YARALASAR II MARALATMACA

EPHESUS

Buraya gelmem hataydı. Bu odaya, bu tesise gelmem ha taydı. Herkes bir şeyler saklıyordu ve ben, onların sır perdesini

aralamak istemiyordum. Daha bugün Alaz ı şüpheli listemden çıkarmıştım ancak odasında gördüklerimden sonra yine liste nin başındaki yerini almıştı. Kullandığı parfüm farklıydı ama ondan aldığım koku da farklıydı. Üstelik öcü ile aynı kokuya sahipti. Daha ürpertici olan ise ölen kişileri işaretleme şekliydi.

Tamam, filmlerde polisler de hep öyle yapıyordu ama kim ka

lem kullanmak yerine onları kan ile işaretlerdi ki? Artık emin olmuştum, hastalıklı bîr yönü vardı. Üstelik telefonda bir kız

dan kurtulmak istediğinden bahsetmişti ve bu, beni rahatsız eden başka bir konuydu. Her defasında ona güvenmem gerek tiğini kendime hatırlatıyordum ancak Alaz, mutlaka güvenimi sarsacak bir şeyler yapıyordu. Şimdi ise odasında olduğumu bil diği için benimle alay ediyordu. Aslında telefonu kapattığı an odasında biri olduğunu biliyordu, değil mi? Fotoğraf hafızası olmalı ki her şeyin yerini belleğine kaydetmişti, öyle ki o kadar sayfanın içinde hangi sayfaya dokunduğumu bile anlamışa. Ne bekliyordum ki? Herkes ondan en iyisi diye bahsederken anla maması saçma olurdu, önsezileri mükemmeldi ve adamdaki

rahatlık kimsede yoktu. Hadi ama, odasında davetsiz bir misa

fir varken kim banyoya girip dış alırdı ki?

Ben yapmazdım. Elimdeki bıçağı pantolonumun kemerine, yani belime sı kıştırıp derin bir nefes aldım ve perdenin arkasından çıktım.

6

YARALA SAR - II

“Başkası da olabilirdi,” dedim. “Azılı düşmanlarınızdan biri dc olabilirdi. Nasıl duşa girecek kadar rahat olabilirsiniz?* Tamam,

odasında biri olduğunu anlamıştı ama Allah aşkına, hiçbir şey olmamış gibi duş almak da neyin nesiydi?

Başını kaldırarak gözlerime bakarken sadece havluyla oldu

ğunu kendime unutturmaya çalışıyordum. “Odamda sadece parfümümün kokusu yok, senin de kokun var.” Yok artık! Tazı gibi bir burnu olmalı ki benim bile zor aldığım kokumu fark

etmişti.

Çıplak olduğu için onun dışındaki her yere bakıyordum. O havlunun düşme ihtimalini görmezden gelemezdim. “Saçma lık!” Gözlerim duvarda oyalanırken aslında duvara bakmıyor

dum. “O kadar yoğun zeytin koktuğumu sanmıyorum,” diye homurdandığımda güldüğünü duydum. “Aldığım koku zeytin kokusu değildi.*

uGiyinin ve şu kapıyı açın lütfen.” Parmak uçlarım belim deki bıçağı kavramak için sabırsızlanırken gözlerimi duvardaki

fotoğraflardan alamıyordum. Bir süre bekledikten sonra kıyafet seslerinden giyindiğini anladım. “İnd’nin kartım sana vermesinin sebebini söyle.” Buz gibi bir sesle sorduğu soru karşısında aceleyle ona doğru dön düm. Siyah bir eşofman altı ve tişört giyinen adamın gözleri

bomboştu. Seni öldürmem için bana verdi, belki de veren kişi şendin.

Paniklememeye çalışarak, “tnci’nin kartının bende olduğu nu da nereden çıkardınız?” diye sorduğumda bana doğru yürü

yünce korkmaya başladım. “Bu tesiste tüm kapıları açan anah tar sadece iki kişide vardı. Anahtarlardan biri bendeydi, diğeri ise karımda. Üsderimizde de var ama onlar nadiren tesise gelir.”

Söylediği onca sözün içinde dikkatimi çeken tek bir şey vardı. Karım mı demişti? Alf /»>»♦/?

VİİT.ük Vûk.

MARAL ATMACA

7

“Evli misiniz?” dediğimde gelip tam karamda durdu. Boyu uzun olduğu için başımı kaldırıp ona baktım. “Evliydim,” di

yerek beni sakince düzeltti. Eğer tıpkı eğitmeni gibi karısını da

öldürdüğünü söylerse şurada düşüp bayılırdım. Elimi usulca belime götürerek bıçağı kavradım. Onunla olan göz temasımı kesmemeye çalışarak, “O nerede?” diye sordum.

“Amerikaüa.” Tepkilerimi izlerken sorularıma cevap veriyordu.

“Eşi ve çocuklarıyla mutlu bir hayatı var. Elindeki kart çok eski ve inci, yani eski karım, istifa etmeden önce onundu. Anahta rını iptal etmeyi unutmuşlar. Zaten yeni soy ismi Sipahi değil.”

Elini bana doğru uzatınca kartı istediğini anladım ve boştaki

elimle kartı çıkartıp ona uzattım. “Eski eşinizden bahsederken gözleriniz fazla boş bakıyor,” dedim. Gözlerinde zerre kadar sevgi veya kıskançlık görmedi ğime emindim. Verdiğim kartı yumruğunun içinde sıkarak kırdı. “İnci be

nim takımımdan biriydi ve kocası yakın arkadaşımdı. Evliliği

miz bir görev sebebiyle kağıt üzerinde olan bir şeydi ve sadece bir ay sürdü. O sırada bile Cihan ve İnci nişanlıydı. Anlayaca

ğın, göstermelik bir evlilikti.” Şimdi neden onlardan bahseder ken bu kadar kayıtsız olduğunu anlıyordum. Formaliteden bir evlilikti. Bir ara bu kalpsizin bir kadını evlenecek kadar sevdiği ni düşünmüştüm. Onun, görevinden başka kimseye bağlanma

yacağını unutmak benim hatamdı.

Gözlerimle kapıyı gösterdim. “Açar mısınız?” Üzerime eğil diğinde çığlık atmamak için kendimi zor tuttum. “Sana, seni bu kadar kolay bırakacağımı düşündüren nedir?” Nefesini du daklarımda hissederken, gözlerimin içine bakarak söyledikleri

yüzünden kaskatı kesildim. Tabii ki bırakmaz çünkü beni de öldürecek! Benden uzaklaşıp arkasını döndüğü an, belimdeki bıçağı çı

kartıp ona saplamak için hareket ettim. Lâkin aniden bana doğ ru dönerek hızlı bir refleksle bileğimi havada yakaladı. Daha

8

yaralasar ■ II

ben ne olduğunu anlamadan bıçağı tutan elimi yumruğunun

içine aldı ve kolumu arkaya doğru çevirip bıçağı belime yasla dı. Gözlerim irice açıldığında beni hızla kendisine doğru çeken adamın göğsündeydim. Üstelik bıçağın ucu benim belimdey-

di ve bıçağı ben tutuyordum. Çünkü o, elimi yumruğunun içine aldığı için bıçağı elimden atamıyor veya elini belimden

çekemiyordum. “Onu aldığını fark etmedim mi sanıyorsun?”

Kahverengi gözleri tehlikeli bir şekilde ışıldarken bıçağı belime

bastırmasıyla acı içinde inledim. “Yapma!” Acı çekişimden zevk alıyormuş gibi güldü. “Başladığın işi bitir» aksi takdirde seni

öldürmekten çekinmem." Elimi bırakıp benden bir adım uzak laştığında afallamıştım. Onu öldürmemi mi istiyordu?

Allah’ım, ne çefit bir hasta bu?

Belimde hafif bir sızı hissedince, kaşlarımı çatarak başımı

salladım. Elimdeki bıçağı sıkıca kavrayıp ona doğru hamle yap tığım an, başını sola eğdi ve göğüs kafesime geçirdiği yumrukla yere düştüm. Kahretsin! Nefes alamıyordum! “Böyle zayıflık

göstermeye devam edersen düşündüğümden daha erken ölür sün,” dedi. Başımı kaldırmış, saçlarımın arasından öfkeyle ona

bakıyordum. “Ben sizin gibi bir cani değilim!” Ayağa kalktım ve bıçağı yüzüne doğru savurdum. Bu adamın ölmesini istedi ğimi fark ettiğimde şoka girmiştim. Bıçak daha tenine değmeden bileğimi havada tutarak sertçe

sıkınca, bağırmadan duramadım. Elimdeki bıçağı aldı ve kolu mu kesip dizlerime vurduğunda kendimi yerde buldum. Başı

mı çevirdiğimde kolumdan akan kanı gördüm ve afalladım. Bu

adam gerçekten acımasız biriydi. “Katil!” Kanayan kolumu ona gösterirken dehşete kapıldım. Tamam, çok derin değildi, sade

ce küçük bir çizikti ama kanıyordu. Elinde benim kanım olan bıçağı tutması oldukça ürperticiydi. “Kalk ve devam et.” “Yaralasar, efendim.”

“ ‘Yarasalar* demek istedin sanırım?”

MARAL ATMACA

9

“Hayır, yaralasar, efendim.”

“Açıkla!” “Kolumu kestin, vicdansızın oğlu! Yaraladın bari sar! Yara* la-sar!” diye bağırarak kanayan kolumu tuttum. Bu adamdan

her geçen gün daha çok nefret ediyordum. Koluma bakarak alayla güldü. “Küçük bir çizik” Bıçağı seh panın üzerine bırakarak yanıma geldi ve tam karşımda diz çök*

tü. “Şimdi bana neden burada olduğunu söyle.” Ondan şüphe lendiğimi söyleyemezdim. Beni öldürmesi için ona geçerli bir sebep verecek değildim. Gülerek omuz silktim. “Sizi öldürmek için,” dediğimde dudakları kıvrıl irken, kestiği kolumu tutup sertçe sıktığın

da inledim. “Benimle oyun oynama küçük Yarasa, çünkü şu anda kime baktığının farkında değilsin.” Yüzüm acıyla kaşıtır

ken duyduklarımı neye yormam gerektiğini bilemedim. Bana

küçük Yarasa demişti ve öcü de buna benzer bir şey söylüyordu. Şu anda kime baktığının farkında mı değilsin? Bu adam gerçekten o olabilir mi?

Beni korkutmayı başardığında yüzüne baktım. Yüzünde hiç bir duygu kırıntısı yoktu. “Sizde beni rahatsız eden bir şeyler

var,” dediğimde elini kolumdan çekti. Parmakları yüzüme de

ğince ürperdim. Gözlerimi kapatan saçlarımı çektiğinde karan lık hissi saklandığı yerden çıkmıştı. “Hisler bizi gerçeğe götürür, bunu aklının bir köşesinde bulundur.” Çenemi tutarak başımı kaldırdı ve yüzünü benimkisine yaklaştırdı. “Hastalıklı bir kati

lin düşünce yapısını, sadece onun gibi olanlar anlar. Ne demek istediğimi anlamıyorsun, değil mi?” diye fısıldadı. Kahverengi gözleri daha önce hiç görmediğim bir karanlığı içinde saklıyor du. En küçük bir tereddüt veya yalan olmayan sözleri zihnimde çınlayıp duruyordu. Katildi veya katile benzer bîriydi. Bunu bana doğrudan söyleyecek kadar kalpsiz biri vardı karşımda.

Bir an önce ondan kurtulmalıyım.

10

YARALASAR-II “Sizi anlamıyorum.”

Odadaki koltuğu gösterdi. “Otur, Sedef.” Burada kapana kısıldığım için zorluk çıkarmadan söylediğini yaptım. Çekme

celeri karıştırdıktan sonra aradığını bulamayınca banyoya girdi. Birkaç dakika sonra elindeki ilkyardım çantasıyla yanıma gel di. Üzerime eğilince ne yapmak istediğini anlamadım. Çantayı açtıktan sonra kanayan koluma uzandı fakat önce nc yaptığını anlamadığım için kendimi geriye çektim. “Ne yapıyorsunuz?”

Kolumdaki kanı temizlemeye başlamıştı. Sargı bezini alarak küçük bir kesik açtığı kolumu sarmaya başladı. “Kendi açtığım

yarayı sarıyorum."

“önce yaraladınız, şimdi de sarıyor musunuz?”

Başını yukarı kaldırıp kirpiklerinin altından bana baktı. u Yaratasar demedin mi?” Bunları söylerken beni dinlediğini ummamıştım. İşi bittikten sonra otuz Yarasa’nın fotoğraflarının olduğu

panonun önünde durdu. “Yanıma gel, Sedef.” Ayağa kalkarak hemen yanında durdum ve bana panoyu gösterdi. “Az önce söylediklerimi hatırlıyor musun?”

“Bir katil gibi düşünmekle ilgili olanları mı?” dediğimde

beni başıyla onayladı. “Onu bulmak istiyorsan o olmalısın.” Fotoğraflardaki kanlı çarpıları gösterdi. “Bu işaretli fotoğrafları bırakan oydu, önce öldürüyor ve ertesi gün hayatına son verdi

ği Yarasa nın bir fotoğrafını kanla işaretleyip bana gönderiyor."

Rahat bir nefes alıp bir nebze de olsun korkularımdan arınmış tım. Bunları işaretleyen Alaz değildi.

“Bu ne demek, biliyor musun SedeP” Kafamın karıştığını

anlayınca, yürüyüp cam büfeden iki şişe içki çıkardı. “Bana

meydan okuyor ve benimle oynuyor. Aslında bu savaş onunla

benim aramda," dedi. Masanın üzerindeki tüm evrakları elinin tersiyle yere itti ve her iki şişeyi de karşı karşıya koydu. “Ve

sen bu savaşın tam ortasmdasm." Masadan uzaklaştıktan sonra

MARAL ATMACA

11

bir şey arar gibi etrafına bakındı. Bakışları, pencerenin önün de duran küçük vazodaydı. Vazonun içinde dalından kesilmiş küçük, pembe bir kiraz çiçeği vardı. Onu vazosundan çıkartıp tekrar masanın yanına geldi ve kiraz çiçeğini her iki şişenin tam

ortasına koydu. “O, seni istiyor.’’ Sağdaki şişeyi yavaşça çiçeğe doğru itti. “Ve ben, seni ona asla vermem.” Diğer elini kaldırıp

soldaki şişeyi de çiçeğe doğru itti ve her iki eliyle şişeleri kiraz

çiçeğine doğru yaklaştırdı. “Bunu biliyor, bu yüzden bana meydan okuyor,” dedi ve alay edercesine gülümsedi. “Kabul ettiğim bir meydan okuma. Peki, ikimiz de silahlarımızı çektiğimizde sana ne olacak, biliyor musun?” Başını kaldırıp gözlerimin içine baktığında, aynı anda

şişeleri çiçeğe yaklaştırıp tüm gücüyle birbirine vurdu. Her iki

şişe de paramparça oldu ve aralarında kalan kiraz çiçeği ezildi. Şişenin içindeki kırmızı alkol, çiçeği kana boyar gibi rengini

değiştirmişti ve cam kırıkları kadife yapraklarını kesip atmıştı. Sanırım ne demek istediğini artık anlıyorum.

Parmaklarından içki akarken uzanıp yara bere içindeki çiçe ği aldı ve doğrulup bana baktı. “Tetiğe bastığımızda kurşun ilk

seni kanatacak. Daha sonra bir diğerini…” Çünkü ben her iki sinin tam ortasında duruyordum. İki namlunun tam ortasında. Kurşun beni delerek bir diğerine gidecekti.

Elindeki ölmüş kiraz çiçeğini avuçlarıma bıraktı. “Ya onun safına geç ya benim ama ortada durmaktan vazgeç.” Kapının kilidini benim için açınca elimdeki mahvolmuş dönmüş çiçekle öylece durdum. Kahretsin! Ben, bu oyunun tam ortasına nasıl

düştüğümü bilmiyordum. Açık kapıya doğru yürürken elimdeki çiçeği yere attım. “Çi çek sevmem.” Zaten ölü olan çiçeği ezerek çıktım odasından.

Beni temsil edecek daha iyi bir şey bulabilirdi. Bir çiçeğe benze tilecek kadar nahif biri değildim.

Asansörün yanında durduğumda kendi kartıyla benim için asansörü çalıştırdı. Az önce söylediklerinin şokunda olduğum

12

YARALASAR-ll

için ona bakamadım. Kapılar kapandığı an rahatlayıp derin bir

nefes aldım. “Burada kalırsan ya bu adam ya da öcü sonunu

getirecek, Sedef" dedim. Sadece ajanların kullandığı üçüncü asansörde olduğumu fark ecrim. Bu şansı heba edemezdim çün

kü benim anahtarım bu asansörü açmazdı. O farkında olmadan benim için bu asansörü kendi anahtarıyla çalıştırdı. “Kaçıyo

rum oğlum işte!" Hemen Efe nin tarif ettiği gibi yanımdaki çe lik duvan kontrol etmeye başladım. Kaçsam nereye gideceğim ki? Beni her şekilde bulurlar

Pes ederek durdum çünkü bu saçma olurdu. Daha ben çık madan Alaz beni bulurdu ve üstüne de ceza verirdi. Tek sorun bu değildi ki! Efe’nin de başı belaya girerdi, o yüzden kaçmak tan vazgeçtim. Zaten bir süre sonra açılan kapıdan çıkarak oda

ma girmiştim. Yatağa kıyafederimle uzandığımda ne yapacağı mı bilmez bir haldeydim. Kesilen kolumu bile umursamadan gözlerimi kapattım. “Babalarıma ulaşmanın bir yolunu bulma

lıyım." Bana sadece onlar yardım edebilirdi. Bu yerde beni ra

hatsız eden çok şey vardı.

Ortada duran bir hedef konumundayım. Umarım kimse aty talimi yapmaya kalkışmaz.

Sabah hazırlanıp yemekhaneye girdiğimde, masasında siga rasını içen adamın gözleri hemen beni bulmuştu. Boş bakış

larımı ondan çektim ve yiyecek hiçbir şey almadan eskisi gibi küçük masalardan birine oturdum. “Kedicik? Hayırdır, yine mi tek başına oturmaya başladın?” Bugün hastaymışım gibi hisset

tiğim için Kuzey’e sadece omuz silktim. “Hasta mısın lan Sakar?” Hakan gözlerini kısarak beni in

celiyordu. “Yiyecek hiçbir şey almamışsın.” Birkaç kişi daha

kıkırdayınca ona ters ters bakmakla yetindim. Ne var yani, tok olamaz mıydım?

MARAL ATMACA

13

“Belki de diyet yapıyordur.” Fulyanın alayla söylediklerine karşı göz devirdim. Ben kim» diyet yapmak kim! “Sonunda şu

paspal görünümüne çekidüzen vermeye mi karar verdin?” Şu anda o kadar bitkin hissediyorum ki, bu kız ne söylerse söylesin ona kızacak halim yoktu.

“Yok artık!” Ecrin gözlerini büyüterek şaşkınlığını gizleme den bana bakıyordu. “O kıza cevap vermediğine göre gerçekten hasta olmalısın.” Tüm gece düşünmekten beynim iflas ettiği

için onlarla uğraşmadım ve ayağa kalkıp yemekhaneden çıktım. Bugün kimseyi çekecek durumda değildim.

Dersin başlamasına daha bir saat olduğu için bahçeye çıkıp

temiz hava almak en iyisiydi. Asansör açılınca iki adım atmıştım ki etrafına bakarak koridorda yürüyen Şafak’ı gördüm. Sanki

kimsenin onu görmesini istemiyormuşçasına bakışları temkin

li ve şüpheliydi. O gözden kaybolunca tesisin kapısından içeri giren Arafa baktım. “Hey, Karaoğlan!” Seslendiğimi duydu ve

başını kaldırıp bana baktı. Elimle Şafak’ın gözden kaybolduğu koridoru gösterdim. “Senin şu sessiz ve gizemli platoniğin ne

haltlar karıştırıyor?" Boş koridora baktıktan sonra bana döndü. "Canın mı sıkkın senin? Yine uğraşacak birilerini anyor gibi*

sin.” Gülerek başımı salladım ama uğraşacak birilerini aramı* yordum.

“Gel, hadi.” Şafak’ın gittiği yöne doğru yürüdüm fakat pe şimden gelmediğini fark edince kaşlarımı çattım. “Hey! Şu gi*

zemli sevgilin canımı sıkacak bir işler karıştırıyorsa senin beni

koruman gerekiyor. Benimle gelmezsen, yemin ederim ki, tüm gün kulağının dibinde çığlık atarım!” Homurdanarak peşime düşmesi uzun sürmedi. “Sanki şu anda çığlık atmıyorsun.” İlk

dediğimde gelseydi ben de bağırmazdım. Düz koridordan geçtikten sonra sağa döndük. Şafak’ın gir diğini düşündüğüm odaların kapılarını kontrol ediyordum.

Hepsini tek tek açmak üzereydim ki Araf burnundan soluyarak beni durdurdu. “Nereye gittiğini tahmin ediyorum.” Benden sıkıldığını açıkça belli eden çocuğa güldüm. “O zaman yolu

14

YARALASAR • II

göııcr azizim, ynkıı tüm kıpılardan geçeriz." Kısa bir an güle

cek gibi olmuştu una gülüşünü benden sakladı. Araf’ı takip ederek birkaç koridordan geçtim. Beni büyük

harflerle MORG yaran bir kapının önüne getirdi. “Koruyucu ailesi doktor olduğu için tıp okumak istiyor ama serumun ne işe yaradığını bilemeyecek kadar bilgisiz. Asıl istediği yazar ol

mak ve bunu herkesten sakladığı için İki yıldır tıp fakültesine gidiyor. Üniversiteyi de ailesinin yardımlarıyla kazandı, iki yıl dır derslerde uyuduğu için pek bir şey öğrendiği söylenemez.

Şimdi ise tıpkı diğer Yarasalar gibi üniversite kaydını dondurup buraya geldi. Bu yüzden İbrahim’in cesedini incelediğine emi nim." Sır verir gibi bana yaklaştı. “Ortaya attığı hiçbir teoriye inanmamanı tavsiye ederim.” Ağzım açık bir şekilde karşımdaki

çocuğa bakıyordum. İki dakikada Şafak’ın tüm hayatını anlat*

mıştı.

“Yıllarca kızı sapık gibi takip mi ettin yani?” diye afalladı* ğımda güldü. "Onunla aynı liseye gittik ve aynı üniversitede okuyoruz. Ama sorsan aynı okulda olduğumuzun bile farkında

değildir." Sesinde saklı olan o gizli ıstırabı hissedince, Şafak’ın gerçekten burnunun dibindekini göremeyen biri olduğunu an ladım. Çocuk yıllardır onu uzaktan seviyordu ama kızın hiçbir şeyden haberi yoktu. Üstelik Araf gerçekten çok yakışıklıydı.

Tabii» birini sevebilmeniz için sadece yakışıklı olması yeterli de ğildi.

“Biliyor musun?” Kömür gibi siyah gözlerine bakarken te*

bessüm ettim. “Biri beni» senin gibi sevse ben onu severdim.”

Bu sözlerim onu teselli etsin diye değildi, aksine tüm dürüstlü

ğümle söylemiştim. Araf gerçekten güzel ve derin seven erkek lerdendi. Dudakları usulca kıvrıldı. “Bu çeneyle seni sevecek bir erkek

çıkar mı, emin değilim."

“Haklısın ve mümkünse kimse çıkmasın.” Morgun kapısını

ilerek içeri girdim. Bu sıralar erkekler en son düşüneceğim şey bile değildi.

MARAL ATMACA

15

Buz gibi soğuk yere girdiğimiz an ürperip geriye doğru bir

adım atmıştım ki Araf, “Ölülerden korkma, yaşayanlar daha

tehlikeli,* diyerek elini belime koydu. Derin bir nefes aldım an

cak dokunuşu beni rahatsız ettiği için ona belli etmeden uzak laştım.

Yürümeye başladığımızda bir sedyenin üzerinde yatan İb rahim’in cesedini ve onu inceleyen Şafak’ı gördüm. Elinde bir not defteri ve kalemle öylece cesede bakıyordu. “Bir şey buldun

mu?n Araf’ın sesiyle yerinden sıçrayarak korku içinde bize dön dü. “Ha-hayır.” Doğrudan kimsenin gözlerine bakamadığını

fark ettim, bakışlarını sürekli kaçırıyordu. Araf bana bakarak gözleriyle sedyenin üzerindeki cesedi gös

terdi. “Hadi, şaşırt beni. Çünkü senin tam bir aptal olduğunu

düşünüyorum." Kaşlarımı çatarak sedyeye doğru yürüdüm. Bir

aptal olmadığıma emindim.

aBen ölü görmekten korkuyorum,** diyemedim! Sedyenin yanına yaklaştığımda nefes alışlarım hızlanmıştı.

Ten rengi buz mavisini andıran çocuk her an gözlerini açacak diye diken üstündeydim. Beyaz çarşaf boynuna kadar geliyordu

ve sanırım yüzünü Şafak açmıştı. Titreyen ellerim çarşafi bul duğunda her an çığlık atıp kaçabilirdim. Çarşafı beline kadar

kaydırıp bedenine baktım. Gözlerim karnında, göğüs kafesin de ve oradan da kollarında dolaşıyordu. “Tuhaf, herhangi bir

çürük ya da darbe izi yok. Üstelik silah veya bıçak yarası da yok." Korkumu bir kenara attım ve çenesini tutarak ağzını aç

maya çalıştım. “Bu da ne?” Araf yanıma geldiğinde ona dilini gösterdim. “Dilinin üzerine baksana, yeşile boyanmış gibi. Ze hirlenmiş, belki de asansöre binmeden önce zehirlenmişti.” tik

teorimi dile getirince Araf başını olumsuz anlamda salladı. "Bu mümkün değil çünkü onunla aynı şeyleri yedik, biliyor

sun ve yemek saati dışında yemekhane kapalı oluyor." Gülerek başımı olumsuz anlamda salladım. “Bu kurallar benim için de geçerliydi ama ben eğitmenim tarafindan zehirlendim.” Aklı

16

YARALASAR- II

ma gelenler yüzünden gözlerimi irice açtım. “Ama öldüğü gece tesise girdiğimde ajanlardan biri katilin içeride olduğunu söy

lemişti. İbrahim’in öldüğü asansörün kameraları çalışmıyorsa, o zaman katil bizzat ona asansörde zehir verdi ” Onu asansörde öldürdüğü için tanınmak istemediğinden kamerayı devre dışı bırakmış olmalıydı. “Kaldır cesedi, yani onu.” Araf bana dümdüz bakınca of ladım. "Boynunda veya bedeninde herhangi bir iz yok, sinini

görmem lazım/ dedim. İbrahim’e dokunmak istemiyor olacak ki yüzünü buruşturdu. Omuzlarını kavradığı gibi cesedi oturur

pozisyonda tutmaya çalıştı. Sedyenin etrafında dönerek sınma baktım lâkin yine bir iz

bulamayınca afalladım. "Bu çocuk eğitimlerde ne halt yiyor du? Benim bile bedenimde aldığım darbeler yüzünden bir sürü

morluk var.” Hiç iz olmaması garip gelmişti. "Nefes darlığı ol duğu için eğitimlere nadiren katılırdı. Genelde tüm gün oda

sındaki bilgisayarda oyun oynardı.” Araf ın söyledikleri, neden hiç morluk olmadığını açıklıyordu.

“Şu şeyi bırakabilir miyim artık?” diye homurdanınca güle rek başımı sallamıştım ki ensesinde bir iz fark edip elimi kaldır

dım. "Bekle bir dakika! Ayrıca İbrahim’den şey diye bahsetmen

çok kaba.” “Sen ondan ceset diye bahsederken normal mi yani?”

“Şu anda nefes almıyorsa o bir cesettir, sert çocuk.” Elimle ensesindeki saçları çekince küçük bir nokta kadar olan kızarık

lığı gördüm. Kızarıklık, solgun teninde çok belirgindi. "Şırın

gayla ensesinden zehirlemiş. İbrahim’de herhangi bir boğuşma izinin olmaması katili tanıdığını ve ondan korkmadığını göste riyor. Daha önce onu görmüş olmalı ki birlikte asansöre bindiği

kişinin katil olduğundan habersizmiş. Ona sırtını dönünce en

sesinden iğneyi yemiş.” Onu şaşırtmayı başarmış olmalıyım ki afallayarak cesedi yeniden sedyeye bırakıp bana döndü.

MARAL ATMACA

17

“O zaman tesisten biri…” Gülerek parmağımı kulağının

yanında şaklattım. “Aynen öyle, zeki çocuk. Ben bunu günler dir söylüyorum ama bana kimse inanmıyor!” Dehşete düşen Şafak’ı boş verip kapıya yöneldim. “Beni takip et, Araf. Daha işimiz bitmedi.” Morgdan çıktığımda bugün dedektifliğimin

üzerimde olduğunu düşündüm. Tuhaf ama Araf, Şafak’ı orada bırakarak peşimden gelmişti. Koridorda yürürken başımı çevirip ona baktım. “Şafak’ı orada bırakacağını düşünmemiştim.” îç çekerek önüne döndü. “Be

nimle yalnız kalkmak hoşuna gitmeyecektir.” O korkak kızı gerçekten seviyordu. Neden gidip ona açılmak yerine yıllardır

böyle uzaktan scviyordu> anlamıyordum.

“Ona hislerinden bahsetmelisin,” dediğimde bana bakarak

güldü. “Ben onu uzaktan sevmeye alıştım, şimdi ona söylersem

bu yaşadığım şeyin büyüsü bozulur diye korkuyorum,” diyerek gözlerinin önüne düşen tutamlarını çektiğinde, kuzguni bakış

larını yakından gördüm. Gözleri çok güzeldi.

“Ben anlardım,” dedim. “Beni böyle derin seven birinin

hislerini hemen anlardım.” Ona baktığım için önüme bakmı yordum. O yüzden kendi ayağıma takılıp yine düşmek üze reyken kolumdan tuttuğu gibi beni göğsüne çekti. Beni, “Sen daha gittiğin yeri görmüyorken birinin seni sevdiğini nasıl an

layacaksın?” diyerek azarlayınca kıkırdayıp ondan uzaklaştım. “Düşsem de lütfen bana dokunma,” diye küçük bir uyanda bulunarak koridordan çıktım. Düşmeyi, erkek temasına tercih

ettiğim doğruydu.

Asansörlerin olduğu koridora girdiğimizde üçüncü asansö rün önünde durdum. Başımı kaldırarak etrafıma baktım ve sol

taraftaki kamerayı Araf’a gösterdim. “O kamera bu asansöre binen kişileri çekmiştir.” Sağ köşede duran kamerayı işaret et

tim. “Asansör o kameranın da görüş alanında.” Çıkış kapısının hemen üzerindeki kamerayı gösterdim. “O kamera ise asansör

kapanırken bile içindekileri çok net kaydetmiştir.” Elimi indi

rerek ona baktım. “Diyelim asansördeki kamera o esnada arıza

18

YARALASAR-II

landı; peki, bu üç kamera da mı arızalandı?" Araf fark ettiği şey yüz ünden kaştan nı çatarken» şüphelerimin yersiz olmadığın

dan artık emin oldum. Eğitmenler bizden bir şey saklıyordu. İbrahim ile asansöre binen kişinin kim olduğunu bildiklerine

emindim. Aniden gözlerini irice açan Araf» bir küfiir savurdu. “Bu ola bilir mi?* Şaşkınca fısıldayıp bana döndü. “Bu sabah koridor da senin ve şu çekik gözlü arkadaşının eğitmenini konuşurken

gördüm.* Atalay ve Alazı konuşurken görmenin nesi şaşırtıcı

olabilirdi ki? “O, senin eğitmenine diğerleri görmeden kayıtları sildiğin den bahsediyordu. ‘İbrahim ile o esnada asansörde olan şen din»’ dedi eğitmenine. Ne işler karıştırdığını sordu ama onun tek söylediği ‘Sessiz kalmaya devam et!’ oldu.” Katil, İbrahim ile

asansördeydi ve Araf’ın söylediklerine göre o esnada İbrahim ile asansörde olan Alaz’dı. Yetkisi herkesin üstünde olan biri, ko

laylıkla kayıtlan sildirebilirdi ve böyle de oldu çünkü kaytdarı Atalay, arkadaşı için silmişti. Ellerimle şakaklarıma baskı yapı

yordum. Tüm oklar Alazı gösteriyordu. Katille kokuları bile aynıyken aksini düşünmek aptallık olurdu. “O adamın suratını dağıtacağım!” Araf öfkeyle asansöre yö neldiğinde koşarak yolunu kestim. “Saçmalama! Eğer katil oysa

daha biz ne olduğunu anlamadan bizden kurtulur. Oğlum, ka mera kayıtlarını silmişler! Elimizde sağlam bir kanıt olmadan

onu suçlarsak hedef haline geliriz. Bir süre daha aptalı oynayıp burada ne işler döndüğünü anlamalıyız." Kaşlarını çatan çocuk, haldi olduğumu anlayınca isteksizce başını sallamıştı. Mantıklı

bir plan yapmadan atağa geçmemiz doğru değildi. Burada ne haltlar döndüğünü öyle ya da böyle bulacağım.

Eğitim saatinin geldiğini fark edince yanımızdan geçen bir ajandan bize beşinci kata kadar eşlik etmesini istedik. Kendi anahtarımızla en fazla üçüncü kata kadar çıkabilirdik Asansör

beşinci katta durunca adamla birlikte biz de asansörden indik

MARAL ATMACA

19

Eğitim salonuna doğru yürürken yan odalardaki kapıları gö

rünce güldüm. “Süslü ve Efe bu yan odaları çok seviyor» dur bir tanesini de ben açayım,” diye kıkırdayıp kartımı boynumdan çıkardığımda, Araf bana göz devirdi ve beni bırakıp gitti.

Bu çocukta merak denilen şeyin bir zerresi bile yok.

Kartı kapıya ilk okuttuğumda açılmayınca tekrar denedim ama yine açılmadı. Kendi kartımı elimde çevirirken bozuk mu

diye kontrol ediyordum. Sanki bozuk olsa anlayacaktım da… “Efc’nin kartı kadar olamıyorsun, onunkisi açmış…” demiş

tim ki aniden fark ettiğim şeyler yüzünden yutkundum. Be şinci kanaydık ve geçen gün bu katta birini öcü sanıp kavga

ettiğimizde Naz sopayı yan odadan aldığını söylemişti. Tamam, yemekhaneden de benzin bidonunu almıştı ama yemekhane

üçüncü katta, yani bizim anahtarlarımızın açacağı kana. O za man Nazın kartı beşinci kattaki odalardan birini nasıl açtı?

“Yankı, sen hâlâ oyalanıyor musun? Geç kaldık.” Asansör açıldığında koşarak Naz’ın yanına gittim. Evet, asansörden inen oydu. “Sen geçen gün o beyzbol sopasını nereden buldun?”

Niye soruyorsun der gibi bakınca kolunu sertçe tuttum. “Cevap

ver, bu çok önemli.” “Yan odalardan birinden.” Kolunu benden kurtararak beni

yürümeye zorladı. “Aradığın cevaplar bende yok, Yankı çünkü benim anahtarım bu kapıları açmıyor.”

“O kapıyı nasıl açtın?” “Of Yankı!” Sıkılmış gibi görünerek bana döndü. “Bir sefe rinde Efe yi gizlice bu odalardan birine girerken gördüm. Oda

larda ne var diye merak ettiğim için o gün Efe’nin anahtarını çalmıştım. Ancak çocuklar kavga edince odaları hızlıca ararken

o sopayı buldum. Tabii, Efe bu vesileyle anahtarının bende ol duğunu anlayıp onu benden aldı,” diyen Naz beni bırakıp gi dince birkaç dakika boyunca olduğum yerde kaldım. Efe mi?

O korkak çocuğun anahtan bu kapılan açabiliyor mu? Bu da ne demek şimdi? Ne saklıyorsun Efi Can?

20

YARALASAR-ll Hadi!

Araf, eğicim salonunun kapısında durmuş, bana

sesleniyordu. Bu kara çocuk içeri girmek yerine hâlâ beni mi

bekliyordu? AraPla yan yana içeri girdiğimizde, geç kaldığımız için bu

radaki herkesin dikkatini çekmiştik. Kuzey ve diğer Yarasa

lar kaşlarını çatarak yanımda duran Araf’a bakıyordu. Kuzey, yumruklarını sıkarak dişlerinin arasından, “Ne işin var kızım senin onun yanında?” dediğinde Araf sırıttı ve " Birlikte küçük bir kaçamak yaptık," dedi. Bu sözlerin ardından Kuzey, kelime nin tam anlamıyla çıldırdı. “Ne saçmalıyorsun lan sen!” diyerek AraTın üzerine yürüdüğünde koşup Kuzey’in önünde durdum.

“Asansörde karşılaştık.” Olay çıkmasın diye yalan söylemek zo

runda kalmıştım. Rakip takımdan biriyle olan küçük kaçama ğım onları delirtildi.

“Karşılaşmayacaksın kızım!” Bu geri zekâlı Naz, az önce koridorda beni tek başına gördüğünü unutmuş olmalı ki bir ayağını sertçe yere vurdu. “Onlardan biri asansöre binince sen ineceksin ya da onu dışarı atacaksın!” Bu kız normal değildi. Küçücük boyuyla resmen kavga çıkarmaya yer arıyordu. “Biraz abartmadın mı, Nccmiye?” Aynı fikirde olduğumuz için hepimiz Yiğit e başımızı salladık

“Abartmıyorum! Düşmanın casusu onlar, ayrıca adım Naz!” Ecrin, “Sanki hâlâ abartıyor gibisin,” diyerek kıkırdarken biz

de gülmemek için kendimizi zor tutuyorduk. Bıraksak buraları

yıkıp geçecekti bacaksız.

"Hani bunların ağzını burnunu kıracakuk? Şimdi ben mi

abartıyorum?"

Hakan güldü. “Ne ara öyle anlaştık lan?” “Bağımlı doğru diyor, ben de hatırlamıyorum sanki,” de dim. Kendi uydurduğu şeylere inanıyordu.

“Kız uçtu, Kedicik Takım, usulca Süslüden uzaklaşıyoruz.” Kuzey’in sözleri üzerine gülerek geriye doğru bir adım attığı

MARAL ATMACA

21

m uda, Naz bu halimizi görüp kıkırdadı. “Tamam ya, azıcık abartmış olabilirim ama onlara yaklaşmak yok’” Bu kızın çir

kefliği tam bir faciaydı. Yiğit gülerek, “Azıcık mı?” dedi. “Ben bir ara çakmak gibi

gözlerinden lazer ışığı fırlatacaksın sandım. Nesibe." Naz tekrar çıldırdı. Bu ikisinin kavgası beni hep güldürüyordu.

Herkes yeniden kendi eğitmeninin yanına giderken, mec

buren ben de sırtını duvara dayayıp beni izleyen adama doğru yürüdüm. Tam karşısında durdum. Ondan şüphelendiğimi an

lamasın diye kendimi zor kontrol ediyordum. “On dakika, elli

iki saniye, yirmi üç salise geciktin," dediğinde aklımı kaçıraca

ğımı hissettim. Adam saliseyi bile hesaplamıştı.

“Araf’la birlikteyken zamanı unutmuşum, üzgünüm.” Ona karşı dürüst oldum fakat duydukları hoşuna gitmemiş gibi kaş

larını yukarı kaldırdı. “Ben burada seni beklerken…” Kelime lerin üzerine basa basa konuştu. “Sen onunla birlikte zaman

öldürüyordun, öyle mi?” Yaslandığı duvardan doğrulup bana

doğru bir adım attığında geriye gittim. Bu adam şimdi niye üzerime geliyordu? Geç kalmakla ilgili sorunu ne bu adamın?

“Evet.” Geriye doğru bir adım daha attım. “Şunu yapmayı

kesmezseniz çığlık atarım.” Bilerek beni korkutuyordu sanki,

bundan sadistçe zevk alıyordu.

Dudakları kıvrılırken üzerime gelmeye devam ediyordu.

“Ne yapıyorum?” dediği an kaşlarımı çatarak suratına yumru ğumu geçirdim. “Beni böyle sindiremezsin, lanet adam!” diye

bağırdığımda herkes bize bakmıştı ama zerre kadar umurumda değildi. Kimse beni korkutarak üzerimde baskı kuramazdı.

Hafifçe sağ tarafına düşen başını yavaş yavaş bana çevirdi. “Şu yumruklarının üzerinde çalışmalıyız.” Ona vurmam hoşu na gitmiş gibiydi. Söyledikleri yüzünden sinirlerim bozulduğu

için kıkırdadım. “Ne çeşit bir hastasınız siz?” Gülerek ceketini

YARALASAR - II çıkandı. ‘Sen karar ver." Ceketini yere attığında işkence seansla

rımın başladığını anladım. ’Drakulanın çaylağı olduğuma beni pişman edeceksiniz,

değil mi?" Korkuyla yutkunduğum esnada sırıtarak karnıma bir yumruk anı “Kesinlikle.” Harika!

Saader sonra Yüzüstü yere düştüğümde ellerimi yere bastırarak kalkma

ya çalıştım ama nefes almakta bile zorlanırken bunu yapmam çok zordu. Düştüğüm yerde dizlerimin üzerine oturmayı başar dığımda beyaz tişörtümün önünün kan olduğunu fark ettim.

Burnumdan akan kanlan elimle durdurmaya çalıştım. Akşam olmuştu ve herkes gitmişti ama biz hâlâ çalışıyorduk. Pardon,

çalışıyorduk mu dedim? Resmen dayak yiyordum burada! Bana doğru geldiğini saçlarımın arasından görünce oturduğum yerde

hiç kıpırdamadım. “Beni yere sermediğin sürece sabaha kadar buradasın.” Yumruklarımı öfkeyle sıktım. Saatlerdir o dediği

şeyi yapmaya çalışıyordum ama yere düşürmek şöyle dursun, adama diz çöktürememiştim bile.

Bugün hana karft hiç olmadığı kadar sert. Aramızda üç adım kalmıştı ki ellerimi yere bastırdım ve bacaklarımı karnıma doğru çekip tüm gücümle her iki baca

ğına vurdum. Bu beklenmedik hamlemle iki dizinin üzerine düşünce, üzerine atlayıp sırtüstü yere düşmesini sağladım. O, bu hareketimle afallamışken yumruk yaptığım sol elimi burnu na geçirdim. “Akşama kadar canımı çıkardın, hayvan!” Öfkeyle bağırıp kontrolümü kaybetmiş gibi bir yumruk daha attım.

Ona vurmak için üçüncü yumruğumu yine havaya kaldır mıştım ki burnundan akan kanları umursamadan gülmeye

başladı. Afalladım. “Acaba mazoşist olabilir misiniz?” Ona vur mamdan zevk almasının başka bir açıklaması olamazdı. Nerede tımarhanelik deli vana gelsin beni bulsun zaten!

MARAL ATMACA

23

öfkelendiğim için karnına oturduğumu ancak fark edebil miştim. Aceleyle kalkmaya çalıştığımda belimi kavradı. “Mazo şist değilim.” Belimi tuttuğu gibi kendimi yerde ve onu da üs

tümde bulmuştum. “Ama senin sınırlarını biliyorum.” Dudak ları sinsice kıvrıldı. “Sen düştükçe daha fazla güçlenerek ayağa kalkanlardansın.” Elini uzatarak yüzümdeki saçlarımı çekti ve

burnumun ucuna düşen gözlüğümü düzeltti. “Hırslı ve inat çısın, ben seni zorlamadıkça kolay kolay atağa geçmiyorsun.” Üzerimdeki kanlı tişörte baktı. “Kabul ediyorum, biraz fazla zorlamış olabilirim.”

“Biraz mı?” Onu üzerimden iterek ayağa kalktım. “Kırılma

dık kemiğim kalmadı ve siz bana biraz mı diyorsunuz?” Duva

rın yanındaki cam dolabı açtığım gibi elime geçen su şişelerini kafasına fırlatmaya başladım. “Alın size ‘biraz’, vicdansız adam!”

Sonunda beni delirtmeyi başarmıştı, hayvan herif! Eliyle su şişelerinden kendini korumaya çalışırken, “Hepsini toplamadan bir yere gitmiyorsun…” demişti ki kafasına çarpan

şişe yüzünden homurdanınca güldüm. “Nasıl oluyormuş?” Bir şişe daha fırlattım ve o da boynuna çarptı. Nasıl rahatlamıştım, anlatamam. Onun yüzünden morarmadık yerim kalmadı.

Kendini şişelerden korumaya çalışırken bir yandan da bana doğru geliyordu. “Sedef, oraya gelirsem hiç gelmemiş olmamı

dileyeceksin!” Son şişeyi de kafasına fırlatıp kapıya doğru koş

tum. “Mümkünse bir süre görüşmeyelim, bayım!” Son sürat koşarken, bağırarak spor salonundan çıktım.

Korkuyla bağırdım: “Ahmet, asansör!” Ahmet hemen asan

sörü çağırırken Buzdağı’nm peşimden koştuğunu biliyordum. “Buraya gel, daha seninle işim bitmedi!” Bana bağırdığını du

yunca, daha hızlı koşarak kendimi asansörün içine attım. He men giriş katın düğmesine bastım. Buzdağı tam yetişmişti ki kapıların kapanmasıyla kahkaha attım. “İşte bu be!” Gülerek

sırtımı asansörün duvarına yasladım, sonunda rahat bir nefes

24

YARALASAR-II

almıştım. Bugün ondan kurtulmuştum ama yarın için aynı şey leri söyleyemezdim. Ahmet, garibim, dağınık saçlarıma, kan içinde kalmış yü

züme ve kırışık kıyafetlerime şaşkın gözlerle bakıyordu. “Ora da ram olarak ne oldu?” Sorduğu soru karşısında güldüm. “Bu gördüğün muhteşem yaratık ona haddini bildirdi, ajan”

Eliyle savaştan çıkmış halimi gösterip güldü. “Muhteşem

misin, bilmem ama yaratık kısmına katılıyorum.”

"Bakıyorum da yine formundasm ajan, malum günlük laf

sokmalarına tam gaz devam ediyorsun da!” diye homurdan

mam onu daha fâzla güldürmekten başka bir işe yaramamıştı. Bugün bela okumayacağım. Asansörün kapısı açıldığında Ahmet’i geride bırakarak oda ma girdim. Ilık bir duşla üzerimdeki ter ve kandan kurtulmuş tum. Üzerime rahat bir şeyler giyerek kendimi yorgunlukla ya

tağa aram, uykuya dalmam uzun sürmemişti.

“Sedef?”

“Sedef uyanmalısın.” “İlgaz…” diye fısıldayıp gözlerimi güçlükle açtım, sanki İlgaz bana sesleniyordu. Yarağım yerden doğrulup oturduğumda bir an nerede oldu ğumu anlayamadım. Her şeyi bulanık görüyordum ve sehpanın

üzerine uzanıp gözlüğümü almaya çalıştım. Ancak odamda ol madığımı fark edince yavaşça ayağa kalktım. Gözlüğümü tak

tığımda artık etrafımdaki her şeyi daha net görüyordum. Kah retsin! Gerçekten odamda değildim. Hava hafif karanlıkken her

yerde ağaçların olması bana bahçede olduğumu düşündürdü.

Ancak etrafta gökyüzüne doğru uzanan bir tesis ve yüksek du

varlar göremeyince kaşlarımı çattım. Nerede olduğumu anla mak için ağaçların arasında gezinmeye başladım. Tesisten çık

MARALATMACA

25

mış olabilir miydim? Her akşam kanımı Yosuna verdiğim için kendimi genelde ya odamda ya da odamdaki küçük bahçede

uyanır halde buluyordum. Lâkin bu gece eğitim beni yorduğu için karcımı Yosuna vermeyi unutmuştum. Ormanın derinlik

lerine indikçe tesisten çıktığıma daha çok emin oldum. Allah kahretsin, ormanda mıydım ben?

Tesisten çıkarak ormana nasıl geldim» aklım almıyor.

Silah sesinin yankılanmasıyla ağaçların içinde saklanan kuş lar kanat çırparak uçmaya başladı. Bu sesler beni korkutmuş tu. “Kuzey!” diye bir ses duyduğumda kaşlarımı çatarak sesin

geldiği tarafa doğru koştum. Kuzey de mi buradaydı? Tesis bir

ormanın içindeydi ve ben şu anda ormanda olmalıydım. Hem

de gecenin bir yarısı! Ellerimle önüme çıkan dalları çekerek yaklaşık beş dakika koştum, önümdeki büyük ağacı geçince binlerini gördüm ve durmak zorunda kaldım. Yosun, elindeki silahı doğrultarak kendi etrafında dönüyordu. Yerde baygın biri vardı ve Yosun, sanki yerdeki kişiyi korumaya çalışıyordu, önümdeki ağacın

arkasına saklanarak neler olduğunu anlamak için başımı usul ca uzanım ve Yosunu izlemeye başladım. “Senin gibi bîri, onu

benden koruyamaz.” Ağaçların arasından gelen kalın ve boğucu

sesi duyduğum an yutkundum. Bu oydu, öcü. Aman Allah’ım,

Yosun burada tek başına yerdeki kişiyi ona karşı korumaya ça

lışıyordu.

Yosun hızla arkasına dönerek silahı ağaçların olduğu tarafa doğrulttu ve ateş etti. Yerdeki kişinin önüne geçerek onu arka

sına alınca kendisini hedef haline getirmişti. Vakit sabaha karşı olmalıydı çünkü etraf o kadar da karanlık değildi. Büyük ih

timalle birkaç saat içinde güneş doğacaktı. “Benim gibi biri?”

Yosun etrafını gölgelendiren ağaçları hızlıca incelerken elinde ki silahı indirmemeye kararlıydı. “Neden bunu anlamak için

doğrudan karşıma çıkmıyorsun!” diye öfkeyle bağırdı. “Ben uluslararası bir teşkilatın ajanıyım ve bu gece o, kesinlikle se nin sıradaki kurbanın olmayacak!” Yerdeki kişiden bahsettiğine

26

YARALASAR - II

emindim. Yosunu daha önce bu kadar öfkeli gördüğümü ha tırlamıyordum. Elindeki silahı bırakmadan düşmanının nerede olduğunu

bulmaya çalışan kadın, bir anda yere eğildi. Üzerinden geçen bir kurşun arkasındaki ağacın köküne saplanmıştı. Refleksleri

sayesinde son anda kendisini kurtarması çok etkileyiciydi. Bu kadını hafife almak aptallık olurdu. Evet» duygusal biriydi ama

ajan olmuşsa bu, onun da çok yetenekli olduğunu gösteriyordu.

Ayakta dik durduğu an arkasındaki çalılıklardan sesler geldiği ni fark eni. Hemen o yöne dönerek tetiğe bastı fakat kurşunu

birmiş olmalı ki silahı ateş almamıştı. “Kahretsin!” diye tıslayıp silahı yere atarak yerdeki kişiye korkuyla baktı. “Kuzey, uyan lütfen!” Çaresizlik içinde çıkan sesi sebebiyle soluğumu tutrum.

Yerdeki kişi Kuzey miydi? “Sanırım ilk olarak senden başlamalıyım.” öcünün eğlenen sesini duyduğumda, Yosun’un gözlerine baktım ama en küçük bir korku belirtisi göremedim. Endişeli bakışları sürekli yerdeki

çocuğu buluyordu. Korkusu kendi hayatı için değildi. Yosun u korkutan, kendisi ölürse Kuzeyin savunmasız kalacağı düşün

cesiydi.

“Altuğ ve diğerleri birazdan burada olur!

Kendi etrafında

dönüp onu bulmaya çalışırken bağırdı. “Şimdiye çoktan tesiste

olmadığımızı anlamışlardır!” Hemen arkasındaki ağaçların ara sında bir gölge gördüm. Elinde Yosun a doğrulttuğu şeyi fark ettiğimde, “Eğil!” diye bağırdım.

Sesimi duyan Yosun, hiç vakit kaybetmeden diz çökerek

kendisini Kuzeyin yanına bıraktı. Kollarını Kuzey e sardığı an

silah ikinci kez ateş almıştı. Saklandığım yerden çıkıp koşarak

Yosun un ve baygın yatan Kuzeyin yanına gittim. Başını kal dırıp beni görünce rahat bir nefes aldı. “Şükürler olsun, iyisin.

Yiğit nerede? O iyi mi?” Endişeli ve hızlı konuşan kadının söy lediklerinden hiçbir şey anlamamıştım. Yiğit de mi buradaydı?

Hepimiz mi uyurgezerdik?

MARAL ATMACA

27

Kuzeyin yanına diz çöküp yüzünü ellerimin arasına aldım.

“Neden uyanmıyor? Biz niye tesiste değiliz?” Burada olanları anlayamıyordum. Hâlâ etrafını kontrol eden kadın, paniklediğini bana belli

etmemeye çalışıyordu. “Bunda senin payın büyük.” Yeniden

Kuzey i uyandırmaya çalıştı. “Bugün nöbet tutanların arasında ben de vardım. Telsizle bana gelen anonsta senin asansöre binip

gizli düğmeye bastığını söylediler. Koşarak alt kata indiğimde Kuzey ve Yiğit’in de senin pekinden zemin kata indiğini öğren

dim. Diğerlerini beklemeden peşinizden çıktım ancak Kuzeyi

bu halde buldum. Zamanında gelmeseydim onu öldürecekti.” Başını çevirip endişeyle bana baktı. “Yankı, şu anki konumu muzla tesis arasında bir saatlik mesafe var. Mermim bittiği için

dönüş yolunda hepimizi kuş gibi avlar. O yüzden Yiğit’i de

bulup diğerleri bizim için gelene kadar güvenli bir yerde sak

lanmalıyız." Uzanıp dudaklarını kulağıma yaklaştırdı. “Yaklaşık yarım saat uzakta bir yol var ve o yakınlarda bu gibi durumlar için gizlenmiş bir araba bulunuyor. Yiğit’i de bulunca gidiyo ruz. Altuğ bizi bulana kadar sizi korumalıyım.” öcü duyma sın diye bunları kulağıma fısıldayınca sessizce başımı salladım. Hâlâ yaşadıklarımın şokundaydım.

“Ke-Kedicik?” Kuzey sonunda gözlerini aralayıp bana ba kınca, gözlerim dolarak ona sımsıkı sarıldım. “Buradayım.”

Kollarını bana sardığında acıyla inleyince hemen ondan ayrıl dım. Korkuyla yaralandı mı diye onu kontrol ederken Yosun onun kalkmasına yardım etti. “Başına darbe almış olmalısın

ama yaralı değilsin.” Rahatlayıp ben de ayağa kalktığımda Ku

zey, başını tutarak dengesini korumaya çalışıyordu. “Yılan!” diye bir feryat duyduğumuzda üçümüz göz göze

gelmiştik. Yiğit, ağaçların arasından koşarak çıktı. “Bir yılan bana tısladı!” Kuzeye doğru bağırarak koşarken beni ve Yo sun u görünce bir küfür savurarak kendisine çekidüzen verdi. Korktuğunu belli etmemeye uğraşan çocuk, eliyle geldiği yönü

işaret etti. “Tabii, bana tıslamak neymiş gösterdim ona.” Yosunla ben dayanamayıp kıkırdadık.

2»

YARALASAR-II Büyük ihtimalleyılanı gördüğü an kaçtı çünkü yılanlardan çok

korkuyor.

“Ağzını burnunu kırsaydın yiğidim,” dediğimde sırını. "Onun derisini yüzüp Neslihan’a bileklik yapmayı düşündüm

ama vakit yoktu." Gururundan yalan söyleyen çocuk beni gül dürürken Kuzey küfürler savuruyordu. “Uydurma lan, yılanı gördüğünde kaçtığına kalıbımı basarım!”

“Kuzey’in Kcdicik’i!” Yiğit bir şeyi yeni fark etmiş gibi kaş1 arını çanı. Beni, “Kızım sen uykunda niye firar ediyorsun lan? Senin yüzünden gecenin bir yarısı Tarzan olduk bu ormanda!” diye azarlayınca suçlulukla bakışlarımı kaçırdım. Büyük ihti

malle uyurgezer bir şekilde asansöre bindiğimi gördükleri için peşimden gelmişlerdi.

Tam arkamızda bir çıtırtı duyduğumuzda Yosun’la ben yut kunduk Kuzey benim elimi tutmuş ve Yiğit de Yosunun kolu nu sıkıca kavramıştı. İki erkek aynı anda, “Koşun!” diye bağı rınca dördümüz ağaçların içinden koşmaya başladık

“Lanet hayvan, beni takip etmiş!” Sanırım Yiğit hâlâ yılan

dan kaçtığımızı düşünüyordu. “Yılan değil oğlum, Kedicik’in deyişiyle öcü!”

“O zaman daha hızlı koşsanıza lan! Bekle, öcü mü dedin sen? Şu katil olan öcü mü?” dediğinde hep bir ağızdan, “Yiğit, koş!” diye bağırınca daha hızlı koşmaya başladı. “Kuzey, Kedicik’i bırak, öcünün istediği Kedicik değil mi?

Alsın istediğini, biz kaçalım.”

“Allah belanı versin, Yiğit!” diye bağırdım. Güya bugün bela okumayacaktım!

Ben niye yatağımda değilim ya!

Yanlış hatırlamıyorsam bu kadın, bize yarım saat uzaklıkta bir araba olduğunu söylemişti. O halde neredeydi oğlum bu ara ba? Her beş dakikada bîr yere düşmekten dizlerim soyulmuştu ama o arabaya bir türlü varamamıştık! Yanından geçtiğim her

ağacın dalı canıma kastı varmış gibi bir yerimi çiziyordu. Ancak biz kurtulmak yerine eli silahlı bir öcüyle ormanda saklambaç oynuyorduk. Bu arada saklambaç oyununu sevmediğimi söyle miş miydim? Katilden geçtim, ben anık dizlerimin derdindeydim. Tekrar bir dala takılarak düştüğümde, dizlerimin acısına

dayanamadığını için oturup ağlamaya başladım. Katilse katil, umurumda değil! Gelsin öldürsün beni! Sürekli düşüp kanayan

dizlerim için ağlamaktansa beni öldürsün daha iyi! Yeter oğlum artık, bu ne böyle! Kuzey kolumdan tuttuğu gibi beni ayağa kaldırınca tekrar yere yığıldım. Gerçekten ayağa kalkacak dermanım kalmamıştı. Üzerimde en son giydiğim pamuklu, beyaz askılı bir atlet ve

kalçalarımın biraz altında biten siyah şort vardı. Yarı çıplak sa

yıldığım için sadece kaçarken bile çok fazla yara almıştım. Hadi ama, uyumak için yatağa girdiğimde uyanınca kendimi böyle bir aksiyonun içinde bulacağımı bilseydim, kalın bir şeyler gi yerdim. Kalın ve vücudumu teşhir etmeyecek kadar kapalı bir

şeyler. Lâkin şimdi soğuktan donuyordum, üstelik her yerim çiziklerle doluydu. Kuzey diz çöküp ağlayan yüzüme bakınca

iç çekti. “Tamam, sen ağlama. Ben seni taşırım.” Beni kucağına

30

YARALASAR -11

alıp ayağa kalktığında, hıçkırarak kollarımı boynuna sardım. Valla bu teklifine hayır diyecek durumda değildim. O kadar bitkin bir haldeydim ki dokunuşu bile beni rahatsız etmiyordu.

Yosun endişeli bir sesle» “Şu ağacın arkasında,” dedi. Onlar

önden koşarken, Kuzey beni taşıdığı için sadece hızlı adımlarla yürüyebiliyordu.

Ağacı geçince arabayı görmüştük. Yosun kapıyı açıp şoför

koltuğuna geçince Yiğit yanındaki yerini almıştı. Biz arkada

kaldığımız için arabaya az bir mesafe kala başımı çevirip arkaya baktım. Biraz ilerideki ağacın yanındaki gölgeyi görünce gözle

rimi irice açtım. “Ku-Kuzey,” diye korkuyla fısıldadım. Kuzey, beni bir an önce arabaya yetiştirmenin derdindeydi.

Gün aydınlanmak üzereydi. Bu sayede öcünün elindeki silahın Kuzeyin sırrını hedef aldığını gördüm. “Kuzey!” diye

bağırdım ama Kuzey, arkasındaki tehlikeden habersiz, durup yüzüme bakmakla yerindi. “O…” diyerek başımı çevirince, buna zamanımın olmadı

ğını anladım. Ve ben, yani kendine sürekli bencil olduğunu

hatırlatan Yankı Sarmaşık, Kuzey in kucağından yere atladım. Ona sımsıkı sarılarak sırtını arabaya doğru çevirdiğimde kendi

mi hedef haline getirmiştim. Tam o esnada havada yankılanan bir silah sesi… Kurşun bedenimdeydi. Kuzeyi itmeye çalışabilirdim ama benden güçlü olduğu için

yerinden bir milim kıpırdamazdı. Bunu bildiğim için ona sarı

larak kendi bedenimi ona siper etmiştim. Ona sımsıkı sarılır

ken bedenimde tarifi olmayan bir acı vardı. “Hayır…” Kuzey’in kollarımın altındaki bedeni kaskatı kesilmişti. “Ke-Kedicik?” diye korkuyla yutkunduğunda boynundaki kollarım gevşedi. Dizlerim bükülüp yere düşeceğim esnada beni göğsüne bastır

dı. “Sedef hayır!” diye adımı haykırıp gürlediğinde, zayıf bede nim kollarının arasında kuş gibi titremeye başlamıştı. “Yankı!” Yosun ve Yiğit’in yanımıza geldiğini çok sonradan, yerde, Kuzey’in kollarındayken fark ettim. Umarım ameliyata

MARAL ATMACA

31

gerek kalmadan burada son nefisimi veririm. Çünkü bıçak altına yarmak en büyük korkum. Kuzey eliyle sırtımdaki yaraya dokunduğunda kanlı par

maklarına bakarak sertçe yutkunmuştu. Titremelerim çoğalın ca, “Sedef sakın!” diye bağırarak yüzümü ellerinin arasına aldı. “Bana sözün var, kızım!” Acıyla haykırıp dolan gözlerle bana

yalvardı. “Sedef, beni yine bırakıp gitme be güzelim..,” diye fısıldadığında gözlerinden firar eden o bir damla yaş yüzüme

düşerek beni yakıp geçti.

öksürerek kan kustuğumda aldığım nefes bana acı verme ye başladı. “Be-ben…” dedim büyük bir ıstırap içinde. “Se-seni hatırlıyorum.” Onunla olan tüm anılarım geçmişten süzülüp

zihnime doluşmuştu.

13 yıl önce “Müdire anne, lütfen,” diyerek yalvardım ona. “Lütfen, Füsun teyzeye söyle, bana biraz ekmek versin.” Hıçkırdım. “Karnım çok aç…” Bugün müdire annenin istediği gibi uslu

bir çocuk olamadığım için ceza olarak beni yurdun kilerine ka patmıştı. Yarına kadar çıkmam yasaktı ve ben tüm gün bir şey yemediğim için açlıktan ölmek üzereydim.

Bana, “Cezalısın, Sedef!” diye bağırınca daha fazla ağlamaya başladım. “Ama o kız yalan söylüyor. Ben Fulyanın kolyesini

çalmadım.” Neden kolyesini alan kişinin ben olduğumu söyle diğini bile bilmiyordum. “Yalan söylemeni sana yasakladığımı sanıyordum,” dedi. Ne

söylersem söyleyeyim bana inanmayacaktı. Ben soğuktan titrer

ken o, kalın paltosunu giyinmişti. Benim üzerimdeki kazağın yakası sökülmüş ve eskiden kırmızı olan rengi şimdi kahveren giye dönmüştü. Bana büyük gelen pantolonun kemer kısmını sıkıca bağlamıştım. Eski ayakkabılarımın içindeki ayaklarımda

bir çorap bile yoktu. Ben, bu gece soğuk bir kilerde kalacaktım

.U

YARAlASAR-H

unu o» içinde soba yanan sıcacık evine gidiyordu. Benim üze

rimdeki kıyafetler yırtık ve eskiydi. O ise yeni aldığı paltosuna

sıkıca sarılıyordu çünkü burası çok soğuktu. Gözyaşları mı silerken cezamı kabul ederek başımı salladım.

Çünkü tüm gün itiraz eniğim halde değişen bir şey olmamıştı. “Annem ne zaman beni almaya gelecek, müdire anne?” Islak

gözlerle sorduğum soruya karşılık derin bir nefes alarak saçla

rımı okşadı. “Senin bir annen yok Sedef, hiç olmadı.” Ona ne zaman annemi veya babamı sorsam hep bu cevabı alıyordum.

Müdire anne, bana onlar hakkında hiçbir şey anlatmıyordu.

Gece ışıkların açılması yasak olduğu için lambayı kapanı ve

kapıyı üzerime kilitleyerek gitti. Kilerin ortasında ayakta durur

ken un çuvallarının yanından gelen tıkırtıları duydum. Başımı çevirsem bile karanlıktan dolap bir şey görmüyordum. “Şadca fareler, Sedef.” Sürekli kendimle konuştuğum için herkes bam deli diyordu ama bu huyumdan vazgeçemiyordum. Dışarıda yağmur yağıyor ve gök gürlüyordu. Çakan şimşek ler yüzünden içerisi kısa süreliğine aydınlanıyor, ardından yinı

karanlığa bürünüyordu. “Karanlığı seviyorsun, Sedef, o yüzder sakın korkma,” diyerek olduğum yere oturdum. Karanlık hiçbiı zaman beni korkutmadı çünkü sürekli ceza alıp buraya geldi

ğim için alışmıştım.

“İlk günler az korkmadım ama,” diyerek kahkaha anım Karnım açtı, üşüyordum ve etrafımda fareler cirit atarken ber

kendi kendimi güldürüyordum.

Aradan ne kadar zaman geçti, bilmiyordum. Buz gibi ze mine uzanıp kollarımı kendime sarmıştım. Uyuyamıyordum

ne zaman aç olsam uyuyamazdım. “Kedicik?” Kuzey’in sesin

duyunca yavaşça yattığım yerden kalktım. “Kedicik, uyudur

mu diyeceğim ama sen boş mideyle uyuyamazsın.” Söyledikle

rine karşılık gülerek ayağa kalkıp kapının yanına gittim. Ben: herkesten iyi tanıyordu.

MARAL ATMACA

33

“Yine ceza alacaksın,” diyerek kapının altındaki boşluktan

benim için getirdiği ekmeği aldım. Sinimi kapıya yasladım ve yarın Kuzey e olacakları düşünüp, ağlayarak ekmeği yemeye

başladım. “Olsun, sen karnını doyur,” dedi. Onun da sırtını

kapıya yaslayıp oturduğunu biliyordum. Ben ne zaman ceza al sam Kuzey, o gece gizlice mutfaktan benim için ekmek çalardı

ve buraya gelmenin yasak olduğunu bile bile sabaha kadar ka

pının diğer tarafında otururdu. Ertesi gün ise Kuzcy’i burada buldukları için aç bırakırlardı.

“Kuzey.” Elimdeki küçük ekmek parçasının sonuna gelirken

iç çektim. “Söz ver bana, beni hiç bırakmayacağına söz ver.” Kuzey benim her şeyimdi ve bir gün beni bırakıp gider diye

çok korkuyordum. Geçen hafta onu evlat edinmek isteyen iki

kişi gelince çok korkmuştum. Müdire anne, onu odasına çağır mış ve anık bir evi olacağını söylemişti. Evet, kapı aralığından

onlan dinlemiştim. Kuzey, onlara beni de almalarını söylemişti ama onlar sadece bir çocuk istediklerini söyleyince Kuzey kabul

etmemişti. Son söylediklerinin içinde yine ben vardım. “Eğer

Sedef gelmeyecekse ben de gelmiyorum,” demişti ve onlarla git memişti. Üç ay önce beni istediklerinde ben de sırf Kuzey için yeni anne ve baba istememiştim.

