnım açtı ama yemek saatini ka

çırdığım için anık kısmet akşam yemeğineydi. Uyumaya ha

zırlanıyordum ki kapım açıldığında elinde bir tepsi yemek ile

içeri giren adamı kesinlikle beklemiyordum. Kapıyı arkasından

kapatan Alaz, yatağımın üzerine oturup tepsiyi önüme koydu. Afallamış halimi gizleyemeden hayreder içinde ona baktım.

“Bana yemek getirerek kendi koyduğunuz kurallan çiğnediği nizin farkında mısınız?” Vişne suyunun yanında köfte ve pa

tates kızartması vardı, hepsi de sevdiğim şeylerdi. Acaba yanlış odaya falan mı girdi?

Ellerime kısaca göz gezdirdi, çatala geçirdiği patatesi dudak larıma doğru uzatınca şaşırdım. “İçinde zehir olma ihtimali var

mı?” Bu adam durduk yere bana iyilik yapıyorsa ben bunun altın da bir şey ararım, arkadaş!

“Karnını doyur.” Söylediği tek şey bu olduğu için tereddüt

ederek uzattığı patatesi yedim. Böylece bu şaşkın halimden

faydalanarak yaklaşık yarım saat içinde tüm yiyecekleri bana yedirmişti. “On yaşımdan beri ona karşı hiçbir konuda yenil medim.” Ansızın söyledikleriyle Drakuladan bahsettiğini anla mış oldum. Sanırım bana yemek yedirerek bir şekilde teşekkür

etmeye çalışıyordu yoksa yemek saatleri dışında odaya yemek getirmek yasaktı. “Çocuk yaşta neden bu sıkıcı eğitime başladınız?” Meyve su yunu bana uzatınca eğilerek onun yardımıyla hepsini içtim. Bi

rinin benimle ilgilenmesi farklı hissettiriyordu, farklı ve güzel.

326

YARALASAR

Her zamanki gibi duygularını ustaca gizlerken zırhında kü çük bir çatlak oluşmuş olmalı ki kısacık bir an için acı çektiği ni hissettim. “Bazılarımızın seçim şansı yoktu.” Bu sözleri çok fazla şey anlatıyordu. “Ona karşı hiç yenilmediğinizi söylüyor sunuz ama bugün oradan gitmek isteyerek yenilgiyi kabul etti niz.” Aralarındaki rekabet çocukluğa dayanıyorsa bugün niye rakibine karşı pes etmişti? “Bana hiç güvenmediniz, değil mi?”

Gitmesinin başka bir açıklaması olamazdı. “Güvenmeseydim bahsi kabul etmezdim.” Eliyle yüzüne

düşen tutamlan çekerek sıkıntı içinde soluğunu koyuverdi. “Kaybetmen için gitmek istedim.” Beni şoka uğratan bu sözler yüzünden afallayarak ona baktım. Küçük düşme pahasına kay betmemi neden istemişti?

Allah aşkına» bu adamın aklından ne geçiyor yine?

“Orada yaralandığım halde devam etmemin tek sebebi sizin

onurunuzdu.” Ben orada resmen süründüm ama bu adamın de

diklerine bak. öfkeli yüzüme bakarak güldü. “Onurum veya ona karşı kü

çük düşmem umurumda değil.” Ayağa kalkarak cam kapıyı açtı ve bahçeye çıktı. Kafam karışmış bir şekilde ben de peşinden çıplak ayaklarla bahçeye çıktım. “Sakarsın ve yaralanmıştın, de

vam etmen daha fazla acı çekmenden başka bir işe yaramazdı.” Cebindeki sigara paketini çıkartıp bir dal sigarayı dudaklarının

arasına yerleştirdikten sonra onu yakışını izledim.

“Sıradan bir çaylak için ona karşı rezil olmayı göze mi aldı nız?” Sorduğum sorunun şaşkınlığını yaşıyordum.

Sigarasından büyük bir nefes alarak başını gökyüzüne doğru çevirince bana sunduğu manzaranın muazzamlığıyla gözlerim kamaşmıştı. “Ben, sıradan bir çaylak seçmedim.” Başını eğerek omzunun üzerinde bana baktı. “İşime yaraman için yara alma

man gerekiyor.” Sertçe yutkunduğumda sonunda bazı şeyleri

MARAL ATMACA

327

kavramıştım. Herkes gibi o da beni kendi çıkarları için kullan mak istiyordu, tek farkı o bunu doğrudan yüzüme söyleyecek

kadar cesaretliydi. Vay canına, ne hayal kmklıgı ama! Her sözüy le ona karşı içimdeki nefretin büyümesi normal mi?

“Bir teşekkür bekliyorum.” Tek düşündüğü şeyin davası ol duğunu duymak beni sadece kızdırmamış, aynı zamanda üz müştü. Orada onun yüzünden canım çıkmışu ve bana hâlâ te

şekkür etmemişti. En azından bu kadarını yapmalıydı. Tek kaşını kaldırarak beni baştan ayağa süzdüğünde bede nimdeki yaralan görmek hoşuna gitmiyordu. “Daha fazla yara

almadığın için teşekkür ederim, Sedef.” Alayla sarf ettiği sözle rin altındaki derin manayı fark ettiğimde güldüm. “Rica ede

rim, Allah korusun, bana bir şey olsaydı sonra kendi çıkarları nız için kimi kullanacaktınız”

Ansızın, “Ondan uzak dur!” dediğinde kimden bahsettiğini hemen anladım.

“Ona bulaşamayacağım kadar korkunç.” Kont Drakuldyı

kendime düşman etmek gibi bir niyetim yok. “Benimle bağlantılı olan herkes onun dikkatini çeker.” Siga

rasından büyük bir nefes çekerek arkasını döndü. “Bana karşı hastalık derecesinde saplantılı, onun dikkatini çekmemeye ça

lış. İlkeleri olmayan biri.” Bunları söyledikten sonra bahçeden çıkıp odama girdi, sonra da dışarı çıkarak gözden kayboldu.

O adama bakmaya korkarken neden bilerek dikkatini çekeyim ki?

Sabah saat beş gibi uyandım ve yeniden uykuya dalamadım.

Bu camını sıktığı için kalktım, üzerime eşofmanlarımı geçirdik

ten sonra dolaptaki siyah fuları saç tokası gibi saçlarıma bağla

yarak odamdan çıktım. Genelde tesiste ışıklar hep açık oldu ğu için koridor yine fazla aydınlıku. Hızlı adımlarla bahçeye

çıkağımda gün henüz ağarmamışu ama bir saat sonra güneş

28

YARALASAR

doğacağı için hava karanlık sayılmazdı. Sabah sporunun fena olmayacağını düşünüp, ağaçlara doğru koşmaya başladığımda rüzgârı tenimde hissettim. “Senden de nefret ediyorum.” Za mansız esen rüzgara da sitem ederek onu daha çok hissetmek

için hızımı artırdım. Aslında düşmedikten sonra bu koşu işinde

gerçekten çok iyiydim. Ağaçların arasına daldım. Etrafı ring gibi siyah halatlarla çev rili kare platform dikkatimi çekti. “Dövüş ha?” Gülerek oraya doğru koşarken tekrar bir düşme vakası yaşayınca sinirden kah

kaha aram. “Ben de neden hâlâ yeri boylamadım diyordum.” Bu sefer canım çok yanmadığı için tekrar ayağa kalkıp koşmaya

başlamam uzun sürmedi. Ringin yanma gelince siyah halatların altından geçerek sa hanın ortasına doğru yürüdüm. Saçlarımdaki siyah ince tül folan çıkartarak gözlüklerimin üzerine bağladım. Şimdi her

yer karanlık olduğu için hiçbir şey görmüyordum. Peşimizdeki katil, ortaya çıkmak için karanlığı seçiyordu. Karanlıkta alıştır

ma yaparsam ileride benim için geldiğinde ona karşı bir şansım

olurdu. “Odaklan.” Kendimi teskin ederek etrafımdaki seslere odaklanmaya çalışmak benim için zevkli bir oyuna dönüştü.

Karanlığı hissetmeyi seviyordum. Bu, garip bir şekilde bana iyi geliyordu.

Rüzgârın yüzüme bıraktığı küçük dokunuşların uğultusunu duyuyordum. Ağaçların yapraklarından gelen hışırtılar sanki

bir müziğin ahengini taşıyordu. Duyularımı daha fazla açma

ya başladığımda cırcır böceklerinin zil sesini andıran çağrısını, yaklaşık otuz adım derideki bir yılana ait olduğunu düşündü ğüm tıslama sesini ve ağaç tepelerinde konaklayan kargaların

kalın, uğursuz sesini bile duymuştum. Sonra bir şey oldu, tüm

duyularımı alarma geçirecek kadar korkmama neden olan bir şey oldu. Yerdeki küçük dallara basarak bana yaklaşan bir adım

sesi duydum. Biri buraya geliyordu, belki de o katil… Kalbim

ARAL

ATACA

329

korkuyla hızlandığında ellerim bir an gözlerimi önen fulara git ti, gözlerimi açmak istedim. Lâkin yabancısı olduğum bir dür

tüyle elimi indirdim ve gözlerim kapalı bana yaklaşmakta olan kişiyi bekledim.

öylece hiç kıpırdamadan gelmesini bekledim ancak tahmi-

nimce haladarın yanında durmuş, orada beni izliyordu, plat

forma girmiyordu. “Eğer niyetin beni öldürmekse söyle, ben de

gözlerimdeki şu şeyi çıkararak katilimin yüzünü göreyim. De

ğilse o zaman yaklaş ve bana saldır çünkü kendimi geliştirmem için tehdit altında olmam gerekiyor.” Nasıl böyle korkusuzca bunları söyledim, bilmiyorum fakat üzerimde beni afallatan bir

soğukluk vardı. Ne cevap vereceğini bekledim çünkü fidan çıkarmam buna bağlıydı. Ve o platforma girdi. Savunma pozisyonu alarak darbenin nereden geleceğini

beklemeye başladım. İlk başlarda bana yaklaşan adım seslerini duyuyordum ancak daha sonra hiç ses duymadım. Buradaydı

çünkü hislerim yalnız olmadığımı söylüyordu ama çok sessiz

hareket ediyordu. Adım seslerini gizleyerek bir gölge gibi hare ket ettiğinde ilk tespitim onun Yarasalardan biri olmadığıydı.

Yarasalar bu kadar sessiz hareket etmeyi henüz öğrenmemişti. Geriye sadece tesisteki ajanlar kalıyordu. Adım seslerini da

yamayınca kokusuna odaklandım. Yağmur yağsaydı adımlan

ses çıkartırdı ve bu da işimi kolaylaştırırdı fakat yağmur yoksa rüzgâr vardı. Bunu kullanarak usulca kendi etrafımda dönüp

kokusunu solumaya çalıştım, önce bir şey hissedemedim ama

daha sonra burnuma gelen ıslak odun kokusu gibi uyuşturan kokuyu duyumsadım. Kokunun kaynağı tam arkamdan geli

yordu çünkü rüzgâr o taraftan esiyordu. Hemen arkamdaydı, üzerindeki elbiselerin hışırtısı sayesin

de bana saldıracağını anladım. O kadar hızlı bir şekilde diz çök-

330

YARALASAR

tüm ki elimi arkaya doğru uzatınca ayak bileğini kavradığım gibi kolumu süratle kendime doğru çekip onu yere düşürdüm.

Hemen ayağa kalkarak ona doğru dönüp birkaç adım geriye gitti. Onu düşürmem hoşuna gitmiş gibi güldüğünü duydum.

“Hey, ayağa kalk ve bana saldır, tabii mümkünse! Yüzüme vurmamaya çalış.” Homurdandığımda keyifli bir mırıltı çıkararak

tahminimce ayağa kalkmıştı. Bu iş eğlenceli olmaya başladı, sa

nırım eğlenen sadece ben değildim. Yarım saat! Evet, tahminimce onunla gözlerim kapalı yarım

saat mücadele etmiştim. Karnıma beş yumruk yemiştim, ko

lum kırılma tehlikesi atlatmış ve dizim bence çoktan morar maya başlamışa. Ancak bütün bunlara rağmen beni dinlemiş olmalı ki yüzüme vurmaktan kaçınmıştı. İşin garip tarafı, aldı

ğım darbelere rağmen bu küçük oyun tuhaf bir şekilde hoşuma gittiği için gözlerimi açmayı hiç düşünmedim. Sanki her geçen

dakika kendimi daha çok geliştiriyordum. Eğlenen kişi sadece ben değildim, ara ara güldüğüne göre rakibim de oldukça keyif

alıyordu. Kulağımın yakınında hissettiğim uğultuyla başımı çe kerek bileğini havada kavradım ve hızla ona doğru dönüp yum ruğumu yüzüne geçirdim. Kızgın bir homurtu duyunca gülerek geriye çekildim. “Ne?” dedim kahkaha atarak. “Ben bir kadı

nım, o yüzden yüzüme darbe alamam fakat sen uzun boylu, kaslı birisin. Yani senin için sorun yok.” Evet, bu süre zarfında

fiziksel görünüşü hakkında edindiğim bilgiler bunlardı. “Sanırım bu kadar yeterli.” Her ikimiz de yeterince yoruldu

ğumuz için gözlerimdeki fuları çözmeye başladım. “Kahvaltıya

geç kalmak istemiyorum.” Fuları çıkardım. Gözlerimi kırpıştırıp açtığımda gördüğüm kişi yüzünden az kalsın avazım çıktığı kadar bağıracaktım. “Bay Kont Drakula?” Gözlerimi kocaman açarak korkuyla ona bakı

yordum çünkü bu adamın görünüşü beni gerçekten korkutu

yordu. Evet, belki onu görünüşü ile yargıladığımı düşünüyor

I.bilirdianıabu,yargllama]{tanöte. İar belirsiz gözbebekleri yüzünden gözlet

ACA denil’«k

Akmamak elde değildi, özellikle ylönün v6Örûnûn çirkin yaraş* ve sivri az. dişleri bana mezar,/^‘"’ J0rdağ. veya vampiri anmıyordu. KahretsiT ?T*? bif

m>n dudağın, kanatmıştım. Bunun için hakkıvar.

bu

ar>lmtemse

pudağındaki kanı silerek kibirli bir sekîU.

onunla »I» küçük .yun^

W” gömüyordu.

Oysaki

k„,toUy«rd>’n. Ban, doğru yünidü^ lor|t

„k adımlarımı geriye artım. Allah aamfir irmem.

7

■llheleei almaya» rakım,l, tU, „„ j^. çaltj.” Alaz’ın söylediklerini hatırlaymca soluğumu tunum ve he

men dizlerimi büküp küçük bir reverans yapum. “Az önceki kabalığımdan dolayı affınıza sığınıyorum, lordum ve şimdi iz ninizi istiyorum.” Hızlıca konuştuktan sonra cevap bile verme

sini beklemeden koşarak haladarın altından geçtiğim gibi platformdan çıktım. Allah’ım, resmen o vampire vurmuşum!

Hızlı adımlarla koşarken peşimden geliyor mu diye bir an arkaya döndüğümde olduğu yerde beni izlediğini gördüm. Üstelik siyah tül fularımı elinde sıkıca tutuyordu. Yutkunarak önüme döndüğümde etraftaki kameraları görünce bir küfür sa

vurdum. Eğitmenler umarım az önce olanları izlememişlerdir. Alaz, bana onun dikkatini çekmememi söylemişti ama ben gi dip adamla gözlerim kapalı dövüşmüştüm. “Umarım Buzdağı

bunu görmemiştir!” Koşmaya başladım. Başımı kaldırınca bi zim eğitmenlerin hepsini karşımda gördüm. Harika, yine çok

iyi gidiyorum.

332

YARALASAR

M

uyanın’ bu S=kiHe mi dcjeılendiriyumun.-

au.K.^nmıyi»! ><*> fa" sı” bilirim?

‘“U”‘

’ t‘hn"’n’ m’^n M-

tp adamak mı? Bildiğim kadarıyla bu daha

V

mak için çocukken yapılan bir eylemdi. Ancak bh S Oynî’ diğer grup yani ÇJ* büt sm alırken Alaz sayesmde benim 1<1[inin> bq>

«•»

valtıdan sonra hepsi tesiste savunma dersleri alırken biz bah çlklp şu gereksiz şeyleri yapıyorduk. Onlar ne mi? Hemen X

tayım: On tur koşu, otuzşmav, fazla konuşursam yirmiden kır

ka çıkan mekikler, ok atma dersleri, hatta o meşhur taş tünelli sahada kuleye varana kadar bir tur eğitim. Geç tamamladığım her seferde ise yorulan kaslarımı linç etmek adına elli kere ip at

lama cezası. Elimdeki ipin üzerinden atladıkça sinirlerim daha fazla bozuluyordu çünkü bu işkenceyi bir haftadır çekiyordum. Saydıklarımın hepsini sabah kalkıp akşama kadar ancak biti riyordum. Drakula ile olanlardan sonra Alaz, bana karşı daha

acımasız olmuştu sanki ve bu şekilde beni cezalandırıyordu. Di

ğerlerinin yüzünü sadece yemek saatlerinde görüyordum. Kah

retsin, bu işkence bitecek gibi değildi. u adam bana neyin cezasını çektiriyor, anlamıyorum! Elimdeki ipi kaldırarak tekrar atladım ve tekrar kaldırıp aynı işlemi tekrarladım. Sayma işini ona bırakuğım için ben nefes

nefese sızlayan kol kaslarımla kendimi süründürmekle meşgul

düm. Halattan sonra o kuleye tırmanmak zaten beni tüketmiş-

U

YARALASAR

kon ne zaman odama çekileceğimi merak ediyordum. “Daha

bitmedi mi?* AJnımdaki ter damlacıkları yüzüme süzülürken nefes nefese kalmıştım. Allah’ım, ne olur, “Bitti!” desin. ‘Son beş.* En azından birazdan özgür olacaktım.

Birkaç saniyenin ardından, “Bitti,” demesiyle ipi bırakıp

kendimi yere attım. Ayakta duracak halim kalmamıştı, buradan firar etmeyi her şeyden çok istiyordum.

Yanıma, çimlerin üzerine oturarak elindeki su şişesini bana uzaunca hemen alarak şişedeki tüm suyu içtim. “Bu-bu…” Ko nuşmak için nefes almaya çalıştım ama çok zordu. “Saçma! Her kes yumruk atmayı öğrenirken ben niye hâlâ bu gereksiz şeyleri

yapıyorum?” Son bir haftadır olduğu gibi yine isyan etmekten

çekinmedim. Allah aşkına öcü karşıma çıksa ona hadi, ip atla

yalım mı diyeceğim? Bu ne saçma bir eğitimdir, Ya Rabbim? Yanımda sigarasını içerek büyük bir kayıtsızlıkla karşıdaki

engelli koşu sahasına bakıyordu. “Senin yaşlarındayken buna

benzer bir soruyu kendi eğitmenime sormuştum.” Kendisi hak kında çok az konuştuğu için ona doğru dönerek ilgiyle dinle meye başladım. “Bana ne dedi, biliyor musun?” Bunu gerçekten bana sordu

mu! “Müneccim miyim ben, nereden bileyim?” Bana doğru dönünce dudağının kenarı çok az kıvrılmıştı. “Hiç ciddi ola mıyorsun, değil mi?” Bu, sorudan çok benim hakkımda yaptığı

bir tespitti ancak sesinde, kınamadan çok bu huyumun hoşuna

gittiğini gösteren bir um vardı. “Siz zaten fâzla ciddisiniz, bence birimizin umursamaz ol

ması iyi bir şey.” Ona istediğini vererek biraz ciddileştim ve me rak ettiğim şeyi sordum: “Eğitmeniniz size ne söyledi?” Sigara sından bir nefes daha çekerek yeniden önüne döndü. Bu, onu

mutlu eden bir sohbet konusu değildi. “Beni durdurman için

en iyisi olman gerekiyor, dedi.”

MARAL ATMACA 335 “Peki, onu durdurdunuz mu?” Eğitmeninin durdurmaktan

kastının ne olduğunu bilmesem de yine de sormuş bulundum.

“Evet.” Sesi fazla soğuktu. “Bu tesiste onu sadece ben durdurabildimGittikçe ilginç bir hale gelen sohbetimiz merakımı cezbetmişti. Nasıl durdurdu acaba? Durdurma teknikleri içinde

kafasına odunla vurmak gibi bir şey olduğunu sanmıyorum.

“Nasıl?” Başını çevirip gözlerimin içine baktı, öyle karanlık ve duy

gusuz bakıyordu ki biraz daha böyle bakarsa ben bir odun ara

yışına girecektim. “Onu öldürdüm.” Pekâlâ, beklediğim dur durma teknikleri içinde kesinlikle bu yoktu, öldürdüm mü

dedi? Neyle» odunla mı? Bırak çimdi odunu Yankı» adam birini öldürmüş hem de eğitmenini! Eğitmenini öldüren» çaylağını hayli

hayli öldürür. Acaba çaktırmadan tüysem mi buradan? “Oldu o zaman, başımız sağ olsun. Aaa, Kuzey bana mı ses leniyor?” Kaçmak için ayağa kalkacağım esnada omzumdan tu

tarak beni yere yapıştırdı. “İlk görevim eğitmenimi öldürmek

ti.” Bana niye anlatıyorsun be adam! Bir insan olarak korkuyoruz

burada. Onu teselli etmemi bekliyor olamaz, değil mi? Tamam, yapayım da ne diyeceğim? Oh iyi halt yemişsin, ellerin dert gör

mesin mi? “Bir şey söylemeyecek misin?” Ah bir bilseydi şu anda neler söylemek istediğimi… Çocukluğundan bu yana onu her konuda eğiten kişiyi öl

dürmüştü ve bunu ruhsuzca bana anlatırken zerre pişmanlık duymuyordu. “Siz düşündüğümden daha kötü birisi…” Başı mı kaldırıp onun bakışlarıyla karşılaşınca devamını getireme

dim çünkü gözlerinin derinlerinde gizlediği o özlem ve hüznü görebiliyordum. Eğitmenini özlüyordu, ilk görevinin ağırlığını

hâlâ üzerinde taşıyordu. Ah, hayır! Asansörde bahsettiği buydu,

değil mi? Ondan uykularını çalan, yıllardır işkence eden o gö-

336

YARALASAR

rcv buydu. Çocuk yaşta gelmişlerdi buraya. Demek istediğim, o yaşlarda bir çocuk en çok kiminle zaman geçirirse ona bağlanır, onu severdi. O da sevmişti. Belki de o yaşlarda eğitmenini her kesten daha çok sevmiş, onu kendisine örnek alarak büyümüş tü. Belki de büyüyünce en büyük arzusu onun gibi olmaktı, onu gururlandırmaktı. Bu hayallerle büyümüşken sonra ona bir dosya ulaşmıştı» eğitmeninin dosyası. Olmak istediği tek ki şinin dosyasını ellerinde tutmuş ve infaz emrini okumuştu. O, olmak istediği kişiyi öldürecek kişi olarak seçilmişti. Dayanıl maz bir durumdu bu. O da dayanamıyordu. Yıllardır uyumaya korkacak kadar dayanamıyordu. Onu gördü, belki de göz göze geldiler. Hatta son kez konuşmuş bile olabilirdi. Sonra da bastı o tetiğe. Hangisi için daha zordu? Kendi eliyle katilini büyüten eğitmeni için mi yoksa o olaydan sonra psikolojik sorunlar ya şayan çaylağı için mi?

“Zor olmalı sizin için.” tik görevi, yıllarca tanıdığı birinin infazıydı ve bu, gerçekten bir insanın kaldırabileceğinden daha

zor olmalıydı. Güldü. “Yargılamak yerine beni teselli mi ediyorsun?” Sanki

başka bir şansım vardı, gitmeme izin mi veriyordu? Yıllarca eğitim aldığı kişiyi öldürüyorsa bunun gerçekten

önemli bir sebebi olmalıydı ancak bunu kurcalamak istemiyor dum. İnsanların dertlerini dinleyip onları rahatlatacak, tesel li edecek sözcükleri bulmak benim yapacağım bir şey değildi.

Ben yaraya tuz basan türdendim. Bu yüzden mümkünse kimse bana derdini anlatmamalıydı. “Duyduklarımla insanları yargı

lamayacak kadar iyi biriyim. Herkesin hakkında hep iyi düşü nürüm, biri bana yapmadığı kötülük bırakmasa bile ben onun iyi yönlerini mudaka arayacak kadar iyimserim. O yüzden sizi

yargılamam.” Külliyenyalan! Her şeyin en kötüsünü düşünen bir

zihnim, taş kesilmiş bir kalbim, dişe diş kana kan bir karakterim var. Ve evet, onu yargılıyorum. Adam eğitmenini öldürmüş bir ka

til, gel deyargılama.

MARAL ATMACA

337

“Sen mi?” Başını geriye atıp sesli bir şekilde güldü. Bu gülü

şü diğerleri gibi değildi, fazla sıcak ve içtendi. “Sen bu saydıkla rının hiçbiri değilsin, felaket bir şeysin.” “iyi anlamda felaket bir şey olduğumu biliyorum.” Başını iki yana sallarken gülüşü hâlâ dudaklarındaki yerini koruyordu.

“Kötü anlamda felaket bir şeysin.” Kalbim tertemiz olduğu için

iyimserliği bırakamıyordum, o yüzden bu sözlerde an niyet ara yıp üzerime alınmıyordum.

“Ama…” Sigarasını diğer eline aldı, uzanıp yüzüme yapışan saçlarımı çekti. Bu bakışları daha önce hiç görmemiştim. Göz lerindeki o soğukluk çadamıştı ve arkasında sakladığı kişi bana sımsıcak bakıyordu. “Farklı bir şeyler var sende.” Parmak uçla

rı yüzümde oyalanırken Simay ile hâlâ terapiye devam ettiğim için çığlık atmadım ama yine de dokunuşu, içimdeki karanlık

düşünceleri ortaya çıkartarak beni rahatsız ediyordu. “Çözeme diğim farklı bir şeyler” Fısıldayarak elini çektiğinde omuzlarım

aldığım nefesler yüzünden hareket etmişti.

Bunu anlamıştı. “Hâlâ dokunulmak seni korkutuyor.” inkâr etmek yerine başımı salladım. Yıllardır süren bir korku, iki haf

talık terapiyle hemen sonlanmazdı.

“Ailenin kim olduğunu biliyorum.” Ansızın söyledikleri beni gafil avladığı için nefes alamadığımı hissettim. Ne bir tepki verebiliyor ne de konuşabiliyordum. Sanki şu zamanda tutuklu kalmıştım. Onları buldu mu? Bedenimden bir ürperti geçince göğsüm sıkışıyor, her şey etrafımda dönerek bu uğursuz habe

ri bana tekrar ve tekrar hatırlatıyordu. Hayır, mutlu olmadım,

öyle heyecandan ağzım kulaklarıma da ulaşmadı çünkü hisset tiğim tek şey nefretti. Bana verdiği bu uğursuz haber için mutlu olacak değildim. Onları bulmak isteseydim kendim düşerdim peşlerine ama bunu yapmayı aklımdan bile geçirmedim. Beni

zehirleyip bir çöp poşetiyle atan bir’ılerini bulmak beni mudu

VARALASAR

338

etmezdi. Ne garip, değil mi? Onlar tıpkı bir çöp gibi beni poşe te koyup artılar ve benim tüm hayatım çöplerde eski kıyafet ve

yemek aramakla geçti. Gerçekten de çocukların kaderini aileleri belirliyordu.

“Bir şey söylemeyecek misin? Eğer istersen seni onlara götü-

rebili…” demişti ki devamını dinlemek istemediğim için hızla ayağa kalkarak kaşlanmı çattım. “Hayır!” Bana sormadan böyle

bir şey yapmamalıydı. “Onları görmek istemiyorum ve onlar da burada olduğumu bilmeyecek yoksa kimse beni burada tu tamaz.” Bunca zaman varlığımı yok sayan insanlar, bu saatten

sonra benim hiçbir şeyim değildi. Bu yaşıma kadar kendimin hem annesi hem de babası olmayı bilmiştim. Ben tek başıma kendimi koruyup büyütmeyi başarmıştım. Şimdi onlara ailem demek, benim çektiklerime haksızlıktı.

Ben yurtta çocukluğumu geçirirken yanımda bir ailem yoktu. Ben soğukkanlı bir katil tarafindan damgalanırken beni koru

yan bir ailem yoktu. Ben tecavüze uğramak üzereyken sesimi duyan bir ailem yoktu. Ben altı yıl hapis yatarken benim için üzülen bir ailem yoktu.

Ben sokaklarda aç» susuz» soğuktan donarken beni ilgisiyle ısı tan bir ailem yoktu. Benim ailem yoktu» hiç olmamış bir şeyin özlemini çekmiyo

rum. Onu bırakıp tesise doğru yürürken arkamdan seslendiğini

duydum. “Onlarla yüzleşmedikçe içindeki bu nefret bitmeye cek.” Yanılıyordu, beni hayatta tutan onlara olan nefretimdi.

Nefretten beslenmeye başladığımda, yedi yaşında çöpleri karış tırıp karnımı doyurmak için yemek artıklarını topluyordum.

Hâlâ yaşıyorsam bunun tek sebebi herkesten, her şeyden nefret ediyor olmamdı. Yaşadıklarımı anlatmıyorsam bir sebebi var.

ARAL ATACA

339

Onu arkamda bırakıp, koşarak ağaçların arasından geçtikten sonra tesise girdim. Gözyaşlarımı odama kadar tutmaya çalı

şırken karşıdan gelen kişiyi göremediğim için doğrudan ona çarptım. Başım göğsüne geldiği için usulca ondan uzaklaşarak

geriye çekilince rakip takımdan biri olduğunu gördüm. “Yürür ken önüne bak, geri zekâlı!” dedim. Araf ın siyah gözleri sadece boş boş bana bakıyordu.

“Aynısını tavsiye ediyorum.” Fazla uzatmadan ikimiz de git mek için sağ tarafa yöneldiğimizde az kalsın yine çarpışıyorduk. Pes ederek sola yönelmemiz ile sinirden çığlık atmak üzerey

dim. “Geç artık!” diye bağırdığımda sesimden rahatsız olmuş gibi yüzünü buruşturması bile bana Kuzeyi hatırlauyordu. “İzin verirsen yapmak istediğim bu. Sen geç diye bekliyo

rum!” Yaptığı açıklamaya güldüm. “Artık emin oldum, Kuzey

ve sen çift yumurta ikizisiniz” diyerek, gayet rahat bir şekilde

yanından geçip odama doğru yürüdüm. Eğer bunlar ikiz değilse ben de bir şey bilmiyorum.