“Söz,” dediğinde tebessüm ettim. “Seni hiç bırakmayacağı ma söz veriyorum ama sen de söz ver, Kedicik Beni hiç bırak mayacaksın.”

“Söz, Kuzey. Sürekli ceza alıp buraya geliyor olsam bile sana söz veriyorum, ikimiz hiç ayrılmayacağız. Sen bizi buradan

çıkarana kadar dayanacağız ve seni hiç bırakmayacağım." Bu

sözlerden sadece birkaç ay sonra onu arkamda bırakacağımı bil miyordum. Sözümü bozarak buradan kaçacağımı bilemezdim. Bilseydim ona bu sözü hiç vermezdim. “Kuzey, müdire anne benim bir ailem olmadığını söylüyor.

O zaman beni buraya kim getirdi?”

34

YARALASAR-II Kediler» deyince kaşlarımı çattım. “Kediler mi? Benim an

nem ve babam bir kedi mi?" Belki de o yüzden müdire anne

bana onları anlatmıyordu. Güldüğünü duydum. “Tabii kızım, sana niye Kedicik di

yorum sanıyorsun?" Annem ve babam hakkında öğrendiğim gerçekler beni şoka uğratmıştı. Tüylerim ve kuyruğum niye yok benim? “Geçen yıl kedini öldürdüm diye bana öyle diyorsun sanı

yordum," dedim. Kuzey’in siyah bir kedisi vardı ve onu çok seviyordu. Altı yaşındayken sakarlığım yüzünden onun kedisi

nin üzerine düşmüştüm ve küçücük kedi oracıkta can vermişti. Kuzey bir hafta benimle küsmüş, daha sonra söyledikleriyleyse

beni deli etmişti. “Artık kedim sensin!” Bana kızdıktan sonra hep Kedicik diye seslenince beni ölen kedisinin yerine koydu

ğunu düşünüyordum.

“O da var ama sana Kedicik dememin sebebi, seni buraya

getirenin bir kedi olması." “Hangi kediydi o? Yoksa öldürdüğüm kedi benim annem

miydi?” diye korkuyla bağırdığımda kahkaha attı. “Yok lan sa

lak, Ercan bir erkekti! Senin annen çatıda sürekli miyavlayan ve şu uyuz olan kedi."

İyiama bildiğim kadarıyla o da öldü. “Peki, seni kim buraya getirdi? Seninkiler de mi kedi?” diye

sordum. “Ben oyumu leyleklerden yana kullanıyorum,” dedi. İkimiz

de kahkaha atmaya başladık. Kuzey hep böyle yapıyordu, ne zaman üzgün olsam beni hep güldürüyordu.

O gece tıpkı diğer geceler olduğu gibi Kuzey, ben yalnız kal mayayım diye sabaha kadar beni güldürüp kapının diğer tara

fında oturmuştu. Ve ertesi sabah benim yüzümden yine ceza almıştı.

MARAL ATMACA

35

Şimdiki zaman Hatırladıklarım üzerine elimi uzatıp yanağına dokundum fakat sırtımdaki keskin sızıdan dolayı hıçkırdım. “Be-beni ölen

kedinin yerine koyduğun için Allah belanı versin, Kuzey…” diye fısıldadığımda gözleri dolu dolu gülümsemişti. Bu arada Fulya ile ezelden beri düşman olduğumuzu hatırla mam iyi oldu,

“Gitmiştin.” Gülüşü yüzünde solduğunda kuruyan dudak

larım usulca kıvrıldı. “Eğ-eğer beni bir hastaneye yetiştirmczsen bu sefer sonsuza kadar gideceğim. Ayrıca bu işin sonunda öl meyeceksem hiç dram yaratmayalım diyorum ama yok, ölmem

garantiyse hazır ol, damardan giriyorum,” dediğimde sonunda kahkaha atmıştı. “Geri zekalı.” Gülse de sesindeki ıstırabı ilik*

(erime kadar hissediyordum. Niye kimse beni hastaneye götürmüyor lan! Kuzey’i bulanık görmeye başladığım esnada, dudaklarımdan çıkan iniltiyle yine kan kusmaya başladım. “Sedef! Neden bu

kadar titriyor? Sedef, bana bak’” Kuzey’in endişeli sesini duyu yordum ama bakışlarımı sabit tutamıyordum.

Beni yavaşça yere bıraktığını hissettiğimde gözlerimi zorluk la açabilmiştim. “Onu hastaneye yetiştirin!” “Nereye gidiyorsun?” “Ona kurşun sıkan piçi bulacağım!” Yosunun ve Yiğit’in iti

razlarını duyuyordum ama Kuzeyin çoktan gittiğini anlamış tım. öfkesi yüzünden gerçekleri görmüyordu ama o katilin iste

diği de buydu. Ona engel olmaları için dudaklarımı birkaç kez

hareket ettirdim lakın kelimeler dudaklarımdan çıkmamıştı. “Yiğit, Yankı çok kan kaybediyor, onu hastaneye götürelim.” Yosun ağlayarak yanımda diz çöktüğünde, “Hele şükür,” demek

istedim.

VAHAI AS Ali - II

in

Ylj^ll diz çöküp beni kucağına almak için elini belime at.

tui>tı kİ yarama dokunmasıyla inledim. Korkarak hemen elin]

(I. “Ya onu öldürürsem? Daha dokunmadan bağırıyor!” Pa nikleyen çocuk yüzünden bu sefer sinirden ağlamaya başladım.

Ihı gidişle gerçekten ölecektim. “Yosun!” Alalayın sesini duyunca Yosun hemen ayağa kalk*

tı. * Buradayız! Atalay buraya gelin, acele edin!" Yosun elini sallayıp bağırırken ben artık son nefesimi vermek üzereydim.

Ihınıda ölüyorum, kimsenin umurunda değil

“Anun Allah’ım, Yankı!” Afrodit’in endişeli sesi kulağıma geldiğinde Yosun, elimi sıkıca tutarak hıçkırıklar içinde ağlı

yordu. “ölüyor! Ne olur ona yardım edin!” Gözyaşları içinde arkadaşlarına yalvaran kadın haklıydı çünkü burada gerçekten

ölüyordum!

Acım dayanılmaz bir boyuta ulaştığında, “Sedef?” diyen Buzdağı’nın sesini duydum. “Kahretsin, Yosun! Bu nasıl oldu?” dedi. Hemen yanıma diz çöken vicdansız adam, sırtımdaki ya

rayı umursamadan beni kucağına aldığı gibi ayağa kalkmıştı. “Bakmayın şöyle!” diye kükredi. “Çok fazla kan kaybetmiş.

Atalay, arabayı çalıştır!" diye bağırıp sesiyle ortalığı ayağa kal dırdığında başım güçsüzce göğsüne düşmüştü. Bu adamın kollarında ölünem kendime asla hakkımı helal et mem.

Beni kucağından indirmeden arabaya bindiğini hayal me yal görmüştüm. Sarsıntıdan arabanın hareket ettiğini bile zor

anlamıştım. “Daha hızlı!” diye bağırdığında bu haldeyken bile beni korkutmayı başarmıştı. Allah aşkına, biri beni şu adamın

kucağından alsın.

“Altug, sakin olur musun? Zaten çok hızlı gidiyoruz.” Sanı rım arabayı Atalay kullanıyordu. “Bana sakin ol deme, Atalay!” Kızgın sesine bir anlam vere

medim. "Kurşun omuriliğine gelmiş olabilir. Bu kız benim çay

MARAL ATMACA

37

lağım!” Burada yokmuşum gibi esip gürleyen adamın göğsündeyken başımı usulca hareket ettirerek ona baktım. “Bambaşkası nın çaylağı olsam…” öksürmeye başladığım için sözlerim yarım kalmıştı. “O zaman ölmeme izin verirdin yani, öyle mi?” Kısık

bir sesle konuştuğumda başını eğip uzun uzun yüzüme baktı. Gözlerinde korku vardı, çok fazla korku. “Henüz hiç yaşama mışken ölmeyi düşünme,” dedi. Gözlerim doldu ve yorgun bir şekilde gülümsedim. “Emin olun, ölmek için sizin kollarınız

seçeneklerimin arasında değil.” Bu sözlerime karşılık kaşlarını çatınca, beni tutan ellerini sıkmış olmalı ki canım yanmıştı. “Benden gerçekten nefret mi ediyorsun?” Sanki bu gerçeği yeni fark etmiş gibi sesli düşünmüştü. Gözlerimi yorgunluk la kapattığımda, acımdan dolayı dudaklarımdan çıkan iniltiye

engel olamamıştım. “Zeki adamın hali bir başka oluyormuş.”

Gözlerim kapalıyken bile ona laf sokmaktan çekinmedim. Na

sıl olsa aramızdaki nefret karşılıklıydı, bu yüzden ona ne söyler sem söyleyeyim kafaya takmazdı.

ölürken bile rahat durmuyorum. Burnuma gelen çikolata kokusu beni uyuştururken bilinci

mi kaybediyor olmalıydım ki bedenim de uyuşmuştu. “Sedef…”

Uykuya dalmak üzereyken birinin parmaklarını saçlarımda gez dirdiğini hissettim. “Uyuma.” Yüzüme değen parmaklar beni

rahatlattığı için daha fazla uykumu getiriyordu. “Kuzey…” diye

son kez fısıldadığımda artık hiçbir şey hissetmiyordum. “Sedef. Kahretsin, gözlerini aç! Atalay, daha hızlı sür şunu!”

Acıyordum. Bunu nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum ama çok acıyordum. Sanki birileri sırtımdaki yarayı deşiyormuş gibi çok fazla acı vardı. Bilincim giderek açılırken nerede olduğumu sor

gulamaya başladım. Sadece soğuk havayı ve acıyı soluyordum. Sırtımda öyle bir acı hissettim ki avazım çıktığı kadar bağırarak gözlerimi tamamen açtım. “Uyandı! Aman Allah’ım, bu nasıl

mümkün olur? Daha ameliyata başlayalı iki dakika oldu,” diyen

33

YARALASAR - II

sesleri duyduğumda yattığım yerden kalkmaya çalıştım fakat

bilileri ellerimi kelepçelemiş gibi kollarımı hareket ettiremiyordum.

“Narkoz!” dedi bir adam. “Narkoz verin!”

“Haluk Bey, ona zaten çok fâzla narkoz verdik, yenisini kal

dıramaz.”

“Bu şekilde onu ameliyat edemeyiz!” “Kızı buraya getiren yakını, ilaçlara bağışıklığı olduğunu

söylemişti." “O yüzden fâzla doz verdik, bu normalde her insanı en az

iki gün uyutur!” Bu kadar çok acı çekerken onları daha fâzla dinlemek istemi*

yordum. “Kesin sesinizi ve beni derhal çıkarın!” diye bağırdım.

Yüzüstü yarağım için onları göremiyordum. Buz gibi soğuk bir yerdeydim. Sedye gibi düz ve sert bir şeyin üzerinde yüzüstü uzanıyordum, ince bir şeyin bacaklarımdan kalçalarıma kadar

olan kısmı kaparağını, tenime değen kumaş parçasından anlı yordum ve sırtım tamamen açıktı. “Bu haldeyken nasıl olacak?” Ameliyathanede olduğumu

doktorların şaşkın sesinden anlıyordum. Yüzüm yan tarafa bak tığı için hiçbirini göremiyordum. Kalp ritimlerimi gösteren monitör ve masanın üzerindeki aletleri bulanık da olsa görebi

liyordum. Gözlüklerimi kim aldı*

“Bilmiyorum,” dedi bir kadın sesi. “Hayatım boyunca ilk kez böyle bir vakayla karşılaşıyorum. Kurşun çok derinde, kay bedecek zamanı yok lâkin hasta uyanıkken bu operasyonu kal

dıramaz.” Sesi fâzlasıyla sıkıntılı çıkmıştı. “Başlıyoruz! Kaybedecek vakit yok!” diyen bir kadının se

siyle iki kişi omuzlanma ve iki kişi de bacaklanma bastırarak beni hareketsiz kılmışlardı. “Hayır! Hayır, lütfen!” diye ağlaya

rak kendimi onlardan kurtarmaya çalıştım ama buna izin ver

MARAL ATMACA

39

miyorlardı. Ellerimi ve ayaklarımı sedyenin yan taraflarındaki

demirlere bağlamışlardı. Hareket etmeyeyim diye omuzlarıma ve bacaklarıma baskı uyguluyorlardı. Tenime değen ilk neşter

darbesi o kadar acıttı ki bağırarak acımı duyurdum. “Yapmayın! Ne olur yapmayın..? Gözyaşları içinde onlara yalvardım ancak

hepsi beni duymazdan gelerek yaramı kanattıkça kanatıyorlardı. “Üzgünüm ama

bunu yapmazsak sizi kaybedebiliriz.”

Omuzlarıma baskı uygulayan adamlardan birinin söylediklerini algılayamıyordum. “Böyle de beni öldürüyorsunuz!” Beni canlı

canlı kesiyorlardı. Doktorun neşteri etimi kestikçe ben gözyaşlarına boğul dum. Acım ilmek ilmek boynuma çekik anıkça ben, beni do

ğuran kadına lanetler yağdırdım. Burada olmasını isterdim, ben

kandan gözyaşları dökerken annemin burada olup kendi eseri ni izlemesini isterdim. Ama neye yarardı ki? Burada olsa acımı

kendi bedeninde hisseder miydi? Elimden aldığı çocukluğumu

geri getirir miydi? Benden çaldıklarını bana geri veremeyecekse hayatıma yeniden girmesinin lüzumu yoktu. Şimdi yaralandı

ğımda bile daha önce hissetmediğim bir acıyla yüzleşiyordum. Yaralandığımda öleceğimi düşünmüştüm lâkin vücudum bir süre sonra uyuşmuştu. Bu doktorlar ise güya beni iyileştiriyor

du ama bunu cehennem azabı çektirerek yapıyorlardı. Etim be denimden sökülür gibi olduğunda bana yaptıkları her şeyi his

sediyordum. Çığlıklarım hiç kesilmiyordu, burada duyduğum tek ses, acı feryadımdı. Acıya alışmak diyorlar ya, gerçek acıyı

tadınca insan aslında acıya alışılmadığını anlıyordu. Benim acım kanayan bedenimde, bağırmaktan tahriş olmuş boğazım da ve ruhumun derinliklerindeydi. Acıya alışılmıyordu çünkü gözyaşları akıtırken acıya boyun bükülüyordu. Annem kendi rahminde beni ilaçlarla zehirlemeseydi, gen

lerim mutasyona uğramayacaktı. Beni zehirlemeseydi, ilaçlar bana da etki ederdi. Burada döktüğüm her gözyaşının hesabını

annem olacak kadına sormaktı boynumun borcu.

40

VARALASAR ■ 11 Enesi gün

“Çok ağladı. Doktor ameliyatın sonlarına doğru bayıldığını söyledi.” Saçlarımı okşayarak ağlayan kadının Yosun olduğunu

sesinden anlamıştım. “Duyduk hepsini.” Bu ses Afrodit’e aitti. “Farkındaysan ka pının hemen önündeydik.” “Biliyorum,” diye hıçkırdı Yosun. “Ben sadece bu çocukların her birinde geçmişimi görüyorum ve onlar acı çektikçe içim kanıyor.” Yosundun bu sözlerinden sonra bir sessizlik oluşunca, kendimi zorlayarak gözlerimi açmaya çalıştım.

“Sen orada ne yapıyorsun, Yosun? “Gözlüklerini takıyorum, belki uyanır diye.” Allah’ım, ne dü şünceli bir kadın çünkü uyandım ve sadece gözlerimi açamıyorum.

“Kendini toparlaman gerekiyor.” Sanırım bu Atalay’dı. "Hadi gel, biraz hava alalım

“Ben de geliyorum.” Afrodit’in sesini tekrar duyduğumda kapı açılmış ve kapanmıştı.

Nihayet kirpiklerimi kırpıştırarak gözlerimi açabilmiş tim. Yatakta sol kolumun üzerinde yan yatıyordum. Ameliyathane deki işkence bitmiş olmalı ki beni odaya almışlardı. Gözlerim doğrudan pencerenin önündeki tekli koltukta oturan ve beni izleyen adamı buldu. Kahverengi, uzun saçları darmadağındı; sanki saçlan ona isyan eder gibiydi. Gözleri ise uykusuz ve yor gun bakıyordu ve uzun zamandır uyumamış gibiydi. Üstelik beyaz tişörtünün üzerindeki kan lekelerine bakılırsa hâlâ üzeri ni değiştirmemişti. Evet, onun teninde benim kanımın kokusu olduğuna emindim. “Ba-banyo yapmayacak kadar çok mu en dişelendiniz benim için?” Kuruyan dudaklarımı hareket etti rerek konuşmaya çalıştım. Ameliyattayken bağırmaktan tahriş olan boğazım canımı yaktı. Bir süre oturduğu yerden sadece beni izlemekle yetinmiş ti. “Evet dersem bana inanır mısın?” Dudaklarım kıvrıldığında yorgunca gülümsedim. “İnanırım” Gözlerinin içine baktım.

“Çünkü ölmem işinize gelmez.”

MARAL ATMACA

41

Başparmağı ve işaret parmağıyla burun kemerini sıkarken

yüzü sıkıntılı gibiydi. “Sana nasıl ulaşacağımı bilmiyorum? Se sinde bir çaresizlik sezmiştim ya da fazla acı çektiğim için bu

durum, benim hayal ürünümün bir parçası olmalıydı.

"Bana karşı duvarlarını nasıl yıkacağımı söyle? dedi. Ben

den neden böyle bir şey istediğini anlamadım, kendi gibi dav ranmıyordu. “Bende zerre kadar etkisi olmayan şu narkozları

size vermiş olabilirler mi?” Büyük bir alayla konuştuğumda tahriş olan sesim bana yabancı geldi. “Garip davranıyorsunuz?

iç çekerek arkasına yaslandığında elleriyle şakaklarına baskı uyguladı. “Zorsun, Sedef…” Sesi sitemliydi. “Sana ulaşamaya cağım kadar zor?

“Hâlâ garip davranıyorsunuz? dedim. Acaba alkol falan mı aldı? Neden burada acı çeken kendisiymiş gibi davranıyor ki? ölü

yordum oğlum ben az kalsın! Üzerinde yattığım için sol kolumun uyuştuğunu fark ettim.

Yaradan dolayı sırtüstü yatamayacağımı biliyordum. “Sarhoş

musunuz? Değilseniz her gördüğümde içimde nefret uyandıran o duygusuz adamı geri getirin. Beni zehirleyen, bana cezalar veren ve işkence çektiren o kişiyle mücadele etmek daha kolay?

Canım yanıyorken onun değişken halleriyle uğraşacak değil dim. Söylediklerimden sonra dudağının bir tarafı kıvrıldığında pek eğleniyor gibi görünmüyordu. “Tesise döndüğümüzde o

adamı zaten göreceksin, şimdi uyumaya devam et? Çok yor gun hissettiğim için göz kapaklarım bu komutu bekliyormuş-

çasına geri kapanmıştı. Uyu Yankı, uyu ki kendi çığlıklarının sesi kulaklarından kesilsin.

Üç gün sonra Yosun un yardımıyla üzerime bol bir tişört giydim. Sonunda bu hastaneden kurtuluyordum. Günlerdir yatakta iki büklüm

yatmaktan her yanım tutulmuştu. Tesise geri döneceğime bu

42

VARALASAR • II

ladâr sevineceğim hiç aklıma gelmezdi. İtiraf ediyorum, çocuk ları ödemiştim. Özellikle Kuzey‘i çok merak ediyordum. Yo

sun bana onu bulduklarını ve tesise geri götürdüklerini söyledi.

Kuzey. ısrarla yanıma gelmek istediğini söylemiş ve oradakiler

buna izin vermeyince her gün olay çıkarmış. Benim yüzümden başı belaya girsin istemediğim için bir an önce buradan çıkmak

istiyordum. Burada kaldığım günler boyunca Yosun, bir bebeğe bakar gibi benimle yakından ilgilenmişti, öte yandan Alazın bana olan tuhaf davranışlarını hâlâ çözebilmiş değildim. Ger

çekten çok garip davranıyordu. Ben ameliyattayken kafasına darbe aldığından şüpheleniyo

rum. Doktorlar kurşunun bel boşluğuma gelmediğini ve zamanla

kendimi toparlayacağımı söylemişti. Bana ne bir serum ne de

bir ilaç yazan doktorlar hâlâ şoktaydı. Hiçbiri bu olanları anlayamıyordu. Canım yansa bile bana herhangi bir ilaç vermiyor

lardı çünkü faydası dokunmuyordu. Pencerenin önünde dur muş, dışarıyı izliyordum. Alaz ve Atalay bir bankta oturmuş,

sigara içiyorlardı ve onları izlemek hoşuma gitmiyordu. “Sizce de garip davranmıyor mu?” Eşyalarımı toplayan Yosun, kimden

bahsettiğimi anlamak için yanıma gelmişti. “Hangisi?” Sesi meraklı çıktı. “Bu aralar ikisi de fazla dur

gun, bizden bir şey saklıyor gibiler.” Yosun un da benim gibi

düşünmesi beni rahatlattı. Demek ki sadece bana karşı böyle değildi. Onu izlemeye devam ederken derin bir nefes aldım. “Onun la yıllardır arkadaşsınız. Peki, bazen size de karanlık ve hastalıklı

bir yönü varmış gibi gelmiyor mu?” Sigarasını içen Alaz, iz

lendiğini hissetmiş gibi başını kaldırıp hastanenin ikinci katına bakınca, benimle göz göze geldi.

“Hepimizin karanlık bir yönü var.” Yosun un sesi düşünce

liydi. “Biz de sizler gibi yıllar önce bu iş için seçilen çocuk lardık Bağlı olduğumuz birlik, ajanlarını çocuk yaşta seçerek

MARAL ATMACA

43

eğitti- Diğerlerinin aksine Altuğ ve Pars ın takımı kimsesizler yurdundan seçilen çocuklardan oluşuyordu. Ailemiz hiç olma dı; bize sevgi gösteren bir anne, her daim koruyan bir baba hiç olmadı. Bizler tesise gittiğimizde birbirimize tutunarak aile ol

mayı öğrendik. Tıpkı sen ve Kuzey gibi, Altuğ ve Buket de kar

deş gibiler. Bakma sen Altuğ’un sürekli Buket’i çocuk gibi azar layıp ona kızdığına. Aslında en çok Buket e düşkündür. Pars’ın yüzünü Buket için kesti çünkü…” deyip gözlerimin içine baktı.

“Pars, sırf Al tuğa olan nefreti yüzünden onun en değerlisine zarar vermek istedi.” Yosun, sanki o günleri yeniden yaşıyormuş

gibi ürperirken ben, iyice merak etmeye başlamıştım.

“Drakıda Pars, Afrodit’e ne yaptı da eğitmenim böyle bir şey yaptı?”

Bakışları tereddüde dolan kadın, bunu söyleyip söylememek arasında kararsız kalmış gibiydi. “Tecavüz…” diye fısıldadığında korkuyla bir adım geriye giderek sendelemiştim. O yüzden mi

Pars ile tanıştığımda sahada tek bir sözüyle Buket’i korkutmuştu? Bu kadar ileri gitrnif olamaz! “Henüz on sekiz yaşlarmdaydtk,” diyerek devam eni. “Evet,

Buket kolay bir kadın gibi görünebilir ama âşık olduğu adamın ihanetine uğrayınca bu hale geldi. Bir daha erkekler tarafin dan kullanılmamak için erkekleri kullanmaya başladı. Pars ın

Altuğ’a olan takıntısı o kadar büyük ki bunun için Altuğ’un

değer verdiği insanları kullanmaktan çekinmez. Buket’i kolay kadın bildiği için önce onu etkilemeye çalıştı ama Buket, kardeş

bildiği adama ihanet edecek biri değil. Onu sürekli reddetme

si, Fars’ın öfkeden kontrolünü kaybetmesine neden olmuştu. Kızlarla arada bir senin bahçende toplanıp içtiğimizi biliyordu. Altuğ o odayı kullanıyordu ve onun gözetiminde içmemize izin

veriyordu. O gece hepimiz çok sarhoştuk. Altuğ, sarhoş olan Buket’i üst kattaki odasına çıkarıp yatağına yatırmıştı. Altuğ

aşağı indiğinde ise Pars yukarı çıkmış ve sarhoş olan birinden

faydalanmaya çalışmıştı. Ancak Altuğ, tam vaktinde odaya geri döndü. Buket’i kontrol etmek için koridorda yürürken odadan

O

YARALASAR - II

gelen sesleri duymuş. Belindeki silahı çıkarıp kapının kilidim

ateş ettiğinde hepimiz odalarımızdan çıkmıştık. Altuğ’un pe-

finden odaya daldığımızda gördüklerime inanamadım." De vamında olanları bizzat yaşadığım için gözyaşlarını akarken

hıçkırdım. Başıma gelen şeyi hangi kadın yaşasa çok kötü et

kileniyordum. Yosun omuzumu tutarak beni teselli etmeye çalıştı. “Kötüy dü.” Başını sallayarak iç çekti. "Buker’in kıyafetleri parampar

ça olmuştu ama Pars ondan istediğini alamamıştı çünkü Altuğ tam vaktinde gitmişti. Buket’i gözyaşları içinde o halde gören Altuğ çıldırdı. Onu daha önce öyle gözü dönmüş gördüğümü

hatırlamıyorum. Pars’ın üzerine yürüdü ve parmak boğumla rı kanayana kadar tıpkı vahşi bir yırtıcı gibi ona vurdu. Pars kanlar içinde kalmıştı ama hiçbirimiz onu durduramadık. En sonunda cebinden çıkardığı bıçağı Pars’ın kalbine saptayacaktı

ki Buket ağlayarak ona engel oldu. Bunu yaparsa Altuğ kovu

lurdu. Buket bunca yıllık emeği heba olmasın diye zor da olsa

onu durdurabilmişti. Pars’ın kalbine inmeyen bıçak yüzünün yarısını kanlar içinde bırakarak kesti. Aynaya baktıkça o izi gö recek ve nerede durması gerektiğini bilecekti. Altuğ, o gece Buket’i de alarak İtalya’daki tesise gitti." Sustuğunda belki de ilk defa Alaza saygı duyduğumu hissediyordum. O yetişmeseydi

Buker’in yaşayacağı şeyleri düşünmek bile korkunçtu. “Belki Pars, o gece Bukete olan tecavüz girişiminde başarı

sız oldu ama Buket, uzun süre o gecenin etkisinden çıkamadı. Parsın eğitmeni, kendi çaylağının sarhoş olduğunu iddia etti. Onu bir şekilde aklayınca AJruğ’un peşinden biz de İtalya’ya

gittik Son olanlar Buker’i tamamen değiştirmişti ve artık er kekler, onun için basit bir obje haline gelmişti. Altuğ, onun bu

değişimi karşısında çaresiz kalsa da eski Buker’i bir daha asla geri getiremeyeceğini ne yazık ki biliyordu." İçim acıyordu, Afrodit

ile benzer şeyler yaşadığımızı bilmek beni kahrediyordu. İkimizin arasındaki tek fark, o olaydan sonra Buket erkekleri kullanmaya başlamıştı, ben ise tüm erkeklerden korkup uzak

MARAL ATMACA

45

durmaya çalışmıştım. Farklı tepkiler gösteriyor olabilirdik ama tek bir konuda tıpatıp aynıydık: ikimiz de o gece yaşananların etkisinden çıkamıyorduk. Bir erkeğin savunmasız bir kadının hayatını cehenneme çevirmesi bu kadar kolay olmamalıydı.

Gözyaşlarımı silen kadın tebessüm etti. “Bu yüzden hepimi zin karanlık bir tarafı var, Yankı. Bu yerlere gelebilmek için çok

fazla şey feda ettik. Biz kimsesiz çocuklar, hayatta kalmak için karanlıkla tanışmak zorunda kaldık. Bunun için siz Yarasala rın eğitmenleri olarak bizi seçtiler çünkü kimsesiz bir çocuğun ne yaşadığını sadece onun gibi olanlar bilir.” Şimdi neden bizi

eğitmek için onları getirdiklerini anlayabiliyordum. Aslında her biri, bizim gibi sıcak bir aile ortamından uzak yaşamışlardı.

“Altuğ, hepimizi ayakta tutmayı başaran tek kişi,” diyen Yo sun gülümsedi. “Sadece güçlü değil, aynı zamanda zehir gibi bir zekâsı var.” Ondan bahsederken sesi coşkulu çıkıyordu.

“Henüz çocukken zekâsıyla herkesi alt ediyordu. Tum eğit

menlerin dikkatini ta o zaman çekmişti. Normal bir düşünce yapısı yok ve üstlerimiz onun hep bir dâhi olduğunu söyler. Stratejik ve planlı çalışır çünkü onun zekâsı genelde hep so

nuç odaklıdır. Bir insanın dakikada kaç nefes alıp verdiğinden, o insanın nasıl biri olduğunu çözmesi sadece saniyelerini alır. İnanılmaz derecede tehlikeli bir düşünce yapısı var ve bu, bazen

bizi bile korkutur. Ne yazık ki beyni düşünmeyi asla bırakmı

yor. Seninle konuşurken bile dakikada kaç kelime kullanıp kaç cümle kurduğunu ve bunu kaç saniyede yaptığını, beyni on dan bağımsız hızlı bir şekilde hesaplar. Dakikada kaç kere göz kırptığını ve mimiklerini ne sıklıkla kullandığını bile hesaplar.

Öfkeni saklamaya çalıştığını ve gülüşünün sahte olduğunu bile

anlar. En usta yalancıların bile yalan söylediğini sesinden he

men anlıyor. Altuğ uykusundayken bile düşünmeyi bırakmı yor. Gördüğü her şeyi saniyesinde, beynine kaydediyor. Dahası

koku alma duyusu olağanüstü ve yüzlerce kokunun içinden tek bir kokuyu anında ayırt edebiliyor. Onun teorisine göre her

insanın teni farklı bir koku salgılarmış ve kullandığımız par-

YARALASAR - II Cümlede bunu gizlermişiz. Aslında bize ürkütücü gelen davra* unlarının altında ona göre mutlaka mantıklı bir sebep vardır."

Yosunun anlattığı çoğu şeye bizzat tanık olduğum için bunlan biliyordum. Alaz’ın düşündüğümden daha tehlikeli olduğunu

fark etmem beni daha fazla ürküttü. Adam bir dâhiymiş. Eğer katil o ise zekâsıyla hepimizi öldü*

rcceği için hiç kurtuluş şansımızın olmadığını bilmek gerçekten harika hissettirdi! Yosun, korku dolu yüzüme bakarak güldü.

"Eğer birine karanlık yönünü gösteriyorsa o kişiye çekiliyor de mektin Değer verdiği kişiyi sonradan hayal kırıklığına uğrat mamak için kendisini her yönüyle ona tanıtır. Böylece yolun

başındayken karşısındakine çekip gitme şansı verir.” Kafam iyi ce karışmıştı. Yatağın yanına gitti ve küçük çantayı alıp kapıya

yöneldi. Btyninıi bulandırdı, gider tabii. Aklına bir şey gelmiş gibi durup bana bakarak güldü. MA1-

tuğ’un garipliği sen ameliyattayken başladı. Attığın çığlıkları

duyduğunda kapının önünde sinir krizi geçirdiği için olabilir." imalı bir şekilde sırıttı. “Ekipçe o gün şoka girdik çünkü çay lağından nefret eniğine emindik.” Yosun gittiğinde afallamış

vaziyette yerimde kalmıştım. Kadın, resmen bombanın fitilini

ateşleyip gitmişti. Eğer düşündüğüm şeyi anlatmaya çalıştıysa bu sefer kesinlikle tesisten firar ederdim. Dâhi bir katilin ilgisi, kesinlikle sonum olurdu.

Yosun ile birlikte hastaneden çıktığımızda Alaz, Atalay ile

bizi bahçede bekliyordu. Artık ondan her zamankinden daha

fazla korktuğum için göz göze geldiğimizde ürperdim. Şimdi

odasındaki kişinin ben olduğumu nasıl anladığını biliyordum. Dokunduğum her şeyi nasıl tespit ettiğini ve sürekli her şeyi hesaplamasının sebebini kavrıyordum. Adamın öldürücü bir

zekâsı vardı, daha ne olsun! Yeni banyo yaptığını belli eden

nemli ve dağınık saçları güneşte ışıl ışıldı. Sert yüz hatların dan hâlâ yorgun ve uykusuz olduğu belli oluyordu. Üzerindeki kanlı kıyafetlerden kurtulan adam, siyah bir tişört ve kot pan

tolondan başka bir şey giymemişti. Oysaki ben üzerimdeki hır

MARAL ATMACA

47

kaya rağmen üşüyordum. Yosun, Atalay ile arabaya yönelince, onunla olan göz temasımı keserek küçük adımlar attım. Her

adımımda canım yandığı için yavaş yürümekten başka çarem

yoktu. Yanından geçmek üzereyken kolumu tutunca, rahatsız^ lığımı hatırlamış ve elini hemen çekmişti. “Sorun ne?” Bakışları yüzümde gezinirken ona olan soğuk tavrımdan bir terslik oldu ğunu anlamıştı.

Sorun sen ve zekân! Geriye doğru bir adım atarak onunla arama mesafe koydum.

“Bayan Yosun, sizin bana ilginiz olduğunu ima etti!” Böyle de açık sözlüyümdür. “Benim için en büyük sorun bu.” İşaret par mağımla onu gösterdim. “Umarım o yan diyordur yoksa…” demiştim ki bana doğru bir adım atarak aramızdaki mesafeyi

kapatınca sustum. Üzerime eğilerek yüzünü benim yüzümle aynı mesafeye

getirdi. “Yoksa ne?” diye fısıldadı gözlerimin içine bakarken. “Farz edelim ki istemesem de senin gibi şımarık bir çocuğa çe kiliyorum! Bana ne yapabilirsin ki?” Kızgın bir sesle konuşunca

yerimde kaskatı kesildim. Ne diyor ya bu adam! Nedense varsa yımlar üzerine konuşmadığını hissediyorum.

Kaşlarımı çatarak bana olan yakınlığını umursamadan ona baktım, “öyle bir şey olursa aldığınız her nefesi size haram kı larım! Gerçekten büyük olay çıkartır ve tesisi başınıza yıkarım!”

diye konuşup meydan okumasına karşılık verdim. Onun gibi tehlikeli birinin ilgisini istemiyordum. Ben Efe Can gibi erkek leri çok daha sevilesi buluyordum.

Söylediklerimle dudakları yavaşça kıvrılırken gülümsedi ve

iyice bana yaklaştı. “Sana tavsiyem, tesisi nasıl başıma yıkaca ğınla ilgili planlar yapman,” dedi. Ben daha söylediklerini kav

rayamamışken üzerime iyice eğildi ve dudaklarını kulağımın yakınına getirdi. “Çünkü kesinlikle senden etkileniyorum,”

diye fısıldayıp geriye çekildi, beni şokta bırakarak arkasını dön dü ve çekip gitti.

4*

YARALASAR-II Az önce ne oldu öyle?

Hiç çekinmeden yaptığı itirafi algıladığımda bir küfür sa.

vurdum. "Allah belanızı versin, ruh hastası adam! Uzak dura-

caLımz benden!" diye öfkeyle bağırdığımda tek duyduğu^ gülme sesiydi. Bir bu ebikri, o da oldu! Artık gönül rahatlığıyla gidip intihar

edebilirim!

Ya da talak mıyım, ben niye intihar ediyorum? O etsin!

Kafam karışmış bir şekilde olanları düşünüyordum ama bir

türlü işin içinden çıkamıyordum. Alazın hastanenin bahçesin de bana söylediklerini unutmak istiyordum. Ne demek senden etkileniyorum? İlk kurala ne oldu? Hani eğitmenler ve çaylaklar

arasında özel hisler olamazdı? Tamam, Afrodit de buna benzer

bir şeyi Kuzey ile yaşıyordu lakın onlarınki tensel bir durum du. Üstelik eğitmenim, konum olarak sadece Afrodit’ten değil, buradaki herkesten üstündü. Buralara kadar yükselen bir adam

şıpsevdi olamazdı, değil mi? Sonuçta aldıklan eğitimin içinde duygu kontrolü de vardı. Beni sevmesi, onun gibi profesyonel

bir ajanın işini tehlikeye atardı. Afrodit için bile sırf işi yüzün

den geri adım atıp Parsı öldürmeyen bir adam, bana bağlana mazdı. Eğitmenim, duyguları zayıflık olarak gören biriydi ve

bu kadar kısa zamanda beni sevmesi imkansızdı. Bu da demek

oluyor ki ben haklıydım çünkü öcü beni istiyordu ve eğitmeni me göre ben ihanet etmeye meyilliydim. Büyük ihtimalle beni kendisine bağlamak için böyle davranıyordu. Onu seversem

aptal âşıklar gibi her dediğini yapacağımı düşünüyor olabilirdi. Bu adamın gerçekten sınırlan yoktu! Daha önce beni Parktan kıskandığını hissettiğim için bunu

ona sormuştum ve kendinden emin bir şekilde hayır demişti. O zaman yalan söylemediğini anlamıştım ama dün de yalan söyler gibi bir hali yoktu. Sanki ben vurulduktan sonra benden

hoşlandığım fark etmişti. Ne yani, onun duygularını onaya çı karan acı çekmem miydi? Normal erkekler bir kadının güzel-

50

YARALASAR-II

liginden» bedeninden, aklından ya da ne bileyim gülüşünden fidan etkilenirdi. Bu ruh hastası da benim acı çekmemden mi

etkilendi? Allah aşkına, acıdan ortalığı ayağa kaldırırken nasıl etkileyici olmayı başarmıştım ki? önce bir konuda kendimle anlaşmalıydım. A/ığım demedi,

seviyorum demedi, hele hoşlanıyorum hiç demedi. O bana etkile, niyorum dedi! Bunu üçüncü dünya meselesi yapmayı bırakma

lıydım. Çünkü herkes bir şeylerden etkilenirdi sonuçta. Böyle

düşününce nasıl rahatladığımı anlatamazdım. “Biliyorum, yorgunsun.” Yosun, bana tebessüm ederek göz

kırptı. "Arkadaşların günlerdir seni bekliyor. Onlara bir görün,

sonra odana çekilirsin." Asansörün içinde beni izleyen adama bakmamaya çalışarak başımı salladım. Yol boyunca düşünmek* ten beynim yanmıştı.

Kapılar açıldı. Koridoru geçerek yemekhaneye girdiğimizde herkesin orada olduğunu gördüm. Gözlerim Çakalların masa sını es geçti. Bir köşede somurtarak oturan Yarasaları bulunca

tebessüm ettim. “Kuzey…” diye fısıldadığımda hemen başını

kaldırıp beni gördü ve “Sedef!” diye ismimi öyle içten bir şekil de söyledi ki gülümsedim.

Yosun’un kolundan çıkarak ona doğru yürüdüm. Sandal yesini iterek ayağa kalktı ve koşup yanıma geldi. Siyah gözleri

acıyla harmanlanarak hüznünü bana yansıtırken, ensemi kav radığı gibi beni göğsüne bastırdı, “öldüm be güzelim…” diye

boğuk bir sesle fısıldadığında, ağlayarak kollarımı boynuna sar dım. “Bir daha senden gitmem… Gidemem ki.” Aynı hatayı ikinci kez asla yapmazdım. Yüzümü ellerinin arasına alarak alnını alnıma yasladı ve

gözlerime baku. “Söz mü? Ama yine sözünü tutmayacaksan…”

demişti ki tıpkı onun gibi ben de yüzünü avuçlarımın içine al dım. “Söz, çıkacaksak birlikte çıkacağız ve dibi boylayacaksak

da bunu birlikte yapacağız. Gözlerin ne zaman beni ararsa hep bir adım arkanda olacağım." İstediği sözü alınca bana öyle bir

MARAL ATMACA

51

sarıldı ki uzun zamandır ilk kez kendimi bir yere ait hissettim.

Yarama dikkat ediyordu ve daha sıkı sarılmaktan korkuyordu. Bu sefer sözümü tutacaktım. Gerekirse onu canım pahasına koruyacak ve hep bir adım arkasında durarak ona gelecek tüm

tehlikeleri savuşturacaktım. Geçmişim olan çocuğu bu sefer

geçmişte bırakmak yerine onu geleceğime taşıyacaktım. “Sarmaşık?” Ecrin in titreyen sesini duyunca Kuze/den ayrı

larak gözleri dolu dolu olan kıza baktım. “Merhaba Yakamoz.” Hıçkırarak hemen kollarını bana sardı ve "Korktum Sedef, sen

de annem gibi gittin diye çok korktum,” dedi. Annesine olan

düşkünlüğünü bildiğim için ona sarılırken aceleciydim. "Vu rulduğumda bile şimdiki gibi ağlamadığıma göre yol bende

kafa yapmış olmalı.” Huysuzca homurtular çıkardığımda kıkır dadı. Ecrin sen görünmeye çalışsa da aslında Efe’den sonra en duygusalımız oydu. Süslü, “Lan yeter, ağlamayın, makyajım akıyor!” dediğinde

gülerek Ecrinden ayrıldım. Evet, gerçekten de ağlamaktan göz makyajı akmıştı. “Buralar çok pis, yerdeki tüm tozlar gözlerime geldiği için ağladım. Üzerine alınma,” dedi ve güldü. “Ya da üzerine alın, Arıza!” Bana kızıp yanıma geldi ve kollarını boy

numa doladı. Ben de gülerek ona sarıldım. Bu kızı ne zaman

sevmeye başladığımı bile bilmiyordum.

Süslüden ayrıldığımda Yiğit küskün bir ruh haliyle yanıma geldi. “Bir daha sakın benim yanımda vurulma,” dedi. Daha

ben ne olduğunu anlamadan yüzümü ellerinin arasına aldı ve dudaklarını alnıma bastırarak iç çekti. Yalvarır gibi çıkan se siyle, “ölme, burada nasıl olacak, bilmiyorum ama ölme işte,”

dedi. Onun yüzünden tekrar gözlerim doldu. Yiğit’i pek ciddi

olarak göremezdiniz ama şimdi orada acı çekenin sadece ben

olmadığımı görüyordum. Bu çocuklar ne zaman ailem olmuş tu? Bunu şu ana kadar hiç fark etmemiştim. “Sakar…” Hakan’a doğru yürürken tebessüm ettim. “Eğer

sarılacaksan bugüne özel dayanabilirim.” Gülerek kollarını aç

tığında kollarının arasına girdim. “Biliyor musun, vurulanın

52

YARALASAR-II

sen olmasına hiç şaşırmadım.” Kollarını bana dolayan çocuğun

söyledikleri beni güldürdü. “Sakarlığım konusunda bana laf soktuğun dikkatimden kaçmadı, pis bağımlı,” diye aynı şekilde karşılık verdiğimde ikimiz de gülerek korkumuzu gizledik. En

az diğerleri kadar Hakan’ın da benim için korktuğunu görü yordum.

Son olarak Efe ye döndüğümde elinde bir mendille burnunu

çekerek ağladığını gördüm. “Yankıcığım, sen vuruldun mu?” Gözyaşlan arasında hıçkırdı. "Ameliyatta canını çok yaktılar

mı?" Kıvırcık, kızıl saçlan darmadağındı ve ela gözleri ağlamak

tan kan çanağına dönmüştü. Efe şu birkaç günde zayıflamıştı ve

perişan halde görünüyordu.

“Efe…” İçim acıyarak ona bakıyordum, “ölürüm kuzum

ben sana. Sen kendine ne yaptın öyle?” Benim yüzümden bu

hale geldiğini görmek kendimden nefret ermeme neden oldu. Çok körü görünüyordu.

Efe, düşündüğümden daha çok bağltydı bana.

“Ko-korktum…” Aramızdaki mesafeyi kapatarak ona öyle

bir sarıldım ki mümkün olsa Efeyi göğsümde saklar, herkesten korurdum. “Kıyamam be Efe.” Aynı yaşta olsak da bir abla gibi

saçlarının kokusunu içime çekerek öptüm onu. “Sen ağlayınca kendimden nefret ediyorum.” Bu çocuğun savunmasızlığı içim deki anaç tarafı dışarı çıkarıyordu. Aynı yaştaydık ama sanki Efe benim küçük kardeşim ya da çocuğum gibiydi. Daha onu

ilk gördüğümde ona hemen oracıkta bağlandığımı hissetmiş tim. Efe, içimdeki koruma arzusunu tek bir damla gözyaşıyla

onaya çıkarıyordu. Belki de tıpkı Kuzey ve Ecrinde olduğu gibi onunla da geçmişte çok yakındık. Belki de hatırlamasam bile geçmişimiz beni ona çekiyordu.

“Of, yeter be!” Fulya’nın sıkılmış sesini duyunca Efe’den ay rıldım. “Alt tarafı bir kurşun yemişse ne olmuş? Bu paçavrayı bir kahraman ilan etmediğiniz kaldı.” Kızın sesindeki o kıs

kançlık vc çekemezliği bence herkes hissetmişti.

MARAL ATMACA

53

Başımı eğerek alayla güldüm, “önce bir iyileşeyim, seninle

kapanmamış bir defterimiz var ve emin ol, bilhassa seninle ben ilgileneceğim.” Geçmişte bana yaşattıklarını şimdiki zamanda

bu kızın burnundan getirecektim.

0 saçma kolyeyi ben çalmadım! “Gidelim.” Küçük adımlarla Yosun a doğru yürüdüm. Ayak

ta durmak bana acı veriyordu ve daha fâzla kendime eziyet et

mek istemiyordum.

Odama geldiğimde ayakkabılarımı çıkartarak yatağımın üzerine oturdum. Yosun odamdan çıkıp kapıyı kapanı fakat

Alaz, sırtını duvara yaslamış halde beni izliyordu. “Siz neden odamdan çıkmıyorsunuz?” Odamdan gitmesi için illa onu koy

malı mıydım? Kollarını göğsünde birleştirirken çok rahattı. “Gitmemi mi isterdin?” Bence bu sorunun cevabını zaten çok iyi biliyordu.

“Bir zahmet.” Onu iğnelemeden duramadığımı fârk ettim.

Adam resmen içimdeki kötücül duyguları dışarı çıkarıyordu. Sırtını duvardan ayırıp bana doğru yürüyünce, yatağımın

üzerine uzanarak afallamama sebep oldu. Kollarını ensesinde birleştiren adamdaki rahatlık beni dehşete düşürmüştü. "Bu da

ne demek?” Ayağa kalkarak kaşlarımı çattım. “Gidin kendi ya tağınızda uyuyun, bayım! Yorgunum ve uykuya ihtiyacım var ken siz yatağımı istila edecek kadar düşüncelisiniz(I)” Bu adam iyice çığırından çıktı.

Yanığı yerde beni hiç duymamış gibi gözlerini kapattı.

“Günlerdir senin yüzünden uykusuzum, bağırmayı bırak ve ya nıma gel.” En sağlamından bir küfür savururken şaşkın bir hal

deydim. Gerçekten böyle bir şeyi bana söylememişti, değil mi?

“Bana fahişe muamelesi yapmayın!” Yumruklarımı sıkıp de lirmiş gibi bağırdım. Beni böyle küçümsemesine izin vermem!

Son söylediklerimden sonra gözlerini hızla açtığında kaşları nı çatmıştı. “Böyle bir şey aklımdan bile geçmedi!” diye gürle-

54

YARALASAR-J1

diğinde bir adım geriye gittiğimin farkında değilim. “Sana asla

dokunmam, bunu sen istesen bile yapmam. Seni uyarıyorum, bir daba kendinden bahsederken o kelimeyi kullanma," diyerek

son noktayı koydu. Kapıyı çarparak çıktığında şoka girmiş bir şekilde kapıya bakıyordum. Neden sürekli son sözü söyleyip giden o oluyor? Bir dahaki sefere

ben havalı bir terk ediş yapacağım. “Allah’ın psikopat katili!” Avazım çıktığı kadar bağırarak ya tağıma doğru yürüdüm. Az önce onun kalktığı yere uzandığım da aldığım koku kaşlarımı çatmama sebep oldu. “İki dakikada kokusunu hemen bulaştırmış!”

1 hafta sonra Kapıyı aralayıp başımı uzattım ve etrafta Bay Tehlike yi gö remeyince odamdan usulca çıktım. Bir haftadır onunla tesiste

saklambaç oynuyorduk- Yaptığı o itiraftan sonra ne yapacağımı

bilmediğim için çareyi köşe bucak kaçmakta bulmuştum. Oda

ma geldiğinde kendimi bir şekilde banyoya kilitleyip o gidene kadar dışarı çıkmıyordum. Zaten yaralı olduğum için eğitim

lere katılmıyor ve odamda yemeğimi yiyerek tehlikeyi en aza

indiriyordum. Koridorda olmadığı için rahat bir nefes alarak yürümeye başladım. “Kaçmak yerine ondan kurtulmanın bir

yolunu bulmalıyım. Bu ne oğlum böyle, kedi fare gibi!” Kedi

deyince aklıma Kuzcy’in kedisi rahmetli Ercan geldi. “Kediler den harbiden nefret ediyorum!”

Hayvan öldü, laneti bana kaldı! Böyle başıboş bir şekilde yürürken koridoru döndüm ve bir odanın önünden geçerken durmak zorunda kaldım. Beni dur

duran şey, kapısı aralık olan odada Atalay’m sesini duymamdı. “Bana hâlâ konseyden gelen mesajdan bahsetmedin, Altuğ!” Atalay hangi konseyden bahsediyordu, anlamadım. Etrafımı

kontrol enim ve ses çıkarmadan başımı hafifçe uzattım. Biliyor-

MARAL ATMACA

55

d um, binlerini gidice gözetlemek hoş değildi ama ben meraklı

bir insandım, ne yapayım yani?

“Altuğ? Beni dinliyor musun? Bizden ne yapmamızı isti yorlar?” Kapı aralığından ayakta duran Atala/ı ve bir koltukta oturan eğitmenimi gördüm. “Sizden değil” dedi ve duraksadı.

“Benden istiyorlar.” Başını, oturduğu koltuğun arkasına yaslamıştı ve gözleri kapalıydı.

İçkisini yudumlayan Atalay ona baktığı için bana sırtı dö nüktü. “Bu kadar canını sıkacak ne istediler senden?” Atalay, pes etmeden sorusunu tekrarlamıştı. Evet, dökül bakayım çünkü

ben de merak ediyor olabilirim.

“Kızın infaz emri çıktı,” dedi ruhsuzca. “İnfazı bizzat be nim gerçekleştirmemi istiyorlar.” Gözleri kapalı olan adamın

sesi öyle soğuktu ki bulunduğum yerde üşüdüğümü hissettim. Hangi kızdan bahsediyorlar? “Bunu bekliyorduk.” Konuşma gittikçe dikkatimi çekiyor

du ve Atalay’ın onu daha fazla konuşturmasını istedim. “Bana

bir seferinde kızın onun oyunundaki kilit nokta olduğunu söy

lemiştin. Sen bunu zaten düşündün, değil mi? Onun ölmesi gerektiğini zaten biliyordun. O yüzden bana, ‘Hasta bir adam

var karşımızda ve kız, onu oyunda tutuyor/ dedin. Kahretsin,

Altuğ! Beynin tıpkı onun gibi, hana ondan daha korkunç çalı şıyor! Bu bir plan değil, kardeşim, bu bildiğin hastalık. Sen de

en az onun kadar hastasın!” Nedense bu son söylenenler yüzün den içimde bir sıkıntı oluştu. Belki de bahsettikleri kızın ben olduğumu anlamamdan kaynaklanıyordu. “Sedef ölürse diğer Yarasalar kurtulur.” Alazın ruhsuzca söy lediklerini ondan duymayı beklediğim için şaşırmadım. Ancak bu sözleri duymak yine de gözlerimin dolmasına neden olmuş

tu. Niye hep ölen ben oluyordum? “Takıntılı insanlar genelde kimseyi rastgele öldürmez ve kendilerine bunu yapmak için bir sebep yaratırlar.” öyle rahat

56

YARALASAR-ll

konuşuyordu ki sanki konu ben değildim. “O, yıllar önce bir oyun başlattı ve içlerinden Sedefi seçti. Bu alelade bir seçim

değildi. O gece onu takıntı haline getiren bir şeyler bulmuş ol malı. öldürdüğü her kurbanını Sedef için öldürüyor ve ölen her kişiyle Sedef e bir adım daha yaklaşıyor. Sedef onun öldür me tutkusunu besliyor, Atalay. öldürdüğü her Yarasa ile göz

alıcı ödülüne yaklaşmanın hastalıklı tutkusunu taşıyor. Eğer Sedef ölürse bu, onun öldürme tutkusunu köreltecektir. Bu oyunun sonunda kazanacağı bir ödül kalmayacak Kız ölürse

ölümleri sadistçe bir zevk olmaktan çıkar ve sadece intikam ar zusuyla bunu yapar. Ve hep istediğim gibi sonunda diğer Yara salardan önce beni takıntı haline getirir. Eğer küçük ödülünü

ondan alırsam intikam için bana sarar, böylece işini bitirebili rim.” Duyduklarım yüzünden nefes alamadığımı hissederken, artık Yosunun ne anlatmaya çalıştığını anlayabiliyordum. Bu

adam gerçekten normal düşünmüyordu. Zekası hep ileriye dö nük planlar yapıyordu ve kahretsin ki ona göre benim ölmem gerekiyordu!

Nedtn burada ökn ben oluyorum, aklım almıyor! “Peki, onu öldürecek misin?” Bu sorunun cevabını Atalay’dan çok ben merak ediyordum.

“Görevi kabul ettim.” Yerimde kaskatı kesilirken nasıl böyle

duygudan yoksun olduğunu anlayamıyordum. Kabul ettiği görev benim hayatimdi!

“Onu öldüreceksin yani?” Atalay içki kadehini masaya bıra

kıp pencereye doğru yürüdü. “Bir an, sadece kısacık bir an, o ameliyathanenin kapısının önünde beklerken hayatında ilk kez normal bir tepki verdiğini düşünmüştüm.”

“Sesi beni etkiliyor.” Bakışlarım gözleri kapalı adamı buldu ğunda dudaklarının kıvrıldığını gördüm. “Çok geveze ama tu haf bir şekilde o konuştukça rahatlıyorum. Çoğunlukla boş ko nuşsa da hep konuşsun istiyorum.” Lanet Buzdağının yüzünde

çok güzel bir gülümseme belirince, gülüşünü beğendiğim için

kendimden nefret ettim.

MARAL ATMACA

57

“Sesi…*’ deyip sustu. “Sesi beni ona çekiyor Rahatlatıcı bir

melodi gibi hiç susmasın istiyorum. Saçma değil mi? Aldığım eğitimin içinde duygu kontrolü başta geliyor ama küçük bir kızın güzelliği veya bedeni değil, sadece sesi beni etkiliyor. Gül

düğünde neşeli çıkan sesi bana bir nisan yağmurunun dinginli

ğini yaşatırken, acıyla çığlık atışıysa içimdeki öldürme arzusunu harlıyor.’* Ne yani, bu ruh hastası benden değil de sesimden mi etkileniyordu? Gerçekten çok tuhaf zevkleri vardı.

İlk fırsatta grip olup ses tellerimin icabına bakmam farz oldu. “Belki onu da kızın sesi çekmiştir, tıpkı seni çektiği gibi. So

nuçta o gece ilaçların uyutmadığı tek çocuk Yankı’ydı ve Yankı, bir şekilde onu görmüş olabilir.” “Gördü ve unutnı.”

“Aldığımız emirleri yerine getirmezsek olacakları biliyorum, Altuğ. Fakat bunu sen yapmak zorunda değilsin.”

“Hayır, kızın infazını bizzat ben yapacağım. Onun saklan mayı bırakıp karşıma çıkması için kızı öldüren kişi olmalıyım.”

Kararlı çıkan sesi bomboş hissetmeme sebep olduğu için onları daha fazla dinleme gereği duymadım, öğrenmem gereken her şeyi artık biliyordum. Allah’ım, biliyorum» çok fazla bela okuyorum ama lütfen bu

adama okuduğum belaları kabul et! Gitmek üzereyken yine sesini duydum. “Benden kaçıyor.”

Keyifli bir şekilde güldü pislik “Sanki benden kurtuluşu varmış gibi günlerdir benden kaçıyor,” diye fısıldadığında kaşlarımı ça

tarak kapıdan uzaklaştım.

Kaçılmayacak gibi değilsin ki Allah’ın psikopat dâhisi! Sessizce oradan uzaklaşıp asansöre bindiğimde sinirden gül

düm. “Peşimde iki katil varken hangisinden nasıl kurtulacağım oğlum ben?” Diğerleri yaşasın diye ölmeye niyetim yoktu çün kü benim yaşamak için çok geçerli sebeplerim vardı. Kendime

ait sıcacık ve evim diyeceğim bir yuva istiyordum. Sokaklarda

58

YARALASAR-II

kalmak zorunda olmayacağım bir yer istiyordum. Çok değil,

sadece bir yere ait olmak istiyordum.

Sıçrayarak gözlerimi açtım ve nefes nefese yatağımda otur

dum. Her yerin karanlık olması henüz sabah olmadığını göste riyordu. Rüyamda sürekli bir şeylerden kaçmak, ter içinde kal mama neden olmuştu. Ellerimle yüzümü ovuştururken, “Seni vurmak istemedim,** diye hırıltılı bir ses duyunca çığlık atarak yataktan atladım.

Odamda mıydı? Bir bu eksikti zaten. Yutkunarak karanlığın içinde onu bulmaya çalışırken, kor

kudan tırnaklarımı avuç içime geçirmiştim. “Kuzey’e doku

nursan…” demiştim ki tam arkamda onun varlığını hissedince

sertçe yutkundum. “Uğruna kurşunların önüne atlayacak kadar önemli mi senin için?” dedi. Eli sırtımdaki yaranın üzerinde durunca ürperdim.

“Sence geri zekâlı?9*desem bana kızar mı? “E-evet.” Yaramın üzerine bastırırken çığlığıma engel olmak için boştaki eliyle dudaklarımı kapatmıştı. “Yanlış cevap» küçük

Yarasam.” Sırtım onun göğsündeyken dudaklarımı kapattığı için nefes alamıyordum. Burun deliklerim büyüdüğünde sır

tımdaki acı yüzünden gözyaşlarını akmaya başlamıştı.

Bunun sorunu neydi? Fark ettiğim bir şey vardı, o da iç dünyamda daha cesur olduğumdu. İyisi mi ben böyle iç dünyamdan hiç çıkmayayım.

Titreyen ellerimi kaldırdım ve dudaklarımdaki eldivenli elini tutup yavaşça çektim. “Ca-canımı yakıyorsun!” diye bağırarak

dirseğimi karın boşluğuna geçirdiğimde iç dünyamın gazına gelmiştim.

Şuracıkta beni bir öldürsün» ben bilirim o iç dünyayı!

MARAL ATMACA

59

öne doğru bir adım atacağım esnada saçlarımı yumruğuna doladı ve beni göğsüne çekince acıyla inledim. “Sana zarar ver

mem? Nefesini ensemde hissederken burnuma çikolatayı an dıran kokusu gelmişti. “Benden korkma, seni asla incitmem? Sırtım ona dönükken normalde sesinin nasıl olduğunu merak

ettim çünkü genzinden konuşuyordu. “Bu vermemiş halin mi, süper zekâ?” dedim ve titredim. “Ha

yatımın içine ediyorsun!” Allah ajkına, biri beni susturabilir mil

Saçlarıma iyice asıldığında gözyaşlarını akarken hıçkırdım. “Bana yardım et!” diye yalvardığımda tenime değen teni kaskatı

kesilmişti. “Ne istiyorsun?” Ne istersem yapacakmış gibi çıkan sesinden aslında ona karşı o kadar da güçsüz olmadığımı fark

enim. Bana olan zaafını kullanabilirim.

“Altug u öldür.” Evet, hiç tereddüt etmeden bunları söyle dim. “Beni istiyorsan ondan kurtulmalısın çünkü sana olan takıntısı yüzünden beni öldürecek” Madem kuralların kanla

yazıldığı bir oyun oynuyoruz, o halde ben de oyunu kurallarıy

la oynarım! Yaşamak için yoluma çıkan herkesi ezip geçmekten başka çarem yoktu. Bunu başlatan ben değildim ama bitiren ben olacaktım. “Benim olanı kimse benden alamaz,” dedi. Bunu duymak

iyi gelmedi. “Yarın gece onu arka bahçeye getir ve gerisini bana bırak? diye devam etti. Arkamdan çekildikten bir süre sonra

bahçe kapısının açılma sesini duydum. Gittiğinden emin olunca kendimi daha fazla tutamayıp

dizlerimin üzerine yığılmıştım. “Getireceğim? Sesimdeki so

ğukluk beni afallatmıştı. “Yaşamak istiyorsan kimseye acıma, Yankı? diye fısıldadım.

Sabah uyandığımda tıpkı bir ruh gibi bomboş hissediyor dum. Dün gece eğitmenim ölüm emrimi vermişken iyi hisset-

VUAİASAR • II pkm üren kkknujrrdum. Odamdan çıktığımda yine Alaz‘a

ydulanmak üremediğim için etrafımı kolaçan ediyordum. Bu seferki kaçışım beni ne zaman öldüreceğini bilmememden kay.

naldan iyodu. Tesisten çıkalı daha bir dakika olmuştu ki gör düğüm kalabalık yüzünden durdum. Yarasaların ve Çakalların

hepsi ip gibi yan yana dizilmiş, karşılarında duran kişilere ba kıyordu. Başımı çevirince beş rakım elbiseli adam gördüm. Son derece ciddi görünen adamların korkutucu bir enerjisi vardı.

Üstelik eğitmenlerin hepsi onların arkasında duruyordu. Yüz ifadelerine baktığımda hepsinin çok gergin olduğunu fark et

tim. Alaz öndeki adamların sadece bir adım arkasmdaydı ve yüzü fâzla donuktu. Acaba bu adamlar üstleri olabilir miydi?

“Demek Yarasalar bunlar…” Alazın hemen önünde duran adamın söylediklerine kimse cevap vermemişti.

“Mevzu büyük görünüyor kızım Yankı, çaktırmadan tesi

se doğru U dönüşü yapıyorsun," diye sessizce konuşup geriye

doğru bir adım atmıştım ki nasıl becerdim, bilmiyorum ama miyavlayan bir şeyin üzerine bastım. Bağırdım ve kalçamın üze

rine düşüverdim. Akımda hareket eden bir şey var sanki! “Allah!” Hemen ayağa kalktığımda yerdeki küçük, hareket

siz, gri kediyi görünce bağırdım. “Allah’ım, tarih tekerrür etti!” Hemen yere eğilip küçük kediyi kuyruğundan tuttuğum gibi yukarı kaldırdım, “öldün mü? Bak, eğer bayılmış gibi numara

yapıyor ve sana suni teneffüs yapmamı bekliyorsan rüyanda gö

rürsün." Kuyruğundan onu baş aşağı sallarken kedinin yüzüne hafif bir tokat attım. "Kendine gel! Rol yaptığını biliyorum,

uyan çabuk! Altmış altı kiloyum alt tarafı, drama bağlama oğ lum.” Bu hayvan niye uyanmıyor şimdi? Kediyi panikleyerek kucağıma aldığımda, bir anda gözlerini

açıp pençelerini çıkardı. Yutkundum. “Sakın! Bak açıklayabili

rim…" Küçücük kedi öyle bir kükreyin üzerime adadı ki korku-

MARALATMACA

61

Vahşi yaratık nerem denk gelirse pençelerini indirirken, avaz

avaz bağırarak onu üzerimden atmaya çalışıyordum. “Kazay dı dedim!” Bağırarak saçlarımı pençelerinden kurtarmaya ça

lıştım. “Kuduruk hayvan! Allah senin de belanı versin!” diye öfkeyle bağırarak karnından tuttuğum gibi onu üzerimden çek

tim ve biraz uzağa fırlattım.

Resmen bir kedi tarafindan darp edildim! Simsiyah gözlerini bana diken hayvanın güler gibi çıkardı

ğı ses yüzünden gözlerimi irice açtım. Bana arkasını döndü ve

kuyruğunu sallaya sallaya ağaçlara doğru yürüdü. "Edepsiz! O sinsi gülüşünü görmedim sanma! Üzerine düşeceğimi bilseydim

obez olana kadar yemek yerdim! Bir daha sakın karşıma çıkma

oğlum, yoksa çok fena olur!” diye bağırarak yerimde sinirden tepiniyordum. Uyuz hayvan beni çok güzel benzetmişti. Küçü

cük hayvan resmen bayılma numarası yaparak beni kandırdı. İyi

ki de suni teneffüs yapmamışım. Her yerim tırnak izleriyle doluyken, tavus kuşunu andıran dağınık saçlarımı yüzümden çektim. Başımı kaldırdım ve her

kesin şaşkın gözlerle bana baktığını gördüm. "Allah sizin de

belanızı versin! Gözünüzün önünde saldırıya uğradım ama bir

Allah’ın kulu da gidip şu kıza yardım edeyim demedi!” Yarasa lar kıkırdarken, eğitmenlerin hepsi gülmemek için kendilerini

zor tutuyor gibi görünüyordu.

0 kedi küçücük boyuyla beni linç etti ve bunlar gülüyor mu! “Bu kız kim?” Alazın önündeki adam, buz gibi ve ürkütücü bir sesle konuştu.

Alaz hiç bana bakmadan, “Yarasalardan biri,” deyince gül düm. “Ama her şeyden önce bir insan, değil mi? Hani sizin

gibi iki kolu, iki ayağı ve düşünme yetisi olan bir insan. Hani az önce kedi görünümlü bir aslan tarafından saldırıya uğradığı

halde yardım etmediğiniz o insan?” diye kınamasına konuştu

ğumda gülüşünü saklamak için başını başka tarafa çevirdi. Bu tavrına karşılık onu şuracıkta öldürmek istedim. Bu komik de ğildi.

M

VARALASAR-II •Kedilerle olan aşkına hayranım, Kedicik” Kuzey pj

gi bana laf sokmakta gecikmemişti. “Trajik bir şekilde alcı girmeye pek meraklılar.” diye homurdandım ama lafın ner gittiğini fark edince bir küfür savurdum. Tam bu sırada, “A

ayıp/ diye gülen Yiğit, fesatlık yapmıştı bile.

“Kediyi resmen totosuyla ezdi, cani.” O kadar insanın içir Süslü nün söyledikleri laf mıydı şimdi? “Yalnız böyle toto fa

ayıp oluyor yani," diye alınarak somurttum. Bu kızın gerçekı çenesinin ayan yoktu.

“Küçücük hayvanı ezdin, Arıza.” “Ha, burada suçlu benim yani? öyle mi, Süslü?” işaret p mağımla kendimi gösterdim. “Neden kimse o numaracı ke nin bana yaptıklannı anlatmıyor?” Bir kedi yüzünden resm

zan altında kalıyordum.

“önce sen başlattın ama.” Ecrin’i boğasım vardı. “Kediyi ı katlayıp, ‘Kendine gel’ demek nedir?” Hepsi kıkırdarken b burada sinir krizi geçirmek üzereydim.

Neden kimse beni anlamıyor?

“Yalnız kedi de çok fenaymış ha.” Beni anlayan tek kişir bağımlı çocuk olması beni azıcık rahatlatmıştı. “Küçücük ke< nin Sakar’ı nasıl dövdüğünü gördünüz mü?” Tüm grup periş

halime bakıp gülerken, içimden Hakan’a lanetler yağdırıyı

dum. Beni anladığını düşünmem aptallıktı. “Çok acıyor mu, Yankıcığım?” Dudaklarını sarkıtarak çeken Efeye gülümsedim. “Merak etme, Efeciğim, kedir eşkâlini aldım, ilk fırsatta bir köpek bulup intikamımı alm farz oldu.” Beni rezil ettiği için o numaracı hayvandan öcür

alacaktım.

MARAL ATMACA

63

“Bu adam geveze diye bana laf mı soktu?” dediğimde Yosun bana rur dercesine bakışlar atarken Kuzey, ağımın içinden bir

şeyler homurdanarak hemen yanıma geldi. “He geri zekâlı, da

laşmadığın bir onlar kaldı ” dedi. Kolumdan tuttuğu gibi beni

diğerlerinin yanma çekmişti pislik. Adam kesin bana lafsoktu!

Başımı kaldırarak Alaza baktım ve omuzlarımı mağrur bir

ifadeyle dikleştirip elimle o adamı gösterdim. “Sevgili eğitme nim, bana geveze diyerek aklınca laf sokan ancak sözleri bende zerre etki etmeyen şahsın kim olduğunu sorabilir miyim?” de

dim. Adam kaşlarını çatarak bana baktığında, saçlarımı havalı

bir şekilde omuzlarımdan arkaya doğru atmak istedim. Ama o lanet kedi saçlarımı arapsaçına çevirdiği için parmaklarımı saçımın içinden çıkaramadım. Elimi saçlarımdan çekmeye ça lışırken adam tek kaşını alayla yukarı kaldırdı. Kendi rezilli ğime güldüm. “Siz en son repliğimden sonra saçlarımı havalı

bir şekilde geriye attığımı düşünün, öyle daha etkili olur,” diye

huysuzca homurdandığımda başını geriye atarak yüksek sesle güldü.

Zaten havalı olmak kim, ben kimyani.

Alaz’a bakıp, gülerek beni gösterdi. “Senin çaylağın mı?” Alaz sıkıntıyla burnundan soludu. “Maalesef,” dedi. Ne demek

maalesef

“Kuzey, bu adam maalesef diyerek aklınca bana laf mı…”

Kuzey hemen eliyle ağzımı kapattı. “Kimse sana laf sokacak ka dar aklını yitirmedi! Gözünü seveyim, bir sus artık,” dedi. Elini iterek kollarımı göğsümde birleştirdim ve sustum. Zaten ben

ne yapsam hep suç oluyordu. Bana gülen o kumral adamın sağında duran kişinin boynun

daki yarasa dövmesi dikkatimi çekmişti. Bu dövmeyi acaba ne zaman yaptırmıştı? Simsiyah kısa saçları olan adam, ona baktı

ğımı gördü. Siyah güneş gözlüklerinin arkasından beni izliyor

du. Kalbimi rahatsız bir his sarmıştı. Tanıdık ve ürpertici bir

M

YARALASAR-II

his. Adam bakışlarını benden çekerek yanındaki kişiye dönd

•Gidelim.* Daha sonra Alaz* a bakıp başıyla beni gösterdi, “f

yapman gerektiğini biliyorsun,” dedi. Alaz sadece ona bakma la yetindiğinde hepsi tesise girmişti.

Sadece biz damgalılar ve eğitmenler kalmıştık. “Onlar kin

di?" Adamlar gidince eğitmenlerin hepsinin rahatladığı dikka timden kaçmadı. Drakula, “Aracılar,” diyerek beni yanıdadj "Bizden bir basamak üstteler. Birliktekiler, yani üstlerimiz kon

şeyde olması gereken şeyleri tartışırlar. Konseyden çıkan kara Araçlara ulaşır ve onlardan da bize.” Düşünceli bir şekilde ba

şımı salladım. Araçların buraya gelmesinin sebebi benrnişim

gibi geliyordu.

“Şu üstlerinizi hiç gördünüz mü?” Sorduğum soruya karşılık

Pars güldü. “Hayır, onları kimse göremez. Onların bile farklı

görevleri var. örneğin, biri bakandır, diğeri farklı bir bakanın yakın koruması veya arkadaşıdır. Başka biri, orduyu yöneten

komutanların üstüdür. Kısacası bizim işimiz polislerdeki gibi halkın içindeki olayları çözmek değil, bizim olayımız ülkeyi

ilgilendiren ulusal suçlar.” Yaptığı açıklama sadece beni değil, yanımdaki tüm çocukları huzursuz etmişti. “O yüzden kimse ölmemeli,” diyen Atalay, yanındaki Alaza imalı bir bakış attıktan sonra bize döndü. “Biz yanınızda ol

masak da aslında kendinizi koruyabilirsiniz.” Bizi sizden kim koruyacak, diye sormamak için kendimi zor tunum.

Fulya, “Bu imkânsız,” diyerek karşı çıktı. “Karşımızda sı radan biri yok, kana susamış bir katilden kendimizi koruya

nlayız,” dedi. Tesise geldiğimizden beri ilk kez bu kız ile aynı fikirdeydim. Ona karşı hiç şansımız yoktu.

“İmkânsız diye bir şey yok,” diyen Alaz, bakışlarını hepi mizin üzerinde gezdirdi. “Böyle bir olay ilk kez yaşanmıyor ve

yaşayan ilk kişiler de siz değilsiniz. Kendinize inanırsanız yapa mayacağınız bir şey yok.” Son sözleri gözlerimin içine bakarak

MARAL ATMACA

65

Bir süre çocuklarla sohbet ettikten sonra bahçede gezinerek engelli sahaya girdim. Dalgın bir şekilde yürürken, taş borular

dan birinin üzerine çıktım ve ayaklarımı yere doğru sarkıtarak oturdum. “Doğru olan ne, Yankı?” dedim. Benim doğrum ney di? “Bir yanlışa yanlış ile karşılık vermek ne kadar doğru?” Sırf

o beni öldürmesin diye benim onun ölüm emrini vermem ne kadar doğruydu? “Bazen doğrudan şaşmak gerekir.” Başımı çevirdiğimde bana doğru gelen ve beni yanlışa iten asıl sebebi gördüm. Evet,

bu gelen eğitmenim Buzdağıydı. “Ya bu doğru beni katil yapacaksa?” Hak ettiği halde onun yüzünden doğrudan olmasa da bir katil olabilirdim. Sonuçta

ölüm emrini ben vermiştim. Gelip yanıma oturdu ve uzun uzun yüzümü incelerken gül

dü. “ölmem seni mudu edecek mi, Sedef?” Sorduğu soruyla afalladım. Bunu nereden bildiğini sorguluyordum. Sadece yü züme bakmakla bunu nasıl anladığının şokunu yaşıyorum.

Adam kesinlikle zihin okuyan türden. Kendimi toparlayarak gözlerine bakarken bakışlarımı kaçır madım. “Peki, benim ölmem sizi mutlu edecek mi?” Bu sözle

rimle her şeyi duyduğumu anlamıştı. Benim aksime yüzünde en küçük bir afallama belirtisi bile yoktu.

“Hayır.” Sesinde yalan söylediğini gösteren bir tereddüt veya

buna benzer şeyler yoktu. Kahverenginin koyu tonuna sahip gözleri beni izlerken iç çekti. “Yaşaman beni çok daha mutlu

eder.” Madem doğruyu söylüyordu» o zaman neden ölmemi is

tiyordu? “Ama diğerleri için ölmem gerekiyor, değil mi?” dedim. Yü

zümden alay dolu bir gülümseme geçti. “Ben hiç yaşamadım, bayım. Kimseler beni yaşatmak için uğraşmadı ve siz, şimdi

66

YARALASAR • II

beni yaşarmak istemiyor?” Bunu sondum içim acıyarak. Nede benim, benden başka kimsem yoktu?

Ayağa kalkacağım esnada dimi tutarak beni durdurdu. Elim

çekmek istedim» buna izin vermedi. "Onlara günlerdir ölmeı gerektiğini söyleyen benim ve bu onayın çıkmasını uzun za

mandır bekliyorum.” Duyduklarıma inanamıyordum. Tamam

odasına girdiğimde bir kızın ölmesi gerektiğini söylediğini ve c

kızın ben olduğumu anlamıştım. Ama Allah aşkına» adam göz.

Itrime bakarak hiç gocunmadan bunu kabul ediyordu! Elimi sertçe çektiğim gibi yüzüne yumruğumu geçirmek is-

tedim ancak yumruk olan elimi havada yakalayıp avuçlarının arasına aldı, “ölüm emrin sonunda bana ulaştı. Sedef. Dün bu

onayı bildiren bir telefon almışken» bugün Aracıların bizzat te sise gdmesi ve sana dokunmamamı söylemesi sence de garip

değil mi?” Fark ettiğim gerçekler yüzünden yaratık görmüş gibi

ona baktım. Bu adam koskoca tesisi parmağında oynatıyordu.

“Sinir bozucu bir zekânız var.” Sesimdeki hayranlığı gizle-

yemedim çünkü planıyla ilgili detaylar gerçekten hayran olu-

n asıydı. Güldü. “Tesise bu kadar kolay giren birini hafife almak aptallık olur.” Bakışları gözlerimi buldu. “Rakibini asla hafife

almamalısın, Sedef. Güçlü bağlantıları olduğunu biliyordum ama benim öğrenmek istediğim, bağlantdarının nereye kadar uzandığıydı. Dün senin infaz onayını çıkartabildim ancak se

nin bir şekilde bundan haberinin olması gerekiyordu. Tesadüf eseri ben daha bir şey yapmadan sen bizi dinledin. Atalay belki

orada olduğunu bilmiyordu ama ben» en iyi gözlerim kapalıy ken görürüm. Kokun burnuma geldi ve ben, sadece Atalay’a

değil, sana da açıklama yapıyordum. Orada sana konuşuyor dum, Sedef. Planladığım gibi sen dün duyduklarını ona söyle

din ve bugün tam da beklediğim gibi infaz kararın durduruldu. Bu ne demek, biliyor musun? Aradığımız kişi ya üstlerimden biriyle bağlantıda ya da bizzat onlardan biri” Riskli fakat kusur___ L:____ »«m

k:-

^1.

___ Al__

MARAL ATMACA

67

Ahuğ Sipahi’nin izin verdiği kadarıyla bir şeyler öğreniyordum. Kameralarj İbrahim ile asansöre binmesi, odasındaki kanlı fo

toğrafları ve bunun gibi küçük bilgileri aslında o bir şekilde

öğrenmeme izin veriyordu. Sadece bilmem gereken şeylere izin veriyordu. Beni oyunda tutuyor ama oyunun bir parçası yap

mıyordu. “O zaman sesimle ilgili söylediğiniz şeyler de yalandı, öyle

mi?” diye sorduğumda gülerek başını iki yanına salladı. “İlk karşılaştığımızdan bu yana sana hiç yalan söylemedim. Dün söylediklerimin hiçbiri yalan değildi. Hâlâ ölürsen diğerlerini

bırakıp beni hedef alacağını düşünüyorum ve bu yalan değildi.

Seni zehirledim ve zehir usul usul bedeninde gezinirken bunu

izledim. Sen sorduğunda sana yalan söylemedim. İnan bana, orada sana kanıtlar sunarak seni yanıltabilirdim ama bunu yap

madım.” Şeytana pabucunu ters giydirecek biri olduğunu dü

şünürsek beni kandırması zor olmazdı. “Sessiz kalmak ve yalan söylemek arasında çok fark var” dedi.

“Belki hiç fark etmedin ama bugüne dek sorduğun hiçbir soru yu yanıtsız bırakmadım ve cevaplarım hep doğruydu.” Aslında şöyle bir düşündüğümde gerçekten de sorduğum tüm sorulara

yanıt verdiğini anladım. Eğitmenine ne olduğunu sorduğumda onu öldürdüğünü doğrudan söylemişti. Sonra İnci’nin kim ol

duğunu sorduğumda eski eşiyle ilgili gerçekleri anlatmıştı. Ve

daha bunun gibi sorduğum ve onun yalansız cevapladığı birçok şey vardı. Tıpkı şimdi her şeyi bana anlattığı gibi. Alaz aslında

ne sorsam doğrudan bana cevabını veriyordu. Çenemi hafif sıkarak başımı kaldırdı ve ona bakmamı sağla

dı. O karanlık hisler yine geri gelmişti. “Sesin hoşuma gidiyor,” diyerek gözlerime baktığında bana doğru iyice yaklaştı. “Senin le ilgili hoşuma giden daha birçok şey var.” Gözleri dudaklarımı

bulunca kararan bakışları karşısında şaşkınlığımı gizleyemedim. Bu adam beni öpecek kadar ileri gidene olay çıkartırım.

68

YARALASAR-II Çikolata kokusu beni kendi büyüsüne çekerken» dudakla-

rımm üzerindeki sıcak nefesi yüzünden ne yapacağımı bileme dim. “Bekleyin bir dakika!’’ Taş borunun üzerinden atlayarak ondan uzaklaştım. Bu adama engel olmasaydım gerçekten beni

öpecekti. “Ben bir şey fark ettim, adi adam!” Üzerinde oturduğu taş boruya sinirle tekme anığımda, canım yandığı için inledim. Gülüşünü saklamaya çalışan adama ters ters bakıyordum. “Sü rekli beni oyunlarınızda kullandığınızı fark ettim! önce öcü nün burada olup olmadığını anlamak için beni zehirlediniz ve

sonra da onun bağlantılarını öğrenmek için hakkımda infaz emri çıkarttınız! Allah aşkına, sizin yaptığınız tüm planlarda

neden hayatı tehlikeye giren hep ben oluyorum? Mümkünse içinde benim olmadığım ve ucunda ölmeyeceğim planlara geçiş yapın artık.” Burada gerçekten can güvenliğim sıfırdı. Ben ne kadar öfkeden deliriyorsam eğitmenim bir o kadar

rahatu. “Tam seni öpmek üzereyken bu mu geldi aklına?” Du dakları kıvrılarak söylediği şey yüzünden yedi sülalesine söve

sim gelmişti. Az önce gerçekten böyle bir şey söylemedi, değil mii Beni delirtmeye ant içmiş olmalı.

“Allah’ın mübarek kulu değilim ki ettiğim beddualar kabul olsun!” diye homurdanarak bakışlarımı ona yönelttim. “Ama yine de Allah belanızı versin diyorum! Hem belli mi olur, Nas rettin Hoca hesabı ya tutarsa?” öfkeyle yanından geçtiğimde

gülüşü sinirden çığlık atmama sebep olacak türdendi. Resmen

benimle oynuyordu. Dün itiraf, bugün öpücük ve yarın gelip, “Senden bir çocuğum olsun istiyorum,” derse valla hiç şaşırmam. O edepsiz adamdan her şeyi beklerim.

Ellerimi yukarı kaldırarak avuç içlerime düşen yağmuru iz ledim. Oldum olası ıslanmayı sevmemişimdir ama odamda da duramadım. Duvarlar üstüme üstüme gelmiş ve boğulduğumu

hissettiğim için kendimi yine bahçede bulmuştum. Bir sıkıntı vardı içimde, kalbimi göğsümde sıkıştıran bir sıkıntı. Bu ara lar sabahları hep erken kalkar olmuştum ve gün ışımadan bah çede uzun uzun gezmek yeni alışkanlığımda Hasta gibiydim ama hastalığım iyileşmekte olan sıramdan kaynaklanmıyordu.

Benim hastalığım içten içe beni tüketen bir veba gibi derinler

deydi. Sığamiyordum hiçbir yere, nefes alıyor lâkin yaşamıyor gibiydim. Kesinlikle depresyona girdiğimi düşünüyordum, bu

nun başka bir açıklaması yoktu. Ağaçların arasından geçerek

yavaş adımlarla yürümek, son zamanlarda çok sık yaptığım bir şeydi. Başımı kaldırarak yağmurun yüzüme düşmesine izin ver

dim. “Ruhuma ulaşamıyor olman büyük kayıp,” dedim yağ mura.

Takip edildiğimi bile bile bahçenin tenha yerlerine doğru yürüdüm. Yağmur ve rüzgar titrememe sebep olsa da durma dım. “Bir seferinde intihara kalkıştım.” Takipçimin duyacağı kadar yüksek bir sesle konuştum. “Ama cezaevinin ölmek için

fazla kalabalık olduğunu gözlerimi hastanede açtığımda anla dım.” Gerçeklikle alakası olmayan bir tebessüm kondurdum dudaklarıma. “Belki de intihar etmek için kendimi ranzaya as-.

maya çalışmak iyi bir plan değildi.” Kendi acımla dalga geçerek

güldüm. On dört yaşındaysanız intihar etmek gibi bir aptallık

yapmayacaksınız.

70

YARALASAR - II “Neden kendini öldürmeye çalıştın?” Başından beri Pan’ın

beni izlediğini biliyordum, nihayet saklandığı yerden çıkmıştı. Yüzümdeki ıslak saçlarımı çekerek ona döndüm. “Sizin Ba

yan Afrodit e yapmaya çalıştığınız şeyin aynısını başka biri de

bana yapmaya çalıştı,” dedim. Duymayı beklediği son şey bile bu sözler değilmiş gibi yutkunmuştu. Söz konusu ben oldu ğumda bence kimse darbenin nereden geleceğinden emin ok

mamalıydı. “Kendimde değildim,” dedi. Gözlerime bakarken beni ikna

etmek ister gibiydi. “Gençtim ve sarhoştum o gece.” “Haklısınız, siz suçlu değilsiniz, suçlu olan alkol,” dedim

alay edercesine. “Suçlu siz olamazsınız. Asıl suçlu, arkasına

saklandığınız bahaneler.” Zaten neden onlar suçlu olsun ki? Suç layacak o kadar çey varken onlar neden olsun? “Burada aslında

suçlu olan ben ve Buket gibiler. Çünkü sizin gibi iradesi düşük

erkekler var oldukça kadın olmak en büyük suç.” Adımlarım karşısında durdu. “Gözlerinize bakıyorum ama orada pişman lık yok,” dedim.

“Yanılıyorsun, Yankı.” Savunmaya geçmek için gecikmemiş ti. “Ben o gecenin pişmanlığını hâlâ yaşıyorum.” Konuşurken

bakışlarını kaçırması ve sürekli duraksayan sesi yalan söylediği

ni açıkça belli ediyordu. Neden beni aksine inandırmaya çalış tığını bilmiyordum ama yaptığı hiçbir şey için pişman olmadı ğını görüyordum.

Üşüdüğüm için onunla olan konuşmamıza bir son vermek

istedim ve bunu yaptım da. Kuru bir selam verip uzaklaştım onun varlığıyla kirlettiği bu yerden.

Odama geri dönünce hâlâ içimdeki öfkeden kurtulamadı

ğım için sinirle dönüp duvara bir yumruk attım. Parmaklarım da hissettiğim sancıyla bir küfür savurdum. “İlgaz ile izlediğimiz

o filmde duvara yumruk atan adama bir şey olmuyordu ama.” dedim kendi kendime. Kızaran parmak boğumlarımı görünce dudaklarım titredi. “Ya valla bıktım artık!” Kendi kendime zarar

vermek nedir Allah açkına?

MARAL ATMACA

71

Güzel, rahatlatıcı ve sıcak bir banyo gerilen kaslarıma iyi gel mişti. Banyodan çıkınca askılı siyah, bir atlet giydim ve üzerine geçirdiğim mavi gömleğin önünü açık bıraktım. Hava bugün

soğuk olduğu için ceketimi giymiştim. Kısa bir saç kurutma operasyonundan sonra açık bıraktığım saçlarımla hazırlığımı

tamamladım. Bir an pantolon yerine etek giymeyi düşünsem de

etrafta bu kadar sapık varken bunun pek akıllıca olmayacağını düşündüm. Gözlüklerimi düzelttikten sonra odamdan çıkınca,

koridorda beni bekleyen Ahmet’e tebessüm ettim. “Kahvaltıyı

yine kaçırdın,” dedi. Maalesef der gibi omuz silkerek asansöre yöneldim.

İkinci katta asansörü durduran Ahmet, toplantı salonunun kapısını gösterdi. Eğitim salonu yerine neden buraya geldiği mizi anlamasam da başımı sallayıp içeri girdim. Büyük, uzun

bir masanın etrafında yine Yarasalar ve eğitmenler karşı karşıya oturuyordu. Masanın en başında yaşlı adam yerini almıştı ve

tabii ki Alaz onun sağında oturuyordu. Pars ile göz göze gelince, kaşlarımı çatarak onun dışındaki her yere bakmaya başladım.

“Her zaman bu kızı beklemek zorunda mıyız?” Evet, bu isyan eden Fulyadan başkası değildi.

“Otur, Yankı.” Yaşlı adamın sesiyle sıranın en sonunda olan

Efe nin yanına oturdum. Eğitmenim en başta oturduğu için karşımdaki sandalye boştu. “Sedef de geldiğine göre artık sizi buraya neden topladığımı açıklayabilirim,” diyen Alaz ın söyledikleri karşısında güldüm

ve “Size de zahmet olacak ama,” dedim. Yarasalar kıkırdarken, diğerleri bana yine başlama dercesine bakışlar atıyordu. Genel

de tüm toplantılarımızda en çok ben konuştuğum için insanlar bezmişti. “Sedef artık bir Yarasa olarak eğitim görmeyecek.” Eğitme

nim sözlerini noktalayınca yutkundum. Ne yani, gidiyor muy dum? İyi ama benim gidecek bir yerim yoktu ki? Burada kala

cağım güzel bir oda, pahalı kıyafetler ve çeşit çeşit yiyecek vardı. Şimdi yine mi sokaklara dönüyordum?

72

YARALASAR * II Buradan defalarca kaçmaya çalışmış olabilirim ama bu rahat-

lığa alıştığım da bir gerçek.

“Benim gidecek bir yerim yok? Kısık bir sesle fısıldadım. “Ben gitmek istemiyorum,” dedim. Hiç çekinmeden konuştu ğumda herkesin dikkatini çekmiştim.

“Şaka mı bu?” Fulya yılanı duyduklarının şaşkınlığını yaşı

yordu. “Sen Volkan Sarmaşık’ın tek torunu ve veliahdısın. Şim di kapısına gitsen seni paraya boğar, salak.” Sesindeki o çeke

mezi i k çok belli olsa da sadece gözlerimi devirmekle yetindim.

“Ben senin gibi değilim, yılan. Beni bir yurda bırakan aile den sadaka alacak kadar asla düşmem.” Bu yaşıma kadar kendi

kendimin ailesi olarak kendimi büyüttüm. Bu saatten sonra m annem olacak kadından ne de babamdan gelecek parayı alırın.

Bir şekilde başımın çaresine bakarım. Baba adaylarını sevmiş ola bilirim ama onlardan tek istediğim sevgi. Yıllarca babasız yaşadı

ğım için herhangi bir maddi destek almak kanıma dokunur. “Sen benimle kalırsın, Kedicik” Kuzey göz kırparak benden desteğini esirgemedi. “Sen gidiyorsan benim de kalmam için

bir sebep yok.” “Ben de gelirim seninle.” Ecrin in sözlerine karşılık Kuzey

güldü. “Tamam işte, ikiniz de bende kalırsınız.” Bana bakarak tebessüm etti. “Sen ve Koreli kız için evim yeterince büyük”

Ecrin ve ben anında başımızı olmaz dercesine salladık “Ben

kalacak bir yer bulurum,” dedi Ecrin ve kabul etmedi. “Ben de sana yük olmayacağım,” dedim. İkimizin itirazını duymak ho şuna gitmedi. “İki kız sokaklarda ne halt yiyeceksiniz lan! Bana

yük olmazsınız, aksine evle ilgilenerek işime bile yararsınız,” di* yerek sırıtınca bizi hizmetçi niyetine çalıştırmak istediğini anla

yıp kaşlarımızı çatmıştık.

Alaz, “Sedef benimle kalacak,” dediğinde masada ağır bir sessizlik oluşmuştu. Allah aşkına, bu yine ne dedi? Onunla mı

kalacaeım? Rrnim htıtıdsın

hkL)

MARAL ATMACA

73

Kadarını çatan Kuzey, hoşnutsuzluk içinde benim sormak üzere olduğum soruyu sordu. “Bu da ne demek?” Alaz rahat

bir tavırla masadaki sigara paketinden bir tane sigara çıkarıp yaktı. “Sedefbir Yarasa olarak eğitim görmeyecek dedim, buradan

gidecek demedim. Demek istediğim, değişen şartlardan dola

yı sizden farklı bir eğitim alacak.” içine çektiği dumanı havaya bırakırken gözlerimin içine baktı. “Sedef artık sadece bir Ya rasa değil, aynı zamanda teşkilatın ajan adayı. O yüzden başta

yabancı dil olmak üzere birçok eğitimden geçecek" Ben şoka girerken, herkes afallayarak ona bakıyordu. Diğer eğitmenler

bile şaşkındı. Yaşlı adam dahi duyduklarına inanamıyor gibiydi.

Ajan diye bahsettiği kişi ben olamam, değil mi? “Sen ne söylediğinin farkında mısın?” Yaşlı adama başını sal

ladı. “Doğru duydunuz. Kız yeterince bilgi ve eğitimden geç

memiş olabilir ama ben ona kefil olduğum için ajanlığı dün gece onaylandı. Uzun zamandır onun için gereken izni almaya çalışıyordum. Birçok prosedür ve evrakı onun adına bizzat ben

tamamladım. Biliyorum» ha deyince birinin teşkilata ajan ol

ması imkânsız ama ben yetki ve konumumu kullanarak bir is

tisna yapılmasını sağladım. Onun için bir değerlendirme süreci başlatıldı. Başarılı olur ve tüm testlerden geçerse çok yakında

bizden biri olacak.” Başımdan aşağıya kaynar sular dökülürken yerimde kaskatı kesilmiştim.

Neyi, nasıl düşünmem gerektiğni unutmuş olabilirim.

“Bir ajan adayı olması sizi yanıltmasın çünkü Sedef tüm testlerden geçecek. Evet» benim yardımımla bunu yapacak.”

Allah aşkına, bu lanet Buzdağı neler diyordu? “Sözleşmeyi im zalayınca teşkilatın kayıtlarında bizden biri olarak görünecek.”

Beni çıldırtmaya ant içmiş gibi davranıyordu! “Sözleşme mi?” Sonunda aklım biraz olsun çalışmaya baş

ladı da konuşma cesareti bulabildim. “Herhangi bir sözleşme

imzalamayacağım çünkü sizden biri olmak istemiyorum ” de-

74

VARALASAR-II

dini. Ben ondan kaçmaya çalıştıkça beni yanında tutacak bir yol buluyordu!

Ne yani, bu kız anık lisanslı bir ajan mı?” Kontrolünü kay beden Fulya, ayağa kalkarak bağırınca ona cevap veremedim çünkü duyduklarımın etkisinden henüz çıkamamıştım. Üste

lik sözleşmeyi imzalamadıkça bir ajan olamazdım ve Fulya, bu

küçük detayı unutmuş gibiydi. “Sanırım anık konum olarak senden üstün.” Ecrin’in gülerek söyledikleri Fulyayı iyice çildırttı. “Bu saçmalık! Ona tanıdığınız bu ayrıcalık neden bize de sağlanmıyor?” dedi kıskanç yılan. Ben hâlâ şokta olduğum için

açıkçası onun neden bağırdığını bile algılayamıyordum. “Madem o kadar kudurdun, söyle senin eğitmenin de senin için konumunu kullansın,” diyen Naz sırıttı. Tabii, yapabili yorsa." Evet, ekipçe Pars’tan nefret ediyorduk. “Peki, şimdi ne olacak?” Yosunun kafası karışmış gibiydi. “Yani Yankı anık bizimle görevlere mi katılacak?” Alaz başını

sallayınca, ben sonunda konuyu idrak etmiş gibi bir tepki gös terdim ve arkamdan iş çeviren kişiye döndüm. Bekleyin bir

dakika! Benim niye bundan haberim yok? Ajan olacaktım ama bunu en son ben öğreniyordum.

Arkasına yaslandı, hâlâ sigarasının dumanıyla bizi zehirli yordu. “Artık var.” Artık var mı? Bu kadar mı? öğrendim ve her şey halloldu, öyle mi? Ben bu adam ile ne yapacağımı artık bilmiyordum, sürekli başıma bir iş açıyordu! Acaba boş zaman larında bugün Sedef’i neyin içine dahil etsem diye çok düşünü

yor muydu? Alaz zafer kazanmış gibi bakış atarken, benim şimdi bu ma sayı kafasına geçireceğimden haberi yoktu. “Sanırım bir sorun

kalmadı ortada.” Bunu gerçekten söyledi mi? Ne demek bir sorun kalmadı?” Kaşlarımı çatarak ona ten ters baktım. Beni bir ajan yapmayı düşünüyorsunuz, Bay Kontrol Delisi! Benimle ilgili böyle önemli bir konuyu burada herkesle aynı anda öğreniyorum. Bana sormadan bunu yapa-

MARAL ATMACA

75

marsınız!" diye kızgınlık içinde bağırdığımda, en küçük bir tep ki göstermeden öyle boş boş bana baktı. Zaten her haltı yiyordu

ve sonra hiçbir şey olmamış gibi hep böyle bakıyordu. “Sorsaydım kabul edecek miydin?” dediği an, “Tabii ki ha yır!” diye cevap verdiğim için güldü. “İşte tam da bu yüzden

sana sormadım." Bu adam resmen benimle dalga geçiyordu! Benimle ilgili kararları vermeye ne zamandan beri hakkı vardı? “Saçmalık. İstifa ediyorum!” dediğimde dudakları kıvrıldı ve kapının yanında duran adamlardan birine baktı. Yine neyin

peşinde olduğunu merak ettiğim esnada, adam elindeki siyah çantayla yanıma geldi. Çantanın içinden çıkardığı kalın ve si yah ciltli bir dosyayı önüme koydu. “Yapacağınız sözleşmenin bir kopyası, okuyun lütfen.” Elimdeki yirmi sayfalık dosyaya afallayarak baktım. “Hepsini mi?” Şaşkınlıkla sorduğum soru,

diğerlerinin kıkırdamasına neden olurken adam başını salladı. Akşama kadar okurum artık. Oflayarak dosyayı aldım ve ilk sayfasını okumaya başladım. Alcında imzam yoktu fakat her sayfada kendi bilgilerimin doğ

ruluğunu kabul ettiğimle ilgili saçmalıklar vardı. Bir sayfaya sığdırdıkları özgeçmişimin içinde sabıkalı olduğum kısım bü yük harflerle yazılmıştı. Ancak tüm eğitimlerden geçip gerçek

anlamda kendimi kanıtladığımda sabıka kaydımın silineceğini ve sicilimin temizleneceğiyle ilgili bir şart benim adıma konul muştu. Bu şartı Alazın bizzat eklediğine emindim. Diğer say

falarda tesisin çıkarlarını gözeteceğimle ve gizliliğini hayatım pahasına koruyacağımla ilgili birçok kural ve uyarı vardı. Üste

lik hepsine imza atmam bekleniyordu. Daha kötü olan ise iki sayfalık uzun yeminim bitmek bilmemişti. Aldığım her görevi sorgusuz sualsiz yerine getirip birliğe hizmet edeceğim kısmına

asla imza atmazdım. Bir sürü kural vardı. Hiçbirini anlamasam da ben bunlara da imza atacak kadar aptal biri değildim. Son sayfaya geldiğimde ise bu sayfanın tamamen Alaz ile ilgili olması

kaşlarımı çatmama sebep olmuştu. Burada yazdığına göre önce

birliğe, sonra ise Alaza hizmet edecektim. Onun emirlerinin

76

YARALASAR - ll

dışına çıkmayacak ve ortağımı tehlikeye atacak durumlardan itinayla kaçınacaktım. Ben deliye dönmüş bir şekilde renkten

renge girerken» eğitmenim olacak baş belası o kadar keyifliydi

ki anlatamam. “Ben istemediğim sürece işi bırakamazsın,” di yerek bana gözdağı vermeyi ihmal etmedi. Daha sözleşmeyi bile imzalamamışken bu özgüven fâzla değil miydi?

“Zorla mı? Ben ajan olmak istemiyorum ve bu saçmalığı başlattığınız gibi siz bitireceksiniz!” Her işi becerdim de ajan ol mak eksik kalmıştı. “Bunlar da yanınızdan asla ayırmayacağınız kimlikleriniz.”

Beni hiç duymuyormuş gibi yanımda duran adam, hâlâ bana bir şeyler veriyordu. Çantanın içinden polis rozetine benzeyen kimlikleri çıkartıp önüme koydu. İki tane farklı renkte kimlik

ve ajan olduğumu gösteren belgeler. Alaz sözleşmeyi imzalaya cağımdan fâzla emin olmalıydı ki kimliklere kadar her şeyi ön ceden ayarlamıştı. Hakan uzanarak kimliklerden birini eline alıp incelemeye

başladı. “Bu, teşkilata ait olduğunu gösteren ajanlık kimliğin

olmalı. Baksana, rengi bizimkilerden farklı ve burada bilgile rin kısmında UÖB ajanı olduğun yazıyor.” UÖB, Uluslararası özel Birlik demekti, değil mi? Bana uzattığı şeyi aldığımda ya

kın zamanda çekilmiş bir fotoğrafımı gördüm. Bunun ne za man çekildiğini bile bilmiyordum ama tesiste çekilmişti.

Sedef Sarmaşık yazısını görünce afâllayarak diğer kimliğimi aldım. Bu ise benim kullandığım, odamdaki kimliğimin aynı

sıydı ve bunda da Sedef Sarmaşık yazıyordu. “Sedef Sarmaşık

mı?” dedim ve Alaz başını salladı. “Gerçek ismin tüm kayıtlara geçti, şendeki kimlik artık bir işe yaramaz. Gerçek ismini geri almanı sağladım. Üstelik artık bize çalıştığın için başka biri ka fasına göre yeniden adını değiştiremez. Kimliklerden biri he

pimizin kullandığı kimliklerden. Ancak önemli ve hayati bir konu olmadığı sûrece onu kullanamazsın. Her ikisini de yanın dan ayırmayacaksın, Sedef. Silah eğitimini tamamladıktan son

ra üzerine ruhsatlı olan silahını sana vereceğim.” Yutkunarak

MARAL ATMACA

77

ona bakmaktan başka bir şey yapmıyordum. Adam resmen her

şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüp uygulamıştı. İyi ama bu işten onun çıkarı ne?

“Hâlâ istemiyorum. Beni buna zorlayamazsınız.”

“Zorlamayacağım, sen kendi isteğinle kabul edeceksin.”

Meydan okuyan bakışları üzerimdeydi. “Seni bu konuda ikna edebilirim.” Hiç şansı yok. “Aynı fikirde olmadığıma göre ikna kabiliyetiniz çok kötü

olmalı." “Her ay maaş alacağını söylemedim sanırım.” Başımı kaldı

rıp hızla ona baktığımda tek kaşını usulca yukarı kaldırdı. “Bu nun ilgini çekmesine neden şaşırmadım acaba? Her ay hesabına

düzenli olarak maaş yatacak. Burada maaş sistemi bulundu ğumuz konuma göre değişir. Aldığın görevlerin büyüklüğü ve

başarıların mudaka maaşına yansıyacaktır." işte şimdi ajanlık, dikkatimi çekmişti ve bu adam beni nasıl ikna edeceğini iyi

biliyordu. Bir aylık parayla kendime güzel bir ev tutabilirdim,

hatta diğer aya kadar hiç çalışmasam bile o para bana bir hayli

yeterdi. “Evet.” Biten sigarasını söndürdü. “Şimdi ilk ve son kez soracağım, Sedef. Vereceğin cevabı kabul edecek ve ona göre

hareket edeceğim. İşi kabul ediyor musun yoksa reddetmek konusunda kararlı mısın? Senin hayatınla ilgili konulara karış

madığım için vereceğin cevaba saygı duyarım.” Benimle oyun

oynuyordu pislik! Hayatıma karışmadığını söylemişti ama beni ajan yapmıştı. Kendi paramı kazanmayı istediğimi bildiği için bana seçenek sunarak aklınca sana karışmıyorum izlenimi yara

tıyordu. Para için teklifini kabul edeceğimi biliyordu! Aslında hiç zorlanmadan beni ikna edeceğini de biliyordu! O, bu ko

nuşmanın her kelimesini önceden biliyordu. Bu adam gerçek

ten çok fenaydı. Her şeyin sonuçlarını önceden düşünüyor ve

ona göre yapıyordu yapması gerekeni.

75

VARALA5AR ■ H

"Kabul ediprum/ dedim. Gözlerindeki □ galibiyet bakışl

beni deli ediyordu. Kimseye muhtaç olmadan kendi paramı l<

zanacağım bir idimin olmasını hep istemiştim. Şimdi kimsen

benden özgeçmişimi istemediği bir işim olmuşken bunu gc

çevirmek aptallık olurdu. Sabıka kaydım yüzünden işvereni^

yalvarmama gerek yoktu. Sokaklarda aç yatmama da gerek kal

mamıştı artık. Ben kimsesiz biri olarak kendi başımın çaresin

bakmalıydım. O yüzden ayağıma gelen bu fırsatı kaçırırsam bı

aptal olduğumun en büyük kanıtı olurdu. Bu yüzden sözleş medeki her sayfanın altına imzamı atarken fâzla düşünmedim Evet, sözleşmeyi imzalayarak teklifini kabul ettim.

Ben artık bir ajan adayıyım. Vay canına, bu çok havalı. Yarasalara bakarak güldüm. “Yalnız ben bir şey fark cnim.

Siz bir meslek sahibi olmak için üniversite, stajyerlik falan diyene kadar ben şimdiden mesleğimi edindim,” dedim. Gülerek

elimle kendimi gösterdim. “Bu gördüğünüz değerli şahsiyet

artık bir ajan," diyerek hava attığımda hepsi homurdanmaya

başladı. Kahkaha attım. Bunu en güzel şekilde kendi çıkarlarım için kullanacaktım.

“Kıskanmayın, çalışın, sizin de olur,” dedim. Biri kafama kalem fırlattı. “Bu sakarlıkla ajanlığı nasıl becereceğini düşü

neceğine sen bize hava at,” diyen Hakan’ın sesini duydum. Bu

çocuk başarımı kıskanıyordu.

Kafama çarpıp masaya düşen kalemi alarak ona döndüm. “Kariyerimi çekemedin, değil mi pis bağımlı?” Ben buradan yü

rür giderim arkadaş.

Elimdeki kalemi ben de ona fırlatınca, Hakan gülerek eğil di ve kalem az kalsın hemen yanında oturan Ecrinin gözüne gelecekti. Ancak Kuzey onun yanında oturduğu için Ecrinin

ensesini kavradı ve başını masaya doğru eğince kalem Kuzc/in boynuna çarptı. Artık nasıl fidanıysam kalemin ucu Kuzeyin

boynuna girmişti. “Hadi canım.” Bilerek atsam bu kadar başa-

MARALATMACA

79

Afallayarak Küreye bakarken, Ecrin başını kaldırdı ve Ku zey’in boynundan sızan çok az kanı gördü. “Bunu neden yap

tın?" Ecrin in şaşkın sesiyle güldü. “Bu şeyin gözüne saplan* masını mı isterdin, Koreli?” Alay ederek konuştuktan sonra

cebinden çıkardığı mendili boynuna bastırdı ve bana döndü. “Kedicik, sen gel istifa et, güzelim. Bak, bunu senin için de ğil, tesisteki diğerlerinin can güvenliği için söylüyorum.” Ona

mahcup bakışlar atarak önüme döndüm. O kalem Bağımlı’nm hakkıydı ama Kuze/in kısmetiymiş ki ona gitti.

Alaz ayağa kalkarak masadakilere baktı. “Sedef sadece çayla ğım değil, aynı zamanda benim ortağım.” Gözleri Pars’ı buldu.

uOna göre davranacağınızı düşünüyorum." Sözlerinde gizli bir uyarı olmalıydı. Pars kaşlarını çattığında Alaz çoktan buradan

çıkıp gitmişti. Ben de gülerek ayağa kalktım. “Ortağımı duydunuz.” Ko

nuşurken özellikle Fulyaya bakarak sırıttım. “Ona göre davra nacaksınız bana.” Fulya ve arkadaşları gözlerinden ateşler çıka

rırken, Aralayın gülen sesini duydum. “Eğitmeni gibi o da son sözü kendi rakibine söylüyor,” deyince diğerleri de gülmüştü.

Masadan bana ait olan kimlik ve evrakları toplayıp odadan çıktığımda keyfim yerine gelmişti. “Ben sevdim bu ajanlığı, bir

kere çok havalıyım," deyip kıkırdadım. Fulya yılanının bu sefer

gerçekten benden çekeceği vardı. Odama girdiğimde dolaptaki çantamı çıkartarak elimdeki

kimlikleri ve evrakları içine koydum. Ajanlık kimliğime sırıta rak baktıktan sonra onu da çantama koymuştum. Hâlâ sırtım daki yara tam olarak iyileşmediği için dinlenmem gerekiyordu. Biraz uyumak için yatağıma yönelmiştim ki yatağın üzerinde

duran not kâğıdı dikkatimi çekmişti. Uzanıp aldığımda oku duklarım yüzünden bir küfür savurdum. “Bu gece de Altuğ’u bahçeye getirmezsen sonuçlarına

katlanırsın!”

YARALASAR-ll

80

Yüzümü buruşturarak not kâğıdını yırtıp çöpe attım. “p|an değişti, Bay öcü»* diye söylenerek ayakkabılarımı çıkardım ve

yatağa girdim. "Adam benim ortağım. O ölürse buna sebep ol duğum için işimden olurum ve kendi çıkarlarımı düşünmeli,

yi m." Kendi kendime homurdanıp gözlerimi kapanım. Alazın ölmesi şu anda işime gelmezdi çünkü kendimi diğer ajanlara

kanıtlayana kadar ona ihtiyacım vardı. Ben işi öğrendikten son ra ölüp ölmemesi açıkçası umurumda değildi. Belde bir dakika!

Şimdi Yarasaların davası bu tesisteki ajanlara verilmişse ve ben an itibarıyla sürpriz yumurtadan çıkar gibi ajan olduysam, o

zaman bu dava benim de davam oluyordu. Ne yani, avken artık avcı konumuna mı geçiş yapmıştım?

Ama hâlâ ava olan bir avım. Ben çok değişik bir şey olup çık

tım ya.

“İşte böyle Ahmetçiğim, anık bir ajan olduğuma göre bana karşı sakın bir saygısızlık yapma, yoksa affetmem? Yanımda

yürüyen adam gülerek başını iki yanına salladı. “Yalnız sen çok fena uçmuşsun. Konum olarak senden yukarıdayım ve hatırla*

tırım, çaylak ajansın, şu tecrübesiz olanlardan.” Gülerek söyle dikleri sayesinde kıkırdadım. “Sen de beni çekemiyorsun, Ah

met? “Demek buradasın? Biz Ahmet ile koridorda gülerek sohbet

ederken Alaz ve takımı karşımıza çıkmıştı.

“Ne istiyorsunuz yine?” Anında tüm neşemi varlığıyla kaçır dığı için sitemli çıkan sesime karşılık sinsice sırını. Bu gülüşü

çok iyi tanıyordum, yine canımı sıkacak bir şeyler söyleyecekti. “Bir şeyi en iyi tecrübe ederek öğrenirsin? dedi, “ilk görevin

için beni takip et? Yürüyüp giden adamın arkasından aval aval bakıyordum. İlk günden neyin göreviydi bu? “Daha bugün ajan oldum, görevin ne acelesi vardı!” diye ho

murdandığımda Yosun gülerek koluma girdi. “Bu görevi bana

MARAL ATMACA

81

verdiler, Yankı. Yardımınıza ihtiyacım var" Kolumu tutarak çe

kiştiren kadının söylediklerinden bir şey anlamamıştım. Hep birlikte yine ikinci kata çıkarak sabahki toplantı odası

na girdik. Bu sefer masada oturan sadece bizim çocuklardı. “Bir günde iki toplantı mı?” dediğimde oflayan Yiğit’c bilmiyorum dercesine omuz silktim. “Atalay, kapıyı kapat? Alaz, Ahmet’e

baktı. “Kapının önünde belde ve kimsenin bizi dinlemediğin

den emin ol." Ahmet başını sallayarak dışarı çıkınca Atalay ka pıyı kapatmıştı.

Bütün bunlar da ne anlama geliyor? Hepimiz yerimize oturunca Alaz, projeksiyonun yanına gitti ve bir şeyler yaptıktan sonra kumandaya basınca projeksiyona

bir kız fotoğrafı yansıdı. “Didem Gören,” dedi bize bakarak. “16 yaşında ve bu sabah cesedini bir çöp konteynerinin yanın

da buldular. Didem, Nihai Çocuk Yurdunda kalan kimsesiz bir çocuktu." Tekrar kumandaya basarak çıkan her çocuk hakkında

bize bilgi vermeye başladı. “Berna Dursun, 17 yaşındaydı ve üç ay önce cesedini uzuvları kopmuş bir şekilde kaldığı Fazilet Çocuk Yurdunun yakınında buldular. Kevser Laçin, 17 yaşın

daydı ve geçen yıl fuhuştan gözaltına alındı. Kaldığı hücrede henüz sorguya alınmadan susturuldu. Evet, o da kimsesiz kız

lardandı? Devam ederek tam beş kızın fotoğrafını gösterdi ve

hepimiz sessizlik içinde onu dinliyorduk ölen tüm kızlar henüz çocuk.

Projeksiyonu durdurup masanın en başındaki yerine oturdu

ve bize baktı, “ölen tüm kızların otopsi raporunda cinsel saldı

rıya maruz kaldıklarıyla ilgili detaylı bilgiler var. Hepsi ftıhuşa zorlanmış ve bedenlerindeki sperm örnekleri tek bir kişiye ait değil. Kızların tek ortak noktaları kimsesiz olmaları değil, aynı liseye gidiyor olmaları? Verdiği kan dondurucu bilgiler nefe simi kesmeye yetmişti. Bu öyle korkunç bir şeydi ki tüylerim

ürpermişti.

UKAİ-VİAR II

okul mu?" diyen Kuzeyin sesi düşünceli çıkmıştı. “C

Hiıuıı bitilen kurbanlarını o okuldan seçiyor.” Bu akla yatlar ksmi benim de ilk düşündüğüm şeylerin arasındaydı.

Ahvdit başını salladı. "Aynen öyle. Bu işin arkasında kim >rya kimler vana kurbanlarını sıradan bir devlet lisesinden sc-

çijür. Kimsesiz olmaları ise işlerine yarıyor çünkü ortadan kay

bolduklarında kimse onları aramaz.” Mantıklı ve bir o kadar da

iğrenç bir plandı bu. “Peki, bizden ne yapmamızı istiyorsunuz?” Yiğit’in sorusuy

la Yosun iç çekti. “Burada size eğitim versek de biz öğretmen değiliz» birer ajanız. Bir görev verildiğinde maalesef reddetme şansımız yok Bu tür vakalar bizim işimiz değil ve ben kendim bu işe dahil olmayı istedim. O çocuklara yaptıkları her şeyin

hesabını vermeliler.” Söz konusu çocuklar olduğunda anaç tarafi ortaya çıktığı için yine çok üzgün ve kızgın görünüyordu. Masadaki suyu içtikten sonra derin bir nefes aldı. “Sizden istediğim bana yardım etmeniz.” Bunu biraz mahcup bir ifa

deyle söyledi. “Okulda ne işler döndüğünü en iyi öğrenciler bilir. Bizden korktuklan ve çekindikleri için başları belaya gir mesin diye susmayı tercih ediyorlar. Okuldaki tüm öğrencilerin ifadelerini okudum, hepsi sağır ve dilsiz olmayı çok iyi biliyor” Tebessüm ederek bize sevimli bir şekilde baktı. "Rica etsem,

o okula sahte bir kimlikle nakil öğrenci olarak gider misiniz?" Sanki bir bardak su istiyormuş gibi istediği şeyi basitleştirmesi

beni güldürdü. Afc? öğrenci mi?

Çocuklarla göz göze geldik. Hiçbirimiz böyle bir şeyi bekle miyorduk “Yok artık, daha neler! Yirmi yaşında lise öğrencisi

mi olurmuş canım? Şunun şurasında yirmiye haftalarım kal dı,” dedim. Kendimi bir grup ergenin oyuncağı etmeye niyetim

yoktu.

“Sen yine iyisin,” diye huysuzca homurdandı Kuzey. “Ben yirmi iki yaşındayım, Kedicik. Bunlar bir de sınav falan yapar-

MARAL ATMACA

83

|ar şimdi, hiç uğraşamam." Kuzey in en büyük derdinin sınav olması hepimizi güldürmüştü.

“Ders notların çok kötüydü, değil mi?” Ecrin in gülerek söy

lediği sözler sayesinde sırıttı. “Ortaokuldan sonrasını okuma dım ama o zaman bile suç bende değil, saçma sorular hazırlayan öğretmenlerdeydi.” Onu elinde kalemle soru çözerken düşün mek bile komikti.

“Ama ben liseyi bitirdim ki!” diye isyan eden Süslü’ye Yiğit

güldü. “Demek ki yeterince bitirememişsin, Nuriye.” Naz aya ğındaki ayakkabıyı çıkartıp topuğuyla Yiğit’in kafasına vurdu. Bu, Yiğit’in aldığı ilk darbe değildi. “Şu topukluları icat edeni

bir elime geçirirsem var ya!" diye sızlanarak kafasını tuttu. Naz ikinci kez vurunca, kaşlarını çatarak susmak zorunda kalmıştı.

“Yardım edecek misiniz?” Yosun merakla cevabımızı bek

liyordu. “Siz öğrenci olarak onların arasına karışıp bilgi top layabilirsiniz. Biliyorum, zaten tehdit altındasınız ama biz de uzaktan sizi izleyerek koruyacağız. Sabah sizi okula bırakacak ve akşam tesise geri getireceğiz. İşimiz bir haftada da bitebilir, bir

ay da sürebilir ama bu süreçte sizi hep koruyacağız. Bu görev sa dece bizim aramızda olmalı. Ne kadar az kişi bilirse o kadar iyi.” Kendimi her bir kızın yerine koymam hiç zor olmadı. Evet, bu

görevi kabul etmemek için hiçbir geçerli sebebim yoktu. “Ben kabul ediyorum.” Hemen peşimden Kuzey de kabul

etmişti. “Ben de varım.” “Biz de varız.” Efe’nin diğerleri adına karar vermesi onları

güldürürken, onlar da kabul etmişti. “Güzel.” Alaz kabul edeceğimizden emin gibiydi. “Böyle dü şüneceğinizi bildiğim için biz konuşurken şu anda odalarınıza

üniformalarınızı, okul için gerekli eşyaların içinde bulunduğu bir çantayı ve sahte kimliklerinizi bırakmışlardır. Hepiniz so

kaklarda büyümüş çocuklar olarak bilineceksiniz orada. Herkes okula ara verdiğinizi düşünecek. Yaş konusunu sorun etmeyin.”

Nedense her şeyi önceden planlaması artık beni şaşırtmıyordu. Bu adam düşünüp düşündüğünü yapan bir deliydi.

H

VARAIANAR - II

“IHI, ne uman başlayacağız?” Bunu sormamı bekliyonr

gibi dudağının köşesi çok az büküldü. "Hemen yarın. Sen

ünifornunı bizzat ben aldım." Yemin ederim bu adam bela okı ııu İsteğimi arttırıyordu. At demek benim üniformamı o seçti?

“Ben etek giymem, sevgili Buzdağı,” dedim. “Umarım seçti

ğiniz üniforma kot pantolon ve tişörtten oluşuyordun” Başım da bunca bela varken bir okulumuz eksik kalmıştı, o da oldu. Artık bana karada ölüm yok.

Bir süre sonra herkes gidince odada sadece ikimiz kalmıştık. “Niye ajan olmamı istediniz?” Sonunda merak ettiğim soruyu

sorma fırsatım olmuştu. “Sizin bu işten çıkarınız ne?” Bu adam kendi yararına olmayan bir işi hayatta yapmazdı. Ayağa kalkarak bana doğru gelince hiç gelmesin istedim. Ya

nımdaki boş sandalyeyi çevirerek oturdu ve benim sandalyemi

de çevirdi. Dizlerim onun dizlerine değdi. “Çünkü…” Gözle rime bakarken bunu özellikle ağırdan alıyordu. “İlk kuralı fes

hetmemin tek yolu, senin ajan olmandı.” Ne? Bu manyak, bana yakın olmak için beni ajan yapmamıştı, değil mi?

Allah’ım, sen aklımı koru. Bu adam delirmiş! “Yani siz…”

“Evet,” dedi sandalyemin kenarlarından tutup benî yakınına

çekerken. “Kendi çıkarım için yaptım bunu. Sana yakın olmam işimi tehlikeye atıyordu ama iki ajanın arasındaki ilişkiye kimse karışamaz, Sedef Sarmaşık.” Kahverengi gözleri muzip bir şe

kilde ışıldarken, keyifli bir sesle söylediklerine artık tepki bile

veremiyordum. “Ortağınıza asıldığınız için kendinizden utanmalısınız!”

diye bağırarak hemen ayağa kalktım ve kapıya doğru yürüdüm. Bu esnada gülerek, “Ortağımı öpmek istediğim için utanacak

bir adam değilim, Sedef," dedi. Sakarlığım tuttu ve kendi aya

ğıma takılıp yere düştüm. Ever, yine o lanet gülüşünü duydum! Bu edepsiz adamla başım harbi belada1

Üzerimdeki elbiselere baktığımda sinirden gülmeden du ramadım. Bu üniformayla liseli bir ergen gibi görünüyordum.

Saçlarımı atkuyruğu yaptım ve bugüne kadar hiç kullanmadı ğım makyaj malzemelerini bugün kullandım, özellikle dudak

larıma sürdüğüm bordo ruj sayesinde dolgun dudaklara sahip olduğumu yeni fark ediyordum. Üniformam beyaz gömlekten ve fildişi şorttan oluşuyordu. Şort öyle çok kısa değildi, hatta

dizlerimin bir karış üzerinde bitiyordu. Beyaz spor ayakkabı

lar ve ulak çantasını da takınca tam bir liseli olmuştum. Tüm

hazırlığım bittiğinde komodinin üzerinde duran sahte kimliği mi aldım. Bu kimlik aslında yıllardır kullandığım kimliğimdi. Evet, artık kayıtlarda Sedef Sarmaşık olarak geçtiğim için Alaz,

sahte kimlik olarak çantamdaki eski Yankı Sarmaşık kimliğimi kullanmamı söylemişti. Aslında oldukça zekiceydi çünkü her

kes bana Yankı diye hitap ediyordu ve asıl kimliğim bir nevi girdiğim her ortamda gizli kalacaktı. Yankı ismi benim için kod

ad olmuştu. Okulda çocuklar isimleri unutup bana farkında olmadan Yankı diyebilirdi. Bunu düşünen Alaz, eski kimliğimi kod ad olarak kullandırıyordu. Ne diyebilirdim ki? Bu adam

tıpkı bir tilki kadar kurnazdı. Sadece eski kimliğimi ve Alaz’m benim için bıraktığı para dolu zarfı alarak odamdan çıktım. Koridorda düz bir şekilde ilerlediğimde, üçüncü asansörün yanında bekleyen bizim ço

cukları ve eğitmenleri gördüm. Hayır, Alaz henüz gelmemişti. Kızlar tıpkı benim gibi giyinmişken, erkekler beyaz tişört ve

S*

YARAIASAK • II

runtolondan oluşan üniformaları içinde göz kamaştırıyordu. Özellikle Kuzey, of yani! “Oha, Sakar!” Hakan’ın beğeni dolu

Kılışları sayesinde kıkırdadığımda diğerleri beni görmüştü.

*Çok yakışmış, Arıza.” Süslü eliyle saçlarını havalı bir şekil de omzunun arkasına doğru itti ve “Tabii, bana yakıştığı kadar yakışamaz,” dedi. Üniformanın onda ve Ecrinde çok güzel dur

duğunu görebiliyordum.

“Altuğ gelince yola çıkarız.” Yosun u onayladık. Süslü ıslık çaldığında başımı çevirdim. Gördüğüm adam karşısında hay

ranlık içinde soluğumu tunum. Yok artık oğlum!

Alaz Altuğ Sipahi, bugün her zamankinden çok mu yakışık

lıydı? Kahverengi, bakımlı, uzun saçları ışıldayarak yüzüne dü şerken, dağınık saçların ona ne kadar çok yakıştığını biliyormuş

gibi onları caramamıştı. Belirgin yüz hatları kusursuzluğunu haykırırken, kahvenin en koyu tonuna sahip gözleri, üzerindeki

beğeni dolu bakışların farkındaymış gibi umursamazdı. Beyaz

gömleğinin kollarını toplamıştı ve üzerine uyan gömleğiyle gö renlere iç çektiriyordu vicdansızın oğlu. Koridorda gezinen tüm kadın ajanlar durup büyülenmiş gibi ona bakıyordu. Alaz, elin

de dosyalar olan kadına kısa bir bakış atınca kadının iç çekmesi ra buradan duyuldu. Adam resmen bakışları ile ateş ediyordu.

Ecrinin büyülenerek Alaza bakıp, “Çok fena oldum ben ya,” dediğinde Afrodit ve Yosun kıkırdarken, benim aklıma bir şarkı

geldi. Alaz’ın bakışları beni bulunca kendimi tutamadım ve gü

lerek yüksek sesle şarkıyı söylemeye başladım. "Hani çok doğrusun ya,

Her şeyde en iyisin ya, Dünya etrafinda dönmüyor bilesin.

Bakışıyla bir dağı devirir,

Elâlemi dize getirir,

Bütün herkes onu konuşur öyle zannetsin, *

MARALATMACA

87

Biraz uslan artık yar bu neyin özgüveni}

Bir destur artık aftın kendini.

Yaktım gemileri, Her gün birileri ölsün yoluna,

Ben ölmeyeceğim. ”1

Şarkıyı bitirdiğimde hepsi gülmeye başlamıştı.

Dudaklarında küçük bir tebessüm oluşan adam, başını iki

yana sallayarak gülümsedi. “Çok çılgın bir karakterin olduğunu söylemiş miydim?” Tam karşımda durup tepeden tırnağa beni incelerken bunları keyifli bir sesle söylemişti.

İki grup olarak sırasıyla asansöre bindik ve gizli butona bas

tıktan sonra zemin kata indik. Asansörden çıkınca kendimi de

vasa bir otoparkın içinde bulmuştum. Her yerde farklı bölmeler ve bölmelerin içinde arabalar vardı. Eğitmenler arabaların oldu ğu tarafa giderek kartlarını bariyere okutunca, güvenlik bariyeri

otomatik olarak kalkmıştı. Atalay, “Herkes kendi eğitmeniyle

gidiyor, Ecrin. Buraya gel,” dediğinde ben de Alazın yanma

doğru yürüdüm. Lüks arabasının ön koltuğuna geçtiğimde içerideki yoğun çikolata kokusunu anında solumuştum. Adamın şoför koltuğu

na geçmesiyle arabalar sırasıyla hareket eni. Otoparktan çıkağı

mızda bir tünele girmiştik. Tünel sadece iki arabanın yan yana geçeceği büyüklükte olduğu için Alaz ve Atalay önden giderken diğerleri bizi takip ediyordu. Tünelin sonlarına doğru iki farklı

tünel daha çıktı ve ikisi aynı anda sağdaki tünele girdi. “Diğer yoldan gidersen kendini doğrudan tesisin dışındaki duvarın ya nında bulursun,” diyen eğitmenim bana küçük bir hatırlatma

yapmıştı. “Daha önce uykunda seni ormana çıkaran yol.” Ve

yaralanmama sebep olan yoldu, değil mi? Efe’nin de buna ben zer şeyler söylediğini hatırlıyordum. ‘Uğur Etiler* Yıktım Gemileri

YARALASAR - İt

88

“Peki, bu tünel nereye çıkıyor?” Efe bu tüneli fark etmemiş

olacak ki bize bahsetmemişti. Efe bize sadece ormana çıkan di ğer rüncli anlatmıştı. “Ormanın dışına,” dedi. “Anayola yakın

bir yere çıkıyor." Başımı salladığımda aslında bunun çok man

tıklı olduğunu anladım. Eğer tek bir çıkış olsaydı, o zaman ken dimizi doğrudan tesisin dışındaki ormanın içinde bulurduk

Hem ağaçlar geçmemize engel olurdu hem dc sürekli arabalar tesise girip çıktığı için kendiliğinden bir yol oluşurdu. Böyle likle biri ormanda arabaların bıraktığı izi takip eder ve doğru

dan kendisini tesisin dışındaki kapı görevi gören gizli duvarın

yanında bulabilirdi. Ama tesistekiler o yolu ormandan geçmek için kullanırken, arabalar için ikinci bir tünel yapmışlardı.

“Buranın mimarına hayran kaldım, onunla tanışmak ister dim.”

Söylediğim şey onu güldürdü. “Bir ara seni onun mezanna götürürüm” Çok eski bir tesisti ve haliyle onu tasarlayan kişi

de hâlâ yaşıyor olamazdı. Tünelin sonunda bir yokuştan çıkarken hızını arttırmıştı.

Araç yokuşu tırmanırken sanki bir tepeye çıkıyor gibi başım

koltuğun arkasına düştü. Bu, tıpkı kalkışa geçen bir uçaktaymı şım gibi hissettiriyordu. Yokuşun sonunda önümüze büyük ve demir bir kapı çıkınca arabayı yavaşlattı. Torpido gözünü açıp

küçük bir kumanda çıkardı ve kumandaya bastığında demir paravan yukarı doğru katlanmaya başladı. Karanlık tünelden

çıkarak ormanın içine girdiğimizde gün ışığı arabaya doluşmuştu. Dönüp merakla arkama bakınca yerin altından yuka

rıya çıktığımızı gördüm. Aşağıdan yukarıya âdeta tırmanmış gibiydik çünkü yerde kocaman bir delik vardı. “Az önce açılan paravan biz geçince kapanacak. Paravanın dış tarafı yapay çim

ve dallardan oluştuğu için birilcri onun üzerinden geçse de bir tünelin üzerinden geçtiğini anlayamaz." Yaptığı açıklamaya ağ

zım bir karış açılmış şekilde başımı salladım. İleri teknolûjinin

faydalan bunlar, azizim.

MARAL ATMACA

89

Kısa sürede ormandan çıkarak birkaç arabanın geçtiği ana yola girmiştik. Öndeki boş yola bakan adam hızını arttırınca

emniyet kemerimi takmayı akıl ettim. “Okulda Yarasaların gü venliği senin sorumluluğunda… özellikle kızların,” dedi. Ken dimi korumayı başardım da onlar ektik kaldı,

“Kızları kaçırıp fuhuşa zorlayan bir çete var karşımızda,” di

yerek bana küçük bir hatırlatma yapmıştı. “Mümkünse Naz ve Ecrin’i yanından ayırma. Ayrıca bunu yaparken senin de tehdit altında olduğu unutma ve ona göre davran. Onlar senin ekibin,

Sedef. Sen, içlerindeki tek yetkilisin. Bir ajan olarak ekibindeki herkesi korumak önceliğin,” dedi. Anık sıradan bir Yarasa ol

madığım için bu işin benim ilk görevim olduğunun bilincinde olarak başımı salladım.

O aptallan koruyacak kadar büyük adam oldum. Kendimle ne

kadar gurur duysam azdır. “isimleriniz aynı lâkin okul kayıtlarında hepsinin soyadı farklı.” Kızını ilkokula yazdıran baba gibi sürekli bana bir şeyler

söylüyordu. “Biri sizi araştırmaya kalkışırsa sisteme yanlış soy

isminizle gireceği için sizin gerçekte kim olduğunuzu bulmak yerine bizim hazırladığımız sahte özgeçmişlere ulaşacak Senin

soyadın gerçek ama ismin burada Yankı olacak O yüzden Yan

kı Sarmaşık: arattıklarında karşılarına sadece birkaç önemsiz bilgi çıkacaktır.” Diğerlerinin soyadları sahteydi, benim de is mim. Her ikisinden biri sahte olduğu için kim olduğumuzu

asla bulamazlardı. Evett gerçekten zekice. Hem unutup birbiri mize yanlış isimlerle seslenmek yerine gerçeğini kullanacaktık hem de soyadlannm sahte olması herkesi güvende tutacaktı.

Saat sekizi bulduğunda araba, şehrin içindeki bir okulun ya kınlarında durdu. Gideceğimiz okulun o olduğunu anladım. Sanırım arabayı dikkat çekmemek için burada durdurmuştu.

Çantamı alıp ineceğim esnada kolumu tutarak beni durdurdu. Eğilerek torpido gözünden siyah bir poşet çıkarınca, poşetin

içinden el kadar küçük bir silahı bana uzattığını gördüm. “He

nüz silah eğitimin olmadığı için bu, gerçek bir silah değil. Mer-

W

VARALASAR - II

mileri küçük bir boncuk büyüklüğünde ve kurşunları

öldürmez Fakat rakibine sıktığın an o kişiyi kısa süre

kisiz bırakıp felç eder. Uzak veya yakın mesafeden an fert ama, bu silahın arış hızı rakibinin derisine iki sa rrvek kadar yapıldı. Genelde çaylaklar eğitimini tama kadar onlara bu silahları veririz. En önemlisi de gerek kullanma," dedi. Bir şeyi yeni fark etmiş gibi yüzünü b du. "Demek istediğim, biri sana laf soktu diye ona ateş kalkışma. Sedef* diye homurdanınca gülerek başımı s; Beni iyi tanıdığı için son kısmı özellikle söylemişti. Hakan ve Kuzeyde sakın kullanma» Yankı çünkü bu la işini en çok o ikisi yapıyor.

Minicik silahı elime aldığımda hiç de ağır olmadıg ladım. "Siz neden okula öğretmen kimliğiyle girmiyors

Bence onlar da bu şekilde okula girebilirdi. Silahı çantama sıkıştırırken söylediklerime karşılık ba

maz dercesine salladı. “Yedi nakil öğrenciden sonra sür] şekilde gelecek öğretmen herkesin dikkatini çeker,” dedi olduğu için bu konuda üsteleme gereği duymadım.

“O zaman ben iş başı yapsam iyi olacak,” dedim. Tam

açmıştım ki, “Sedef,” demesiyle ona doğru döndüm. “I et” Gözleri tereddüt ederek beni incelerken güldüm. “Ya nu savaşa gönderen babalar gibi davranmaz mısınız? Al liseye gidiyorum, lütfen drama bağlamayalım.”

“Seni hiç ciddi göremeyeceğim, değil mi?” dedi. G

arabadan indim çünkü ciddi olmak fazla sıkıcıydı.

Okula doğru yürürken çocuklar da arabadan inerek bs tişmişti. Lisenin hemen karşısında bir üniversite görme) İçmiyordum ama lise ve fakülte karşı karşıyaydı. Her ik

lu sadece bir yol ayırıyordu. Efe cebinden bir telefon ç bana uzattı. "Yosun hepimize birer tane dağıttı, içinde

MARAL ATMACA

91

Okula baktığımda içimde bir burukluk oluşmuştu. Hep im rendiğim ama hiç gidemediğim bir yerdi benim için okul. Üç kadı taş binanın lila rengine boyanmış olması tebessüm etmemi

sağlamıştı. Siyah panjurları olan okul, bir an bana çok şirin gel mişti. Kırlangıç Devlet Lisesi yazıyordu kocaman harflerle. “Bir

gün lisenin kapısından içeri gireceğimi hiç düşünmemiştim.” Hakan’ın iç çekişiyle istemsiz bir şekilde tebessüm ettim. “Ben de,” dedim. Demek ki Hakan da tıpkı Kuzey ve benim gibi

hiç liseye gitmemişti. Onun hikâyesini gittikçe daha çok merak

ediyordum. “Kısmet bugüneymiş» yirmi ikisinde.” Kuzey dalga geçer gibi

konuşsa da aslında onun da çok etkilendiğini görebiliyordum. Aklıma gelenler sebebiyle gülerek ikisine baktım. “Hangi yaşta olduğumuz önemli değil, niçin ve neden geldiğimiz de Öyle. Biz burada olmanın tadını çıkaralım, sonuçta geçici süre

liğine de olsa içimizde ukde kalmasın.” Heyecanlı çıkan sesime

ve gülüşüme karşılık verip beni onayladılar. Bence okul maceramız çok güzel geçecek.