Odama girip hızlıca duş aldım. Üzerime rahat, siyah, uzun bir elbise giydim. Eğitim esnasında kot ve tişört giysem de ak

şam bu güzel elbiselerin tadını çıkarıyordum. Kısa kollu yazlık elbise hem çok hafif hem de rahattı. Odamdan çıkarak yemek

haneye gittim. Tıpkı Yarasalar gibi eğitmenler de iki ayrı grup olarak masalarda oturuyorlardı. Gümüş tepsiyi alarak büyük yemek kazanlarını açıp tepsimi bol bol içli pilav, tavuklu ma karna ve salatayla doldurdum. Raflardaki turşulardan bir ka

vanoz dolusu biber turşusu aldım. Herkesin meraklı bakışları

eşliğinde kendi tek kişilik küçük masama oturdum. “Onların

hepsini yiyecek misin?” Süslü, gözlerini kocaman açarak kendi masasından bana bakıyordu. “Şişedeki o şey de ne?” dediğinde

buradaki herkes ağzına kadar dolu olan tepsime bakıyordu. “Yemeyeceğim şeyi neden alayım?” Daha turşunun ne oldu

ğunu bilmiyor, kalkmış bana soru soruyor.

MO

YARALASAR

Yarım saat sonra tepsideki her şeyi afiyetle bitirdiğimde do yan kamım rahat bir nefes almamı sağladı. Birkaç kişinin bakış tan alnnda kamımı doyurmuştum. Onlara göre yarım saatte iki kişilik yemek yemiştim ama bana göre olması gerektiği kadarıy la kamımı doyurmuştum, özellikle Drakulanın bakışları deh şet içindeydi. Nerene yedin o kadar şeyi, der gibi bakıyordu. Alaz ise beni izlerken keyifle kahvesini yudumlamıştı. Vişne suyumu içerken bir kısmını üzerime döktüm ve “Sorun değil, nasılsa odamda daha bunlardan çok var,” dedim kendi kendime. Esad salağının sesini duydum. “Ben de diyorum ki bu kız

niye hep yalnız başına takılıyor. Baksanıza, kendi konuşup ken di gülüyor deli gibi. Başkasına ne gerek var.” Tüm yemekhane

nin garip bakışlannı üzerimde hissettiğim için deli diye anılmak açıkçası pek umurumda olmadı. Bilerek yüksek sesle konuşup

dikkatleri üzerime çekti.

“He geri zekâlı, çok biliyorsun sen.” Vişne suyumu bitirene kadar başka bir şey söylemedim. Son yudumu da içince nihayet

başımı usulca kaldırdım. “Eğitmenin kim senin?”

Gülerek diğer masadaki kızıl iblisi gösterdi. “Ne yapacak

sın, beni ona mı şikâyet edeceksin?” Esad’ı duymazdan gelerek doğallıkla alakası olmayan sahte kızıla baktım. “Katile gerek

kalmadan çaylağınızın ölmesini istemiyorsanız, size tavsiyem kas yapmak için kullandığı o ilaçları kesin.” Çocuğun kasları

kesinlikle sporla ya da eğirimle ortaya çıkmayacak kadar şişkin

ve iğrençti. Bu tespitime Esad bozulmuştu fakat bunu belli etmemeye

çalışu. “ilaç kullandığımı da nereden çıkardın? Bunlar zamanla oluşan şeyler.” Doğru benim de zaten alnımda aptalyazıyor, ben

görmüyorum. “İki tür kas vardır, ahmak. İlki Kuzey ve şu sol tarafında Şafak’ ı kesen çocuk, yani Arafta olanlar gibi ilgi çekici ve doğal

^larJkincişi senin ve eğitmtniIı ^üsleri g.b. sahte

ŞafektMantüAdi dira,duyma™lf„flkalW|nbJMyiçi

örülmeye degerdt. Kuzey 8 "«*MI Ead burnundan soluyordu. Ashuda L„ Slçi" !,™₺n çekici Ular eğitmenimdeydi Mı ““8W„

d„ yoktu. Yine gevezeliğim tutmuş ln "

„ göğüslerine U₺ öldürecekmiş gibi bakıyordu. “Hadsiz sefflr r k «Uydurduğun yalanlar için derhal benden ö ir söz için yemekhaneyi öfkesiyle inletti, rnayak

ki( niye.

Ufl kni

işaret parmağımı havaya kaldırdım. “Üc rkVL • • geri döneceğim.” inadına tabağımda kalan şekilde yemeye başladım. Normalde otuz Xj

birkaç kaytğt g,eki,ğ,„, yemi, emİ! giki k ynnea oyalanamk yed». fe,, ^fa karsm. Gerçi doyunca da insanlıktan çıkarım. Bana yeter ki kir ahane olsun. } Üç dakika doldu mu, bilmem ama ben son olarak turşu fa. vanozunu elime alıp katır kutur sesler çıkartarak turşumu yer

ken kimseden çıt çıkmıyordu. Sanırım hepsi sinir bozucu sesler eşliğinde yediğimi gördükçe bana gıcık olmakla meşguldü. Son turşumu da yiyip ayağa kalkarak tezgâhtaki su dolu sürahiyi aldım. Bardak kullanmadan sürahiyi kafama dikip hepsini son yudumuna kadar içtim. Sürahiyi indirip elimin tersiyle dudak

larımı silerken kızıl eğitmene döndüm. “Nerede kalmıştık?”

dediğimde hepsi masadaki her şeyi kafama fırlatıp beni dünya üzerinden yok etmek ister gibi bakıyordu.

“Yemek canavarı, o şeyleri bu kadar iğrenç bir şekilde yedi ğine inanamıyorum.” Süslü nün ağzı açık bir şekilde söyledikle-

J42

YARALASAR

tinden sonra omuz silkerek esnedim. “Ben uyumaya gidiyorum ve biriniz o kadına yalan söylemediğimi çünkü herkesin, gö

ğüslerinin silikon olduğunu zaten anladığını söylesin.” Kadınla muhatap olmak istemediğim için sözlerim bitince yemekhane

den çıkmıştım. Şimdi bir şey söyleyecekti, haliyle ben de ona cevap verecektim, sonra al başına belayı. Bir gün bu çenem yü

zünden başım ciddi anlamda belaya girecek.

Sabah ılık bir duşun ardından siyah, salaş bir tişört ve kargo

pantolonumu giydikten sonra saçlarımı atkuyruğu yapıp oda daki işimi bitirdim. Çıkmak üzereyken masanın üzerinde duran

bir bardak vişne suyunun hepsini içtim. Bardağı indirdiğim an aklıma gelenler yüzünden sertçe yutkundum. “Vişne suyu mu?

İyi ama gece yoktu ki bu?” Belki de Alaz koymuştur, sonuçta

daha önce bir kere bana yemek getirmişti, değil mi? Asansöre ulaştığımda başım döndü. Bir küfür savurunca, duvara tutunarak dengemi korumaya çalıştım. “Allah kahret

sin!” Ne vardı o vişne suyunun içinde? İlaç olabilir miydi? Bu kadar hızlı etki ettiğine göre çok güçlü veya çok fazlaydı. Asan

söre bindiğimde duvardan destek alarak ayakta durmaya çalış tım. Birkaç tane ilaç bana etki etmezdi, özellikle hafif ilaçlardan

bir paket bile alsam hiç etkilenmezdim. Çok ama çok güçlü bir ilaçtı bu. Bir insanı anında öldüreceğine emindim. Sinirden elim ayağım titrerken ne içtiğimi bilmemek beni deli ediyordu.

Biri odama kadar girerek başucuma ilaçlı bir meyve suyu koy muştu!

Bu şeyler beni öldürmez ama çok güzel süründürür. Asansörden indiğimde tüm gözeneklerim açılmıştı ve bede

nim aldığım ilacı dışarıya atmaya çalışıyordu. İlk kez bu kadar yüksek dozda almış olmalıydım ki komaya girmek yerine hafif

bir baş dönmesi dışında herhangi bir etki oluşmamıştı. Yemek-

MARAL ATMACA

MJ

haneye girdiğimde sanırım geç kalmıştım çünkü herkes ayak

lanmıştı. “Beni takip et.” Eğitmenimi sisli duvarların arasından duyarken sadece başımı salladım. Ben iyi değilim, bu haldeyken

nasıl ders alacağım, bilmiyorum. Bir grup insanla asansöre bindiğimizde kimsenin yüzünü se çemeyecek kadar başım dönüyordu. Sanırım bqinci kata çıktı

ğımızda asansörden indik. Koridorda ilerledikten sonra büyük bir kapıdan geçtiğimizde içerideki şeyleri görünce ağzım açık

kaldı. Her yerde kum torbalan, ağırlık kaldırmak için gerekli

aleder, yan yana dizilmiş koşu bandan, kısacası bir spor salo nunda olması gereken her şey vardı. Sanırım sonunda savunma

derslerine geçecektik. Devasa salona diğer eğitmenler ve çay laklar girince birkaç kişi gözlerini kısarak beni incelediğinde gözlerimi kaçırdım. “Sedef?” Çok yakınımdan gelen sese ba şımı çevirerek tıpkı benim gibi siyahlara bürünmüş eğitmeni

me baktım. Kahvenin en güzel rengine bürünmüş gözleri bana

bakıyordu. “Bir sorun mu var, tuhaf davranıyorsun?” Bedenim hâlâ ilacın etkisiyle mücadele ettiği için bu normaldi.

“İyiyim.” öyle olmasam da söylediğim tek şey bu olmuştu. “Başlayalım o zaman.” Herkes salonun bir köşesinde eğit

meniyle dövüşürken biz, bir kum torbasının yanında durduk. “Hadi.” Neden herkes dövüşürken ben kum torbasına yumruk

atıyordum, anlamadım. Fulya eğitmeninin yumruğunu geçiş tirirken, Kuzey in yumruğu neredeyse Aftodit’in çenesini par çalıyordu ancak onu engelleyen Afrodit değil, Kuzey olmuştu çünkü eğitmeninin o yumruktan kurtulamayacağını bildiği

için durmuştu. Karşılığında ise Afrodit gülerek onun dudağı nın kenarına bir öpücük kondurmuştu. Ecrin bunu görünce

kaşlarını çatarak önüne dönüp Atalay’a doğru sert bir tekme savurdu. Naz karnına aldığı darbeyle yere düşmüşken, Efe parmağını tutarak yine ağlıyordu. Yosun ise korkuyla Efenin

parmağına bakarak ondan özür diliyordu. Yiğit dudağına ge-

MA

YARALASAR

len darbe yüzünden küfürler ederken, Hakan gülerek kendisine

doğru gelen tekmeden kurtulmuştu. Şafak*ın erkek eğitmeni kum yüzüne öyle sen bir yumruk attı ki yere düşerek yuvar

landı. Araf ise kaşlarını çatarak Şafak*ın eğitmenine bakıyordu.

Hatta o öfkeyle kendisinden daha cüsseli olan eğitmeninin kar nına yumruk attı. Adamın eğilmesini fırsat bilip omuzlarından tuttuğu gibi yüzüne dizini geçirmişti. Kendi eğitmenine bunu

yaparken aslında Şafak’ın eğitmenine gözdağı vermişti. Kuzey

ve Araf ın kesinlikle eğitime ihtiyacı yoktu çünkü ikisi de dövüş konusunda çok iyiydi. Araf sanırım gerçekten Şafak’tan hoşla nıyordu. Ve yeni haber şu ki Ecrin de Kuzeyden etkileniyor gibi

görünüyordu. Eğitmenim, elinde iki tane beyaz sargıyla yanıma gelip el

lerimi sarmaya başlayınca bunun niye gerekli olduğunu anla madım. “Ellerinin hasar almasını önler.” Kenara çekilerek kum torbasını gösterdi. “Başlayacak mısın artık?” Alaz’a tebessüm

ederek yumruğumu sıkıp kum torbasına doğru bir hamle yap-

mışum ki bileğimi havada tuttu. “Başparmağını yumruğunun içinde tutarsan anığın sert bir yumrukta parmağını kırabilir

sin.” Elimi açarak parmağımı dışarı çıkartıp diğer parmakları nım üzerine koydu. “Şimdi dene.” Elimi hızla çekerek onun temasından kurtuldum, bundan hâlâ hoşlanmıyordum. Birkaç tane yumruk anım ve bedenimdeki enerjiden kurtul

mak için daha fazla hızlandım. “Sadece sol elini değil, sağ elini

de geliştirmelisin.” Aldığım komuda iki elimi kullanarak kum

torbasına ardı ardına yumruklar geçirmeye başladım. İçimde başlayan acı silsilesi beni ginikçe tüketirken o ilaçlardan arın

mak için tüm gücümle yumruk atarak acımı kontrol alunda tutmaya çalışıyordum. “Dik dur ve omuzlarından güç al.” Alaz sürekli bir kusur

jî

bulurken yeterince odaklanamıyordum. Sıkıntıyla bir nefes aldığımda omzumu tunu ve kendimi geriye çektim. Alaz bana

ARAL ATACA

5

ters ters baktı. “Doğru pozisyonu alman için sana dokunma…” demişti ki aklına bir şey gelmiş gibi sustu. Etrafına bakındı ve

Simay’ ın yanına gitti. Daha sonra yeşil saç bandım alarak yanı ma geldi. “Arkanı dön.” Zorluk çıkarmadan ona itaat ettim. Banda

jı gözlüklerimin üzerinden bağjadı. “Karanlıkta sana dokunan kişileri göremediğin için korku hissetmiyorsun.” Elini karnı ma bastırdığında nefesimi tuttum. Omuzlarımı dikleştirdikten sonra bacağımı hafif geriye çekti. “Nefesini tut ve kolundan güç alarak yumruğunu geri çek. Nefesini verdiğin an yumruğun he defini bulsun.” Söylediği şeylerle sıntarak başımı salladım. Böy le daha iyiydi. Nefesimi tutarak hızla ona doğru dönüp yumruk yapağım elimi geriye çektim ve yüzüne yumruğumu geçirdiğimde ne fesimi vermiştim. Parmak boğumlarımda hissettiğim acıyla beklediğimden daha sert vurduğumu anladım. Bana kızmasını beklerken güldüğünü duydum. “Bir meydan okuma mı bu?” Üzerindeki ceketi çıkardığını hissettim, kum torbasına vurma mı bekliyordu.

“Dövüşmeyi en iyi hareket halindeyken öğrenirim.” Bir adımımı geriye attığımda bana karşılık vereceğini biliyordum. Kum torbası bana saldırmazdı ama o yapardı. Bu da kendimi daha iyi geliştirmemi sağlardı. Etrafımdaki seslere odaklandığımda neredeyse tüm çaylakla rın ve eğitmenlerin nefes alışlarını duyuyordum. Hepsi dövüş tüğü için çok fazla ses vardı. Daha yeterince odaklanamamıştım ki karnıma sert bir yumruk yedim. Dudaklanmdan çıkan çığ lığa engel olamadım ve tüm sesler bir anda kesildi. Artık kimse dövüşmüyordu çünkü büyük ihtimalle gözlerimin neden kapalı olduğunu sorguluyorlardı. “Doğrul ve karşı atağa geç.” Tam ar kamdaki sesini duyunca belimi geriye doğru yay gibi bükerek

46

YARALASAR

yüzüme gelen yumruktan kurtulmuştum. Geriye doğru bükül düğüm için sanırım başım şu anda onun karın hizasındaydı.

"Sen gerçekten bir yarasasın? Afalladığını açık eden fısıltısını duyduğumda sırıtarak doğrulduğum gibi ona doğru dönerek

tekmemi hızla boşluğa doğru savurup dizine vurdum. “O hay vanlar çok çirkin!” Alaz etrafımda dönerken yerimden hiç kıpırdamadan ham

lenin nereden geleceğini bekledim. Yumruğunu beklerken diz

lerime gelen tekmesiyle yere yığıldım. “Tekmelerin gelişigüzel olduğu için rakibine pek etki etmiyor.” Pislik herif, aynı şekilde

intikamını almıştı. Ayağa kalkarak sesin geldiği tarafa doğru

tekme attığımda ayağımı havada yakalamıştı. Dahası elini kay dırarak baldırıma kadar getirip sıkarak beni kendisine doğru çektiğinde kendimi onun göğsünde bulmuştum. Tek ayağımın üzerinde dururken diğer bacağımı tuttuğu için bacağım onun belindeydi. Bana çok yakındı, öyle ki verdiği sıcak nefesini du

daklarımın üzerinde hissediyorum. Ve lanet çikolata kokusu

yine tatlı aşermeme neden olmuştu. “Yeterince odaklanamıyor sun.” Fısıldadığında üzerime eğildiği için bu yakınlıkta istesem de odaklanamazdım.

Damarlarımda uyuşturucu etkisi yaratan birçok ilaç varken ayakta durmak için kendimi nasıl zorladığımı bir bilse.

“Haklısınız.” Hızlı bir şekilde ellerimle omuzlarını kavrayıp onu kendime doğru çektim ve alnımı yüzüne gömdüğümde bir küfür savurarak beni bıraktı. Gülerek geriye çekildim. “Bu

nasıldı?" Kızmasını beklerken keyifli homurtusunu duydum. “Burnumu kanattın.” işte, duymak istediğim sihirli cümle.

1 saat sonra… Karın boşluğuma aldığım darbeyle geri çekilerek ağzımdaki kanı tükürdüm. “Durmamı ister misin?” Sol tarafımdan gelen

sesle bana doğru gelen yumruğunu havada yakalayıp, bileğini

AR L

baCak T“,na TÜmlC *n bir a ATMACA»tüm. 347 <la kar,Şlk ,n^eS,n‘ UyduğUmdl nrf« nefese kalmış H10

sırıtum. Durmamı ister misiniz?"

b’f r tfçen »manda dat^ almadl&lm Yerim kalmam>şu faŞu n>m ald,^n

°lmasa

de onun camm

k»t ı başarmıştım- Sankİ gCtlde blraktl&lm Her dakika daha y^’Lman5 sergiliyordum. Kan ter içinde kalmışum ancak

iyi Pelt -jjçlar yüzünden yorulmak bilmiyordum. Üstelik her âd>glin . bedenimdeki enerji anıyordu. Bu korkutucuydu gcÇ®1 gnerji seviyemi doruklara çıkarmasının sebebi bir anda aslı»*^ aınü kesecek olmasıydı. Vücudum hâlâ ilaçlarla müca-

c

^n yerimde duramayacak hale gelmiştim. Bunu

Jek e^e

yaptığını bilmiyordum ancak Yarasalar ve Çaylak-

fean* lar olam

Onların anahtarı kapımı açamazdı. Geriye sadece ‘ du belimde hissettiğim acıyla deriye doğru sen-

tiim

ajanlar

aikama döndüğüm gibi yumruğumu savurdum.

JeleyiP »» a hafif kıvırınca elimi belimde kenededi. Mcak h^^rdjğun an aynı işlemi ona da yaparak ellerimi Diğer elimi bdimin «Kas ^den çıkardı. GözBenİ «n ışığm yakıcı gücünden kurtulmak için yüzüierirnı,sül

gömdüm. Onun göğsünde nefesimi düzene

mü onun gogşun B nefoini hissediyorum Ka"’‘CSk yr,,0Tİ“ “

Bo. yeni

®’8’V» S»*”

“Gündüzleri güvende old g,

■işit-

başansa

48

YARALASAR

eğitim almak zorunda kaldım.” Sesindeki gurur dolu ifadeyle

başımı usulca kaldırarak yüzüne baktım. Gözlerindeki hayran lık içimi ısıtmıştı. “Sen gerçekten bir yarasanın özelliklerini ta şıyorsun? Bana bakarken bu hoşuna gitmiş gibi güldü. “Gün düzün ışıklan seni savunmasız bırakırken gecenin karanlığı seni yenilmez kılıyor? Ondan övgü almaya alışık olmadığım için

yanaklanmın ısındığını hissediyordum. ay

canına» ben utan-

dım mı?

Dağınık saçları ter içindeki alnına yapışmışken muntazam bir gprüntü oluşturuyordu. Burnundaki kanı silmiş olabilirdi

ama dudağındaki o küçük yaranın sebebi bendim. Yoğun ba

kıştan, içimde bir kıpırtı oluştururken tek eliyle her iki bile

ğimi belimden kcnedediği için onun göğsündeydim. Kafamı omzumun üzerinde taşımaya zorlanacak kadar ilaçların saldı rısı alandaydım. Bu yüzden çenem onun göğsündeydi. Başımı

kaldırmış, üzerime eğilen adama bakıyordum. Dakikalar süren eğitim bizi çok yorduğu için her ikimiz de nefes nefeseydik.

Hızlı verdiğimiz soluklar birbirine karışırken bana bakan gözle

ri gittikçe yoğunlaşıyordu. Gözleri büyük bir titizlikle yüzümü

keşfe çıkağı için kahvelerinin değdiği her yeri ateşe veriyordu. Bakışlarının son durağı hafif aralıklı dudaklarım olunca sesli

bir şekilde içime çektiğim nefes ile göğsüm göğsüne sürtünün

ce sertçe yutkunan adam, gözlerini dudaklarımdan ayıramadı. “Sedef..? İsmim dudaklarından kavurucu bir tutkuyla çıkınca sanki tam şu anda bir konuda kendisiyle savaşır gibiydi. “Ak

lımı delice şeylerle dolduruyorsun? Gözbebekleri değişirken biraz daha üzerime eğilince ılık nefesi dudaklarımda tadı bir esinti oluşturdu. Gergin bedenini hissediyordum. “Yapmak

için deli olduğum ama yapmamam gereken her şeyin sebebi

sensin? Alnını alnıma yaslayınca ürpererek onun kollarında tiaedim. Bu onu tahrik etmiş gibi bileklerimi daha sert sıktı. “Sence bunu yapmalı mıyım?” Gözlerime baküğında vereceğim tek bir cevapla tüm gemileri yakacakmış gibi görünüyordu. Ve

MARAL ATMACA

349

ben tam bu esnada neden bahsettiğini anlayarak şoka girdim.

llah’ın

belası adam, beni öpmeyi mi düfünüyor? Hem de bu ka-

dar insanın içinde! Ne yani, evet dersem kimseyi umursamadan bunu yapacak mı? ma

ben bu adamı var ya!

“Derhal bırak beni, sapık!” Kanımda dolaşan ilaçların et

kisinde olduğum için bana dokunduğunu geç fark ediyordum ama bunu anladığım an kurtulmak için çırpındığımda beni bırakmadı. Sakalları yanaklarıma sürtünürken dudakları kula

ğımın çok yakınında durdu. “Başka sefere artık” Beni bırakıp geriye çekilince yüzündeki o pis gülümsemenin sebebini anla madım. Başka sefere ne? Başka sefere dövüşürüz, başka sefere

devam ederiz, bunlardan hangisi? Aklıma son bir şey daha ge liyordu ama fesat düşünmek istemiyordum çünkü eğer öyleyse çok kötü şeyler olabilirdi.

“Bu kız bir saat boyunca gözleri kapalı mı dövüştü yok

sa bana mı öyle geliyor?” Süslünün sesiyle başımı kaldırınca herkesin afallayarak bana baktığını gördüm. Üstelik Fulyanın attığı kıskanç bakışları görmemek mümkün değildi. Sanırım herkes gözleri kapalı dövüş kısmında takılı kaldığı için kimse az önceki yakınlığımıza dikkat etmemişti. Tabii, bu çocuklar için geçerli bir durumdu çünkü aynı şeyleri eğitmenler için söyle

yemezdim. “Bana da öyle geliyor, Nazan.” Yiğit in yanlış ismi söyle

mesiyle Süslü, içinde bulunduğu dalgınlıktan çıkmıştı. “Naz!

Benim adım Naz!” Onun kulağının dibinde bağırınca Yiğit gü lerek başını salladı. Bu çocuğun isimler konusunda bir sorunu olmalıydı ama en çok Naz’ ın adını yanlış söylüyordu. “Kedicik?” Kuzey yaratık görmüş gibi bana bakıyordu. “Kı zım, ne çeşit bir hastasın lan sen? Karanlıkta dövüşmek nereden çıka?” Üstün meziyetlerimden biri ama o ne anlasın! “Oğjum, kız dünyaya ters olarak gelmiş belli.” Bağımlı’nın gülerek söyledikleri çocukları güldürdü. Bir nevi haklıydı. Doğ-

350

Y’ARAVASAR

ra olan şeyleri doğru şekilde yapamadığım gibi yapmamam ge reken şeyleri fazla doğru yaptığım oluyordu.

“Yankıcığım, dudağın kanıyor.” Efenin sanki ölecekmişim gibi korkuyla söyledikleri yüzünden Ecrin, gülerek kafasına bir

tane geçirdi. “Emin ol, senin az önce tırnağın kırıldığında çek

tiğin kadar acı çekmiyordun" Ayakta zor durduğumu düşünür sek şu anda çektiğim acıyı kimse çekmiyordun Efe tırnağı kırılmış olan parmağını gösterince yine gözleri dolmuştu. “Ama çok acıdı.” Herkes bir küfür savururken kıkır

dayarak yanına gittim. “Dur, bir bakayım.” Elini tutarak işa ret parmağının tırnağının kırdmış olduğunu gördüm. Efenin çektiği acıya kahkaha atmamak için kendimi zor tuttum. “Kı-

yamam Bonuscuğuma.” Parmağının ucuna küçük bir öpücük kondurdum. “Şimdi geçti mi?” Efe tebessüm ederek bana sarı

lınca içimdeki merhamet duygusuyla kollarımı ona sardım. Bu

çocuğun böylesine çıtkırıldım olması onu göğsümde saklama mı sağlıyordu.

“Kedicik, yüz verme şuna. Kızım, alt tarafı bir tırnak lan,

gören de bizim gibi yumruk yedi sanır.” Kuzeyin öfkeli sesiy le birlikte gülerek Efe Candan ayrıldım. Haklıydı ama Efe de böyleydi işte.

“Ne o, kıskandın mı?” Ecrin in söylediklerine Kuzey güldü. “Nesini kıskanacağım? İstersem buradaki her kız beni öper.”

Kendisiyle övünmekte haklıydı bence çünkü her kızı kendisine

hayran bırakacak kadar yakışıklıydı, pislik “Hiç sanmıyorum.” Ecrin itiraz ettiğinde Kuzey in gülüşü büyüdü. “Kedicik, gel beni öp.” Ben afallarken gruptaki herkes gülmeye başladı.

“Ben niye öpüyorum ya? Süslü yanında, o öpsün!” “lyy, bu mağara adamı şu anda ter kokuyor. Onu öpeceğime gider Yiğit’i öperim!”

MARAL ATMACA 351

“Valla bana uyar Nalan, gel öp beni.” “Naz ismim, geri zekâlı! Nazan değil, Nalan hiç değil, Naz!” “Madem herkes birini öpüyor, Ecrin sen de gel beni öp.”

“Kimse kimseyi öpmüyor, susun artık. Lanet kedi yine orta lığı karıştırdı!” Bu öpücük konusuna nasıl geldik, anlamamış tım. Üstelik kabak yine benim başıma padamıştı. “Yankı, burnun kanıyor” Ecrin koşarak yanıma geldiğinde önemsiz dercesine başımı salladım. “Az önce aldığım darbeden dolayı olabi…” Cümlemi tamamlayamadım. Başım daha şid detle dönmeye başladığında sendeledim. pe, yine bajlıyona!

“Odana git.” Düşmeyi beklerken Alazın belimden tutma sıyla dengemi korumuştum. Cebinden çıkardığı beyaz mendili alarak burnuma bastırdım. “İyiyim.” Yeniden kum torbasına yöneldiğimde kolumu tuttu. “Odana git ve dinlen.” Bana izin vermeyeceğini bildiğim için sorun çıkarmadan, herkesi geride bırakarak dövüş salonundan çıktım. Ahmet ismini verdiğim ajan bana refakat edip kendi kanıyla asansörü çalıştırdıktan sonra benimle birlikte asansöre binmiş ti. Alaz onu nasıl tembihlediyse ortalığı kanştırmayayun diye ben odamdan çıkınca gittiğim her yerde bana eşlik ediyor, işim bitince yeniden beni odama bırakıyordu. “İyi görünmüyorsun, neyin var?” Burnuma bastırdığım kanlı mendili çekince nefes almakta zorlandığımı fark ettim. “Kötüyüm.” Boştaki elimi göğsüme bastırarak eğilip nefes almaya çalıştım. “Dövüş esna sında yorulduğum için olmalı.” Ter içinde kalmış bir halde ba şımı kaldırdığımda öksürmeye başladım “Seni revire götürme mi ister misin?” Gözlerindeki endişeyi görünce güçlükle öksür meyi durdurup tebessüm etmek için kendimi zorladım. “Beni odama götürmen, yapacağın en büyük iyilik olur.” Gittikçe dengemi kaybediyordum ve birinin desteğine ihtiyacım vardı. lacı sadece terleyerek bedenimden atabilirdim, hareket etmeyi bı-

352

YARALASAR

raktıpm an beni zehirliyordu. Lanet olsun, vücut fonksiyonlarım değişik çalışıyordu! Kapılar açıldığı an Ahmet’e iyi olduğumu göstermek için

duruşumu dikleştirdim. “Şimdi daha iyiyim, teşekkür ederim.”

Elimle dış kapıyı gösterdim. “Odama gitmeden önce biraz yü

rüyüş yapacağım, görüşürüz.” Benim için endişeleniyor olsa da tek işi beni korumak olmadığı için ben asansörden inince o, yeniden yukan çıktı. Aceleyle tesisten çıktım. İlacın etkisinden kurtulmam için

hareket halinde olmalıydım. Henüz öğlen olmamışa. Şiddetli bir yağmur vardı ve hava karanlık gibiydi. Yağmurun altında

sarsakça yürürken ıslanan gözlüklerim yüzünden yine her şeyi puslu görüyordum. “Bunu yapanı bulacağım.” İlaçlara karşı di

rençliydim. Bu ne tür bir ilaç ki beni sanki içten kanatıyordu? Hâlâ komaya girmediysem bu, bedenimin garip bir şekilde teh likeyi en aza düşürdüğünü gösteriyordu. Saatler geçmişti ve ben, yoruldukça dinleniyor, sonra ye

niden yürüyor ya da eğitim sahasında kendimi oyalayacak bir şeyler buluyordum. Arka bahçeye gelmiştim ve bulduğum en

kuytu yerde sersem adımlarla yürümek için kendimi zorluyor-

dum. önümdeki duvara gelişigüzel bir yumruk attığımda, yağ mur damlaları parmaklarımdan sızan kanı akıtıp götürmüştü.

“Bunu yapanın Allah belasını versin, inşallah!” Bağırarak yere

yığılınca ağlamaya başladım. Canım o kadar çok yanıyordu ki sanki ölüyor gibiydim.

“Bu normal bir ilaç değil, belki de zehirdir.” Fısıldadığım şeyler bir gerçeği fark etmemi sağlayınca acı içinde kıvranan

bedenim ürpertiyle kasıldı. Bugüne kadar hiçbir ilaç beni böyle etkilememişti, bu bir ilaç değildi. Biri bana zehir içirdi. Bunun

hareket etmekle alakası yok Zehir yavaş yavaş beni öldürüyor.

Nasıl oldu da zehirlendiğimi düşünemedim? Bu öyle bir zehir

MARAL ATMACA 353 ki etkisini saatler sonra sinsice gösteriyordu ve ben sabahtan beri ilaç aldığımı düşünecek kadar aptaldım. Aslında aptallık

değildi bu. Burada kim, biri tarafından zehirlendiğini düşünür dü İd? Biri veya birileri beni öldürmeye çalışıyor.

“Tesiste odama sadece ajanlar ve eğitmenler girebilir.” ök sürmeye başladığımda dudaklarımdan sızan kanın çoğunu yut

mak zorunda kalmıştım. Ajanlar dışında biri daha odama gir

miş olmalıydı çünkü ajanların işi beni korumaktı. Bunu onlar

yapmış olamazdı. Yere diz çöküp yağmurun altında sırılsıklam olurken, elle rimi karnıma bastırarak iki büklüm ağlamaya başladım. “Çok

acıtıyor.” Sanki ciğerlerim sökülüyor, kaburgalanm kırılarak

kalbime batıyordu. Neden bu kadar acıyordu? Bunu bana ya

pan her kimse, çekeceğim acıyı yok sayacak kadar benden nef

ret ediyor olmalıydı. Belki de saniyeler içinde bahçenin bu ıssızyerinde öleceğim. Tek

başıma…

Hıçkırıklar içinde ellerimi yere bastırıp kan kusmaya başla dım. Burada yalnız ölecek olmak bedenimdeki acıdan daha çok

korkutuyordu beni, öğürerek dudaklarımdaki kanı sildiğim

esnada hemen arkamda duyduğum çıtırtılarla başımı usulca kaldırdım. Nerede olduğuma baktığımda tesisten çok uzaktaki

bahçenin tenha bir yerindeydim. Kameraların olmadığı, kim

senin kolayca beni bulamayacağı tek yerdeydim. Arkamdaki adım sesleri yaklaşırken yanımdaki ağaçtan destek alarak ayağa kalktım. Kriz geçirir gibi titrerken arkama dönecek gücüm yok

tu. “Ba-bana neden Yankı ismini verdin?” Tırnaklarımı ağaca geçirirken tuhaf bir şekilde gelenin o olduğunu ve belki de bun ların son sözlerim olduğunu biliyordum.

“Yarasalar yönlerini karanlıkta nasıl bulurlar, biliyor mu

sun?” Gırtlaktan çıkan hırıltılı sesi iliklerime kadar ürpermeme

354

YARALASAR

neden olurken bunun normalde kullandığı sesi olduğunu san mıyordum.

Derin bir nefes aldığımda korkmadığımı fark ettim. Bu hep böyle olmuştu. Normalde çok korkak biri olsam da herhangi bir tehlikede soğukkanlı oluyordum. Tıpkı şu anda damarlarımda

dolaşan zehrin beni ondan önce öldürecek olmasından aldığım cesaret gibi. “Attıkları çığlıkların frekansı etrafta yankılandıkça yönlerini bulurlar.” Kısık bir sesle ona cevap verdiğimde o gece

avazım çıktığı kadar çığlık arağımı hatırladım. Sanırım çığlı ğım ona Yarasaları anımsattığı için bana Yankı ismini vermişti. Herkesin dışarıda aradığı seri katil bu tesiste, burnumuzun di-

bindeydi

öksürmem artınca elimi göğsüme bastırıp acıyla inledim.

“Benim için seçtiğin ölüm şekli zehir mi?” Gözyaşlarını hızla süzülürken itiraz edercesine başımı her iki yana salladım. “Ca nım yanıyor, bana bir iyilik yap, lütfen.” Evet, ona yalvardım çünkü dayanabileceğim bir acı değildi bu. Beynim uyuşuyor

du. Ağzımın içinde kendi kanımın tadı vardı ve gittikçe daha bulanık görüyordum. “Bu bitene kadar…” Hıçkırdığımda ağız

dolusu kan kusmaya başlayınca haykırarak tırnaklarımı destek

aldığım ağaca geçirdim. Bu yaşadığım acıyı anlatacak doğru kelimeleri bulamıyordum. “Ya-yanımda kal.” Bilincim gittikçe kapanırken ağlayarak hemen arkamda duran katilime yalvar

dım. “Lütfen gitme, bu son bulana kadar yanımda kal çünkü ben yalnız ölmekten çok korkuyorum…” O kadar zavallıydım

ki sırf yalnız ölmekten korktuğum için hayatımın ırzına geçen birine yalvaracak kadar sefil durumdayım.

Bu nasıl hissettiriyor, kimse bilemez çünkü ben, ona yaşamak

için yalvarmıyordum.

“Gözlerini kapat ve arkam dönme.” Yalnız ölmenin korku su tüm benliğimi ele geçirirken ağlayarak istediği şeyi yaptım.

MARAL ATMACA 355 Bir an önce bu i;in bitmesini istediğim için gözlerimi sımsıkı kapattım.

Kendi hıçkırık seslerimden başka bir şey duymazken sol

elimi tuttuğunda çığlık atmamak için kendimi zor tuttum. Avuçlarıma bir şey koydu, hemen sonrasında parmaklanmı ka patarak uzaklaştı. Usulca gözlerimi açtım. Elimi kaldınp bık tığımda gördüğüm küçük, kahverengi şişeye acıyla tebessüm

ettim. “Fa-fârklı bir zehir mi?” Gözyaşlarını yağmura karışırken

kendi kaderime isyan ettim. “Sen benden vazgeçemezsin!” Be

denimdeki dehşet verici acı, bana bir türlü beklediğim ölümü yaşatmadığı için elimdeki şişeyi öfkeyle sıktım. “Bugüne kadar beni hep izlediğini bilmiyorum mu sanıyorsun? Kimliğimi bile

sen değiştirdin, lanet olası! Hapse girmeden önce küçük bir ço

cuğun bana uzattığı o kimlik senin işindi! Bunu içmeyeceğim çünkü içtiğim o lanet şey yeterince acı veriyor ve sen de beni

kurtaracaksın!” Tehdit altındayken aldım

ormalde

daha hızlı

çalışırdı. “Ben tüm Yarasaların içinde vazgeçemeyeceğin tek Ya

rasayım çünkü o lanet hayvanların tüm özelliklerine sahibim!”

Çıldırmış gibi kalan son gücümle ona bağırdığımda benden bu kadar kolay vazgeçeceğini sanmıyordum.

“Bunu fark etmen güzel çünkü buraya seni öldürmek için

değil, kurtarmak için geldim.” Duyduklarım yüzünden gözle rimi kocaman açarak elimdeki şişeye baktım. Panzehir miydi?

Aman Allah’ım, beni zehirleyen o değildi. Onun ortaya çık masının sebebi beni ölümden korumaktı. Kahretsin, burada ne haltlar dönüyordu?

Lanet olsun, katilim hayatımı kurtarıyordu. Pekâlâ, şu anda ne düşünmem gerektiğini bilmiyordum.

Titreyen ellerimi hareket ettirerek şişenin kapağını açtım ve

tereddüt bile etmeden içindeki acı sıvının hepsini içtim. Beni

öldürmek istese zaten şu ana kadar bunu çoktan yapardı. O

JSt

YmuSAR

yütdcn şişedeki şeyi içerken korkmadım. “Kim?” Derin bir ne fes alırken daha fazla dayanamayıp yere düştüm. “Beni zehirle yen kimdi?” Beni önce zehirleyip sonra da hayatımı kurtarmış olabilir miydi? Belki de bunu tam olarak kafamı karıştırmak için yapmıştı. Bu, ona güvenmemi sağlamak için bana oynadığı bir oyun olabilirdi.

Bir süre hiç konuşmadı ancak daha sonra verdiği isimle bey nimden vurulmuşa döndüm. “Alaz Altuğ Sipahi.” Duyduğum isim durma noktasına gelmiş beynimin içinde dönüp dururken buna ihtimal dahi vermiyordum. Hayır, ak lımı karıştırarak eğitmenlere ihanet etmemi sağlayacaktı. Alaz

beni koruyordu, o asla beni öldürmeye çalışmazdı. Neden böyle bir şey yapacaktı ki? Bunun için bir sebep yoktu. Tam o esnada

aklıma gelenlerle afallayarak yere yığıldım. Vişne suyunu sev diğimi biliyordu. Tamam, çoğu kişi bunu biliyordu ama sorun

bu değildi. Eğitim esnasında zehirden dolayı ten rengimin sa rarmasını, sık sık aldığım nefesleri, arada kendini gösteren baş dönmelerimi ve aşırı terlememi nasıl fark etmemişti? Onun gibi uzman bir ajan zehirlendiğimi nasıl anlamamıştı? Üstelik

burnum kanadığında bile en küçük bir endişe belirtisi göster meden beni nasıl böyle rahatça odama göndermişti? “Bu-bunu yapmış olamaz…” Hıçkırıklar içinde ağlarken ihanetin acısını iliklerime kadar hissediyordum ama inkâr ediyor, kabul etmek

istemiyordum. Bu kadar ileri gitmiş olamazdı. Bu, onun için bile fazlaydı. “Neden ona sormuyorsun? Ona güvenmemen gerektiğini

bilmeliydin.” Adım sesleri gittikçe uzaklaşırken, başımı çevirip

ona bakamayacak kadar halsiz ve şoktaydım.

“Soracağım.” Dişlerimi sıkarak yerdeki toprağa tırnaklarımı geçirirken sakinlik denilen şeyden çok uzaktım. “Bana bunu o

yapaysa hayaunın hatasını yaptı demektir.” Ben bana yapılanı

£Unu«rd“™ ^n bir gü”

urw. »ra,d,m^,”nu"

^AltuğSifM. <ğerhm

,

W

‘"’•

^Vjn.

Aslında neden bu kadar üzülüyorum, anlamıyordum. So

nuçta bana zehir veren o olsa da buna şaşırmamalıydım. Kendi çıkarları için beni yanında tuttuğunu zaten ima etmişti. O hal

de neden bunu bu kadar kafama takıyordum? Ona zaten gü

venmiyordum. Peki, beni hayal kırıklığına uğratan sebep neydi? Ah cidden mi? Burada yağmurun altında sırılsıklam olmuşken

kendi kendimi yiyip bitireceğime en iyisi gidip ona sormaku.

Evet, kesinlikle bunu yapmalıydım. Ayağa kalktığımda panze hir çoktan etkisini göstermeye başlamıştı ancak bedenimde hâlâ zehir olduğu için başım dönüyordu. Yorgun adımlar atarken

üzerimde bir boş vermişlik vardı. Nedensizce bir yanım hâlâ

bana Alaz’ı savunuyor, eğitmeninden şüphe ettiğin için kendin

den utanmalısın, diyordu. Umarım utanmak zorunda kalan ta rafben olurum.

Tesise girdim. Soğuktan dolayı hapşırıyordum. Asansöre

yönelerek üçüncü katın düğmesine bastım ve anahtarımı ye

niden boynuma taktım. Akşam yemeği saati olduğu için onu

yemekhanede bulacağıma emindim. Asansörün kapıları açıldı ğında ağır adımlarla koridor boyunca ilerledim. Sanki alacağım

cevaptan korkar gibi ayaklarım geri geri gidiyordu. Hiç iste mesem de yemekhaneye girmiştim. Sırılsıklam olduğum için

buradaki herkesin dikkatini çekmeyi başarmıştım. Gözlerim

60

YARALASAR

doğrudan kendi masasında oturup rahatça kahvesini içen ada mı buldu. “Yankı?” Efe nin endişeli sesini duyup başını yavaşça

kaldınnca sonunda göz göze geldik. Titremelerim devam ederken göz temasımızı kesmeden ona

doğru yürüdüm. Herkes susmuş, yine ne sorun çıkaracağımı merak ediyordu. O sırada merak ettiğim cevabı onun gözle

rinden almıştım. Yaşadığımı gördüğü için şaşkındı çünkü o

zehirden sağ kurtulacağımı sanmıyordu. Belki de şaşkınlığının sebebi bu perişan halimdi. Şu an için hiçbir şeyden emin ota mıyordum. öte yandan yaşayacağımı, ölmeyeceğimi bilir gibi bir hali vardı. Bu adam zehirlendiğimi biliyordu, evet, gözleri

her şeyi açıklıyordu. Eğitmenlerin masasına yaklaştığımda du raksamış ve tam karşısındaki yerimi almıştım. “Beni zehirleyen siz miydiniz?” Ayakta durmakta güçlük çekerken söylediklerim

buradaki herkesi susturmuştu. Kimse böyle bir soru bekleme

diği için haliyle şaşkındı. Sadece beni izlemekle yetinen adam kaşlarımı çatmama se bep oldu. Bana cevap vermeliydi. “Beni zehirleyen siz miydi niz?” Bu sefer avazım çıkağı kadar bağırdım. Tüm arkadaşları

afallayarak ona bakıyordu. Bu kez duymayanlar da bağırdığım için duymuştu. inkâr et, inanırım. Ya da inanmam, aptal değilim sonuçta!

Kahve kupasını usulca masaya bırakarak başını salladı. “Evet” Tek bir kelime… Bu uğursuz kelime kulaklarımda çın larken zihnim bu gerçeği reddetmek için üstün bir çaba sarf

ediyordu. “E-evet?” Onaylatmak için fısıldadığımda yaşadığım hayal kırıldığı yüzünden sendeledim. “Beni öldürmeye mi çalıştınız?”

Sertçe yutkunduğumda gerçekleri sonunda kavramıştım. “Beni öldürmek istediniz!” öfkemi kusmak istercesine haykırmak

yeterli değildi. Ona yapacağım hiçbir şey bana yaptıkları için

ARAL

ATACA

361

yeterli olamazdı. “Siz benim meyve suyuma zehir kattınız. Şu

anda ölmüş olabilirdim.” Herkes dehşete düşmüş gibi bize ba kıyordu. Bu tepkisizliği beni daha fazla kızdırmaktan başka bir

işe yaramıyordu. Ayağa kalkarak yanıma geldi. Etrafımızdaki meraklı göz

lerden rahatsız olmuştu. “Bunu odanda konuşalım.” Kolumu tutacağı vakit buna izin vermeden geri çekildim. “Konuşmak mı?” Kaşlarımı büyük bir alayla yukarı kaldırdım. “Beni öldür

mek isteyen biriyle konuşmamı gerektiren bir şey yok” Geri çekilerek aramızdaki mesafeyi iyice açtım. “Gitmek istiyorum buradan! Hemen, şimdi!” Bu olanlardan sonra kalıp ölmeyi

beklemek aptallık olurdu. Bu adamın yanında can güvenliğim

yoktu. Katilim beni korurken, asıl koruyucum beni öldürmeye çalışmışa. Arak kimseye güvenim kalmamışa. Burada istesem

de kalamazdım. Derin bir nefes aldığında bu sakinliğinin beni daha fazla

öfkelendirdiğini bilmiyordu. “Sorun çıkarmayacağına söz ver miştin,” dediğinde sinirlerime daha fazla hâkim olamayacağımı

fark ettim. “Ben sözümde durdum!” Masadaki bıçağı aldığım gibi

önümde oturarak olanları anlamaya çalışan Yosun un boğazına bastırdım. İşte, şimdi o sakinliğinden eser kalmamışa. “Ya-Yan-

kı…” Adımı fısıldayarak yutkunan kadım umursamadan eğit menim olacak pisliğe döndüm. “Ben tüm gün kan kusarken

belki de arkadaşınızın kanını akıtarak aynısını size de izletmeli-

yim çünkü sözünde durmayan sizsiniz!” Yapamam mı sanıyor du? Canım gerçek anlamda yandığında harcamayacağım kimse

olmazdı, hiçbirini gözüm görmezdi.

Diğer ajanlar olaya müdahale edecekleri vakit Yarasaların

hepsi hiç vakit kaybetmeden hemen arkamda durdular. “Bir açıklama bekliyoruz!” Ecrin kolunu Yosun* un boğazından geçi-

362

YARALASAR

rcrek elimdeki bıçağı aldığı gibi Yosun un nefes borusuna bas tırdı. “Seçim yapacaksam Sarmaşık’ı seçerim. Derhal bir açıkla ma yapın!” Ecrin tarafını seçmişti. Üstelik benim yerime ajan ları şimdi o tehdit ediyordu. Asıl garip olansa Ecrin elimdeki bıçağı alıp ikinci kez Yosunun boğazına yaslarken zavallı kadın, Alazın bana yaptığı şeyin şokunda olduğu için fırsatı olmasına rağmen kendisini korumak için bir şey yapmamıştı.

Asıl şaşırtıcı olanı Ecrin yapmıştı çünkü bu» beklemediğim bir hareketti Atalay, Ecrin a doğru bir hareket yaptığı an Kuzey, sol ta rafında duran ajanın yüzüne aniden yumruğunu geçirerek belindeki silahı alıp Atalay a doğrulttu. “Ekibimden biri zarar görürse burayı kana bulamaktan çekinmem. Şimdi Yankı’nın söylediklerini açıklayın, doğru mu?” diyerek âdeta kükrediğin de herkes dehşete düşmüştü. Alaz ise sadece izliyordu.

Bağımlı’nın eğitmeni kaşlarını çatarak öne doğru bir adım attığında Hakan cebinden çıkardığı bıçağı gösterdi. “Asla ıska lamam, yerinizde olsam tek bir adım dahi atmazdım.” Kendi eğitmenine gözdağı verince eğitmeni onun yeteneğini bildiği için durmak zorunda kalmıştı. Bu çocuklar ne yaptığını sanı

yordu? “Yiğit, dök şunu!” Kapıda Naz’ın sesini duyduğumuzda Yi

ğit elindeki benzin bidonuyla içeri giriyordu. Bu ikisi hangi ara dışarı çıkmışa? Yiğit tüm benzini yemekhaneye boca ederken Çakalların üzerine de döktü ve hepsi çığlık atmışa. Gülerek boş

bidonu yere atarak yanımızda durdu. “Plan hazır, hepsini yakıp camdan adıyoruz!” Üçüncü katın camından adamaktan bah seden çocuğa ağzım bir karış açık bakıyorum. Yok artık» daha neler! “Nagehan, ateşi çak, güzelim.” Yiğit’in verdiği komuda Naz, “Naz benim adım!” diye bağırdı. Sonra da Yiğit’in cebine eli-

MARAL ATMACA

363

ni sokup çakmağı alarak ateşi yaktı. Kuzey gibi Yiğit de sigara

içtiği için bu ikisinde mutlaka çakmak olurdu. Naz iyice aklı nı kaçırmış olmalı ki sırıtarak yerdeki benzini ve elinde yanan

çakmağı gösterdi. “Evet, psikopata bağlayıp herkesi yakmamı istemiyorsanız dökülün. Valla şakam yok, yakanm!” Bu kız kü

çücük boyuyla çok cesur görünüyordu ve bu, şaşırtıcı şekilde

iyiydi. Ve ben tam şu anda, yaşadığım her şeye rağmen içimden tek bir şey söylüyordum. İşte, benim ekibim! Yarasaların desteğiyle yalnız olmadığımı hissederek omuzla rımı dikleştirip eğitmenime meydan okudum. “Şimdi bize bir

açıklama yapıyor musunuz yoksa ben ve ekibim burayı başınıza

yıkalım mı?” “Ekibim” kısmını gurur duyarak vurgulamıştım

çünkü bu çocukların her biri şu anda benim için hayatını tehli

keye atarken bundan sonra onları asla yarı yolda bırakmamaya

karar vermiştim. Alaz her birimize sırasıyla baktıktan sonra bakışlan bende durdu. “Böyle birlik içinde olmanız güzel.” Ses tonundan an ladığım kadarıyla bu durumdan rahatsız olmamışa. Gerçi bu

dünya üzerinde onu rahatsız edecek bir şey var mı, tartışılırdı.

“Evet, sana zehir içirdim.” Nihayet bir açıklama yapmaya

başladı. “Sadece oynadığım tehlikeli bir oyundu. Hâlâ yaşıyor san bu benim kazandığımı gösterir.” Gittikçe sinirlenmeye baş lamıştım. Bilmece gibi konuşması beni delirtiyordu. Kendince

bir oyun başlatmıştı, üstelik o oyunu kazanmışa ama ben o

esnada kan kusarak sürünüyordum. Duygusuzca gözlerimin içine bakıyordu. Bana yaşatnğı şey ler zerre kadar umurumda değildi. “Seni seçmemin tek sebebi kimliğini değiştirip sana yeni bir isim bulması. Bunu yapıyor

sa onun için sıradan bir Yarasa olamazsın. Muduyu öldürüp senin saçının teline dahi dokunmaması da bunu doğruluyor.

Sen, nedenini bilmediğim bir sebepten dolayı onun için özel-

64

YARALASAR

sin. Senden uzak duracağını sanmıyorum. Peki, sen buradaysan o neden olmasın?” Sertçe yutkunduğumda ortama ağır bir ses sizlik çökmüştü. Kahretsin, ne yapmak istediğini anlamıştım.

Bana doğru bir adım yaklaşarak üzerime eğildi. “Tüm Yara

salar burada. Bunun ne demek olduğunu biliyor musun? Kuzu ları kurdun olduğu bir yere topladığımızı düşün. Onları koru

maya çalışırken aslında Azrail’in inine getirdiğimizi… îşte, bu şüphelerimden kurtulmam için sana o zehri içirdim. Eğer bura daysa seni gözden çıkarmayacağını biliyordum. Seni kurtarmak

için bir şekilde panzehri sana ulaştıracaktı çünkü zehir şişesini

kameraların görüş alanında olan bir çöp kutusuna özellikle at tım. Yanılmadım! Sadece burada değil, aynı zamanda kamera sistemine sızacak kadar içimizde, özellikle beni takip ediyor çünkü boş durmayacağımı biliyor! Geriye kalan Yarasaların ha

yatını kurtarmak için içlerinden birini gözden çıkarmaktan çe kinmem! Benim işim onu yakalamak ve bu uğurda ölen kişileri

düşünmeyi en sona saklarım!” Kalbimde ansızın keskin bir sızı oluşurken etrafımdaki her şey dönmeye başlamıştı. Bu sözleri

nin ne denli ağır olduğunu, nasıl acıttığını hayal bile edemezdi. Gözden çıkardığı bendim. Görevi, benim hayatımdan daha

değerliydi. Yerimde sendelediğimde gözlerim dolmuştu. “Pe-peki, o

gelmeseydi panzehri bana verecek miydiniz?” Bunun ceva bı birazcık olsun içimdeki acıyı azaltabilirdi, beni gerçekten ölüme terk ettiğini düşünmek istemiyordum, tyi bir şeyler

duymaya ihtiyacım vardı. Benim hayatım bu kadar önemsiz

olmamalıydı. Hemen cevap vermekte tereddüt etti, bu cevabı vermek

onun için kolay değilmiş gibi bakıyordu. Dişlerini sıkınca yine

bir konuda kendisiyle karşı karşıyaydı. Nasıl incindiğimi gö

rünce, “Sedef…” dedi. Islak gözlerim canını yakıyormuş gibi

ARAL ATACA

36$

adımı fısıldadığı esnada, gözleri etrafındaki kalabalığı buluna omuzları yenilgi içinde çöktü ve başını salladı. “Hayır, son ana

kadar geleceğini bildiğim için sana panzehri vermeyi hiç dü şünmedim.” Dudaklarımda acı dolu bir tebessüm oluştuğun

da tek kelime etmedim. Sanki bu itirafı ona da acı vermiş gibi

bakışlarını benden çeken adama tek kelime söylemedim. Bana söyleyecek bir şey bırakmamıştı ki. Bu yaptığı, aramızda oluşan

o küçücük bağı da koparıp atmıştı.

Benim bir beklentim olmadığı için kaybettiklerim fok canımı yakmıyordu ama o, oynadığı oyunu kazama da kaybetmiş gibi du~

Yuyordu. Az önceki öfkeli halime nazaran soğukkanlılıkla arkamı dö nerek çocuklara baktım. “Bırakın.” Hiçbiri itiraz etmedi hat

ta Kuzey, birazdan başımıza gelecekleri biliyormuş gibi güldü. “Öyle olsun, Kedicik.” Silahı, kendisine öfkeyle bakan, yum

ruk attığı adama geri uzattı. “Sana da zarar verdim, hakkını

helal et artık,” diye alay etti. Ecrin, Yosun u bırakmış ve Naz da

çakmağı söndürmüştü. Hakan bıçağını kapatıp yeniden cebine koyunca hepimiz geri çekildik.

“Cezalısınız!” Beklediğimiz ilk hamle Yiğit in eğitmeninden geldi. “Üç gün hücre cezası.” Kurallara karşı geldiğimiz için he pimiz sessiz kalarak bu cezayı kabul etmiş bulunduk Hepimiz boynumuzdaki kartı çıkartıp masanın üzerine koy

duğumuzda bana bakan adama bir kere bile tenezzül edip bak madım. Kapıdaki ajanlar bizi hücremize götürmek için bekler

ken Fulya keyifle güldü. “Aptallar, bir hiç uğruna ceza aldınız.” Bu kız az önce bana hiç mi dedi? Alayla gülerek ona döndüm. “Hepsi benim için gözünü ka

rartacak kadar bana değer veriyor. Aynı durumda sen olsaydın,

kim senin peşinden gelirdi? Bence burada hangimizin ‘hiç ol duğu tartışılır.” Bozulan suratına zevkle bakmak, bugün beni

mudu eden nadir şeylerden biriydi.

366

YARALASAR

Gitmeye hazırlanırken Alazın sesini duydum. “Seninle nasıl iletişime geçti? Yüzünü gördün mü veya onun hakkında bana söyleyebileceğin herhangi bir şey var mı?” İnadına öfke

mi içime saklayıp sakince sırıtarak yüzüne baktım. “Cezam

bittiğinde bildiklerimi eğitmenime zaten anlatacağım.” Elimle Drakula’yı gösterdim. “Size değil, ona çünkü artık eğitmenim

siz değilsiniz. Beni öldürmek isteyen bir adamla bundan son ra tek kelime konuşmam. Eğer onunla çaylakları değiştirmeye

yanaşmazsanız…” diyerek gözlerinin içine baktım. “Safımı de ğiştirir ve bugün beni kurtaran kişiyle işbirliği yaparım! Siz de

çok iyi biliyorsunuz ki bunu yapacak potansiyelim var!” dedi ğimde kaşlarını çattı. Ona seçme hakkı bırakmadığımı anlayan Drakula, keyifle gülerek Alaz’a bakıyordu. Fulya ise sanırım bu

işten mudu olan tek kişiydi.

Beni zehirlemek neymiş, ona göstermeden bu lanet yerden ay

rılmayacağım! Nasıl olsa katil burada, en son beni öldürecek, yani sıra bana

gelene kadar daha ölmesi gereken çok fazla Yarasa var. Ve ölenlerin içinde kesinlikle benim ekibim olmayacak. Bugün den sonra elimden geldiğince onları koruyacağım.

Oradan çıkarak en alt kata indiğimizde kapılar bizim için

yeniden açıldı. Hepimiz daha önce kaldığım hücreye girince kapıyı üzerimize kilidemişlerdi. “Efe Can nerede?” Hepimiz

buradaydık ama o yoktu. Şimdi düşündüm de tesiste olay çı kardığımızda da yanımızda yoktu.

Hakan yüzünü buruşturarak bir köşeye oturdu. “En son gördüğümde Yiğit elinde benzinle içeri girerken masanın altı

na girmiş, ağlayarak dua ediyordu.” Hepimiz gülmeye başladık.

Efe yine yapmıştı yapacağını. Neyse, en azından bu olaya karış madığı için ceza almamışa. “Benzini nereden buldunuz lan?” Kuzey in sorusuyla Naz kı

kırdadı. “Karşı odada vardı. Daha önce tesadüfen görmüştüm.

ATMACA 367

6,elerde l,’P

’’W“lolj. bi,

H”’ ’T

Ln ç‘^ken C İndekl

arkasmı

ve höyük bir

avla het ŞCy hmya UÇaik“ °’ a|“

bİ

P Var ya- l*tC’ b“ siz de ç binayı havaya uçurmama izin vermediniz!" Süslünün ez^’. önce afallayarakbirbirimize baktık, daha sonra ise ola-

isyan’y.^omihliğl karşısında hepimiz gülmeye başladık Kızın f

anlay’5’ 6^“ Ç°k 6arİPft

ı” Duyduklarının ardından gözlerini kocaman açanYı“han‘ bağırdı: “Kızım hani blöfyapıyorduk? Ne ara bina^İmay1 dnündün sen, Naciye!”

ı Allah’m kıt beyinlisi, adım Naz diyorum.” Onun isyan1 heP^

keyfini yerineinat getirdi çünkü andaolmak, sadece olanlara ilk kez aynışu tarafta

Çn^mdilik hepimize unutturmuştu.

Aradan sadece bir gün geçmişti. Aslında hiçbirimiz ceza al

dık diye dert yanmıyorduk. Aksine bir arada olduğumuz için sürekli şakalaşıp gülüyorduk. Tuhaftır ki konuştukça birbirimi

zi daha yakından tanıyarak önyargılarımızdan kurtuluyorduk, özellikle ben, onlarla gülüp eğlendikçe hayatımda ilk kez sevgi

nin sıcaklığını hissediyordum. Açlığı bile şu anda hissetmiyordum çünkü arkadaşlığı ilk kez tadıyordum. Orada benim için

yaptıklarıyla kalbimdeki buzları eritmeyi bir şekilde başarmış lardı. İlk kez birileri, karşılık beklemeden yanımda olmuştu.

Daha ne isterdim ki… Bu, başkaları için basit bir şey olabilirdi ama benim yabancısı olduğum bu duygu farklı hissetmemi sağ

lıyordu. Alaz, yaptığı o kötülüğün sonucunda farkında olmadan bana yeni dostlar verdi. Hepimiz bir kenarda otururken tüm

gözler duvarın dibinde kıvrılarak cenin pozisyonu alıp uyuyan

68

YARALASAR

Ecrindeydi. Şu anda hiçbirimiz gülmüyorduk çünkü tıpkı dün gece olduğu gibi Ecrin yine uykusunda ağlayarak sayıklıyordu.