Okulun bahçesinden içeriye yedi kişilik bir grup halinde gir diğimiz için bahçedeki herkesin ilgisini bir anda üzerimize çek miştik. Ecrin, “Neden bize bakıyor bunlar?” diye homurdan

dığında, Kuzey gülerek kolunu onun omuzuna attı. “Yeni öğ renci olduğumuz için olabilir mi?” diyerek göz kırpınca, Ecrin

yanakları kızararak önüne dönmüştü. Kuzey’in eli omuzlarında olduğu için heyecanlandığını görebiliyordum ama Kuzey bunu

arkadaşça yapmıştı. Kuzey’e bunu söylemek için deliriyordum ama önce Ecrin in beni kızdıracak bir şey yapması gerekiyordu. Sonuçta sebepsiz yere kötülük yapmak hiç eğlenceli değildi.

öğrencilerin meraklı bakışları eşliğinde okula doğru yürür ken bahçedeki öğretmen dikkatimi çekti. Etrafı kızlarla çevrili

olan adam, elindeki kitaptan onlara tebessüm ederek bir şeyler

anlatıyordu. Çok genç bir öğretmendi, bence en fazla yirmi se kiz yaşındaydı. Kızlarla sohbet ederken ela gözlerinin içi gülü-

«2

YARAI.ASAR • İl

pır ve anıda tebessüm ettiğinde yanaklarındaki gamzeler ortaya

çıkıyordu, lakım elbisenin içinde çok hoş duruyordu. Kuzey aklımdan geçenleri söylemişti: "Gelin, müdürün odasını şu öğ.

rctmrnc soralım."

“öğretmenlere asılabiliyor muyuz?” dediğimde Ecrin ve

Naz kıkırdayıp, “Bana uyar,” deyince, erkeklerin gazap dolu ba

kışlarına maruz kaldık ve sustuk. Ama öğretmen gerçekten çok ilgi çekiciydi.

Onlara yaklaştığımızda kızların ilgisi öğretmenden bizim gruptaki erkeklere kaymıştı. “Merhaba.” Süslü karşımızda du ran adama tebessüm ederken, çaktırmadan onu süzüyordu.

“Ben ve arkadaşlarım bu okula nakil olduk. Bize müdürün

odasının hangi kana olduğunu söyleyebilir misiniz?” Gözleri bizi bulan adam, elindeki kitabı kapatarak başını sallayınca so

nunda bize doğru döndü. “Geleceğinizi bu sabah Yusuf Bey söylemişti,” dedi ve baştan

ayağa Naz’ı süzüp tebessüm etti. “Ben biyoloji öğretmeniniz Kadir Kırım.” Daha sonra inceleyen bakışları Ecrini ve en so nunda da beni bulmuştu. “Müdürün odasını söyleyecek misiniz artık?” Kuzeyin bir anda ortaya çıkan bu soğuk tavrı beni güldürdü. İlgi bajka bir

erkeğe kaydı ya, bence kıskandı.

Kadir öğretmen, Kuzeyin bu çıkışına rağmen içtenlikle gü lünce, Naz ve Ecrin iç çekmişti. "İkinci kat, koridorun sonun

daki oda." Sözlerini bitirir bitirmez okula doğru yürüdük. Ku

zeyi daha fazla kızdırmamak için kızların kolunu tutarak onları okula doğru çekiştirdim. Erkeklerden uzaklaştığımızda Naz isyan ederek, “Ya şimdi ne oldu, hani asdacaktık?” dediğinde kafasına bir tane geçir

dim. “Asılmak yok, o bizim öğretmenimiz.” Biz üçümüz en önde yürüdüğümüz için arkadan gelen çocuklar konuştuklan-

mızı duymuyordu.

MARAL ATMACA

93

“Daha iki dakika önce ağzının suları akan sen değil miy din?” diyen Ecrin*in de kafasına bir tane geçirdim. “Dediğimi yap ama yaptığımı yapma geri zekâlı!” dedim. Adam yakışıklı

olabilirdi ama işimi tehlikeye atacak bir şey yapmak istemiyor

dum. Merdivenlere yöneldik ve ikinci kata çıkarak koridorun so nundaki odanın kapısını tıkladık. Gir komutuyla içeri girdi

ğimizde pencerenin önünde çiçeğini sulayan adamı gördüm. Başını çevirip bize bakarak hafif tebessüm etti. “Nakil öğrenci

ler, değil mi?" dedi. Onu onayladığımızda saksıya su dökmeyi

bırakmıştı. Ellilerinin sonunda, uzun boylu adama bakar bakmaz otori ter bir havası olduğu anlaşılıyordu. Saçlarının ortası döküldü ğü için kel kalan kafası odaya sızan ışık yüzünden parlıyordu.

Ücülü, siyah takım elbisesinde tek bir kırışık bulamazdınız.

İnce bıyığı ve çenesindeki keçi sakalı, ilginç bir zevki olduğu

nu gösteriyordu. “Ben okul müdürü Yusuf Vurdum. Okula hoş geldiniz, çocuklar,” dedi. Masasına geçerek çekmeceden birkaç dosya çıkardı. “Liseyi dışarıdan bitirmek yerine neden okula

yeniden başlamaya karar verdiniz?” Bu durum bize de sürpriz olmuştu.

“Hepimiz aynı yuma büyüdük,” dedim ve ona bakarak mağduru oynadım. “Okulu bitireceğimize dair birbirimize söz

vermiştik. Lâkin lise sona geldiğimizde bazı sorunlar yüzünden

ara verdik. Şimdi birbirimize verdiğimiz sözü tutmak için dön dük. Liseyi bitirmek bizim hayalimiz, hocam.” Yalanlarla süs

lenmiş doğruları söylemem hiç şüphe çekmemişti. “Anlıyorum.” Aslında anlamıyordu, sadece bununla uğraş mak istemiyordu. Sanki mesai saatini doldurup bir an önce evi

ne gitmek istiyordu. Bu hisse nasıl kapıldım, bilmiyorum ama

bana yaptığı işten nefret ediyormuş gibi geldi. Çünkü gözleri daha şimdiden sürekli duvardaki saati kontrol ediyordu. Belki

de bugün dışarıda önemli bir işi vardı ve bu yüzden fazla sorgu lamadan işini yapmak istiyordu. Hızlıca birkaç gereksiz kuralı

94

YARALASAR • II

hatırlatıp bana bir kâğıt uzattı ve " 12-B sizin sınıfınız,” dedi. Kâğıdı alarak, vakit kaybetmeden kapıya yöneldim. Zaten hali

tavrı bunu ister gibiydi. “Durun bir dakika,’” diyerek bizi durdurdu. Ona doğru dö

nünce yüzümü inceledikten sonra masasındaki ıslak mendili

uzattı. “Okulda makyaj yapmak yasak.” Yaptığı uyarıyla zorluk

çıkarmadan ıslak mendili aldım ve dudaklarımı sildim. Haya, tımda ilk kez bugün makyaj yapmıştım, o da yasaktı.

Yiğit müdüre bakarak gözleriyle Naz ı gösterdi ve “Nazmi.

ye de silsin hocam. Yalnız bir paket mendil onun yüzündeki boyalan çıkarmaz, umarım mendil zulanız sağlamdır,” dedi.

Hepimiz gülerken Naz kaşlarını çatarak yumruk yaptığı elini

onun omuzuna geçirdi. “Ya sen niye ölmüyorsun artık? Bıktım senden!” Kız da haklı fimdi, Yiğit en çok onunla uğralıyor. Süslü nün küfür eşliğinde yüzünü silmesi sonunda bitmişti.

Müdürün odasından çıkarak kendi sınıfımızı bulmamız sadece

beş dakikamızı aldı. Kapıya vurup içeri girdiğimizde elindeki kağıtlarla tahtanın yanında duran kadın öğretmen öğrencilere bîr şeyler anlatıyordu. İçeri girdiğimizde hepsi susarak meraklı bakışlarını bize çevirdi. Müdürün bana verdiği kağıdı öğretme

ne uzattım. “Biz nakil olan öğrencileriz hocam, sanırım yeni sı nıfımız burasıymış,” dedim. Grubun öncüsü gibi sadece benim konuşmam sıkıcı olmaya başladı.

Sayfayı kontrol eden kadın başını salladı. “Pekâlâ, kendinizi

tanıtın ve bulduğunuz boş yerlere geçin." Sınıfa doğru dönerek, “Yankı Sarmaşık,” dedim. Mesafeli bir sesle konuştuktan son ra orta sıranın arkalarına doğru yürüdüm. Boş bir sıraya otur

duğumda bazı kızların yutkunarak bana bakması dikkatimden kaçmamıştı. “Ne?” Arka sıramda oturan kıza döndüğümde

bana cevap vermesine sevindim. “Şey, orası Didem’in sırasıydı.” Bendeki şansa küfrederek önüme döndüm. Evet, yakın zaman-

da ölen kızın sırasına geçmiştim.

MARAL ATMACA

95

Çocuklar da kısaca kendisini tanıttı, Efe ve Hakan önümde kİ boş sıraya oturdu. Yiğit ve Naz ise sağ taraftaki sıraya geçer

ken, Ecrin hemen yanıma oturdu. Kuzey ise boş bir yer arıyor du. Sol sıradaki kızlardan biri elini kaldırdı ve "Buraya oturabi lirsin," dedi. Yanındaki arkadaşının çantasını hemen arka sıraya

koyarak Kuzeye yer açmıştı. Bu çocuğun işi her yerde görülüyor. Kuzey sırıtarak esmer kızın yanına oturunca, Ecrin homur danarak önüne dönmüştü. “Sıla, buraya gel.” öğretmen en ön

sıralardaki minyon tipli bir kızı çağırıp elindeki kağıtlardan bir tane verdi. “Git, arkadaşların için de fotokopi çektir.” Kız başı

nı sallayarak sınıftan çıkınca, kadın sayfaları sırayla dağıtmaya başlamıştı. Kuzey, “Onlar ne, hocam?” diye sorunca kadın tebessüm cni

ve elindeki sayfalardan birini de onun sırasına bıraktı. “Bugün sınav vardı. Madem siz de artık bu sınıftasınız, sınava girme

meniz için bir sebep yok ” dedi. Kuzeyin değişen yüzüne bakıp ekipçe gülmeye başladık çünkü korktuğu şey ilk günden başına

gelmişti. Zavallı çocuk afallamış bir şekilde elindeki soru kâğıdına ba kıyordu. “Hocam daha yeni geldik. Bir destur çekseydiniz, iki

gün bekleseydiniz de ayağımız alışsaydı keşke," diye itirazlarını sıralamaya başlaması beni daha çok güldürmekten başka bir işe

yaramıyordu. Aslında berbat bir okul hayatı vardı, değil mi?

Kısa süre sonra sınav başlamıştı. Matematik dersinde oldu ğumuzu ve öğretmenin adının Güzin olduğunu arka sıramda

oturan kızdan öğrenmiştim. Birkaç soruyu çözmeyi başarmış tım ama pek sağlam bir okul hayatım olmadığı için çoğu so runun ne anlama geldiğini bilmiyordum. Ecrin de benim gibi

bazı sorulara takılıp kalmıştı. Evet, çaktırmadan onun kâğıdına

bakmıştım. Kuzey e baktığımda ise yanındaki kızın kulağına bir şeyler söylediğini gördüm. Kız ona gülümseyip sayfaları değiş tirince kendi şansıma lanetler yağdırdım. Kız resmen onun kâ-

96

YARALASAR - II

gıdını dolduruyordu. Bu, kopya olmuyor muydu? Diğer tara

yani Yiğit ve Naz’a baktığımda her ikisinin de aceleyle sorul

cevapladıklarını gördüm. Her ikisi de zengin koruyucu aile/

tarafindan evlat edinildikleri için özel okullarda okumuştu i

sorulan cevaplamaları beni şaşırtmamıştı. “Şşst Yiğit,” diye k

sık bir sesle ona seslendim. Alaz bir şekilde sınav sonuçlarımız ulaşırdı ve rezil olmamak için kopya çekmemiz gerekiyordu.

Yiğit bana bakınca masasında kitap okuyan öğretmeni kont

rol ettim. “Altıncı sorunun cevabı ne?” diye fısıldadım ama Yi

ğit sırıtarak, “Kendin bul,” diye dudaklarını oynatınca kaşlanmı

çattım. “Az paylaşımcı ol be, Allah’ın cimrisi!” diye tısladığımda gülerek önüne dönmüştü pislik. Ecrin kolumu dürttü. Kısık sesle, “Sarmaşık, dördüncü so

runun cevabı ne?” diye sorunca dudaklarım kıvrıldı. “C şıkkı.” Bana tebessüm ederek hemen onu işaretledi. “Altıncı?” deyince güldüm. “Valla onu ben de bilmiyorum, Yakamoz. Hep dev lenen bekleme, biraz da kendin bul,” dediğimde ikimizin de

gözleri önde oturan Efeyi bulunca sırıtarak birbirimize baktık Elimdeki kalemle Efe’nin sıranı dürnüm. “Efe Can, bana 3,

5,6 ve 9. soruların cevabını acil söyle.” Efe yerine ondan kopya çeken Hakan gülerek arkaya döndü. “Geriye ne kaldı, Sakar?”

Bana söylüyordu ama sınavın başından beri kendisi hep Efeden kopya çekiyordu. Keşke Efenin yanma otursaydım! Efe başını sallayıp tam arkasına dönmüştü ki, “Hocam! Yan kı, Hakan, Ecrin ve Efe arkadaşlarımız kopya çekiyor!” diyen

Kuzey pisliğinin sesini duyunca hepimiz şoka girmiştik. Bu

hain gerçekten bunu yaptı mı! Dayanamayıp bizi ele veren ve sırıtarak bu tarafa bakan ço cuğa, “Pislik ispiyoncu!” diye bağırdım. “Yalan söylüyor ho

cam, asıl kopya çeken kendisi,” dedim. Sözde ekiptik ama alt

tarafi bir sınav için satmıştı bizi. Kuzey gülerek yanındaki kızı gösterdi. “Selda’ya sorun ho

cam, o da gördü ve elebaşları Yankı denilen kedi, hocam. Bu kız

MARAL ATMACA

97

bana kötü örnek oluyor. Selda, lütfen bize gördüklerini anlatır

mısın?" diyerek kıza göz kırptığında kız erimiş bir şekilde hızla başını salladı. “Ben de gördüm hocam.” Yok ben anladım! Ku-

tty hani }ufilmlerde görüp küfrettiğimiz çocuklara dönüfüyormuf

okulda! “Dördünüz dışarı!” diyen öğretmen bizi dersten atmakta hiç

vakit kaybetmedi. Hepimiz Kuzey’e bol bol küfrederek ayağa kalktık. Kapıya doğru yürürken o arkamızdan gülüyordu. Sınıftan çıktığımızda, "Kuzey sayesinde ilk günden dersten

atıldık,” diye huysuzlanan Hakan a sırıttım. “Merak etme, ben

de Yankı isem bunun rövanşını mutlaka bir gün alırım,” dedim. Elime geçen ilk fırsatta rezil olmak neymiş ona gösterecektim. Efenin gözleri doldu ve dudakları titredi. "Hayatımda ilk

kez dersten atıldım ve Yosuncuğum bunu öğrenince çok üzüle cek. Benden kopya istemek zorunda değildin, Yankı,” dedi. Bu

çocuk yüzünden kendimi onu yoldan çıkaran kötü arkadaş gibi hissediyordum. Hani ailelerin çocuklarına yasakladığı o kötü çocuklardan biri gibi…

“Sayemde bir ilki yaşadın işte Efe. Hadi gelin, biz de okulu gezelim,” dedim. Madem dersten atılmıştık, bari bunun tadını

çıkaralım diye düşündük.

Okulu keşif turumuz yarım saatte bitince boş boş bahçede

dolanıp duruyorduk. Ders arası çoktan başlamıştı ve biz, yeni bir ortama ayak uydurmaya çalışmanın yollarını arıyorduk Ec rin gözlerini kısmış, bahçe kapısının dışına bakıyordu: “Orada neler oluyor?”

Dikkatli baktığımda üzerinde bu okulun üniformalarını

giymiş öğrencileri gördüm. Karşılarında duran çocuklara ba

kıyorlardı. “Şimdi anlarız,” dedim ve onlara doğru yürümeye başladım.

VARALASAR • U

«9

Okuldan çıktığımızda liseli çocukların nefretle baktıklar grubun da öğrenci olduğunu fark ettim. Sanırım lisenin karşı sında olan üniversitedeki öğrencilerdi. Hepsi de son sınıf olnu|

ki büyük gösteriyorlardı. “Size kaç kere canımızı sıkmak gib

bir hataya düşmemeniz gerektiğini söyleyeceğim?” Üniversite

olan kehribar gözlü bir çocuğun söyledikleri bulunduğum yer.

den göz devirmeme neden olmuştu. Kendinden küçüklere zorbalık yapan bir gruptan başka bir şey görmüyordum karşımda.

“Peki, ben size daha kaç kere arkadaşlarımdan uzak durma nız gerektiğini anlatmalıyım?” Dişlerinin arasında konuşan lise-

li çocuk ise on yedi yaşlarında bir son sınıf öğrencisi olmalıydı.

“Bak çocuk!” Yılan gibi tısladı kehribar gözlü şahıs. “Bas git,

sabrımı zorlama benim!” Çocuğun yakasını kavramak için elini

uzatınca, hemen araya girerek bileğini havada yakaladım. “Lisenin kapısını gelip kime bas pt diyorsun sen? Burada gidecek

birileri varsa onlar da sen ve arkadaşlarındır.” Kendi okulunu

bırakıp gelmiş, buradakiler? git diyor herif. İlk günden olay haı

Bana uyar.

Benden uzun boylu ve güçlü olduğu için sert bîr hareketle

bileğini benden kurtarmıştı. Gözleri sinir bozucu bir arsızlıkla

beni süzerken güldü. “Sen yeni olmalısın.” Bravo, nasıl da bildi

ama! “He, öyleyim. Ne yapacaksın? Şu aklından geçen işkence

leri üzerimde uygulasana.” Hakan ve Ecrin gülerken, çocuğur

onunla alay ettiğim için sinirlenmeye başladığını görebiliyor dum.

“Bana bak…” “Zaten bakıyorum!” diye sözünü kestiğimde iyice çıldırdı.

“Eceline mi susadın lan sen!” diye bağırdığı esnada güldüm ur>.

I-

I ■

D-L:

MARAL ATMACA

99

yumruğunu yüzüme doğru savurdu. Ancak yumruğu yüzüm

le buluşmadan biri onun bileğini havada yakalamıştı. "Kendi okuluna dön. Sırat. Sürekli buraya gelip sorun çıkarmaktan

vazgeç!" diyen Kadir Hoca onun bileğini bıraktı ve gözleriyle üniversiteyi gösterdi. Sırat denilen çocuk bana kin dolu bakışlar

atarak yolun karşısındaki fakülteye doğru yürümeye başlamıştı.

Bu yakışıklı öğretmen hangi ara geldi?

Karizmatik öğretmenimizin onaylamaz gözleri şimdi benim üzerimdeydi. uKendinden iki kat büyük birine kafa tutmak pek akıllıca değil," dedi. Bunu zaten biliyordum, onun hatırlatma

sına gerek yoktu. “Benim de pek akıllı olduğum söylenemez hocam.” Genelde insanlar akıllı olduğumu düşünmezdi zaten.

Gitme vakti geldiği için Hakan a doğru yürürken okulu gös terdim. “Sınıfa kadar yarışalım mı?” Gülerek kabul etti. "Bu sa

kar halinle mi? Tamam, bana uyar," diyerek koşmaya başlayınca peşinden koştum. Ecrin ise arkamızdan, “İlkokul çocukları gi bisiniz!” diye bağırmakla meşguldü. Ve ben ilk dakikadan yere düşmeyi başarmıştım.

“Siz ikiniz, dışarı!” Bu bağıran kişi, edebiyat hocamız Nil

Hamındı. Hakan ve ben somurtarak ayağa kalkınca herkes

yine gülmeye başladı. Yemin ederim, dersten kovulma rekoru bugün bendeydi. Evet, ilk dersi saymazsak onun devamındaki

tüm derslerde sadece ben ve Hakan kovulmuş tule

Son dersten de çok (azla konuştuğumuz için kovulmuştuk. “Bundan önceki derste niye kovulmuştuk, Sakar?” Bu soru kar şısında kıkırdadım. “Sanırım Yiğit’e laf attığımız içindi.” Yiğit, Kuzeyden beter bir ispiyoncu çıkmıştı.

"Yok kızım o, ondan önceki dersti diye hatırlıyorum. Sanı

rım Nazın kafasına defter fırlattığın için kovulmuştuk. Ken dinle birlikte beni de kovdurmayı nasıl becerdin, o kısmı hâlâ

anlamadım!" O yanınca beni, ben yanınca ise bir şekilde onu

100

YARALASAR • II

yakmıştım. Aramızdaki bu rekabet yüzünden her derster

mayı başarmıştık.

‘Ben acıktım, pis bağımlı."

"Bundan önceki kovulmamızda sana yiyecek bir şeyle

iniştim, ondan sonraki tüm derslerde de/’ diyerek gözlerini

yürtû. "Oha kızım, yeni fark ettim. Bugün sana kantini yt

inişim!" dedi. Yanımda para yok değildi ama şimdiden biri yapmaya başlamıştım.

"Çantalarımız nasıl olsa yanımızda, pis bağımlı. Son den

ten, hadi gel okulu kıralım." “Hiç örnek bir öğrenci değilsin, Sakar.” “Bunu sen mi söylüyorsun, Bağımlı?”

Güvenliğe yakalanmadan okulun arka bahçesinden fiı

etmek hiç zor olmamıştı. Haftalardır tesiste kapalı kaldığım

için biraz özgürlük fena olmazdı. Henüz bahçeden atlayıp dış

rı çıkmıştık ki bir liseli kızı görüp duraksadım. “Bizim sınıfta]

Sıla değil mi bu?" dediğimde Hakan da ona doğru döndü. Sı]

etrafına bakınarak yürüyordu ve bu fazla şüphe çekiyordu. "E

ön sıralarda oturan inek öğrenci dersi mi asmış?” dedi, Öyl görünüyordu çünkü bu gördüğümüz Sıladan başkası değildi

Sürekli etrafını kontrol etmesi fazla garipti. Sanki tanıdık bin

lerini görmekten korkuyordu. Sıla’nm arkasına döneceğini his sedince, Hakan’ı duvara yapıştırıp ensesini kavradım ve yüzünü boynuma gömdüm. Evet, bunu yaptım. Hakan, “Sakar, eğer benden hoşlanıyorsan tipim değilsin,

güzelim,” diye homurdanınca kıkırdadım. “Dünya ahiret kardeşimsin, geri zekâlı! Filmlerde yakalanmamak için hep böy le yapıyorlardı. Görevimiz tehlike çaylak, o yüzden boynumu öpüyormuş gibi yaparak kızı izle.” Kendimi tutamayıp güldüm,

“önemli bir uyarı; eğer gerçekten öpmeye kalkışırsan ölürsün!’

diye onu uyardığımda kısık sesle attığı kahkahasını boynumda hissettim.

MARAL ATMACA

101

Ajan olmak zor //, arkada}. Sıla nihayet önüne dönünce rahat nefes bir almıştım. “Ta

mam, kız artık buraya bakmıyor.” Hiç vakit kaybetmeden he men ondan ayrıldım. Hakan’ın gözleri hınzırca bana bakıyor du. “Eskisi gibi rahatsız olmuyorsun/ dedi. Eskiden erkeklerle bu kadar iç içe olmadığım için hepsi korkutucu geliyordu. Fa

kat şimdi tanıdıkça güvendiğim birkaç kişinin dokunuşu faz la rahatsız etmiyordu beni. “Simay ile her gün terapim olunca

kendimi kontrol etmeyi öğrendim, Hakan/ Sadece ben izin verdiğimde kriz geçirmiyordum. İznim dışında bana dokun

duklarında yine savunmasız halim geri geliyordu.

Kaldırımda yürüyen Sıla nın peşine takıldık ve kızı bir alt so kağa kadar takip ettik. Etrafına bakındığı esnada hemen duva rın arkasına gizlendik. Siyah ve lüks bir arabaya binen kız, uzun

süre arabadan inmemişti. Arabanın siyah camlarından dolayı içeride Sıla’dan başka biri var mıydı, emin değildim. “Araba ha

reket etmiyor, bu kız ne yapıyor içeride?” diyen Hakan a bilmi

yorum dercesine omuz silktim. Bunu ben de merak ediyordum.

Yaklaşık on dakika sonra Sıla arabadan inince, hareket eden arabanın plakasını aklıma kazıdım. “Arabanın içinde kim vana kızla oldukça eğlenceli dakikalar geçirmiş/ diyen Hakan’ın yü

zünü buruşturarak söylediklerinden bir şey anlamadım. “Açık

konuş Bağımlı/ dedim. Gözleriyle Sılayı gösterdi. “Şuraya baki ûpülmekten şişmiş dudaklar, yukarıya toplanan şort ve bacak

larındaki el izleri.” Arabayla ilgileneceğim diye Sılaya bakma mıştım ama şimdi Hakanın haklı olduğunu görüyordum. Üzerini düzeltti ve çantasından çıkardığı kapatıcıyı bacakla rındaki parmak izlerine sürdü. “Bu kız daha on yedi yaşında!”

diye sinirden tısladığımda Hakan güldü. “Anlaşılan, arabayı kullanan kişi seninle aynı fikirde değilmiş/ Bu konuda şaka .

• .

I

f_____ L-_____________i____ L___ • _

102

YAKALASA* ’ II

“Hedef Sıla olabilir,” dedim. “Bundan sonra onu yakından

izleyeceğiz." “Sevgilisi de olabilir.” Peşimden gelirken söyledikleri yü zünden yüzümü ekşittim. "On yedi yaşında ne sevgilisinden

bahsediyorsun, oğlum?" dediğimde bana bakarak güldü. "Asıl bu yaşta üç öğün sevgili yapıyor ve değiştiriyorlar. Tabii, sen

bilmezsin." Sıntarak söylediklerine karşılık durup ona baktım. “Ben neden bilmem?” Gözlerinde oluşan o sinsi bakış, bu soru

yu sormamı beklediğini gösteriyordu. Hakan gülerek, "Çünkü sen bizdensin, Sakar. Bak harbi

söylüyorum seni bir türlü kız olarak göremiyorum. Daha ge çen gün Yiğit bizim kızları azarlayıp onlara, "Gidip Sakar ile

takılacağım, onun yanında en azından rahat küfredebiliyorum,’ dedi. Evet, sanırım o da seni kız olarak görmüyor," dediğinde burnumdan dumanlar çıkardığıma emindim. Bu aptallar beni kendi cinslerinden biri olarak mı görüyorlardı?

Benim gibi güzel birini nasıl erkek olarak görürler? Evett çirkin

olduğumu sanmıyorum. “Tamam, erkekler dikkatimi çekmiyor ama benim de kendime göre bir giderim var yani!” “Tövbe, Sakar, fiziksel özelliklerine dil uzatamam yoksa çar pılırım. Lâkin karakter olarak bizdensin birader.” Yere eğilip taş

aldığımda gülerek kaçmaya başladı pislik. Bu sefer o kalın kafa sını kıracaktım neredeyse. Bulunmaz nadide karakterime erkek

diyerek hakaret etmişti.

Hakan ile bir süre daha boş boş gezdikten sonra okula dön müştük Herkes çantalarını alıp evine giderken, bize doğru ge

len çocuklar Hakan’a ve bana bakıp güldüler. “Tüm gün kovul mak size çok koymadı mı?” Süslü’ye göz devirip çıkışa doğru

yürümeye başladım. Tüm gün oradan oraya koşturmak beni

yormuştu. “Buket mesaj atmış, bu yakınlarda bir kafede bizi bekliyor lar.” Kuzey’i onaylayarak onun peşine düştük. Daha Alaz a tüm

MARAL ATMACA

103

Yaklaşık on beş dakika sonra cümbür cemaat kafeden içeri

girmiştik. Cam kenarındaki masada oturan eğitmenlere doğru

bir adım atmıktım ki yanlarında fazladan üç kişi daha görünce afalladım. “Bu televizyona çıkan kadın, yani senin annen, değil

mİ?” Nazın sessizce söylediklerine karşılık başımı sallamak dı

şında bir şey yapmadım. Burada nasıl bir oyun dönüyordu? Bu kadının ne işi vardı burada ve orada oturanlar babalarım değil miydi?

Bizi ilk fark eden Yosun olmuştu. “Geldiler.” Hepsinin ba kışları bizi bulunca hiç gelmemiş olmayı diledim. Bana sormadan böyle bir buluşma ayarladıklarına hepsini

pişman edecektim. “Kızım.” Aceleyle ayağa kalkan Songül Ha nım, az kalsın düşecekti. “Hangisi benim kızım?” deyince gül meden edemedim. Yanımda Ecrin ve Naz olduğu için sırasıyla

üçümüze bakıyordu.

Herkes ayağa kalkarak bize doğru gelirken Kuzey alayla gül dü. “Bir anne kendi kızını tanımaz mı? Kızını kendisi bulacak

ve kimse Sedefin kim olduğu hakkında tek kelime etmeyecek,” dedi. Annemin bana yaptıklarını bildiği için ona çok kızgındı. Annem beni tanımaz ki..

Annemin gözleri önce Ecrin i buldu. Kızın çekik gözleri sa yesinde kendi kızı olmadığını hemen anlamışa. Tam karşım

da durduğunda restorandaki garson kızı tanımış ve afallamıştı. Bir garsonun onun kızı olacağını düşünmemiş olacak ki Naz’ın karşısına geçti, önce uzun uzun onu inceledi ve hemen sonra

ise dolu gözlerle, “Sedef!” deyip Naz’a sarıldığında içim acıdı. Bunu bekliyordum ama neden canım yanıyordu? Dedim ya, annem beni tanımazdı…

Bu yaptığı sürpriz buluşma sebebiyle Alaz ile göz göze ge

lip ona boş gözlerle baktım. Yine yaptıkları için herhangi bir pişmanlık yoktu gözlerinde. Hep olduğu gibi yapmak istemiş

ve yapmıştı. Naz şoka girmiş bir halde öylece dururken herkes bana üzgün bakışlar atıyordu. Beni izleyen Aslan Bey e ve Fı-

104

YARALASAR -II

rat Bey e bakıp gülümsedim. “Tebrik ederim beyler, sonunda

kızınızı buldunuz." Gözlerimle annemin sarıldığı Nazı göster

diğimde ikisi de yutkunarak bana bakıyordu. Sanırım birazdan burada işler karışacaktı çünkü ScdcFin ben olduğumu anlayın

ca ne yapacaklannı merak ediyordum.

Etrafımda dönen oyunlardan usanmıştım. Burada benim kararlarımın hiçe sayıldığını bir kez daha görmüş olmak beni

daha çok kızdırdı. Songül Hanım’ın yüzünü görmeye bile ta hammülüm olmadığını herkes biliyordu. Bunun için hepsine

kızgındım ama en çok da Alaz a. Onun yetkisinden geçmedikçe diğer eğitmenler bu buluşmayı ayarlayamazdı. Onlar beni anla

yamazdı ki. Burada anne rahminde zehirlenen bendim ve onlar bunun nasıl hissettirdiğini anlayamazdı. Hayatıma karışmak

neymiş hepsine gösterecektim ama önce bu kadın ile ilgilenme liydim. Naz’a sarılan kadına baktıkça içimdeki nefret bedenime

sığmıyordu. Bir anne kendi kuzusunu tanımaz mıydı? O beni

tanımıyordu. Anne dediğin kendi evladını hisseder ve içgüdüsel olarak onu tanırdı. Gözlerinden, kokusundan ya da ne bileyim,

o gözlerdeki hüzünden yine tanırdı! Yüzüme vurmayan ama

içime akıttığım gözyaşlarını görmeliydi. Olmadı ve hiç olma yacaktı çünkü bu kadın benim annem olmayı başaramıyordu. “Evet.” Her şeye inat kocaman gülümsedim. “Siz de kızınıza

sarılmayacak mısınız beyler?” Naz’ı göstererek Aslan Bey e ve

Fırat Bey e gülümsediğimde, ikisinin de durgun bakışları ben deydi. Hayır» onlar mutlu olmaktan daha çok şaşkın görünü yordu. Songül Hanım, nihayet Nazdan ayrılınca, Aslan Bey uzun NLı-r’ı

Acil cacımrı nlan Fırat Rev

hakıvnr fakat

106

YARALASAR - II

İkisinin bu kayıtsızlığı Songül Hanım’ı rahatsız etmişti. El

leri sevgiyle Naz’ın ellerini okşarken, huzursuzca yanında du ran iki adama döndü. “İkinizden biri Sedefin babası.” Adamlar yıllar sonra böyle garip bir şey yaşıyorlardı ve donup kalmaları

normaldi. Fırat Bey başını çevirip bana baktı. “Bir ailen var mı?” Her

kesin içinde sorduğu soru beni sersemletti. “Yok,” dedim içim acırcasına. Neden, bilmiyorum ama buna sevinmiş gibiydi. Başını çe

virdi ve Alaz a bakarak beni gösterdi. “Ben bu kızı evlat edin mek istiyorum.” Bu sözleri herkesi susturmuştu. İçimde bir şeyler acırken yutkundum. Belki de babam oydu ve babam,

beni evlat edinmek istiyordu. Neden hayat bana karşı bu kadar acımasızdı? Arkadaşına bakan Aslan Bey gülümsedi. “Bu obur garson

sana da çok tuhaf şeyler hissettiriyor, değil mi?” dedi. Bu iki adam beni hissediyordu ama bu çok tuhaftı çünkü sadece birisi babamdı. Lâkin diğeri de beni kendi kızı gibi hissediyordu. Ttpta iki baba mümkün mü?

Buna daha fazla dayanamadım. Hemen gitmeli ve hepsini arkamda bırakmalıydım. “Kimsenin beni evlat edinmesine ge

rek yok ve kimseye ihtiyacım da yok” Onları üzmek istemedi

ğim için sıcacık tebessüm ettim. “Size iyi günler.” Gitmeye yel tenmiştim ki Yosun aceleyle, “O Sedef değil,” diye araya girdi

ve eliyle beni gösterdi. “Asıl Sedef Sarmaşık, size hizmet eden garson kız.” Son söyledikleri ne denli ağır olmuştu, değil mi? Peki, kim için ağır olmuştu?

Baba adayları ve Songül Hanım yutkunarak bana bakıyor du. Aslan Bey’in ve Fırat Beyin gözlerinde oluşan hüzün, az

önce Naz a bakarken yoktu. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir

zamanda ikisinin göz hapsindeydim. Hayır, üzülmediler. Aksi

ne mutluluğun kırık hüznüydü bu bakışları. Onlarla aynı ma saya oturan garson kız, onların kızı çıkmıştı. Bana uzun uzun

MARAL ATMACA

107

anlattıkları o gizemli kız, ben çıkmıştım. Ben o gece farkın*

da olmadan babamla aynı masaya oturmuş ve onun bana olan

özlemini dinlemiştim. Hangisi benim babamdı, bilmiyordum ama her şekilde ben babamla vakit geçirmiştim. “Sen Sedef mi sin?” Her iki adam da güçlükle aynı anda konuşunca gözlerim doldu. Yirmi yaşındayken babamla tanışmak varmış nasibimde.

“Evet, adım Sedef.” Aslan Beyin gözleri buğulandı. “Yankı demiştin bize.”

Gömleğimin düğmelerini açtım ve gömleği sıyırarak onlara

kolumdaki damgayı gösterdim. “Bana bunu yapan kişi adımı Yankı koydu..? dedim. Kolumdaki damgaya bakan Aslan Bey

sarsılmıştı. “Ve sen de yıllarca o adı taşıdın, öyle mi?” Yenilgi içinde gözlerini yumdu ve bir damla gözyaşı süzüldü. Bu göz

yaşı yedi yaşında savunmasız kalan bir çocuk içindi. Belki de

babasına ihtiyacı olan tek anda kimsesiz kalan bir çocuk içindi. Ağlamıştı kaybettiğimiz onca yıla. Babasız geçirdiğim koskoca

yirmi yılın sebebi olarak kendisini suçluyor ve buna gözyaşı dö küyordu. Acaba onun da gözlerinin önünde yedi yaşında küçük bir kız çocuğunun hayali canlanıyor muydu? Çığlık çığlığa ya

takta gözlerini açan ve ağlayarak koluna değen damgadan kur tulmaya çalışan küçük bir çocuk…

“Ben bilmiyorum, Sedef.” Bana doğru sarsakça bir adım atan Aslan Bey, “Bilmiyorum? diye fısıldadı. “Onca yılın bir

telafisi olur mu, bilmiyorum? Dudaklarım titrerken başımı iki yana salladım. “Yedi yaşındayken belki vardı ama yirmi yaşın

da yok..? Büyüdüm ya ben, büyüdüm. Anne ve babasız büyü düm, şimdi yoktu kaybettiğim yılların telafisi. Sustu Aslan Bey ve Fırat Bey. “Olmaz da? dedi boğuk bir

sesle. “Nasıl olsun ki? Dile kolay, koskoca yirmi yıl? Peki, bunları söylerken neden Aslan Bey gibi ağlamaklı bakıyordu. Neden geçmişe dönüp beni o yurttan çekip almak ister gibi bakıyordu? Arkadaşına göre daha sert bir mizacı olan Fırat Bey,

zamanı kökünden söküp benim için yeni anılar yaratmak ister gibi bakıyordu. “Benim kızım çıkmamam diliyorum? Yalva-

108

YARALASAR-II

nrcasına bana bakıyordu ve her an ağlayacak gibiydi. “Yıllardır

bir evlat hasretiyle yanmışken, sahip olduğum tek çocuğun bir yerlerde benden uzak büyümüş olmasına katlanamam," diyerek hıçkırdığında daha fazla dayanamadı ve aramızdaki son adımı kapatıp bana sarıldı. Beni göğsüne çekince kendimi tutama

yıp sesli bir şekilde ağlamaya başladım. Böyle olmamalıydı. Bu şekilde olmamalıydı. “Affet Sedef, affet…” diye yalvardığında, titreyen sesi onun da ağladığını gösteriyordu. Onun kokusunu içime çekerken bir baba sıcaklığını ilk kez yaşıyordum. Onun

gücünü kendi bedenimde hissediyor ve güvende olduğumu dü şünüyordum. Baba sevgisi böyle mi oluyordu? Onun yanında insan kendisini böyle yenilmez mi hissediyordu? Affet diyordu ya hani. Ben affederim affetmesine de yaşadıklarım susmuyor du ki.

Fırat Beyden ayrılınca bu sefer Aslan Bey’in çekingen göz leriyle karşılaştım. Bana sarılmak istiyordu ama bunu istemem

diye korkuyordu. “Eskiden bir babanın varlığına bile katlana mazdım,” diyerek ona yaklaştım. “Az beddua etmemişimdir ba

bama," dedim burnumu çekerek ve ona gülümsemeye çalıştım. “Ama şimdi her şey farklı. Hanginiz babam çıkarsa çıksın ben onu seveceğim,” dedim ve ilk adımı atarak ona sarıldım. Kolla

rını bana sararken, tutuşu bile korkar gibiydi. Sanki kollarında camdan bir bebek tutuyordu ve onu kırmaktan korkuyordu, önce sarılmıştı ve daha sonra saçlarımın kokusunu uzun uzun içine çekmişti. Saçlarıma bugün ilk kez bir babanın sıcak elleri

değiyordu. Bedenim ilk kez baba sevgisini yakından hissediyor ve ruhum, açlığını çektiği bu duyguya doymak bilmiyordu.

Ve son olarak Songül Hanım’ı buldu gözlerim. Şaşkındı ama en çok da mahcuptu. “Kötü bir sürpriz, ha?” İçim kanarken güldüm. “Tokat atmak üzere olduğun o garson kız, senin kızın

çıktı,” diye alay ederek güldüğümde herkes sessizce bizi izler

ken o, yutkunmuştu. “Be-ben özür dilerim.” Şaşkınlığını çok çabuk üzerinden atarak ağlamaya başladı. “Sedef ben çok özür

dilerim.” En kötüsü ne biliyor musunuz? Bu kadının pişmanlı ğı gerçekti. Anne olmayı bilmiyordu ama gerçekten denediğini

görebiliyordum.

MARAL ATMACA

109

Bana doğru bir adım attı ve aynı şekilde geriye doğru bir

adım attım. Bunu görünce hıçkırdı. “Aradım Sedef, ben seni çok aradım.” Gözyaşları içinde söyledikleri bende en küçük bir etki yaratmıyordu. Nasıl da kalbim ona karşı soğuk ve duygu

suzdu. “Aradın mı?” Bu yalana inanmıyordum. “Sen beni aradın,

öyle mi?" diyerek gülmeye başladığımda, buradaki herkesin tuhaf bakışlarına maruz kalmıştım. “Benim kadar aramış ola mazsın.” Asla benim kadar arayamazdı. “Evet, Songül Hanım, asıl ben seni aradım!” Gülüşüm solduğunda boş gözlerle ona

bakıyordum. Bu kadın benden uzak durmalı hatta mümkünse genlerimden silinmeliydi. “Mesela, bir yurtta kimsesiz büyürken aradım seni,” dedim. Zavallı, acınası çocukluğum bir zamanlar ne çok beklemişti

yollarını. “Yedi yaşında bir gece hayvan gibi damgalanırken aradım seni.” Sol kolumdaki yarasa izini göstermiştim. “Ama

seni en çok ne zaman aradım, biliyor musun?” dedim. Gözleri nin içine buz gibi baktım. "On dört yaşında kendimden büyük

bir sarhoş tarafindan tecavüze uğramak üzereyken!” Çocuklar bunu bilmediği için afallayarak bana bakarken, Aslan Bey in ve Fırat Bey’in rengi atmıştı. Annem ise eliyle dudaklarını kapata

rak duydukları karşısında dehşete düşmüştü. Duymak zor mu

geldi? Bir de bizzat yaşayana sormak gerekiyordu zorluğunu. “Doğru duydun,” dedim. Bunları bilmeyi hak ediyor muy du, emin değildim. “Çocuktum ben!” îsyan ettim yaşadıkları

ma. “O adamın elleri üzerimdeyken ben, beni bırakan kadını aradım! Yoktun, hiç olmadın ki… Neden yoktun? O gece ben tek başıma kendimi korudum. Evet, bunu yaptım! Bana bir şey yapmasına izin vermedim çünkü ben o gece gerçekten kimse

siz olduğumu kabul ettim. Sakın beni aradığını söyleme çünkü benim kadar aramış olamazsın! O gece küçük bir kızın cesediy le sabaha kadar ağlayarak seni aradığımı bilirim ben. Saldırıya

uğradığım gecenin sabahında beni küçük bir kızı öldürmekten dolayı tutukladılar. Evet, o gün de seni aradım. İşlemediğim bir

110

YARALASAR -11

cinayet yüzünden sekil yıl hüküm giydiğimde her görü) gfi. nünde seni aradım," dedim. Annem olacak kadın, duydukları

yüzünden dürmemek için Yosundan destek alıyordu. Ağlıyor du ve sus dercesine bana bakıyordu. Ben susardım susmasına da

yaşadıklarım susmuyordu ki… “Dahası var.” Bunu çocuklara henüz söylemediğim için on

lardan tarafa bakamıyordum. “Altı yıl cezamı çektim ama iki yılım hâlâ duruyor. Bakma dışarıda olduğuma, yakında yeni

den cezaevine döneceğim. Kızını parmaklıkların arkasında hiç aradın mı, Songül Hanım? Ya da ıssız sokaklarda ve çöplerde

yiyecek bir şeyler ararken?" Islak kirpiklerinden keder akarken,

duydukları beklediği hayat öyküsü içinde yer almıyordu. Daha fazla dayanamayıp elleriyle kulaklarını kapatınca haykırarak

ağlamaya başladı. Bir anne olarak belki geç kaldığı her şeyin acısını çekiyordu ama bu, benim için yeterli değildi. O bana bir

hayal borçluyken döktüğü gözyaşları yeterli gelmiyordu. Artık gerçekleri bilen çocuklar söylediklerim karşısında yı

kılmıştı. Kuzey sarsılmış, Ecrin ve Naz gözyaşlarını gizleyeme-

miş, Efe doğrudan ağlamış ve Yiğit ile Hakan’ın bile gözleri dolmuştu. Aslan Bey ve Fırat Bey yerinde kaskatı kesilirken, eğitmenler bana üzgün bakışlar atıyordu. Bilhassa Alazın oldu

ğu tarafa bakmadım çünkü onun bakışlarını görmek istemiyor dum. Yerdeki perişan kadına bakarak ne zaman aktığını bilme diğim gözyaşlarımı sildim. “Evet, Songül Hanım. Senin kızın

bir mahkûm." Sözlerim onun için fazla acımasız olabilirdi lâkin

benim acım ile kıyaslanamazdı. “Peki, orada yaşadıklarımı da duymak ister misin? Mesela oradaki ilk yılımda intihara kal

kıştığını dikkatini çeker mi? Pis bir tuvalette bir gece kendim den geçene kadar dayak yediğim? Ama yok!" Sinirden güldüm. “Bence vurulma hikâyem senin daha çok ilgini çeker.” Bu kadı

nın gözyaşları yaşadıklarımı telafi edemezdi. Bugün terk ettiği kızının hayatını öğrenmeden buradan gitmeyecektim.

Ona sıramı dönerek gömleğimi yukarı doğru sıyırdım ve sıramdaki yarayı görmesini sağladıktan sonra acıyla kavrulan

MARAL ATMACA

111

yüzüne baktım. "İşte, en son seni lanetler yağdırarak anmamı sağlayan bu yara olmuştu. Neden mi? Anne rahminde beni öl

dürmek için zehirleyen bir kadın yüzünden ilaçlar beni etkile miyor. O ameliyat masasında anestezi beni uyutmadı! Doktor

ların beni canlı canlı kesip biçmelerini izlerken, ben çektiğim

acı yüzünden gözyaşları içinde seni aradım. Çöp poşetine koyup

ölüme bıraktığın kızın, ameliyat masasından ona ne yaptığını görmen için o gün seni aradı, Songül Hanım!” Avazım çıktığı kadar bağırdım. Onun pişmanlığı, bana yaşadığım hiçbir şeyi

unutturamazdı. “Be-beni dinlemelisin…” Ağlayarak ayağa kalktığında kaş

larımı çattım. “Hayır.” Bana söyleyeceği bir şeyleri olamazdı. “Seni görmeye bile katlanamazken yalanlarını dinlemeyece

ğim.” Gözlerim dolarak ona baktım. “Ya sen neden benim an nem olamadın?” Ellerimi öfkeyle saçlarımdan geçirirken bana

neden annelik yapmadığını düşündüm? "Hepsini geçtim, sen beni neden öldüremedin! Bir bıçak alıp kalbime saplamak o

kadar zor muydu? İşte, en çok bu yüzden senden nefret ediyo rum çünkü hâlâ yaşıyorum! Soluduğum havadan, yağmurdan,

rüzgârdan, gözlerimin gördüğü ve hissettiğim her şeyden ama her şeyden nefret etmemin tek nedeni senin günahın olmak

Bugüne kadar yoktun, bundan sonra da hayatımda olmayacak sın!” diye son kez konuştuktan sonra koşarak kafeden çıktım.

Arkamdan bağırdıklarını duysam da onları dinlemeden hep

sinden uzaklaştım. O kadın beni hak etmiyor ve anne olmayı

bilmiyordu. İnsanların arasından geçip kaldırımda koşmaya devam eder

ken gördüğüm ilk sokağa daldım. Ne tesis ne de geride bıraktık larım umurumdaydı. Bir süre hiçbirini görmek istemiyordum.

Saçlarım yüzüme geldiğinde okulda saç tokamı çıkardığım için kendime kızdım. Kendi ayağıma takılıp yere kapaklanınca, ava zım çıktığı kadar bağırdım ve düştüğüm yerde ağlamaya başla dım. “Bu kadar sakar olunmaz yahu!” Zemine sürtünmeden

dolayı soyulan dizlerim içler acısıydı. Diz kapaklarımda oldum

olası yara hiç eksik olmuyordu ki. Biri iyileşmeden yenisi ol-

112

YARALASAR - 11

m azsa rahat edemiyordum. Yemin ederim kendi türümün son örneğiyim. Ayağa kalkarak yeniden yürümeye hazırlanmıştım ki, “Ne

reye gittiğini sorabilir miyim?" diyen Buzdağı’nın alaylı sesini duydum. Neden geberip gitmiyor ki? Karşımda dikilen adama bakıyordum ve ben fazla koşmak

tan nefes nefese kalmışken, o sanki hiç koşmamış gibiydi. Kes

tirmeden bir şekilde yoluma çıktığına emindim. “Bana bunu neden yapıyorsunuz? Benim acımdan zevk mi alıyorsunuz?” Sesimdeki soğukluk beni bile şaşırtmıştı.

Söylediklerimden hiç etkilenmemiş gibi bana doğru yürüdü.

Zaten ne zaman etkilenip beni ciddiye almıştı ki? “Kaçtıklarınla yüzleşmedikçe içindeki bu nefret bitmeyecek. Bunu senin için yaptığımı bir gün anlayacaksın,” dedi. Onun beni düşündüğü

ne inanmamı mı bekliyordu? Eğer öyleyse yanılıyordu çünkü bu hayatta kimsenin benim için karşılıksız bir şey yapmayaca

ğını öğreneli çok olmuştu. Kuzey bir istisnaydı tabii. “Benim hayatım, benim kararlarım. Üzerinize vazife olma

yan şeylere bir daha karışmayın,” dedim. Yanından geçeceğim

esnada tek bir adımla önüme geçti. “Nereye gittiğini hâlâ söyle medin.” Ben ne kadar sinirliysem onun bir o kadar sakin olması beni çıldırtıyordu.

“Bilmiyorum!” Sonunda dayanamayıp aklımı kaçırmışım gibi bağırdım. “Ama bir süre herkesten uzaklaşmak istiyorum.

Merak ermeyin, sayenizde bir ajan olduğum için kendimi to parlayınca tesise geri dönerim,” diye bağırarak onu iğnelemem

bile bu tepkisizliğine etki etmemişti.

“Pekâlâ, istediğin buysa sana kalacak bir yer ayarlayabilirim.” Tam karşı çıkmak için ağzımı açmıştım ki, “İtiraz istemiyorum,”

dedi. Evet, hep olduğu gibi yine her şeyi kendi kontrolünde tu tuyordu. “Peşinde biri varken seni bırakmak gibi bir lüksüm yok

MARAL ATMACA

113

Güvende olacağın bir yerde kalacaksın, Sedef. Şimdi daha fazla

sorun çıkarma ve beni rakip et.” Onunla gitmeyi hiç istemesem

de hayatım tehlikedeyken sokaklar güvenli değildi. Birkaç gün yalnız kalacağım bir yer istiyordum, hepsi bu.

Araba şehrin dışında büyük bir çiftlik evinin önünde durun*

ca şaşırdım çünkü burası dağ başında bir çiftlik eviydi. Alazın

peşinden arabadan indiğimde yeşilliğin içindeki bu güzelliğe

hayran kalmıştım. Dikkadi baktığımda burada birçok çiftlik evi olduğunu gördüm. Her evin etrafı benim boyumun uzun luğundaki çiderle çevriliydi. Bu çitler evin etrafındaki kocaman

bir araziyi kaplıyordu. Sanırım çitler arazinin hangi eve ait oldu ğunu belirliyordu. Büyük bahçe kapısını iterek içeri giren ada mı takip edince, her yerde gördüğüm meyve ağaçlan tebessüm etmemi sağlamıştı. Üstelik olgun elmalar, kan kırmızısı kirazlar

ve ağacın altına dökülmüş kayısılar acıkmamı sağladı. Yemyeşil

çimlerin arasından çıkan rengârenk çiçekler hoş olduğu kadar

iticiydi de. Biraz ilerideki küçük gölde yüzen ördekleri görünce nedensizce mutlu olmuştum. Burası şehrin kasvetli havasından

uzak bir cennet gibiydi. “Babaannemin evi,” diyerek bana küçük bir açıklama yaptı.

“Burada yeğenlerimle yaşıyor.” Büyük ve görkemli taş yapıya bakarken, durgun bir halde söylediklerinden sonra ona dön düm. “Bayan Kırmızı Dudak, bana hepinizin kimsesiz olduğu nu söylemişti.” Yosun’un hastanede bana böyle söylediğini çok

iyi hatırlıyordum. Başını sallayarak beni onayladı. “Öyleyiz.” Yüz ifadesinden duygularını anlayamıyordum. “Bir ailem yok ama hayatta ka lan tek akrabalarımı bulmam zor olmadı. Yirmi yaşına geldi ğimde babaannemi ve ölen ablamın iki çocuğunu bulduğumda

küçük bir gecekonduda sefalet içinde yaşıyorlardı. Bana olanla

rın hesabını soracağım ailem yaşamadığı için kalanlara bunun bedelini ödetmem saçma olurdu. Onlara bakmak ve güvende tutmak benim işim.” Başını çevirip yüzüme baktı. “Benzer şey

114

YARALASAR ■ II

ler yaşadığımıza emin olabilirsin, Sedef. Senin aksine kaçmak benim yapacağım bir şey değil." Ben onun gibi güçlü değildim ve beni bırakanlara onun gibi asla bakmazdım.

“Dayı!* Bakışmamızı bölen küçük bir çocuğun sesiydi. Do kuz yaşlarında, sarışın bir oğlan çocuğunun bize doğru koştu

ğunu gördüm. Alaz’ın yanına gelip gülerek onun bacaklarına sanldı. “Doğum günümde geleceğine söz vermiştin, dayı.” Ona sıkıca sarılırken isyan etmesi fazla sevimliydi.

Alaz çocuğu kendinden uzaklaştırdı ve diz çökerek onunla aynı hizaya geldi. “Sözümde durdum. Bak, doğum gününde

geldim. Çocuk dudağını sarkıttı. “Geçen yılki doğum günüm den bahsediyordum.” Çocuk huysuzca dayısına baktı. “Ayrıca son doğum günüm dündü,” deyince, Alaz homurdandı ve ben kahkaha attım. Anlaşılan o küçük detayı unutmuştu.

Çocuğun zümrüt yeşili gözleri beni buldu ve “Bu abla kim?” dedi. Alaz doğrularak, “Adı Sedef,” dedi ve çocuğu bana gös

terdi. “Bu da en küçük yeğenim, Eyüp.” Çocuk bana doğru bir adım atınca geriye çekildim. “Benden uzak duruyorsun, bacak sız!” diye uyardım. Çocuk, kırgın bakışlarını bana yöneltirken, Alaz bu tavrımdan hoşlanmadığını gizleme gereğinde bulun

madı. Beni, “Ona karşı daha kibar ol,” diye uyarınca yüzümü buruşturdum. “Bu çocuktan nefret ettim.” Ona meydan oku

duğumda kaşlarını çatmasını umursamadım. Benim hayatıma burnunu sokmak neymiş, ona göstereceğim.

“Altuğ? Aman Allah’ım, sonunda gelebildin.” Arkasındaki yardımcılarıyla bize doğru gelen yaşlı bir kadın, mudulukla torununa bakıyordu. Yanımıza geldiğinde kadının kırışıklarla dolu yüzü bir anda aydınlanmıştı. İçerlemiş bir şekilde, “Bizi daha sık ziyaret etmelisin. Eskiden yılda bir kere gelirdin ama

artık o da yok,” dediğinde Alaz tebessüm ederek ona yaklaş

tı. “İyi görünüyorsun, babaanne.” Eğilip kadının elini tuttu ve öperek alnına koydu. İşte, bunu beklemiyordum. Bak sen, kalp siz Buzdağı âdetim de bilirmiş.

MARAL ATMACA

115

Torununa özlemle sarılan kısa boylu kadının gözleri beni buldu. “Bu hanım kızımız kim, Altuğ?” Beyazlamış saçlarının

bir kısmı topuzundan kurtulduğu için onları yüzünden çekti.

Eğitmenim sorun çıkarmamdan korktuğu için bana uyarı dolu bakışlar atarken, “Sedef,” dedi. “Onun adı Sedef, babaan ne ve bir süre burada kalacak.” Yaşlı kadın duydukları karşısın

da gülümseyip öpmem için elini bana uzattı. “Hoş geldin, kı tım.” Gözlerimle onun elini gösterdim. Tiksinerek, “Üzgünüm ama hastalık falan kapmak istemiyorum,” dediğimde kadının

arkasındaki çalışanlar afallayarak bana bakarken, kadının yü zündeki hayal kırıklığını izledim.

“Sedef!” Alaz kaşlarını çatarak bana ters ters baktı çünkü o

da benden böyle bir hareket beklemiyordu. “Babaanneme say gısızlık yaptığını bir daha görmeyeceğim. Bu bir uyarı!” Sen

bir sesle beni ikaz eden adama umursamazca omuz silktim. Ne yapacağıma o karar veremezdi. Çok istiyorsa benim yerime bir daha onun elini öpebilirdi.

Babaannesine yaklaşıp elini tuttu. “Sen onun kusuruna bak

ma.” Benim hatam için yaşlı kadının gönlünü almaya çalışıyor du. “Şimdi gitmem gerekiyor, daha sonra tekrar gelirim.” Kadın telaşa kapılarak onun elini sıktı. “Hemen mi? Ama daha yeni

geldin. Bu gece kalamaz mısın, oğlum?” Yalvaran sesine karşı

eğitmenim tebessüm etti. “İşlerim var, babaanne ama tekrar ge

leceğim.” Başını çevirip bana bakarken hâlâ kızgındı. “Okuldan senin için izin alırım, bir süre kendini toparla. O zamana kadar buradakilere sorun çıkartma,” diye küçük bir çocuk gibi bana

ne yapıp ne yapmayacağımı söyledikten sonra bahçeden çıkıp gitti.

Şükürler olsun ki gidebildi. Gözden kaybolmasını bekledim ve nihayet yaşlı kadına dö

nüp gülümsedim. “Az önceki davranışım için çok özür dile

rim.” Uzanıp elini tutarak öptüm ve alnıma koydum. “Umarım beni affedersiniz.” Hizmetçileri ikinci kez şoka uğrattım. Kadın

116

YARALASAR-II

ise gözden kaybolan adamın arkasından baktı. Bazı şeyleri yeni

anlamış gibi gülerek başını salladı. “Onu kandırdın.” Alaz efen diye iyi görünmek gibi bir niyetim yoktu ki. Eğilip hâlâ bana kırgın bakışlar atan Eyüp’e gülümsedim.

“Eve kadar yarışalım mı? Bahse girerim, senden daha hızlı ko-

şuyorumdur." Çocuk olmak böyle bir şey olsa gerek çünkü küs

künlüğünü çok çabuk unuttu. Yarışı duyunca heyecanlanarak gözlerini kocaman açmıştı. “Ben daha hızlı koşuyorum!” de yince güldüm ve eve doğru koşmaya başladım. “O zaman geç

beni.” Ufaklık peşimden koşuyordu ve bilerek beni geçsin diye

yavaş koşmaya başladım.

Çocukları hep sevmişimdir.

Üç gün sonra “Kızım, in oradan aşağıya! Ay, bu kız yüreğime indirecek.”

Elimdeki elmadan kocaman bir ısırık alırken, çıktığım ağacın

dallan arasında Alaz ın babaannesine bakıyordum. Belkıs Ha nım benim ağaçtan düşmemden korktuğu için bir türlü rahat

vermiyordu. “Ya babaanne, bir git artık, gözünü seveyim. Dün düştüm de ne oldu? Bak, turp gibiyim. Ben her dakika başı düş

tüğüm…” Beni duysun diye aşağıya uzanıp konuştuğum için dengemi kaybedince olanlar oldu. Evet, yine düştüm ama bu

sefer onun yüzünden olmuştu. Bu kadın beni deli ediyor!

“Biliyordum işte! Çocuk gibisin, neden söz dinlemezsin ki!” Tepemde dikilip beni azarlayan kadına ters ters bakıyordum.

Ona laf yetiştirmeye çakşırken düşmüştüm. “Evet, düştüm.” İnleyerek ayağa kalktım. “Çünkü şom ağızlısın! Nereye gitsem

peşimdesin, babaanne. Bak, düştüm işte. Rahat et artık, kem gözlü kadın!” Ben de onu azarlayınca babaanne şaşkınca bana baktı, yanından hiç ayrılmayan çiftliğin kâhyası Kemal amca

eliyle gülüşünü saklamaya çalışıyordu.

MARAL ATMACA

117

Şu üç günde bekçi gibi nereye gitsem orada bitiyor!

“Yine suçlu ben mi oldum?” diyen kadın elini kalbine bas

tırıp kihyaya döndü. “Görüyorsun değil mi, Kemal? Kendi sa karlığının suçunu yine bana attı. Bak söylüyorum, Al tuğ gelene kadar bu kız beni öldürecek. Ah! Yine çarpıntım başladı.” Fe nalık geçirir gibi yerinde sendeleyince Kemal amca telaşlanarak onun koluna girdi, “iyi misiniz, Belkıs Hanım?” Ona inanma

dığım için gözlerimi kısarak yaşlı kadına bakıyordum. “Numa

ra yapma, benden sağlıklısın.” Elinde tuttuğu bastonu kafama geçirmesiyle inleyerek susmak zorunda kaldım. Şiddet görerek susturuldum çünkü buradaki herkes fazla yabaniydi.

Şu bastonu ilkfırsatta saklamak farz oldu. Kafamı ovuştururken başımı kaldırıp çiftliğe baktım. İkin ci katın penceresinden bizi izleyen kızı görünce afalladım. “O

kim?” Geldiğimden beri evin her odasını gezmiştim o oda dı şında. Birinin orada yaşadığını bile bilmiyordum. “Aslı.” Babaannenin tüm neşesi kaybolmuştu. “Eyüpün

ablası.” Kadının sesindeki üzüntü dikkatimden kaçmadı. “Üç

gündür onu hiç görmedim.” Penceredeki siyah saçlı kıza hü zünlü gözlerle baktı. “Aslı seninle yaşıt ama on iki yaşında ge

çirdiği bir kaza yüzünden sakatlandı. Yedi yıldır odasından hiç çıkmadı. Tekerlekli sandalyeye mahkûm kaldığı için kendisini

herkesten soyutluyor.” Kıza üzüldüm ama bu, odaya kapalı kal mak için saçma bir bahaneydi bence.

“Onu odasından çıkarmayı denemediniz mi?” “Bunu istemiyor.” Doğrudan kimse ne istediğini söylemezdi

zaten. “Ona sorarsanız tabii istemez.” Eve doğru yürümeye baş

ladığımda arkamdan bağırsa da umursamadım. Çiftliğe girdiğimde merdivenlere yöneldim. Ahşap merdi

venlere bastıkça gıcırtılı sesler çıkıyordu. Kızın kapısını tıkla

dım ama içeriden ses gelmeyince içeri girdim. Odası, benim odama benziyordu. Ahşap ve antika eşyaların çoğunlukta oldu-

IIS

VARALASAR-n

ğu tarihi bir oda gibiydi, Pencereden dışarı bakan kız, tekerlekli

sandalyesini çevirip bana dönünce anladım ki burada olmam

onu mutlu etmedi. “Sen kıyafetlerimi giyen şu gürültücü kıı olmalısın. Geldiğinden beri çiftlikteki sesler dinmek bilmiyor.” Rahatsız çıkan sesiyle söylediklerine alınmadım. Buraya kıyafet

getirmemiştim. Babaannesinin bana getirdiği tişört ve pantolon

ona ait olmalıydı. “Sen de şu acınası varlıksın anlaşılan.” Yüzümü ekşiterek

onu süzdüm. “Böyle yaşamak yerine intihar etmeyi hiç düşün dün mü?” Bunu sorduğumda önce yutkundu ve hemen ardın

dan kaşlannın kavisi çatıldı. Sanırım böyle şeyler söylememi

beklemiyordu. Kesinlikle iyi bir başlangıçyaptım. “Çık odamdan!” diye öfkeyle bağırdığında onu umursa madan yatağının üzerine oturdum. “Ben senin yerinde olsam

kendimi öldürerek herkese büyük bir iyilik yapardım.” Gözle

rim bileklerindeki kesik izlerini görünce bunu zaten denediğini

anladım.

Kömür gibi kapkara gözleri olan kızın fâzla güneş görmediği için beyaz ve pürüzsüz bir teni vardı. Zayıf biri olduğu için sandalyesinde küçücük kalmıştı. Ancak dağınık topuz yaptığı

saçları ve yuvarlak yüzüyle sevimli bir güzelliği vardı. “Bana hakaret etmen biniyse odamdan defol!” Bu kız nedense bağır

maktan başka bir şey bilmiyordu.

Ayağa kalkarak ona doğru yürüdüm. “Sıkıldım, sakat kız.1 Sakat kısmına bilerek vurgu yapmam onu üzmüştü. Belli etme

meye çalışıyordu ama gözlerini kaçırması bile onu ele veriyor du. “Ne oldu?” Alay ederek onu küçümsedim. “Sen de kendini

böyle görmüyor musun? Ama ben söyleyince acıttı, değil mi?

Diğerleri sen kendine zarar verdikçe üzülüyorlar ve sen buna rağmen intihara kalkışıyorsun. Lâkin ben ölmen gerektiği

ni söyleyince içinden benim kalpsiz olduğumu geçiriyorsun."

MARAL ATMACA

119

sanlar değil, sen kendine acıyorsun ve ben acınası biri olduğunu söyleyince bana kızıyorsun. Oysaki ben sadece senin aklından

geçenleri söylüyorum.” Tek kelime etmeyince onu kendi haline bırakıp kapıya doğru yürüdüm. Ters psikoloji çoğu zaman böy le durumlarda işe yarardı. “Birkaç gün sonra gideceğim,” deyip ona döndüm. “Ama

gitmeden önce bir arkadaş istersen buradayım.” Bunu ona ha tırlattıktan sonra odasından çıktım. Merdivenlerden indiğimde aşçı Halime teyzeyi gördüm. Ko

caman göbeği olan kadının yaptığı yemekler çok güzeldi. Etra fına bakınarak birini arıyordu. “Kimi anyonun?” dedim. Islak

ellerini önlüğüne silerek başını kaldırdı. “Yine yemek aşırmak için mutfağa gitmeyi düşünüyorsan, bu sefer seni evin hanı

mına söylerim, hırsız!” dedi. Kendimi tutamayıp kıkırdadım.

“Hadi ama Halime teyze, alt tarafı ara öğün hakkımı aldım.” Kollarını göğsünde birleştirince, “Ne var yani beş ara öğünüm varsa!” dedim. “Kuş kadar yemek koyuyorsun tabağa, cimri ka

dın. Şu haline bak, kalan yemekleri yiyerek kocaman olmuş

sun.” Etraftaki birkaç çalışan kıkırdarken kadın gözlerinden

ateşler çıkarıyordu. Onun yüzünden burada aç kalıyorum. Dişlerinin arasından, “Demek öyle!” dediğinde onu kızdır dığımı anladım. “Akşama börek istiyorsan gidip sütü sen sağa

caksın yoksa yapmam dünkü börekten.” Dün akşam yediğim börek aklıma gelince iştahım açıldı. “Sen git malzemeleri çı

kar hatun, süt işi bende,” diyerek çapkınca sırıttığımda bir an gülecek gibi olmuştu. Ama bana kızgın olduğu için gülüşünü saklamak zorunda hissetti kendini.