“Ba-ba vurma…’’ Hıçkırdığında içimden bir şeyler koptu. Herkes sertçe yutkunmuştu. Uyuyunca hep böyle sayıklıyordu.”Dün de aynısını söyledi!” Kuzey yumruklarını sıktı. Ecrin i

böyle savunmasız görmek onu rahatsız ediyordu. Buzlar krali çesini oynayan kız, uykusunda küçük bir çocuk gibi savunma

sızdı. “Baba, lütfen!” Bağırarak uyanınca hepimiz onun duyguları

nı incitmemek için başka yerlere bakmaya başladık. Hiçbir şey

duymamış gibi rol yapmak çok zordu. Ecrin kendisini toparlayınca çember şeklinde oturduğumuz için yanıma oturdu. Başını omzuma yaslayıp iç çekince başta

ben olmak üzere herkes, bu yaptığı hareket karşısında çok şaş kındı. “İyi misin?” Konuşmakta zorlanıyordum çünkü Ecrin, şu anda kâbuslarından çıkıp bana sığınmışa. “Olamıyorum.” Neden yaptım, bilmiyordum ama içgüdüsel

olarak elimi omzuna koyup ona sarıldım. Benim hoşuma git miyordu ama sarılmak çoğu insana iyi geliyordu. “Anlamsan rahadarsın.” Üzüntüsünü gizlemeye çalışan Yi

ğit, onu konuşturmak için sıcak bir şekilde güldü. “Duyduk

larımızı sana karşı kullanacağımızdan korkuyorsan herkes, ko nuştuğumuz her şeyin burada kalacağına yemin etsin.” Aklına bir şey gelmiş gibi sırıttı. “İlk yemini ben ediyorum, biyolojik

annem ve babam ölsün ki kimseye söylemem.” Ecrin gülünce yapağı yeminin iç karartan güzelliği karşısında şaşkınlığımı gizleyemedim. “ölsün, oğlum.” Evet, Kuzey de onu destekledi. “Hatta be

nimkiler de ölsün. Hiç tanımadığım insanların bana ne faydası var?” Bu, onların suçu veya benim suçum değildi. Böyle dü-

MMtAL J6, sae,’ayan W Sctldc blr«kufamız im,ATMACA •<

Ölmt ““i B” Wd“

ai

I • v«arlıkla" °k ‘şc y”‘y°tdu çajw Jİ’ n nirnkÛerWten lÇİnbitIaEm«n’«ulumdJten

“ler” Süslü de lanetler yağdırmadan duramayınca Hakan âö^lenimldler ne halleri varsa görsün.’ Sesi sonlara doğnı pjldü-lü Çlkınca Hakan’m hlidyeSmi metak ewim-

,, j^rin derin bir nefes’alarak ayrılıp bize ^en“An netnl klÇ tanımadim sade“omzumdan ^^“»nı görmüşdöndüGüney Koreli ve babam” Fıziksd özellikleri dim- A°n®^maktan uzak olduğu içinTürk. hiçbirimizbuna şaşırmaîaten’liır saçları, beyaz teni ve kömür gjbi olan çekik dik- Siyah V^a ^orelilere benzedigj en başından belliydi ama göderMeaS doğrudan onlardan biriyle kan bağı olduğunu duymak sürpriz

olttlÜŞW

istmiş Çok iyi Türkçe konuşuyormuş. Turki-

“Mn⁻e babamla tanışıp birbirlerine âşık olmuşlar ve

ye’ye temaya karar vermiş. Bana bıraktığı mekrupa annem, h^ olduğunu anlatmış ama daha sonramad-

içkiye başlamış- Annem

«₺i»” “z ^an nasıl bir canavara

^kanlıklar ve ne y ediyorum. “Babam işinden kovulunca birkaç yere başvurmuş fakat ver

dikleri maaşı beğenmeyince gözünü hırs bürümüş. Hep daha

fazlasını isteyerek parayı sorun haline getirip durmuş. Oysaki annem, ondan hiçbir zaman lüks bir hayat istememiş.” Paranın

insana yaptırmayacağı şey yoktu. abul

edelim, ben de parayı

370

YARALASAR

çok seviyorum ama para için kötü yollara başvuracak kadar da değil

“İçkiden sonra kumar gelmiş ve kaybettikçe elindekinden de

olmuş. Sonra ise hiçbir şeyden memnun olmayan, kavgacı biri olup çıkmış. Bu kavgalara annem daha fazla dayanamamış. Ben beş yaşıma geldiğimde pasaportunu alarak evden kaçtı? Sadece

kendisini kurtaracağına keşke kızını da yanında götürmeyi akıl edebilseydi. Ancak ne yazık ki çoğu kişi önceliği hep kendi ha

yatına veriyordu.

“Gitmeden önce bana her şeyi anlattığı bir mektup yazarak komşumuza bırakmayı da ihmal etmemiş. Babam, annemden sonra iyice delirip beni yurda bırakınca sekiz yaşına kadar orada kaldım. Orada hatırladığım, yani arkadaşım bildiğim tek kişi

Sedef, şimdiki adıyla Yankı. Yurttaki şeyleri yeni yeni hatırlıyo rum. Yakında daha çok şeyi hatırlayacağıma eminim.” Herkes

afallayarak bana bakınca bakışlarımı kaçırmak zorunda kaldım.

Tabii, Ecrin ve ben şimdilerde sürekli kavga ediyorduk ama geçmişte arkadaş olduğumuzu duymayı beklemiyorlardı.

“Damgalandıktan bir yıl sonra babam gelip beni aldı. O gün çok mutlu olmuştum.” Gözlerinin içi gülüyordu. “Ama anne

min geri dönmesi için beni eve götürdüğünü o sıralarda bilmi yordum. Annem hiç dönmedi ve o, öfkesini her defasında ben den çıkarmaktan hiç vazgeçmedi. Babam üç ay önce sokakta

çok fazla içtiği için bir kavgaya karışıp öldü.” En azından ölmüş

de zavallı kıza uyguladığı şiddet son bulmuş.

“Ölümünden sonra da hiçbir şey güzel olmadı. Alacaklılar evi basıp ne var ne yoksa aldı. Evi de zaten kumar borcuna

karşılık sattığı için ev sahibi beni evden attı. Komşularda kaldı ğım sıralarda eğitmenim geldi. Tesiste eğitilmeyi kabul edersem

burada kaldığım süre boyunca rahat edeceğimi söyledi. Daha fazla kimseye yük olmak istemediğim için kabul etmekten baş-

ARAL ATMACA

371

ka çarem yoktu.” Ecrin sustuğunda ona ok attığımız sahada söylediklerimi hatırlayınca kendimden utandım. Tesise gelmeyi

can korkusu yüzünden kabul etmemişti. Kısa süre için de olsa kalacak bir yer bulduğu için kabul etmişti.

“Evet, Kuze/in kediciği Sedef!” Yiğit, tek kaşını kaldırarak

neşeli bir sesle her birimize baktı. “Siz hatırlamıyorsunuz ama

ben hepiniz hakkında az çok bir şeyler hatırlıyorum. Ben de bu sakar kızın küçük Sedefi neden bana hatırlattığını düşünüyor

dum. Demek o Sedef sensin. Kızım, yurttayken seni ağlattım diye Kuzey bir seferinde canıma okumuştu. O zaman da seni

yanından ayırmazdı.” Şaşkın bir şekilde Kuzc/e döndüğümde Yiğit’in söylediklerini gülerek kabul etti. Çocukken beni hiç ya

nından ayırmadığı doğru muydu?

“Kim olduğumu biliyor muydun yani?” Sorduğum soruya

karşılık ellerini yanaklarıma basardı. Alnımdan öperek iç çek ti. “Sen kaçtıktan sonra ben de yurttan kaçtım. Çok aradım

seni ama bir türlü bulamadım. Asıl garip olansa kardeşim dedi ğim kızı yıllar sonra bir gece, karanlık bir sokakta bulmamdı.”

Aman Allah’ım, o gece beni tanımıştı, değil mi? O yüzden yi yecek bir şeyler bırakmıştı. Vişne suyu tesadüf değildi, onu çok sevdiğimi biliyordu.

“Nasıl tanıdın?” Gülerek saçlarımı karıştırdı. “Attığın çığlık tan çünkü sadece Sedefin çığlığı her yerde yankılanırdı. Ancak

asıl seni tanımamı sağlayan şey, yolun ortasında bana bakan mavi gözlerindeki tanıdık duyguydu. Aslında kimlik bahaney

di, iyi olduğunu görmek için seni takip ettim. Beni tanımamış tın, seni korkutmamak için kim olduğumu söylemedim. Sabah

uyanıp kaçtığında da seni takip etmeyi bırakmamıştım ama sen izini kaybettirdin. Ben gidecek yerin olmadığını anladığımda seni ürkütmeden benimle yaşamaya nasıl ikna edeceğimi düşü nüyordum ama sen yine gittin.” Sonlara doğru tüm neşesi kay

bolmuştu, yüzü hüzünle gölgelendi. Belki onu hamlamıyor-

72

YARALASAR

dum ama başından beri ona yakın hissetmemin sebebini şimdi anlıyordum. Kuzey ne geçmişte ne de şimdi beni korumayı hiç

bırakmıştı. “Peki, sana nasıl sesleneceğiz? Sedef veya Yankı? Hangisi?”

Bağımh’nın sorusuna karşılık omuz silktim. “Kimlikte Yankı yazıyor» Sedef yok.” Hepsinin yüzünün asılmasının sebebi tıpkı benim gibi yurttaki bazı anılarımızı hatırlamaktı ve şimdi Se

def diye bildikleri kıza Yankı demek istemiyorlardı. “Tamam oğlum» yalnız kaldığımızda isterseniz Sedef diyebilirsiniz ama

diğerlerinin yanında Yankıyım.” Bu, onları yeniden neşelendir meye yetti. Bugün onları üzmek istemiyordum. Bağlanmak yok. Sedefyok! Onları koru ama alışma çünkü sa

dece Yankı Sarmaşık var.

“Açım!”

“Açım!” “Açım!” Kuzey, “Kedicik bir daha bağırırsan alırım ayağımın altına!”

diye beni terslediğinde somurtarak susmak zorunda kaldım. Üç gün oldu ama günde bir öğün yemek getirmek dışında kim se gelmedi. Bugün cezamızın bittiği gündü. O vakit niye hâlâ

hücredeydik?

“Ama ben çok acıktım,” dediğimde kapıdan gelen seslerle hemen ayağa kalktık

Kapıyı açan Buzdağı’nı görünce büyük bir hayal kırıklığı ya şayarak hemen yanımda duran Ecrin in omzuna yüzümü göm

düm. “Şu ölüm taciri gidince haber et.” “Evet, asiler.” Atalay ın gülen sesini duyup başımı usulca kal dırınca tüm eğitmenlerin içeri girdiğini gördüm. “Nasıl geçti

jünanlizT Bu lanetYe,llGöllüY.

“

7

m.6w“duî «Size ne?” Çocukça olabilir ama bun

^üntseye- U*™ tiim ^enlcti„“£l’-« »n„

«Pardo1 da bızun derdımu sizi mi gerdi>. Y7‘"de ^irdim .m başm. başka tarafa çevirirken> LLf gülmemek bÇif cevap beklemiyor olacaka ki hepsi şaşİ^’ dQ’^ca

Gözeni benden ayırmayan o ruhıuza bilerek bakm «O nasıl söz, Yankı? Yosun, hüzünlü eözlerM k

blf“■

“Bu «ay v«n>ek»nuufa^ Dij^

krjma ihtimalini göze alamayız. Aynca şu üç ,kalhiçbirimizin keyfi yoktu.” DuygusaMuçfLuT 1J gözlerine kanmaya niyetim yoktu. Efe Can^td

için bu duygusallık bende işe yaranuyotdu.

«Ceza umurumda mı sanıyorsunuz? Beni öldürmeye ol şan bir adam ve ekibinin ne yapuğıyla ilgilenmiyorum Drakula nın çaylağı olduğuma göre farklı saflardayız. Yeni cKtmenim sizden hoşlanmıyor ve nedenini artık çok İyi anladığım

için mümkünse bundan sonra benim hakkımda karar verme yin.” Ansızın kendimi tutamayıp kıkırdadım. “Hoş, artık bana ceza verme yetkisi de onda olduğuna göre bana bir şey yapa

mazsınız.” Cezamız bittiği için son noktayı koyarak Afrodit’in yanında hızla geçip dışarı çıktım. Bu saatten sonra onlann çay lağı olmadığım için bu, bana verdikleri son cezaydı.

Kendimi rakip takıma transfer ettiğime inanamıyorum.

Koridorda yürürken arkamdan, “Bekle!” diyen kızgın sesi ni duyunca hemen asansörün yanına giderek düğmeye bastım. “Konuşmamız gerekiyor.” Bulursan konuşursun tabii.

“Artık söyleyeceklerinizle ilgilenmiyorum.” Kapılar açıldı

ğında tam içeri girecektim ki aklıma gelenlerle bir küfür savur

dum. Hay lanet şeytan! Şimdi olacak iş mi bu!

YARALASAR

374

“Bunu mu arıyorsun?” Hemen arkamda duyduğum sesi yü

zünden boş bulunup çığlık atarak ona doğru döndüm. Elinde,

üzerinde ismimin yazdığı kartım vardı. O olmadan asansörü kullanamazdım. Meydan okuyan bakışları üzerimde oyalanırken ondaki de

ğişikliği hemen fark etmiştim. Saçları hiç tarak görmemiş gibi

darmadağındı ve kahretsin ki dağınık saç ona çok yakışıyor du. Kahvenin lanet tonuna sahip büyüleyici gözleri günlerdir

uyku yüzü görmemiş gibi yorgun bakıyordu. Normalde de çok az uyuduğunu söylemişti ama şu üç günde hiç uyumamış gibi

gözlerinin altında koyu halkalar vardı. Tıraş etmediği hafif kirli

sakalı köşeli çenesine muazzam bir güzellik katarken, belirgin

sert hatlara sahip yüzü bir rahibeyi bile baştan çıkarabilirdi. An cak ben kesinlikle bir istisna olmalıydım ki bu adamın bende

uyandırdığı tek duygu nefrete dayalı karanlıktı. “Konuşalım, Sedef.” Sesi neredeyse yalvarır gibi mi çıktı yoksa bana mı öyle geldi?

Elindeki kanı ona dokunmamaya çalışarak uzanıp aldım. “Hani size eğitmeninizi öldürmenizin mutlaka mantıklı bir se bebi vardır, demiştim ya. İşte, o sözümü geri alıyorum çünkü

siz kendi çıkarlarınız uğruna sebepsizce birini öldürecek kadar

duygusuzsunuz.” Onu, bana anlattığı yarasıyla vurmak çok adi ce olabilirdi ama daha önce de dediğim gibi bir yerde açık yara varsa ben sargı bezi yerine elime bir avuç tuz alarak koşardım o kişinin imdadına. Rahat durduğu sürece sıkıntı yoktu ama az

bir canımı yaksın, hiç acımadan bir avuç tuzu basardım kana yan yarasına. Ben aslında kendi içimde çok iyi biriyim azizim; tek sıkıntı,

kendi içimde olması. Ruhsuzca sarf ettiğim sözler yüzünden sertçe yutkunan ada

mın bana olan bakışlarının ne anlama geldiğini bilmek istemi-

. Arta™ döndük İÇ."

V

.m, yoktu„ Q "*u .«„.,.

o vermezse sana daCI vermeyi dikr

” bileşti/?

gıdama yapmasını beklemiyordum> 6erckw>Ç’W™.y.h„ktsl„ içinde Diğerleri için benim hayatımt

Kolumu sertçe kurtarıp kaşlar^

zehri vermeyi düşünüp düşünmediğini*pan-

adiniz! Şimdi bu yalana inanacak kadar ap^ sanıyorsunuz? Gerçekten beni kandan, j dugUnıu ">u nJıyordu. Bu adama güvenmemem geriini⁰

miştim-

6 ,Çok 0^ öğren.

öcü haklıydı, Alaz Altuğ Sipahiye tüVfnn,

Başparmağı ve işaret parmağıyla burun kemerini «t l beni nasıl ikna edeceğini bilmiyor gibiydi. “Yemek!» a söylemem gerekiyordu. Bir kez olsun sorgulamayıb^lJ

inanmayı seçemez misin?”

P

“Ben ilk kez sorgulamadan bir halt yedim ve odama koy. duğunuz zehri içtim! Onda da az kalsın ölüyordum. Size bu saatten sonra ne inanırım ne de güvenirim!” Hemen asansöre

binerek kapıların kapanmasını sağladım. Aynı hatayı ikind kez

yapmaya niyetim yoktu. İnadım tuttu bir kere, bundan sonra ne yapsa geri adım at

mam. Yemekhaneye girdiğimde kimseye bakmadan tepsiyi alarak

içini rastgele kek, poğaça gibi şeylerle doldurduğumda diğer Yarasalar da içeri girmişti. Ben hâlâ bir şeyler alırken onlar yi

yeceklerini almış, hep oturdukları masaya yerleşmişlerdi. Fulya oturduğu yerden tepsisini alıp onların masasına yöneldiği es-

176

YARALASAR

ilada Naz vc Ecrin kadarını çatarak ayağa kalktılar. “Aklından bile geçirme.” Öyle bir bağırdılar ki zavallı kız ürkerek geri çe. kllmlşti.

"Eğitmenim değiştiği için artık sizin liderinizin), canım? Ben az önce buna zavallı mı dedim? Evet» bir nevi zavallı olduğu

doğru, özellikle söylediklerinden sonra. Bu kızın saçını başını yo lasım var. Şaka değil» gerçeklen döverim ben bunu. “Eğilmenin değişti, grubun değil, yılan? Ecrin in son söy

lediği şey beni güldürdü. Fulya için doğru isim yılandan başka

bir şey olamazdı zaten. Bu ismi ilk ben koymuştum. “Bizim bir

liderimiz yok Şimdi git, kendi evcil hayvanlarına liderlik tasla? Hızını alamayan Koreli, başını çevirip bana kızgınlıkla baktı.

“Sarmaşık, gel şuraya sen de? Şimdi beni niye azarlıyor? Kim

binlerine sinirlense hırsını benden çıkarıyor. Çocukların masasına oturduğumda Fulya, söylenerek kendi masasına dönmüştü. “Bendeki kredi kartı takıntısı bile ondaki

liderlik takıntısı kadar değil? “Bence kendi takıntını da hafife alma Nafile, ilk gün alışveriş

yapamadın diye az kriz geçirmedin? “Nafile nereden çıktı? Naz! Naz! Naz! Adımı aklında tutman

bu kadar zor olamaz? Bu isim sorunu kızı delirtiyordu. Bence

Yiğit, bilerek onun ismini söylemiyordu. Geri zekâlı değilse üç harfli bir ismi hatırlamak o kadar zor olmamalıydı. “Olamaz ama ya!” Ecrin homurdanarak elindeki poğaçayı küskün bir tavırla masaya bırakınca Hakan ile konuşan Kuzey

hemen ona döndü. Neden üzüldüğünü anlamak ister gibi onu

süzdü. Ecrin in çay bardağının içinde gördüğü poğaça kırıntı sıyla yüzünde küçük bir tebessüm oluştu. Yeni bir çay almaya

üşendiği için çayına düşen kırıntıya üzülmüş olmalıydı. Kuzey henüz hiç içmediği çayını Koreli kızın önüne koyduktan sonra

onun çayını alarak geri çekildi. Ecrin şaşkın gözlerle ona bakar-

ARAL ATACA

377

ken onun çayından büyük bir yudum alarak yeniden Hakan ile olan sohbetine döndü. Yanımdaki kızın büyülenmiş bakışlann-

dan habersizdi. Ben bunu Kuzeye söylerim arkadaş, öyle insanların mahremi yetine asla karışmam olayı yok bende. Aksine bunu söyleyip bir

güzel ortalığı karıştırırım. Kahvaltıdan sonra hemen odama giderek hızlı bir şekilde duş aldıktan sonra giyinip odamdan çıktım. Beni bekleyen ada

mı görünce gülerek koridorda koşmaya başladım. “Koş Ahmet, yine geç kaldık.” Ahmet ile aceleyle asansöre bindiğimizde ken di kartıyla beşinci katın düğmesine bastı. “Cezanın bitmesine

sevindim.”

“Benim refakatçim sen misin? Genelde hep yakınımda olu

yorsun.” Beni eğitim yerine getirip götüren hep o oluyordu. “öyleyim ama diğerlerinin senin deyiminle bir refakatçisi yok. Genelde hep geç kaldığın için eski eğitmenin tarafindan

bu iş için görevlendirildim.”

“Laf arasında geç kalmam ile ilgili bana laf soktuğun dikka timden kaçmadı, ajan.” Gülmek dışında herhangi bir şey yap mamıştı. Zaten asansör açılınca yeniden koşmaya başladık

Yanımda koşan Ahmet’i görünce kendimi tutamayıp kıkır dadım. Sayemde spor yapıyordu ama bir teşekkür etmek yoktu.

“Salona kadar yarışalım mı?” dediğim anda beni sollamasıyla, “Başla demedim ki!” diye bağırarak ona yetişmek için peşinden

koştum.

İki koridoru koşarak geçtikten sonra büyük salonun kapışım görünce içeriye bodoslama daldım. Çok hızlı koştuğum için

kendi ayağıma takılınca çok sert bir düşüş bekliyordum ki zaten öyle de oldu. Dizlerimin üzerine gürültüyle düştüğümde sızla

yan diz kapaklarım yüzünden ağlayabilirdim. “Bu kızın düştü-

378

YARALASAR

günü görmediğim tek bir gün bile yok.” Alazın hemen yanında

duran Fulyayı insan yerine koyup ciddiye almamam ne kadar da iyiydi. Herkes salonun bir köşesinde kendi eğitmeninin yanında

dururken Alaz ın delici bakışları altında gidip Drakula nın tam karşısında durdum. “İyi görünüyorsun.” Gözleri beni süzerken omuz silkerek elimle korkunç yüzünü gösterdim. “Keşke ben de

sizin için aynı şeyleri söyleyebilsem,” dediğimde kaşlarını çattı.

Böylece ilk günden yeni eğitmenimi kızdırdığımı anladım.

Olmuyor, deniyorum ama ben aklımdan geçen şeyleri hemen oracıkta söylemeden duramıyorum. Dişlerinin arasından, “Başlayalım,” dediğinde canımı çıka

racağını anlamış oldum. Keşke güne, ona iltifatlar yağdırarak başlasaydım. Üzerimdeki hırkayı çıkardım. Ona bakıp dizlerimin üzerin

de hafif eğilerek reverans yaptım, “öncelik sizin, lordum. İlk atağı yaparak Kont Drakula ya kabalık etmek istemem.” Bili

yorum, sinir bozucu bir karakterim vardı ama eğitmenim kim olursa olsun onu kızdırmadan rahat edemiyordum. Ya ben so

run çıkarmadan duramıyordum ya da herkes fazla alıngandı. Ben kızmasını beklerken söylediklerim hoşuna gitmiş gibi yüksek sesle gülünce tüm gözler merakla bize döndü, özellikle

Alaz onu güldürmemden rahatsız olmuş gibi kaşlarını çatarak bu tarafa bakıyordu. “Seninle çok eğleneceğiz.” Hayır, Yankı,

“Ben kesinlikle eğlenmiyorum,” demek yok! Daha fazla şansımı zorlayıp da bu vampirin elinde can vermek istemiyorum.

veni eğitmenimin gözünden kaçmamıştı. İkinci yumruğu tifn.y k buluşmak üzereyken aceleyle yere diz çöktüm. Başmı

ne yap«gıml anlamaya ^ltken>

kaldınp anttım

$P ^bileklerini tuttuğum gibi kendime doğru çektiğimde

^tü Ycre dÜŞt“’ Hemcn aya^ kalkulım<k ellerini yere esnada dizimi kaldırarak tam yüzüne bir

$ırtüstU

bastırıp^urjum Ancak onu hafife almamam gerektiğini göstekme^

ayağım yüzüyle buluşmak üzereyken bileğimden

tetinC ı başarmıştı. Başını kaldırıp tıpkı az önce benim yap-

tutmay1

Birazdan olacakları bildiğim için son duamı

tl^tT1 ^başlamam gerektiğini düşündüm. Ayak bileğimi sıkarak

^Sne doğru çektiği an sırtüstü yere yapışum. Başımı taş kend‘

-arpmca acıyla attığım çığlığa engel olamadım. Bura-

dl ‘1’ndll,,’ “

«.m» yota■ırz"

‘Bot W>lt

Yenilgiyi kabul … Boynumdaki bey» wl

6b. *

Mum.’ Fular.

dolay., bana

J

timi görmeyince korkumu u

.

80

YARAIASAR

“Bunu tekrar yapmak eğlenceli olacak.” Her yer zifiri karan

lıkken avıyla oynayan bir yırtıcı gibi etrafımda dönüyordu. Tüm hayatım karanlık sokaklarda geçtiği için duyularımı açmam uzun sürmedi, öyle İd karnıma gelen yumruğunu tut

tuğum an bacak araşma dizimi geçirmiştim. Bir küfiir savura rak inlediğinde güldüm. “Acıtmış olmalı.”

“Edepsiz kız!” Sesi kızgın gelse de eğlendiğini biliyordum. Bir anda hamlelerini hızlandırarak bana saldırmaya başladı.

Birkaçından kurtulsam da göğsüme gelen yumruğuyla çığlık atarak elimle sağ göğsümü tuttum. “Bu acıtmış olmalı,” dedi ğinde kaşlarımı çatarak bir ayağımı sertçe yere vurdum. “Edep siz adam!” İntikam almakla yetinmedi, sözlerimi de iade etti.

Neyse ki insafa geldi de geriye çekilerek kendimi toparlamama izin verdi.

Onu görmeyince o kadar da korkutucu değil. Ter içinde kalana dek karanlıkta dövüşmeye devam ettik. İşin

garip yanı bana vurdukça ona kızmam hoşuna gidiyor gibiydi. Ben ona vurduğumdaysa daha çok gülüyordu. Arada bana neyi, nasıl yapacağımla ilgili taktikler veriyor ve ben güçsüz düştükçe

kendimi toparlamama müsaade ediyordu. Keyifli, evet kesin likle Drakula ile başladığımız küçük oyun çok keyifliydi. Onu iğnelediğimde aynı şekilde bana karşılık vermesi bile hoşuma gitmişti çünkü az konuşan erkeklerden nefret ediyordum. Alaz,

çok az konuşuyordu. Dizime yediğim tekmeden sonra arkamı dönerek ona bir yumruk savuracakken bileğimi havada tutmuş tu. Kendimi ondan kurtarmak için dizimi kaldırdığım an baca

ğımı tutmasıyla geriye çekilmeye çalıştım. Buna izin vermeyince daha çok direndim lakın ikimiz de dengemizi kaybedince ben sırtüstü yere düşerken o da üzerime düşmüştü. “Ah!” Allah’ım, ezdi beni! “Kaç kilosunuz acaba? Kaburgalarım kırıldı.” Uzanıp gözlerimdeki fuları çıkardı. Keşke bunu yapmasaydı çünkü onu görmek beni korkutuyordu.

o ağırlığım kolknna verdiğini. e biraz bekledikten sonra u$u|Cab’n’ ilerim ls&,

P’"k“ M «km., indimi severdim.

m’><UrtmS<’ *

pjefes nefese gözlerimi kırplştlrıp ,

Kakışla*101 üzerimizde hissettim.

^"ce kA .

flni Ç*tan adamln nabız gibi. korkmama yetiyordu. Gözleri be„imle oyalanirken onu üzerimden çekip öUü^^ «erinde

istercesine gözlerinden kıvılcımlar çıkıyord’V¹

prakulayı iterek uzaklaştırmadığım için sıktığı parmaklarının boğumlan geriliyo^"’

**» oluM

Eğitmenim üzerimden kalkınca ben de h karak kendime çekidüzen verdim. “Ne baL’””1 herhalde, kör müsünüz?" Daha Eula dayanaıZ”"”’’ D“l“k

nihayet hepsikendiline döndü. Tabii, Alszh^S? lici gözlerini bizden ayırmıyordu.

’ac‘

“Bugünlük bu kadar yeter.” “Henüz yorulmadım.” Alaz’ın akşama kadar canım, çıkar-

masına, alıştığım için bu mola hiç hoşuma gitmedi.

“İlk günden seni fazla zorlamayacağım, odana gidip dinlen.” Eğitmenim bunları söyledikten sonra çıkıp gitmişti. Bu adam

ciddi miydi? Böyle ağırdan alırsa hiçbir şey öğrenemezdim ki! Odama gitmek istemediğim için bir köşeye çekilerek etra

fımdaki kişileri izlemeye başladım. Bağımlı’nın yumruklan iyi

gibiydi ancak eğitmenine karşı mesafeli olduğunu fark ettim. Ecrin dizine yediği tekme ile yere düştüğü için Atalay ın uzattı

ğı eli tutmadan kendisi ayağa kalkmıştı. Kuzey, Afrodit in baş tan çıkaran kışkırtıcı harekederini görmezden gelerek, ona karşı

382

YARALASAR

tavrını açıkça ortaya koymuş» işine odaklanmıştı. Hatta Afrodit

onun ensesine dokununca kadından uzaklaşarak kum torbasına yönelip öfkeyle yumruk atmaya başladı. Ecrin bunu görünce

hoşuna gitmiş gibi Afrodit’e küçümseyen gözlerle bakınca, Ku zey onun yaptığı şeyi fark edip sırıtarak önüne döndü. Naz, Si-

may’ın ona verdiği taktikleri umursamaz bir edayla dinliyor ve

uyguluyordu. Ancak kadına verdiği umurumda değilsin mesajı çok açıktı. Yiğit ise ağzındaki kanı tükürerek eğitmenine öf

keyle baktığında adam neye uğradığını şaşırmıştı. Alaz ın beni

zehirlemesiyle Yarasalar onlara karşı tavır almıştı. Bu hoşuma

gidiyordu çünkü bence hepsi güvenilmez insanlardı. Burada birbirimizden başka kimseye güvenemezdik yoksa yine bizi ze

hirlemeye kalkışırlardı. Başımı çevirdiğimde bir köşede somurtarak oturan Efeyi

gördüm. Yosun onun önünde diz çökmüş, yalvaran gözlerle ona bakıyordu. “Efe, lütfen. Üç gündür odandan hiç çıkma dın. Şimdi de benimle konuşmuyorsun.” Anlaşılan, Efe bile biz hücredeyken kendisini odaya kapatarak onları protesto etmişti.

Efe kollarını göğsünde birleştirdiğinde hıh dercesine başını

başka tarafa çevirdi. “Siz Yankıyı öldürmeye çalıştınız, ben he

pinize küstüm.” Sanki on dokuz yaşında değil de beş yaşında gibi davranıyordu.

Yosun’un da gözleri doldu. “Be-ben çok üzgünüm.” Aniden ağlamaya başladığında Efe de ağladı ve ben bu tuhaf İkiliyi ağ

zım açık izledim. Yemin ederim tencere-kapak gibiler! Kadın git

miş, kendisine benzeyen birini çaylağı olarak seçmiş. “Lütfen, yeter.” Fulyanın acı çeken sesiyle başımı çevirip

ona baktım. Yerde iki büklüm karnını tutuyor ve Alaz a yalva rıyordu.

Kahverengi tutamları her zamanki gibi dağınık duran ada mın keskin yüz hatları huzursuzdu. Üstelik hiç yorulmamış

ARAL ATACA

383

gibi en küçük bir terleme belirtisi bile yoktu. “Tüm gün yal varmaktan başka bir şey yapmadın? Ben Fulya’nın yerine ol

sam darbe aldıkça yalvaracağıma hırslanıp ona daha çok saldı

rırdım. Alaz, şu anda sızlanan çaylağından bunu bekliyordu. Ben ise giden eğitmenimden Alalın yaptığı gibi beni zorla

masını beklemiştim.

“Zayıflığı bırak ve bana karşılık ver.” Alazın söylediklerine bir an gülecek gibi oldum. O, güçlü bir çaylak yetiştirmek isti

yordu lâkin Fulya, onun istediği gibi onu zorlamıyordu. Sarı yılan, nihayet düştüğü yerden kalkarken sırını. “Senin

hiç zayıf olduğun bir şey yok mu?” Kirpiklerinin altından ona bakan kız, şimdi niye dudaklarını ısınyordu? Ayna ne ara senli

benli konuşacak kadar samimi oldular? Şu yanm günde Ful yadaki tek değişiklik, artık Alaz a yiyeceği akşam yemeği gibi

bakıyor olmasıydı.

Onun bu sorusuyla Alaz uyarıcı bakışlarım ona doğrul tunca onu kızdıran bir şeyler olduğunu anladım. “Zayıflıklar

insanı dibe çeker. Şimdi mesafeni koru ve kendine çekidüzen

ver.” Adam ciddi ciddi Fulya’ya eni itemiyorum mesajı ve

rince Fulya’nın değişen yüzünü görüp kıkırdadım. Kahretin, yakalandım!

İkisi de başını çevirip beni görünce gülüşümü dudaklarım dan zor sildim. “Komik mi?” Bu kız Alaza olan hislerini kimse

den saklamıyordu. Arsızlığın kaçıncı boyutuna ulaşmışa acaba? “Değil.” Bana ne der gibi omuz silktim. “Sadece fazla belli ediyorsun, bunu sana karşı ilk fırsatta kullanabilirim.” Yerdeki

hırkamı alarak Kuzeye doğru yürürken onun sözleri yüzünden durmak zorunda kaldım. “Aşk hakkında ne düşünüyorsun?”

Ona doğru döndüğümde aslında bu soruyu bana değil de Alaz a sorar gibiydi. Kızda kesinlikle utanma diye bir şey yoktu. Beni öldürseniz, bir erkeğin yanında böyle şeyler söyleyemezdim.

84

YARALASAR

Ya da daha beterini söylerim çünkü çenem açıldığında durdu rabilme aşk olsun. “Bilmem ama bence aşk» karşılıklı olduğunda güzeldir.” Ona bakıp gözlerimle beni izleyen Alaz ı işaret ettim. “Platonik aşk

ları saçma buluyorum. Sonuçta beni istemeyeni ben niye iste yeyim? Onun kalbi beni sevmiyorsa benim kalbim geri zekâlı

mı da gidip onu sevsin?” Fulya böyle bir cevap beklemiyormuş gibi kaşlarını çatınca Alaz için aynı şeyleri söyleyemeyeceğimi

anladım.

“Sen ne anlarsın be!” Aptal, hem sordu hem de bana bakarak yüzünü buruşturdu. “Senin gibi bir zavallının bildiği tek aşk,

yemekler.” “Kızım, mal mısın sen?” Ciddi anlamda birkaç tahtası ek sikti. “Bir erkeğin aşkı karın doyurmuyor, önemsiz kıldığın o yemekleri üç gün yemediğinde geberip gidersin. Ama âşık

olduğunu sandığın kişiyi üç gün görme, sağlığından bir şey kaybetmezsin. Bir erkek ile yemekleri kıyasladığında bence ye

mekler açık ara alır maçı.” Onun için nasıl işliyordu bu durum, bilmiyorum ama benim en büyük aşkım mideme giren lezzetli şeylerdi. Tam konuşacaktı ki daha fazla onunla muhatap olmak iste

mediğim için elimi kaldırarak onu susturdum. “Hem aşk diyor sunuz da aşk dozunda iyi. Yeter ki onursuz olmasın.” Gözlerim

Alaz ile buluşunca ne o bakışlarını çekti ne de ben. “Onursuz

insanın aşkı da oyunsuz olmaz. Kime gönül verdiğine dikkat etmeli insan.” Onlara sıramı dönerek uzaklaşüm. Burada çok

bile kalmıştım. Kendisini Alaz a kanıtlayacak diye onunla za man kaybetmek istemiyordum.

Her haltı yedik de bir tek aşk eksik kaldı sanki.

..görenvarm,»" 00 3ğl«

«««

gelmeme

gerin ayranını içmeyi bırakıp masav , « bahçede gördüm. Eğitmeni„i .Şj”* >’» »a,

jiyormuş ve yemek yemeyecekmiş fiUn  Ç çünkü Efe, mutlaka üzgün hissedecek bir

UZgûn hkse’Janu?Un>

«Hey, Sakar!” Bağımlı’nın sesiyle kaDınln 7 U’ cuğa döndüm. Ah hayır, özellikleUEZ"Ç°’

sa mutlaka altından bir şey çıkacaktır. “Gel. ,P PBgulu^r’

jim.” Ellerini arkasında tutarken bu bakulanmnt* olmadığını anladım. ^^‘n‘n Ayağa kalkarak ona doğru yürürken güldüm. “Ne o bam uyuşturucu mu getirdin?”

’

“Uzat ellerini.” Ne vereceğini merak ettiğim için aptal gibi eDerimi uzattım. Avuçlarıma bırakuğı şeyi görünce Naz ve

Ecrin çığlık atarak masanın üzerine çıktı. Erkeklerse küfürler savurarak cUerime bakıyordu. Allah belasını versin, avucumun

içinde bir şey hareket ediyor!

Soluğumu tutarak başımı usulca eğdim ve koluma doğru sürünen şeyi görünce deli gibi bağırırken aklımı kaçıracağımı

sandım. “Yılan!” Evet, bu geri zekâlı, gerçekten bana bir yılan

getirmişti. Simsiyah pulları olan bir yılandı bu. Üstelik bile ğime dolanıp gözlerini bana diktiği için kımıldayamıyordum.

Ağlamak serbest mi? Başımı usulca çevirdiğimde Çakalların korkuyla bileğimdeki şeye baktığını, eğitmenlerinse sanki her zaman bileğime bir yı lan dolanıyormuş gibi eğlenen gözlerle beni izlediğini gördümAllah aşkına, bunlar ciddi mi? Yılan bu, yılan! Ha-Hakan.

ut-

kunarak ağlamaklı gözlerimi ona doğrulttum. Bana an on mı getirdin, Allah’ın belası!” diye tısladığımda yılan a tıs ayın

ca bir küfür savurdum. Tıslamak yok!

86

YARALASAR Ben burada ecel terleri dökerken bu pislik çocuk, gülerek ce

binden çıkardığı telefon ile beni videoya çekiyordu. “Korkma,

Sakar-, zehirli değil o.” Tüh ya, keşke bunu önceden söyleseydi çünkü ben çoktan korkudan titremeye başlamıştım. “Kuzey, gel

şunu al benden.” Neredeyse korkudan ağlayacaktım. Bence bu

şey zehirliydi ve beni ısırmak ister gibi bakıyordu. “Ben aranıza girmeyeyim, Kedicik.” Kedisini biryılanın insa

fına bırakan düşünceli insan,

“Yiğit?” Yutkunarak kocaman açtığı gözleriyle bileğimdeki

şeye bakıyordu. “Kızım, yılan o! Eğer kızlarla birlikte masanın üzerine çıkmadıysam erkeklik gururundan.” Korkuyla konuş tuğunu duyunca eğer koluma dolanan bu şey olmasaydı ona

gidebilirdim ama bunu yapamıyordum çünkü şu zehirli şeyle bakışarak aşk yaşadığımızdan gözlerimi sevdiceğimden ayırıp

ona ayıp etmek istemiyordum.

Yağlı ve soğuk derisi koluma dolanarak gittikçe yukarı çıkın ca, “Fulya! Gel al şu akrabam benden!” diye seslendim. Sülale

sinden biri bizi ziyarete gelmiş, kalkıp bir hoş geldin demiyor. Yok azizim, atalarımızdan kalan misafirperverlik ölmüş.

Kimseden yardım gelmeyeceğini anlayınca gözlerim tekrar Hakan ı buldu. “Al şunu, pis bağımlı.”

“Bence seni çok sevdi, Sakar.” “Allah seni kahretsin, Hakan! Sadece kahretmesin, aynı za

manda belanı da versin. Yılanlara gel inşallah.”

Kolumdaki yılanla öylece kalakalmıştım ki Efe içeri girdi. “Yankı!” Kız gibi tiz bir ses çıkartıp çığlık atarak beni videoya

çeken aptalın arkasına saklandı. “Kolunda siyah bir yılan var!”

Nasıl da hemen bildi? Valla büyük boşan. Sanınm bayılacağım. “Ya-Yankı, o seni ısıracak mı?” Efenin ağlamaya başlama

sıyla hem korkudan hem de sinirlerim bozulduğu için ben de

ARAL ATACA

317

ağlamak üzereydim. “Amacı yılanlıktan terfi ederek bir prense

dönüşmek ise öpebilir de.”

“Yankıcığım, prense dönüşen kurbağaydı.” Bu şey omzuma kadar çıktı ama o buna mı takıldı? “Efe, sen gel, tut şunu. Bakalım adını hatırlayabiliyor mu*

sun?” Yardımıma hiç ummadığım biri yetişmişti. Alaz, gülü* şünü saklamaya çalışarak ayağa kalku ve yanıma gelerek bile ğimdeki hayvanı hiç korkmadan aldı. “Bahçede bunlardan çok

var, zararsızlar.” Küçük bir hamlatmadan sonra yılanı Ahmet’e uzattı. Ahmet o hayvanı alarak yemekhaneden çıkına daha önce hiç bu kadar rahadadığımı sanmıyorum. Yılan gitmişti

ama sanki hâlâ kolumdaymış gibi hissediyordum.

Gözlerim Hakan’ı bulunca aceleyle telefonu cebine koydu ğunu görüp ona tehlikeli bir şekilde sınttım. “Efe Can, kapıyı

kilide, oğlum.” Efe hemen arkasındaki kapıyı kilitleyince Ha kan bir küfür savurup koşarak masaların araşma daldı. “Buraya

gel!” Peşinden koştum. Bu yapağının hesabını vermeden ben den kurtuluşu yoktu.

Geri zekâlı, bana yılan getirmiş!

Yağmurun alanda sırılsıklam olduğumda yanımdaki çocuk la birbirimize ters ters baktık. “Allah belam versin, pis bağımlı.”

Hep yaptığım gibi yine ona bela okuyordum. Bana bakıp sırıunca dudağı padadığı için cam yanmış olmalı

ki inleyerek sustu. “Bana yumruk atmasaydın, şimdi sıcak yata ğımızda olacaktık.” Sitem etmesi beni daha fazla kızdırmaktan başka bir işe yaramıyordu. Evet, yemekhanede onu yakalayıp

yumruk atağım için kural ihlali yapmışum ve o da beni kışkırt

tığı için ikimiz de ceza almıştık. Tüm öğleden sonrasını bahçede geçirdiğimiz yetmemiş gibi sabaha kadar da burada kalacaktık

88

YARALASAR Dondum lan burada! Hakan ile yan yana ayakta durmuş, sabah olmasını bekli

yorduk. Bu çok komikti çünkü daha sabah olmasına saatler

vardı. Üstelik balkonda bizi gözedeyen bir nöbetçi olduğu için oturmamız yasaktı ve bacaklarım uyuşmuştu. Hava karanlıktı, yağmur yağdığı için ikimiz de soğuktan titriyorduk. Diğerleri

bir ara gelip bizimle dalga geçerek tesise döndüler. Saat muh

temelen on iki olmuştu ve hepsi çoktan uyumuştu. Karşıdaki ağaçların arasında bir gölge fark ettiğimde ürkerek soluğumu

tuttum. Kalbim hızlanmıştı. Tesisin kapıları kapandığı için bizi

içeri almazlardı. Tam bağırmak üzereydim ki saatlerdir beni içe ri alsınlar diye sürekli bağırdığım aklıma gelince dudaklarımı

birbirine bastırdım. Şimdi bağırsam da yine numara yaptığımı

düşünecekleri için eminim ki kimse gelmeyecekti. Başımı kal dırarak bir umut balkondaki nöbetçiye baktım lâkin adamın

yerinde yeller esiyordu. Alaz olası bir tehlikeye karşı bizi koru

ması için onu özellikle görevlendirmişti ama adam yerinde yok

tu. Gölgenin biraz daha yaklaştığını fark edince Hakan’ın elini

sıkıca tuttum. “Tek kelime etme ve benimle gel.” Karanlık hissi beni yeniden ele geçirince elini bırakmak zorunda kalmıştım. Hakan için gelmişti. “Buradan ayrılmamız yasak, kızım.” Durumun ciddiyetin den habersiz, gülerek konuşan çocuğa kaşlarımı çattım. “Tam

karşındaki ağaçların arasında bize yaklaşmakta olan bir gölge

var ve yaşamak istiyorsan dediğimi yap.” Başını çevireceği es nada kolunu sıkıca tuttum. Yalandan gülerek, “Üşüdüm,” diye

rek ona sıkıca sarılıp dudaklarımı kulağının yakınına getirdim. “Eğer onun farkında olduğumuzu anlarsa bir kurşun ile işini

bitirir. Bana güven, hiçbir şey olmamış gibi davranKulağına

fısıldadığımda yerinde kaskatı kesildi ama sonunda anladı. “Eğer bu şakaysa…” Tırnaklarımı ensesine geçirdim. “Benim

için değil, senin için burada. Belki de seni öldürmesini bekle-

ARAL ATACA

389

dikten sonra sen geberirken şaka olmadığını sana kanıtlanın.”

Yüzüme sahte bir gülümseme kondurup ondan ayrıldım. ‘Ben

sıkıldım böyle durmaktan. Hazır nöbetçi yokken biraz geze tim.” Sanki her şey yolundaymış gibi hiç paniklemeden soğuk

kanlılığımı koruduğuma inanamıyordum. Tehlike esnasında

kolay panikleyen biri değildim.

“Olur.” Hakan benim aksime ağaçların oraya bakmamak için kendisini zor tutuyordu. Ne olursa olsun, bu gece onu ha* yatta tutmalıydım. Aklıma bana yaptığı yılan şakası gelince onu koruma fikrinden vazgeçer gibi oluyordum.

Gölgeye sırtımızı dönerek yürümeye başlayınca Hakan yan*

lış bir şey yapmasın diye korkuma rağmen onun elini sıkta tu

tuyordum. “Tesisten uzaklaşıyoruz, bu daha tehlikeli.” Ağaçla rın arasına girdiğimizde onu ok anığımız sahaya doğru çektim.

“Silah bulmalıyız.” Ona küçük bir açıklama yapaktan yakL,ık beş dakika sonra ok anığımız alana girmiştik. Hemen tahra ma

saların üzerinde duran sadaklardan birini alarak, içini oklarla doldurup tek koluma taktım. Yayıma oku geçirdiğimde Hakan da benim gibi gereken şeyleri almışa. Bir seferinde bize ok at mayı öğrenikleri için dalga geçerek, “O öcü karşımıza çıkına

ne yapacağız? Ona ok mu fırlatacağız?” dediğimi hatırlayınca bu durumdayken bile güldüm. Söylediğim her şey dönüp dola

şıp yine beni buluyordu, daha az beddua etmeliydim. Ağaçların arasında bir çıtını duyduğumuzda Hakan ile sır

tımızı birbirine yaslayıp yayı gerdik ‘Kahretsin, burada ama karanlıkta onu göremiyorum!” Kızan çocuğa sinirle başımı

sallayarak gözlerimi etrafımda gezdirdim. ‘Karanlıkta seslere odaklanıp onu bulabilirim ama ben senin gibi ok atmakta iyi

değilim.” Eğer Hakan’ın becerisi bende olsaydı, karanlıkta bile onu bulup vurabilirdim. Bende duyular vardı, onda ise yetenek

YARALASAR

^0

Kr^>ıur? Hakanın yeteneği? Ve benim karanlıkta görüş yetene ğin? tfte bu!

Sırtımı iyice Hakana yasladığımda birbirimizin arkasını kolluyorduk. "Ben sana nerede olduğunu söyleyeceğim, sen de vuracaksın? Gözlerimi kapattığımda yayını iyice gerdiğini

’

duydum. “Sadece yerini söyle, gerisini bana bırak.” Karanlıkta ortaya çıkan duyularımı bildiği için beni sorgulamadan bana

itaat etmişti. Sanki etrafımızda bir cani yokmuş gibi gözlerim kapalı, so

ğukkanlılığımı koruyarak seslere odaklandım. Etrafımız ağaç

larla çevrili olsa da yağmur yağması benim için büyük şanstı. Yağmurda adım seslerini daha iyi duyuyordum. Rüzgarın uğul

tusu kulaklanma geldiğinde ağaçlara tüneyen baykuşların ra hatsız edici sesini duydum lâkin bir ses vardı ki diğer tüm sesleri

geride bırakıyordu. Yarasalar! Evet, üzerimizde uçuşan bir yara sa sürüsü vardı. Lanet olası hayvanlar sanki onun gelişini haber veriyordu. Ağaçların arasındaki küçük adım seslerini duydu

ğumda sessizce, “Saat üç yönünde,” diye fısddadığım anda Ha

kan hemen dönerek oraya doğru bir ok atmıştı ki hemen arka sından yine adım sesleri duydum. “Arkanda!” Gözlerim kapalı bağırınca Hakan oraya doğru okunu attı ve bir inilti duyduk.

“Onu vurdum.” Yayını bırakarak öne doğru yürüdüğü esna

da oku ilk attığı yerde sanki bir silahın emniyetini açan o cdız sesi duymuştum. Allah kahretsin, iki kişilerdi! “Eğil!” Bağırarak

elimdeki yayı yere atıp Hakan ın üzerine atladığım an bir silah sesi ile ikimiz de yere düşmüştük.

“Yankı!” Hakan adımı fısddadığında usulca başımı kaldı rarak altımdaki çocuğa baktım. “İyi misin?” dediğimde başını

salladı. “Sen?” Herhangi bir acı hissetmediğim için ben de ba şımı salladım. “Kaçmahyız!” Üzerinden kalkarak koşmaya baş__

<

ladığımızda ayağım bir dala takılınca kendimi yerdeki çamurun içinde buldum.

ARAL ATACA

391

Başımı kaldırdığımda Hakan’ın tesise doğru koştuğunu gör düm. Büyük ihtimalle hemen arkasında olduğumu düşündüğü

için düştüğümün farkında değildi. Hakan’a zaman kazandırmak için ben de ayağa kalkarak onun aksi yönüne doğru koşmaya

başladım. Eğer Hakan’ı bırakıp benim peşimden gelirse Hakan tesise varabilirdi. Zaten silah sesinden dolayı tüm tetikçilerin kuledeki yerlerini aldıklarını gördüm. Karanlık olduğu için

burada kim olduğundan emin olamadıklanndan ateş etmekte tereddüt ediyorlardı. Bahçenin tenha bir noktasına gittiğimde

nefes nefese durmak zorunda kaldım. Arkamdaki adım seslerini duyunca Hakan’ı bıraktığı için derin bir nefes alarak rahatla

dım. Ona doğru döneceğim esnada, “öyle kal!” diye uyarınca korkudan hiç kıpırdamadım. Resmen ona itaat ediyordum. “Bu gece canımı sıktın, küçük Yarasam.” Gırtlağından çıkan

boğuk, korkutucu ve kalın sesiyle ürperdim. Hakan’ı kurtardı

ğım için bana kızmıştı ama umurumda değildi. Beni bu gece öldürmeyeceğini biliyordum.

“Telafi etmeliyim, değil mi?” Yüzüme yapışan ıslak saçlanmı çekerken rüzgâr iliklerime kadar işliyordu.

“Edeceksin.” Bana yaklaştığını hissettiğimde gözlerim dol

du. Ona olan korkumdan kurtulmak imkânsızdı. “Altuğ’un kartını bana getireceksin, sonra da onu öldüreceksin.” Benden

istediği şeyi duyunca gözlerimi kocaman açum. Alaz’ın kara te sisteki tüm kapıları açıyordu. Onu almam imkânsızdı. Üstelik

birini öldürmeyi aklımdan bile geçiremezdim.

artla tesistei her yere sızabilir. Alaz peini bırasın diye onun ölmesini istiyor olabilir ama bunu neden endisi yapmıyor? “Bu… Bu mümkün değil. Bunu yapamam…” Belime bas

tırdığı şey yüzünden nefes alamadım. “Senin yapamayacağın

bir şey yok, Yankı.” İsmime bilerek vurgu yapmışa. “Arkadaşı nın hayatına karşılık, sana ihanet eden adamın anahtarı ve ha-

392

YARALASAR

yatı!* Gözyaşlarına yaşadığım korkudan dolayı akarken başımı salladım. “Güzel,” deyip dudaklarını boynuma değdirdiğinde boğazından çıkan hırıltılı sesi yüzünden çığlık atmamak için

dudaklarımı birbirine basardım. Boynumu mu öptü bu aşağılık?

Elini uzatarak pantolonumun cebine bir şey koydu. “Odası onuncu katta. Bu kart seni o kata çıkarır. Yarın gece bu işi biti receksin.* Boynumda nefesini ve belimde de bıçağı hissederken hayır demek aptallık olurdu.

Dövüş konusundaki yeteneğini bilmediğim için ona saldırmak da aptallık olurdu.

Gözlerimi kapatarak deli gibi titrerken kokusuna yoğun laştım. Burnuma gelen çikolata ve kakao kokusuyla gözlerimi kocaman açtığımda o çoktan gitmişti. Dizlerimin üzerine yı

ğılarak kokusunun Alaz’ın kokusuna ne kadar çok benzediğini

düşündüm. Alaz olamazdı, değil mi? O olsa neden kendi kar

tım çalmamı istesin ki? Ya da neden onu öldürmemi istesin?

Yarın gece odasına gitmem için olabilir mi? iyi ama bundan çıkarı ne ki? Kafam karışmışa ve ne düşünmem gerektiğini bil

miyordum. Kokusunun Alaz’a çok benzemesi hatta neredeyse aynısı olması beni altüst etmişti. Peki, katil Alaz ise? Ya beni ze

hirlemesi aslında sadece şüpheleri üzerinden atmak içinse? So nuçta aradığımız katil nüfuzlu ve güçlü biriydi. Üstelik benimle oynamayı seviyordu. Alaz güçlü ve soğukkanlı biriydi. Neden katil o olmasın? Üzerinde hiçbir şüphe bırakmamak için beni

zehirleyip sözde katile tuzak kurmuş gibi görünebilir. Benden onu öldürmemi isteyerek belki de ne kadar ileri gideceğimi test ediyordur. Lanet olsun» kendi düşüncelerimde boğulmak üzere

yim. Peki, ben şimdi ne yapacağım?

“Alaz, yirmi yedi yaşmda, Sedef* Sessizce fısıldadım. “On iki yıl önce damgalandığında yedi yaşındaydın, o ise on beş

MARAL ATMACA 393 yaşında oluyor. On beş yaşında bir çocuk, otuz kimiyi damga

layabilir mi?” Hayır! Bu saçma ama mantığım neden olmasın

diyordu? Sonuçta öldürme hissi çoğu katilde çocuk yaşta baş

lıyordu. Peki, Alaz neden bunlardan biri olmasın? Kurbanını öldürecek kadar soğukkanlı ve arkasında iz bırakmayacak kadar

zekiydi. Her şeyi hızlıca hesaplayan bir beyni vardı. Onun zekâ sını hafife almak aptallık olurdu. Hadi ama, on beş yaşında seri katil mi olur? iyice saçmaladın,

Yankı! Bunu araştırmadan içim rahat etmeyecek.

“Sedef.” Omzuma dokunan eli hissettiğimde çığlık atarak

hemen ayağa kalkıp ondan uzaklaştım. “İyi misin?” Karanlık ta yüzünü iyi göremesem de içimdeki şüphe ondan korkmama neden oluyordu. Evet, gelen Alazdı. Belki de bu gelen az önce

boynumu öpen kişiydi. “Uzak durun benden!” içime bir şüphe düştüğü için bağı

rarak tesise doğru koşmaya başladım. “Bekle.” Arkamdan kız gın sesini duysam da durmak yerine daha fazla hızlandım. Bu

adamdan korkuyordum. O, artık benim için bir şüpheliydi. Ağaçların arasından hızla geçerken ayağım taşa takıldı. Tam

öne doğru düşmek üzereyken belimden tuttuğu gibi beni göğ

süne çektiğinde avazım çıktığı kadar çığlık attım. “Kes şunu!”

Beni azarlayınca korkudan hemen sustuğuma inanamıyordum. Adam, ajan görünümlü bir katil olabilirdi ve sinim onun göğsündeydi. Beni burada öldürse kimse ondan şüphelenmezdi.

Ona doğru dönmemi sağlarken kaçmamam için kolumu sı

kıca tutuyordu. “Neden benden kaçıyorsun?” Tam bu esnada

korkudan mı bilmem, zihnimde bir ses yankılandı.

“Adı ne?” “Artık onun ismi, Yankı.

394

YARALASAR

Yankı! Yankı!* “Uzak durun» dedim!” Boğazım kanarcasına çığlık attığım da kendimi ondan kurtardığım gibi kaçmaya başladım. O gece

katilin yüzünü gördüm lâkin zihnimden tamamen silinmişti. Yani onu görsem bile tanıyacağımı sanmıyordum. Gerçekleri öğrenmenin tek yolu müdire anneyi bulmaktı. Tesise girdiğimde tüm Yarasalar ve eğitmenler Hakan’a so rular soruyordu. Hatta Çakallar bile buradaydı. Hakan beni

görünce rahatlayıp bana doğru koştu. “Sakar, korkuttun beni be kızım.” Beni aceleyle kollarının arasına almasını beklemi

yordum. “Kulağının dibinde çığlık atmamı istemiyorsan dokunma bana, Bağımlı.” Huysuzlaştığımda iyi olduğumu anladığı için

gülerek benden ayrddı. “iyi misin?” Kuzey in yüzümü ellerinin arasına alıp endişey le sorduğu soruya güldüm. “Hâlâ çığlık atabilirim.”

Neşeli bir sesle, “Salak kedi,” diyerek ellerini çekti. “Toplantı odasına geçelim.” Drakula’nm sözleriyle hepimiz

asansörlere yöneldik. İkinci kata çıktığımızda bu sefer daha büyük bir ofise gir

miştik. öyle ki kocaman, uzun masanın etrafında hepimize yetecek kadar sandalye vardı. Biz masanın sağ tarafına oturdu

ğumuzda eğitmenlerin hepsi kendi çaylağının karşısına otur

du. Yaşlı adamla içeri giren Alaz’a hiç bakmadım ama onun

kızgın bakışlarım üzerimde hissediyordum. Yaşlı adam masanın en başına oturunca o, Fulya’nın karşısına oturmak yerine yaşlı

adamın sağ tarafındaki yerini aldı. Kaloriferler açık olduğu için ısınmıştım ama üzerime yapışan ıslak kıyafetlerim beni kaşındı

rıyordu. “Biriniz neler olduğunu açıklasın.” Yaşlı adamın sözle-

MARAL ATMACA 395

rine karşılık sadece gözlerimi devirdim. Bence benim açıklama yapmamı istemezdi.

“Ben açıklarım.” Hadi bakalım, başlıyorum. Ajanlarından olan eski eğitmenim olacak kişi, katilin burada olduğundan

şüphelendiği için beni zehirledi. Ancak ne hikmetse yeni eğir menim yani Drakula, beni cezalandırarak bir gece dışarıda bı

raktı. Sizce de burada bir gariplik yok mu?” Masadakilere soru soran gözlerle bakarak bir cevap bekledim. “Her ikisi de özel

likle ölmemi ister gibi hareket ediyor, bu fazla garip.” Şimdiki

hedefim yaşlı adamdı. “Elinizde gerçek anlamda beni koruya

cak bir eğitmen varsa alırım bir tutam.” Şu ana kadar bana ver dikleri her iki eğitmen de bu koruma işini pek iyi yapamıyordu. “Pardon ya, o öcü bana bir şey yapmaz, değil mi? Ne de

olsa adam benim beşik kertmem. Ah, evet, sizin için cinsiyetini de ben buldum. Gözümüz aydın, nur topu gibi bir ocu oğ lumuz oldu,” dedim. Tüm eğitmenlerin kaşlannı çatarak bana bakmasını umursamadım. Özellikle Drakula ve Buzdağı’nı gör

mezden gelmek benim için kolay b’ır şeydi. Sayemde kadınlan şüpheli listesinden silecekler ama bunlar hâlâ bana kızıyor. “Saygısızlığı bırak ve üslubuna dikkat et!” Açıkçası yaşlı ada

mın yumruğunu masaya vurup bana bağırmasından hiç etki

lenmedim. Islak saçlarımı yüzümden çekerek ona döndüm. “Bağırarak

beni sindireceğinizi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Sizin ve ekibi nizin yetersizliği yüzünden ben bugün kendi ekibimden birini

kaybedebilirdim.” “O burada, Yarasaları başka bir yere götürmeliyiz.” Simay, yaşlı adama bakarak bulduğu çözümü dile getirdi. “Burada gü vende değiller.”

“Valla ben gayet güvendeyim, malum bana dokunmuyor, öcüden çok eğitmenlerin gazabına uğruyorum,” dediğimde hepsi bana sus artık dercesine bakınca somurtarak sustum.

YARALASAR

396

°Bu» iyi bir fikir değil.” Drakula itiraz etmekte gecikmedi.

“Evet, burada da tehlikedeler ama aynı zamanda güvende olacaklan tek yer de burası. Kameralar, tetikçiler ve kıdemli ajan ların olduğu bu yerde istediğine kolay ulaşamaz.”

"Yanlış hatırlamıyorsam yarım saat önce gayet de ulaşmak

üzereydi.” Yine konuştuğumda Yarasalar kıkırdarken diğerleri

sinir krizi geçirmek üzereydi. “Güvenlik önlemlerini artıralım.”

“Çok zekisiniz, Bayan Afrodit ama o bunu düşünmedi, değil mi?” Evet, yine konuştum.

Atalay, “Tesiste kapsamlı bir araştırma yaparsak onun kim

olduğunu bulabiliriz,” dediğinde çıldırmak üzereydim. “Burada kimse beni insan yerine koymuyor mu?” En sonun da dayanamayıp isyan ettim, “öcü içinizden biri. Önce birbi

rinizi araştırmayı deneyin bence.” Burada kimse beni ciddiye almıyordu. “Farkında mısın, senden başka konuşan kimse yok!” Bu san yılan, sebepsiz yere benimle uğraşmayı bırakmalı, O gitsin, Alazı

nasıl ayartacağını düşünsün. Ben burada ciddi bir şey konuşuyo rum.