Yanındaki genç kadına bakarak beni gösterdi ve “Şu işgüzarı süt alacağı yere götür, Esma,” dedi. Gözlerindeki intikam ate

şiyle bana sinsice bakarak mutfağa gitmişti.

Otuzlu yaşlardaki Esma ablaya baktım. Kızıl saçlarını yine bana hava atar gibi açmıştı. Bu kadının saçlarını gördükçe ken-

120

YARALASAR-ll

di siyah saçlarımı boyatmak istiyordum. “Hadi, markete gide, lim Esmacığıın/ diyerek yanına gittiğimde diğer iki çalışan,

yani ömür ve Çiğdem de gülerek yanımıza geldiler. “Bunu ka çırmak istemiyoruz»* diye kıkırdadıklarında Esma abla gülerek başını sallamıştı. Bir marketin netini kaçırmayacak bu aptallar? Çiftliğin bahçesinde Esma ablayı takip ederken babaanne yi ve kâhyayı gördüm. “Nereye götürüyorsun kızı Esma?” dedi babaanne. Esma babaanneye güldü ve “Küçük Hanım Ferhunde’den süt alacakmış hanımım/’ dedi. Babaanne ve kâhyası önce şaşırdı fakat hemen sonra onlar da gülmeye başladı, “öyle mi? Biz de geliyoruz,” dediler. Gülerek peşimizden gelmeleri

ne bir anlam veremedim. Bu insanların çok tuhaf olduğunu düşünmeye başlamıştım. Alt tarafı bir market oğlum, Allah’ın görgüsüzleri hiç markete gitmemiş gibi davranıyorlar.

Çiftliğin etrafından dolanarak ahırın önünde durduğumuz da şaşırmış bir halde Esmaya baktım. “Ee, hani, Ferhunde Market nerede?” Marketi sorduğumda hepsi kıkırdayıp içeriyi gösterdi. Ne yani, market ahırın içinde mi? Demek ki çiftlikteki marketler ahırda oluyor.

Kapıyı açarak cümbür cemaat içeri girdiğimizde sıra sıra dizilmiş inekleri görünce afalladım. Burnuma gelen gübre ko kulan sebebiyleyüzûmü buruşturup Esma’ya baktım. “Burada inekler var ama,” dediğimde gülerek kocaman, siyah bir tosunu gösterdi. “Tanıştırayım, süt için geldiğimiz Ferhunde Market/ deyince gözlerimi irice açtım. Bu tosun muydu Ferhunde? Dur bir dakika, bunlar bana sütü doğal yollardan aldırmayı düşün müyordu, değil mi? Hem de bir tosundan!

“Süt mü sağacağım? Hem de bir tosundan?” Şaşkınca sordu ğum soru sebebiyle hepsi çok eğleniyor olmalıydı ki gülmemek

için kendileriyle mücadele ediyorlardı. “Bu bir inek, yani dişi, Yankı ve adı da Ferhunde,” dedi babaanne. Uzaylı görmüş gibi

babaanneye bakıyordum. “Boğa bu babaanne! Şuna bak, are naya çıkmayı bekleyen kara bir boğa ve kırmızı pelerin olmaya

hiç niyetim yok!" dedim. Hiçbir güç beni bu tosun ile yüz göz

edemezdi. Allah ajktna, bunun inek olduğunu hiç sanmıyorum.

MARAL ATMACA

121

“Korkacağını tahmin etmiştim.” Babaannenin benimle der di neydi, bilmiyordum. “Sen ne anlarsın süt sağmaktan? Sen git* ağaçlara tırman dur, dağ keçisi.” Babaanne herkesin için

de alayla konuşunca kaşlarımı çattım. “Sırf sana kapak olsun diye sağarım ben bunu Firavun’un Kızı!” Gözleri meydan okur

gibi bana baktığında lanet olsun ki çok çabuk gaza geldiğimi çözdüğünü anlamıştım! “Yap da görelim.” Şimdi tükürdüğünü

yalamak olmazdı. Ayrıca bir süt sağmak ne kadar zor olabilir ki? Askıdaki kovayı ve duvarın yanında duran küçük tabure yi alıp kara boğanın bölmesine girdim. Tabureyi inek kılığına

girmiş boğanın arkasına koyacağım esnada, “Yandan oturman

gerekiyor arkasına geçersen çifteyi yersin," diyen babaannenin eğlenen sesiyle yüzüme zoraki bir gülümseme kondurdum.

“Biliyoruz herhalde, fettan kadın,” diye homurdanarak tabu reyi onun gösterdiği şekilde koydum. Derin bir nefes aldım ve kovayı ineğin kafam kadar olan memelerinin altına bırakıp oturdum. Memeleri olduğuna göre gerçekten de inekmiş. Nerede

görülmüş bir ajanın boğa, pardon inek sağdığı? Yemin ederim gitti tüm karizmam.

Elimi uzatıp memesini kavradığımda kuyruğuyla bana vur du ve korkuyla elimi çektim, “öncelikle bir konuda anlaşalım, Ferhundeciğim. Ben kesinlikle sapık değilim.” Diğerlerini ine ğin dev cüssesinden dolayı göremiyordum ama gülme sesleri

kulaklanma geliyordu.

“Babaanne, bak kim geldi!” Eyüp’ün sesini duydum fakat

gelen kişiyi merak etmiyordum. O yüzden gurur meselesi yap ağım işime devam ettim.

Elimi tekrar uzatıp memesine dokuduğumda, huysuzca ses ler çıkaran inek yüzünden yine ürkerek elimi çektim. “Ama ar tık ayıp ediyorsun, Fcrhunde.” Huysuzluk çıkartan ineği itinay la kınadıktan sonra saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım.

“Sana sapık değilim diyorum, niye anlamıyorsun? Biliyorum, özel bölgene dokunmam hoşuna gitmiyor ama düşündüğün

gibi değil. Şimdi memelerini sıkmama izin ver, lütfen.” Çıkan

124

YARALASAR - II

ense kısmını kavrayarak beni durdurdu. "Bence birkaç günlü!

racil biıe iyi gelir." Şaka mı yapıyordu bu? Onca işimizin içinde ne taciliydi bu? Daha Yosun un üstlendiği göreve başlayanlamışcım bile.

Tişörtümü kurtararak olmaz dercesine kararlı bakışlanmı ona yönelerim. “Bize mi?” dedim. Az önce neden çoğul kullan

mışa? “Siz niye kalıyorsunuz şimdi? Ayrıca cümlenizin içindeki

‘bize’ kısmı hiç hoşuma gitmedi. Ben varım, siz varsınız ama biz diye bir şey yok." Hiç çekinmeden tavrımı net bir şekilde ona ya koydum. Sonradan sorun yaşamamak için her şeyi önceden

hatırlatmak en iyisiydi. Gözleri şeytani bir şekilde ışıldarken, dudağının köşesindeo

hayran olunası gülüşü belirdi. “Şu üç günlük tatilde biz olaca ğımıza eminim,” diyerek çapkınca bana göz kırptığında yerim

de kaskatı kesildim. Allah aşkına, bu adamın aklından yine ne

şeytanlıklar geçiyordu? “Sizin aranızda cam olarak ne var?” Babaannenin imalı soru

suyla diğer çalışanların sırıtarak bize baktığını gördüm. “Fesaı-

laşmayın lütfen,” diye homurdanarak elimle Alazı gösterdim.

“Bu adam deli gibi benden etkileniyormuş ama gördüğünüz gibi ben hiç pas vermiyorum. Neden? Çünkü yaşlı adamlar dik

katimi çekmiyor ve evet, senin de hiç şansın yok Kemal amca. Artık acı gerçekleri duyduğuma göre peşimde dolanmayı bıra

kırsın.” Yaşlı adam gülünce ağlamak istedim. Burada kaldığım süre boyunca kolay kolay beni takip etmeyi bırakmayacağını ne

yazık ki biliyordum.

Söylediklerime bozulmak yerine iyice keyiflenen Alaz, “Doğru söylüyor,” dedi. Oyunbaz bir sinsilikle gözlerimin içine

bakarken bunu inkâr etmedi. “Ondan etkilendiğim doğru.” Se sinde yalan yoktu, bakışları ise gerçeği haykırıyordu. Alaz Altuğ Sipahi bu sözleri öyle bir duygu yoğunluğuyla söylemişti ki her

kelimesi ilk kez içime işlemişti. Yıllardır varlığını unuttuğum

kalbimin kuş gibi çırpınışını duyuyordum.

122

VARALASAR’II

kahkaha sesleri arasında tanıdık birinin gülüşünü duyduğuma emindim. Ancak önceliğim Ferhunde olduğu için pek üzerinde durmadım.

Elimi uzattığımda inek yine kuyruğuyla bana vurunca ofla, dım. *Ne diyeyim? Meme yerine göğüs mü diyeyim, Ferhun-

de?* Kuyruğunu kırbaç gibi üzerimde kullanması sinirlerimi bozuyordu. "Boğa, pardon ineksin sen ve bir ineğin göğüsleri olmaz, memeleri olur. Lütfen kendimizin farkına varalım ar

tık.* diye homurdanıp isyan ettiğimde diğer hainler gülmekten çatlayacaklardı arak. Gülmeleri umurumda değil, Ferhunde ile orta yolu bulmam şart. Bir ineği nasıl ikna edeceğimi bilmiyorum.

Tekrar şansımı deneyerek elimi ürkekçe memesine doğru uzattım. “Bana biraz süt verirsen söz veriyorum seni bir tosun

ile tanıştıracağım.” Biraz yalan fena olmazdı. "Tamam, senin de tipin tosun gibi ama ne var canım, biraz az yer ve formuna dik

kat edersen bence çekici bir inek olabilirsin. Biliyorum, şu anda seni ellerken iltifat etmemi yanlış anlıyor olabilirsin ama kendi hemcinslerim ilgimi çekmiyor.” Memesini kavrayıp sertçe sık tım ama bana vurmak için bir ayağını kaldırınca çığlık atarak

ayağa kalktım. “Allah senin de belanı versin, Ferhunde!” Beni deli ettiği için bağırarak ondan uzaklaştım. Bu inek milletine

iyilik yaramıyor, arkadaş! “Salak inek, alt tarafı biraz süt alacaktım, oğlum. Çirkin ve

tipsiz hayvan!” diye bağırdım. “Sana yok tosun, inşallah ahır

da kalır, kız kurusu olursun!” Beni insanlıktan çıkardığı için öfkelenerek onun bölmesinden çıktım. Gülen grubun içinde

gördüğüm kişiden sonra olmayan şansıma tüm bedduaları gön

derdim. Ne zamanlama ama! Böylesini arasa bulamazdı. Biri beni kendi rezilliğimin içinde öldürsün. Gelmek için tam zama

nını bulmuştu, vicdansızın oğlu. Kahverengi gözleri, elimdeki boş kovaya ve sinirli halime

baktıkça keyifle ışıldıyordu. Gülerek, “O inekle olan sohbetine hayran kaldım,” dediğinde ona ters ters bakıp yanındaki yaş-

h kadını gösterdim. “Babaanneniz olacak bu Firavun un Kızı

MARAL ATMACA

123

beni oyuna getirdi." Rezilliğimden dolayı doğru düzgün kim senin yüzüne bakamadığım için homurdanarak ahırdan çıktım. O ihtiyarın gazına gelerek rezil olmuştum.

Onlar da peşimden gelince bahçeye çıktık. “Gidelim hadi? Buraya beni götürmeye geldiğini biliyordum ve bu iyiydi. Üç

gündür hep otuz yaş üstü insanlarla zaman geçirmekten gına gelmişti. Genç olarak Aslı ve Eyüp vardı fakat onların da biri çocuktu, diğeri ise depresyondaydı.

Alaz başını salladığında babaanne yoluma taş koymaya ye minli gibi araya daldı. “Kızı götürüyor musun?” Babaannesinin

üzgün yüzüne bakan adam şaşırdı. “Senin onu götürmem için

ısrar etmen gerekmiyor mu? Buraya gelirken seni canından bez dirdiğine emindim.” Bu adam beni ne sanıyordu? Tamam, sivri

dilli olabilirdim ama bu çiftlikteki herkes görmüş geçirmiş in

sanlardı. Benim tüm zararım sadece dilimdeydi ve onlar bunu

biliyordu. “Sen kalmak istemiyorsan hep yaptığın gibi gir.” İnadından taviz vermeyen yaşlı kadın kırgın bir sesle konuştu. “Ama bu

dağ keçisi, bir süre daha burada kalacak.” Alaz şoka girerken, Kemal amcanın söyledikleri onu iyice afallattı. “Yankı kızımız çenesiyle hepimizi bezdirse de biz onu çok sevdik. O geldiğin

den beri evdeki herkes üzerindeki ölü toprağından kurtuldu,

efendim.” Alazın sorgulayan bakışları beni bulunca sessiz kal

dım. Buraya gelirken bunları duymayı beklemediği çok açıktı.

Tabii, hepsi tüm gün peşimden koşup rezilliklerime gülmeye alışmışlardı. Burada resmen palyaço görevi görmüşüm de ha berim yokmuş.

“Gidiyorum.” Onlara sitem ederek ben de gitmek için inat enim. “Bu ihtiyar grubunun bir üyesi olmaya hiç niyetim yok.

Vampir sürüsü gibiler yemin ederim. Çiftliğe taze kan gelmiş gibi iliğimi kuruttular. Hele babaanne, nereye gitsem peşim

de.” Alaza bakarak çiftliğin dışını gösterdim. “Derhal gidiyo ruz, sevgili Buzdağı.” Arkamı dönüp buradan kurtulmak için

özgürlüğe doğru bir adım atmıştım ki kalpsiz adam tişörtümün

MARAL ATMACA

125

gaibim korktuğum şey yüzünden hızlanmış olamaz» değil mi? Herkesin yanında yaptığı bu zamansız itirafı beni rahatsız

etmiş”. “Benim uykum geldi.” Bana olanlardan korktuğum

için aceleyle bir şeyler geveledim ve çiftliğe doğru koştum. On-

dan ne kadar uzak olursam benim için o kadar iyi olacaktı. Arkamdan keyifli sesini maalesef yine duydum. “Kaç baka

lım, Sedef. Şu üç günde nereye kadar benden kaçabileceksin,

merak ediyorum.” Doğru söylüyor» bu dağın başında nereye ka çacağım oğlum ben! Üç gün boyunca şu göğsümdeki geri zekâlı

kalbimi kontrol altında tutmalıyım. Buradan kurtulup tesise dön

düğümüzde bulursa sıkıştırır bu ruhsuz

Çocukların neden hayal güçleri bu kadar uçuk, anlamıyo

rum. Tamam, benim de çocukken bir hayali arkadanım vardı ama ben büyüyünce uçup gitti. Tabii, benim hayali arkadaşımla

olan ilişkim nefrete dayalıydı. Şiddetli geçimsizlikten boşanma nın eşiğine gelen bir nefret ilişkisi diyebilirdik çünkü benim ha

yali arkadaşım rahmedi Ercan’dı. O kedinin üzerine düşüp onu kazayla öldürünce, bir yıl boyunca kediyi her yerde görmeye

başladığımı hatırlıyordum. Zavallı vicdanım arada bir sızlarken Ercan’ı gördüğüm her yerde elime bir taş alıp onu kovalamam

kesinlikle çocukluktandı. Kedilerden nefret etmem, Ercan’ın

ölümüyle başlamıştı. Hayvan ölüp gitmiş ve bir yıl boyunca ruhu bana resmen musallat olmuştu. Altı yaşında bir çocuk düşünün ki boşluğa tekmelerini geçiriyor. Size deli gibi geldi,

değil mi? Ama aslında hayali arkadaşı olan kediden kurtulmak için onu tekmeliyordu. Eminim, kimsenin aklına böyle bir şey gelmezdi.

Kuzey her ne yapıyorsun diye sorduğunda ona yalan söyleyip,

“Ayak kaslarımı esnetiyorum,” demek de doğru değildi, bili yorum. Fakat ona, “Senin görmediğin ama benim gördüğüm kedinin ruhunu tekmeliyorum,” demek bence hiç hoş olmazdı.

Demek istediğim, Ercan ile geçirdiğimiz bir yılın sonunda

yurttan kaçınca onun ruhunu geride bırakmıştım. Ondan son

ra da hiç hayali arkadaşım olmamıştı ama ben çocukken bile ol-

Scanned with CamScanr

12S

YARALASAR-ll

mayan şeyleri görmezdim. Beki, Alazın dokuz yadındaki yeğeni

nijr elinde bir ışın kılıcı olduğunu iddia ediyordu? Çocuğun eline bakıyordum, hiçbir şey yoktu ama Battal Gazi gibi hayali

kılıanı üzerime sallayıp duruyordu. Bahçe keyfimin içine eden

çocuğa bir ışın kılıcı olmadığını anlatmanın bir yolunu bulma

lıydım. “Savun kendini, beyin düşmanı zombi!” diye bağırarak

olmayan kılıcını havada salladı ve üzerime yürüdü. Fakat ben

zombi kısmına takılıp kalmıştım. “Ben niye zombi oluyorum şimdi! Şeker kız Candy nin yeri boş ise o rolü alabilirim.” Eyüp hayali kılıcını karnıma saplayın

ca, “Ah!” diye inleyerek karnımı tutarken kesik kesik bir nefes koyuverdim. “İntikam!” diye bağırarak kollarımı her iki yanıma

açtım. Başımı öne doğru sarkıtıp yamuk adımlar atmaya başla* dım. “Beyin!” “Hayır!” Eyüp hayali kılıcını bana doğru defalarca savurdu ama ben baygın gözlerle tıpkı bir zombi gibi yavaş adımlarla

ona doğru yürümeye devam ediyordum. “Ama sen ölmüyor sun,” dedi. Biri şu çocuğa zombilerin zaten ölü oldukları için

ikinci kez ölmeyeceklerini söyletin.

“Beyin!” Ona yetiştiğimde çığlık atarak kaçmaya başladı. “Dayı!” diye bağırdığında bir ağacın altında duran ve bizi izle yen adamı yeni fark etmiştim.

O gülümsüyor mu?

Eyüp koşup dayısının arkasına saklanmak için vakit kay

betmedi. “Dayı, Yankı ablam zombiye dönüştü ve ışın kılıcımı pençeleriyle kırdı!” Elindeki hayali kılıcını gösterince bu sefer

kararlı bir şekilde kılıcı görmeye çalışıyordum. Görmediğim o şeyi ne ara kırdım, onu bile bilmiyordum. Hem pençeler mi

dedi o? Bu çocuğun uçmuş kafasından ben de istiyorum arkadaş.

Alaz gülerek yeğeninin saçlarını okşarken, yüzündeki gülüşü koruyarak bana tebessüm etti. “Bir şekilde buradakilere kendi

ni sevdirmişsin. Kendi kendine konuştuğun yetmiyormuş gibi

hayvanlarla da konuşuyorsun ve çocuklarla aran çok iyi. Söyle

MARAL ATMACA

129

sene, tam olarak nesin sen?” Alay ederek konuşsa da bana olan

bakışları fazla düşünceliydi. Harika! Farkında olmadan onu

gerçekten etkiliyor olmalıydım. Aman ne güzel! Kollarımı öne doğru uzatarak sorduğu soruya cevap vermiş

oldum. “Beyin!” Sonuçta ne olduğumu sormuştu, değil mi? Sa nırım ben şu anda bir zombiydim. Eyüp çığlık atarak çiftliğe

doğru koşunca, Alaz gülmeye başladı. “Zombi, ha?” Ne kadar da zeki bir adam azizim. Hemen de anladı. Eyüp’ün gittiğini görünce içimdeki beyin canavarı olan

wmbiyi rafa kaldırdım ve tekrar insan formuna döndüm. “Par

don da benim ne halt olduğumdan size ne?” Onu tersleyerek yürümeye başladığımda, elindeki hasır sepede bana doğru ge

len aşçı kadını gördüm. “Yankı, git bana kümesten yumurta getir” Kadının sinsi ba

kışlarını görünce gözlerimi kıstım. “Doğruyu söyle hatun, kü mesin içinde tavuk yerine bir boğa mı var?” Ferhunde vakasını henüz unutmamıştım. Sepeti elime tutuşturan kadın, zaafımı bildiği için yine o sinsi gülüşünü bana sundu. “Altı yumurta getirmeyi başarırsan

sana çayın yanma üzümlü kek yapabilirim.” Gözlerim anın

da ışıldarken büyük bir açlıkla başımı salladım, "öyle desene Halime Hatun. Altı yumurta ne ki, ben sana bir sepet dolu

su yumurta getireceğim.” Aşçı ve Alaz göz göze geldiklerinde o şeytani bakışları dikkatimden kaçmadı. Aklım, yiyeceğim kekte

olduğu için bunu görmezden geldim.

“Ee, hadi git o vakit” Eliyle ahırın diğer tarafındaki tahta

kulübeyi gösterince onları bırakıp yürümeye başladım. Bir yumurta almak ne kadar zor olabilir ki?

Elimdeki sepetle kulübenin kapısını açarak içeri girdim. Sıra sıra dizilmiş kızıl, beyaz ve siyah tavukları gördüm. Hepsi yuva

larında duruyordu. Kümesin içinde gezinen tavukların arasın dan geçtim ve çilli bir tavuğun yanında durdum. Besili tavuğa

SnannAd with CarnSran

I.M

YARALASAR - II

gülümseyip elimdeki sepeti gösterdim ve “Acaba kaJkar mısın? Altında yumurta varsa onu alacağım,” dedim. Tavuk beni gör.

maden gelerek sadece boş boş bakıyordu. Bir tavuk tarafından

ilk kez görmezden geliniyordum. Belki de izin almana gerek yokt al gitsin diyordur.

içimdeki sese uydum ve elimi tavuğun yumuşak tüylerine

daldırıp altına uzattım. Ancak ben elimi uzattığım an tavuk öyle

bir gıdaklamıştı ki korktum. Tavuğun altındaki şeyi alıp çektim ve tüylerini kabartan tavuk, tiz sesler çıkartarak üzerime adadı

Dehşete kapılmış gibi bağırıyordum. Salak tavuk anık tavuk

dilinde diğerlerine ne söylediyse, o tavuklar da çıldırmış gibi üzerime adamaya başlamıştı. Kafamı deşen gaga darbelerinden

kendimi korumaya çalışırken, bana doğru gelen kocaman ho-

tozu görünce bir küfür savurdum. Renkli ve uzun tüylerden

oluşan kuyruğuyla bu şey kümesin ağası gibiydi. “Valla ağam, senin bu hatunlar çıldırdı. Çok eşli bir hayat sürdüğün için seni tebrik ediyorum. Bu kadar kadını idare etmek her yiğidin hara

değil." Tam yağ çekmeye başlamıştım ki horozun üzerime atla masıyla bağırarak kümesten çıktım. Akşama bu horozu yemekte görmek istiyorum! Tabağımda ve pişmiş bir halde!

“Bir yumurta lan alt tarafı, Allah’ın cimrileri!” diye haykıra rak kaçarken arkamda koca bir tavuk sürüsü vardı. Kahretsin!

Bunlar niye hep benim başıma geliyordu?

Saçlarıma pençelerini geçirmiş ve kafamı gagalayan bir tavuk başımın üstünde dururken diğerleri peşimdeydi. “Saçıma pis

lersen gebertirim seni! Hemen in oradan aşağıya!” Çığlık çığlığa kaçarken bir yandan da kafamdaki tavuğu rencide ediyordum.

Duyduğum gülüşme seslerinden sonra Alaz ve babaanneyi

gördüm. Sadece onlar olsa iyi, tüm çalışanlar tam kadro bun daydı. Bana tuzak kuran hain aşçı da oradaydı! “İnsan misimi oğlum siz!” Kafamdaki tavuğu yere fırlattım ve peşimdeki tavuk

sürüsüne bakıp daha da hızlandım.

MARAL ATMACA

131

Ancak makus kaderim her yerde kendisini belli ettiği için kendimi aniden yerde bulmuştum. Düştüğüm yerde etrafımı

saran tavukları görünce dehşete kapıldım. Bu neya, bildiğin çete bunlar! özellikle kocaman horoz emin adımlarla bana yaklaşı yordu. “Çok eşli, sapık hayvan!” Hele bana bir taldırstn diğer

tavuklara ibret okun diye o kafasını kopartırım. Etrafımı kuşatan hayvanlar gittikçe bana yaklaşırken, “Sev gili Bay Buzdağı? Oradan izlemek yerine neden bir şey yap

mıyorsunuz?” diye kaşlarımı çatarak öfke içinde gürlediğimde pislik adam gülüşünü saklamaya çalışıyordu. “Elindeki küçük civcivi bırakmayı dene.” Neden bahsettiğini anlamıyordum.

Yumurta dışında ne vardı ki elimde? Başımı usulca eğince avu cumda sıkıca tuttuğum şeyi gördüm. Tavuğun altında yumurta yerine civciv mi vardı?

Elimdeki sarı civcivden bakışlarımı çekip besili tavuğa sitem etmeye başladım. “Kuluçkada olduğunu söylemek aklına gel

medi mi kuş beyinli?” Bu yüzden çıldırdı, değil mi? Annelik böyle bir şey olsa gerek. Tavuk tüylerini kabartarak tekrar saldırıya geçince panikle dim. “Tamam, şimdi yavaşça yavrunu yere bırakıyorum!” Elim deki civcivi yere bıraktım fakat civciv hiç kıpırdamıyordu.

Allah’ım, ölmüş olabilir mi? Yutkunarak tavuklara bakarken, ikinci kez bir hayvanı öl dürmenin üzüntüsünü çekiyordum. Gerçi her ikisi de bilerek olmamıştı. Kuzey*in kedisinin üzerine kazayla düşmüştüm ve

elimde bir civciv olduğundan haberim yoktu. “Kaybımızdan dolayı bedbaht bir durumdayım,” dedim. Tam şu anda ağlamak istiyordum ama ölümlü dünyada her fani, bir gün ölümü tada

caktı sonuçta. Onlardan birini canice öldürmüştüm. Küçük civciv kıpırdamaya başlayınca rahat bir nefes aldım, önce kıpırdandı ve hemen sonrasında ayağa kalkarak annesi

ne doğru gitti. Annesine doğru anığı paytak adımlar tebessüm etmemi sağlamıştı. Onlara ait olanı alan tavuklar, nihayet beni

13C

YARALASAR -11

rahat bırakıp kümese doğru gittiler. Ayağa kalkarak izleyiq|ç time kınamasına baktım. "Bana suikast girişiminde bulunma,

yın artık önce inek» şimdi de tavuk1 Ne oluyor ya? Hayvani^

üzerinden bana bir mesaj mı vermek istiyorsunuz? dedim vç somurtarak çiftliğe doğru yürüdüm. Arkamdaki kıkırtıları duy, mak daha hızlı yürümemi sağlıyordu.

Çiftliğe girip doğrudan Aslı nın odasına daldım. Yine kitap

okuyan kız bana ters ters bakarak, "Kapıyı çalmak nedir» bilmez

misin sen?" deyince ofladım. Bu kız ne kadar da asık süratliyi böyle. Tüm gün odada suratsız bir şekilde boş boş oturmak onu

yormuyor muydu?

Omuz silkerek yatağının üzerine oturduğumda elindeki

kitabı kapatarak beni süzdü. “Saçında neden tüyler var?” Da ğınık saçlarıma bakarak yüzümü buruşturdum. “Sinsi aşçınız yüzünden tavukların gazabına uğradım. Bu evdeki herkes res

men kuyumu kazıyor." Leş gibi tavuk koktuğuma emindim, bir yumuna yüzünden başıma gelmeyen kalmamıştı.

“Uzun zamandır bu evde Eyüp dışında kimse gülmüyordu’ Bana bakarken eskisi gibi önyargılı değildi. “Bir şekilde onlan mutlu ettiğin için seni sevdiler.” Düşünceli bir sesle konuşmuş

tu. Tekerlekli sandalyesini pencerenin yanına yaklaştırıp dışarı yı izlemeye daldı.

“Peki, onları mutlu eden neden sen olmuyorsun?” dediğim de başını çevirip alayla bana bakınca güldüm. “Doğru, sen acı

nası bir varlıksın, değil mi?” Bana cevap vermedi ama bakışlın beni onaylıyordu.

“Kendin hakkında böyle düşündüğün için kendinden utan

malısın." Kınayan bir sesle konuşarak onu yine kızdırdım. “Nefes alıyorsan mutlu olmak için mutlaka bir şeyler vardır.’ Kaşlarını çatarak acısını hırçın tavırlarıyla gizlemeye çalışıyor

du. Sen nereden bileceksin ki!” Bana bağırması beklediğim bir davranıştı. Bir sandalyeye mahkûm olmayı bilemezsin! Benim

yaşadığım hayatı sen yaşamıyorsun, o yüzden kes sesini!" Azar-

MARAL ATMACA

133

laması beni etkilemiyordu çünkü herkes kendi derdini daha büyük görürdü.

“Haklısın, bilemem.” Ayağa kalkarak yanına gittim ve elimle dışarıyı gösterdim. “Orada bir yerlerde beni öldürmek isteyen bir katil var. Annem tarafından defalarca öldürülmeye çalışıl

dım ve yedi yaşına kadar bir yurtta kaldım. Sonra bir katil tara findan kolumdan damgalandığım için yurttan kaçtım. Yıllarca

çocuk halimle sokaklarda yatıp kalktım ve çöplerdeki yemek atıkları ile beslendim.” Bunları sırf kendi acısına odaklanmasın diye anlatıyordum. Başka kötü yaşanmışlıkların da olduğunu

ona göstermek istiyordum.

“On dört yaşında bir gece neredeyse tecavüze uğruyordum

ve o gecenin sabahında işlemediğim bir cinayetten tutuklan

dım. Çocuk yaşta girdiğim dön duvar arasından yirmi yaşında genç bir kız olarak çıktım. Birkaç ay önce dışarı çıkınca beni

damgalayan kişinin peşimde olduğunu öğrendim. İş arkadaşımı

öldürdü ve sürekli beni tehdit ediyor. Sorumsuz annem yıllar

sonra çıkıp geldi. Ah» bir de henüz belli olmayan iki babam var.” İnsanlar sadece kendi yaşadıklarını gözlerinde büyütür dü. Oysaki bir yerlerde bizden daha kötü şeyler yaşayan binleri

mudaka vardı. “Gördüğün gibi ben kesinlikle seni anlayamam çünkü te

kerlekli sandalyeye mahkûm olmak altı yıl cezaevinde kalmak tan daha kötü. İntihara bile kalkışmaktan daha kötü, değil mi? Bacaklarım kaybetmek taciz edilmekten daha kötüdür. Yanın da dayın, kardeşin ve babaannenin olması kimsesiz kalmaktan

daha kötü, değil mi? Her gün ayağına bir tepsi dolusu yemeğin gelmesi, çöpteki bayat ve küflü ekmeklerden daha berbattır. Sı cak yatağında uyumak, buz gibi zeminde yatmaktan daha ra

hatsızdır. Temiz ve yumuşacık kıyafetlerin içinde olmak, karın

altında eski kıyafetlerle uyumaktan daha kötüdür. Haklısın, ben senin yaşadıklarını anlayamam çünkü sen sakat kaldın, değil

mi?” Bunları itiraf etmek hoşuma gitmese de bazı şeyleri artık

anlamalıydı. Burada kaldığım günlerde sık sık odasına geliyor

134

YARALASAR • II

dum ancak kafasındaki o acınası düşünceler hiç değişmiyordu.

Söylediklerime karşı yutkunarak başını başka tarafa çevir

mişti. “Hepsini yaşadın mı?” Hiç yaşamamayı dilerdim ama bazı şeyler bizim isteğimize bağlı değildi. Ne yazık ki her dilek

gerçekleşmiyordu. “Peki, bürün o şeylere rağmen nasıl gülebiliyorsun?” Kapıya

doğru yürürken omuz silktim. ‘‘Aldığım nefesin hakkını veriyo

rum. Ben Yankı Sarmaşık’ım, ben izin vermedikçe kimse beni

yıkamaz.” Ben başıma gelen her şeye inat, düştüğüm yerden daha da güçlenerek kalkmasını bilirdim.

Bu sözlerimi düşünecek. Biliyorum.

Onun odasından çıktığımda karşımda Alazı buldum. As-

lı’nın kapısına bakıyordu. “Ona ne söylersen söyle mutlu ol mayacaktır. Aslı odasından çıkmaz, Sedef.” Yeğeninin kapısına

boş gözlerle bakarken konuştuğumuz her şeyi duyduğunu dü şündüm. “Bana ne?” Aslıya karşı fazla düşünceli davrandığımı anlasın

istemiyordum. “Dışarı çıkmıyorsa kendi bilir ama akşam yeme ğinde çıkacağına bahse girerim.” Kendi odama doğru yürürken,

“Varım,” dediğinde durdum ve “Anlamadım,” dedim. Yanıma gelerek gözlerindeki o haylaz bakışlarla beni süzdü. "Bahsine

varım. Aslı çıkarsa her ne istiyorsan kabulüm.” Aslı onca söz den sonra kesinlikle odasından çıkacaktı. İnsanlar konusunda bugüne kadar hiç yanılmamıştım.

Ondan ne istesem ki acaba? Aklıma gelenlerle güldüm. “Ben kazanırsam bir daha hiçbir

şekilde bana yaklaşmayacak ve beni rahatsız etmeyeceksiniz." Bu adam bir şekilde beni etkisi altına almadan ondan kurtul mamın tek yolu benden uzak durmasıydı.

Hiç düşünmeden başını salladı. “Kabul ediyorum.” Bana

yaklaşarak üzerime eğildi. Yine bana yakın olmanın bir yolu

nu bulmuştu. “Ben kazanırsam…” Gözleri dudaklarımı buldu

MARAL ATMACA

135

vc yutkundu. “Seni öpeceğim.” Ne dedi fimdi bu? öpmek mi? Bunları söylemesini beklemiyordum. Allah’ım, bu adam harbi

sapıktı! Bu ne ahlaksız bir teklifti! “Oldu canım, başka?” diyerek kaşlarımı çattığımda güldü.

“Az önceki özgüvenine ne oldu? Yoksa korkuyor musun?” Tabii ki korkuyordum! Bu işin sonunda onun tarafından öpülecek

olan bendim!

“Ne münasebet.” Omuzlarımı dikleştirip başımı kaldırdım.

“Aslı odasından çıkacağı için korkmamı gerektiren bir durum yok.” İçimden kendi çeneme lanetler yağdırıyordum. Bir konu da da alttan abam öleceğim sanki! Teklifini kabul ettiğimde keyfi yerine gelmiş gibi gülümse

di ve elini uzatarak saçlarıma dokundu. “Akşam yemeği için sabırsızlanıyorum.” Saçlarımdan elini çekince, kızıl bir tavuk

tüyünü avuçlarıma bıraktı ve gitti. Hay benim lânet çeneme!Be

nim neyime ki onunla bir konu üzerine bahis oynamak! Aslı bu gece odasından bir çıkmasın, ben yarın ona ne yapacağımı bilirim!

Güzel bir banyodan sonra Esma abla bana yine Aslı’nın kı

yafetlerinden getirmişti. Siyah tayt ve beyaz tişört tam üzerime

göreydi. Günün geri kalanında Alaz’ı görmemek için odamdan hiç çıkmadım çünkü onun odası benim odamın karşısınday dı. Ne kadar kaçsam da akşam yemeği saati gelmişti. Derin bir

nefes aldıktan sonra odamdan çıkarak Alazın kapısını kontrol ettim. Umarım birden o kapı açılmaz ve dışarı çıkmazdı. Kori dorun sonunda olan Aslı’nın odasına bakarak sırıttım. Odaya doğru yürüyordum. Bu akşam onu dışarıya çıkarmaya kararlıy

dım. Eğer bahsi anlatırsam, eminim beni dayısından kurtarmak için aşağıya inerdi. Kapının kolunu kavrayıp tam açacaktım ki

hemen arkamda duyduğum ses tüm planlarımı altüst etmişti. “Aslı’nın vicdanına oynayarak bahsi kazanmayı düşünmüyor sun, değil mi?” Evet, tam olarak düşündüğüm buydu.

136

YARALASAR-ll Ne yani, odasından çıkmak için benim çıkmamı mı bekli

yordu bu adam? Yüzüme sahte bir gülümseme kondurup ona doğru döndüm. “Yok daha neler! Ben adil oynarım. Aslı nın nasıl olduğunu merak etmiştim.” Bence gerçek niyetimi bildiği

için buna hiç inanmamıştı.

“Bu kadar düşünceli olduğunu görmek güzel, şimdi yeme ğe inelim.” Resmen benimle alay ediyordu pislik! Çünkü Aslı odasından çıkmayacak diye deli gibi korktuğumu görüyordu.

Somurtarak aşağıya indim ve yemek masasındaki yerimi al dım. İnadıma tam karşıma oturdu, önümdeki çeşit çeşit yeme ği görünce açılan iştahım sayesinde bahsi çoktan unutmuştum. Yarım saat boyunca kıtlıktan çıkmış gibi karnımı doyururken,

babaanne ve Alaz oburluğuma alıştıkları için artık beni yadırga mıyorlardı. Yemeklerin bitmesiyle acı gerçekler tokat gibi yüzü me çarpmıştı. Kahrettin.1 Aslı hâlâ odasından çıkmamıştı!

Başımı kaldırıp Alaz’a baktığımda sandalyesinin boş olduğu

nu gördüm. “Babaanne, torunun nereye gitti?” Gazetesini oku yan kadın boş sandalyeye baktı. “En son burada oturuyordu.”

Elindeki gazeteyi çekip aldım. “Adam gitmiş, senin dünyadan haberin yok. Şunu okurken etrafındaki her şeyi unutuyorsun,” diye onu kınadığımda eliyle önümde birikmiş boş tabakları gös terdi. “Asıl senin yemek yerken deprem olsa ruhun duymuyor.

Evlilik çağındaki bir kız nasıl bu kadar yer. aklım almıyor. Ya rın bir gün gelinliğin içine nasıl gireceksin, merak ediyorum."

Oburluğumdan konu hangi ara evliliğe geldi, anlamadım.

“Sorun ne?” Tanışmamızı bölerek içeri giren kişi Buzdağı olmuştu. Bu adam yemeğin ortasında neden dışarı çıkmıştı ki?

Üstelik durduk yere gözlerindeki o neşe de neydi? Yine ne işler karıştırıyordu? Kollanmı göğsümde birleştirerek ona ters ters baktım. “Ne

reye gittiğinizi sorabilir miyim?" Yerine otururken gülümsedi. “Bir telefon görüşmesi yapmam gerekiyordu.” Yalan söylediği ne adım gibi emindim çünkü sesinde anlayamadığım bir mut

luluk vardı.

MARAL ATMACA

137

Şimdi o, sorgular gibi bana ve Bellas Hanıma bakıyordu.

“Siz neden tartışıyordunuz?” Babaanne, onun sorusuna balık lama atlamıştı. “Çok fazla yiyor bu kız.” Yok artık» bu kadın

mutlaka bana takacak bir şeyler buluyordu. önümde yığılan boş tabaklara bakan eğitmenim, başını sallayarak güldü. “Burada normalde yediğinin yansını yiyor.”

Babaanne gözlerini irice açarak torununa baktı ve huysuzca

kaşlarını çattı. “Orada bir sürü boş tabak var. Yarısı buysa, ta

mamını düşünemiyorum," dedi. Dehşete kapılan kadına ina-

namıyordum. Gerçekten abartıyordu çünkü sandığı kadar çok şey yememiştim. “Yakında lokmalarımı da sayarsın sen, cimri

ihtiyar. Aşçının tabaklara kuş kadar yemek koyduğunu anlamak istemiyorsun. Yoksa yediğim azıcık bir şey benim. Ayrıca ben büyüme evresindeyim, bu kadar yemem normal." Midemin der

dinden ona ne? “Kazık kadar olmuşsun, daha ne kadar büyüyeceksin?”

uKazık diyerek bana hakaret ettiğin için kendinden utanma lısın, Firavun un Kızı. Daha çocuğum ben." “Yirmi yaşında çocuk mu olurmuş canım.”

“Olur tabii, kendimden biliyorum.” Alaz, ateş hattında kalmamak için tarafsız dururken, gülüşü

bizi kızdırınca hemen savunmaya geçmesi uzun sürmedi. “Siz bana aldırmayın, devam edin.” Devam mı edin?

Homurdanarak masadaki tatlı tabağını önüme çektim. Bu

günlük daha fazla kavga edecek tadım kalmamıştı. “Bak hâlâ tı kınıyor.” Babaanne önümdeki tatlı tabağını aldı. “Torunumun

yanına yakışan bir gelin istiyorum, o yüzden az ye.” Alaz elin deki su bardağıyla öksürmeye başlayınca, utanmam gerekirken

kendimi gülerken bulmuştum.

Başına kalacağım diye korktu.

Kıkırdayarak eğitmenime döndüm. “Merak etmeyin, sevgi li Buzdağı, kesinlikle evlenecek kızlardan değilim.” Gülüşümü

138

YARALASAR-II

zor durdurduğumda öksürmesi kesilmişti. “İsabetli bir karar ol

muş çünkü ben de evlenecek bir adam değilim.” Kısacası diyor ki sakın benimle ilgili evlilik hayalleri falan kurma, üzülürsün. Ne hayalli Ona mı kattım beni

Nihayet yemek bitince odama çekilerek iddiayı kaybetti

ğim için gergin bir şekilde üzerimi değiştirdim. Alaz’ın odama gelmesinden deli gibi korktuğum için hemen ışıkları kapatıp

yarağıma girmiştim. Kaybettiğim saçma bahis yüzünden onu öpmeye niyetim yoktu. “İnşallah odanda çürürsün, Aslı!” Oy saki dışarı çıkacağına çok emindim.

Karnımda bir ağırlık hissettiğimde inleyerek gözlerimi aç mak için kendimi zorladım. Boynumda sıcak bir nefes vardı. Yatağım fâzla mı sıcaktı? Burnuma gelen çikolata kokusu beni mayıştırıp daha fazla uykumu getiriyordu. Gözlerimi kırpıştıra

rak usulca açtığımda ilk dikkatimi çeken kahverengi ve parlak

saçlar oldu. Uyku senemi bir halde kendime gelmeye çalışırken, biri yüzünü boynuma gömdüğü için aşırı terlemiştim. Başımı iyice eğince kahverengi saçların sahibini gördüm. “Şu kolunuzu

belimden çekecek misiniz?” Sitem etmeden duramadım. Adam

resmen yüzünü boynuma gömmüş ve kollarıyla beni göğsüne hapsetmişti. Bekle bir dakika!

Yüzü boynumda mil

Kollan da belimde! Bu adamın benim yatağımda ne işi var?

Gerçeklerin farkına vardığımda avazım çıktığı kadar bağır

dım. Kahretsin! Burada neler olduğunu anlamıyorum! Bu adam neden yacağımdaydı? Aklıma gelen kan dondurucu sahnelerle

korkuya kapılarak daha fazla bağırdım. Çığlığım onu uyandı

rınca başını kaldırdı ve yarı uykulu bir halde bana baktı. “Şunu keser misin?” Uykulu bir sesle söylediklerine karşılık daha fazla

bağırınca, küfrederek eliyle dudaklarımı kapatmışa.

MARAL ATMACA

139

Beni, “Senin sorunun ne?” diyerek azarladığında dudağım-

daki elini ısırdım ve onu üzerimden iterek yatağa oturdum. Korku içinde, “Odamda ne işiniz var?” dediğimde huysuzca

soluğunu verip tıpkı benim gibi oturdu. “Burası benim odam.” Onu uyandırdığım için bana ters ters bakarken, söyledikleriyle

gözlerimi irice açarak odayı inceledim. Ne demek benim odam! Daha az ve sade eşya. Kahretsin, burası gerçekten benim odam değil! Kafam karışmış bir şekilde odamın nereye gittiğini sorguluyordum. “Benim burada ne işim var?” Dudağının kenarı bil

miştik. içinde kıvrıldı. “Bana mı soruyorsun? Gece odama ve ya tağıma gelen sensin.” Bunu öyle bir sesle söylemişti ki hayatım

boyunca ilk kez bu kadar çok utandığımı hatırlıyorum. Allah

kahretsin, uyurgezerliğim bu sefer kendisini aşmıştı!

“Ben…” Utanç içinde bakışlarımı kaçırıp sustuğumda gül dü. “Uyurgezerdin,” diyerek cümlemi tamamlayınca yerin di

bine girerek başımı salladım. Uyurgezer olmak insanı fazlasıyla zor durumda bırakmaya yetiyordu. Neden herhangi bir oda değil

de onun odası! Bu rezillikle yapamam, kendime atlamak için bir

çatı bulacağım. “Sizi niye bulanık görüyorum?” Bu haldeyken takıldığım

şeye inanamıyordum. Alaycı bir sesle, “Gözlüklerin olmadığı için olabilir mi?” dedi. Başımı salladığım esnada yatakta hafif

bir harekedik hissettim. Utançtan başımı kaldıramadığım için ne yaptığını görmüyordum, önce parmaklarını yüzümde his

settim ve hemen sonrasında gözlüğümü taktı. Genelde uyurken gözlüklerimi çıkarmayı hep unuttuğum için odasına geldiğim de o çıkarmış olmalıydı. Ben niye onun odasına gelmek gibi bir halt yedim! Üzerinde bir şey olmadığını fark ettim, çıplak kasları görüş

açıma girmişti. Çığlığımı dudaklarıma hapsederek üzerimdeki ince pikeyi usulca çektim. Pijamalarımın üzerimde olduğunu

140

VARALASAR - II

görmek rahatlamamı sağladı. Şükürler olsun ki sadece ayn

yarakta uyumuştuk, daha fazlası olmamıştı. “Sadece uyuduk,

değil mi?" Yine de aklımda herhangi bir şüphe kalmasın diye korku içinde bunu ona sordum. Gözlerindeki bu çocuksu muzıtlık da neyin nesiydi? “öyle mi dersin?” dedi. Çapkın gülüşü,

iç çektiren çıplak kasları ve dağınık saçları nedensizce kalbimin hızlanmasını sağlıyordu.

Uyumayıydık ne yaptık? “Ne?” dedim. Korktuğumu görüyordu. “Ne yaptık?” Ürkek çe sorduğum soruya karşılık yanımda oturan sinir bozucu şahıs

bana doğru yaklaşmaya başladı. “Kokun.” Ciğerlerini havayla doldururken boğuk bir sesle fısıldadı. “Yıllar sonra uyku ilaç larının bile yapamadığını yaparak huzurlu bir uyku çekmemi sağladı.” Burnunu boynuma sürterek kokumu sesli bir şekilde içine çekmesini beklemiyordum. “Senin kokuna sahip kimseye

rastlamadım.” Alt tarafı bir zeytin kokusu onu nasıl böyle etki

ler, anlamıyordum. Ilık nefesini boynumda hissetmek aklımı

başımdan alıyordu. En kötüsü ise bu yakınlığı beni rahatsız et miyordu. Elimde olmayan bir iradeyle bana dokunmasına izin

veriyordum. Bu yanlıştı ama doğru geliyordu.

Boynuma dudaklarını bastırınca sesli bir şekilde nefes aldı. “Durun…” Zorlukla sesimi bulunca kalan son irademle yatak tan çıkmak için bir hamle yaptım. Fakat buna izin vermeden

beni yatağa çekince başım yastığa gelmişti. Boğuk bir ses

le, “Sözünde durmadan yatağımdan çıkmana izin veremem,” dediğinde kararan bakışları dudaklarımdaydı. Hangi sözden bahsettiğini bildiğim için telaşa kapılarak nasıl kaçacağımı dü

şünmeye başladım. “Hayır,” dedim. Bunu istemiyordum ve bir bahis yüzünden beni buna zorlayamazdı.

“Sedef.” Yatakta sinüstü yatarken bir kolundan destek alarak

üzerime eğilmişti. “Senin rızan olmadan bunu asla yapmam, biliyorsun.”Titrediğimi görüyordu. Evet, çok fazla titriyordum ve aldığım hızlı soluklar yüzünden göğüs kafesim hareket edi

yordu. “Sana asla zarar vermeyeceğimi anlamalısın.” Temaslarla

MARAL ATMACA

141

İlgili korkumu biliyordu, bu yüzden beni sakinleştiriyor, ürküt

memeye çalışıyordu. "Bunu, beni zehirleyen ve hakkımda infaz kararı çıkartan kişi

mi söylüyor?” Bana duyduğu tutkudan hiçbir şey kaybetme den elini uzatıp yüzüme dokundu. Bu küçük teması yüzünden

içime çektiğim sesli soluklar dayanmasını güçleştiriyor gibiydi.

“Zehir tam olarak sabaha karşı seni öldürecekti, Sedef. Bu ol madan sana panzehri vermeyi düşünmüyordum.” Parmakları

yanağıma sürtünerek boynuma iniyor ve temas ettiği her yeri

kavuruyordu. “Katilin sana panzehri getirmesi için belirlediğim

süre dolana kadar beklemeye kararlıydım.” Parmakları boynu mu keşfe çıktığında başını kaldırıp usulca bana baktı. “Kendi planlarımdan hiç şaşmadım ama o gün bir ilk yaşadım.” Üze

rime eğilerek yüzünü bana yakınlaştırdı. “Eğitimdeki acı çeken hayalin aklıma geldikçe kontrolümü kaybettim ve kendimi se

nin odanda buldum. Sana panzehri vereceği sürenin dolmasına

saadet varken, ben panzehri vermek için odana geldim.” Kendi planını bozmaya mı karar vermişti? Evet, bu anlama geliyordu çünkü odamda olsaydım bana panzehri verecekti. Bahçeye hiç çıkmasaydım öcü bana panzehri hiç vermeyecekti ve böylelikle Alaz onun tesiste olduğunu anlayamayacaktı. Onun için görevi

önce geliyordu ve bu uğurda yaptığı her şeyi doğru sayıyordu.

Fakat o gün odamda olsaydım, ilk kez bildiği doğrulardan şa şacaktı. “Evet, infaz emrini çıkardım.” Parmaklan köprücük kemi

ğime doğru yol alırken bana biraz daha yaklaştı. “Gece infazın

onaylandı, Sedef. Amacım seni öldürmek olsaydı bunu gece yapardım." Dudakları dudaklarımın çok yakınında durdu. “Ama senin bir şekilde bunu öğrenmen ve ona söylemen ge

rekiyordu." Ilık nefesi dudaklarıma çarpıyordu. Beni öpmeyi delice isterken açıklama yapması ona işkence ediyordu. “İnfaz

kararını çıkardım ve katilin bu kararı durdurması için ona üç

gün süre verdim. Eğer senin infazını durduracak konumda de

ğilse üç günün sonunda bunu ben yapacaktım.” Beni zehirleye rek katilin tesiste olduğunu anlamıştı. Ancak rakibini tanımak

_ALASAR - II MA cnun konumunu öğrenmeliydi. Bunun için yine benim

İtrimden bir plan yapmıştı. Böylece rakibinin konum olarak

onun üstünde veya güçlü bağlantıları olduğunu ortaya çıkardı.

Her şeyi planlıyor, beni bu planların içine dahil ediyor ve bir tuzak kuruyordu. Daha sonra kenara çekilerek hasmının o tu

zağa düşmesini izliyordu. Her bir tuzağı ona rakibi hakkında bilgi verirken, öcü yavaş yavaş kendini de verdiğinin farkında

bile olmuyordu.

Yakınlığımızdan dolayı sabrının sonuna gelmiş olmalı ki boynumdaki di ensemi kavradı ve başımı yukarı kaldırdı. Kal

bim göğsümün içinde çırpınırken Alaz bir şekilde korkularımı küçük ve zararsız temaslarıyla yok etmişti. Gözlerini bir türlü

dudaklarımdan ayıramazken, kendi arzularına direndiği için şa kaklarındaki damarlar belirginleşti. “Bugüne dek yaptığım hiç

bir planın içinde senin ölümün olmadı,” dedi. “Tıpkı bundan

sonra da olmayacağı gibi. Bana güvenmelisin, Sedef. Yaptığım şeyler sana korkunç gdebilir ama asla zarar görmene izin verme yeceğimi anlamasın.” Bunun devamının geleceğini söylüyordu.

Onu bulmak için yine beni kendi planlarına dahil edeceğini söylüyordu. Fakat onun tarafından öldürüleceğimi düşündü

ğüm anlarda bile ashnda buna izin vermeyeceğini söylüyordu. “Bu uğurda çekeceğim acıları umursamıyorsunuz.” “Acın, son zamanlarda sana çektirdiğim acılardan daha fazla

sını yaşatıyor bana." Gözlerim irileşti çünkü bu, kontrolü dışın

da bir itiraftı. Kendisine küfreder gibi ağzının içinde bir şeyler

homurdanması dikkatimden kaçmadı. “Şimdi.” Ensemi daha sert kavradı, bedenimdeki ürpertinin

sebebi artık korkudan değildi. Gözlerini güçlükle dudaklarım dan çekip gözlerime baktı. “Seni öpmeme izin verir misin? Bu

güne kadar hayatımda çok fazla kadın oldu ama onlarla olan tüm yakınlığımın amacı görevlerimdi. Ancak ilk kez bir kadını

öpmeyi kendim için istiyorum,” dedi. Hayır dersem bunu yap mayacağını görebiliyordum. Fakat sorun şu ki ben de ilk kez bir

erkek tarafından öpülmeyi istiyordum. Hayır, başka bir erkek

MARAL ATMACA

143

tarafından değil, onun tarafından öpülmeyi istiyordum. Bunun

nasıl bir duygu olduğunu merak etmeye başlamıştım. “Bana işkence etmek hoşuna gidebilir,” dedi. “Ama benim de bir sınırım var ve bir cevap bekliyorum.” O sınırı biraz daha

zorlarsam cevabımı beklemeden bunu yapacağını görebiliyor

dum. Beni daha fazla heyecanlandırırken konuşmak hiç kolay değildi. “İyi ama ben…” Hadi amat bunu nasıl itiraf edtcegim! Pa nikle, “Nasıl yapıldığını bilmiyorum ve bu bana hep iğrenç gelmiştir. Tamam, istiyorum ama ya kusarsam?” diye hızlıca konuştuğumda, evet cevabını bir nevi aldığı için dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. “Bakalım bu konudaki dü

şüncelerini değiştirebilecek miyim?” Aramızdaki son mesafeyi

de kapatınca, dudaklarını usulca dudaklarıma sürttü. Bunu kış kırtıcı bir şekilde yaptığı için daha ilk temasıyla kendimi onun

dokunuşlanna bırakmıştım. Başlarda küçük öpücüklerle beni kendisine alıştırmaya özen

gösterdi. Onun kollarında kuş gibi titrediğim için beni korkut tuğunu düşünmüştü. Belki de sırf bu yüzden bana bir ilki yaşa tırken oldukça nazikti. İçindeki vahşi tutkuya rağmen kendisini

törpülüyor ve benim için bunu ağırdan alıyordu. Lâkin daha fazlasını istedim ve omuzunu tutarak onu biraz kendime doğru çektim. Bu her şeyin boyutunu değiştirmişti. Dudaklarımı hoy ratça öpmeye başlamasıyla kalbim göğsümden çıkacak sandım.

Aklım ve mantığım bunun yanlışlığını haykırırken, bedenim

onun öpücüğüne çoktan teslim olmuştu. Hayatımda ilk kez bir erkek tarafından öpüldüğüm için deneyimsizdim. Bunun farkındaydı ve buna rağmen ona karşılık vermemi beklediğini

biliyordum. îlk öpücüğümün bu şekilde aklımda kalmasını is

temedim. Bu yüzden direnmeyi bırakarak ona karşılık verdim, işin garip yanı bana hissettirdikleriydi. Daha önce bu kadar

zevk aldığım başka bir şey olmamıştı. Kendi kontrolümü kay bederek ona verdiğim karşılıklar, içimde varlığından habersiz

olduğum duyguları dışarı çıkarıyordu. Tiksinmeyi beklediğim

144

YARALASAR-11

doğruydu amâ bu baştan çıkarıcı haz beklemediğim bir duyguydıı. Bedenim uyuşmuşken kalbim ona çekiliyor ve beynim bu

nun nasıl mümkün olduğunu sorguluyordu. Nefes almama izin vererek usulca benden ayrılınca soluk soluğa kalmıştım,

“Bu…” Gözlerimin içine bakarken doğru düzgün konuşama dı. “Çok farklı.” Bakışlarındaki derinliği çözemedim. Ben hızlı

hızlı nefes almaya çalışırken, üzerimdeki adam uzanarak küçük

bîr öpücük daha kondurdu dudaklarıma. “Böyle hissettirmemcliydi.” Sesindeki şaşkın ifade sanki beklediğinin aksine şeyler

hissetmiş gibiydi.

“Bu iyi bir şey mi?” diye sorduğumda gülümsedi. “Bundan sonra benim açımdan iyi şeyler olmayacağını söyleyebilirim.” Ne demek istediğini anlamıyordum. Keşke arada benim anla yacağım şekilde konuşsaydı.

Hâlâ üzerime eğilmiş bir pozisyonda olduğu için bir nefes kadar yakınımdaydı. “Benimle oynamayın.” Bu konuda daha

fâzla kendimi tutamadım. Onun tarafından üzülmek istemi yordum. “Bana karşı İrislerinizin olmadığını ve inada beni ken dinize âşık etmeye çalıştığınızı biliyorum.” Kafasındaki planlar

doğrultusunda beni etkilemeye çalışıyor olabilirdi ve bu şüphe,

ona yakın olmamı engelliyordu. Nedtn bu da onun oyunların dan biri olmasın diye kendime sormadan yapamıyordum. Böyle

düşünmeme sebep olan şey, hesapçı beyniydi. Yatakta oturmaya çalıştığımda bana izin vererek yanımdaki

yerini almıştı. “Bugüne kadar insanlar Yankı yı hep kırdı ve par

çalayıp ona acı çektirdi.” Bu konuda dürüst olmak için kendimi zorladım. “Ama Sedefi kimse incitemedi.” Uzanıp elini tuta

rak tam kalbimin üzerine bastırdım. “Sedefi burada kendime saklıyorum ve kimsenin kalbime ulaşmasına izin vermiyorum.

Orada iyi yanım var, yani beni dengede tutan Sedef var.” Eğer oynadığı bir oyun yüzünden bana yakın olmaya çalışıyorsa

buna son versin diye bunlan anlauyordum. “Bir oyun oynuyor

olabilirsiniz ve bir şekilde kalbime girip Sedefi incitmenizden

MARAL ATMACA

145

korkuyorum. Yapmayın, insanların benden alamadığı (ek şey çocukluğum olan Sedef. Eğer siz onu benden alırsanız emin

olun, tamamen Yankı olurum. O katilin bana verdiği kiplik olurum ve Sedef’i benden alırsanız size yeminim olsun ben de

sizden Alaz’ı alırım,” dedim. Konuşmamı bitirdiğimde bunları duymayı beklemiyormuş gibi sarsılarak bana bakıyordu. Yolun bacındayken onu uyarıyordum çünkü bu sefer benimle oynarsa

onu bitirirdim. Her ne yapıyorsa buna son vermeliydi.

Gülümseyerek bir itirafta bulundum. “Biliyor musunuz, ben size hep içimden Alaz diye hitap ediyorum. Herkes size Al-

tuğ diyor ama ben hep Alaz diyorum. Herkesin tanıdığı Altuğ

ama kimseye göstermediğiniz Alaz m onunla aynı kip olduğu

nu sanmıyorum. O yüzden bana içinde en iyisi olan ve hedefleri

için herkesi ezip geçen Altuğ olarak gelmeyin. Mümkünse de rinlerde bir yerlerde sakladığınız Alaz olarak gelin.” Benim nasıl Yankı ve Sedef diye ikiye bölünmüş bir ruhum varsa, onun da

Altuğ ve Alaz olarak iki farklı yönü olduğunu düşünüyordum.

Biz, her yönden birbirimize benziyorduk Evet, bunu ne kadar inkâr etsem de herkes bunun farkındaydı.

“Ya sadece Altuğ varsa?” Sesi düşünceli, bakışları çelişki do

luydu. Güldüm. “O zaman Altuğ’un bende göreceği tek kişi Yankı olur. Sedefi Altuğ ortaya çıkaramaz.”

“Ben Yarasa değilim.” Gözlerimi kaçırmaksızın ona bakam.

“Ben hep yarala sar oldum. Yankı yaralar, Sedef sarar çünkü

ben yaralasarım. O yüzden başkalarının da beni yaraladığı gibi sarmasını beklerim. Eğer sarmaya gönlünüz yoksa yaralarımı, yenisini açmakta ısrarcı olmayın," dedim ve ona son kez baka

rak yatağından çıktım. Ancak sözlerimle derinden sarsıldığını görebiliyordum.

Yalnız çok iyi konuştum» aferin bana.

Odasından çıkıp kendi odama girince kapıyı kapanım. Sesli

bir şekilde nefesimi vererek dudaklarıma dokundum. “Allah’ın

146

YARALASAR - II

belası, kim bilir böyle kaç kadını yoldan çıkardı." öpüşü tekrar aklıma gelince kalbimin ritmi anında değişmişti. Kaşlarımı çatarak başımı eğdim ve sol göğsüme baktım. “Rahat dur orada! Bu adam bize fazla gelir.” Evet, sadece kendi kendimle konuş muyordum. aynı zamanda her uzvum ile konuşuyordum.

Üzerimi değiştirip kahvaltıya indiğimde

babaanne ve

Eyüp’ün olduğu masada o da vardı. “Günaydın.” Ondan en uzak yere oturduğumda dudaklarıma arsızca bakması beni çıl dırttı. Ben yukarıda onca lafı kime söylemiştim, Allah aşkına! “Günaydın.” Kapıda Asb’nın sesini duyduğumuzda hepimiz şoke olduk Kemal amca, tekerlekli sandalyesini iterek onu ya nımıza getiriyordu. “Allah belanı versin, salak Aslı! Dün gece gelseydin canın mı çıkardı?” Aslı bana şaşkınlıkla bakıyordu, diğerleri ise afallamış bir şekilde Aslı’ya bakıyordu. Ben iddiayı

kaybettikten sonra dışarı çıkmıştı» aptal! “As-Aslı…” Babaanne gözleri dolarak torununun yanına gitti ve karşısında diz çökerek ellerini tuttu. “Sonunda çıkabildin dı şarıya,” diye fısıldadığında yaşlı kadın gözyaşlarını tutamamıştı. Bu, onun için güzel bir sürprizdi.

Aslı’nın dışarı çıkmasıyla evdeki tüm çalışanlar buraya doluşmuştu ve mutluluk içinde ona bakıyorlardı. “Ablam sonunda

aramıza döndü." Eyüp bile kuş gibi şakıyarak ablasının yanına koşmuştu. Alaz ise yüzündeki içten tebessümle yeğenine bakı

yordu. “Teşekkür ederim, hayatım.” Yaşlı kadının gözyaşlarını

silen kız, eliyle beni gösterdi. “Yankı bazı şeyleri anlamamı sağ ladı, babaanne.” Herkesin merak dolu bakışları beni bulunca, bu ilgiye alışkın olmadığım için omuz silktim, “önemli olan dün gece çıkmasıydı,” diye homurdanarak somurttum. Onun yüzünden dayısı beni öpmüştü ve karşılık verdiğim kısma de

ğinmek bile istemiyordum. En kötüsü ise ben izin verdiğim için

bunu yapmıştı. Dün gece onun etkisindeyken bunu sorun et memiştim ama şimdi sebepsiz yere öfkeliydim.

MARAL ATMACA

147

“Şey, aslında.” Çekingen bir şekilde Alazı gösterdi. “Ben dün akşam odamdan çıkmıştım ama telefon görüşmesi yapan dayım beni gördü. Yanıma geldi ve ‘Bir gece daha odanda kal malısın,’ dedi.” Tahmin etmiştim! Dün gece masadaki o neşeli hali fazla şüpheliydi! Hesap sorar gibi Alaz a baktığımda, gözle ri tekrar dudaklarımı buldu ve gülümsedi. “Kazandığım ödülü düşününce bunun için pişmanlık duymuyorum.” Hile yaptı ğını büyük bir arsızlıkla dile getiren bu pislik beni kandırmış tı! Aslında kazanan bendim çünkü Aslı dün akşam odasından

çıkmıştı. Alaz onu görmüş ve odasına geri göndermişti. O yüz den dün akşam içeri girdiğinde çok keyifliydi çünkü yeğenini odasından çıkardığımı görmüştü. Bu adamın kazanmak için bir sınırı yoktu. “Bu adil değildi.” Diğerleri aramızdaki bahsi bilmedikle ri için olayı çözmeye çalışıyordu. “Evet, değildi,” dedi. Ayağa kalkarak ellerini masaya koyunca bana doğru uzandı. “Ama bu sabah olanlar da yanlış değildi.” Ben renkten renge gjrerken o, Aslı’nın saçlarına bir öpücük kondurarak gitmişti. Bu sabah

olan her şey yanlıştı. Kahvaltının geri kalanı, Aslı odasından çıktı diye herkes için neşeli geçti. Alaz yoktu çünkü ona gelen bir telefon yüzünden

acilen dışarı çıkmıştı. Yarın çiftlikten ayrılacağım için burada-

kilerle bol bol vakit geçiriyordum. Son iş olarak babaanneden izin alıp Aslı’yı çiftlikten çıkarmıştım. Fazla uzaklaşmayın diye sıkıca tembihledikten sonra bizi özgür bıraktı. Etrafımızda

ki ağaçları izlerken düz yolda Aslı’nın tekerlekli sandalyesini

itiyordum. “Bu civarda ne kadar da çok çiftlik evi var. Acaba içinde birileri yaşıyor mu?” diye sorduğumda güldü. “Bana mı soruyorsun? Buraya ilk geldiğimde dayımın kucağında engelli bir çocuktum. Yıllardır odam dışında hiçbir yeri görmedim.”

Sesi üzgün olduğu için üzerine gitmedim. Hepimizin sınavı başkaydı bu hayatta.

Yarım saat boyunca onunla sohbet ederek gezerken hava daki bulutların farkında olmamıştım. Gök gürledi, yağmur

H!

VaRALASAR - II

bimdan yağacağını haykırıyordu. Ne yazık ki biz çiftlikten bir hayli uzaklaşmıştık. Yağmurda ıslanmak sorun değildi, asıl sorun yollar çamurlarınca Aslı’nın tekerlekli sandalyesini nasd ireceğindi. “Geri dönmeliyiz.” Aslı da benim gibi yağmurdan

dolap endişeleniyordu. “Yağmur yağana dönüşümüz uzar, Aslı. Kabaca söylersem seni kemem, zavallı kollarımı da düşünmeliyim,” dediğimde bana ters ters bakarak» “Bu kadar açık sözlü olma,” diye ho

murdanınca güldüm.

“Bize yakın çiftliklerden birine misafir olalım mı? Eğer arabalan vana bizi eve götürmelerini isteriz,” dedim. Beni onay layınca yağmur başlamadan tekerlekli sandalyesini daha hızlı irmeye başladım.