“Evet, konuşuyorum çünkü tüm Yarasaların kurbanlık ko yun gibi kaderine razı gelen birer geri zekâlı olması benim su

çum değil. Güzel haber şu ki ben onlardan biri değilim, ken

dimi savunuyorum.” Ona cevap verdiğimde Yarasalar da dahil

anık masadaki herkes beni öldürmek ister gibi bakıyordu.

Haklı davamda beni susturmaya çalışıyorlar. Ama Yankı Sar maşık susar mı? Asla! “Maalesef kızla aynı fikirdeyim.” Bu kadar insanın içinde

benimle aynı fikirde olan tek kişinin Alaz olmasının bedbahtlı ğım yaşıyordum.

Maiad»ki eğitmenlere tdt ttl b

y apel» sorguya çekmekle Ar,, t„ sene tesise gelen Sanrfin ee^fefc M** ^„,yor. o bizden biriydi. O„„„|,

»”*«. î. . S-

oradayd.’ »i^yan,/

İçlerinden birinin ihanet etmesi h

olnıll,

•

jırmiş« da. “Madem ona çal,^

ku Öldûr<,û?’

ğunu diyen kişi Esad’ın silikonlu eğitmeniydi

«Onu ben öldürdüm.” Hakan bu itirJ ça sarsılmıştı. “Sen mi?” Kadın kaşlar a?.?"1 olduk-

de ses’

b

leri duyup size yardım etmek için gelmişi sız kalamaz. Tutuklanıp emniyete teslim ediktt^^" dinlemeden tehdider savuran kadın yüzünden u

atmıştı.

«»m rengi

«Ve bu sözlerinizden sonra zekâ sorununuz olduğunu dû şünüyorum.” Yine araya girmiştim. “Madem hain değil 0 za

man neden hiç ses çıkarmadı? Hakan de elimizde oklarla orad^ öylece korkuyla beklerken ses verebilirdi ama o, sinsice bize yaklaşmayı seçti.” Kızıl şeytan bana öyle bir baku ki korkudan

sindim. Korktuğumu gören Hakan kaşlarım çatarak kadına döndü.

“Sakar haklı, orada karanlıkta etrafımızı kuşattılar. Eğer hâlâ

yaşıyorsam Yankı nın karanlıktaki yeteneği sayesinde. Evet, ka

til ona dokunmuyor ama Yankı benim üzerime adadığında kur

şun ona da gelebilirdi.” Hakan sustuğunda tüm gözlerin bana dönmesi beni rahatsız etti çünkü benden böyle bir şey bekle

miyorlardı. Neden mi? Hepsinin gözünde kendi menfâaderini

düşünen, işe yaramaz bencilin tekiydim. “Bakmayın şöyle, Bağımlfnın üzerine adarken aklımdan ne

geçiyordu, ben de bilmiyorum. Emin olun, ikinci kez böyle re

J9H

YAR Al AS AR

zil bir hareket yapmayacağım. Benim için kendi hayatım her*

kesinkinden daha değerli.” Böylece onlara görmek istedikleri kişiyi verdim. Hepsi ilk günden notumu vermişti. Kimseye iyi

görünmek gibi bir niyetim yoktu ve zaten İyi biri de değildim. Orada tanırım foktaydım, yokta kendimden beklemediğim bir

performanstı. “Peki, teni onun için özel kılan ne?” Yaşlı adamın sorduğu

bu soruyu herkes merak ediyor gibiydi. Güldüm. "Zekiyim, güzelim, sevimliyim, yetenekliyim, siz

anlamasanız da espri yeteneğim var. Kısacası bir katilin aradığı her şeye sahibim. Daha ne olsun, değil mi?” Yosun ve Afrodit kıkırdarken diğerleri, kendimi övdüğüm için homurdanarak

önüne dönmüştü. “Sakarsın, gevezesin, boşboğaz ve patavatsızsın. Hakikaten daha ne olsun, Kedicik?” Kuzc/in gülerek söylediklerinden sonra homurdandım. Ne var yani, o kadar kusur kadı kızında

da olurdu. Alaz kahverengi harelerini bana çevirince kafasını kurcalayan birçok şey olduğunu anlamıştım. “Bu gece seninle konuştu mu? Onun hakkında elle tutulur bir bilgi vermelisin bize.” Alaz ın bu sözlerinden sonra orada bana yapmamı söylediği şeyleri ha tırlayınca sertçe yutkundum. Kimseye belli etmeden masanın altında cebimi kontrol ettiğimde kartın orada olduğunu fark ettim. Korkak yüz İfadem beni ele vermiş olmalı ki gözlerini kıstı. “Sana ne söyledi?” Bence bunu bilmek istemezdi.

“Seni öldürmemi”desem tepkisi ne olurdu acaba?

Bugün bir durgunluk vardı üzerimde Bdki

numu öpen adamın dudaklarını hatırUkca -

**

kaynaklanıyordu. Zaten günlerdir o lanet den uyumaya korkuyordum. Benden AlaZı öU,-^ günden beri bir hafta geçmişti. İstediğini

rar karşıma çıkmasından korkuyordum. şöyle dursun, odasına bile girememiştim. Ben bir btilZl dim, kimseyi de öldürmeyi düşünmüyordum. O an kendini kurtarmak için ona istediği cevabı vermiştim, kabul ediyor^ ama hiçbir güç beni, birini öldürmem için ikna edemedi. Bir hafta boyunca hiç sesi çıkmadığ! için tam bu konuyu unut tu diye rahat bir nefes almıştım ki dün gece yarağım», fa. rinde bulduğum not kâbusum olmuştu. Sözümde dnrm^ğ,», için beni, Efenin hayatıyla tehdit ediyordu. Benim yüzümden Efe ye bir şey olursa yaşayacağım vicdan azabım düşünmek bile istemiyordum. Elimde sıkıca tuttuğum küçük not parçasına dolan gözlerle tekrar tekrar bakmaktan kendimi alamıyordum.

“Eğer sözünde durmazsan bugün kızıl arkadaşına veda et, küçük Yarasam.” Yatağımda oturdum ve sabaha kadar düşünüp durdum. En kötüsüyse ne düşündüğümü bilmemekti. Tesisin her yerinde güvenlik kameraları varken odama doğrudan giremezdi. Göz

00

YARALASAR

lerim bahçe kapısını bulduğunda sertçe yutkundum. Kurşun geçirmez çift katlı cam bile güvende olmamı sağlamıyordu.

Bahçeye bakan duvarın tamamı camlarla kaplıydı. Alaz o bah çeye açılan tek kapının odamdan geçtiğini söylemişti. O bahçe,

diğer bahçelerle bağlantılı olmadığı için orada herhangi bir ka mera yoktu. Fakat bahçeye girmenin bir yolunu bulmuş olmalı ki odama girmişti. Nottan eğitmenlere bahsetmek istiyordum

ama onlara, verdiğim sözden bahsetmek istemediğim için sessiz kalmam en iyisiydi. Hem etrafta o kadar ajan varken Efe’ye ula şamazdı. Üstelik güvenlik önlemlerini artırmışlardı. Saat beşti, güneşin doğmasına daha bir saat vardı. Üzerimde sadece beyaz

bir atlet ve yeşil bir eşofman altı vardı ve giyinmek içimden gel miyordu. Yataktan çıkarak spor ayakkabılarımı giydikten sonra üzerime bir hırka geçirdim. Dolaptan yeşil, tül bir fular alıp boynuma sardım. Dolabımı düzenleyen kadını sırf bu fularlar için sevebilirdim çünkü her renkten vardı. Siyah olan fularımı nerede düşürdüğümü bilmiyordum ama odamda değildi. Odamdan çıkarak nöbetçilerin yanından geçip tesisten çile rim. Soğuk hava yine rüzgardan nefret etmeme neden olurken

düşmek istemediğim için yavaş adımlarla gezinmenin en iyisi olduğunu düşündüm. Hafif karanlık olan hava, tebessüm et memi sağlamıştı. Karanlık korkutucuydu lâkin yine de sevi yordum. Yaz mevsiminin en sevdiğim yönü ağaçların obez gibi şişmanlamasıydı. Sonbahar gelince ağaçlar depresyona giriyor ve kışın zayıflayıp yapraklarım dökerek çırpı gibi kalıyordu. “Ağaçlar bile formunu koruyor.”

caba depresyona giren ben miyim? Açık havada yürüyüş yapmak iyi gelmişti. Biraz daha ilerle diğimde kocaman bir ceviz ağacının dallarına asılı duran kum torbasını görüp durdum. Ama beni durduran şey kum torbası değil, üzerinde pantolon dışında hiçbir şey olmadığı halde o kum torbasını yumruklayan kişiydi. Güneş doğmasa da sabah

masına az kaldığı için onu çok ivi .

aca

4n

“50İik fekilde kum torba™ Sln] at.ildi. Her yumruk atttg,„dl sağ|amış«- Kolunu Sery« çekip y MuZ“ jaç]arı dalplamyordu. Set Ç,pİ3k,kmursUztemvefarindcko L, olmaması nefaımt kesiyordu. Sanli u , İn İ4U yaratıklar gibiydi. Ben tababm ^tSaa*

yor muydu?

rken 0 üşûmü-

Potansiyel katil adayına Fulyanın baktu,

utanç verici, Yankı.

-ı-,

p

İkisinin masında çokfark var! Ben ona^L.

yorum, sadece bu soğukta hangi aklı basında gezeceğini düşünüyorum.

mn >an Pflak

Bu adamdan uzak durmaya kararlı olduğum için bundloI duğumu anlamasın diye sessizce gitmeye karar verdim Ancak

ben geriye doğru bir adım atmıştım ki hiç den, “Buraya gel, Sedef,” dedi. Şaşırdım. Neden şaryonun ki’

Adam askeri eğitim almıştı, geldiğimi tabii ki anlayacaktı. “Benim olduğumu nasd bildiniz?” Ben de göremesem bile

arkamda biri olduğunu anlıyordum ama o kişinin kim olduğu-

nu ayırt etmek hiç kolay değildi. Bir yumruk daha attıktan sonra durdu. “Nasıl koktuğunu

biliyor musun?” Rüzgâr kokumu ona götürmüş olmalı.

Sanki beni görecekmiş gibi başımı salladım. “Zeytin, de ğil mi? Banyodaki şampuanım ve losyonum yeşil zeytin özlü.”

Güldüğünü duydum. Kokum bile bana yemeği hatırlatıyordu.

“Demek zeytin!” Sesi eğlenir gibi çıkmıştı ve evet, zeytin çünkü ben insanların koku salgıladığına inanmıyorum. Kullan dığımız şeyler öyle kokmamızı sağlıyordu, örneğin hangi insan

402

YARALASAR

çikolata kokar ki? Ama o çikolata kokuyordu. Çikolatadan ya

ratılmadığına göre bu onun parfümünün çikolata aromalı bir kokusu olduğunu gösteriyordu. Hangi kokuyu kendinize sıkar

sanız öyle kokarsınız. Bugüne kadar hiç parfüm kullanmadığım için ben en fazla kullandığım şampuan gibi kokardım. Usulca bana doğru döndüğünde gözlerim, yüzüne yapışan ıslak saçlarından, nemli yüz hatlarını ve oradan da köşeli çenesi ni buldu. Boynundan kaslarına süzülen ter damlacıkları dudak ısırtan türdendi. Güçlü omuzları ve yapılı fiziği ok arttk de

dirtiyordu. Şu herkesin baklava terimini kullandığı sıkı kasları onda sekizliydi. Pek anlamam bu işlerden ama dört çarpı dört işte. Pantolonunun kemerinin olduğu yerdeki kasları nefesimi kesmeye yetti. Tamam, kabul ediyorum, adam pisliğin tekiydi fakat yakışıklı ve mükemmel bir fiziğe sahip olduğunu maalesef inkâr edemezdim. Ağacın dalma astığı tişörtünü aldığında onu incelediğimi bildiği için güldü. “Böyle kalmamı mı istersin?”

Bakışlarımı yakalamış olabilirdi ama utanıp kızarmadım. “Evet dersem böyle mi kalacaksınız?” Eğer karşısında görü

nüşü yüzünden iç çekip renkten renge girecek bir kız görmeyi

bekliyorsa yanılıyordu.

Dudakları usulca kıvrıldığında sanki bana meydan okur gi biydi. “Neden olmasın?” Kışkırtıcı bir sesle konuşmasıyla be nim de dudaklarım kıvrıldı. “Beni etkilemeye mi çalışıyorsu nuz, bayım?” Şu anda yaptığı kesinlikle buydu.

Bana doğru yürürken gözlerinde oluşan yaramaz parıltıları görebiliyordum. “İhtiyacım var mı?” Kendi gücünün farkında olduğu için istediği herkesi kolayca etkileyeceğini biliyordu.

Gözlerimle bariz bir şekilde açık açık onu süzdüm. “Ha

yır yok. Herkesi kolayca etkiniz altına alabileceğinizin farkın dayım.” Gelip, tam karşımda durup üzerime eğilmesini bek

lemiyordum. Gözlerimin içine baktığında yüzü çok ama çok

unundayd*- “Pcki

«eni?” Vay _

Âklinca inimle oyun mu oynuyor> paşynı kaldırarak bana olan «Hic şansınız yok, daha önce de Sövl f bezden « kim«dikkatimi çekmiş- G^6"" «H»k/S Jüm. “Ayrtea ben de sizin ^yğiniz beni kendi oyununnaj,

içi» en ç«k bana Aoy» «rf, ve

™ ₺ 0

mecburdu.

‘m iliğime

Tek kaşını kaldırdığında, “Bazen çok

dedi. Bu sözlerinden sonra sadece katH Jr olabüiyoRun>-

tedigni kabul etmiş oldu. O profesyond k; yîkln,n<la is“bi »e de Fulya gibi H,n„u XI ğ’??’1

önde tutardı, onları zayıf kılacak kadınlardan^ j “Ama?” diyerek sırıttım. “Beni ilâ çekin t,.. .

farkındayım. Farkında değilsiniz ama bana çekÜivSUnUZU“ konuyu açmamın nedeni de bu zaten. Henüz ken uzak durun benden. Yaşlı adamlar ilgimi çekffii nen yüz ifadesi anında silinmişti. Böyle bir itiraf beklemedi-’ açıktı lâkin hiçbir zaman aptal ve kör biri olmadım. Drak!

la ile düşman olabilirlerdi ancak ikisinin ortak yönleri çoktu. Bunlardan biri de katili bulmaktı. Aslında Drakula’nın çaylaği

olmamı sorun etmemesi gerekiyordu. Sonuçta o beni eğitir ken bile Alaz, uzaktan beni koruyup katili bulmak için hayatta

kalmamı sağlayabilirdi. Ama Alaz bunu sindiremiyordu çünkü kıskanıyordu. Drakula’nın beni eğitmesini değil, benim başka

bir erkekle olan yakınlığımı kıskanıyordu. Kendisi bile bunun farkında değildi ama bu lanet buzdağı beni kıskanıyordu. Ve bu

da küçük de olsa onu etkilediğimi gösteriyordu. Ama o kıskanacağım biri değil, benim için herhangi birinden farkı yok.

0

YARALASAR

O gece bana zorla dokunan ellerden sonra erkeklerin hepsi kara listemde» hiçbirine güvenmiyorum. Efe Can ve Kuzey pisliği buna dahil değil

Söylediklerimden sonra buzdan duvarlarını çeken adam

alayla güldü. “Belki de göründüğün kadar aptalsın? Tişörtünü hızla başından geçirerek giyinip benden uzaklaştı. “Siz kadınlar fazla hayalperest olabiliyorsunuz. Benim için küçük bir çocuk

tan farkın yok. Küçük ve şımarık bir kız çocuğuna ilgi duyacak bir adam değilim. Ben genelde ne yaptığını bilen, olgun ka

dınları tercih ederim.” Sözlerinde yalan yoktu. Beni kandırmak için bunları söylemiyor, aksine inanarak söylüyordu. Açıkçası bu sözlerle yanıldığımı düşündüğüm için rahatlayıp gülümse dim. İstediğim en son şey, onun gibi tehlikeli ve zeki birinin

ilgisini çekmekti. Sanırım benim tipim olan erkekler, zekamla hava atacağım aptal erkeklerdi.

Mümkünse yaşadığım sürece tüm erkekler tarafından görün

mez olayım.

“Bunları duyduğuma sevindim.” “Sevindiğini görebiliyorum.” Benden hoşlanmadığını söyle

yince üzülme gibi birkaç duygu belirtisi göstermemi beklemiş

gibiydi. Beni Fulya salağıyla karıştırıyor olmalı.

“Bu konuyu da hallettiğimize göre…” Eliyle bahçenin arka tarafını gösterdi. “Biraz yürüyelim mi? Gerçekten seninle ko nuşmam gerekiyor.” Alayla gülme sırası bendeydi. “Sizinle

konuşacak hiçbir şeyim yok. Beni öldürmeye çalıştığınızı hâlâ unutmadım.” Neden işine bakmak yerine ısrarla konuşmak is

tiyordu, anlamıyorum. Sıkıntıyla karışık bir nefes aldığında sakin olmak için ken

disini teskin ettiğini görebiliyordum. “Seni korumaya çalışıyo rum ancak sen çocukluk yapmayı bırakmadıkça bu çok zor!”

ARAL ATACA

405

Zehirleyerek mi? Beni böyle kandıracağını sanıyorsa yanı

lıyordu. Ona güvenmek gibi bir hata yapmayacaktım.

Başparmağı ve işaret parmağıyla burun kemerini sıkarak bana ters ters baktı. Bu, çok sık yaptığı bir hareketti. “Şu kah rolası inadını kırmak için ne yapmalıyım?’ Bunu öyle büyük

bir öfkeyle söylemişti ki her an ağzıma bir tane çakacak gibi

Onu umursamadan arkamı dönerek tesise doğru yürüdüm.

“Benden uzak durabilirsiniz mesela.” Bir adım atmıştım ki "Sana tecavüz etmeye kalkıştığında ne demek istediğimi çok

iyi anlayacaksın!” diye gürleyince tüm bedenim korkuyla ürpe

rirken adım atmayı bırakmıştım. Tecavüz kelimesi bile on dön

yaşıma geri dönmeme neden olacak kadar beni korkutuyordu. “Sana saplantılı!” Kızgınlıkla bağırdı arkamdan. “Seni neden hayatta bırakıyor sanıyorsun? Seni kendisine istiyor, bunu göre meyecek kadar aptal olamazsın! Burada seni koruyacak tek kişi

benim. Bunu bildiği için ilk işi benden kurtulmak olacaktır.

Doğrudan karşıma çıkamaz, buna cesaret edemez. Seni yenil mez kılacak tek kişinin ben olduğumu bildiği için seni benden uzak tutmaya çalışıyor. Sen böyle davrandıkça ona istediğini veriyorsun. Anlamıyor musun, ona direnemeyecek kadar zayıf olmanı istiyor.” öfkeyle bağırarak söylediklerinde ne yazık ki haklıydı, Alaz gerçekten güçlü biriydi. O öcünün bana saplan tılı olduğu düşüncesi bile korkudan ağlamama neden olacak

türden kötü bir histi. Yavaşça ona doğru döndüğümde cebinden çıkardığı pa

ketten bir dal sigara çıkartıp dudaklarının arasına yerleştirdi Çakmağının ateşine eliyle gölge yaparak eğilip sigarasını yak tıktan sonra başını kaldırıp büyük bir nefes çekti ciğerlerine. “Pars, işiyle özel hayatını birbirine karıştıran biri. Şu bir haftada

yaptığ1 şey dikkatini çekmedi mi? Eğitmenin günde sadece bir

406

YARALASAR

sâ2t sanâ ders veriyor» bunlar da basit temel hareketler» Seni

eğitmiyor, onun gözünde sen hâlâ benim çaylağımsın. Beni, Drakula nın adının Pars olduğunu öğrenmekten daha çok şa

şırtan bir şey varsa o da Alaz ın haklı olduğunu fark etmemdi. Gerçekten Drakula beni çok az çalıştırıyordu. Diğerleri eği

timdeyken yorulduğumu söyleyip beni odama gönderiyordu. Onun çaylağı olalı bir hafta olmuştu. Bu bir haftada toplaşan? yedi saat çalıştığımız bile söylenemezdi. Üstelik Fulyayı eğitir ken akşama kadar kızın canını çıkartıyordu. O zamanlar Alazın çaylağıydım. Fulya, beni geçerek Alaz’a en iyisi olduğunu gös

termeye çalışıyordu. Ben onun çaylağı olunca sanki Alaz’a karşı çoktan kazanmış gibi beni hiç eğitmiyordu. Drakula için Alaz ı

yenmenin yolu benden geçiyorsa o zaman neden güçlenmemi istemiyordu? Ah, tabii ya, er ya da geç Alaz ın beni ondan alaca ğım düşündüğü için geride kalmama neden oluyordu. İkisinin arasında nasıl bir düşmanlık vardı, bilmiyorum ama bu düş manlığın beni etkilemesinden korkuyordum.

“Kuzey, o sandviçi yemiyorsan bana verir misin?” Benimki çoktan bitmişti. Doymadığım için bir tane daha yiyebilirdim. “Obur.” Sandviçi bana uzatınca hemen aldım. İki saat boyunca

bahçede başıboş bir şekilde gezince haliyle acıkmıştım. Hem birazdan eğitim başlayacağı için kahvaltıda yediklerim beni öğ lene kadar idare etmeliydi.

Zaten Alaz, birkaç saat önce söyledikleriyle yeterince canımı sıkmıştı.

“Benim hâlâ çok uykum var.” Efe esneyerek çayını yudum larken ona sadece tebessüm etmekle yetindim. Ben bugün çok erken kalkmıştım.

“Saçmalık!” Ecrin bağırarak gözlerini duvardaki büyük ek ran televizyona diktiğinde yemekhanede birkaç kişi kınayan ba kışlarını bizim masaya çevirdi.

S» kııte Mmmda k felo,,

Mml.’₺“ırah on”

407

bak»"’ W kadu, „t d Mjlt

,, bırakm’S. »"kı iyi bir iey

«"«a-. Vü|a<Sr?>sO

^lan kandırıyor." Er„„‘in ^bi

heplmir yameg. bırakarak „k. Gü"^ kuşağı prognm|m

Çok popüler bir program,

sunucu ona bir wl„

« fa*.

Urukta üzgün bir şekilde so^,

fa

k0llu bir elbise giyen kadın blM ti,

*»fa.

derimi tarak ekrana bakrım. <

rop"’ W“

Omdaki gfe, j*«fa. **

sinlikle çok tanıdıktı. Gözlüklerim, ç^.

** k-

ile silerek tekrar taktığımda kim olduğunu l |°ynumd^ ful»

zorladım. Tüm eğitmenlerin bana bakmas esnada Alaz, kahvesini indirip masasındaki?^ televizyonun sesini sonuna kadar açtı. “Kız nızda kaç yaşındaydı, Songül Hanım?” SuZT^^e1-

rine karşılık gözlerimi kocaman açarak kadın^U mü? baktım. Songül “Bu o!” Heyecanlanarak oturduğum yerde bağırdım tığım restorana gelen o tuhaf kadın!” Herkes dönüp bana bZ

ama neden bahsettiğimi kimse anlamamıştı.

“Onu tanıyor musun?” Başımı salladım. “Sizin olduğunuz gece o da gelmişti ama siz benimle uğraşmaktan dikkat etme diniz sanırım.” Kadın gerçekten kızını bulmayı kahya koymuş olmalıydı ki televizyona bile çıkmıştı.

“Abartma.” Fulya kendi masasından bağırdı. “Kadını dergi ve gazetelerden tanıyorum. Koskoca iş inşam Volkan Sarma-

şık’ın kızı, senin çalıştığın o harabelere gelmeyecek kadar seçkin

0$

YARAIASAR

biri? Benimle alay etmesini umursamadım. Kadın çalıştığım yete gelmişti ve Misk» kesinlikle harabe denilecek bir mekân

değildi. “Be-ben onu bırakmadım .” Kadının ağlayan sesiyle Fulyayı boş verip yeniden ekrana odaklandım. “Kızımı benden aldılar?

Hıçkırdığında elindeki beyaz mendille zarifçe gözyaşlarını sildi.

“Belki de kızınız şu anda sizi izliyor,” dedi sunucu. “Ona

buradan ne söylemek isterseniz?” Yemekhanedeki ben de dahil herkesin saçma bir gündüz kuşağını izlediğimize inanamıyordum. Üstelik eğitmenlerin hepsinin bana attığı tuhaf bakışlar

beni rahatsız ediyordu.

Yemeği bırakıp ayağa kalkarak güldüm. “Gerçekten şu saç ma şeyi izlediğinize inanamıyorum.” Onlarla dalga geçerek bardağımı alıp yürümeye başladım. Onlar bu aptal programı

izlerken biraz antrenman yapsam iyi olacaktı. “Sedef…” Duyduğum sesle elimdekini yere düşürdüm. Yut

kunarak başımı çevirip ekrana baktım. edef mi dedi? “Sedef, kızım! Lütfen, beni duyuyorsan bana ulaş. Dedenin

senin için tuttuğu dedektiflerin söylediğine göre Menekşe Ço cuk Yurdunda, şu damgalanan çocukların kaldığı koğuşta sen

de varmışsın. Sedef, yaşadığını bilmem gerekiyor…” Gözyaşla rı içinde hıçkıran kadının söyledikleri ile Yarasalar ve Çakallar

şoka girmişti çünkü hepimiz o yurtta kalan damgalılardık. Ve

şu anda en büyük şoku yaşayan bendim.

Allah’ım, hu gerçek olamaz!

“Yankı!” ilk tepki gösteren Yiğit olmuştu. “Senin gerçek is min Sedef Sarmaşık değil mi? Eee, bu kadının da soyadı Sar maşık ve kızı bizimle aynı yurtta kalmış. Üstelik damgalıların

arasında. Bizim koğuşta senden başka Sedef yoktu. Olsaydı hatırlardım, değil mi Kuzey?” Yiğit in söylediklerinden sonra

bana bakınca ynd^

h Lin» ŞOb 6,01115 -U * bt sad^ koğuşta değil koskoj^‘"’ dic*k’ Ae sendelediğimde her şey

Ve . ’Yol 01 teİ1 Sedtf

Ayakta zor dururken Alaza bakum -D . nesini istercesine yalvararak ona bakıyo^* 4 kmi bulduğunu söylemişti, o bilirdi dL^’

6n«

?Senin annen ” İşte, bu sözler herkesi sustun^ °a^<ll®nı-

jabeni- Şimdi neden o gece onunla konuşlut

en

onu hissettim, orada içim burkuldu, and, u

hissetmedi- ana

vurmak için elini kaldtrdı.

*"

fulyanın bakışları ekrandaki kadınla benim ûurimde • dip gelırk™ benden çok o bunu U«1 tontk lIlt

“Bu paçavra, Volkan Sarmaşık ın torunu mu?’ Şu anda onun

la uğramayacak kadar kendimi kaybetmiştim. Kimin torunu olduğum, ilgilendiğim son şeydi. Ben kim tarafindan sokağa

atıldığımı öğrenmenin şokundaydım. Durduğum yerde deli gibi titrerken ekrana, annem olacak kadına baktım. Ne kadar da güzeldi ve benim aksime bakım

lıydı. Buradan bakınca bir meleğin asaleti ve masumluğu vardı

üzerinde fakat o, şeytanın ta kendisiydi! Timsah gözyaşlanyla herkesi kandırabilirdi ama ben onun gerçekte nasıl bir canavar

olduğunu iyi biliyordum. Tüm bedenimi saran öfke dalgasıyla yumruklarımı sıkarak kapının yanında duran Ahmet e bakam. “Numaranı gizle ve yayına bağlanıp telefonu bana ver. Herke soluğunu tutmuş, ne yapacağımı merakla bekliyordu. Tabu,

onlara da yeni bir eğlence çıktı, izlerler.

10

YARALASAR

O yalancıya haddini bildireceğim.

Ahmet tereddüt ederek Alaz a bakınca eski eğitmenim başını sallayarak ona izin vermişti. Telefonunu çıkaran adam ekranın

altındaki numarayı aradıktan sonra birkaç konuşma yapıp te lefonu bana uzattı. Titreyen ellerimle telefonu alarak kulağıma

götürdüm. Ekrana bakarken ayakta zor duruyordum. Sunucu kadın elini kulağına koyup gülümsedi. “Bu harika bir haber,”

dedi ve annem olacak kadına baktı. “Az önce aldığımız bilgiye göre kızınız şu anda hatta, Songül Hanım.” Annem olacak ka

dının ıslak gözlerle muduluktan gülümsediğini gördüm. “Şü kürler olsun.”

“Sedefi bağlayın, lütfen.” Sunucu biraz bekledikten sonra,

“Alo, bizi duyuyor musun, Sedef?” dediğinde gözlerimi devir dim. “Maalesef.” Homurdandığımda kendi sesimi televizyonda

duymuştum.

“Merhaba Sedef. Yayınımıza bağlandığın için çok sevin dik…” Bu yapmacık kadına daha fazla dayanamayıp araya gir

dim. “Üzerimden reyting yapmayı bırakıp yanındaki kadın ile

konuşmama izin vermezsen kapatacağım. Şimdi çeneni kapat ve bırak, onunla konuşayım.” Sunucunun bozulan yüz ifade

sine zevkle baktığım doğruydu. Tamam, o da işini yapıyordu ama bu tür şeyleri duymak da yaptığı işin bir parçası olmalıydı.

Süslü, “Allah’ın görgüsüz arızası, canlı yayına bağlandın. Tüm ülke seni duyuyor olabilir. Hanımefendi ol biraz!” diye beni uyardığında yüzümü buruşturdum. Şu anda tüm ülke ki

min umurundaydı? Ben kendi işime bakıyordum. “Kızım.” Ayağa kalktığında her an düşecek gibi görünüyor

du. “Yaşıyorsun, Sedef. Şükürler olsun ki yaşıyorsun. Sana yal

varıyorum, nerede olduğunu söyle.” Açıkçası onun yalvarması

beni zerre kadar etkilemiyordu.

Kendimi",,lmıy’P8»Uünar.» al, ı ö

,

.üo û vc ‘"’

b “***“ «W» çikıy°rsa ben bunun altlrMİa

S *5 A®‘.

k l ymk y.W ““ b*,u8“mı^ h<L’24’“‘u”’ tn d»seni çok seviyorum- kn senin **“$.

nasJ b^a

bkf.biliyoriü. “"‘7 y°k’

**•

°’mdl: S°f »W AanJdj

,,u «manın, boiun. harcama, beni bul⁻,^ * Telefonu kapattıktan sonra yeniden Ahmet’e uuttun

Saçtık” Çoğu kişinin bana

bakışları görmezden gelerekyemekhaneden çkum. C Yanltf veya etmez! benim birannmy>k. Obn&m h istedi^ zamanlar oldu ama nasipupayma dûfen birmnt yokm^-

Yüzüme yediğim yumrukla ağımdaki kam yere tükûm ona saldırmak üzereyken, “Bugünlük bu kadar yeter,’ dedi eğitmenim. Çıldırmak üzereydim. “Sadece bir saat çalışi’L

adamın amacını anlamakta güçlük çekiyordum. Daha yeni baş lamışken yine aynısını yapıyordu.

metinde bulundu. “Aklın hâlâ yemekhanede olanlarda olduğu için odaklanamıyorsun. Odana git ve dinlen.” Yine bir hah^c uydurması sabrımı taşırdı. Sürekli bir şeyler buluyor ve beni geçiştiriyordu.