Yaklaşık beş dakika sonra bir çiftlik evinin bahçe kapısından içeri girdik Yutkundum. “Bu da ne?” Aslı da en az benim kadar ürkmüş görünüyordu çünkü üç katlı bu büyük evin kasvetli bir

havası vardı. Ev oldukça bakımsız ve eski görünüyordu. Dahası bahçedeki yabani odar dizlerimegeliyordu ve ağaçlar kurumaya yüz rucmuş gibiydi. Babaannenin çiçekler ve meyve ağaçlanyla dolu bahçesinden çok uzaktı. Burası perili köşkleri andırıyordu.

Peri diye bir şey var mıydı ki? Sanırım içeri girmeden bunu anlayamayacaktım.

Aslı, “Yankı?” diye ürkerek fısıldadı. “En son okuduğum o gerilim romanındaki korku evlerini anımsatıyor. Üstelik kara

buludardan çakan şimşekler de üzerine tuz biber ekiyor. İçeride

bizi öldürmeyi bekleyen biri olabilir. Peşinde bir katil olduğunu söylemiştin, değil mi?" Bu kızdaki korkunç hayal gücüne küf redesim geldi. İki dakikada nasıl bir senaryo yazmıştı hemen? öcü burada olamazdı. Alaz ailesini tehlikeye atmamak için ta

kip edilmediğine emin olmuştur. Sırt çantamdan Alaz’ın bana verdiği küçük uyuşturucu silahı çıkartıp Aslı’nın eline tutuşturdum. Dizlerinin üzerinde duran battaniyeyi bileklerine kadar çekerek silahı gizledim. “Bir teh-

MARAL ATMACA

149

dit hissedersen ve seni koruyamayacak durumda olursam ateş etmekten çekinme. Evet, bir silahım var." Tek kelime etmesine ilin vermeden onu eve doğru itmeye başladım. Benim yüzüm den yeğenine bir şey olursa o Buzdağı canıma okurdu. Aslı yı kapıdan beş adım uzaklıkta bırakarak kapıya vurdum.

Birkaç dakika boyunca kapıya vurmuştum ama kimse açma mıştı. “Bu harabe yerde kimse yaşamıyor anlaşılan.” Aslı’ya doğru iki adım atmıştım ki arkamdaki büyük kapıdan gelen gıcırtıyı duydum. Belki de burada binleri yanıyordur.

Yüzüm Aslı’ya dönük olduğu için kapıyı açan kişiyi göreiniyordum. Ancak Aslı kimi gördüyse sertçe yutkunmuştu. Bakışları değişmiş, gözbebekleri büyümüştü. Ve tam o esnada Aslı’nın silahı çıkartarak ateş eniğini gördüm. Hemen arkam da bir küfür sesi ve birinin inleyerek yere düştüğünü duydum. “Sen ne yaptın?” Gözlerimi kocaman açarak bu manyağa bakı yordum. Ateş mi etti bu salak?

“Se-sen ateç et dedin ama…” Hâlâ arkama bakarak konuşu yordu, aptal.

Kastettiğim şey kesinlikle bu değil!

“Yanında ben olmayınca bir tehdit hissedersen ateş et demiş tim, geri zekâlı!” Kaşlarımı çatarak yanma gidip elindeki silahı aldım. “Bir dakika ya, sen kimi vurdun?” Aslı’nın iri gözlerle

baktığı kapıya doğru başımı çevirdim. “Allah senin de belanı versin, Aslı!” Yemin ederim hiçbir yerde rahat yüzü yok bana!

Bazı genler bozuk oluyormuş. Bunu nasıl mı anladım? Aslı

eline silah geçer geçmez birine ateş edince! Dayısı kılıklı! Bir

durup düşünmek yok, doğrudan uygula! Bence Sipahi genlerinde bir sorun vardı çünkü bugüne kadar dört Sipahi tanımıştım ve hepsi de arızalıydı. Babaanne fazla fesat biriydi, Eyüp hayalpe

restti. Aslı an itibarıyla potansiyel bir katildi ve Alaz ise… Onda

zaten yok yoktu. Kızı daha bugün dışarı çıkartmıştım ama ilk

dakikadan vukuat çıkarmadan duramamıştı. Neyse ki elindeki gerçek bir silah olmadığı için vurduğu kişi birazdan kendisine gelirdi. Peki ya gerçek bir silah olsaydı? O zaman birini kal

binden vurarak öteki tarafa göndermiş olurdu. Evet. Aslı ilk kez silah kullanmasına rağmen hedefi tam kalbinden vurmuştu.

Bunlar hep acemi şansı! Bu şans bir bende yok!

“öldü mü?” Yerde yatan adamın başına eğilmiş, boş boş ba kıyorduk. “ölmesini mi isterdin, Aslı?” İğneleyici sesime kar

şılık başını hayır anlamında sallayınca sorgu işine başlamıştım.

“Onu tanıyor musun?” Ben kesinlikle tanımıyordum. “Hayır.”

“O zaman ateş eniğine göre saldırgan bir harekette bulun muş olmalı.”

“Hayır.” “Ama bir tehdit sezdin, değil mi?”

“Hayır.”

unun niye vurdun oğlum adamı!” Ben bu kızı tutuklaAUs nANil bir tepki verirdi acaba?

Yanakları kızarınca bakışlarını kaçırdı. “O çok yakı-

^klnAldığım cevap karşısında yemin ederim şoka girmişûnt Kim yakışıklı bulduğu birini vurmak isterdi ki? “Bekle bir dakika!” İşaret parmağımı ona doğru tuttum.

“Gözbebeklerinin büyümesi ve onu görünce attığın o tuhaf

Kakışlar etkilendiğin için miydi?” Gözlerini kaçırınca büyük

bir şaşkınlık yaşadım. "Allah senin o şıpsevdi kalbinin belasını versin! Daha bugün hücrenden dışarı çıktın! önüne çıkan ilk

erkekten etkilenemezsin. Hadi onu geçtim, adam yakışıklı diye

niye onu vuruyorsun?" Tamam, bazı erkekler görünüşü ile âde ta ateş ederdi ama yakışıklı diye doğrudan ateşe manız kalan

birini ilk kez görüyordum.

“Ondan etkilenmedim!” İnkâr etse de adama olan bakışları

gün gibi ortadaydı. “Birini yakışıklı bulmak ve ondan etkilen

mek aymı şey değil. O anki heyecanla ateş ettim, neden üzerime geliyorsun?” Saldırgan bir tavırla kendisini haklı çıkarmaya ça lışıyordu. Birini vurduğu halde sanki bardak kırmış gibi olayı

basitleştirmesi beni deli ediyordu. Yağmurun altında sırılsıklam olduk. Yerdeki adamın da du

rumu bizden farklı değildi. Ona bakarak yalvaran bakışlarını bana çeviren Aslı, “Yankı, adam hasta olacak,” dedi. “Bencilli

ği bırakıp onu içeri taşır mısın?” İçeri taşımamı istediği adam uzun boylu, güçlüydü. Neredeyse benim iki katimdı. Allah’ım, sen sabır ver! Kucağıma da alayım bari, tam olsun.

“Olur, dişi terminatör. Peki, onu nasıl içeri taşıyacağımı da söyler misin? Güvenmediğim ve tanımadığım bir erkeğe doku-

namam, fobim var. Ayrıca onu sürükleyeyim diyeceğim ama

bel fıtığı olma ihtimalim çok yüksek. Kucağıma alacağım lâkin

koca adamın neresinden tutayım? Ayrıca emin ol, bir kızın ku cağında eve götürülmek hoşuna gitmeyecektir." Gülüşüme en gel olamadığımda Aslı da bu sahneyi hayal etmiş gibi kıkırdadı.

MARAL ATMACA

153

Çiftliğin kapısından içeri giren dön arabayla gülüşümüz solmuştu. Arabaların içinden inen beş kişi bizi görünce anlam sız bakışları attı. Lâkin yerde yatan adam dikkatlerini çekince

hepsi kaşlarını çatmıştı, özellikle içlerinde en yaşlı olan adam,

belindeki silahı çıkartıp bize doğrultunca yutkundum. “Ona ne yaptınız?” diye öfkeyle gürlerken, iki kişi koşarak yanımıza gel

di ve baygın adamı kontrol etti. “Yaşıyor!” Beyaz tişörtündeki küçük kan izi dikkat çekiyordu. İçlerinden biri yerdeki adamın tişörtünü yukarı sıyırınca, minnacık kurşunun onun sol göğ

sünde durduğunu gördük. Sadece ucu deriye temas ettiği için

hafif bir kan akmıştı. Kurşunu çıkartan çocuk, onu alıp incele yince rahat bir nefes aldı. Yaşlı adama bakarak, “Baba, uyuştu rucu bir silahın kurşunu. Merak etme, birazdan kendine gelir,” dedi. Adamlar onu içeri taşırken, bize silah çeken gri gözlü yaşlı adam diğerlerine döndü. “Bu ikisini içeri alın. Kardeşiniz uya

nıp olanları anlatmadan bir yere gitmiyorlar.” Aslı yutkunarak

bana bakarken, sırf adamlar bana dokunmasın diye omuz silke rek eve girdim. Sonuçta onu ben vurmadım ve gerekirse Aslı yı

ispiyonlayıp çıkardım buradan. Oturma odası olduğunu düşündüğüm bir yere geçmemi zi sağladılar. Her yer toz ve örümcek ağıyla doluydu. Üstelik

koltukların üzerindeki beyaz örtülere bakılırsa bu ev uzun za mandır kullanılmıyordu. Yaşlı adam örtüyü çekerek tekli bir

koltuğa oturunca, baygın adamı bir kanepeye yatırdılar. Biri

şömineye odun getirip yakarken, diğerlerinin soru dolu bakış

ları üzerimizdeydi. “Mafya mısınız siz?” Kendimi tutamayıp sorduğum soru karşısında yaşlı adam bana boş bakışlar atarken, benim yaşlarımdaki bir çocuk güldü. “Değiliz. Babamın neden bir silahı var, onu ben de hâlâ anlamış değilim,” dedi. Tıpkı

yaşlı adam gibi kumral saçları vardı ama bu çocuğun göz rengi

maviydi. “Ben Habil,” dedikten sonra babasının sol tarafında duran

ve bize buz gibi bakan diğer çocuğu gösterdi. “Benden iki yaş

büyük kardeşim Kabil.” Kahverengi, kısa saçları ve kehribar gözleriyle bizi süzüyordu bu çocuk. Tek fark Habil tebessüm

154

YARALASAR-II

ederken Kabil’in bakışlarının ürkütücü olmasıydı. Kim oğlUnj

ilk kanı döken Kabil ismini verirdi ki?

• •

Habil yüzündeki tebessümü koruyarak şömineyi yaktıkta sonra ayağa kalkan kişiyi gösterdi. “Ağabeyim Cihan.” Bu

yirmi beş yaşlarındaydı. Sarışın adamın yeşil gözleri ateş sa da bakışları fâzla etkileyiciydi. “Ve ishak.” Koltukta baygln

yatan kişiyi gösterdi. Kardeşlerinin aksine esmer biriydi. Fakaf Kuzey’in saç rengi İshak a göre daha koyu bir siyahtı. “Ben de Yankı.” Elimle etrafa tedirgin bakışlar atan kızı gös. terdim. “Bu da Aslı, arkadaşım gibi bir şey.” Sonuçta kızı daha

birkaç gündür tanıdığım için onu hemen arkadaş kategorisine

koyamazdım.

Baygın yatan adamdan çıkan inleme dolu sesler üzerine Ha bil onun yanına koşup üzerine eğildi. “İyi misin? Sana ne oldu?

Kim vurdu seni? Bir şey söyleyecek misin?” Ağabeyi için korkan çocuk daha bir sürü soru soruyordu ki, “Üzerimden çekilirsen iyi olacağım, koçum,” dedi uyanmak üzere olan kişi. Habıl gü

lerek kenara çekilince İshak, göğsüne tutarak koltuğa oturdu.

Babını kaldırınca ela gözleri bana öylesine bakıyordu. Cid di yüz hatları ve geniş omuzlarıyla bu adam dudak ısırtan tür dendi. Kendisine ne olduğunu sorguluyor, aynı zamanda bizim

kim olduğumuzu da merak ediyordu. Gözleri biraz üzerimde oyalanarak Aslıya kayınca kaklarını çatmıştı. Diklerinin arasın

dan, “Bir açıklama bekliyorum!” dediğinde Aslı korkarak elimi sıkıca tuttu. Daha uyanır uyanmaz adam açıklama derdine dü

şünce, Aslı tırnaklarını elime geçirmeye banladı. Onu vururken korkmuyordu ama. İshak, Aslı’dan cevap beklerken Aslı yalvaran gözlerini bana çevirince ofladım. “Sizden korktuğu için kazayla ateş etti, hepsi bu.” Küçük bir açıklama yaptım ama azarı yiyen yine ben ol-

dum. Beni, “Sen onun avukatı değilsen kapa çeneni!” diyerek azarladıktan sonra sen bakışlarını Aslı ya çevirdi. Adeta, “Ko

nuş!” diye gürleyince Aslı yerinden sıçramıştı. Bu adam ne cü

retle bizi azarlardı?

ıI I

j

MARAL ATMACA “Asıl sen

155

çeneni!" Avazım çıktığı kadar öyle bir bağır

dım ki hepsi yüzünü ekşitmişti. “Engelli bir kıza ahkâm kesmek

kolay tabii! ölmedin sonuçta, neden kuduz hayvanlar gibi ağ

ımdan köpükler çıkartıp bağırıyorsun?" Söylediklerim üzerine adamın çenesindeki kaslar seğirmeye başlamıştı. Şakağındaki damarlar belirginleşirken gözleri köz rengini almıştı. Ben gaza gelmeden önce niye kime beni susturmuyorya? Şimdi ruhuma bir

El-Fatiha alırım.

“Canına mı susadın kadın sen!” Ayağa kalkarak belindeki silahı çıkartıp bana doğrultunca ürperdim. Üstelik parmağı te

tiğe gittiğinde tam basmak üzereydi ki, “Sakın!!” diye haykırdı Aslı. Tekerlekli sandalyesini iterek benim önüme geçti ve “Ar

kadaşımı öldürmek istiyorsanız önce o silahı bana çevirmeniz gerekecek!" dedi. Afallayarak başımı eğip Aslı ya bakıyordum. Az önce konuşmaktan korkarken benim için cesaret hırkasını

giymişti. Üstelik ben onu arkadaşım olarak bile tanıtmazken o, üstüne basa basa arkadaşım demişti. Bu kız göründüğünden

dahafazlası gibi.

Aslının beklenmedik çıkışıyla İshak denilen adam alaylı ona baktı. “Az önce korkudan sesin çıkmazken bu saygısız kız için küçük bir kaplan kesilmen etkileyici.” İğneleyici sesine karşılık Aslı da aynı şekilde ona karşılık verdi. “Asıl etkileyici olan sizin

kişiliğiniz. Bir kıza silah çekmek ve engelli birini korkutmak

karakterinizi çok güzel ortaya koyuyor. Sizi yetiştiren anneye benden selam söyleyin çünkü yetiştirilme tarzınıza diyecek söz bulamıyorum.” İshak burnundan solurken ben gururla elimi Aslı nm omuzuna koydum ve “İşte benim arkadaşım,” dedim.

Hiçbir lafın altında kalmayan insanları hep sevmişimdir.

“Buraya belki bizi eve bırakırsınız diye gelmiştik,” dedim.

“Yağmur yüzünden yollar çamur olduğu için dönüş yolunda fâzla oyalanırdık.” Tiksinti içinde bana silah çeken malum kişi

ye baktım. “Ama misafirperverliğiniz göz yaşartıcı olduğu için kendimiz gitsek daha iyi.” Aslının sandalyesini iterek onu sa

londan çıkardım. Kapıyı açtıktan sonra beraber dışarı çıkmış tık. O mafya kılıklı adamlardan uzak durmak en doğrusuydu.

156

YARALASAR-|| Bahçeden çıktığımızda üzerimize yağmur yağarken sınJ-

sıklam bir şekilde güldüm ve “Orada seninle gurur duydum/

dedim.

Kıkırdadı. “Orada korkudan altıma edecektim ama

bunu yansıtmamaya çalıştım. O yakışıklı adam çok korkunç ve kaba," diye yanıtladı beni. İkimiz de gülerek yolumuza devam

ederken, hâli nasıl ölür da ondan yakıçıklı olarak bahseder diye

düşünmekten kendimi alamadım. Beklediğim gibi çamura dönen yolda onu itmek hiç kolay

değildi. Birkaç dakika sonra yanımızda duran siyah bir araba yüzünden Aslı ile göz göze geldik. Arabanın kapısı sertçe açı

lınca inen adamı gören Aslı ürpermişti. İshak denilen adam peşimizden niye gelmişti ki? “Bak, eğer yine bize kızacaksın…”

Arabanın arka kapısını açarak beni susturdu, “Binin!” Neden

bunu söylerken bağırıyordu? Bizi evinin bodrumuna götürüp

söylediklerimiz için bize işkence mi edecekti? Adam sanki aklımdan geçenleri anlamış gibi sabır çekmişti. Dişlerinin arasından, “Evinize gideceksiniz,” dedi. Söyledikle

rine bakılma bunu istemiyordu. Fakat vicdanını rahadatmak

için yapıyordu. “İstemiyoruz.” Aslfnın sesi fazla soğuk çıkmıştı ve gururlu bir ifadeyle, “Biz kendimiz gideriz,” diyerek kestirip attı. Keşke

bu kararı verirken benim zavallı kollarımı da düşünseydi.

“Hemen cevap vermese miydin?” diyerek onu kızdıracağım dan habersiz güldüm. “Sonuçta sen oturduğun yerde gidiyor sun ama bu garibana da yazık.” Bana ölümcül bakışlar atan Aslı

gibi öyle gereksiz gurur yapan biri hiç olmamıştım.

Aslı, “Sen git o zaman, ben kendim giderim!” diye bağır dığında İshak denilen şahıs kaşlarını çatmıştı. “Bu halde nasıl gitmeyi düşünüyorsun?” dedi. Bir şey fark etmiştim; o da bu

adamın kaşlarını hep çattığıydı. Gerçekten çok asık suratlı.

“Bu benim sorunum, sizin değil,” diyen Aslı aptalı kesinlikle

gururundan ödün verecek gibi değildi. Burada sırılsıklam bir

haldeyken neyin gururuydu bu? Binelim işte ama yok, o illa

MARAL ATMACA

157

Sipahi olmanın hakkını verecekti. Allah’ım, bir ben mi gurursuinin burada?

“La havle!” Nihayet İshak sabrının sonuna gelmişti. “Sen şimdi inat mı ediyorsun kadın?” dedi öfkeyle. Aslı umursamaz ca omuz silkince, “öyle olsun!” dedi ve Aslı ya doğru yürüyüp onu tek bir hamleyle kucağına aldı ve doğruldu. Aslı çığlık atın

ca, “Sabrımı daha fazla zorlamadan kapat o çeneni!” dedi. Onu susturmak için bunları söylemesi yetmişti. Bence de sussun artık,

burada ıslanıyoruz sonuçta. Arabanın ön kapışım Aslıyı kucağından indirmeden açınca onu savururcasına koltuğa fırlatmıştı. “Hayvan!” diye bağıran kıza ters ters baktıktan sonra uzanıp onun kemerini taktı, kapı* yı Aslı’nın yüzüne çarptı.

Ash’nın tekerlekli sandalyesini bükerek katladı ve arabanın

bagajına koyduktan sonra bana döndü. “Sen?” Tek kaşını kaldı rınca güldüm, “öyle kucaklaşmaya hiç gerek yok, ben kendim binerim.” Arka kapıyı açarak bindim. Aslı önde otururken ben

niye arkada oturuyorum? Arabaya binen İshak, bize hiç bakmadan arabayı sonunda

çalıştırmıştı. “Nerede oturuyorsunuz?” Bilmiyorum dercesine omuz silktim. “Ben burada misafirim, Aslıya sor. Onlar sizden daha misafirperver.” Bunu söylemezsem rahat edemezdim çün

kü adamın evinde resmen silahlı saldırıya uğramıştım. Aslı’ya yan gözle baktı ve konuşmamakta inat eden kızı gö

rünce yine tersledi. Sert bir sesle, “Cevap ver!” deyince Aslı az

kalsın korkudan camdan fırlayacaktı. Bu adam bağırmadan ko nulmayı bilmiyor bence.

“Sipahilerin çiftliğine gideceğiz.” İsteksizce verdiği cevap karşısında aynada İshak’ın değişen yüzünü görmüştüm. Sipahi

ismini duyduğu an yüz ifadesi sertleşmişti. Direksiyonu tutan elini fazla sıkmaktan parmak boğumları beyazlaşmıştı.

I5R

YARALASAR • II “Altuğ Sipahi ile bir yakınlığınız var mı?” Sesindeki o nefreti

en az benim kadar Aslı nın da hissettiğine emindim. Alaz’ı ne

reden tanıyordu? Lhık’ın değişen yüzüne inat, Aslı gurur duyan bir sesle ona

istediği cevabı verdi. “Dayım olur.” Evet, ne yazık ki dayısı ol duğu doğruydu. “Yankı da onun kız arkadaşı.” İtiraz etmeye hazırlanmıştım ki Aslı’nın bilerek yalan söylediğini fark enim.

Böyle yaparak beni korumaya çalışmış olabilirdi.

“Demek yeğeni ve sevgilisi, ha?” İshak’ın sesi tiksinerek çıkmıştı. "Benim kapımdan başka sığınacak bir yer bulamadınız

sanki." Gaza yüklenirken bize tahammül edemediğini hisset tim. Bizden bir an önce kurtulmak istercesine araba hızlanmış

tı. Alaz ile kesinlikle aralarında bir düşmanlık vardı. Araba beklediğimden daha kısa sürede çiftliğe giriş yapmış

tı. Yağmur tüm hızıyla yağarken çiftlikten kulağında telefonla çıkan Alaz’ı gördüm. Aceleyle arabasına yöneldiği sırada çiftliğe giren arabayı görünce durmuştu. İshak arabadan indi ve bagaj daki tekerlekli sandalyeyi çıkardı. Aslıyı tekrar kucağına alarak

sandalyesine oturttu. Ben de arabadan indiğimde, yanımızdaki

adamı gören Alaz kaşlarını çatarak ona doğru yürüdü. “Onla

rın senin arabanda ne işi var?" Hiç beklemediğim bir öfkeyle onun üzerine yürüdüğünü görmek şaşırtıcıydı. “Buraya geldiği

ne göre canına susamış olmalısın, Saygın!" Aralarında ne vardı, bilmiyorum ama düşündüğümden daha büyük olmalıydı.

’ “Hayatındaki kadınlara sahip çıkmaman benim sorunum değil.” İshak da en az onun kadar öfkeli görünüyordu. “Bu sana

yaptığım ilk ve son iyilik, Sipahi. Bir daha senin soyundan kim seyi evimin yakınında görmeyeceğim." Bunları söyledikten son ra Aslıya son kez bakarak arabasına bindiği gibi çekip gitmişti.

Giden adamın arkasından delirmiş bir şekilde bakan Alaz, “Saygınların evine mi gittiniz?” diye sordu. Kararan bakışlarla bize dönünce korkudan nefes alamadığımı hissettim. Demek o İshak denilen adamın soy ismi Saygındı? Acaba bir çqit kan davasının içine falan mı düjtüm ben?

MARAL ATMACA

159

“Buranın yabancısı olduğumun farkında mısınız?” Su için de kalmış halimi gösterdim. “Donuyorum burada. Onlarla ne

sorununuz var, bilmiyorum. Kimseyi tanımadığım için beni

suçlayamazsınız,” dedim ve yanından geçerek çiftliğe girdim. Endişeden deliye dönmüş ev halkına zoraki bir şekilde tebes

süm ederek odama çıktım. Allah’tan o evdeyken Sipahi isminden bahsetmedik yoksa sağ çıkamazdık.

Sabahın ilk ışıldan ile uyanıp aşağı indiğimde evdeki kim se dün olanlar hakkında soru sormamıştı. Aksine herkes hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu ve bu beni daha çok mutlu etti.

Güzel bir kahvaltının ardından gitme vaktimiz gelmişti. Ancak evdekilerle bahçeye çıktığımız halde bir türlü vedalaşamıyor-

duk. Hepsi Alazdan çok benim gidişime üzülüyordu. “Sana dalından vişne topladım… Seversin.” Kemal amcanın elindeki

bir sepet dolusu vişneyi görünce, tebessüm ederek eğitmenime döndüm. “Bunları odama koymamda bir sakınca var mı?” Te

siste odamıza yiyecek götürmemiz yasaktı ama vişnelere olan

zaafımı bildiği için güldü. “Sadece bu seferlik.” Kemal amcanın elindeki sepeti alarak bagaja koydu. “Hepsini bir günde bitire

ceğine eminim,” diye homurdandı. Hepsi oburluğumu bildiği için aksini savunan olmadı.

“Ben de ona yolda yesin diye azık hazırladım.” Aşçı Halime teyze elindeki büyük bohçayı arka koltuğa bıraktı. “Senin sev

diğin börekler ve otlu ekmekten de bol bol yaptım.” Gözlerim

ışıldadığında gülümsedi. Bana bunlarla gelin.

“Biz de sana içersin diye vişne hoşafı yaptık.” Esma abla ve Omur bir kasa hoşaf kavanozunu arabanın bagajına koyduğun da Alaz bir küfür savurdu. “Neden herkes yiyecek koyuyor?” İmalı bir sesle oburluğuma gönderme yapan adama güldüm.

“Beni iyi tanıyorlar.” Şu birkaç günde onların bir yıllık yiyece

ğini tüketmiştim neredeyse.

İtf

YARALASAR - II

Sırasıyla herkese sarıldıktan sonra Eyüp ün yanağına b Öpücük kondurdum. Tine geleceksin, değil mi Yanla ablai dedi. Tekrar geleceğimi sanmıyordum ama onu üzmemek içi başımı alladım. “Tabii geleceğim ve geldiğimde yine şenini

rombidlık 0)110unu oynarız.” O oyundan nefret etmiştim çür

kü zombi olan hep ben oluyordum.

Babaannenin elini öpüp alnıma koyduğumda, gözleri dola

kadın bana sımsıkı sarıldı. “Altug gibi sen de gidince bizi unuı ma. Sana kapım her zaman açık, sürekli çık gel kızım.” Yalvara

bir sesle söyledikleri içimi acıtmıştı. “Bir gece ansızın gelebili

rim, Firavun un Kızı.” Kadının bana olan sevgi dolu bakışlar içimi ısıtıyordu. Eğilip bana küskün bakışlar atan Aslıya sarıldığımda, “Seı de beni bırakıp gidiyorsun,0 deyince» hüzünlü sesi iç çekmemi sebep olmuştu. “Beni bekleyen bir hayatım var.” Ben de burad

kalmayı çok istiyordum ama anık bir ajan adayıydım ve sıradaı bir hayatım olamazdı. Üstelik Alaz ın ajan olduğunu bilmedik terini fark ettim. Hiçbiri onun ne iş yaptığını bilmiyordu v<

hepsi bir şirkene çalıştığını sanıyordu. Haliyle benim de ger

çekte kim olduğumu ve Alaz ile nasıl tanıştığımı bilmiyorlardı Sadece Aslı altı yıl cezaevinde kaldığımı ve hayatımın özetin

biliyordu.

Herkesle vedalaşmam bittiğinde sıra Alaz a gelmişti. Baba

annesinin elini öpüp alnına koyunca babaanne onun ellerini sıkıca tunu. “Kızı nereye götürüyorsun, Altug? Aranızda tam

olarak ne var, bilmiyorum ama onu her hafta sonu buraya geti-

receğine dair bana söz ver." Böyle bir şeyi duymayı beklemedi

ğim için ben şaşırırken, “Bu mümkün değil, babaanne,” diyen Alaz, son noktayı koymuştu. Söylediklerinden sonra yaşlı kadın ona kırgın bakışlar anı. “Ona çok alıştık, oğlum. Bir şekilde

hepimizi mudu ediyor. Aslı’yı odasından çıkaran da oydu. Eğer

Yankı gelmezse Aslı yine içine kapanıp odasından çıkmaz diye korkuyorum. Biz senin aileniz, bu kadarını bizim için yapma-

MARAL ATMACA

161

Alaz isteksizce, “Tamam,” diyerek kabul etti. “Müsait oldu* ğumuz her hafta sonu getirmeye çalışırım." Herkese son kez tebessüm ederek arabaya bindim. Alaz şoför koltuğuna geçip arabayı çalıştırınca, herkesin bana attığı hüzünlü bakışlar içimi

burkmuştu.

Çiftlikten çıktığımızda başımı pencereye yaslayıp iç çekti ğimde onun memnuniyet dolu homurtusunu duydum. “Sen

de mi onlara alıştın?" Sanki soru sormuyordu, bundan emin

gibiydi.

“Ne münasebet.” Umursamaz tavrımı takındım. “Ben kolay bağlanan biri hiç olmadım.” Gülmesi bana inanmadığını gös

teriyordu. “Şu İshak Saygın ile aranızda ne var?” Aniden sorduğum

soru gülüşünü soldurmuştu çünkü kaşlarını huzursuzca çat

mışa. “Bu seni ilgilendirmez!” Bu da iyi alıştı her fınatta beni azarlamaya! “Sizi ilgilendirmediği halde siz bana karışıyorsunuz lâkin ben size bir soru bile soramam, öyle mi?” diye alınganlık yap tığımda sıkıntıyla burnundan nefes aldı. "Yolumuz uzun, uyu

Sedef," dediğinde ona ters ters bakarak arka koltuğa uzandım.

Evet, Halime teyzenin benim için koyduğu bohçayı aldım. “Ne yapıyorsun?” “Kör müsün? Kamım acıktı!” “Yarım saat önce kahvaltı etmedin mi?”

“Aradan koskoca yarım saat geçmiş ama” diye homurdana

rak bohçayı açtığımda gülerek önüne dönmüştü. Aç bir midey le uyuyamazdım ki. Bana uyu derken bu ayrıntıyı unutmuştu.

“Sedef, uyan artık geldik.” “Saatlerdir uyuduğuna inanamıyorum.”

162

YARALASAR-11 “Uyanacak mısın artık sen?” Sonunda gözlerimi açtığımda

yüzüm ona dönük olduğu için kaçlarımı çattım. “Biliyor musu.

nuz, sevgili eğitmenim, ben bir şey fark ettim. O da gözlerimi açtığımda görmek istediğim son kişi bile olmadığınız," diye ho

murdanıp kemerimi çözdükten sonra arabadan indim. Kahret sin, her yanım tutulmuştu!

*Bir geceyi kollarımda geçiren kadından bunları duymak hiç inandırıcı gelmiyor." Alaycı sözleri yüzünden kan beynime

sıçradı. “Bilinçsiz yaptığım bir şeyden dolayı beni yargdayamazsınız.” Bu konuyu açarak beni utandıracağını düfünüyona ona bu zevki yaşatmayacağım.

Gelip karşımda durdu ve dikkatli bir şekilde gözlerime bak tı. “Uyurgezer biri uyuduğunda genelde bilinçaltındaki şeyleri

uykusunda uygular " Bu sözlerin herhangi bir doğruluğu yoktu.

Kendimi onun yatağında bulmadan önce onunla uyumayı hiç

düşünmemiştim. “Ama kaybettiğini düşündüğün iddia yüzünden o gece uyu

madan önce seni öptüğümü düşündün, değil mi?” Aklımdan

geçenleri anlamış gibi sarf eniği sözler sebebiyle sonunda beni utandırmayı başarmıştı pislik “Beni kandırdınız ve baskı yaparak zorla öptünüz.” İnkâr et

memi bekler gibi gülümsedi. “Geçmişinden yaralı bir kızı asla zorla öpmem, Sedef.” Uzanıp belimden tuttuğu gibi beni ken disine doğru çekerek üzerime eğildi. “Seni öpmemi istedin.” Ne yazık ki yaptım öyle bir hata.

“Ama ya!” diye bağırarak geriye çekildim. “Tamam, kendim istedim ama bu bir daha olmayacak.” Üzerimdeki etkisinden kurtulmak için hızlı adımlarla yürüdüm. “İkimiz de biliyoruz

ki son olmayacak Seni öpmemi tekrar isleyeceksin ve seni öp meyi şu anda bile istiyorum," diye kendinden emin konuşunca

ağlamak istedim

Her şeyi çok biliyordu, değil mi? Hayır, bir daha bana yak laşmasına izin vermeyecektim.

MARAL ATMACA

163

O, planlan için beni öpüyordu ama ben istediğim için onu

öpüyordum, Allah bu adamın artık belasını versin! Asansöre binince ondan en uzak köşede durdum ve üçün cü karca duran asansörden aceleyle indim. Bizim çocukları çok özlemiştim. Kolumdaki saate göre şu anda yemekhanede öğle

yemeği yiyor olmalılardı. Yemekhanenin kapısından içeri girin ce» herkesin burada olduğunu görmek tebessüm etmemi sağla

dı, Yüksek sesle, “Kalkın ve selam verin, köleler çünkü kraliçe salona giriş yaptı.” dedikten sonra ardından Alaz bana çocuksun

dercesine bakışlar atarken herkes bana doğru dönmüştü. “Ooo, Kuzey in kediciği geri dönmüş, millet.” Yiğit gülerek bana doğru yürüdü. Bana böyle hitap ermesinden nefret edi yordum.

Yanıma gelip belimden tuttuğu gibi beni havaya kaldırın ca güldüm. “Vay Sakar!” Yiğit beni yere indirmeden Hakan’a

uzattı. “Bana gönder şu kaçak kediyi.” Hakan da tıpkı Yiğit gibi beni kendi etrafından bir tur çevirdikten sonra Kuzey’e uzattı. “Top mu oynuyorsunuz, geri zekâlılar,” dediğimde Kuzey beni tutarak sırıttı. “Aklın varsa bağırmayı kesersin yoksa seni ata rım aşağıya.” Bunu yapacak kadar pislik olduğunu bildiğim için

sustum. Ona sarıldığımda kollarını sımsıkı bana sardı, “özle dim, dedi. Tebessüm ettim. “O dediğinden,” diye karşılık ver

dim. Duygusallığı sevmediğimi bildiği için verdiğim karşılığa gülmüştü.

Süslü, “İndirin şu aptalı, biz de hasret giderelim,” dediğinde Kuzey beni indirdi. Koşarak Naza sarıldığımda Naz kıkırdadı.

’Oha. harbi özlemiş bu Arıza bizi.” Evet gerçekten çok özle miştim.

“Hoş geldin, Sarmaşık.” Ecrin in kollarının arasına girdim. “İyi olduğunu görmek güzel, Yakamoz” Kollarımı ona sardı

ğımda iç çekerek tebessüm etmişti.

Son olarak Efenin yanına gittiğimde, “Yankıcığım, beni bı

rakıp gittin sandım,” dedi. Dolan gözleri diğerlerini güldürür-

İM

YARALASAR - II

km. ,wu gölüme ç*kip kızıl ve kıvırcık saçlarını karıştırdı.

•Sml *0ı bırakmam. Efe Can.’ Kafede olanlardan sonra bana acıyarak bakmak yerine, hiçbir şey olmamış gibi davranmaları beni mutlu etmişti.

“Btı de bu ardır burası neden böyle huzurlu diyorduk!’ dnm Fulya’nm sesiyle Efeden ayrıldım. “Meğerse bu çenesi düşük kız yokmuş. Tadım, gidişini bile anlamadığımıza göre gerçekten etkisiz elemansın,” dedi. Vurulduğumda buna benzer

bir sahne yaşamıştık Bir an dejavu yaşıyorum sandım. “Genelde sen bir şey söylersin ve finali seni bozarak ben ya panın,” dedim. Sürekli onunla aynı şeyleri yaşamaktan bıkmış tım. “O yüzden zorlama, yılan çünkü sen zararlı çıkarsın,” diye sürdürdüm cümlemi. “Seni özledik,” diyen Yosuna ve diğer eğitmenlere tebessüm

enim. “Benden bir tane daha olsa ben de kendimi özlerdim,” dedim. Başından beri bizden sevgisini hiç eksik etmeyen kadı na sarılmam uzun sürmedi. Yarın okul vardı, değil mi? Her ne

kadar ilk gün sürekli kovulsam da okula gitmeyi seviyordum.

Yüzüme değen parmaklardan dolayı gözlerimi aceleyle nasıl açuğımı bilemedim. Odam zifiri karanlıkken onun gölgesini bile göremiyordum ama çikolata kokusunu çok iyi soluyor

dum. Tekrar yüzüme dokunduğunda tam çığlık atacaktım ki

eldivenli ellerini dudaklarıma bastırdı. “Yaramazlık yok küçük Yarasa m.” Sesi bu sefer kalın çıkmanın aksine tiz ve çatallıydı.

Sanki bir çeşit cihaz vardı dudaklarında çünkü sesi kendisini

tekrarlıyor gibiydi. Elini çekmeliydi.

Bir eli dudaklarımı kapatırken, diğer eli yanağıma inince tit

reyerek ağlamaya başladım. “Dokunuşum seni rahatsız mı edi yor?” diye sordu. Kesinlikle kendi sesi değildi! Yüzümdeki eli boynuma gidince hareketsiz kaldım. “Onun sana dokunması

MARAL ATMACA

165

seni rahatsız etmiyor ama!" dedi. Bir anda boynumu kavrayıp sıkınca, çırpınarak onu üzerimden itmeye çalıştım. Lakın bir eliyle dudaklarımı kapatırken diğer eliyle nefes borumu sıkıyor du. Tesise girdiğimizde Alaz’ın belimi tuttuğunu görmüştü. Ne

yani, kıskandı mı! Gözlerimden yaşlar akarken boğulduğumu hissediyordum. Beni gerçekten öldürecekti! Onu itmem fayda etmeyince kor kumu bir kenara bırakıp aklımı devreye soktum. Omuzlarını iten elim yüzüne gidince sertçe yutkunmuştu. Elimin altındaki

yumuşak kumaş parçasından maske taktığını anladım. Hayatta kalmak için yüzüne dokunduğumda boğazıma baskı yapmayı bırakmış ve elini dudaklarımdan çekmişti. Ciğerlerime büyük bir nefes çektiğimde Öksürmeye başladım. “Ben…” Konuşmak için kendime biraz zaman tanıdım. “Sadece şeninim.” Lanet olası öcü, asla senin olmayacağım! Ama bu geceyi sağ çıkarmak istiyorsam bana olan zaafını kullanacaktım. Ya ben ne biçim ka raktersiz bir insan olup çıktım burada! Bir onunla bir bununla… Gerçekten iğrenç!

“Şeninim,” diye tekrarladığımda maske olsa bile onun yüzü ne dokunduğum için kusmak üzereydim. “Altuğ u etkilersem

ondan daha kolay kurtuluruz." Elimin altındaki teni kaskatı kesildiğinde doğru yolda olduğumu anladım. “Ona ilgi duy

muyorsun yani» öyle mi?” Karanlıkta beni göremediği için göz lerimi devirmek istedim. Ona, ‘Kocam mısın sana ne?’ desem acaba ne tepki verirdi?

Dene de gör, süper zekâ.

Yok ya, şimdi yine gaza gelmeyelim en iyisi. “İlgi mi?” Sesimi tiksinircesine çıkardım. “Beni iki kere öl

dürmeye çalışan birine ilgi duyacak kadar aptal değilim. Aksine bana yaptığı her şeyin cezasını çekmesini istiyorum.” Bu kısım

yalan değildi çünkü Alaz Sipahi kendi payına düşen cezayı al malıydı.

İM>

II *0 Hiyicil mİ ondan kurtulmak için onu bahçeye getirme

din1’ dne hinlik bulayınca ürperdim. “Onun ölmesini istemi, umun) Ikıılmk oyun oynama!” dedi. Yüzündeki ellerimi tutup

rlkılml luflfçe bükünce acıyla inledim. Daha fâzla dataıumi)i| “Veler yal” diye bağırdım çünkü bendeki sabır da bu kadardı.

"İkna İnanmaman umurumda değil ama şimdi onun ölmesi

işime gelineı! Bana sağladığı güce ve konuma ihtiyacım var. Ben blrdiğlml aldıktan sonra ona ne yaptığın beni ilgilendirmez!" I nicemdeki saçlarımı çekerek başımı hafifçe yukarı kaldırdı. “Işır tanı da bu sebeple onu öldüreceğim!” diye tısladıktan son la yatağımdan kalktığını hissettim. Rüzgârın içeri doluşmasıyla

geldiği gibi bahçe kapısından gittiğini fark ettim.

“Güçlenmemi istemiyor,” diye fısıldayarak sağ elimin bileği ni ovuşturdum. “Kendimi ondan koruyacak kadar güçlenmemi istemiyor.” Bu yüzden Alazdan kurtulmak istiyordu çünkü ona karşı hep zayıf kalmamı istiyordu. İyi ama bu öcü Alaz gibi kokarken ben kime güveneceğimi

Sabaha kadar gözüme uyku girmemişti. Dün çiftlikten ge

tirdiğimiz yiyecekler odamın bir köşesinde dururken onları ye

mek bile istememiştim. Hazırlanıp odamdan çıktığımda bile kimseyle konuşacak halim yoktu. Yol boyunca başımı cama

yaslayıp dün gece olanları düşünüp durdum. Sessizliğim Alazı

şüphelendirmiş olmalı ki yol boyunca sürekli bana bakıp dur

muştu. Araba tam vaktinde okulun yakınlarında durunca çan

tamı almıştım ki beni durdurdu. “Neyin var?” diye sordu. Bir sapığım var, daha ne olsun!

“Hiç.” Kuru bir cevapla kapıyı açmak için elimi uzattığım

esnada» “Bekle,” dedi. Üzerime eğildi. Kapıyı tutan elimi tu tunca çekmeye çalıştım ama buna izin vermedi.

MARAL ATMACA

167

’Bu nasıl oldu?” Başımı eğerek elime baktığımda bileğim hafif şişmişti. Beyaz tenimdeki kızarıklıklar parmak izlerini

yansıtıyordu. “Uykumda yapmışımdır.” Gerçeği gizleyip suçu uyurgezer

liğimin üzerine attığımda kaşlarını çattı. “Uykunda bileğini kı zarmasına neden olacak kadar sıktığını mı söylüyorsun?” Yalan

söylediğimi anlamıştı. “Odan değişecek!” Onun beni ziyaret ettiğini anlamıştı. Tam itiraz etmeye hazırlanıyordum ki buna

izin vermedi. “Bizim kaldığımız katta kalacaksın ve anahtarın da değişecek.” Ne söylersem söyleyeyim bildiğini okuyacağı için

sessiz kaldım. Belki de böylece bana kolay kolay ulaşamazdı.

“Canını çok yaktı mı?” Parmakları bileğimin üzerinde gezi nirken derin bir nefes aldım. “Belki de dün gece canımı yakan

sîzdiniz! Kokunuza kadar onunla bu kadar benzerken hanginize inanacağımı bilmiyorum,” dediğimde yerinde kaskatı kesildi.

En sonunda kendimi tutamayıp ondan şüphelendiğimi söyle miştim.

Ben arabadan hızla indiğimde o, hâlâ söylediklerimin et-

kisindeydi. Aceleci adımlarla okula doğru yürürken çocuklar,

bahçe kapısının önünde beni bekliyordu. Lâkin nefret dolu bakışları üniversitenin bahçesindeki gruptaydı. Üstelik onlara

aynı şekilde karşılık veren çocukların içinde Sırat da vardı. Evet, benimle laf dalaşma giren o üniversiteli çocuk. Çocuğun adını

bile doğru düzgün aklımda tutamıyordum ama görünüşe göre

yokluğumda bizimkilerin nefretini kazanmayı başarmışlardı. “Gidelim, hadi.” Bugün kimseyle uğraşacak havamda olmadı ğım için doğrudan okula girdim.

Sınıftaki yerlerimize geçtiğimizde henüz öğretmen gelme

mişti. Ekipteki herkes bana bakarak sürekli sırıttığı için kaşla rımı çattım. “Sizin sorununuz ne?” Ecrin gülerek çantasında

ki matematik kitabını çıkardı ve “ilk ders matematik ve yeni öğretmenimizi sınıfça çok sevdik,” dedi. Bu imalı sözlerine bir anlam veremedim. Gruptaki herkes neden gülerek bana bakı yordu? Yeni öğretmen kim ki bunlar bana bakıp gülüyor?

Scanned with CamScanner

168

YARALASAR-ll “Günaydın gençler’” Sınıfta yankılanan gür ses bana çok ta.

nıdık gelmişti. Başımı kaldırıp gelen kişiye baktım. Takım elbisenin içîndeki adamı gördüğümde gözlerimi irice açtım. “Baba?* dedim, Afallayarak söylediklerim karşısında gözleri beni buldu. Or^ baba dediğim için yuckunmuşcu. Babamın burada ne ifi var*

Yaşadığım şokun etkisiyle ona baba demem, yüzüne içten bir tebessüm ve gözlerine yaşam enerjisi katmış gibi bakışları derinlik kazanmıştı. “Her ne kadar baba demen kalp krizi gcçirmeme sebep olacak kadar beni etkilese de…” dedi muzip bir sesle. “Okul saatleri içinde bana öğretmenim,’ veya ‘hocam,’ demelisin, obur öğrenci,” diye neşeli bir sesle devam edin ce oturduğum yerde felç geçirmiştim. Bizim çocuklar gülerek bana bakarken, diğerleri en az benim kadar yeni öğretmenimb zin babam çıkmasının şaşkınlığını yaşıyordu. /Ve? öğretmen mi? “Yok artık’” Dudaklarımdan çıkan tek şey bu olmuştu. Fırat babam şu anda sınıfımdaydı ve öğretmenim olduğunu söylüyordu. Bu serseri adam öğretmen miydi? Yara salar olacak pislikler bunu bildikleri halde benden saklamıştı. Kahrettin oğlum? Şaka gibi ama babam öğretmenim çıkmışa Acaba kopya çekmeme izin verir mi?

Sıramda oturmuş, elimdeki kalemin arkasını çiğnerken bize ders anlatan öğretmenimizi izliyordum. Anlattığı konunun ne

olduğunu bile bilmiyordum çünkü bu karışık sorulardan olu

şan problemleri ilk kez görüyordum. Tahtaya yazdığı bazı iş lemleri kafamdan hesaplayabiliyordum. Fakat tüm matematik deneyimim çarp, böl, topla ve çıkar olarak dörde ayrılıyordu. Onun dışında doğru düzgün okula gitmediğim için x ve y nin ne olduğunu henüz öğreniyordum. Üstelik bunları babamdan öğreniyordum. Tamam, itiraf ediyorum, onu burada görünce ajanlann işi olduğunu düşünmüştüm. Lâkin Fırat Bey kitap yutmuş gibiydi, matematik hakkında çok fazla şey biliyordu. Yine de nasıl öğretmen olduğunu ilk ders arasında öğrenecek tim. Benim okulumdan başka ders verecek okul mu kalmamış tı, Allah aşkına?

“Evet.” Geriye çekilerek tahtadaki problemi gösterdi. “Kim cevap vermek ister?” Sınıfta benimle Kuzey dışında herkes el kaldırınca, Kuzey ile göz göze gelmiştik. Ya soru çok kolaydı ya da biz geri zekâlıydık. Bakışları o kadar öğrencinin üzerinde gezinip bende durun ca ağlamak istedim. “Sen cevap vermek ister misin, obur öğren ci?” Sırıtarak söylediklerine karşılık ona ters ters bakıyordum.

Cevap vermek istesem zaten el kaldırırdım, değil mi?

“Ben almayayım hocam.” Zoraki bir şekilde güldüm. “Bu soru benim için çok kolay. Bırakalım, çocuklar cevap versin ve

170

YARALASAR* il

mutlu olsun yavrucaklar/ dediğimde ekipten bir kikini çıkıncı

gelip sırama oturdu. "Israr ediyorum/ dedi. Babaya zıkkım de

mek günah dur mu? An itibarıyla matematik dersinden nefret ediyorum. Gülmemek için yanaklarının içini ısıran adama ölümcül

bakışlar atarak ayağa kalktım ve tahraya doğru yürüdüm. So

ruyu tekrar okusam bile hiçbir şey anlamamıştım. Anladığım

kadarıyla bu ortaokul öğrencilerinin seviyesinde bir soruydu.

Matematik kitabını biraz inceleyince böyle yaş problemleri ye-

rine çok daha karışık sorular olduğunu gördüm. Şimdi neden sınıfta ben ve Kuzey dışında herkesin el kaldırdığı anlaşılıyordu. Çünkü babam bana göre çok zor ama diğerlerine göre fazla ko

lay bir soru sorarak bilgimi test ediyordu. Benden cevap bek

lediğini görünce mecburen tekrar soruyu okudum. “Bu Ayşe, Ali’den on yaş küçükse ben şimdi Ali’nin mi yaşını bulacağım? Ayrıca Ali, Oya’dan üç yaş büyük, Furkan’dan yedi yaş küçükse

burada bilinmeyen Ali’nin yaşı mı? Yoksa Furkan’ın mı? Eğer

yok, bilinmeyen Ayşe’nin yaşıysa bence bırakalım kızın yaşı sır rını korusun. Sonuçta kadınlara yaşını sormak çok ayıp yani.

Hem Allah aşkına, bunlar kendi yaşlarını bilmeyecek kadar geri

zekâlı mı da ben çözüyorum bunu?” diye isyan ettiğimde tüm sınıf bana bakarak güldü. Lâkin ben gerçekten bir kadının yaşı-

nı bulmaya karşıydım. “O soru../Alayla konuştu sevgili babam: “İlkokul sorusu/

Hadi ya, ben çıtayı biraz yükselterek şansımı ortaokuldan yana kullanmıştım.

Herkes gülerek başını sallayınca, beni rezil eden adama kına yan bakışlar attım, “İlkokulda benim zamanımda yoktu böyle

sorular, hocam. Biz genelde Ali’ye topu tutturuyorduk/ dedim. Ciddi anlamda sinirlerim bozulmuştu. Denin geri kalanı benim için tam bir facia gibi geçmişti.

Anlattığı hiçbir şeyi anlamıyordum ve bana soracak diye de ödüm kopuyordu. Tabii, beş kere o tahtaya çıkıp alay konusu

I

MARALATMACA

171

olunca psikolojim bozulmuştu. Zil çalar çalmaz sınıftan çıktı ğı için burada ne işi olduğunu öğrenmek için onu arıyordum.

•Yalnız baban seni çok pis bozdu, Sakar," diyen Hakan’a öfkey le bakarak bahçeye çıktım. Ben bilmiyorum sanki sınıfta bana

yaptıklarını. Naz eliyle çardağı göstererek, “İşte, orada.1” dedi. Gösterdiği

yöne baktığımda Aslan Beyin de orada olduğunu gördüm. Ür kerek, “O da mı öğretmen oğlum?” dediğimde ekip kıkırdadı.

Yiğit gülerek, “Sakin ol, Kuzey in kediciği, o öğretmen değil. Ayrıca Fırat Bey kaza geçiren bir arkadaşı yerine vekil öğretmen

olarak geldi. Anlayacağın yakında gidecek," dediğinde rahatla dım çünkü bir öğretmen vakası daha kaldıramazdım. Umarım q

arkadaşı hemencecik iyileşir de babam bu okuldan ayrılır.

İkisi de çardakta bize sırtı dönük olduğu için bizi görmemiş ti. Fakat yaklaştıkça konuştukları her şeyi daha iyi duyuyorduk.

Fırat Beyin, "Aslan, bu kız bildiğin tembel! O kadar soru sor dum, bir tane bilemedi. Bak, sana söylüyorum, zekâsı kesinlikle

o deli anasına çekmiş," dediğini duyduğumda ben morarırken, yanımdaki çocuklar gülmemek için kendilerini zor tutuyordu.

“İlk günden ona çok yüklenmediğini söyle bana…” Neyse

ki diğer babam benden yanaydı. “Sedef hiç okula gitmemiş, Fı rat. Bunu bilerek kızı rencide etmedin, değil mi?” Valla bildiğin

rencide etmeyi geçmiş, yerin dibine sokmuştu.

“Dokuz yaşındaki çocukların çözdüğü basit soruları bilmi yor, diyorum. Bu böyle olmaz, derhal özel hoca tutacağım. Be nim kızım bir salak olamaz.1* Kendisi yetmedi, bir de özel hoca çıktı başımıza. Salak mı dedi o bana?

“Gerekirse kızıma ben özel hoca tutarım, Fırat. Konuşturma

beni şimdi, senin de okul yıllarını biliyorum."

“Ne? öğretmenler beni çok severdi. Üniversitede herkes beni parmakla gösterirdi, ne çabuk unuttun?”

Scanned with CamScanner

172

YARALA SAR • II

‘Doğru, profesörlerden birini ayartıp kadınla ilişkin olduğu ortaya çıkınca, herkes seni parmakla gösterir olmuştu?

“Sen zaten beni hiçbir zaman çekemedin, Aslan. Ayrıca ka dın çok güzelse bu benim suçum mu?”

“Olur mu hiç? Dekana çıkıp kızıyla ilişkim olduğunu söy ledin. Kendin kovulduğun yetmemiş gibi beni de kovdurdun. Ve bu kişiyle, yani seninle hâlâ arkadaş olmak benim suçum.” “Kendini her durumda haklı çıkarmaya bayılıyorsun, değil mi? Neden hep hatalarımdan konuşuyorsun? Sana yaptığım tüm o iyilikleri ne çabuk unuttun? Hatırlatırım, annen ve ba ban boşandığında o zor zamanlarında yanında olan sadece ben dim.”

“Annem ve babamın boşanmalarına sebep olduğun için ola bilir mi?” “Hadi ama Aslan, babanın sekreteriyle yaşadığı ilişkiyi anne ne söylememem gerektiğini bilmiyordum.” “O sekreter dediğin kadın babamın çocukluk arkadaşıydı, aynı zamanda kardeşi gibiydi! O dönemlerde bebeğini kaybet tiği için babam ona destek oluyordu.”

“Bana bunu şimdi mi söylüyorsun? Ayrıca sürekli sana kö tülük yapmışım gibi konuşma. Senin yüzünden iki gün yoğun bakımda kaldığım günleri ne çabuk unuttun?” “Yoğun bakımda kalan bendim, Fırat. Hani çıkardığın bir

kavga yüzünden bıçaklanmıştım!” “öyle mi olmuştu? Bence şu an geçmişi konuşmayalım, As

lan çünkü sen ne zaman eskilerden konu açılsa sinirleniyorsun." “Neden acaba? Fırat, ben hâlâ sana nasıl tahammül ediyo rum, bilmiyorum. Geçmişte bana yapmadığını bırakmamışsın. Yetmemiş, eski sevgilimle yatmışsın. Ama yüzsüz gibi dibimden ayrılmıyorsun!”

“En iyi arkadaşım olduğun için kendinle övünmek yerine senin söylediklerine bak.”

MARAL ATMACA

173

“Kusura bakma, Fırat. Tek arkadaşın olduğum için kendime üzülmekten övünmeye vakit bulamıyorum.” Aslan Bey in ho murdanarak söyledikleri karşısında ben ve çocuklar daha fazla dayanamayıp gülmeye başladık. Yazık, arkadaşından bayağı bir

çekmiş.

Gülüştüğümüzde bizi fark edip kınayan bakışlarla bize bak maya başladılar. Gülerek çardağa girip kendimize oturacak bir yer bulduk. “Bir açıklama bekliyorum,” diyerek öğretmenim olan adama baktığımda sırıttı. “İnanmayacaksın ama gerçekten öğretmenim. Büyükbaban ölünce istifa ederek kendi köşeme çekilmiştim ama iki gün önce burada öğretmenlik yapan bir arkadaşım kaza geçirdi. Onu ziyarete gittiğimde konu nakil öğrencilerden açılınca burada olduğunu anladım, önemli bağ

lantılarımı kullanarak o iyileşene kadar onun yerine vekil öğret men olarak geldim," dedi. Ne yani, sırf bana hayatı zehretmek için yeniden öğretmen mi olmuştu?

“Şu önemli bağlantılarını bir elime geçirirsem var ya!” diye homurdandığımda Aslan Bey güldü. “O önemli bağlantısı be

nim." Ben kendi tükürüğümde boğulurken, diğerleri gülerek beni iyice çıldırttılar.

“Ah, öyle mi?” Aslan Bey’e küfretmediğim için kendimi tebrik ederek sırıttım. “Peki, sen de mi burada öğretmensin?”

Yüzümdeki sahte gülüşüm, vereceği cevaba göre değişebilirdi. “Hayır,” dediğinde gerçekten rahadamıştım. “Buraya rahatça

girip çıkmak için müdüre rüşvet verdim.” Sanırım ağlayacağım. Şoka girmiş gibi, “Bunu gerçekten yaptın mı?” diye sordu ğumda güldü. “Birinin sana ve Fırat’a göz kulak olması gere kiyordu. özellikle de Fırat’a. Kızımın psikolojisini bozmasını

istemediğim için bu izbe yere büyük bir bağış yaptım." Fırat Bey ve ben homurdanırken, Aslan Bey keyifli bir şekilde arka

sına yaslanmıştı.

“Yirmi yaşındayım baba, kendi başımın çaresine bakabili rim. Ama az önce duyduklarımdan sonra, Fırat baba konusun-

Scanned with CamScanner

174

YARALASAR • II

da hakinin." Ona baha dediğimde gülüşü büyümüştü, içtenlik, le bana bakması tebessüm etmemi sağlamıştı.

“Buradaki tuhaflığın sadece ben mi farkındayım?” Kuzey ensesini kaşıyarak onları gösterip bana döndü. “İkisine de baba dediğinin farkında mısın, Kedicik?” Afallamış hali o kadar ko mikti ki güldüm. “İkisi de benim babam.” DNA testi istemiyor* dum çünkü ben her ikisini de öz babam olarak sevmiştim. Bir test onlara olan hislerimi değiştiremezdi ama o teşne yazacak olanlar ikisinden birini çok kötü üzecekti. Restorandaki gecede bir şeyi çok iyi anlamıştım, bu iki adamın bana ihtiyacı vardı.

“Birimiz baban, diğerimiz amcan. O yüzden şu testi en kısa zamanda yaptırıyoruz.” Bu huysuzluk çıkartan Fırat Beydi. “Seninle konuşacak çok şeyimiz var ve hangimizin baban ol duğunu öğrenirsek kaybettiğimiz zamanı telafi etmek için uğ raşırız.” Aslan Bey, onu onaylayarak başını salladı. “Nerede ya şadığını bile bilmiyoruz, Sedef. Senin ajan olduğunu söyleyen bir ekip var ve şu Yarasalar saçmalığını anlamıyoruz. Neden biri peşinde? Kimse bize bir şey anlatmıyor. Baban olarak üzerinde hak iddia etmemiz için DNA testini geciktirmememiz gerekli. Böylcce sana zarar vermek isteyen herkesin yasal yollarla ceza larını çekmelerini sağlayabilirim.” Aslan Bey in sözlerine Fırat Bey güldü. “Ya da diğer yollardan onların cezasını kesebiliriz.” Aslan Beyin kaşlarını çatmasından kesinlikle etkilenmemişti. Biri kurallara bağlı, diğeri ise kurallara aykırıydı. Evet, bu ikisi çok zıt karakterlere sahipti.

Tebessüm ederek ayağa kalktım. "Tamam. Bu hafta içinde

gidip test yaptırırız." Her ikisi de buna memnun kalınca test yaptırmak kaçınılmaz bir hal almıştı.

Ben, birini mutlu ederken diğerini üzmekten korkuyorum.

Sonraki ders ilkine göre benim için çok zor geçmişti ve ondan sonraki derslerin hepsi de. Bu okulda Öğrettikleri şeyi anlamı yordum. Derslerle ilgili altyapım zayıf olduğu için pek verimli

MARAL ATMACA

175

olmuyordum. “Hey, millet!’’ Biz sınıfta boş boş otururken bir çocuk bağırarak içeri girdi. ** Fırat Hoca ve Kadir Hoca bahçede top oynayacak Takımı bizim sınıftan kuracaklarmış çünkü son i|ö dersimiz beden eğitimi. Herkes orada. Hadi, biz de gide lim!” diye coşkuyla bağırdığında herkes gülerek dışarı koşmaya başlamıştı. Bu babamı nasıl zapt edeceğimi bilmiyorum. Yemin

ederim, çocuk gibi iki dakika yerinde durmuyor! “Yankı, hadi.” Bana seslenen kızın adı sanınm Seldaydı. Evet, Kuzey ile aynı sırada oturan şu kız. “Fırat Hoca senin ba ban ve o çok sempatik” Babama mı asılıyor bu kız?*Kadir Hoca da öyle. Ay, ikisinin maçım çok merak ediyorum." Kız heye candan çığlık atarak dışarı koşunca ne düşüneceğimi bilemiyor dum. Evet, Fırat baba, Aslan babama göre daha karizmatik ve ilgi çekiciydi. Lâkin adamın ilerleyen bir yaşı vardı ve küçük bir kızdan bunları duymak beni rahatsız etmişti.

“Kalksana lan.” Kuzey gerçekten beni deli ediyor. “Lan* nedir Allah aşkına? “İzleyelim» eğlenceli olacak.” Ona baygın bakışlar atarak yürümeye başladım. Onun babası öğretmeni çıkmadığı

için rahata tabii. Bahçeye çıktığımızda bizim sınıftaki herkes eşofmanlarını giymiş bir halde buradaydı. Ders programını daha bugün al dığım için benim dışımda herkes eşofmanına getirmişti. Yara salar bile üzerlerine rahat bir şey giymişken, ben üniformam ile duruyordum. Kadir Hoca ve babam ceketlerini çıkarıp, göm leklerinin kollarını toplamış bir halde gülerek sohbet ediyordu. Tum sınıfın burada olduğunu görünce sohbetlerine ara verip bize döndüler. “Her ikimizin de dersi yok. Biraz eğlenelim mi çocuklar?” Herkes gülerek babama tezahüratlar yağdırırken ben kaçmanın yollarını arıyordum.

“O zaman takımları seçelim.” Kadir Hoca hepimize bak tıktan sonra, “Kuzey” deyince, Kuzey gülerek onun yanındaki yerini almıştı. Babam ise sırıtarak bana bakınca bir küfür savur

dum. Hayır, beni seçmesin! “Yankı? Buraya gel kızım.” Herkes bana gülerken somurtarak onun yanına gittim. Ajanlar baba-

Scanned with CamScanner

176

YARALASAR-II

lan ma gidi görevimizden bahsetmemişti. Anladığım kadarıyla

bana burada Sedef yerine Yankı demeleri için onları bir şekilde

ikna etmişlerdi.

Takımda bizim sınıftan henüz yeni tanıştığım birkaç kişi daha vardı. Yarasalardan Efe, Yiğit ve Hakan bizim gruptaydı. Kuzey ve kızlar da karşı gruba düşmüşlerdi. Topu havaya atıp başladı klannda benim için asıl işkence daha yeni başlıyordu. “Dillerimdeki yaralara yenileri eklenecek!” Kendi kendime

isyan ederek oyuna başladım. Belki bugün şans benden yana

olurdu da hiç düşmezdim.

Kendi ayağıma takılıp yine yere düştüm. Herkes gülerken düştüğüm yerde çığlık attım. “Oynamıyorum ya ben!” Sürekli

düşmekten hemen hemen ağlayacak kıvama gelmiştim. Neyse ki üniformam şorttu da düşünce bir yerlerim görünmüyordu.

“Bir kurşun mu döktûrsek?” Fırat Bey resmen şoka girmişti. “Bu, sakarlıktan öte bir durum. Neredeyse her dakika başı yer desin.” Yarama tuz basan adama ters ters bakmaktan kendimi alamıyordum. “Sakar değilim ben, sadece yerde çok fazla taş

var." Bu yalana kendim bile inanmazken onun da inanmasını

beklemiyordum.

Maç tekrar başlayınca Naz’ın ayağındaki topu almak için ona sırıtan Yiğit, “Kız Nihale, yüzündeki o şey sivilce mi?” de yince, Hakan ve ben gülerek birbirimize baktık çünkü an itiba

rıyla o top Yiğit’ceydi. “Ne?” diye bağıran Süslü, elleriyle yüzünü kapattı. Naz çığ

lık atarak yüzünü gizlemeye çalışırken, “Bakma! Kimse beni

böyle görmemeli, ders arasında baktığımda bir şey yoktu ama!" dedi ve Yiğit tek bir harekede topu onun ayağından aldı. “Kan

dırdım, geri zekâlı.” Kahkaha atarak top ile koşturunca Naz ar kasında küfürler yağdırmaya başlamıştı.

MARAL ATMACA

177

Kuzey onun karşısına çıkınca, ben ve Hakan onunla aynı hizada koşuyorduk. “Kuzey* in kediciği, yakala!” Yiğit bağınrak topu bana gönderdi. Biri bu çocuğa ismimin Yankı olduğunu

piçlin.

Top bana ulaştığı an karşımda Ecrin i görünce copu Efe’yc fırlattım. Ancak top Efenin yüzüne çarpınca, “Acıdı,” diye sız lanan Efe, oturup ağlamaya başlamıştı. Gerçekten harika bir rakımdık, daha önce böylesi görülmemiştir.

I

“Yine mi, abi?” Hakan koşarak topu karşı tarafa geçmeden Jdı. “Maçın başından beri Sakar düşer, Ağlak ağlar, bu ne oğ lum!” Sanki biz bu durumdan zevk alıyormuşuz gibi konuşması yok mu, beni deli ediyordu. Topu biraz ilerletti fakat iki kişi yolunu kesince pası bana atmıştı. “Atmayın şu şeyi bana! Uğursuz bu cop çünkü bana ne zaman gelse düşürüyor beni…” demiştim ki, bana doğru güle rek gelen yakışıklı biyoloji öğretmenimizi görünce çirkef ha limden hemen çıktım. “Hakancığım, lütfen bir dahakine copu atmadan önce haber ver.” Kibar bir kız rolüne büründüğümde Ecrin ve Naz kıkırdarken, babam da dahil olmak üzere Kuzey, Yiğit ve Hakan nefretle Kadir Hoca’ya bakıyordu.

Adamın karizmasını kıskanıyor bunlar. Topu ayağımdan karşı takıma doğru yavaşça hareket ettirip götürürken, Kadir Hoca cam karşımda durmuştu. “Yankı?” di yen adam güldüğünde ben de güldüm. “Hocam?” Hadi ama, adamın bakıştan çok hoş. Bana etkileyici gülüşlerinden birini göndererek topu almak üzereydi kî hızla geriye çektim. Tekrar bir hamle yaptı ama yine onu şaşırtarak copu vermemiştim. Sokaklardaki çocuklarla çok fazJa oynadığım için aslında futboldan anlardım. Tek sorun ben daima sakar bir defans oyuncusu olmuşumdur. Dizlerimdeki yaralara bakan adam, “Bu halde daha fazla devam edemezsin,” deyince güldüm. “Ben bu halde neler yapıyorum bir bilseniz. Gol atmak benim için hiç zor değil.” Koskoca tesisi ayağa kal

dırıyordum, bir gol atmak benim için çok kolaydı.

Scanned with CamScanner

178

YARALASAR-II

Gözlerimin içine bakan adam güldü. Bunun için önce beni geçmen gerekiyor.8 Meydan okumasına aynı şekilde karşıla verdim. “O zaman izleyin, hocam.” Topa hafif vurarak bacakla, nnın arasından geçmesini sağladım. Daha o arkasını dönmeden ondan Önce davranıp koştum ve topu tekrar aldım. Hiç vakit kaybetmeden Yiğit*e pas attım. Koşarak kalenin yakınlarında durdum ve Ecrin’i geçen Yiğit» tekrar bana şut çekti. Ve ben herkesi şoka uğratarak havadaki topu göğsümle karşıladım.

Yere düşen topun üzerine ayakkabımın ucuyla bastırıp, topu hafif sektirerek havaya kaldırdım. Sol ayağımla ve tüm gücüm le topa vurduğumda top, kalecinin kulağının yakınından geçip kaleye girmişti. “Babasının kızı!” Fırat Bey’in gururlu çıkan se siyle kıkırdayıp Kadir Hocaya baktığımda dudakları kıvnldı. “Çok iyi ama 7-5 kaybettiniz.” Kolundaki saati gösterdiğinde somurttum. Oyun bitmişti ama son dakika golünü attığım için aferin bana. Takıma dönerek omuz silktim. “Gollerin biri benden, üçü Fırat Hocadan. Allah’tan bir tane de Yiğitten. Geriye kalanlar, kendinizden utanıyor?unuzdur umarım.” Onları kınapp saçla rımı savurarak havalı bir çıkış yapmak istedim. Ancak daha ilk dakikada bu sefer gerçekten bir taşa takılıp düştüm. Sanının asla havalı bir çıkış yapamayacaktım. “Aynı havayı soluduğu muz için senden utanıyorum.” Eğer dizlerim çok acı masaydı bunu diyen pis bağımlıya güzel bir cevap verebilirdim!

Çıkış saati gelince okuldan uzaklaşarak herkes gibi ben de kendi eğitmenimin arabasına binmiştim. Araba hareket etmeye başlayınca her ikimiz de hiç konuşmadık. Sabah ondan şüp

helendiğimi söylemiştim ve hâlâ kendisini savunacak bir şey

söylememişti. Belki de benim ne düşündüğümü umursamıyor du. Üstelik okul hakkında henüz bir rapor istememişti benden. Eminim düşük çenemi bildiği için bir şeyler bulursam zaten

ona söyleyeceğimi tahmin ediyordu. Yine de bu sessizliği fazla

garipti. Onu tanıdığım ilk günlerdeki adama geri dönmüş gibi

tepkisiz ve suskundu. “Sorun ne?” Genelde bu soruyu hep o

bana sorardı.

179

1

‘

“Bir sorun olduğunu sana düşündüren nedir?” Önündeki trafiğe bakarken bana hiç dönmemişti ve sesi fazla mesafeli çık-

I

1

MARALATMACA

mişn. Kesinlikle bir gariplik vardı. “Fazla sessizsiniz.”

I

I* ’ | Vl •

11

’

•

Buz gibi çıkan sesiyle, “Normalde de öyle değil miyim?” dedi. Söylediğim her şeye soruyla karşılık veriyordu.

Bu adamın iterdi ne? “Evet ama…” Söyleyecek bir şey bulamayınca duraksadım. “DNA testi istiyorlar.” Sessizliği hiç sevmediğim için aklıma gelen ilk konuyu açtım. İşleri yüzünden bugün Aslan Bey’i çok az görsem de o da en az Fırat Bey kadar bu konuda ısrarcıydı.

“Olması gereken de bu değil mi?” Bana bir daha yeni bir soru yöneltirse susacağım. Her söylediğim jeyi kestirip atıyor. “En çok hangisinin bana ihtiyacı varsa onun kızı olmak isti yorum ama diğerini de üzmek istemiyorum.” İçimden geçenleri

açık bir şekilde dile getirdim. Çıkacak olan sonuç beni korku tuyordu.

“İkisinin de sana ihtiyaç var.” Sola dönünce hızını artırmış tı. “Aslan Bey, on yıl önce karısını ve iki çocuğunu bir yangında kaybetti. Bir kızı ve bir oğlu vardı fakat onları kaybetti. Kap

samlı bir araştırma yaptığım için on yıldır hayatına bir daha hiçbir kadını almadığını biliyorum. Her cuma eşinin ve çocuk larının mezarına gitmeyi ihmal etmez. Evi ve şirketi arasında mekik dokuyan biri olduğunu söyleyebilirim. Büyük kaybın

dın sonra ilk kez gerçek anlamda gülmesinin sebebi ona yeni den hayat olacak bir kızın varlığı.” Sahip olduğu tüm ailesini kaybetmişken yaşamak zor gelirdi insana. Onların anıları her

yerde olurdu ve baktığı her karede kendilerini hatırlatarak iş kence ederlerdi. “Fırat Bey ise bir dargın bir barışık olduğu çocukluk aşkıyla on beş yıl önce evlenmiş,” diyerek bana bir şeyler anlatmaya

devam etti. “Evliliğindeki tek sorun bir çocuklarının olmama-

Scanned with CamScanner

180

YARALASAR-H

siymiş. Fırat Bey bir aşiretin en küçük oğlu ve bu tür yerleş

çocuk çok önemli olur. Mardin’de karısının üzerine kuma t irmemek için herkese kusurlu olanın kendisi olduğu haberj^"

yaymış. Karısını o baskıdan kurtarmak için İstanbul’a getire * fakat birçok tedavinin sonunda yine çocuk sahibi olamami;!^ Daha ilginç olan ise kansının bile sorunun Fırat Bey’den naklandığını sanması. Çünkü eşi üzülmesin diye sahip oldu^

gücü kullanarak tüm test sonuçlarını her defasında değiştir^ Gerçek test sonuçlarına ulaktım, Fırat Bey’in çocuk sahibi olm^

için herhangi bir engel yok. Altı yıl önce uğruna her şeyi yapu^ qi, çocuğu olmuyor diye Fırat Bey’den boşandı. Başka biriyfc evlendiğinde bile Fırat Bey ona gerçeği söylemedi. Kadın ikipq qiyle iki yıl evli kaldıktan sonra çocuk için tekrar hastaneye

gittiğinde gerçeği öğrendi. Anlayacağın, en az Aslan Bey kadar Fırat Bey’in de sana ihtiyacı var çünkü sen onun hayalini kur-

duğu çocuksun. Her ikisi de yeniden evlenselerdi, yeni bir eşleri

ve çocukları olabilirdi. Ancak biri ölüm yüzünden diğeri ihanet yüzünden buna cesaret edemedi." Yaptığı açıklama sonrasında

oturduğum yerde taş kesilirken gözlerim dolmuştu. Hayat, her

ikisini farklı yollarla sınamış ve hiç olmadık bir zamanda bir çocuğun varlığını müjdelemişti. Lâkin o çocuğa sadece biri sa hipti. Bu DNA fotinin olmaması için elimden geleni yapacağım. Her ikisinin umudunu canlı tutmamın tek yolu bu.

“Aslan Bey, kaybının acısını çok iyi gizliyor, Fırat Bey ise ser seri ve vurdumduymaz halleriyle geçmişte yaşadıklarını hiç belli etmiyor.” Kendi fikrimi belirttiğimde arabaya bindiğimden beri ilk kez bana doğru dönmüştü. “Görünen şeyleri herkes görür

Sedef, önemli olan görünmeyeni bulmak" Bu sözleri aslında

çok fazla şey anlatıyordu. Sabah ona söylediklerime bir cevaptı

bu sözleri. O kendisini doğrudan savunan biri değildi. Yaptığı veya dolaylı yollardan söylediği şeylerle onu anlamanızı bek lerdi. Asla doğrudan bir açıklama yapmazdı çünkü onu artık tanımaya başlamıştım.

Yine de ondan hâlâ şüpheleniyorum.

MARAL ATMACA

181

Tesise girdiğimizde onunla birlikte onuncu kata çıkmıştım.

Koridorun sonundaki odada kaldığını biliyordum ancak bana

hemen yan odasını vereceğini bilmiyordum. Kapıyı gösterip bana yeni bir kart uzattı. Üzerinde Sedef Sarmadık yazan yeni

lorumda da aynı fotoğrafım vardı. “Dene.” Uzattığı kanı ala rak kapının kilit sistemine yaklaştırdım. Kapı açılmıştı.

Elini uzatınca eski kanımı istediğini anladım. Boynumda

ki kartı şeridinden çıkartıp ona uzattım ve yenisini kurdeleye geçirdim. O kendi odasına girince ben de onu tuhaflığıyla baş başa bırakıp yeni odama girmiştim. Bu oda, eski odamın bir

benzeriydi diyebilirim. Sadece burada ahşap mobilyalar yerine

daha modern şeyler vardı. Perdeler dahil her şeyin gümüş ren gi olması dikkatimden kaçmamıştı. Odanın içinde gezinirken sanırım en çok terasa çıkınca mudu olmuştum. Yüksekte oldu

ğum için buradan bakınca tesisin büyük duvarlarının ötesin

deki orman bile görünüyordu. Temiz havayı içime çektiğimde, Alazın odasına açılan balkon kapısını gördüm. İkimizin bal konları büyük ve bitişikti. Arada bir duvar veya bariyer olmadı

ğı için kapısını çalmadan balkondan odasına girebilirdim. “Ta bii ki girmeyeceğim.” Hem zaten kilitliyordur balkon kapısını. Onu bu kadar düşündüren ne?

“Sana kokuları çok benziyor diyorum. Eğitmenim ve orta ğım aradığımız katil olabilir Ahmetçiğim.” Bahçede yürürken

yanımdaki adama derdimi anlatıyordum. Ancak o yine elindeki

telefondaki karısının, yani Derya nın fotoğrafına dalıp gitmişti.

“Bir gece ansızın git evine de ikimiz de kurtulalım.” Karısını görmedikçe bu adam rahat etmeyecekti.

Telefonu cebine koyup iç çekti. “Derya hamile.” Duyduk larım karşısında gülümsedim. “Baba oluyorsun, ha? Gözümüz

aydın, ajan," dediğimde güldü. “Evet ama dün onunla konuş tum Yankı» Derya çocuk istemiyor.” Gülüşü solmuştu. “Yalnız

başına bir çocuk büyütmeyeceğini söylüyor. O da haklı, evlen-

Scanned with CamScanner

132

VARALASAR H

dibimizden ben çok m görüyor beni." Bir çocuğu ol,^ mutlu bile olamıyordu. Derya yı tanımasam da ona edemiyordum. Kocasının ne ij yaptığını biliyordu ve on, Ç

daha anlayışlı olmalıydı.

Biraz ilerlediğimizde Araf’ı gördüm. Evet» yine sırtım , ağaca yaslayıp uzaktan Şafak’ı izliyordu. Tek sorun Şafak g^ rek Tunç ile sohbet ediyor ve bu durum Araf m hoşuna gî^

yordu. *Siz kızlar bazen çok aptal olabiliyorsunuz." Ahmet rfi^

olayı bildiği için genelleme yapınca güldüm. “Ben öyle değile

ajan. Senin Derya yı sevdiğin gibi veya Araf’ın Şafak’a olan yo. ğun hisleri gibi biri beni sevse hemen fark ederdim.” Gülerek

bana döndü. “Bence en büyük aptal sensin.” İmalı sözlerine

karşılık göz devirdim. Eğer Alazdan bahsediyorsa o adamın duygularından emin olamadığım için onu saymıyordum.

Tunç sırıtarak Şafak’ın yüzündeki saçlarını çekince yüzümü buruşturdum. Araf ın buz gibi yüzüne baktığımda gözlerini

bile kırpmadan onları izlediğini gördüm. Ellerini yumruk yap

mış çocuğun öfkeden çenesi seğiriyordu. Lakın buna rağmen

sadece izlemekle yetindi. Şafak’ın utangaç bir şekilde tebessüm edişini izledi. Fakat Şafak’ın Tunç’a olan bakışlarında herhangi bir etkilenme yoktu. Tabii, şu durumda Araf m bunu fark et

tiğini sanmıyordum. Kaşlarını çatarak sert adımlarla arkasını dönüp uzaklaşınca, bu öfkeyle yanlış bir şey yapmasın diye pe şinden koştum. Ağaçların arasından geçerek diğerlerini geride

bırakmıştım. “Beni bekle!” diye bağırdığımda beni duysa da geriye dönmedi.

En iyisi düfmemek için yavd} yürümek çünkü nasıl olsa dura cak.

1 saat sonra Ayağım bir dala takılınca çığlık atarak yere düştüm. Havı hafif karar mı ştı ve biz bir türlü bu bahçeden çıkamıyorduk O önde, ben arkada Öylece boş boş yürüyorduk. Bu çocuk niye biç

MARAL ATMACA

183

^rmuyor? Düdüğümde attığım çığlığı duyan çocuk, dönüp beni görünce, “Baş belası!” diye tıslayıp yanıma geldi.

Elini uzatıp beni yerden kaldıracağı esnada kendimi hemen geriye çektim. “Ben kalkarım.” Sadece bizim gruptaki erkekle

rin dokunmasına katlanabiliyordum. Ayağa kalkarak üzerimi silkeleme işini bitirince ona dön düm. “Nereye gidiyordun?” Her zamanki gibi bana bıkkın ba kılar atıp, sıkıntıyla burnundan soludu ve bana baktı. “Yanım

dan ayrılma." Tesise doğru dönünce söylediklerinden bir şey anlamasam da peşine takılmıştım. Tuhaftı ama sanki az önce söylediği şeyler beni korumaya yönelik gibi gelmişti.

‘Bir sorun var, değil mi?” Onu takip ederken başını salladı. ‘Dün geceden beri eğitmenlerin hiçbirini görmedim, Yankı.

Hepsi bir gecede kayboldu sanki," dedi. Durup düşündüğüm

de gerçekten tüm gün hiçbirini görmediğimi fark ettim. Üstelik Alaz da dün beni okuldan aldığında bir garipti. Hepsi böyle habersiz nereye gitti? ‘İşleri çıkmıştır.” Kötü düşünmek istemiyordum. “Adamlar

ajan sonuçta.” ‘Hepsinin birden işinin çıkmış olması garip değil mi? Üste

lik rakipler ortak iş yapmaz.” Gittikçe beni korkutmayı başaran

çocuk yüzünden endişelenmeye başlamıştım. Eğitmenler yoksa hepimiz savunmasız bir haldeydik burada.

Takımını topla. Onu durdurarak herhangi bir şeye kar şı uyardım. “Eğitmenler yokken hepimiz kolay hedefiz. Kendi grubunu topla ve bu gece mümkünse hepiniz bir yerde kalın.

Ne olur ne olmaz» o yüzden sakın birbirinizden ayrılmayın. Ben de hemen bizimkileri uyaracağım.” Çakallardan hoşlanmasam

da hiçbirinin zarar görmesini istemezdim. Araf ile yaklaşık yarım saat sonra tesise girdiğimizde hava

çoktan kararmıştı. “Siz ikiniz.” Başındaki şapkasını yüzüne ka

dar çeken bir adam yanımıza geldi. “Yarasaların acilen tesis-

184

VARALASAR • II

ren çıkması gerekiyor. Diğerleri çoktan aşağı indiler, beni talip edin." Adam üçüncü asansöre yönelince Araf ile göz göze gd. dik Burada >x>lunda girmeyen bir şeyler vardı.

Araf bana yaklaşarak kolumu tunu. "Ne olursa olsun yanım, dan sakın ayrılma.* Kalbim korkuyla hızlanırken başımı salla, dım. İçimde korü bir his vardı. Bu akşam kesinlikle bir şeyler

olacaktı. Araf elini kolumdan çekince, tereddüt ederek de olsa ada mın peşinden asansöre bindik. Özellikle yüzünü bizden gizle*

mesi bile ondan şüphelenmeme sebep oluyordu. Sesini ilk kez duyuyordum ve onu daha önce görmediğime emindim. “Neden tesisten çıkmamız gerekiyor?” Bana cevap vermeden gizlj bölmeyi açarak zemin katın düğmesine bastı. “Neler olduğunu söyleyecek misiniz? Bizi nereye götürüyorsunuz? Eğitmenler nerede ve şu saçma acil durum ne?” Tüm sorularımı yanıtsa bırakarak zemin katta duran asansörden indi.

Peşinden asansörden indiğimizde, tüm Yarasaların otoparkta olduğunu gördüm. Hepsi birbirine tedirgin bakışlar atıyordu.

“Neler oluyor?” Fulyaya bilmiyorum dercesine omuz silktim.

Ah, bir anlasam neler olduğunu… İki kişi, üstü kıpalı büyük bir nakliye aracının arka kapıları nı açtı. “Derhal binin!” Burada şapkalı üç kişi saymıştım. “Yok ya.” Onlar binin dedi diye bunu yapacak değildim. “Kurbanlık koyunlar gibi orayı binmeyeceğiz. Şimdi bana kim olduğunuzu söyleyin!” İlk kez Çakallar da benimle aynı fikirde

olmalılar ki kaşlarını çatarak adamlara baktılar. “Ona çalışıyorsunuz!” Kuzey yumruklarını sıkarak adamla

rın üzerine yürüdü ve silahını çıkarınca, Ecrin koşarak onu ko

lundan tutup durdurmuştu. “Bu iyi fikir değil, Kuzey.” Koreli

doğru söylüyordu çünkü bizi vurmak onlar için zor değildi. “Binmeyen herkesi vurun!” Bizi buraya getiren o siyah şap kalı adamın söyledikleri üzerine adamların şakası olmadığını

185

f 1

ınbdık. Fulya da bunu benim kadar anlamış olmalı ki zorluk çıkarmadı. “Onları dinleyin,” dedi.

m

MARAL ATMACA

Kuzey‘e silah çeken adamlardan birinin parmağı tetiğe hafif baskı yapınca, “Hadi binin!” diye bağırdım. Kimden emir aldıjjrsa bizi ölü veya canlı istiyordu ve bu adamlar, kesinlikle ateş etmeye tereddüt etmeyeceklerdi.

İlk binen Fulya olmuştu. Onu takip ederek ellerimi araba nın kasasına bastırıp kendimi içeri çektim. Biz iki lider binince diğerleri de isteksizce peşimizden gelmişti. Kapıları üzerimize kapattıklarında içerisi zifiri karanlık olmuştu. Kapıyı üzerimize kilitledikten sonra araba çalışmıştı. Kahretsin! Kimseyi görmü yordum. Akşamın etkisiyle buraya sızacak bir güneş veya ışık yoktu. Hoş, zaten bu kasada herhangi bir delik veya pencere bile yoktu. “Ne yapağınızı sanıyorsunuz siz?” Bu kızgın ses Esad’a aitti. “Onlara direnebilirdik.”

“Oğlum, git, ötede bağır, lan!” Yiğit’in onu azarlayan sesini

duydum. “Neyinle direnecektin, çakma Rambo? Adamların si lahı var.” Herkes gülünce Esad’ın homurdanan sesini duydum.

Kısa bir süre sonra araba tünelden rampaya tırmanıyor ol malı ki hepimiz geriye doğru düştük Kızlar çığlık atarken er

kekler yüz kızartıcı küfürleri eksik etmemişti. Düştüğüm yer

den ezilmemek için hemen ayağa kalktım

“Yanınızda telefon falan yok mu?” Karanlığa konuşarak bir

cevap bekledim. “Eğitmenleri ararsak bize yardım edebilirler.” Hepsinden olumsuz cevaplar duyunca son umudum da tüken miş oldu. Benim telefonum odadaydı. Genelde burada hep

birbirimizi gördüğümüz için telefona ihtiyacımız olmuyordu. Zaten sürekli dövüş dersleri aldığımız için telefonu yanımıza

pek almıyorduk Araba tamamen tesisten çıkmış olmalı ki sarsıntı geçmişti.

Kimseden ses çıkmıyordu çünkü ölüme gittiğimizi biliyorduk.

“Ko-korkuyorum Yankıcığım, neredesin?” Efenin ağlamaklı sesini duyunca ellerimi öne doğru uzatarak sesine doğru yü-

Scanned with CamScanner

186

VARALASAR - II

rüdüm. "Ben seni korurum Efe, korkma kuzum. Hiç^ seslerinden onu bulmuş ve sarılarak göğsümde ağlamasın^? vermiştim.

Beni kim koruyacak, bunu hiç bilmiyorum.

Ertesi gün Büyük bir gürültü sesiyle gözlerimi usulca araladığımda pıları açtıklarını gördüm. İçeriye sızan gün ışığı ile uzandığa

sert zeminden kalkmaya çalıştım. Tüm gece bu rahatsız ediq yerde uyumuştum. “Ne ara sabah oldu ya?” Demek ki hepin^ sabaha kadar arabanın kasasında uyumuştuk Peki» araba

gece hareket ederek bizi nereye getirmişti? Evet» hepimiz havj. sazlıktan boğulmak üzereyken konuşmak yerine uyumayı #ç. miştik Ancak sürekli sıçrayarak uyandığım için sallanan araba yüzünden hiç durmadığımızı anlamıştım. “Uyanın!” O üçü silahlarını bize doğrultup bağırınca herkti

gözlerini açmıştı. “İnin hadi!” Dizlerimde uyuyan Efe Can uya

nınca» inleyerek ayağa kalktım ve uyuşan kaslarımı esnettim. İlk olarak Kuzey inmişti. Elini uzatıp benim inmeme yardım ettikten soma diğerleri de kasadan adamıştı. Hepimiz inince kapıları kapattılar ve biz daha ne olduğunu anlamadan arabaya

binerek gittiler. Hepimiz ağzı açık bir şekilde gözden kaybolan

arabanın arkasından bakıyorduk. “Bizi öldürmeyi unuttular mı?” Şu Feride denen kızın zekâsına hayran kaldım. Acaba gerçekten bizi öldürmeyi unuttular mı? “Burası da neresi?” Hakan’ın sesini duyunca kendi etrafım

dan dönerek nerede olduğumuzu anlamaya çalıştım. Lâkin gör

düklerim sadece ağaçlar» birkaç sincap, havada uçuşan kuşlar ve çalılıkların oradaki kirpiden ibaretti. “Bizi neden bir ormana getirdiler?” Fulyanın sorusuna içgü düsel olarak, “öldürmek için,” dediğimde ben de şaşırmıştım.

Ancak gerçekler maalesef bir tokat gibi yüzüme çarptı. “Kah-

MARAL ATMACA

1B7

tttsin!” diye korkuyla fısıldadığımda herkes merakla bana ba kıyordu. *Ne düşündüğünü bize de söyle!” Süslü’nün sorusuyla bü

yük bir yenilgi içinde gözlerimi yumdum. “Bizi koruyacak eğit menler yok ve bir ormandayız. Üstelik tüm gece hareket etti ğimize göre çok ama çok uzak bir ormandayız. Belki de şehir dışındayız, emin değilim. Hepimiz tutsakken bizi öldürebilirdi

ama bunu yapmadılar. Onun en başından beri istediği kıvama

geldik. Anlasanıza, yıllar önce bizi damgalayıp yaşamamıza izin verdi. Hepimizi bir şekilde takip etti ve tesiste aldığımız eği timler bile aslında onun planının bir parçasıydı. O, kolay hedef

istemiyor ki. Onun istediği, onu eğlendirecek hedefler ve artık

onun için hazırız. Kısacası o da burada ve hepimizi avlayacak,”

dediğimde hepsi yerinde kaskau kesilmişti. Eğitmenler bizim için gelene kadar hepimizi öldürecekti.

Bizi öldürmek için doğaya bıraktı cani. “Silahlarımız yok,” dedi Fulya ağlamaklı bir sesle.

“Eğitmenler de yok,” diye ekledi Ecrin.

Şafak da “Isınacağımız bir ateş hiç yok,” dedi. “En önemlisi hiç yemek yok.” Hepsinin kınayan bakışlarına maruz kalınca güldüm. “Hiç böyle bakmayın, benim için açlık

ve ölüm aynı şey. Eğer yemek bulamazsak en zayıfımızdan baş

layalım diyorum. Sanırım bunlar Efe ve Şafak oluyor. Şafak’ı yiyelim diyenler el kaldırsın?” Tüm dürüstlüğümle aklımdan geçenleri söylediğimde, hepsi yaratık görmüş gibi bana bakı yordu.

Ayrıca niye benden başka kimse el kaldırmıyor? Sanırım onlar

aç değil.

I i

Etrafımız ağaçlar tarafindan kuşatılmıştı ve aç bir halde bu rada kalmıştık. Evet, açtım çünkü ıdün, akşam yemeği bile ye memiştim. Tabii, şu anda açlıktan Idaha önemli sorunlarımız vardı. Yaşamak gibi… Belki de bizi öldürdüğünde cesedimiz buradaki hayvanların öğle yemeği olacaktı. Kendimi bir hay vanın midesinde düşünmek bile bemi ürpertiyordu. Özellikle o hayvan beni yutmadan önce sivri düşlerini bir yerlerime ge çirecekti. Büyük bir lokma kopardıktaıp sonra yavaşça çiğneyip tadımı alacaktı. Beni sindirdiği aklıma (geldikçe korkuyordum. Acaba burada ne çeşit hayvanlar vardı? ’Sonuçta bir aslanın ara öğünü olmak da vardı kaderde, küçük bir kirpinin bir yıllık yi yecek stoğu olmak da vardı. Kirpiler etçil miydi? Ne önemi var dı ki? Sonuçta değişmeyen tek şey, benim hayvanlardan nefret etmemdi. Özellikle burada yemek konumundayken hepsinden daha çok nefret ediyordum.

Bizi kaçırdılar, tamam ama Çakalları niye kaçırıyorlar? Şimdi işin yoksa Fulya yılanıyla uğraş dur. Fulya, “Onun istediği bu kız!” dedi. Eliyle beni göstererek diğerlerine bakıyordu. “Bu şeyden kurtulursak bizi rahat bırakır.” İliklerime kadar titredim çünkü Fulya, bunları anlık bir öfkeyle söylemiyordu. Hayır, bu kızın gözlerinde gerçekten bana yönelik nefret ve öldürme iste ği vardı. Yaşamak için gerçekten beni öldürmeyi düşündüğünü görebiliyordum. Diğerleri her zamanki halimiz sandığı için onu ciddiye almıyorlardı ama ben şu anda ne gördüğümü iyi bili yordum. Ölümü gerçek anlamda hissettiği ilk anda bana saldı-

Scanned with CamScanner

190

YARALASAR - il

racağını görebiliyordum. Fulya ve ekibi burada bana çok büyük sorunlar çıkartabil irdi.

Harika! O öcü yetmedi, bir ale bunlara karşı tetikte olmalıyım. “Beni öldürecek güçte değilsin.” Kimse neden bahsettiğimi anlamadı lâkin Fulya çok iyi anlamıştı.

“Ben karmayım.” Karşısında durarak korkusuz bakışlarımı

ona çevirdim. “Beni tek bir kategoriye koyarsan hayatının ha tasını yaparsın. Sakarlığıma, ve gevezeliğime aldanıp aptal ol

duğumu düşünme. Çünkü ı sana bir dâhi nasıl olunur, zevkle gösteririm. Yeri geldiğinde aptal olmasını da iyi bilirim, zeki ol

masını da. Bazen benden korkağını bulamazsın, bazen ise ben den cesuru olmaz. Evet, çok konuşurum ama susacağım yeri de iyi bilirim. Fazla mı ş*emek yiyorum? Ben üç gün boyunca hiç yemek yemediğim günleri bilirim. Beni hafife alırsan aptal

lık edersin çünkü ben, b-tıgüne kadar gördüğün tüm insanlann

karmasıyım. Bencil de blabilirim, fedakâr da. Kurban da ola bilirim, soğukkanlı bir katil de! Kısacası ben sen de olabilirim. Sedef de ama emin ol, Yankı olmamı istemezsin. Zorlarsan çok

pis zorlarım, Fulya." (Sözlerinin içine bakarak söylediklerime karşılık tek kelime eti nemişti. Onu şimdi uyarmamın sebebi

aklını başına almasını, istememden kaynaklanıyordu. Beni yandtmayıp ilk firsatta bana saldırırsa, işte o zaman kontrolümü

kaybederim diye korkuyordum.

Ben iyi veya masun? kız hiç olmadım ki! Ben tüm duygulan içinde taşıyan karmayı fin. Kim bana nasılgeline ona öyle giderim. İyi veya kötü olmam b&na nasıl geldiklerine bağlı, e uİkiniz de kesin şuriu." Kuzey kolumdan tutarak beni ondan uzaklaştırdı. "Şu anda’sizin kavganızdan daha büyük sorunları

mız var.” Onunla aynı* fikirde olduğum için uzatmadım. Halil, “Şimdi ne yapacağız?” dedi.. Fulya nın grubundaydı

ama kimseyle konuşnnaz, kendi halinde takılırdı.

MARAL ATMACA

191

“Birlik olmalıyız.” Karşı gruptaki herkes bana bıkkın bakış

tır atınca elerin bir nefes aldım. “Bakın, biz de sizinle çalışmaya bayılmıyoruz ama şimdi duygularımız yerine aklımız ile hare ket etmeliyiz, öcü burada, belki de şu anda bizi izliyor. Eğer ayrılırsak hepimizi tek tek avlayacaktır.” Evet, onlardan nefret (diyorum ama buradaki tek yetkili benim, O yüzden hepsini ko rumak lanet olsun ki bana düşüyor.

“Sen kendini ne sanıyorsun ya?” Fulya alay edip küçümseye rek bana güldü. “Burada lider benim ve benim takımımı kont

rol etmek senin gibi bir zavallıya düşmez.” Bu kız ya gerçekten geri zekâlı ya da ben onun bir şeyleri fark etmesini sağlayamıyo-

rum. “Ne lideri Fulya?” Bir an önce aklını başına toplamalıydı çünkü kendisiyle birlikte diğerlerini de tehlikeye atıyordu.

’Şimdi konumuz kimin daha iyi olduğu değil! Burada yarışmı yoruz ve parkurda en iyisi olmak için koşmuyoruz. Eğitmenlere kendimizi kanıtlamaya çalışmıyoruz çünkü ölümden kaçıyo ruz, ahmak! Bir arada kalmalıyız, diyorum ve öyle de olacak.”

Onu korumaya çalıştığımı neden anlamıyordu? Sadece kendi

ekibimi alıp yoluma devam etmeyi ben de isterdim ama her

şeyden önce ben bir ajan adayıydım. Hepsine karşı sorumluk larım vardı ve şu anda düşüneceğim en son şey bile değildi re

kabet etmek. “Kes artık sesini!” Bağırarak beni itti. “Biz kendimizi koru

masını biliriz. Daha düz yolda yürümeyi beceremeyen bir za vallı gelip bize ahkâm kesemez!” diye nefrede bağırdıktan sonra takımına bir işaret yaparak ağaçlara doğru yürüdü.

Ben elimden geleni yaptım, gerisi onun salaklığı.

Hepsi peşinden gitmişti, sadece Araf kalmıştı. Esad, “Sen

gelmiyor musun?” dediğinde ona bakmakla yetindi. Ardından, "Şu aklı bit karış havada olan kızdan hiç emir almadım, almam

da. Benim bir liderim yok,” diyerek kestirip attı. “Ne yapmam

gerektiğini zaten biliyorum ve size tavsiyem, burada kalmanız,"

Scanned with CamScanner

YARALASAR • 11

192

dediğinde delirirken Araf, bakışlarını Şafak’a yöneltti. “Benimle

gelirsen seni koruyabilirim? Buna izin vermeyen Tunç, onun

bileğini tunu ve “Şafak bizimle geliyor, kalmak istiyorsan sen bilirsin? dedi. Araf’ın gözleri kızın bileğini tutan elini buluna,

kaşlannı çatmıştı ama bunu gizlemeye çalışıyordu. “Geliyorum? Şafak ondan beklemediğim bir hareketle elini çekip Tunçtan kurtulunca Araf’a doğru yürüdü. “Şey, ben se ninle gelirim? Çekingen bir sesle söyledikleri Araf ı gülümset*

ti. Allah’tan bu kız diğerleri gibi aptal değildi. Onlar yoluna devam edince, “Hata yapıyorsunuz!” diye ba

ğırsam da beni dinlemeden gözden kayboldular. Başımı çevirip bizim gruba baktığımda, hepsi nefret dolu bakışlarını Şafak’a

ve AraTa yöneltmişti. “Hadi, bir çıkış bulalım? dedim ve bana ters ters bakan ekibe gülerek yürümeye başladım. Rakip takım

dın iki kişiyi aralanna almak istemiyorlardı. Şafak’ın kalması bence iyi oldu, sonuçta aç kalırsak lazım ola

cak.

Güneşin yakıcı ışıklarından korunmak için kendimizi elleri

mizle serinletirken Hakan’ın bana uzattığı dalı aldım. Saatlerdir

yürüyorduk ama hâlâ bir çıkış yolu bulamamıştık. Hakan ise yanından hiç ayırmadığı bıçağını çıkarmış ve düz dalları kese rek zıpkın gibi bir şey yapmaya başlamıştı. Dal parçasını önce

yapraklarından temizliyor, daha sonra uç kısmını bıçak yardı

mıyla sivrileştiriyordu. “Bunlarla ne yapacağız?” diyen Süslüye

bakarak sonuncusunu da ona uzattı. “Aldığımız savunma ders leri hayvanlarda işe yaramaz, kendinizi korumanız için? Elim deki sivri uçlu değneğe bakarken haklı olduğunu görüyordum.

“Şey, bize niye yapmadın?” Şafak’ın ürkek sesine karşılık Naz güldü ve “Çünkü sizi umursamıyoruz,” dedi. Hepsi gü*

lerken ben onlara kınayan bakışlar atıyordum. Hakan sadece ikisine bu sopalardan yapmamıştı.

MARAL ATMACA

193

Ben çok acıktım ya…" diye sızlandığımda Şafak yutkunarak

Araf’a yaklaşınca hepsi gülmeye başladı. “Merak etme, daha o

raddeye gelmedim,” dedim ve gülerek önüme döndüm. Onu hemen, şimdi yiyeceğimden çok korktuğu belli oluyordu.

Her yer birbirinin aynısıydı ve biz, sanırım kaybolmuştuk çünkü nereye gittiğimizi bile bilmiyorduk. Üstelik Efenin her

şeyi bahane ederek ağlaması da sinirlerimi bozuyordu. “Böyle olmayacak.” Kuzey en sonunda bizi durdurdu. “İkindi çoktan olmuştur, çocuklar. Hava kararmadan sığınacak bir yer ve yiye

cek bir şeyler bulmalıyız. Dağılarak iş bölümü yapalım, sonuçta

bunu daha önce de yaptık.” Doğru söylüyordu ama o zaman yanımızda ajanlar vardı. İki kere üst üste bizi aynı tuzağa dü şüreceklerini sanmıyordum. Bu sefer gerçekten etrafımızda bir katil varken dağılmamız doğru değildi. Lâkin grup halinde de

ne yemek bulabiliyorduk ne de su. Kuşburnu ağacına doğru birkaç adım attığım esnada adım sesleriyle yerimde kalakaldım. Bu ses kesinlikle bizimkilerden

gelmiyordu. Gözlerimi kapatıp hızlanan nefesimi düzene koy maya çalışınca, gerçekten bize yaklaşmakta olan adım seslerini duyabiliyordum. Bir kişiye ait olmayan seslerdi bunlar. “Birileri

buraya geliyor,” dedim. Gözlerimi usulca açtığımda hepsinin dikkatini çekmeyi başarmıştım. “Belki de Çakallar fikrini değiştirmişlerdir,” diyen Süslü ye başımı olumsuz anlamda salladım. “Gelenler fazla sessiz, Naz. Şu anda ne siz ne de ben onları duyuyorum ve bu da eğitimli olduklarını gösterir.” Onları sadece gözlerimi kapatıp odaklan

dığımda duyabiliyordum. Efe mutlulukla, “O zaman ajanlar!” dediğinde başımı salla dım ve yerdeki sivri uçlu değneği aldım. “Evet, ajanlar ama eğit menler değil.” Etrafıma bakınarak bir savunma taktiği arıyor dum. “Nasıl bu kadar emin olabilirsin?” Kuzey’in sorusu beni güldürdü. “Eğer gelenler eğitmenlerimiz olsaydı Alaz kesinlikle

sessiz hareket etmezdi. Kendi eğitmenimi tanıyorum, burada tehdit altında olduğumuzu bildiği için özellikle ses çıkarırdı.”

Scanned with CamScanner

194

VARALASAR ■ II

Böylelikle hem bizim onu kolayca bulmamızı hem de geldiğimi belli ederek öcünün bizden uzak durmasını sağlardı. Gelenlerin içinde Alaz yoktu çünkü onun gibi düşününce onun ses çıkar tacağını tahmin edebiliyordum. Alaz demişken, o Buzdağı hangi cehennemdeyse artık gelse iyi

olacak. “Karşılık veriyoruz o zaman.” Tam da Kuzeyden beklediğim

bir cevaptı. “Oldu canım» başka?” Kaşlarımı çatarak elimle ken dimi gösterdim. “Sonunda ölüm olmayan hiçbir kavgaya gir-

mem ben. Canlı canlı neşter altında işkence çekmek nedir, iyi bilirim. Yaralanmayı göze alamam, o yüzden koşun!” Bağırarak

koşmaya başladım çünkü ikinci defa kimse beni o ameliyatha neye sokamazdı.

Hepsi homurdanarak peşime takılınca, ilk dakikada sendele

diğim için Kuzey kolumdan tutmuştu. “Senin neyine koşmak.1* diye beni azarladı ve elimi tuttu. “Bir yere mi gidiyorsunuz?” Bir anda karşımıza çıkan ya

bana bir adam yüzünden hepimiz olduğumuz yerde kalakal

dık Elinde bir balta olan adam kesinlikle bir oduncu değildi. “Bakın, küçük kuşlarımız neredeymiş?” Hemen arkamızdaki

ağaçların arasından üç kişi daha çıktı. öndeki adamın elinde, şu çivili demir topuzlardan vardı. Diğer ikisinin elinde ise ko caman kasap bıçakları. “Sadece yaralayın, öldürme zevki benim

ve küçük Yarasamı fazla hırpalamayın.” Sol taraftaki ağaçlann arasından çıkan yüzü kar maskeli adamı görünce sertçe yut

kundum. İşte sonunda ortaya çıkmıştı! Siyahlar içindeki deh şet görüntüsü çok korkunçtu. Hepimiz birbirimize yaklaşırken

ağaçların arasından tam beş kişi çıkmıştı. Hepsinin elinde kesici aletler ve yüzlerinde ise kar maskeleri vardı. Eğer geleceksen şimdi gel Alaz Tabiit şu anda sana bakmıyor

sam! Etrafımızı çembere aldıklarında herkesin gözündeki korku-

j

yu çok iyi görüyordum. Fakat tuhaf bir şekilde yine o soğuk-

I

MARAL ATMACA

195

kanlı lider halime bürünmüşüm, “Kuzey, sen Ecrin’i; Yiğit, sen

Naz’ı; Araf, sen Şafak’ı koru. Hakan, sakın öleyim deme. Efeyi

ben korurum ve…” deyip gözlerimle öcüyü gösterdim. “Onun la ben ilgilenirim.” Etrafımızı saran bu pisliklerin lideri oydu ve

kendi ekibimin lideri olarak onunla ben dövüşecektim. Ayrıca burada onu alt edecek tek kişi bendim çünkü beni öldürmeyi göze alamazdı.

Artık kaçmak için çok geç olduğundan hepimiz sırtımızı birbirimize yaslayıp çember şeklinde savunmada kaldık. Bek

lediğim gibi ilk atak onlardan gelmişti. Ocü bir ağacın yanında

bizi izlerken diğerleri üzerimize saldırmıştı. O baltalı iri adam gözüne Efeyi kestirmiş olmalı ki elindeki büyük baltayı Efeye

doğru savurdu. “Hayır!” diye bağırarak Efe’nin önüne geçtim. Elimdeki değneğin her iki ucundan tutarak baltaya doğru yu ları kaldırdım. Keskin balta elimdeki değneği ikiye ayınnca

adam sırıttı ve “Eğlenceli olacak,” dedi. Beni yolundan çekmek için elini uzattığı an, “Kesinlikle!” diye tısladım. İçimden Ha kan’a teşekkür ederek ikiye bölünmüş değneğin sivri uçlu olan

kısmını çevirdim. Daha sonra hiç vakit kaybetmeden tüm gü

cümle adamın omuzuna sapladım. Efe ye ulaşmasına asla izin vermeyecektim.

Elimdeki bir bıçak değildi sonuçta, o yüzden değneğin sa

dece yarım parmak uzunluğundaki kısmı onun omuzuna bat mıştı. Kükreyerek omuzundaki değneği çıkartıp yere attı ve

kamıma attığı yumruk yüzünden geriye sendeledim. Kahretsin, nefes alamıyorum! “Hadi, beni eğlendir.” Kolundan akan kanları

umursamadan söyledikleri yüzünden kan beynime sıçradı. Ora dan bakınca palyaço gibi mi görünüyorum!

Herkes biriyle dövüşürken benim payıma bu baltalı adam

düpnüştü. Baltasını ters çevirip sapını bana savurunca başımı geriyeçektim. Birkaç kez kendimi o baltadan kurtarmayı başar mıştım. Beni öldürmeye yönelik hareketler yapmıyordu fakat

etkisiz hale getirmeye çalışıyordu, öcü ölmeme asla izin ver

mezdi. Aldığı emirler doğrultusunda hareket ederek beni yo-

Scanned with CamScanner

196

VARALA5AR - II

fundan çekmeye çalınıyordu. Gittikçe sinirlenen adam, bu sefer

baltanın keskin tarafını bana savurunca eğilerek yine kurtulma, yı başarmıştım. Lâkin bir anda baltayı yere atarak üzerime yü

rüdü ve yüzüme attığı tokatla başım yan tarafa doğru savruldu.

Kulağımdaki zonklamayı boş verip başımı kaldırdım. Gözlü

ğüm düşmüş olmalı ki her şeyi bulanık görüyordum. “Efe göz lüğüm…” dediğim esnada karnıma yediğim yumruk yüzünden

dizlerimin üzerine yığılmıştım. Yıllardır kullandığım gözlüğüm bu sefer kırılmışsa bu adamın benden çekeceği vardı. Ellerimi yerdeki yaprakların üzerinde hareket ettirerek göz

lüğümü arıyordum. Lâkin doğru düzgün göremezken bu nasıl

olacaktı, bilmiyordum. “Karanlıkta çok daha iyisin. Sen her an lamıyla bir yarasasın. * Alazın sözleri aklıma gelince ayağa kal

karak gözlerimi yumdum. Rakibimi göremeyince ondan daha az korkuyordum.

Etrafımdaki tüm seslere odaklandığımda, ileride sırtını ağa

ca yaslayıp beni izleyen adamın bakışlarını hissettim. Ecrinin çığlığı, Efe’nin gözyaşları ve biraz uzağımdaki Kuzey in öfkeyle attığı yumruk seslerini… Nazın sinirden haykırışı ve Yiğit’in

öksürüğü… Hakan yaklaşık beş adım uzağımda dövüşüyordu. Şafak’ı hissetmiyordum fakat Araf’ın Kuzey’in yakınlarında

verdiği solukları duyabiliyordum. Tüm algılarım tamamen açıl

dığında, yüzüme gelen yeni bir darbeyi son anda savuşturdum.

Agresifleşen rakibimin bana doğru savurduğu (ekmeyi hisset tiğim an kendimi geriye çekerek ayak bileğini havada yakala

dım. Tüm gücümle ayağını yukarıya doğru kaldırdığımda onu sırtüstü yere düşürmüştüm. “Sakar, yakala!” Hakan’ın sesini

duyduğum an bana doğru hızla gelen bir şeyi yüzümün yakın

larında havada yakaladım. Karanlıkta reflekslerim inanılmaz çalışıyordu. Avuç içimde sıktığım şey bir bıçağın keskin ucuy

du! Kesilen elimdeki kanlar parmaklarımdan sızıyordu. Ben bu

bıçağı tutmayı nasıl bahardım, biri bana söylesin? Ayrıca Allah c

Hakanın belasını versin çünkü tutmayabilirdim de!

MARAL ATMACA

197

Yerdeki adamın kalktığını hissettiğim an elimdeki bıçağı ters çevirip onun olduğu tarafa fırlattım. “Gözüm!” diye haykırdı,

•öldüreceğim seni, küçük fahişe!” Adamın acıyla kükreyen se

sine karşılık sertçe yutkundum. Bıçak gözüne mi gelmişti? Bile rek atsam bu kadar başarılı olamazdım!

Bıçağı gözünden çekmiş olmalı ki acı dolu çığlığını duydum.

Sesin geldiği yere doğru iki adım atarak üzerine atladım. “Şart lar eşitlendi!” Artık benim gibi o da görmüyordu! Yumruğumu

nstgele savurunca çenesine geldiğini anladım. Resmen içimden

bir canavar çıkmıştı. Ben göremiyorsam o da bir gözüyle yetin mek zorundaydı.

İkinci kez yumruk yaptığım elimi ona doğru savurmuştum

ki kolumda hissettiğim keskin acıyla bağırdım. Beni bıçaklamaştı! Yaptığı şey yüzünden Öfke beni ele geçirirken, sol eli mi sıkarak az Önce vurduğum yerin biraz yukarısına vurdum.

Parmak boğumlarımda hissettiğim ıslaklık ve kükreyişi yaralı gözüne vurduğumu gösteriyordu. Kendi acımı yok sayıp onun acısını kullandım ve defalarca yumruğumu aynı yere geçirdim.

Sağ kolumdaki acıyı hissettikçe daha bir hınçla attım yumruk tanım. Ne zaman ki artık kıpırdamadığını fark enim, işte o za man durdum. “Ben fahişe değilim!” diye bağırarak son bir kez daha baygın yüzüne yumruk attım. Ağzı bozuk, edepsiz ada

mın tekiydi!

Ayağa kalktığımda nefes nefeseydim. “Ya-Yankı.” Şafak ağ layarak elime bir şey tutuşturunca bunun gözlüğüm olduğunu

fark ettim. Gözlüklerimi takınca nihayet gözlerimi açmıştım. “Bu gözlük neden yapıldı» hiç kırılmıyor,” dedim kendi ken

dime. Sağ kolumdaki bıçağı görünce inleyerek onu çıkardım. Kolumdan akan kanı umursamadan etrafımdaki vahşeti gör

mek nefesimi kesmişti. Araf rakibine üst üste yumruklarını

geçiriyordu. Kuzey altındaki adamı bayılttığı esnada Ecrinin yerde kanlar içinde kalmış halini görünce kaşlarını çatmıştı. Ecrin’in üzerindeki adam elindeki bıçağı onun karnına saplayaca

ğı an Kuzey, büyük bir öfkeyle ayağa kalkarak ona doğru koştu.

Scanned with CamScanner

198

YARALASAR-II

Adamın bileğini havada yakaladığı gibi sertçe bükerek kırmızı “Yiğit!1’ Nazın sesini duyunca başımı çevirdim ve Süslünün burnundan kanlar akarak yerde süründüğünü gördüm, Rakibi onun saçlarını kavrayıp kızın yüzünü yere çarpmıştı. Yiğit öyle bir bağırmıştı kî kendi rakibinin boynunu kırarak Naza doğru koştu. Yiğit resmen havada tekme atarak adamın yüzünü dağıt, mayı başarmıştı. Şafak ve Efe bir ağacın arkasına saklanırken, Araf iki kişiyle dövüşüyordu. Hakan’ın ise başı belada gibiydi. Rakibi onu yere düşürmüştü ve elindeki zinciri Hakan’ın boğazına dolayıp onu boğuyordu. “Hakan!” İçim acıyarak çığlık attığım gibi ona doğru koştum ve elimdeki kanlı bıçağı hiç düşünmeden adamın sırtına geçirdim.

Yüz kızartıcı bir küfür savuran adam, elinin tersiyle yüzüme vurduğu için yere düşmüştüm. Hakan’ı bırakıp üzerime adayın ca çığlığıma engel olamadım. Parmaklarını boynuma geçiren maskeli adam, beni boğarken nefes almak için çırpınıyordum. “Sakar!” Hakan’ın öksürerek boynundaki zinciri çıkardığını gördüm. Hakan’ın adamın sırtındaki bıçağı çekip aldığını yaşlı gözlerle izledim. Gözlerimden yaşlar akarken burun deliklerim büyüyordu ve nefes alamıyordum. Kahretsin, beni boğuyordu! Tırnaklarımı ellerine geçirdiğim halde hiç işe yaramıyordu. Ha kan elindeki bıçağı adamın ensesine saplamış olmalı ki boy numdaki elleri gevşedi. Adamın gözleri büyüdüğünde boynun dan akan kanlar beyaz tişörtümü kana bulamıştı. Avazım çıktığı kadar bağırdığım esnada Hakan, onu savururcasına üzerimden çekip aldı. “O-onu öldürdün…” diye ağlayarak fısıldadığımda beni göğsüne çekip bana sımsıkı sarıldı. “Biliyorum.” En az be nim kadar korkmuştu ve titriyordu. “Yankı…” Şoka girmiş gibi yerdeki cesede bakınca, hemen ensesinden kavrayıp başını göğ süme bastırdım. “Tamam, geçti, ben buradayım.” Ona sımsıkı sarılınca gözyaşlarımı tutamadım. Evet, ben de iki kişiye zarar vermiştim ama ben onları öldürmek yerine özellikle yaralamayı seçmiştim. Bugün Hakan benim için ve Yiğit ise Naz için birini öldürmüştü. Birini öldürecek kadar ileri gideceğimi sanmıyor dum.

MARAL ATMACA

199

Kollarımı ona sımsıkı sararak kendine gelmesini bekledim. 0 yanlış bir şey yapmamıştı çünkü eğer Hakan yapmasaydı» o adam beni öldürecekti. Hakan beni kurtarmak için cinayet işlemişti. “Yapman gerekeni yaptın,” diye fısıldayıp onu rahat latmaya çalıştım. Evet, yapması gerekeni yapmıştı. “Herkes iyi mi?” Kuzey in sesini duyunca Hakan ile birbiri mizden ayrılıp ayağa kalktık. İki kişi dışında diğerleri yerde yarı baygın yatıyordu. O iki kişi de zaten ölmüştü çünkü Yiğit bi rinin boynunu kırmış, Hakan da diğerini öldürmüştü. Bizim kiler yaralansa da hâlâ ayaktaydık. Hepimiz kan revan içinde kalmıştık ama yaşıyorduk. Ecrin omzundan yaralanmış olmalı ki benim gibi kanlar içinde kalmıştı. Ben ise dirseğimin hemen üzerine darbe almıştım ve parmaklarımdan hâlâ kanlar süzülü yordu. Diğerlerinin dağılmış haldeki yüzleri kanlar içinde kalsa da ağır yaralı değillerdi. Sadece Efe ve Şafak hiç darbe almamıştı çünkü onlar kavga etmek yerine saklanmıştı! Başımı çevirdi ğimde katilimi yerinde bulamadım. Büyük ihtimalle kendimizi böyle savunacağımızı beklemediği için hayal kırıklığına uğra mıştı. Eğer ayrılsaydık eminim hepimizi tek tek avlardı ama biz birlik olup birbirimizi korumuştuk. Kimin yardıma ihtiyacı olursa diğeri koşarak onu kurtarmıştı. Biz birer çaylak olsak da her anlamıyla bir ekip gibi savaşmıştık.

“Gitmiş!” Araf, o öcünün durduğu yere bakıp kaşlarını ça tınca hıçkırdım ve “Yine gelecek! Bu adamlar ayılmadan yerde ki şu kesici aletleri alıp üzerlerini arayın, işe yarar ne bulursanız alın. Yaralarımız enfeksiyon kapmasın diye su bulup temizle meliyiz,” dedim. Başım dönünce en yakınımdaki çocuğa güç lükle döndüm. “Hakan, beni tutar mısın? Sanırım kan kaybın dan bayılacağım…” Son komutlarımı verdiğim esnada her şey karanlığa büründü. Hakan’ın bir küfür savurup beni kucağına aldığını hayal meyal gördüm. Bugün kazanan Yarasalardı.

Scanned with CamScanner

200

YARALASAR-II Kolumda hissettiğim dehşet verici bir acıyla göllerimi açaj^

bağırmak istedim fakat Kuzey bir elini göğsüme bastırıp benj yene sabitlerken, diğer eliyle dudaklarımı kapatıyordu. “Yaqn mikrop kapmamak, güzelim,” diye fısıldadığında Araf’ın elin

deki kızgın bıçağı gördüm. Ateşte ısıttığı kor gibi bıçağı ko. lumdaki yaraya bastırınca kolum cayır cayır yanıyor sandım

Hıçkırıklar içinde deli gibi ağlarken çığlığımı engelleyen djn sahibi bana baktıkça acı çekiyordu. “Yarayı dağlamam gerelti-

yordu." Ben çırpınarak kurtulmaya çalışırken Araf, bana küçük bir açıklama yapmıştı. Sanki ondan böyle bir şey istemişim gibi davranması beni deli ediyordu! Canım bu kadar çok yanarken kapacağım mikroplar umurumda değildi. Tıp okuyordu bu çq. cuk, değil mi?

Kuzey sonunda ellerini dudaklarımdan çekince, “Allah bd^ nızı versin!” diye acı içinde haykırdığımda her ikisi de yüzünü

buruşturdu. Bu lanet ikizlerin ne zaman DNA testiyaptıracakla rını merak ediyorum.

Kolumdaki yanık et kokusu, kendi cadıma bakmak isteye cek kadar beni acıktırırken nefes nefese ve ter içinde kalmıştım. Kuzey beni oturtarak göğsüne yasladı. Araf bir taşın üzerinde

ezdiği bazı bitkileri koluma sürünce inledim. “Ya sen bir git artık! Ayrıca bu iğrenç şey de ne?” diye cırladığımda güldü.

“Burada bulduğum bazı şifalı bitkiler.” Yaraya bolca sürdükten sonra yerdeki yeşil kumaş parçasını koluma sardı. Kuzey’in üs tünde bir şey olmadığını yeni fark ettim. Tişörtünün yarısı be nim kolumdaydı ve diğer yarısı Naz’m dizinde uyuyan Ecrinin

omuzuna sarılıydı. Araf işini bitirip uzaklaşınca küçük bir gölün etrafında otur duğumuzu gördüm. Herkesin yüzündeki kanlar gittiğine göre

bu gölde temizlenmişlerdi. Ancak gölün suyu bulanık ve iğrenç görünüyordu. İçinde kurbağaların cirit artığı, sivrisineklerin

uçuştuğu bir bataklığa bakıyorum sandım. Kuruyan dudakları mı, “Su-susadım,” diyerek hareket ettirdiğimde Hakan, gülerek o iğrenç gölü gösterdi. “Şimdilik bulduğumuz tek su bu. Ever,

MARAL ATMACA 201 ndı iğrenç ve evet, büyük ihtimalle hepimizi hasta edecek ama

ne yazık ki biz içtik.” Hepsi babını sallayınca göle tekrar baktım. Kocaman yağlı derisiyle zıplayan şişko bir kurbanın gölden çık tığını görünce midem bulandı. “Kurbağaların içine çiş yaptığı

bir gölden su içmem.” Gerçekten hiçbir güç bana oradan su içircmezdi.

“O beğenmediğin kurbağalar bizim akşam yemeğimiz.” Yiğit’in gülerek söylediklerinden bir şey anlamamıştım. Bir ate

şin etrafında daire şeklinde oturduğumuzu çok sonradan fark enim. Ateşin etrafına taşlar dizerek ocak yapmışlardı. Ateşin

üzerinde ağaç dallarına geçirdikleri kurbağaları şiş yaptıklarını görünce afalladım. “Yok artık oğlum!” Bunlar ciddi ciddi kur

bağa pişiriyordu! Sadece kurbağa değil, diğer şişlerde küp küp doğradıkları yılanı görünce yutkundum. “Abi, siz nerenin yam yamısınız? Yok muydu avlayacağınız bir tavuk veya tavşan? Bu şeyleri yiyeceğime Şafak’ı yemek daha mantıklı bence!” Herkes gülerken ben hâlâ pişen şeylere bakıyordum. Obur biri olabilir

dim ama midemin de bazı standardarı vardı. “Avlanamayacak kadar yorgundum.” Hakan orada yaşadık ları yüzünden hâlâ kendisini toparlayamamıştı. Kısık bir sesle

konuşarak dalgın gözlerle ateşi izliyordu. “Hava kararıyor. Bu

gece idare edelim» yarına Allah kerim.”

“Yiğit, gerçekten o yılanı yiyebilecek misin?” dedim. Bildi ğim kadarıyla yılanlardan korkuyordu. Yiğit’in rengi atarken Naz kıkırdadı. “Hakan o yılanı öldürdüğünde Yiğit’in savur

duğu küfürleri duymalıydın. O bal tali adamlardan korkmuyor ama küçücük yılandan ödü kopuyor.” Bunu daha önceden bil diğim için gülerek başımı salladım. Yiğit’in yılan fobisi vardı.

Yiğit, “Korkmuyorum!” dedi ve anında olayı gurur mesele si yaptı. “Sadece hoşlanmıyorum onlardan! Ben kurbağa yiye ceğim, yılanlar sizin olsun,” diye homurdanırken ben gülerek

Kuzeye sarılıp gözlerimi kapattım. Ecrin in neden uyuduğunu şimdi daha iyi anlıyordum çünkü aldığımız yaralar bizi halsiz

kılıyordu.

Scanned with CamScanner

202

YARALASAR ■ II

“Onların üzerinde telefon falan yok muydu?” Gözlerim |q. palı sorduğum soruya hayır cevabı aldım, öcünün işini şany bırakmadığını maalesef bir kez daha anladım.

Eskisine göre yaram daha iyi durumda olmalıydı ki son kontrolümü yapan Araf» başını olumlu anlamda salladı. Ben* den uzaklaşıp Ecrin in sargısını açtıktan sonra gördüğü manza ra hoşuna gitmemiş gibi iç çekti. “Yara iltihaplanmış çocuklar. Yankıya göre yarası daha derin. Onun bir hastaneye gitmesi gerekiyor. Burada bitkilerden yaptığım ilaçlar fayda etmiyor.’ Dünden beri ateşler içinde yatan kız hiç uyanmamış ve sürekli sayıklayıp durmuştu.

Dün gölün yanından ayrılarak yolumuza devam etmiştik Küçük bir nehir bulmuş ve oradaki temiz sudan bol bol içmiş tik Hakan’ın bizim için avladığı iki tavşanı ise mideye indirmiş tik Yiğit sigara içtiği için çakmağı sayesinde ateş yakabiliyordu ve Hakan sayesinde karnımız doyuyordu. Evet, ilk gece mecbu ren o kurbağaları bile hayatta kalmak için yemiştik Lâkin Ecrin gittikçe kötüleştiği için ne su içmiş ne de bir şeyler yemişti. Bir çıkış yolu bulmak için sürekli hareket halinde olduğumuzdan Kuzey, onu kucağında taşıyordu. Üstelik geceleri çok soğuk ol duğu halde Kuzeyin üstünde hiçbir şey yoktu ve ilk gece nöbeti o tutmuştu. Ondan sonra son nöbet Hakan’daydı. Erkekler el lerinden geldiğince bize yardım ediyordu. Araf hepimizin mor luklarıyla ve yarasıyla bir doktor gibi ilgileniyordu. Takımın Araf ve Şafak baklandaki önyargıları tamamen yıkılmış gibiydi, özellikle Araf’a artık daha samimi yaklaşıyorlardı. Fulya ve eki bi şu anda nerede ve ne yapıyorlar, bilmiyordum ama Araf ve Şafak bizimle kaldıkları için pişman değillerdi. Bugün tesisten ayrıldığımız ikinci gündü. Kahretsin ki hâlâ bizim için gelen bi tilen yoktu! Aslında bu umurumda değildi çünkü benim aklım diğer Yarasalardaydı. Umarım hepsi iyidir. Kuzey yerde yatan kızın başından hiç ayrılmadığı gibi yine uzanıp onun saçlarını yüzünden çekti. “Çok mu fazla Uyuyan

MARAL ATMACA

anlattılar buna?” Elinin tersiyle onun solgun yü züne dokundu. “Masalın sonunda kız hep uyanır ama bu aptal uyumayı çok sevdi.” Onu kucağına alıp ayağa kalktı. Masalın sonunda kızı uyandıran şeyin bir öpücük olduğunu acaba ona söylesem ayıp etmiş olur muydum? Güzel masalı

“Gidelim hadi.” Hepimiz Naz’ı onayladık. Bize yine yol gö rünmüştü. Bu ormandan çıkmanın er ya da geç bir yolunu bu lacaktık. Burada süründüğüm için o eğitmenim olacak adamın geçerli bir mazereti olsa iyi olurdu! Yaklaşık iki saat daha yürümüştük ve bu sürede Kuzey yo ruldukça Ecrin’i diğerleri taşıyordu. Neredeyse iki gündür kayıpuk, Alaz’ın hâlâ bizi nasıl bulamadığını merak ediyordum. Ağaçların azaldığı yerden sonra nihayet açık bir araziye çıkmayı başarmıştık. Bir dağın yamacında duruyorduk Aşağıda ise ye şilliklerin arasında küçük bir köy görünüyordu. Nihayet kur tulduğumuz için hepimiz mutluluk içinde gülmeye başladık. “Kurtulduk1” Naz bağırarak Yiğit’e sarılmıştı. Fakat hemen sonra ne yaptığını fark edince öksürerek geriye çekilmesi Yiğit’i güldürdü.

“Bu dağdan aşağı indik mi kurtuluruz.” Şafak ürkek bakışla rıyla kayalıklara bakıyordu. “Şey ama nasıl ineceğiz?” Hepimi zin gülen yüzü anında solmuştu çünkü resmen bir uçurumun tepesinde duruyorduk. “Şuraya bakın!” Bu bağıran Efeydi. “Şu yol bizi aşağıya in dirir.” Eliyle gösterdiği yerde gerçekten toprak bir yol vardı. Or manda kesilmiş birçok ağaç görmüştüm. Demek ki köydekiler odun kesmek için bu yolu kullanıyorlardı.

“Hadi, gidelim o zaman.” Hakan’ın peşine takılıp vakit kay betmeden yola koyulduk. Sonunda bu cehennemden çıkıp in san yüzü görecektik. Bir ara kendimi şu yabancı dizinin, yani Lost’un bir adadaki oyuncu seçmelerine katılmışım gibi hisset meye başlamışum. Cezaevinde dizi izlemenin yan etkileri!

Scanned with CamScanner

YARALASAR-II

204

Bir saat sonra hepimiz nefes nefese yokuştan aşağı jnc

rek köye girmiştik. Köy meydanında yürürken bizi { ren herkesin dikkatini çekiyorduk. Kan revan içinde koy. lerine gelen bir grup yabancı,

onları

meraklandırmış

Eski evlerin arasından geçip bir kahvenin önünde durduk. Kah. venin önüne birkaç masa ve sandalye koydukları için bazjlan

çaylarını dışarıda içiyordu. Tıpkı diğerleri gibi onlar da bizi fa^ edince yaratık görmüş gibi bakmaya başladı. Naz, “Bunlar niye insan görmemiş gibi bize bakıyor?” diye sorduğunda güldüm. “Neden acaba? Hepimizin saçı başı dağınık Ellerimizdeki bal ta ve bıçaklara değinmek bile istemiyorum. Kıyafetlerimiz kan içinde. Kuzey in Herkül gibi yarı çıplak olması da var tabii,”

dediğimde arkadaşlarım halimizi fark edip ofladı.

Buradaki insanların bizi bir tehdit olarak görmelerini iste miyordum. Bu sebeple elimdeki baltayı yere atarak öne çıktım. “Aleykümselam dayı.” Yaşlı bir adama bakarak Kuzey in kucağındaki kızı gösterdim. “Bu köyün yakınlarında bir saldırıyı uğradık. Arkadaşım yaralı, bize doktor çağırabilir misiniz?” de

dim. Adamın bakışları Ecrini buldu. Bu adamın bana güzel bir haber vermesini ümit ettim. “Burada doktor ne arasın, kızjm,”

diyerek beni hüsrana uğrattı. “Geçen ay gelen doktorumuz burayı görünce kaçar gibi gitti,” diye sürdürdü konuşmasını.

Küçük bir yer olduğu için kimsenin harmanlayacağını tahmin etmeliydim.

Sırasıyla masada oturanlara bakarak olumlu bîr cevap beklercesine, “Ama hastalarınızla ilgilenen bir şifacınız vardır, değil mi?” dedim. “Sonuçta hastalandığınızda doktora gidiyorsunuz, değil mi?” İmkânlarının kısıtlı olduğunu tahmin etmek zor de ğildi. Fakat hastalandıklarında gittikleri bir yer mudaka olma lıydı.

İçlerinden biri önündeki okey istekasıyla ilgilenmeyi bıra kıp başını kaldırdı. Sol gözünün gözbebeği yoktu ve bu, ona uzun süre bakmamı engelliyordu. Otuzlu yaşlarında kumral bir

MARAL ATMACA 205 adımdı. Diğerlerinin aksine bize meraklı bakışlar atmıyordu, aksine varlığımızdan rahatsız olmuş gibi bakıyordu. “Ümmü teyze var. O bakar hastalarımıza,” dedi. Sesindeki bıkkınlık ma

sadaki oyununu böldüğümüz için olabilirdi. Elinde balonla içe riden çıkan bir çocuk, “Benim elim kesildiğinde o dikti!* diye bağırdı. Son kısmı biraz kızgın bir sesle söylemişti. Umanm

Ommü denen kadın, çocuğun eline dikiş atarken acısını alacak Jir peyler vermeyi düşünmüştür. Çocuğa yaklaşıp kıvırcık saçlarını okşadım. “Bizi Ümmü

Hanım’a götürür müsün ufaklık?” diye sorduğumda başını sal

ladı. “Siz köye gelen turistler misiniz?” Aklına bir şeyler gelmiş olmalı ki heyecanla bana baktı. “Sizi götürürsem karşılığında

bana bir şeyler verecek misiniz?” Bu beklentisi beni güldürdü. Elimle Kuzey i gösterip, “Evet,” dedim. “O ağabey sana para ve

rebilir.” Yanımızda ona vereceğimiz hiçbir şey yoktu. Kuzey’in vereceği parayla istediği şeyi kendine alabilirdi. Buradaki adamların ilgisiz davranışlarının aksine küçük ço cuk bize rehberlik etmeye istekliydi, iri gözleri olan enerjik bir

çocuktu. Biz onu takip ederken o, hiç susmadan bize annesini

şikayet edip duruyordu. Sanırım fazla yaramaz bir çocuktu ve annesini sürekli kızdırıyordu. Müstakil bir evin önünde durdu. Eliyle evi göstererek, “Ümmü teyze burada yaşıyor,” dedi. Gö

revini tamamladığı için beklenti dolu bakışlarını Kuzeye yö neltti. Yaptığı küçük yardımın karşılığını istiyordu.

Çocuğun ne istediğini anlamayan Kuzey, “Ne?” diye sordu.

“Neden bana bakıyorsun?” Anlaşılan kahvenin Önünde küçük

çocukla yaptığım anlaşmayı unutmuştu.

Çocuğa, “Sen onun kusuruna bakma, ufaklık,” dedim ve te bessüm ederek Kuzey e yaklaştım. Bu sıcakta Ecrin i kucağında taşıdığı için hem çok yorulmuştu hem de cüzdanını çıkaracak bir pozisyonda değildi. Uzanıp cebindeki cüzdanı çıkardım ve

içinden küçük bir miktar para aldım. Parayı alan çocuk, ödülü ne kavuşmanın muduluğuyla koşarak gitmişti.

Scanned with CamScanner

206

YARALASAR - II

Cüzdanı yeniden Kuzey’in cebine koyup geri çekildim. “Borcum olsun, daha sonra sana öderim,” dedim. Yanımda para yoktu çünkü tesisteyken paraya ihtiyacımız olmuyordu.

“Bana borcunu ödemek istiyorsan…” diyerek evi gösterdi. “Oyalanmadan içeri girelim çünkü kollarımda hal kalmadı,’ dedi. Uzun sûre Ecrin i taşıdığı için çok yorulmuştu.