“Eski eğitmenimi istiyorum!” Farkında olmadan yüksek sesle konuştuğumda Alaz’ın bakışları anında beni bulmuştu ve Fulya kaşlarını çatmıştı. Bunu kabul etmek istemesem de bana

412

YARALASAR

tarafsa yaklaşıp beni doğru düzgün eğitecek tek kişi Adaz’dı.

Buraya kendimi korumayı öğrenmek için gelmiştim. Kimse bana doğru düzgün ders vermeyecekse neden bu işkenceye kat

lanacaktım ki? Eğer bir şey öğrenemeyeceksem kalmamın bir sebebi yoktu.

Kaşlarını çatan adam bana öyle bir baktı ki korkuyla bir

adım geriye gittim. “Bu, artık mümkün değil.” O öyle sanıyor du.

“Ben hiç sizin çaylağınız olmadım çünkü asla Fulya’yı eğit tiğiniz gibi beni eğitmediniz.” Sesimi sakin çıkarmaya çalışarak

onu daha fazla kızdırmak istemiyordum. Şu an bakışları, son

bir haftada tanıdığım adamdan çok uzaktı. Yeniden Alaz ın çaylağı olmayı istemem ona bir nevi yenilgi

hissi yaşatmış olmak ki kolayca kabul edecek gibi görünmüyor du. Ancak tam itiraz edecekti ki Alaz’ın sesi son noktayı koydu.

“Fulya, eğitmeninin yanına git. Sen de buraya gel, Sedef.” Ona doğru yürürken Fulya*nın öfkeden deliye dönmüş yüzüne sı rıttım, yeniden eski düzene dönmüştük Bir daha Parsa gitmek

mi, tövbeler olsun. Şimdi gerçek çaylağını eğitiyor mu yoksa din lendiriyor mu ona kaimi}. Eğitmenimin karşısında durdum. Gözlerindeki şu dediğime

geldin ifadesi beni sinirlendiriyordu. Gülmek istiyordu ama ben sinirlenirim diye bunu yapmıyordu. “Hele bir gülün, çok pis

dağıurım burayı.” Somurttuğumda o alaycı ifadesi, yerini iç çe

ken düşünceli gözlere bırakmışa, “özür dilerim, Sedef.” Hiç beklemediğim bir anda gelen özür beni şaşırtu ancak küçük bir özür orada çektiğim acıların telafisi olamazdı. Ben öleceği

mi düşündüm. İki büklüm acılar içinde kıvrandığımı unutup kolay kolay affedeceğimi sanmıyordum. Yeniden ondan eğitim

almam her şeyi geride bıraktığımı göstermiyordu. Ben kendimi

geliştirmek için Pars’ın derslerini bırakmıştım.

ARAL ATACA

4IJ

“Zamanı gelecek, aynısını size yapaktan sonra ben de nu dileyeceğim. O gün gelince siz affederseniz, ben de edeceğim.’ Yapmam sanıyordu çünkü daha önce kimse ona haddini bildir memiş, onu yere düşürmemişti ama ben yapacaktım. Bu adama

Öyle şeyler yapacaktım ki ne o intikamını almadan duracak ne

de ben uslanacaktım. Hissediyordum, çok kanatacaktık ama ben daha çok kanatacaktım. Aklı olan bana bulaşmazdı, yani

ben olsam böyle yapardım.

Aramızda o zehir olayından kalan bir gerginlik olduğu için eğitimimiz sessizlik içinde geçmişti. O konuşmak istiyordu, bu

sessizliği bitirmek istiyordu ancak özür dilemesi bile bende etki yaratmadığı için bu, ona geri adım atunyor, cesaretini kırıyor du. Ben ise verdiği komutları harfiyen yerine getiriyor, ona hiç

karşı çıkmıyordum. Bu bile canını sıkmak için yeterliydi. Bir süre sonra öğle yemeği saati geldiği için tüm eğitmenler paydos

ederek yemeğe gitmişti. Hemen peşlerinden yeni gelen Yan salar da çıkınca ben ve ekibim yorgunluktan mahvolmuş bir halde salonun ortasında kendimize gelmeyi bekliyorduk. Ni

hayet az da olsa kendimizi toparlayınca ekipçe ayağa kalkarak dövüş sahasından çıkmayı başardık Beşinci katın koridorunda bizden başka kimse yoktu. Biz de sızlanarak asansöre doğru yol

alıyorduk. Ta ki koridoru dönene kadar. Karşımızda bize doğru gelen kapüşonlu birini görünce duraksadım çünkü fâzla garip

davranıyordu. Yüzünün yarısını şapkası kapatıyor, etrafını ko laçan ederek bu tarafa doğru geliyordu. “Sizce de çok şüpheli davranmıyor mu?” Çocuklar durunca bize yaklaşan kişiyi gös

terdim. “Sanki birilerine yakalanmaktan korkuyor.”

Gözlerini kısarak gelen kişiye bakan çocukların içine şüphe

düşürdüğümden habersiz sarf ettiğim cümleler, bugün içinde yaptığım en büyük hataydı çünkü devamında olanlar bekledi ğim şeyler değildi. “Bu o katil olmasın?” Aslında her şey, Süs lünün bu sözleriyle başlamıştı ama yanm saat sonra sorsanız

herkes tüm suçlu Yankı derdi.

U

YARALASAR

‘Olabilir, sağma soluna bakarak yürüyor." İkinci atak Ec

rinden geldi.

Efe, “Ka-kameralan mı kontrol ediyor?” dedi. Ve felaket üçlü işleri çıkmaza sokmasa olmazdı. Yiğit öne

çıkarak, “Şimdi ne yapıyoruz?” diye sorunca Kuzey sırıttı. “Bi tirelim işini.” Hakan ise, “Hadi o zaman,” deyince üçünün

adama doğru bir koşuşu vardı ki zavallı adam şoke olmuş bir biçimde kalakaldı.

Keşke önce onun öcü olduğundan emin olsaydık. Adam bizimkileri görünce başına gelecekleri anlamış gibi

hemen arkasını dönüp koşmaya başladı. O önde, bizim ço

cuklar arkada, bir kovalamaca başladı. “Sakın bırakma Yiğit, tenhada kıstırın o damgacıyı!” Naz bağırarak geldiğimiz tarafa

döndü. Umarım yine benzin almaya gitmiyordun

Adamın ensesinden yakalayan Kuzey, soru bile sormadan yumruğunu yüzüne geçirince adam yere düştü. Üçü hiç va kit kaybetmeden adama saldırdı. “Beni de bekleyin!” Ecrin de

onlara doğru koşunca ben ve Efe de yanlarına gittik ama ona vurmak yetine biz kenarda duruyorduk. Kuzey, yakasından tuttuğu adamı yerden kaldırırken çıldırmış gibiydi. “Sen misin

bizi damgalayan!” Adamın burnuna kafayı geçirince burnun dan kanlar fışkıran kişi Hakana doğru savruldu. “Hadi, şimdi

de yapsana aynı şeyi!” Aralarına aldıkları kişinin karnına dizini

gömdükten sonra o da Yiğit’e fırlattı. “Çocuk halimizden fay

dalanarak damgaladın bizi, namussuz!” Az kalsın Yiğit’e güle cektim. Bunu öyle bir söylemişti ki fazla sevimli geldi.

“Ben de ona vurmak istiyorum.” Yiğitken sonra sıra tekrar Kuzeye gelince Ecrin in söyledikleriyle ona döndü. “Ben senin yerine de vururum, şimdi kirlenmesin ellerin.” Dönüp gerçek ten de adamın çenesine yumruğunu geçirince dediğini yapmış

.

oldu.

.Mladık. Hakan."

.abenodiye,- „ıs adamı güçlükle ayağ, ^.blmden-Enç^^t Yiğit şo^ Siren adamı Emesin diye tu^

W

• de beyzbol sopasıyla beliren Naz ı gürdük. “S ’?rİ<İ0rda

t-, havada sallayıp^naralar atarak „M

P n su bacaksızı! Yıgıt telaşla bağtrdı. Adam. h 7 • –ıyold^t Hakan

-İdive elindeki sopayı t™ gücüyle ada„ ^yem s«di.

Hepimi! yerde kafası kanlar içinde yatan adama korku için-

de bakarken bakışlarımızdan anlamış olacak ki Süslü ürkerek

kenara çekildi. “Aslında o değildi, değil mi’” Keşke adamın ka fasını kırmadan önce bunu anlasaydı.

Koridorda bir sessizlik oluştu, hiçbirimiz konuşacak durum da değildik, öylece yerdeki adama bakıyorduk. Yüzüstü yere düşmüş, hiç kıpırdamıyordu. Yiğit rengi atmış bir şekilde Süs lüye bakarken en çok da o korkmuştu. “Şu katili benden uzak

tutun, sağı solu belli olmuyor. Naz’ı uyandıran bu sözler olmuştu. Şoka girmiş gibi başım iki yana sallarken yerdeki sopayı alınca hepimiz aynı anda ge riye çekildik. “Kesin şunu, size vurmayacağım!” Orası hiç

olmazdı. Tedbir bizim, takdir Allah ın.

16

YARALASAR

Sırasıyla her birimize baktıktan sonra gözleri Efeyi bulun-

ca psikopatça sırıttı. “Ben vurmadım, Ağlak vurdu.” Sopayı Efe nin eline tutuştururken Efenin itiraz etmesine bile fırsat

vermedi. “Sen yaptın, hele bir yapmadım de, o kafanı kırarım!”

Bu saatten sonra kimse Efe ye ben yapmadım dedirtemezdi. Ağ layarak sıkıca sarıldığı sopayı göğsüne başararak kabul etti. “Burada neler oluyor?” Naz ın eğitmeni Simay Hanım bize

bakarken yerdeki baygın kişiyi görünce küçük bir çığlık attı. Ona doğru koşunca gülerek çocuklara döndüm. “Bittiniz oğ

lum siz» çok kötü bir ceza sizi bekliyor.” Keyifle kenara çekil dim. “Benim bir şey yapmadığımı düşünürsek siz sürünürken rahatıma bakacağım.” Allah’tan akıllılık yaparak hiçbir şeye ka

rışmamıştım, şimdi onlarla dalga geçerek gülme sırası bendeydi.

İnşallah çok kötü bir ceza verirler de bir süre hepsinden kurtu lurum, saat sonra…

“Adaletiniz batsın oğlum sizin!” Elimdeki baltayı yerinde durmayan oduna doğru savurduğumda kafayı sıyırmak üzerey dim. “Ben niye sizinle ceza alıyorum ki!” Pislikler sesli gülerken bu baltayı her birinin üzerinde kullanmayı istiyordum. O adam ajan bile değilmiş, yemekhanede çalışıyormuş. Neyse ki hâlâ

yaşıyordu ama aldığımız cezayı düşünürsek biz fazla uzun yaşa mayacaktık Olanları anlattık, ortada bir yanlış anlaşılma oldu

ğunu onlar da biliyordu lâkin çocuklar birini yok yere çok kötü

yaraladıkları için bu cezasız kalamazdı. Buraya kadar tamamdı ama kameralardaki görüntüleri izledikleri halde bana niye ceza

verdiler? Eğitmenim olacak buzdağı, o rezalete engel olmak ye rine seyirci kaldığım için beni de cezalandırmayı ihmal etmedi. Vicdansız! Tamam, odun kıralım, sorun değil ama bu odunlar

kırmakla bitmiyor ki!

MARAL ATMACA 417 “Ben bir şeyi anlamadım, Ahmetçiğim” Elimdeki baltayı yerdeki oduna geçirerek başımı kaldırıp refakatçime baktım.

“Tesis kaloriferle ısınıyor. Yazın ortasında biz niye odun kırı

yoruz?” Saatlerdir odun kırmaktan kollarım kopmuştu. Böyle ceza mı olurmuş?

Tepemde keyif kahvesini içen adi adam güldü. “Cadı oldu

ğunuz için olabilir mi?” Bu adamın her fırsatta bana laf soktu ğunu şimdi fark ettim.

Baltayı kaldırıp bir türlü kırılmayan koca oduna tekrar ge çirdim. “Bari şuradaki dağ gibi yığının hepsini kırmayacağımı söyle?” Tam karşımda yarım kamyon odun vardı ya da yorgun luktan bana öyle geliyordu, emin değilim.

“Bitti!” Kuzey son odununu kırıp elindeki baltayı yere ata rak oturdu. Hepimizi otuz adım mesafeyle arka bahçeye dik mişlerdi. Daha sonra ise hiç üşenmeden önümüze üç yüz tane

odun koydular. Bunlar bitmeden hiçbir yere gidemeyeceğimizi

hatırlattıktan sonra bizi cezamızla baş başa bıraktılar. Beş saatin sonunda aramızda kendi odununu ilk bitiren Kuzey olmuştu. Yiğit ve Hakan’ınla de az kalmıştı. Ecrin yanlamış, Süslü ise

sürekli ellerinin nasır tuttuğunu söylemesine rağmen epey kır

mıştı. Efe de hemen hemen Süslü kadar kırabilmişti ancak ben,

sürekli çene çalıp Ahmet’e isyan ettiğim için tahminen yüz tane falan kırmayı becermiştim. Üçte birini kırdım sayılırdı ama

önemli olan kalan kısımdı. “Lan!” Kuzey kaşlarını çatarak eliyle hâlâ duran odunlarımı gösterdi. “Kedicik, senin kırdıkların nerede?” Hepsi bana ba kınca arkamdaki küçük yığını gösterdim. “Orada işte.” Aynı

anda önce kendi kırdıkları dağ gibi odun yığınına, sonra da benim arkamda duran küçük tepeciğe bakıyorlardı. “Sakar, sen saatlerdir orada ne halt yiyorsun? Kızım, nere-

Jeyse hepsi duruyor.”

18

YARALASAR

“Ben görmüyorum değil mi durduklarını, Allah’ın bağımlısı!” “Çocuğa bağırma da kır onları, lanet geveze!”

“Asıl sen bana bağırma, ego yığını. Bağırmakla yiğitlik ol muyor, Yiğit!”

“Sarmaşık sus, zaten senin yüzünden yine ceza aldık.” "Ha, ben söyledim değil mi adamı bayıltmanızı? Ben sade ce şüpheli davranıyor dedim, nereden bilebilirdim insanlıktan

çıkacağınızı.” “Şu baltayı kafana geçiresim var, Arıza! Senin yüzünden ma nikürüm heba oldu, sus artık.”

"Sanki dünyanın sonu, geri zekalı! İki saattir çizilen ojelerin

den bahseden sensin ama herkes bana geveze diyor. Adaletiniz

batsın sizin!” Allah’tan bir halt yiyip şüpheli dedik ama her şeyi yapan onlar, suçlu olan yine ben. Efe, “Yankıcığım, rica etsem daha az bağırır mısın? Sonra ses tellerin tahriş olacak,” dediğinde hepsi ters ters ona bakınca gülmeden duramadım. “Seviyorum oğlum seni.” Avucuma bir öpücük kondurup ona doğru üfledim. Bu çocuk çok tatlıydı.

“Bakın, burada kimler varmış?” Feride’nin sesini duyunca yüzümü buruşturarak arkamı döndüm. “Ezikler takımı.” Evet, Fulya ve tayfası bizi ziyarete gelmişti.

“Baltayı kafana fırlatmadan toz ol!” Ben ne kadar Fulyadan nefret ediyorsam Ecrin de bu kızdan nefret ediyor olmalıydı ki elindeki baltayı gösteriyordu. “Sizin de işiniz çok zor, bazen size gerçekten acıyorum.” Sigarasını içen Tunç konuştuğunda Yiğit güldü. “Oğlum bak, adını sürekli unutuyorum zaten. Suratını dağıtmadan defol git, turunçgil!” Aslında bayağı bir yaklaştı, biraz daha zorlarsa doğru

ismi bulabilir.

MARAL ATMACA 419 Şu şişirme kasları olan çocuk, neydi adı? Ah, tamam, Esad! O özellikle Kuzeye baktığına göre onu kendiline rakip görüyor olmak.

“Siz böyle konuşunca iyi niyetimiz kayboluyor.” İyi niyet ne

arasın bunlarda? Laf içte, konuşuyor öyle boş boş. “Buraya size yardım etmeye gelmiştik, tabii yalvarırsanız.” Esad’ın fazla ha

yalperest olduğunu düşündüm. Gerçekten onlara yalvaracak kadar aciz olduğumuzu mu düşünüyorlardı?

“Yalvarmak mı?” Kuzey oturduğu yerden ayaklarını rahatça öne doğru uzattı. Aslında göründüğü kadar sakin olmadığına

yemin edebilirdim. “Seni dayak manyağı yaparak eşek sudan gelene kadar yumruklarım. Ortada bir eşek de olmadığına göre durmam için ben yorulana kadar yalvarmak neymiş, görürsün.”

Kuzey in verdiği eşek örneğine hepimiz gülerken, onlar bunu sindirmekle meşguldü.

“İstediğin oldu, eğitmenleri değiştirdin ya, bakıyorum hiç

konuşmuyorsun.” Fulyaya gülerek omuz silktim. “Aslında üşenmesem hepinize verecek bir cevabım var ama artık kısmet

yarına.” Kısaca kestirip attıktan sonra baltayı elime alarak ye niden işime döndüm. Allah’ım, bu odunların biteceğini hiç san mıyorum.

Sonunda odunları yarıladığımda güneş batmak üzereydi. Birbirimize yardım etmek yasak olduğundan herkes işini bitirip gitmişti ama ben burada tek başıma kalmıştım. “Ahmet, insaf

et, el at şuraya!” Evet, Alaz yüzünden Ahmet, bekçi gibi benden hiç ayrılmıyordu.

Kafasını telefonundan kaldırıp güldü. “Sen bana insaf et, bitiremediğin için sayende öğle yemeğini kaçırdım.” Bu adam acıkan kişinin sadece kendisi olduğunu mu sanıyordu? O otur

duğu yerde acıkıyordu ama ben odun kırarak! Allah Ahmet’in de belasını versin!

20

YARALASAR

Daha fazla dayanamadığını için elimdeki baltayı yere atarak

tesisin yolunu tuttum. “Nereye?” “Altıma işemek üzereyim» dönünce devam ederim artık.” Ho murdandığımda sinir bozucu sesini duydum, “özel ihtiyaç desen

anlardım» bu kadar açık sözlü olmak zorunda değilsin.” İkisi aynı anlama geliyorken bunu neden yapayım? “ÖtA ihtiyaç deyince işe meye gittiğimi anlamayacaksın sanki.” Bağırdığımda daha çok gülmüştü. İşemek işemektin kelimeyi süslemeye ne gerek var?

Ağaçların arasına girdiğimde Ahmet her zamanki gibi ya nımda yürüyordu. Biraz ilerlediğimizde bir ağacın altında oturarak kitap okuyan Şafak’ı gördüm. Bu kızı ne zaman gör sem ya kitap okuyor ya da müzik dinliyordu. Kız kendini her kesten soyutladığı için biraz ileride ağaca sırtını dayamış bir şekilde onu izleyen Araftan haberi yoktu. Aklıma özgün ün,

Sadece Arkadaşız şarkısı gelince gülerek sesli bir şekilde söyle meye başladım. “Gizli saldı buluşmalar ama şimdi saklamalıyız. Soran olursa neyse ne, ya gören olursa sadece arkadaşız.

Kalplerimiz patlayacak ama şimdi susmalıyız. Sorana biz yalanlarız gören olursa sadece arkadaşız.”

Yüksek sesle söylediğim şarkıyı duyan Araf mesajı almış gibi kaşlarını çatarken Şafak afallayarak bana bakıyordu. “Gidip şu kıza takipçisinin aşkından bahsedeyim mi, Ah met?” Danışmanlık görevimi üstelenen adam gülerek tesisi gös terdi. “Sen en son işemeye gitmiyor muydun?” “Çok kabasın ajan, özel ihtiyaç onun adı.” İkimiz de güle

rek tesise yöneldik. Biraz daha durursam gerçekten altıma ya pabilirim. “Bu arada kaç yaşındasın sen?”

ARAL ATACA

421

“Otuz beş.” Ben de öyle tahmin etmiştim. “Karıma göre ben hiç yaşlanmıyorum.” Karısından bahsederken gözlerinin içi gü lüyordu.

“Karın haklı dostum, sen kesinlikle yaşlanmamışsın.” As lında beş yaş daha genç gösterdiği doğruydu. “Aileden gelen

genetik bir şey, genelde yaşımızı pek göstermeyiz.” Neden böyle

mucizevi genlere sahip değilim diye isyan edesim var. “Eşin de mi ajan?” Tebessüm ederek başını iki yana salladı. “O anaokulu öğretmeni. Derya, çocukları çok seviyor.” Sesin

deki o sevgiyi hissettiğimde gülümsedim. Eğer âşık bir adam nasıl olur diye sorsalar, sanırım onlara Ahmet’i gösterirdim. Derya nın konusu geçtiği an gözleri aşkla ışıldamış, sesinde bü yük bir özlem ve sevgi belirmişti. İşi gereği onu çok az görüyor

olmalıydı ki çok özlediği bu kadar belli oluyordu. Tesise yaklaştığımızda aniden siren sesi gibi yüksek bir ses yankılanmıştı. Daha sonra ise üst üste silah sesleri duyduk. Be lindeki silahı çıkaran adam, “Tesis kırmızı alarm verdiğine göre

kötü bir şey olmalı!” deyip koşunca korkuyla ona yetişmeye ça

lıştım. Allah bilir, yine ne oldu?

Nefes nefese tesise girdiğimiz an herkes silahıyla bir yerlere koşuşturuyordu. “O burada!” diye bağırdı bir adam elindeki telsize. “Üst katta! Az önce Yarasalardan birini öldürdü!” Son

duyduğum şeyden sonra yerimden kaskatı kesildim. “Efe…”

Korkuyla yutkunduğumda gözlerim dolmuştu çünkü bana bı raktığı not gelmişti aklıma. “Eğer sözünde durmazsan, bugün kızıl arkadaşına veda et,

küçük Yarasam.”

Benim yüzümden Efeyi öldürmüş olabilir mi?

Anlayamıyordum, yüzlerce kişinin içine nasıl böyle kolaylık la girip içimizden birini öldürebilirdi? Dışarıdan biri olduğunu

sanmıyordum. Bu her kimse, içeri girip birini öldürecek kadar iyi biliyordu bu tesisi. Dün akşamüzeri ölen Yarasa yüzünden

kimse uyuyamamıştı. Ajanlar ve eğitmenler sabaha kadar top lantı yapıp durmuştu. Bizi odamıza göndermişlerdi ancak kor

kudan hiçbirimizin gözüne uyku girmediğine emindim. Bu gün tüm eğitmenler güvenlik kamerasından sorumlu olanları

sorguya çektikleri için bize ders vermeyeceklerdi. Nöbetçilerin sayısı artırılmıştı ve Alaz, burnundan soluyarak herkese emirler

yağdırıyordu. Ölen kişi Efe değildi, bu beni mudu etse de Ça

kallardan İbrahim’in ölmesine de üzülmüştüm. Evet, o takımdakileri sevmiyordum ama hiçbirinin gerçek anlamda ölmesini

isteyecek kadar da kalpsiz değildim. Dün gece ölen Efe veya benim takımımdan herhangi biri

de olabilirdi. O yüzden korkaklığı bırakıp bir savunma hazır lamalıydım. Sabaha kadar düşündükten sonra kendi ekibime

bildiğim her şeyi anlatmaya karar vermiştim. Hiçbirimizin ye mek yiyecek iştahı olmadığı için hepsini bahçeye çıkarmıştım.

Şimdi hepimiz engelli koşu sahasındaki büyük kulenin üzerine tırmanarak oturmuştuk. Kimsenin bizi duyamayacağı tek yer

burasıydı. Hepimiz bağdaş kurarak daire şeklinde oturduk.

Böylece herkes bir diğerini kolayca görebilirdi. Hepsini buraya

2

YARALASAR

çağıran ben olduğum için kimse tek kelime etmeden konuşma mı bekliyordu fakat gözleriyle bana verdikleri konuş artık mesajı çok açıktı.

“Sonumuzun İbrahim gibi olmasını istemiyorsak ortak bir strateji geliştirmeliyiz.” En sonunda konuya bir yerden girebil miştim. “Bu nasıl olacak?” Ecrin kızaran gözlerini saklamaya çalış sa da sabaha kadar ağladığı çok belliydi. "İbrahim’i asansörün

içinde öldürmüş ama ne hikmetse o asansördeki kamera o es nada arızalanmış.” İç çekerek başımı salladım. Alaz bu yüzden

sabaha kadar uyumamış ve güvenlik kamerasından sorumlu olanların hepsini sorguya çekmişti.

“öcünün, ajanlardan biri olduğundan şüpheleniyorum.”

Hepsine sırasıyla baktım. “Belki de eğitmenlerimiz.” Bu düşün ce onları tedirgin etmişti, bunu görebiliyordum ama bu ihtima li göz ardı edemezdik “Böyle düşünmene sebep olan ne?” Kuzeyin meraklı bakış larına karşılık omuz silktim. “Hakan ile saldırıya uğradığımız gece belime bir bıçak dayayıp beni tehdit etti. Sesini gırtla ğından çıkardığı için kim olduğunu anlamam imkânsızdı ama tıpkı Buzdağı gibi kokuyordu.” Hepsi düşünceli bir ifadeyle söylediklerimi kafasında tartarken Alaz’ı şüphelilerimin ara sında çıkaramıyordum. Ancak belki de yanılıyordum, belki de eğitmenim haklıydı. Onun istediği Alaz’dan şüphelenip ondan uzak durmamdı. Alaz beni zehirlediği için ona kızgın olsam da şu anda duygulanım bir kenara bırakıp mantığımla hareket et mem gerekiyordu. “Sence neden eğitmeninden şüphelenmeni istiyor?” Bağımlı’nın sorduğu sorunun cevabım ben de kısa zaman önce öğrenmiştim. “Eğitmenim onun sonunu getirecek kadar akıllı ve soğukkanlı. Öcü, kendimi geliştirmemi istemediği için beni

ARALATACA

425

eğitmenimden uzak tutuyor, böylece zayıf biri olursam beni ko

layca sindirebilir.” Maalesef ki Alaz haklıydı, bana hükmetmek istiyorsa onun için zayıf olmam gerekiyordu.

“Dahası var.” Devam ettim her birine bakarak. “Benden

Alazı öldürüp kartını ona götürmemi istedi. Hatta yapmazsam Efe nin öleceğini söyleyen bir not bırakmış.” Efe korkuyla yut

kunurken, hepsi afallayarak bana bakıyordu. “Kartı ona veremezsin, Kedicik. Tesisin yönetimini ele ge

çirirse bize daha kolay ulaşır. Buket, bana bu tesiste sadece iki kişinin tam yetkiye sahip olduğunu ve onlardan birinin Altuğ olduğunu söylemişti.” Kuzey ile aynı fikirde olduğum için başı

mı sallamıştım ki fark ettiğim şey ile gözlerimi kocaman açtım. “Eğitmenlerin isimlerini biliyor musun?” Şaşkınlıkla sorduğum

soruya sırıtarak karşılık verdi. “Buket’i nasıl ikna edeceğimi bi

liyorum, diyelim.” Bu lanet bakıştan da anlamış oldum ki Afrodit ve Kuzey, kesinlikle ilk kuralı çoktan çiğnemişti.

“Oğlum, bizimkileri de söyle.” Homurdanan Yiğit kaşlarını

çatarak devam etti: “Kendi eğitmenime içimden sürekli farklı isimler bulup duruyorum.” Hepimiz güldük ama o isyanında

haklıydı çünkü eğitmeninin adını bilmiyordu.

“Seninkinin adı Michael, Hakan ınki Yavuz, Süslü nünki

Simay, Koreli kızınki Atalay, Efe’ninki Yosun, Sedefinki Alaz Altuğ ve benim hatununki Buket.” Afirodit ten hatunu olarak bahsetmesi bizi güldürürken sadece Ecrin somurtmuştu. Artık

Yiğit in ve Bağımlı’nın eğitmenlerinin isimlerini de biliyordum. “Drakulanın ismi de Parsmış fakat onların isimlerini diğer lerinin yanında söylemek yok.” Küçük bir uyarıda bulunmuş

tum, ne olur ne olmaz, yine ceza almak istemiyordum. “Bundan

sonra buluşma yerimiz burası. Kimseye güvenemeyiz. O yüzden herhangi bir şeyden şüphelenirsek, herhangi bir şey duyar ya da görürsek ilk iş olarak grubu toplayıp buraya geleceğiz.” Çakallar

>

VARALASAR

gibi olmayacaktık. Birimiz zayıf kalırsa güçlü olanımız onun zayıflığını örtccekci. Birimizin aptal kaldığı yerde zeki olanımız devreye girmeliydi. İlk gün birbirinden nefret eden biz, şimdi birbirimizi nasıl koruyacağımızı düşünüyorduk. “$şş, Arıza.” Konunun ciddiyeti dağılınca Süslü*nün gülerek söyledikleri yeterince komik gelmedi. “Annenle olan meseleyi ne yapmayı düşünüyorsun?** Düşünmeme değmeyecek biriyle il gili bir şeyler yapacak değilim.

“O kadın umurumda değil. Bu konuda konuşmak istemi yorum.” Onun hakkında konuşarak harcayacağım zamana yazık. Bugüne kadar bensiz nasılyaşadtysayine öyleyaşamaya devam etsin. “Yapma be, Kedicik.” Kuzeyin hüzünlü sesi bu konudan onun da mustarip olmasından kaynaklanıyordu. “Kadın piş man görünüyordu. Biz annemizin kim olduğunu bile unut tuk.” Hepsinin yüzünde oluşan bu üzüntüyü çok iyi biliyor dum. Bizler bu dünyanın karanlığında kimsesiz kalmış bir avuç

çocuktuk “Anlamıyorsunuz.” Gözlerim dolduğunda bunu onlardan saklamadım. “Benim bir annem yok çünkü o kadın, daha bana hamile kaldığında beni öldürmeye çalışmış.” Hepsi afallarken yanaklarımdan bir damla gözyaşını süzüldü. “Dokuz ay boyun

ca benden kurtulmak için yüksek dozda ilaçlar kullanmış. Sakat kalabilirdim, zihinsel engelli doğabilirdim ama doktorları bile hayrete düşüren bir mucize olmuş ve ben gayet sağlıklı doğmu şum. Üstelik bu da yetmezmiş gibi annem ben altı aylık olana kadar yediğime, içtiğime sürekli ilaç katarak beni öldürmeye çalışmış. Bir türlü başaramayınca bir çöp poşetinin içine koyup değersiz bir atık gibi beni çöpe atmış. Onun yüzünden ilaçlar ağrılarımı dindirmiyor, o kendi kızını lanedeyen bir canavar.” Anlattıklarım hepsini dehşete düşürmüştü. Kimse böyle bir şey duymayı beklemiyordu. O kadın anne olmayı hak etmiyordu.

ARAL

ATACA

427

Bu konuyu sonsuza kadar kapatmaları için bilmeleri gerekiyor. Kuzey bir küfür savurduğunda söyleyecek bir şey bulamıyor

gibiydi. “Bu nasıl insan lan!” Yiğit yumruklarını sıkarken teselli etmek ister gibi elini omzuma doğru uzattı lâkin rahatsızlığımı hatırlayınca elini geri çekti. “İstemiyorsanız, o haltı yiyip dün yaya getirmeyin. Bizim ne suçumuz var, kimin günahının be

delini çekiyoruz, anlamıyorum.” Hepimizin yarası aynı olduğu için empati yapmayı ne yazık ki iyi biliyorduk. Süslü ve Efe duyduklarından sonra ağlamaya başladıkların

da, Ecrin dolan gözlerini saklamak için başını çevirmişti. “Yani şimdi ilaçlar sana fayda etmiyor mu?” Hakan’ın sorusuna göz-

yaşlarımı silerek güldüm. “Daha doğmadan kullanmaya başla dığım için hepsinin aşinası olmuşum. Bir seferinde test etmek

için iki kutu ilaç içtim ama başım bile dönmedi.” Gülerek söy lediklerim onları güldürmemişti çünkü hepsi hâlâ duyduklarını

sindirememişti. “Peki, baban?” Bunu soran, yanımda oturan Kuzeydi. “An nen sana bütün bunları yaparken baban olacak adam hangi ce

hennemdeymiş?” Babam mı? Ah, tabii ya babam. Yoksa artık babalarım mı demeliyim?

O gece restorandaki iki adamı hatırlayınca âdeta şoka gir miştim. Benim iki baba adayım mı var? Yok daha neler! Dalga

geçtiğim ve imrenip kıskandığım o meçhul kız ben miyim? Kah retsin, çaka mı bu? Ben aslında babamla tanışmıştım! Hangisi olduğunu bilmiyordum ama onunla dalga geçmiştim. Yaşadı ğım şokun etkisiyle sinirden kahkaha anığımda hepsi endişey le bana bakıyordu. “Babam beni seviyor!” Gülerek bağırdım.

Şu an deli gibi göründüğümü biliyordum ama elimde değildi. Mutlu olmadan duramıyordum. Her ikisi de hiç görmediği kı zını seviyordu. Ansızın bir baba, özellikle beni seven bir baba fikri içimi sıcacık edip kalbimi ısıttığı için mudulukla gülümse-

28

YARALASAR

dim. “Kim olduğunu bilmiyorum ama ikisi de beni sevdiği için babam kim çıkarsa çıksın onu severim.” Neşeyle şakıdığımda hepsi yaratık görmüş gibi bana bakıyordu. Babam vardı, dü şündüğüm gibi beni bırakmayan bir babam vardı. Aslan veya Fırat* ikisinden biri benim babam ve onların bana olan özlemini farkında olmadan dinledim. Allah’ım» babam beni seviyor! O beni bilerek bırakmamış çünkü bir kızı olduğunu bile bilmiyormuş. “Bu arıza az önce, ‘Babam kim, bilmiyorum ama ikisi de beni seviyor,* mu dedi yoksa bana mı öyle geldi?” “İnanır mısın, ben de o kısımda kaldım, Neriman.” “Yankı*nın hep dediği gibi Allah belanı versin, Yiğit! Neri man nedir lan? Atardan hangi ara E’lere geçtin? Alara dön çün kü Naz benim adım. Hani N’den sonra gelen A ve Z.” Tepkisine gülmeden duramadık. Yiğit, resmen kıza harfleri ezberletmişti.

“Babamın kim olduğu belli değil ama ikisini de tanıyorum. Songül Hanım, Aslan Bey ile sevgiliymiş ancak yanlış hatırla mıyorsam ayrıldıkları gece ayrılık acısından barda tanıştığı bi riyle daha beraber olmuş. Kısa süre sonra gazetede eski sevgilisi Aslan Bey’in yanında gördüğü kişinin o gece barda olan adam olduğunu görmüş. Asıl tuhaf olan ise o gizemli adam, yani Fı rat Bey, aynı zamanda Aslan Bey in en yakın arkadaşı çıkmış. Üstelik Songül Hanım, o ayrılık haftasında her iki arkadaşla birlikte olduğu için karnındaki bebeğin babasını hiç bilmemiş. Evet, babası belli olmayan o bebek ben oluyorum.” Kıkırdaya rak söylediklerimi ağzı açık bir şekilde dinlediler. Daha sonra ise hepsi olayın trajikomik yönünü yeni fark etmiş gibi kahkaha atmaya başladı. “Bu ne lan, küfür gibi.” Ne yazık ki bu konuda pis bağımlı ile aynı fikirdeyim.

Ecrin gülerek onu başıyla onayladı. “Biz bir tane doğru düz gün baba bulamıyoruz. Onda iki tane var.” Ağlamamız gerekir ken hepimiz bu içler acısı duruma gülmeden duramıyorduk.

ARAL

ATACA

429

“Ben anlamam, oğlum!” Kuzey kaşlarını çattı. “Eski sevgi lim gidip arkadaşımla birlikte olacak, öyle mi? İkisini de geber

tirim.” Ben olsam ben de yapardım ama Fırat Bey in burada bir suçu yoktu. O günlerde Songül Hanım’ın kimin eski sevgilisi

olduğunu bilmiyordu. Bir süre hepimiz her şeyi unutup, bol bol dalga geçerek eğ lenip gülmüştük. Artık tesise gitmemizin zamanı gelince Efe sıkmayla bize baktı. “Şey, ben tesisin çıkış kapısını buldum.” Hiç olmadık bir anda gelen itirafla afallayarak çocuğa döndük. “Ciddi misin?” Kuzey e başını salladı. “Üçüncü asansörün için de gizli bir bölme var. Sol taraftaki duvarı kontrol ettiğinizde

dikkatli bakınca görürsünüz. Orayı kaydırdığınızda küçük bir tuş var, tuşa başağınızda sizi doğrudan zemin kata indiriyor.

Asansör bir sürü arabanın olduğu bir otoparka iniyor. O katta

kocaman bir tünel var. Doğrudan yürüdüğünüzde ise önünüze kocaman bir kapı çıkıyor. Bizim kartlarımız bile kapıyı açabili

yor. Kapıdan geçtiğiniz an, yer alandan çıkarak kendinizi tesi sin dışında buluyorsunuz. Üstelik kapıya dışarıdan bakuğmızda bir duvardan farkı yok Kimse o duvarın kapı görevi gördüğünü

anlayamaz. Tesisin etrafını saran kalın duvarların bir parçası.”

Efenin bir gün sözleriyle beni şoke edeceğini söyleseler onlara

gülüp geçerdim lâkin bu korkak hacken şu anda beni büyük bir bozguna uğratmışa.

Hangi ara çıkışı buldu bu Bonuscuk? “Dışarı çıkan mı yani?” Ecrine utangaç bir şekilde başını sallayarak tebessüm etti. “Evet, şey, ben bir hackerim. Uzun zamandır ortalıktan kaybolduğumu fark etmişsinizdir. Gizlice tesisin planını ele geçirerek sisteme sızdım ama tesisin planı

na ulaşağım an buradaki hackerler bunu yapan kişinin yerini

anında tespit ettiler. Ben daha bilgisayarı kapatmadan içeri gi

rip beni yakaladılar. Neyse ki Yosun tam vaktinde içeri gire rek beni kurtardı. Bunu dışarıdan birine söylersem veya buna

30

YARALASA.R

tekrar kalkışırsam infaz edileceğimi söyledi. Bilgisayardaki tüm verileri silip güvenlik ağlarım güçlendirdiler. Merak edip tekrar denediğimde şifrelerinin hiçbirini kıramadım. Gerçekten güçlü bir güvenlik sistemi kurmuşlar? Yutkunarak Efe Çan’a bakı yordum. Şimdi neden sürekli ortadan kaybolduğunu anlıyor duk. Bonuscuk ceza alma pahasına bile olsa çıkışı bulmuştu. Allah’tan eğitmeni Yosundu, yoksa başı ciddi anlamda tehlikeye girerdi.

“Aferin lan, Ağlak.” Hakan, gülümseyerek elini onun om zuna koydu. “Kedi olalı bir fare tuttun.” Gülerek Bağımlı’yı onayladık, Efe gerçekten büyük bir iş başarmıştı. ittikçe hepimiz takım ruhunu daha fazla hissediyoruz.

Hava karardığı için odamda volta atarak gece yarısı olmasını bekliyordum. Alaza her şeyi anlatacaktım ama tüm gün onu göremediğim için herkesin odasına çekilmesini bekliyordum. Bir şekilde kimseye görünmeden odasına girmeliydim. Yarına kadar bekleyemezdim. İbrahim’e olanlardan sonra Efe’ye bir

şey olmadan her şeyi bilmeliydi. Aniden odamın kapısı açılınca korkuyla arkamı döndüm, içeriye girenlerin Simay, Afrodit ve

Yosun olduğunu görünce rahat bir nefes almıştım. Afrodit’in üzerinde göbeğini açıkta bırakan siyah bir yarım atlet ve mini şort vardı. Harika kıvrımlarını gözler önüne seren güzel tanrı ça, elinde iki şarap şişesi tutuyordu. Ağlamaktan gözleri kızaran Yosun, salaş bir tişört ve pantolon giymişti. Simay, elinde tuttu ğu dört kristal kadeh ile gülerek ona bakıyordu. “Bahçeni kullanmamızda sorun var mı?” Simay gülerek Yosun u gösterdi. “Bu çocuk ruhlu kadın, ne zaman depresyo na girse buradaki bahçede kafayı buluruz. Uzun zamandır bu oda boş olduğu için alışkanlıkla dalmış olduk, kusura bakma.” Sorun yok» der gibi bir hareket yaparak bahçeyi gösterdim. Bu bahçe gözden uzaktı.

ARAL ATACA

431

Onlar bahçeye yönelirken Afrodit durup bana baktı. “Bize katılmak istersen senin için de iki kutu vişne suyumuz var.”

Başımı çevirip Yosunun kucağındaki büyük kutuları görünce güldüm. “Fena fikir değil? Gece yarısı olana kadar onlarla ken

dimi oyalayabilirdim. Üzerime hırkamı aldığımda hep birlikte bahçeye çıktık. Taş merdivenleri geçerek ağaçların arasındaki tahta çardağa otur duk. Çardağın kolonlarını saran beyaz sarmaşık gülleri onlara göre güzel, bana göre rahatsız ediciydi, içecekleri masaya koy duklarında onlar kendilerine kırmızı şarap doldururken ben ka

dehimi vişne suyuyla doldurdum. “Evet, neye içiyoruz?” Afrodit gülerek somurtan Bayan Kırmızı Dudak’ı gösterdi. “Yosunun aptallığına, salaklığına, geri zekâldığına, saflığına…” diye de vam ediyordu ki Yosun kaşlarını çatınca kahkaha attı. “Kısacası Yosun* un bitmek bilmeyen Atalay aşkına içiyoruz.” Kadehini bana doğru uzatınca, gülerek kadehimi onunla tokuşturup bü

yük bir yudum içtim.

“Buraya beni gömmek için getirdiğinizi bildiğim iyi oldu.” Alınganlık yaparak ayağa kalktı. “Gidiyorum ben.” Simay, gü lerek onun kolunu tutup yerine oturttu. “Sen bakma Buket’e,

ben seni anlıyorum.” Onu teselli etmeye çalıştı çünkü Yosun, gerçekten kolay kırılan biriydi.

“Nesini anlıyorsun, doktor.” Buket bunun cevabını merak etmiyordu. Alay edecek yeni bir şeyler arıyordu. “Kadın, on iki yaşından beri Atalay a abayı yakmış durumda. Onu anlamayı

bırakıp neden doğru düzgün bir tavsiye vermiyorsun?” Bu ka dın kesinlikle dobra biriydi. Söyleyeceği şeyleri tıpkı benim gibi hiç düşünmeden pat diye söylüyordu.

“Senin en son verdiğin tavsiyeyi de gördük.” Simay kıkırda dı. “Kıza, git Aralayın koynuna gir, dedin.” Bu sohbet için yaşım

tutmuyor, acaba gitsem mi? “İyi bir taktikti.” Afrodit homurdanarak Yosun u gösterdi.

32

YARALASAR

“Sadece bu salak gidip adamı öpmek yerine üzerine kustu? Hepimiz gülerken Yosun un yanakları kızardı. Çok sevimli gö rünüyordu. “Sarhoştum ama? Utançla inlemesi bile fazla çocukçaydı. Bu kadın» gerçekten Efc’nin ruh ikiziydi. “Ayrıca ben senin gibi değilim, yapamam ki öyle şeyler. Sadece ona açılmak için biraz içmiştim. Sonra bir baktım, öğle yemeğim onun üze rinde? Yanaklarını kızartan itiraftan sonra gözlerimden yaşlar gelene kadar güldüm. “Peki, sizi bugün ağlatan ne?” Merak ederek sorduğum soru dan sonra elindeki kadehi sonuna kadar içti. “Beni görmüyor, Yankıcığım? Ağlamaklı bir sesle adımı söyleyince bile Efe’yi ha tırlıyordum. “Onun dikkatini çekmek için her şeyi yaptım ama o, bugün eski sevgilisini Öpüyordu!” İsyan ettiğinde diğerleri kı

kırdarken homurdanmadan duramadım. Kadının gözü önünde başkasını öpmüştü. “Bildiğin adilik bu.” “Değil mi ama! Neden beni sevmiyor ki?” Şimdiden iki ka deh şarap içen kadına ne cevap versem bilemedim. “Valla Ba yan Kırmızı Dudak, ben sizin yerinizde olsam gidip doğrudan ‘Seviyorum oğlum seni!’ diye bağırarak itiraf ederdim. Bir kere ben gevezeyim, tutamam ki içimde.” Kaçak oynamak bana göre değildi. İçimde ne varsa onu çekinmeden söylerdim. Birini se versem böyle gizli bakışmalar veya uzaktan sevmeler yerine çı

kar karşısına, söylerdim. “İşte, bu yüzden seviyorum bu kızı? frodit beni sevmesin» özellikle de o yatak maceramızdan sonra mümkünse hiç sevmesin. “Tıpkı benim gibi istediğini almayı biliyor. Erkekler konusun da tavsiye gerekirse bana gel, küçük çaylak? Simay ve Yosun içtikleri şarabı püskürtüp öksürmeye başlayınca bunun iyi bir fikir olmadığım anladım.

“Sevişmek hakkında detaylı bilgileri öğrenmek istiyorsan Buket doğru adres? Simay ile Yosun kıkırdadı. “Daha bu sabah,

ARAL

ATACA

433

Al tuğ fada sinirli diye ona herkesin içinde en son ne zaman seks yaptığın1 soran kadından bahsediyoruz.” Üçü gülerek kadehleri tokuştururken ben gözlerimi kocaman açarak bu çılgın kadın lara bakıyordum. Gece gece nereden çıkmıştı bunlar? Resmen

+18 muhabbetlere girip körpecik psikolojimin içine ettiler. “Yalnız Altuğ’un yüz ifadesini gördünüz mü?” Afrodit, kah

kaha atarak arkasına yaslandı. “Kaşlarını çatıp bana, ‘Dayak ye mek istiyorsun sen,’ dediğinde çok komikti.” Hepsi gülerken Alaz ın o halini kafamda canlandırınca ben de gülmeden du

rmamıştım. Sanırım Afrodit, grubun yaramaz kızıydı ve bir şekilde kendisini sevdirmeyi başarıyordu. “Ben bir şeyi merak ediyorum.” Bunu daha fazla merak et

mek istemediğim için nihayet sordum. “Kuzey ile şu ilk kura

la uyuyor musunuz?” Diğer ikisi gülerken o sırıttı. “O kuralı en az on kere okudum. Çaylağım ile aşk ve benzeri özel şeyler

yaşamayacağımı anlatıyordu ama sevişmek yasak diye bir şey

yazmıyordu.” Böyle bir cevabı ondan başkası vermeyeceği için yüzümü buluşturarak başımı olumsuz anlamda salladım.

“Kuzey sizden küçük, Bayan Afrodit.” “Sadece yirmi sekiz yaşımdayım. Aramızda altı yaş var. Üs

telik asla işimi tehlikeye atacak şekilde bir erkeğe duygusal an lamda bağlanmam. Eğer Kuzey in bana olan yakınlığını duygu sal bulsaydım, emin ol ki onu üzmemek için çaylakları anında

değiştirirdim. Tıpkı benim gibi Kuzey de benden hoşlanmıyor. Aramızdaki şey cinsellikten öte değil. Ben aşk değil, tutku ka

dınıyım.” Sözlerinde zerre kadar yalan yoktu. Kuzeyden bahse derken gerçekten gözlerinde herhangi bir hoşlanma ya da aşk

belirtisi bulamadım. Afrodit ve Kuzey ilişkisinin sadece yatak arkadaşlığı gibi bir şey olduğunu şimdi daha net görüyordum. Bize göre yanlış olan şeyi bu kadın kendi doğrusu olarak ka bul ediyordu. Bunun için onu yargılayacak kişi ben değildim.

Onun karakteri ve eğlence anlayışı buydu.

434

YARALASAR

Gece yarısına kadar bol bol sohbet ederek gülmüştük. Bu üçü yan yana gelince düşündüğümden daha eğlenceli olabili yordu. Saatin geç olduğunu fark edince hepsi gitmiş, ben de on dakika bekledikten sonra asansöre binmiştim. Elimde sıkıca tuttuğum kartı sisteme okutunca kapılar kapanmıştı. Onun cu katın düğmesine başağımda asansör yukarı çıkarken ben de daha önce yapmadığım şeyi sonunda akıl edip kartı inceleme ye başladım. Kartın üzerinde yirmili yaşlarında esmer bir kız fotoğrafı vardı. Sanki fotoğrafı zorla çektirmiş gibi kızın siyah gözleri sıkınalı ve yüzü asıka. Çok genç bir ajanın karo olma lıydı. Acaba bunu ondan nasıl almıştı? Kartın üzerinde yazan ismi görünce gözlerimi kocaman açtım. “Yok artık!”

nci Sipahi. Sipahi? Alaz Altug Sipahi!

“Kansı veya kardeşi mi acaba?” Merak içinde fısıldadım ve asansörden indim. Parmağında herhangi bir yüzük veya alyans görmediğime emindim. O zaman kesin kardeşi ya da bir akrabasıydı. Bilmiyordum, belki de isim benzerliği bile olabilirdi. Aman» bana ne ki! Koridorda sağıma ve soluma bakarak hangisinin onun odası olduğunu bulmaya çalışıyordum. Tüm kapılar birbirinin ay nısıydı. Yanlış bir kapıyı açarak başka birinin odasına girmek istemiyordum. “Valla sende bu şans olduktan sonra doğrudan Drakula’nın odasında bulursun kendini, Sedef.” O salak öcü, bari bana hangi oda olduğunu da söyleseydi. Git» onu öldür demek kolay tabii!

Koridorda düz bir şekilde ilerlerken koridorun sonundaki oda dikkatimi çekti. Hepsinden üst konumda olan adamın odası bence en sondaki oda olabilirdi. “Hadi bismillah.” Şansı mı denemek için hızlı adımlarla o odaya doğru yürüdüm.

ARAL

ATACA

435

Fazla aksiyon bana zarar. Eğer Drakula ve Afrodit’in odasıysa

çığlık atarım. Evet» Afrodit buram buram seks koktuğu için odası mayınlı bölge. Kartı okuttuğumda açılan kapıdan içeri girerek kapıyı ka pattım. Işıklar kapalı olduğu için her yer karanlıktı. O yüzden

onu uyandırmak için ses versem iyi olacaktı. “Sevgili Buzdağı,

uyanır mısınız, lütfen?” Kapının önünden seslendim ama oda da çıt yoktu. Saat neredeyse bir olmuştu. Belki de çoktan derin bir uykuya dalmıştır.

“Işıkları açıyorum, bayım. Umarım yatakta çıplak uyumak gibi bir fanteziniz yoktur.” Homurdanarak sağımdaki duvarı kontrol ettikten sonra elektrik düğmesini bulmaya çalıştım. Ni

hayet elim küçük bir çıkmayı bulunca düğmeye bastım. O an gelen ışıklarla gözlerimi sımsıkı kapatmıştım. “Bakın, açıyorum gözlerimi, eğer çıplaksanız derhal giyinin veya ses verin, arkamı

döneyim.” Bir süre bekledim, herhangi bir ses duymayınca göz

lerimi yavaşça açtım. ilk dikkatimi çeken bozulmamış yatağı olunca burada ol

madığını anladım. Gözlerim banyo olduğunu düşündüğüm kapıyı bulunca ışıkların yanmadığını görüp henüz odasına gel

mediğine emin oldum. Odasına kısaca göz gezdirdiğimde koyu renklerin hâkim olduğu ferah ve şık bir odada olduğumu fark ettim. Üstelik benim odamdan bile daha büyüktü. Gözlerim

sol taraftaki şamdanın yanında duran çerçeveyi bulunca doğ ru odaya geldiğimi anladım. Evet, çerçevede Alaz’ın fotoğrafı

vardı. Sadece orada birkaç yaş daha genç görünüyordu. Küçük

adımlarla tüylü, beyaz halıya basarak sedir ağacından yapılmış çalışma masasına doğru yürüdüm. En son neyin üzerinde uğ

raştığını merak etmiştim. Masanın üzerindeki dağınık kâğıtlara

göz gezdirdiğimde anlamadığım bir dilde yazılmış şeyler çık tı karşıma. Uzanarak sayfalardan birini elime aldım. Bu İbra him’in fotoğrafının fotokopisiydi. Gözlerimi kısarak fotoğrafın

436

YARALASAR

altında yazan şeyleri okunup çalıştım ama farklı bir dil olduğu için bir şey anlamadım. “Adam güya Türk ama hem yazması hem de konuşması yabancı dildeydi.” Sayfayı yerine bıraktı ğımda onu okuyamamış olmak canımı sıkmaya yetti.

Başımı çevirdiğimde yatağının yanındaki küçük komodi nin üzerinde gördüğüm şeylere doğru yürüdüm. Açık bir paket kurşun, bıçak, silahı ve rozeti buradaydı. Tıpkı polislerinkine benzeyen ama daha afili olan rozetini inceledikten sonra yerine koydum. Silahın yanında gördüğüm cam parfüm şişesini alıp kapağını açtım. Bileğimin iç tarafına çok az sıkarak burnuma yaklaştırdığımda aldığım okyanusu andıran ferahlatıcı korkuyla afalladım. “Bu şeyin çikolata ya da kakao kokması gerekmiyor mu?” Şişeyi kontrol ettim ama yarım olduğuna göre demek ki bu şeyi kullanıyordu. O zaman benim ondan aldığım çikola ta kokusu nereden geliyordu? Yatağı gözüme çarpınca uzanıp yastığını alarak burnuma yaklaştırdım ama bu kez de çikolata kokusu alınca bir küfür savurdum. “Belki de şu şişedeki şeyi uzun zaman önce kullanmayı bıraktı. Çikolatalı parfümüne yeni başlamış olabilir.” Böyle basit bir şeyi kafama taktığım için gülerek yastığını yerine koydum. Odasında hırsız gibi gezinmek istemediğim için gitmeye yel tenmiştim ki duvarda gördüklerim ile sertçe yutkundum. “Bu da ne?” Küçük adımlarla duvara yaklaşıp başımı kaldırınca gör düğüm yüzler ile soluğumu tuttum. “Kahretsin!” Duvara içinde benim de olduğum otuz Yarasanın fotoğ rafı yapıştırılmıştı. En ortada benim fotoğrafım vardı. Dahası diğerlerinin fotoğrafı benimkinin etrafına daire şeklinde ya pıştırılmıştı. Ölen kişilerin fotoğraflarının üzerine kırmızı bir

çarpı atılmıştı. Mutlu nun fotoğrafını görünce gözlerim doldu ve güzel yüzünü kapatan çarpı işaretinden nefret ettim. Sanki olaylar benim etrafımda dönüyormuş gibi benim fotoğrafım çemberin tam ortasındaydı. Üstelik bu, kanımda olan fotoğ-

ARAL ATACA

437

raftı, cezaevinden çıktığımda çekilmişti çünkü üzerimde hâlâ İlgaz’ın eski kıyafetleri vardı. İbrahim ile hiç sohbetimiz olmasa da fotoğrafının üzerini çizen Alazdan nefret ettim. Çocuk daha dün ölmüştü! Parmağımı İbrahim’in fotoğrafının üzerine doğru

götürdüm. Üzerine çarpı attığı boya henüz kuramamıştı. Bu

lanet yerden bir an önce gitmek istiyordum. Elimi tam üzerime silmek üzereyken neden yaptım, bilmi yordum ama ani bir dürtüyle parmağımı burnuma yaklaştırıp

kokladım. Herhangi bir koku alamayınca amaçsızca dilimin ucunu parmağıma dokundurdum. Aldığım tattan sonra gözle rimi irice açarak resmen parmağımı yaladım. Dilimdeki ekşimsi

mide bulandıran metalik tat ile bir küfiir savunmuştum. “Kan!” Aman Allah’ım» Alaz hepsini kan ile işaretlemiş. Aklı başında olan

sağlıklı bir insan böyle bir şeyi yapmaz! Kim bu adam! Kalbim korkuyla hızlandığında aceleyle kapıya doğru bir

adım atmıştım ki, “Hayır, her şey kontrolüm altında,” diyen sesini duyunca yerimde kaskatı kesildim. Buraya geliyordu!

Kahretsin» yakalandım! Sorunca ne diyeceğim! Geçerken uğra

dım mı! Aceleyle etrafımı kontrol ettiğimde gözlerime tüller takıl mıştı. Koşarak silahının yanında duran bıçağı aldım, ışıkları

kapatarak pencerenin yanına gidip tülün arkasına saklandım. Tülü çekmeye kalkışmadığı sürece beni göremezdi. Ayrıca tül

kalındı. Karanlıkta korkuyla beklemeye başladığım esnada kapı

açılmış, içeri girmişti. Işıkları açtığında soluğumu tutarak ku lağındaki telefonla konuşan adama baktım. “Hayır,” dedi ruh

suzca telefonda konuştuğu kişiye. “Sana söylüyorum, kız bize sorun çıkartacak. Belki de ondan hemen kurtulmalı…” Aniden

susarak sanki havayı koklar gibi derin bir nefes aldı. “Seni sonra

ararım.” Telefonu kapatıp cebine koyduğunda kaskau kesildim. Tulün arkasından onu görebiliyorum» umarım o beni görmez.

438

YARALASAR

Gözleri usulca odasında gezindiğinde bakışları çalışma ma sasında durmuştu. Masaya doğru küçük adımlar attığını gör düm. Kahretsin, o kadar yığının arasında eline aldığı sayfa be nim incelediğim sayfaydı. Daha sonra tekrar odanın içinde ge zindi. Adımları yatağının yanında durmuştu. Benim düzgünce eskisi gibi yerine koyduğum yastıkta gözleri bir süre oyalandı. Arkasına döneceği esnada başını eğip parfüm şişesine baktı ğında gözlerimi kocaman açtım. Aldığım her şeyi eski yerine koymuştum ama bu adamın gözleri nedense dokunduğum her şeyi buluyordu. Dudakları sinsice kıvrıldığında tişörtünü ense sinden tutarak bir çırpıda çıkarmışa. Banyo kapısına doğru yü rürken duvardaki fotoğraflara bakıp durunca, yemin ederim ki nefes seslerimi duyacak diye korkudan soluğumu tutmuştum. Neye dokunduysam gözleri onu buluyor» insan olamaz bu adam! Lanet olsun» buradan çıkmalıyım!

Gözleri tüm fotoğraflarda gezindi ve bakışları İbrahim’in

fotoğrafinm üzerinde durunca kalbim korkuyla göğsümde çır pınmaya başlamışa. Hiçbir şey anlamamış olacak ki tekrar ban yoya yöneldi lâkin birden durdu ve çıkış kapısının yanına gide rek birkaç tuşa bastı. Gülümseyen adam banyoya girip kapıyı üzerine kapatınca ne zamandır tuttuğumu bilmediğim nefesimi vererek rahatladım. “Lanet katil! Umarım kurtulmak istediğin şu kız ben değilimdir.” Sessizce fısıldayıp saklandığım yerden su

sesinin gelmesini beklemeye başladım. Birkaç dakika olduğum yerde durduktan sonra yavaşça per denin arkasından çıkmışam. Parmak uçlarıma basarak banyo nun kapısına yaklaştım. İçeriden gelen su sesi ile hızlıca çıkış kapısının yanma giderek cebimden çıkardığım kara sisteme okuttum. Kapı açılmayınca tekrar ve tekrar denedim ama bir türlü açılmıyordu. “Harika!” Pislik adam az önce kapıyı içe riden kilitlemiş olmalıydı. Şaka mı bu? Ben şimdi burada mı kaldım? Onuncu kattan atlasam yaşama ihtimalim yüzde kaç ki?

ARAL

ATACA

439

Korku tüm bedenimi ele geçirirken titreyen parmaklarım rastgele tuşların üzerinden gezindi ama kapı bir türlü açılmı yordu. Fazla adrenalin yüzünden hızlı hızlı nefesler aldığımdan ter içinde kalmıştım. Banyodan artık su sesinin gelmediğini fark edince koşarak yine perdelerin arkasına saklandım. Ban yonun kapısı açılınca elimdeki bıçağı sıkıca göğsümde tutuyor dum. Belinde beyaz bir havlu dışında hiçbir şey olmayan adam,

küçük bir havluyla saçlarını kurutarak banyodan sızan buharın içinden çıkmışa. Kahrolası sıkı kasları bu haldeyken bile dik katimi çekmeyi başarıyordu. Belinde gevşekçe duran havlu yut kunmamı sağladı. O havlu düşmezdi, değil mi? 0 havlu bir düşsün, kimse onuncu kattan atlamama engel ola

maz.

Saçlarını kurutma işlemini bitirdikten sonra havluyu yatağın üzerine atarak dolaptan kendisine kıyafet çıkanıp yatağın üze rine koymuştu. Eli belindeki havluya gidince dudakları yavaşça yukarı doğru kıvrıldı ve duraksadı. “Devamını izlemek istiyor san benim için sorun değil.” Söylediklerinden sonra gözlerimi kocaman açtım. Yok daha neler! Burada olduğumu en başından beri biliyor muydu?