Hepimiz bahçeden içeri girerek kapının önünde durduk. Naz hiç vakit kaybetmeden yumruğunu birkaç kez kapıya vur muştu. Çok fazla beklemeden kapı bizim için açıldı. Çiçekli eşarp takmış olan bir kadın, meraklı gözlerle ziyaretçilerine ba kıyordu. Biraz kiloluydu ve elinde yeşil bir tespih vardı. Sanki henüz namaz kılmış gibiydi. Zikir çektiği tespihi hâlâ elindey di. Kahverengi gözleri sırasıyla hepimizi inceledi. Kadın bize baktığında hepimiz tedirginliğimizi gizlemeye çalışıyorduk. I “Hayırdır inşallah,” deyince Araf öne çıktı ve “ Yardıma ihtiyacı- I mız var,” dedi. Kadını korkutmamak için sıcak bir tavır takındı. I “Arkadaşımız ağır yaralandı.” Kuzey m kucağında ter içinde sa- I yıklayan Ecrini gösterdi. “Yarasına müdahale edilmezse hayatı j tehlikeye girebilir. Ümmü Hanım siz misiniz? Arkadaşıma yajI dım eder misiniz?” Araf sustuğunda hepimiz büyük bir beklenti I içinde kadına baktık. Bu kadın son umudumuzdu ve yardım etmezse Ecrine neler olurdu, bilmiyordum.

Geriye doğru bir adım atarak, “Ever, Ümmü benim ama ona yardım edemem,” dedi. Göz ucuyla Ecrine baktı ve “Yansı körü görünüyor. Benim üstesinden geleceğim bir şey değil,” dedi. Aslında sorun Ecrin’in yarası değildi. Köyün yabancısıydik ve evine neidüğü belirsiz bu yabancıları almak istemiyordu. Ümmü Hanım kapıyı kapatmak üzereyken onu durdur dum. “Lütfen,” diye yalvarıp Ecrin i gösterdim. “Biz onun için bir doktor bulduğumuzda çok geç olabilir.” Ecrin’in hayatı için ona yalvarmayı sorun etmedim. “Bizden size zarar gelmez. Bili yorum, size vereceğim sözlerin bir teminatı yok ama gerçekten kötü insanlar değiliz. Biz iki gündür çok kötü şeyler yaşıyoruz, diyerek dolan gözlerimi gizlemeden ona baktım. Son iki gün-

1 I

I I

I

MA RAL ATMACA

207

direnci kırılmıştı. “İki gündür neler yaladığımızı bilemezsiniz. Yolumuz köyünü ze düştü ve kapınıza geldik. Ne olur bizi geri çevirmeyin.” İn san düşmanı olsa kapıdan çevirmezdi. Umarım, bize merhamet ederek evine alırdı. dür başımıza gelenler yüzünden hepimizin

Söylediklerimden sonra tereddüt ederek bize bakmaya baş ladı. Yardım etmek ve etmemek arasında kararsız kalmıştı. Ec rin tekrar acılar içinde inleyince Kuzey çaresizliğini gizlemedi. “Ona yardım et,” diye fısıldadı. “Onu kaybedemem…” Sesin deki derin hüznün sebebi kollarında ateşler içinde yanan kızdı. “Sana istediğin kadar para veririm ama yeter ki onu kurtar.” İçi acırcasma kadına baktı. “Onun bizden başka kimsesi yok ve biz şu anda ona yardım edemiyoruz.” Ümmü Hanım onun çaresizliğine daha fazla kayıtsız kalmadı ve kenara çekilerek eve girmemiz için bize izin verdi. Neyse ki insanlık hâlâ ölmemiş.

Ümmü Hanım ilk başlarda biraz tereddüt etse de daha son ra bize olan tutumu değişmişti. Zararsız olduğumuzu görün ce Ecrin m yarasıyla ilgilenmiş ve bize yememiz için bir şeyler hazırlamıştı. Ecrin hâlâ kendine gelmediği için bir süre daha buradaydık. Ümmü Hamının söylediğine göre aslında hâlâ İstanbul’daydık. Tüm gece hareket eden araba bizi yanıltmak içindi. Her tarafı ormanlarla çevrili bu tarihi köy, Beykoz il çesine bağlı ve Kuzguncuk’a sadece iki saat uzaklıkta bulunan Akbaba köyüydü. Bizi kaçıranlar bilerek yolu uzatmış ve aklı mızı karıştırmıştı. Çocuklar içeride dinlenirken bahçeye çıka rak düşünmeye başladım. Üzüm asmalarının süslediği çardakta oturmak huzur vericiydi. Lâkin aklım Fulya ve onun ekibinde olduğu için yeteri kadar huzurlu değildim. Gitmelerine izin ve rerek hata yapmıştım, değil mi? Umarım hepsi bizden daha iyi durumdadır. “Bu sıcakta neden dışarıdasın?” Ümmü Hanım, elinde bir bardak ayranla yanıma gelip oturdu. “Hiçbir şey ye medin, bari bunu iç,” dedi. Uzattığı ayranı tebessüm ederek

Scanned with CamScanner

yahaiauh-ii aldım. Binlen ayrılan YaraMİarırı ne halde olduğunu bilmeden

bir şeşler yiyemezdim. “Anlar hele,” diyerek hana bakrı. “Size bunu kimler yaptı**

“Bunu yapan bir aktl hastan.” Ayrandan bir yudum alırken »etimdeki korkuyu gizleyernedim. “Henüz çocukken düştü peşimize. Bize bunu neden ve niçin yaptığını ben de bîfmiyo. rum,” dedim. Kimsesiz çocukları kanatmasının bir nedeni oh.

bilir miydi? I lepirniz onun öfkesini üzerimize çekecek ne yap. iniş olabilirdik kİ? “Blzler unutulduk, Ümmü Hanım,” dedim. Dudaklarım

titrerken gülümsemek için kendimi zorladım. “Herkes tarafın dan unutulduk. Bazen Tanrı tarafından bile unutulduğumuzu düşünüyorum,” dediğimde derin bir nefes aldı. “Yaradan unut

maz kullarını, kızım." Başını yuları kaldırıp huzurlu bir şekilde havayı İçine çekti. "Herkesin sınavı farklıdır. Başımıza ne gelirse gelsin bize düşen sabretmektir. Derdi veren elbet dermanını da

verir," dedi. Ona gıpta ettim. Keşke ben de onun gibi sabrı öğ-

rencbilseydim. Karamsar düşüncelerim vardı çünkü şu zamana dek hayatımda güzel şeyler hiç olmamıştı.

Birden fazla derdim var, Peki, hepsinin bir dermanı var mı?

Alaz Araba engebeli bir yola girdiğinde şehrin dışında küçük bîr köye gelmiştik. Arabayla saatler süren yolculuğumuz canımı sıkmaya başlamıştı. Atalay elindeki telefonla bana yolu tarif ederken onları buraya getirmekteki amacını çözemiyordum. Bu yer onun için bir şeyler ifade ediyor olmalıydı ki hepsini buraya getirmişti. Eğer Efe olmasaydı belki de yerlerini daha da uzun sûrede bulacaktık. Evet, Efe sayesinde yerlerini tespit etmiştik. Sürekli onu uyarmamıza rağmen araştırmalarını sürdürmeye kararlıydı. Bu konuda devamlı başını belaya sokunca ben de ona bir inisiyatif tanımaya karar verdim. Efe kolaylıkla tesiste ki teknolojiden faydalanabilsin diye diğer ajanlarla konuşmuş tum. Onun kartını bir üst seviyeye taşımıştık. Böylece beşinci kata kadar her kapıyı açabiliyordu. Efe kaybolana kadar saatine bir takip cihazı yerleştirdiğini hiçbirimiz bilmiyorduk

Cihazı her gün günccllcdiği için verici hep pasif haldeydi.

Ortadan kaybolunca odasındaki bilgisayara ulaşamadığı için ve rici aktif hale gelmişti. Yerini gösteren harita doğrudan Efe nin planladığı gibi Yosun un telefonuna ulaşmıştı. İzlerini ormana kadar sürmeyi başarmıştık. Orada gördüğümüz bir oduncuya Yarasaların fotoğraflarını göstermiştik. Oduncu, iki gün önce ormana kışlık odunlar için geldiğini ve sarışın bir kız gördü ğünü söyledi. Tüm Yarasaların fotoğrafını gösterdiğimizde ilk

olarak Fulyayı tanımıştı. Dikkatli bakınca Fulya nın ekibindeki

herkesi tanıdığını söylemişti. Ancak dediğine göre hiçbiri onu

Scanned with CamScanner

r ♦ I

1W

YARALASAR-ll

MARAL ATMACA 211

flit ajan olarak aslında ilk başarısızlığını almıştı çünkü iyi bir ajan, ne pahasına olursa olsun doğru olanı yapardı.

görmemizi çünkü hepsi koşarak bit şeyden kaçıyordu. Yarasa. I lam (oto^taftannı gösterdiğimizde Yarasaların Fulya nm ekibiİ nin yanında olmadığına emindi. Kaçtıkları şeyin kim olduğunu
tahmin etmek zor değildi ve her iki grubun birbirinden ayrıl1 dıldarını boylece anlamıştık. "Pars ve diğerlerini neden başka yere gönderdin?** Atalay, bunu Parstan hoşlanmadığım için yaptığımı düşünüyordu.

“Bir şeyi merak ediyorum ama bana karşı dürüst olacaksın.” Küçük bir sokağa girerek onaylarcasına başımı salladım. “Yankı ile aranızda tam olarak ne var? Kızı tuttun, ajan yaptın ve haliy le bu hepimizin aklına farklı şeyler getirdi.”

I

“Hiçbir şey.”

“Sedef ve Fulyayı tanıyorum, Atalay. O ikisi öleceklerini bil seler bile asla bir arada durmazlar.” Efe bu köydeydi ve Sedef asla Efeyi bırakmayacağına göre o da buradaydı. Gittiği yere ekibini de götüreceği için Yarasalar da buradaydı ama Fulya ve takımı burada değildi. Sedef ve Fulya asla ortak noktada buluş mazdı. Sırf bu yüzden Pars ve ekibini civar köylere göndermiş,

“Hadi ama Altuğ, sen asla bana yalan söylemezsin. Onunla aranda ne var?” “Yalan değil, Sedef ile aramızda bir şey yok.” Gerçek buydu, ikimizin arasında bir şey yoktu. Henüz yoktu. “Pekâlâ, o zaman soruyu değiştiriyorum. Yankı ya karşı his lerin var mı?” Atalay istediği cevabı almadan kolay kolay susa cak biri hiç olmamıştı.

tim. “Fulya hırsıyla hareket eden biri. Haklısın» Yankı nın oldu ğu yerde durmaz? Sonunda bazı şeyleri fark eden Atalay, hâli kararlarımı sorgulamaya devam ediyordu. Ama Yankı zeki bir kız, herkesi Fulyaya rağmen bir arada tutacaktır. Oduncunun söylediklerine rağmen hâlâ bir şekilde yan yana geldiklerini dü şünüyordu.

। İ

“Sedef i tanımıyorsun» o kendi içinde bencil biri. Bu sözle

rime inanmadığını görebiliyordum ama gerçek buydu. “Kıza karşı fazla önyargılısın»” dedi, önyargı değildi. Bu, ona baktığımda gördüğüm şeylerden biriydi.

1 I ’

k

।

“O gerçekten bencil.” Söylediğim şeylerin arkasındaydım.

“Sedef ona zarar vermeyen hiç ummadığı insanlara karşı fazla sevgi dolu. Lakın geçmişinde tanıdığı herkese karşı fazla nefret dolu. Evet» Fulya hırslı olduğu için Sedef’in olduğu yerde dur-

inak istemeyecektir ancak benim tanıdığım Sedef Sarmaşık da 1onu durduracak biri değil” Oysaki onları yanında tutmak istese gerekirse peşlerinden gidecek kadar inatçı olduğunu biliyordum. Bugüne kadar onun hakkında düşündüklerim konusunda hiç yanılmamıştım ve beni yine yanıltmadığına emindim.

“Hastanedeyken ondan etkilendiğimi söyledim.” O anki yüz ifadesi aklıma gelince gülümsedim. Sedef bunu duyduğunda gerçekten çok kızmıştı. Onu kendime bağlamam kolay olmaya caktı ancak benden kaçma çabaları da hoşuma gidiyordu. Atalay güldü. “Dur tahmin edeyim! Söylediklerine karşılık sına bela okudu, değil mi?” Başımı sallayınca ikimiz de gülme ye başladık. Ettiği beddualar tüm tesis tarafindan bilinen bir ı«ydi“Ona ne söylediğini sormadım» Altuğ. Soruma hâlâ cevap

vermedin, ondan hoşlanıyor musun?" Genelde fazla meraklı bir

yapısı vardı ve bu» bazen can sıkıcı olabiliyordu.

“Beni herkesten iyi tanıyorsun,” dedim. Yosun, aracını bir evin önünde durdurunca ben de aracımı sağa çektim. “Etkilen

mek ve hoşlanmak aynı şey değil. Kız, bu oyundaki en önemli anahtar ve o anahtarı her anlamıyla elimde tutmalıyım." Belki de ilk kez Atalay a karşı dürüst olmadan arabadan indim. Se

defin beni bir şekilde etkilediği doğruydu ama yılların eğitimi

ni alan biri olarak duygusal saçmalıklarla uğraşacak zamanım

Scanned with CamScanner

212

YARALASAR-11

yoktu. Ancak son zamanlarda Sedef aklımı karıştırıyor ve bana kendimi sorgulatıyordu.

Sedef, bir katilin gözdesi olduğu için onu av olarak kullan,

dığım doğruydu. Hayır, yaptığım hiçbir şeyden pişman değil dim çünkü ben işimi yapıyordum. Aynı koşullarda yine benzer şeyleri yaparak onu inciteceğimi de biliyordum. Başarısızlığa

tahammülüm yoktu ve aradığım kişiyi bulmak için yapmam

gereken ne vana onu yapacaktım. Bugüne kadar asla duygu

larımı ve işimi birbirine karıştı rmamıştım ve bundan sonra da böyle devam etmeliydi. Sedef onun zayıf noktasıydı ve ben, onu Sedef ile vurmak istiyordum. Lâkin artık bu kararımdan o ka dar da emin olamıyordum. Sedef bir ajan olursa onunla işbirliği yapmak yerine onu bulmaya çalışacaktı ve öyle de oldu. Ancak gel gör ki tam bu kısımda kendimi sorgulamadan duramıyor

dum. Ben Sedefi katilden uzaklaştırırken bunu rakibime karjı

bir atakta bulunmak için mi yapmıştım yoksa kendim için mi?

Son günlerde en büyük çelişkimin adi SedefSarmaşık’tı. Ondan hoşlanmam söz konusu bile değildi. Böyle olmalıy dı, doğru olan buydu. Ancak artık bundan emin değildim. 0

kızın doğru yaptığı hiçbir şey yoktu! Sivri dilli ve geveze biri ol duğu için bir dakikada kurduğu cümlelere kimse yetişemezdi. Çok konuşuyordu ancak garip bir şekilde o konuştukça bende onu dinleme isteği uyandırıyordu. Üstelik keskin diline rağmen bir şekilde herkese kendisini sevdirmeyi iyi biliyordu. Bunun en büyük örneği babaannem ve Aslı ydı. Sakardı, hem de normal

olamayacak kadar. Aynı zamanda her defasında beni güldüre cek kadar da komik biriydi. En önemlisi Sedef gülmesini bili

yordu ve yaşadığı onca şeye rağmen cıvıl cıvıl, neşeli bir yapısı

vardı. Belki de beni bu kadar etkileyen, bitip tükenmeyen hayat

enerjisiydi. Başına ne gelirse gelsin o asla ciddiye almazdı, aksi ne acılarıyla dalga geçerek gülmeyi bilirdi.

Hayatım boyunca gördüğüm en sıradışı kadındı. Onu anla tacak doğru sözleri bulmak çok güçtü. Bencil desem tam olarak

değildi çünkü fedakar bir yapısı olduğunu da biliyordum. Hin-

MARAL ATMACA 213 |ı desem pes ettiği anlar da mutlaka oluyordu. Aptal dediğim zamanlarda tek bir hareketiyle zekâsını gözler önüne seriyordu. Şaşkındı ama bir o kadar da soğukkanlıydı. Sürekli düşüyordu, lâkin düştüğü yerden dimdik kalkmasını da biliyordu. İnatçıy dı doğru, bildiğinin aksine hiçbir şey yaptıramayacağınız kadar dikbaşlı ve inatçıydı. Öyle ki kendi yanlışlarını bile size doğru

diye dayattıracak kadar çok inatçıydı. Olağanüstü bir güzelliği yoktu ama sevimli hareketleri onu olağanüstü yapıyordu. Se def bugüne kadar tanıdığım tüm kadınların hepsiydi ve aynı zamanda hiçbiri değildi. Onu kendime bile anlatamıyordum ki… Onu tanıdıkça aslında her defasında farklı bir Sedef tanı

yordum. O deli kadın, kelimelerle anlatılamayacak kadar ina nılmaz biriydi.

Aklımı karıştırıyor, beni deli ediyor Ekip olarak müstakil bir evin bahçesine girdiğimizde Yosun kapıyı çaldı. Efe’nin takip programı bu evde olduklarını doğ ruluyordu. Bize kapıyı açan yaşlı bir kadındı. “Kime baktınız?”

dedikten sonra bir şey gizler gibi sürekli evin içini kontrol edi yordu. Korkmuş gibiydi.

Yosun ona tebessüm ederek, “Merhaba,” dedi ve elini uzattı. “Bizler bir grup genci arıyoruz. Buradalar mı?” Yutkunan yaşlı

kadın, endişeyle Yosunun uzattığı eline baktı. “Onları neden arıyorsunuz?” diye sorduğunda istediğimiz cevabı vermişti. Hepsi buradaydı.

Yaşlı kadın bizi çocuklar için bir tehdit olarak görmeye başla mış. Yosun tam, “Bizler aslında…” demişti ki içeriden Naz ın se sini duyduk. “Ümmü teyze» hemen buraya gelmelisin! Ecrin tekrar ateşlendi,” diyen Naz koşarak kadının yanına gelince bizi

gördü. Alışık olduğumuz o bakımlı halinden çok uzak görünü

yordu. Tamamen dağılmış bir haldeydi. Bizi görünce korkusu

dağılmış, rahat bir nefes almıştı. “Şükürler olsun,” diye fısılda dı ve hiç vakit kaybetmeden kendi eğitmeninin, yani Simay ın

Scanned with CamScanner

214

YARALASAR-ll

boynuna adadı. “Bizi buldunuz? Simaya sıkıca sarılırken ay^ maya başlamıştı. “Çok korktuk, Simay Hanım. Önce bizj çındılar, sonra da bir ormana bıraktılar. Hepimizi tek tek avk maya kalkıştılar! Ecrin yaralandı? Burnunu çekerek hıçkırdı “Durumu çok kötü..? dediğinde ben ve Atalay, ev sahibinden izin almadan hemen içeri girdik.

“Ecrin!” Atalay onu bulmak için aceleyle bir odaya girdi. Bu küçük evin sadece iki odası vardı. Diğer odaya girdiğimde kalan çocukları bulmuştum. Hepsi yatakta uyuyan Ecrinin başucunda duruyordu. Sedefnerede? Gözlerim onu aradı ama o, burada değildi. Atalay diğer oda dan çıkıp peşimden gelince, çaylağını ateşler içinde yatarken buldu. “Ecrin!” deyip hemen onun yanına koştu. “Neyi var?” Ecrin i kontrol ederken sesindeki korkuyu herkes hissetmişti. Kuzey kaşlarını çatarak Atalay* a döndü ve “Yaralandı!” diye bağırdı, öfkesini binlerinden çıkarmak ister gibiydi. “Bizi ko rumak için götürdüğünüz o lanet yerdeki adamlar yüzünden

bu halde!” Bu konuda bizi suçlamakta haklıydı çünkü tesisteki herkes güvenilir değildi. Katil, tesisle bağlantıdaydı. Bu yüzden

içeride adamlarının olması kaçınılmazdı. Atalay hemen Ecrin i kucağına alarak doğruldu. “Hastaneye

gitmeli!” dedi ve hiç vakit kaybetmeden onu buradan çıkardı.

Ben de çocuklara bakıp kapıyı gösterdim. “Toparlanın, gidi

yoruz," dedim. Hepsi perişan görünüyordu. Hastaneye giderek onların kontrollerini yaptırmalıydık. Ciddi bir yara almadıkla

rından emin olmalıydık.

Hep birlikte dışarı çıktıktan sonra bizler arabanın yanında beklerken, Yosun ve Simay çocuklarla ilgilendiği için yaşlı ka

dına teşekkür ediyordu. Atalay, Ecrini arka koltuğa yatırdı ve

Kuzeyi de alarak hemen yola çıktı. Ecrinin durumu bu ka

dar kötüyken daha fazla oyalanamazdı. Etrafıma bakarak Naz a yaklaştım ve “Sedef nerede?” diye sordum.

MARAL ATMACA

215

Naz. onu arar gibi etrafına baktı. “Daha dönmedi mi? Köyü gezmek istediğini söyleyip gitmişti.” Buna hiç şaşır mam işti m. Çocuk gibiydi, iki dakika yerinde durmazdı. “Yavuz?” diye seslenip diğer çocukları gösterdim. “Ben Se

defi bulacağım, siz dönün."

Yine başına bir bela almadan onu

bulmalıyım. Yavuz beni onaylayınca hızla arabaya bindim. Köy küçük olabilirdi fakat yabancısı olduğum bir yerde onu bulmak ko lay olmazdı. “Sürekli sorun çıkarmak zorunda değilsin!” diye söylendim. Her konuda ekipten ayrı hareket etmesi beni deli

ediyordu!

Arabayla yavaş yavaş sokakları dolaşıyor, yarım saattir onu arıyordum. Etrafıma bakarak araba kullanmak, sürekli yola at layan çocuklar açısından çok tehlikeliydi. Neyse ki arabanın hı zını düşürdüğüm için herhangi bir kazaya sebep olmuyordum. Soldaki sokağa gireceğim esnada büyük ceviz ağacının altındaki çeşmeyi gördüm. Çeşmenin yanında oturan kişi ise Sedeften başkası değildi. Onu bulduğum için rahat bir nefes aldım ve arabadan indim. Ona doğru yürüyordum ama o, henüz beni fark etmemişti. Mavi gözleri durgun bir şekilde çeşmede bidonlannı dolduran kadınları izliyordu. Kadınların kendi aralarında konuşarak ona yönelttikleri kaçamak bakışları umursamıyor gjbi görünüyordu. Karşısında durup ona yansıyan güneşi engel lediğimde başını kaldırdı. Gözlerini kısarak güneşini engelleyen kişiyi görmeye çalıştı. Göz göze geldiğimizde ise dudaklarında buruk bir tebessüm oluştu. “Bana geç kaldınız,” dedi. Sesinde

kızgınlık yoktu fakat bir hayli kırgınlık vardı.

Kana bulanmış tişörtünü görmek yutkunmama neden oldu. Yaralanmış mıydı? Naz bundan hiç bahsetmemişti. Kolu yqil bir kumaşla sarılıydı fakat yarasından akan kanlar kıyafetine de

sürülmüştü. Bu halini gördükçe yüreğime bir ateş düşüyordu.

Bunu nasıl başardığıyla ilgili hiçbir fikrim yoktu fakat acısıyla

Sec nned with CamScanner

216

YARALASAR - II

beni acıtmayı başarıyordu. MGeç değil," diyerek karşısında çöktüm. “Eğer hllâ nefes alıyorsan sana geç kalmadım demek tir.” Özgün bakıyordu. Alışık değilim ki bu çılgın kadını boyk

gârmeyt. “O vakit ben size geç kaldım,” diyerek gözlerime baktı “Hani aramızda bayağı bir yaş farkı var ya, bundan sebep boy. le dedim.” Üzgünken bile sinirlerimi bozması büyük başarıydı! Bu kadının bir ayarı yoktu!

Beni kızdıracak kadar kendine geldiğine göre artık gidebilir dik. “Dönmeliyiz.” Ayağa kalkarak ona elimi uzattığımda bet zamanki gibi elimi tutmadan kendisi kalktı. Kolay kolay ona ulaşmama izin vermeyecekti. Bazı anlar oluyordu ve ben o an larda aramızdaki savaşın son bulduğunu düşünüyordum. Fakat bu çok kısa sürüyordu çünkü Sedef Sarmaşık sınırlarımı zorla masını iyi biliyordu. Korkarım ki aramızdaki bu sonu gelmeyen savaş, her ikimizden birini tüketmedikçe bitmeyecekti. Onu

her konuda zorluyordum ve o da bir o kadar beni zorluyordu. Gitmek üzereyken çeşmeden akan suya baktığını görünce

durdum. “Susadın mı?” Başını salladı. “Evet. Su içmek için buraya gelmiştim.”

“Neden içmedin?” “Bardak yok,” dediğinde gülerek su dolduran kadınlan gös terdim. “Onlardan isteseydin verirlerdi.”

“Tanımadığım insanlardan bir şey istemeyecek kadar gu rurluyum,” dedi. Alay edercesine kaşlarımı kaldırdığımda bana ters ters baktı. “Ne var? Arada bir ben de gururlu olabilirim.”

Son söyledikleri yüzünden gülüşümü güçlükle durdurdum. “Sedef, sen hayatımda gördüğün en gurursuz kadınsın,” dedi ğimde kaşlarını çatmıştı. Bunları ona hakaret etmek için söyle memiştim çünkü gereksiz yere gurur yapmıyordu. İtiraf ediyo rum, böyle olması hoşuma gidiyordu. En ufak şeyleri gurur me selesi yaparak hayatını kendisi için cehenneme çevirmiyordu.

MARAL ATMACA

217

•Demek gurursuzum, öyle mi?" diyerek babını kaldırdı.

’T<krar söyleyin, sevgili eğitmenim!" Kahrettin. bu inatçı bakıp çok iyi biliyorum! “Tekrar söyleyin ve hemen şurada oturma ey lemini nasıl başlattığımı görün!” “Senden daha gururlu bir kadın tanımıyorum!” dedim he men. Yine keçi inadı tutarsa yanna kadar oturduğu yerden

İçil km azdı.

İstediği sözleri duymanın mutluluğuyla gülümsedi, “öyle yim,” dedi ve bir kadına yaklaşıp izin almadan onun su testisini

aldı. Testideki suyu kana kana içtikten sonra ona şaşkınca ba kan kadına uzattı. Kimseyi umursamadan arabaya doğru yürü yen Sedefin arkasından bakarken güldüm. Evet, gerçekten çok gururluydu.

Sonunda yola çıkmıştık, tik beş dakika sessiz kaldı fakat ak lındaki sorulan daha fazla erteleyemezdi. “Hepiniz nereye kay bolmuştunuz? Bizi tesisten çıkaran adamlar ajan mıydı? öcü

yakalandı mı? Neden bize sadece bir kez saldırdıktan sonra tek rar denemedi? Fulya ve takımı bulundu mu?" Bu iki günde çok

bJa şey yaşamışlardı ve sorularının cevaplarım istemeye hakkı vardı.

“Diğer Yarasalar…” dedim, önümdeki yola bakarken bu ko

nuda kendimi yetersiz hissetmekten alıkoyamıyordum. “Hepsi öldü, Sedef. Peşinizdeki katil dışarıda kalan son Yarasaların hep sini kaçırmışa. O gün seni okuldan alırken onları arıyorduk.” Yarasaların soruşturmasını bana ve Pars m takımına verdiklerini

zaten biliyordu. Bu sebeple eğitmenleri olarak seçilmiştik. Otuz damgalı çocuktan bazıları bizimle işbirliği yapmaya yanaşma

mışa. Çok ısrar etmiştik fakat bizimle çalışmayı kabul etme diler. Ajanların tesise getirdiği çocuklar Sedefin ve Fulyanın takımından oluşuyordu. Bu iki grup dışında başka Yarasalar

da vardı ve onlar işbirliğini kabul etmeyen çocuklardı. Onların kaçırıldığını öğrendiğimizde kaybedecek zaman yoktu. Yerle rini tespit ettiğimizde saat gecenin üçüydü. Tesisteki çocukları

uyandırıp haber vermekle vakit kaybedemezdik, bu yüzden ace-

Scanned with CamScanner

218

YARALASAR ■ II

leyle tesisten ayrıldık. Kaçırılan çocukları bulduğumuzda geç

kalmıştık. Bir depoda bulduğumuz cesetleri tanınmaz haldeydi.

Uzuvları kopmuştu. Gözleri bile yerinde değildi. Dokunmadığı tek >rr kollarındaki yarasa damgasıydı. Ölen tüm Yarasalar dışandaki son damgalı çocuklardı. Mutlu nun ölümünden sonra

Fulya ve diğer yedi çocuğu daha himayemiz altına almak için ikna etmiştik. Ancak kabul etmeyenler de olmuştu ve şu anda hiçbiri yaşamıyordu. Damgalanan otuz çocuktan artık sadece

tesiste olanlar hayattaydı. “Bizi kaçırmayı kafasına koymuştu ve sizi tesisten uzaklaş tırmanın tek yolu diğer Yarasalar mıydı?” Başımı sallayarak

söylediklerini onayladım. “Evet,” dedim kısaca. Detaylara gi rerek onu şimdikinden daha fazla korkutmak istemiyordum.

Çocukların cesetlerini bulduğumuzda

koruyucu ailelerine

olanları anlatmak çok hızla zamanımızı almıştı. Ertesi sabah döndüğümüzde çocukların hiçbiri tesiste yoktu ama onları ka

çıran adamların kimliğine ulaşmıştık. Hepsi de içeriye gizlice sokulmuş ve teşkilattan kovulmuş adamlardı. Onları da konuş-

turamadık çünkü hepsini Ölü bir halde bulmuştuk. Arkasında iz bırakmadan temiz çalışıyordu ve onu ele verecek herkesten

kurtulmuştu. “Peki, bize neden ikinci defa saldırmadı?” “Rakiplerini tanıyordu, Sedef. Hepinizin tehdit altında nasıl bir savunma geliştirdiğinizi izleyip beynine kazıdı.” Artık onla ra daha fazla yaklaşmıştı çünkü isteseydi hepsini bir kurşunla

öldürebilirdi. Fakat bunu yapmak yerine kurbanlarıyla oyna mayı seviyordu. Sedefi en sona saklayacağına emindim. “Bizi nasıl buldunuz?”

“Bu köyde olduğunuzu anladığımızda Pars ve takımını di ğerlerini bulmaları için ormana ve civar köylere yönlendirdim.

Fulya yı biraz tanıdıysam senin olduğun yerde durmazdı ve ya nılmadım.” Çocukları tesise bıraktıktan sonra geri dönerek on

ların aramasına biz de katılacaktık. Arabanın hızını anırırken

MARAL ATMACA

219

।

Fulyayı yanında tutamadığı için sesimdeki sitemi gizleyeme-

1 1। (

(niştim. Hatırlamıyor olabilirdi ama Sedef, kendi grubundaki

İ

l

U

1

çocuklarla yurttayken de çok yakındı. Bu yüzden Fulya ve eki bini bırakıp sadece kendi grubunu hayatta tutmuştu. *Yedi kikiydi onlar. Kuzey Sedef için sürekli ceza alırdı. Yiğit,

gittiği her yere Nazı da götürürdü. Hakan, her gece ağlayan Ec~

tin i teselli eder ve hepsi en zayıflan olan Efeyi korurdu. Bu yurtta,

o yedi çocuk birbirinden hiç ayrılmazdı.* Soruşturma yaparken yuma bir zamanlar çalışan bahçıvanın söyledikleri aklıma ge lince iç çektim. Birbirlerini hatırlamıyorlardı ama aslında hepsi birbirini daha çocukken bulmuştu. iki grup birbirinden ayrıldığı için ona kızgın olduğumu an

lamıştı. “Beni mi suçluyorsunuz? O kızı yanımda tutmak için

çok uğraktım.” Onaylamaz bakışlar yönelterek yeniden yola döndüm. wUğraşmadın, Sedef.” Sesimden yorgunluk akıyordu çünkü bazen bana hiç yardımcı olmuyordu ve beni fazla yo ruyordu. “Seni tanıyorum, eğer gerçekten isteseydin bir arada kalmak için her şeyi yapardın. Sen sadece içini rahatlatmak için

birkaç sefer teklif ettin ve daha sonra gitmelerine izin verdin. Yarasaların içinde tek yetkili olan şendin, Sedef ama ilk başa-

nsızlığını aldın.” Fulya hırsıyla hareket eden biriydi ancak Se

defin aklıyla hareket etmesi gerekiyordu. Yol ayrımında ona duyduğu kinle hareket etmişti. Aklından geçenleri dile getir

diğim için bakışlarını kaçırmıştı. Karşımdaki kişinin sadece

gözlerine bakarak onun hakkında bilgi edinmek hep yaptığım bir şeydi, insanların mimikleri aslında onları hep ele verirdi,

önemli olan doğru işaretleri bulmaktı. Dalgın bir şekilde, “Birbirimize zarar verecektik,” diye fı

sıldadığında yolu kontrol ederek ona döndüm. “Siz insanların aklını okuyabilirsiniz ama ben de histerimden yanılmam. Ful

yanın bana olan kini azımsanamayacak kadar büyük… Tıpkı benimki gibi. Hissediyorum, bunlar daha başlangıç çünkü sizin

yüzünüzden Fulya ile öyle bir hale geleceğiz ki iki taraftan biri zarar görecek.” Sesi düşünceliydi, sanki gelecekte olan şeyleri

biliyor fakat olacaklardan kaçmaya niyeti yok gibiydi.

Scanned with CamScanner

2J0

YARALASAR-ll “Neden benim yüzümden?”

"Onun size olan hislerini fark etmemiş olamazsınız. Ba^ olan yakınlığınızı gerçek sandığı için sizin yüzünüzden bı^ nefret besliyor. Oysaki sizin kendi çıkarlarınız için bana yak. laktiğinin bilmiyor? Gülerek konuşsa da canının yandığını gâ. rebiliyordum. Hiçbir zaman Sedefin aptal bir kız olduğunu düşünmedim. Aksine etrafındaki her şeyin farkında olacak lq. dar zekiydi. İçgüdüleri ona neden yaklaştığımın sebeplerini ona gösteriyor ve aklı onu benden uzak tutarak koruyordu. Lâkin kalbi çoktan bana boyun eğmişti. Bana daha fazla direnemezdi, bunu ikimiz de biliyorduk. Ona baktıkça onu Öptüğüm o sabab söyledikleri aklımdan bir türlü çıkmıyordu.

‘İnsanların incietmediği sadece kalbim çünkü orada Sedefe Sedef benim iyi olan yanım ve o ölürse geriye sadece Yankı kalır,’ demişti. Ve ben, ondaki Sedefin peşindeydim çünkü Yankı ol mayı bırakması gerekiyordu. Ben Sedef i incitmek için istemi yorum ki, onu daha yakından tanımak istiyordum. “Ya oyun değilse sana olan hislcrim?” Bu soru benden ba ğımsız dökülmüştü dudaklarımdan. Sanki konuşan ben değil

dim de farklı biriydi.

Durgun gözlerle yüzümü izlemeye daldığında ben, kayıp giden yola bakıyordum. “Gerçek olmasını isterdim ama sen se vilecek türden değilsin.” Bu sözleri üzerine birden frene basıp durdum. İlk kez aramızdaki mesafeyi kapatarak bana sen demiş ti ve bu çok garip hissettirdi. “Ne demek istiyorsun?” Aslında ne demek istediğini çok iyi anlamıştım.

“Duydunuz.” Tekrar aramızdaki resmiyete döndü. “Siz bayım, siz sevilecek türden değilsiniz.” Bu sözleri neden beni ağırlığı altında eziyordu, anlamıyordum. Haklıydı, ben gerçek ten sevilecek türden biri değildim. Ama içimde kontrol ede mediğim bir dürtü, tüm planlarımı bir kenara armama neden oluyordu. Onun tarafından sevilmenin nasıl bir his olduğunu öğrenmek istiyordum.

Ve öğreneceğim de… Kaçtji yok.

Vicdan azabı çekmem gerekiyordu, değil mi? Ama hayır,

Fulya salağının gitmesine izin verdim diye zerre kadar suçluluk duymuyordum. Neden kendimi suçlayacaktım ki? Sonuçta Al

lah’ın hakkı üçtü ve ben o süper zekâya üç kere kalmayı teklif etmiştim. Doğru, hâlâ onlardan bîr ses çıkmamıştı ama ben ve

(akımım kurtulmuştuk ya gerisi miihim değildi. Dün bizi tesi se bıraktıktan sonra eğitmenlerin hepsi geri dönerek aramalara

katılmıştı. Ne yalan söyleyeyim, Fulya’nın kaybolmasını umur

samadan rahat bir uyku çektiğim doğruydu. Hatta ölüm haberi gelirse mutlu bile olurdum. Biliyorum, fazla zalimce davranı

yordum ama benim o kızda gördüğüm şeyleri diğerleri görmü

yordu. Değişecekti, şimdi olduğundan daha tehlikeli olacak ve

zehrini sonunda bana akıtacaktı. Hissediyordum Alaz’a olan sevgisi onu değiştirecek ve beni de bir şekilde değişmeye zor layacaktı. Ne Alazmış be! Adam resmen benimle oynuyordu ve Fulya bunu gerçek sanıyordu. Valla onu bunu bilmem ama

Alazdan hoşlarsam bile bir erkeğin sevgisi için saçma sapan rekabedere girecek değildim. Kalına benimdir, gidene de Allah

belasını venin! Üzerime rahat bir şeyler giydikten sonra odadan çıkmak üzereydim ki komodinin üzerinde duran telefonuma mesaj gel di. “Bilinmeyen numara mı? Bu kim şimdi?” diye homurda

narak mesaj kısmına girdiğimde bunun sesli mesaj olduğunu gördüm. “Kesin öcünün işi bu,” dedim.

Scanned with CamScanner

222

VARALASAR - II

’&> şeyi merak ediyorum ama bana karşı dürüst olacaksın Yankı ile aranızda tam olarak ne var? Kızı tuttun ajan yaptın t* haliyle bu hepimizin aklınafarklı şeyler getiriyor "Atalay ın sesini duyuna afallayarak elimde tuttuğum telefona baktım. Benim adım mı geçmişti? Ayrıca kiminle konuşuyordu?

“Hiçbirşey ’ Sanırım kiminle konuştuğunu da böyleceanlamış oldum. Buzdağı!”Hadi ama Altuğ sen asla bana yalan söylemezsin. Onunla aranda ne var?"

“Yalan değil Sedefile aramızda bir şey yok.” Yok muydu? 0 yüzden mi beni öpmüştü?

"Pekâlâ, o zaman soruyu değiştiriyorum. Yankıya karşı hislerin var mr?’Olsa da söyleyecek biri değildi.

“Hastanede ondan etkilendiğimi söyledim.”Evet, söylemişti ve yalan söylemediğine emindim.

“Dur, tahmin edeyim, sen ona bunları söyleyince karşılığında sana bela okudu, değil mil”Allah bu Atalay’ın da belasını versin! O kim ki benimle dalga geçiyordu!

“Ona ne söylediğini sormadım, Altuğ. Soruma hâlâ cevap ver medin, ondan hoşlanıyor musun?°Yine Atalay’ın sesini duydum. Kahretsin, bunun cevabını ben de merak ediyorum!”Beni herkesten iyi tanıyorsun. ” Sesi fazla soğuk geliyordu. “Etkilenmek ve hoşlanmak aynı şey değil. Kız, bu oyundaki en önemli anahtar ve o anahtarı her anlamıyla elimde tutmalıyım.” Duyduğum bu sözlerle kalbimde bir sızı oluşmuştu. Bunu bi liyordum! Bana neden yaklaştığını hep bilmiştim ama ondan duymak neden bu kadar acıtmıştı? Ondan etkilendiğimi de

biliyordum ama duyduklarım canımı çok yakmışken bunun

sadece basit bir etkilenme olmadığını fark etmiştim. Beni öptü ğünde onu uyarmıştım oysaki!

“Hepsi senin yüzünden!” Telefonu bir köşeye atarak başımı eğdim ve sızlayan sol göğsüme baktım. "Sana akıllı ol dedim,

MARAL ATMACA

223

değil mi? O adam bize fazla gelir demedim mi? Ama yok, sen

git, ona tutul. Zaten ben kimim ki beni dinleyeceksin!" İflah olmaz kalbimi azarladım çünkü bu aptal kalp söz dinlemediği

I

ı 1

için bu haldeydim.

Gözlerimin yanması birazdan ağlayacağımı gösteriyordu. Hilâ yas tutan kalbime karşılık göz devirdim. “Bir dur da doğ

ru düzgün bir plan yapayım." Bir erkek için bana gözyaşı döktür düğüne inanamıyorum. Ellerimi şakaklarıma bastırıp düşünmeye başladım. “Yok artık!’ Gözlerimi kocaman açtığımda sırıttım. “Allah’ım! Tüm

şeytanlıklar, sinsilikler ve kötücül düşünceler şu anda beynime doluşuyor!” Heyecanlanarak ellerimle iyice kafama baskı yap tım. “Yok artık oğlum, beynimdeki tilkileri görür gibiyim! Ay

bu plan da iyiymiş! Veee yükleme işlemi tamamlandı!” Çığlık atarak ayağa kalkıp gülmeye başladım. Evet, sonunda kafayı ye

dim ama ona da yedirteceğim. Alaz Altug Sipahi1 Bu oyun iki kişiyle oynanır adamım ve benim kaybetmeye niyetim yok. Kalp acısıyla karalar bağlayıp yas tutacak biri değilim. Aksine canımı

şakanın canını yakmazsam ben de Yankı değilim. Ben kimseye benzemem ve bu oyunda ben yanarsam onu da yakarım!

İşin güzel tarafı benden gerçekten hoşlanıyordu. O ses kay

dında ne söylediği umurumda değildi çünkü kendini kandırı yordu. Ona baktığımda gördüğüm şeyler sahte değildi, benden

etkilendiğini söylerken yalan söylemiyordu. O kendisine yalan söyleyerek bunu işi için yaptığını sanıyordu. Gaflet uykusunda olan o adamı gerçeklere uyandırmayı bilirim ben. Ah! Ona öyle

şeyler yapacağım ki anasından emdiği tüm sütü burnundan geti receğim. Kendi kendimin düşmanı olmak istemem. Çok yakında

tamamen onun hayatından çıktığımda bakalım yokluğuma nasıl

katlanacak! En önemlisi ben yoksam tüm planları suya düşmüş

demektir.

Scanned with CamScanner

22<

YARALASAR - II

‘Neden hâlâ dönmediler?” Şafak’ın sorduğu soru yûzündC( içimi yine bir kasvet sarmıştı. Alaz ve ekibi dünden beri tejj se dönmemişti. Bizi bıraktıktan hemen sonra Fulya ve ekibi, ni bulmak için gitmişlerdi fakat hâlâ bir haber yoktu. İkindiyj çoktan geçmiştik, neredeyse bir gün olacaktı ama hiçbirinde

haber yoktu. Kendime Fulyaya olan nefretimi hatırlatıp endi,

şelenmemeye çalışıyordum ancak pek işe yaramıyordu. Onlarj ne olduğunu merak ediyordum. Kötü haber almaktan ölesiye korkuyordum. Gitmelerine izin vermek büyük hataydı.

Naz koluma dokunup, “Sen ne düşünüyorsun, Arıza?” dedi ğinde iç çektim. Üçümüz bahçede oturmuş, durum değerlen dirmesi yapıyorduk. “Bilmiyorum, Süslü,” dedim. “İçimde bir sıkıntı var.” Belki de bunun adı suçluluk duygusuydu. O lanet yılan ve diğer çocuklar artık gelmeliydi. Sabah uOna olanlar umurumda değil, ölmesine sevinirim”derken,

iş ciddiye binince

Fulya için bile endişelenmeye başlamıştım.

Kolumdaki yara sızlayınca ayağa kalktım. “Ben odamda bi raz dinleneceğim kızlar,” diyerek tesise doğru yürüdüm. Tesis teki doktorlardan biri yarama bakmıştı ama ağrı kesiciler etki etmediği için sızısı geçmiyordu. Neyse ki Ecrinin durumu banı göre daha iyiydi. Evet, henüz gözlerini açmamıştı ama doktoru tehlikeyi atlattığını söylemişti. Şu anda odasında dinleniyordu.

Asansörden inip odama doğru yürürken sanki izleniyor dum. Takip edildiğime dair garip hisler içime dolunca hemen arkamı döndüm. Onuncu katta sadece en kıdemli ajanlar kal dığı için koridorda dikkat çeken kimse yoktu. Son olanlardan sonra paranoyak davranıyor olabilirdim. Kendime gelmek için başımı iki yana sallayıp önüme döndüm. Boynumdaki kartla kapıyı açıp içeri girdiğimde yutkundum. Yatağımın üzerinde pembe bir kutu vardı! içinde ne olduğunu bilmediğim bu kutu beni korkutmaya yetmişti. Kapıyı kapatıp yatağa doğru yürü düm. Adımlarım ürkekti, her an dönüp odadan çıkabilirdim. “Sen korkak değilsin, Yankı.” Kendimi cesaretlendirmeye çalı-

MARAL ATMACA 225 tırak yatağa yaklaştım. “Korkak olan Sedefve şu anda sen Sedef değilsin.” Yaşadıklarımın ağırlığıyla gözlerim dolarken yatağın kenarına oturdum. “Uzun zamandır Sedef değilsin…” Yedi yapndan beri Sedef değildim. O kadar uzun zaman olmuştu ki Sedefin varlığını unutmaya başlamıştım. “Kimim ben?” dedim dolu dolu gözlerle yatağıma bırakı lan kuruya bakarken. “Yankı kim? Bencil, çıkarcı, nankör ve kalpsiz mi?” Gözlerimden yaşlar süzülürken başımı salladım. ’Evet, Yankı böyle biri.” Ne bekliyordum ki? Adımı bir katil den almışken daha iyi biri olabilir miydim? Ama ben Sedefi de çok özlüyordum. Bir zamanlar olduğum o çocuğu çok özlüyordum. izin vermediler ki Sedef olayım. Beyazı içinde barındıran bir isimden çekip almışlardı beni ve sen artık Yankılın demiş lerdi. Çektiğin acıların çığlıklarını adında taşı dercesine Yan kı koymuşlardı adımı. Çığlıkların kulaklarda yankılansın ama kimseler duymasın dercesine Yankı yapmışlardı beni. Oysaki ben bir zamanlar Sedeftim. İleride başıma gelecek onca şeyden habersiz bir şekilde yaşayan Sedeftim. Ne eksik ne fazla… Ben Sedeftim.

Şimdi ise kim okluğumu ben bile bilmiyordum. Derin bir nefes alarak elimin tersiyle gözyaşlarımı sildim. "Zayıflığı bırak, Yankı. Bu ölüm oyununda zayıf insanlar uzun süre hayatta kalmıyor, diye kendimi azarlayıp yeniden umur samaz kişi oldum. Bilmiyordum ki hangi günahın cezasını çe kiyordum. Yedi yaşında nasıl bir günah işlemiş olabilirdim ki bütün bunlar başıma gelmişti?

Kutunun kapağını açtığımda içinden sadece bir CD çıkmış tı. CD’yi elime aldım. Bunun ne anlama geldiğini anlamamış tım. Ayağa kalkarak masanın üzerinde duran laptopu açtım ve CD’yi taktım. Birkaç saniye bekledikten sonra gördüğüm ilk şey karanlıktı. Amatör bir kamerayla çekilmiş olmalıydı ki ka meranın kadrajına giren görüntü sarsıntılarla doluydu. Bir çift çizme görür gibiydim. Sanki biri karanlıkta yürüyordu. Kame rayı aşağıya doğru tuttuğu için kamera sadece onun ayaklarını

226

YARALASAR - II

çekiyordu. Sesi sonuna kadar açtığımda yürüyen kişinin ayak

seslerini duydum. Bir dakika boyunca yürüdü ve durdu. Anah-

ran andıran sesler duyduğumda bir kapıyı açmış olmalıydı Yeniden yürümeye başladı. Gözlerimi kısarak bunun sonunun nereye bağlanacağını beklemeye başladım. İri adımlarla yürü meye devam eni ve bir anda karanlık dağıldı. Sanırım ışıklan

açmıştı. O yürümeye devam ederken önce tozlu zemin görüş açm^ girdi ve hemen sonrasında da kan. Ürkerek geriye çekildiğimde

sırrım sandalyeye yaslanmışa. Bu her kimse şimdi kanın üzerin, de yürüyordu. Arağı her adımda etrafa kan sıçrıyordu. Adımlan

durunca soluğumu tutarak beklemeye başladım. “Hazır mısın küçük Yarasam?” diye bir ses duyunca sertçe yuckunmuşrum.

Kahretsin, bu kalın ses öcüye aitti! Onu tanımamı istemediği için sesini hep böyle gırtlağından çıkarırdı. Bana "Hazır imsin?*demişti, (kğilmi?

Kamerayı yukarı kaldırmaya başladığını görüntülerden an

ladım. Anık zemini çekmeyen kamera yukarıya doğru çıktı. Gördüklerim karşısında korkuyla bağırdım. Aman Allah’ım, bunlar da neydi? Birden fazla ceset gördüm. Hepsini bir dbg

gibi üst üste yığmıştı. Parçalanmış ve kanlar içinde kalmış ceset ler! öldürdüğü kurbanlarına doğru yürüdükçe onları daha ya

kından görüyordum. Korkudan kalbim hızlanmıştı. Bir korku filmi izler gibi dehşete kapılmış bir halde izliyordum. Cesetle-

rin cam karşısında durunca gözyaşlanmı daha fazla tutamadım. “Neden?” diye fısıldadım ağlayarak. “Bunu bize neden yapı yorsun?” Tüm o cesetler dışarıdaki Yarasalara aini. Ajanlarla iş

birliğine yanaşmayan kimsesiz çocuklara aitti. Kiminin gözleri açıktı, kiminin ise uzuvları kopmuştu. Kaçırıldığımız gün Alız

ve diğerleri bu çocuklar için tesisten ayrılmıştı. Alaz’ın arabada bahsettiği depo buydu, değil mİ? Çocukların cesetlerini bul dukları m söylemişti. Bu kayıt, biz kaçırılmadan hemen önce

çekilmiş olmalıydı. Birazdan depodan çıkacak ve bizi kaçırma

ya teşebbüs edecekti. Alaz ve diğerleri depoya geldiğinde çoktan

I

MARAL ATMACA

227

onu ellerinden kaçırmış olacaktı. Onlar çocukların cesetleriyle ilgilenirken çok sonradan bizim de kaçırıldığımızı öğrenecek

lerdi. Oruz Yarasadan artık sadece tesiste olanlar hayatta. Bana yeterince kan donduran şeyler izlettiğine kanaat ge çirmiş olmalıydı ki kameranın yönünü değiştirdi. Şimdi ise si

yah kar maskeli birine bakıyordum. Başındaki şapkası gözlerini benden gizliyordu. “İzlediklerin hoşuna gitti mi?” dedi. "Eğer

tesisten ayrılmazsan seni bekleyen son da onlardan farklı olma

yacak!" diye beni tehdit ettikten sonra kayıt bitmişti. Tesisten ayrılmamı mı istiyordu? Tabii ya, drşarıda onun için daha kolay

bir hedef olurdum! Kalmaya devam edersem beni öldürecek ama gidersem defazla

uzun yaşamam! Ne yapacağımı bilmez bir halde laptopu sertçe kapatıp oda dan çıktım. Aceleyle asansöre girerken korkudan ne yapacağımı

bilmiyordum. Kalmak veya gitmek fark etmeyecekti çünkü iki

şekilde de peşimi bırakmayacaktı. En alt katta duran asansör den nasıl indiğimi bilemedim. Tesis beni nefessiz bıraktığı için

kendimi tekrar bahçede bulmuştum. “Yankı?” Duyduğum bu ses yüzünden arkamı döndüğümde bana doğru gelen Ahmet’i

gördüm. Eliyle, çıktığım kapıyı gösterdi. “Seslendim ama koşa

rak dışarı çıktığın için duymadın,” dedi. Yanıma geldi. “Her şey yolunda mı?” diye sordu. Değildi» son zamanlarda hiçbir şey yolunda değildi.

Ona cevap vermeyince gözlerini kısarak beni inceledi. “Sen iyi misin? Yüzün kireç gibi.” Gözleri askıdaki kolumda oyalandı. “Yaran mı acıyor?” diye endişelenince başımı iki yana salladım.

“Ben çok korkuyorum…” Kısık çıkan sesim, her an ağlamak

üzere olduğumu gösteriyordu. Ben artık gerçekten çok korku yordum. Bu yaşadıklarım beni gittikçe daha fazla tüketiyordu. Normalde beni hep alaycı bir şekilde gören adam, bu kırıl gan tavrım karşısında afalladı. “Tamam, sorun yok,” deyip beni

Scanned with CamScanner

228

YARAIASAR ■ 11

bahçedeki banklardan birine çekçi. Oturmama yardım ettikten sonra yanımdaki yerini almıştı. “Neler olduğunu anlatmak ister misin?” dedi. Genelde benim yanımda hep gülen adam, dolan

gözlerimi görüp neşesini yitirmişti.

“Odama bırakılan bir CD var, Ahmet,” dedim. Hatırladık ça daha fazla korkuyordum, “öcü bırakmış. Kayıtta öldürdü

ğü Yarasalar var! Bunu bize neden yapıyor? Bana tesisten ayni diyor, sanki gidecek bir yerim varmış gibi!” dedim. Sinirlerim bozulduğu için kendimi tutamayıp yüksek sesle isyan etmiştim. Git diyordu ama ondan kaçacak bir yer yoktu ki! Biz Yarasalar için hiçbir yer güvenli değildi. Ahmet bir süre söylediklerimin şaşkınlığıyla hiç konuşma dı. Sessizlik içinde duyduklarını değerlendiriyordu. “Tesisten gitmeyi unut,” dedi. Benim için gerçekten korktuğunu gizleyemiyordu. “Tesisten ayrılamazsın, Yankı. Diğer çocuklar te siste olmadığı için hepsi öldü. Burada kalmalı ve Altuğ’un onu bulmasına yardım etmelisin.” Bunu biliyorum fakat Altug onu bulana kadar hayatta kalır mıydım, anık emin değildim. “Odana nasıl girmiş olabilir?” diye sordu. Bunun cevabını ben de bilmiyordum.

“Alaz m anahtarını almış olabilir mi?” dedim. Buradaki tüm kapılan açan anahtar sadece Alaz’da vardı. “Sanmıyorum, Yankı. Altuğ çok dikkatli biri olduğu için anahtarını ortada bırakmaz.”

“öyleyse CD’yi bırakmak için odama nasıl girdi?” “Belki de odanın anahtarını senden aldı,” dedi. Bu ihtimal ona daha gerçekçi gelmiş olmalı ki boynumdaki karta baktı. “Anahtarı uyurgezerlik esnasında ona sen vermiş olabilirsin. CD’yi nerede ve ne zaman buldun?” dedi. Bunun konumuzla ne ilgisi vardı, anlamamıştım.

“Az önce yatağımın üzerinde buldum. Dört saat önce odam dan çıkarken yatağımın üzerinde bir kutu yoktu, Ahmet.”

MARAL ATMACA

229

“Bu da uyurgezerlik ihtimalini çürütüyor,” dedi. M yatık ki evet. Benim anahtarımla odama girmesi için anahtarın bende olmaması gerekiyordu. Fakat odadan çıkarken ve oda ya girerken anahtar boynumdaydı. Aklıma gelenler, gözlerimi irice açmama sebep oldu. “Evet, anahtarı benden aldı!” Hızlıca başımı sallayıp arka bahçeyi gösterdim. “Odamdan çıktıktan sonra arka bahçede biraz yürüdüm. Kolumdaki yara o sırada daha fazla canımı yaktığı için çok halsiz hissediyordum. Yor gunluktan ağacın altında uykuya dalmışım. Beni Naz ve Şafak uyandırmıştı. Kartım ise boynumdaki ipe takılı değildi, yanım daydı.” Kahretsin! O esnada almıştı! Acıdan dolayı derin bir uykuya dalmıştım ve o, bu fırsatı değerlendirip kartımı almış tı. Tesise girip kutuyu yatağımın üzerine bıraktıktan sonra geri dönmüştü. Belki uyanırım diye kartı boynumdaki ipe takmak yerine yanıma koymuştu. Uyandığımda yine uyurgezerlik yap tığımı ve o esnada çıkardığımı düşünüp üzerinde durmamış tım. Oysaki her şey onun işiydi! Kaşlarını çatan Ahmet, “Bu şekilde odana girdi!” diyerek ayağa kalktı. “Sen bir süre çocukların yanından ayrılma. Arka bahçeyi çeken kameralara ve odanın olduğu koridordaki kame ralara bakacağım. Mudaka ondan bir iz olmalı,” diyen adama başımı salladım. Umarım bu sefer kamera kayıtlarında onun kim olduğu ortaya çıkardı. Tesisin içindeydi. Elini kolunu sal layarak geziyordu fakat biz, onu bir türlü bulamıyorduk. Ahmet kayıtlara bakmak için tesise girerken, aslında elle tu tulur bir şeyler bulmayacağına emindim, öcü, işini asla şansa bırakmıyordu. Daha önce İbrahim’i onlarca kameranın olduğu bir yerde öldürmüştü. Bu basit olayda her şekilde o kanıtlardan kurtulmuştur diye düşündüm. “Hey, Sakar!” Hakan’ın sesini duyunca başımı çevirdim ve Yiğit ile birlikte bana doğru gel diklerini gördüm.

Hakan yanıma oturup, “Hayırdır?” diyerek kolunu omzuma attı. “Böyle kara kara ne düşünüyorsun?”

Scanned with CamScanner

İM

VARALASAR-l!

Onuumdaki kolunu iterek yüzümü buruşturdum, düşünmediğim kesin, Bağımlı.”

Yiğit sırıtarak diğer yanıma oturdu. “Peki, kimi düşünüyor sun?* Bu ikisinden nefret ediyordum. “Sana ne oğlum bundan Düşüneceğim kişilerin bekçisi misiniz?” dedim. Canlan silo], nuş olmalı ki soluğu benim yanımda almışlardı. “Hadi ama, Sakar” diyen çocuk koluyla hafifçe koluma vur. du. “Eğitmenini mi düşünüyorsun?” ‘Döverim seni pis bağımlı!” dedim ve kaşlarımı çatarak Iq. fasına bir tane geçirdim. “Hapların mı bitti oğlum senin? Baıu saracağına gidip yine kafayı bulsana.”

“Tövbe de lan, bıraktım ben o işleri.” Genelde hep bırakı yordu fakat ertesi gün yeniden başlıyordu. Elimle Hakan’ı işaret edip Yiğit’e gösterdim. “Bıraktı mı?’ diye sorduğumda Yiğit yüzünü buruşturdu. “He, bıraktı, kanka. Bir gün aşırı dozdan cehenneme giderse birlikte mezarını

ziyaret ederiz.” Bu gidişle zaten sonu böyle olacaktı. “Tek başına gidersin,” deyip umursamaz bir tavır takındım. “Bağımlı insanlardan nefret ettiğim için mezarlarına gitmiyo

rum."

“Ama bana gelirsin, değil mi?” “Sen de bağımlı değil misin? Sana neden geleyim?”

Güldü. “Çünkü beni seviyorsun.” “Deli oluyorum sana, pis bağımlı.” “Ben de sana, Sakar.”

“Allah belanı versin, Hakan.” “Kızım zaten vermiş, daha ne bela okuyorsun? Başımıza ne gelirse senin eniğin bu beddualar yüzünden geliyor. Anla artık,

o belalar karşıdakini bulmadan bize dönüyor. Arada bir nefret

ettiğin insanlara Allah kurtarsın de ki kurtulalım şu caniden."

MARAL ATMACA

231

Haklı olabilirdi aslında. Şu zamana kadar kime beddua etliy sem acısı fazlasıyla benden çıkmıştı.

“Fulyaya Allah kurtarsın dediğimi düşünsenize,” deyince ikisi gülmeye başladı. “Sen onu es geç, Kuzey in kediciği. Allah korusun» ya tutarsa…” diyen Yiğit’e gülerek başımı salladım. Kazara bile olsa Fulya ya iyilik yapmaktan kaçınmalıydım.

“Senin hikâyen ne Yiğit?” diye sordum. Şu zamana kadar gruptaki bazı çocukların hikâyesini öğrenmiştim fakat Yiğit onlann içinde yer almıyordu. “Ben altı aylıkken yurda verildim, peki ya sen?” Gülüşü kaybolurken sıkıntıyla nefesini koyuverdi. “Emin değilim ama sanırım üç yaşlarında yurda verilmişim. Annem zengin bir kadının hizmetçisiymiş,” dedi ve alay edercesine gül dü. “Babam ise belirsiz.” “Ne demek belirsiz?” diye sordu Hakan. “Annen seni tek başına yapmadı ya, mutlaka birinden yardım almıştır.” Yine sululuk yapan çocuğa ters ters baktım. “Gökten zembille an nesinin rahmine düşmüş, Hakan! Oldu mu?” dedim. “Bir sus da anlatsın çocuk.” Yiğit hazır anlatmaya başlamışken konuyu kaynatmamalıydık. Yiğit konuşmaya başlayınca kavga etmeyi bırakıp sustuk. “Annem, babamın kim olduğunu kimseye söylememiş. Ne ai lesine ne de arkadaşlarına. Çalıştığı evde gece doğum yapmış ve ertesi gün kayıplara karışmış.” Hizmetçileri, bebeğini onlara bı rakarak kaçmıştı. Ev sahipleri sabah uyandıklarında yeni doğan bir bebeğin varlığıyla şoka girmiş olmalılardı. “Ev sahiplerinin çocukları olmuyormuş.” Yiğit hüzünlü bakışlarını gökyüzüne yöneltti. Uzaklara dalıp gitmiş gibiydi. “Polisler dahi annemin izini bulamayınca o çift beni evlat edin miş. Üç yaşına kadar bana anne ve baba oldular.” Başını çevirip bize baktı. “Ta ki kendi çocukları olana kadar…” Hakan ile aynı anda yutkunmuştuk, sanırım bu hikayenin devammı biliyor duk.

Scanned with CamScanner

232

YARALASAR -II

“Evre, çocukları doğunca benden kurtuldular,” dedi ve gj

lûmscdi fakat gülüşü keder içindeydi. “Ben onların kanında değildim ki be çocuklar. Üç yıl boyunca onları avutan bir oyun çaktım ve anık çöpe atılma vaktim gelmişti.” Gözlerim

mıştı. Ağlamamak için cırnaklarımı avucuma geçirdim. Hangi

miz kendi hayat hikâyem ini anlatsa diğerleri böyle kötü hiısedî.

yordu. Kimsesiz çocukların güzel bir öyküsü yoktu ki dinlerken

keyif alalım. Kimsesizliğin hiçbir iyi yanı yoktu. “Menekşe Çocuk Yurduna üç yaşındayken verildim.” Cebin. deki sigarasını çıkartıp bir dal yaktı. İçmek için doğru bir za

mandı. Yiğit bugün geçmişine içiyordu. “Büyüdüm işte sizJerle

birlikte." İçine çektiği dumanı sesli bir şekilde verirken gözleri kederliydi. “Kimsesizliğin içinde buldum sîzleri,” dedi. “Kop

koca bir hiçliğin içinde alcı çocuğu ailem bildim. Fakat daha sonra…" deyip bana baktı. “Sen gittin, hemen ardından Kuzey

gitti, Ecrin babası tarafından götürüldü, iki yıl sonra Süslü ev*

latlık verildi ve Efe de kendisine bir aile buldu." İçi acıcasına Hakan’ı gösterdi. “Kaldık bu serseriyle baş başa. Ama bir görsen yurttaki çocuklar nasıl üzerimize geliyor. Yalnız kaldık ya, ge

len giden vuruyor be kızım.” Hepsi benim yüzümden olmuştu, değil mi? Eğer ben kaçmasaydım Kuzey, peşimden yurttan ay rılmazdı ve onlar bütün bunları yaşamazdı. Kuzey varken diğer çocuklar bize yaklaşmaya cesaret edemiyordu.

Sigarasından büyük bir nefes çekerken, komik bir şeyden

bahseder gibi güldü. “Gözlerimizi revirde az açmadık fakat gel

gör ki müdire anne bile bize sahip çıkmıyordu. Esat’ın ayağımı kırdığını bilirim ben. Bunu yaparken yalnız değildi. Evet, Fulya

ve çetesiyle birlikte bunu yaptı. Araf ve Şafak onlarla arkadaş değildi ama şimdiki grup o yıllarda da arkadaştı. Tıpkı şimdiki

gibi o zamanlar da iki düşman gruptuk. Gruptan sadece iki kişi kaldığı için kolay hedeftik." Bu da Fulyaya olan nefretimi açık

lıyordu. Bizler aslında eskiden de Çakallarla kavga halindeydik.

Aradan yıllar geçmişti fakat onlarla olan kavgamız bitmemişti.

MARAL ATMACA

233

•Daha sonra ben de evlatlık verildim," diyerek Hakan’a bak

tı. "Ama aklım hep geride kalan tek bir kişideydi. Çok sonradan

öğrendim Hakan’ın yurttan kaçtığını. Nasıl kaçmasın ki? Yun bitler için hep bir cehennem olmuştu. Ne yeteri kadar yemek

yardı ne de bizi sıcak tutacak kıyafetler. Hep bir kavga, hep ceza

ve açlık. Hepimiz bir yerlere dağıldık. Yeni bir ailem vardı anık. Yiyeceğim çeşitli yemekler, giyeceğim en pahalı kıyafetler ve sa hip olduğum onlarca oyuncak vardı. Her şeyim vardı, hem de

her şeyim.” Gözleri dolunca bakışlarını bizden kaçırdı. “Anık her şeye sahiptim, mutlu olmam gerekiyordu, değil mi? Yurt ta o sefilliğin içinde sizlerle hayal kurarken, bir gün her şeye

sahip olacağımı ve çok mutlu olacağımı düşünürdüm. Fakat mudu değildim…” Sonlara doğru sesi kısık çıkmıştı. Bunları

anlatmak onun için hiç kolay değildi. “Her şeye sahiptim ama siz yoktunuz. Gözlerim baktığım her yerde sizi arıyor, yüreğim

ödüyordu. Kopmuştuk biz, bir zamanlar hiç ayrılmayacağız derken artık hepimiz farklı hayatlar yaşıyorduk.” Daha fazla kendimi tutamadım ve gözlerimden bir damla gözyaşı süzüldü.

Kimsesizliğin içinde bize dayanma gücü veren şey, her şeye rağ men birbirimize sahip olmamızdı. Fakat biz elimizdeki tek şeyi

de yitirerek kayıp gitmiştik. Kimisi arka sokaklarda yitirmişti hayatını, kimisi de koskoca bir zenginliğin içinde. Ama kayıp

gittik. Bir gün tekrar birbirimizi bulmanın umuduyla karanlığa gömülüp gittik. “Neden ajanlarla işbirliği yapmayı kabul enim, biliyor mu

sunuz?” dedi tebessüm ederek. Gözlerimden süzülen o bir dam

la yaşı silerken iç çekti. “Sizi yeniden bulmak için. Aradan geçen yıllar sizi bana unuttursa da bir parçam hâlâ hatırlıyordu. Eğit

menim Michael bana gelip damgalı çocuktan koruma altına almaktan bahsetmişti. Damgalı çocukların içinde bir zamanlar

tanıdığım altı çocuk da vardı. Hiç düşünmeden görüşmeyi ka bul ettim. Belki dedim, belki onlardan birileri de kabul eder ve

kader bizi yıllar sonra tekrar bir araya getirir.” Demek bu yüz den tesisin ilk günü hiç uzatmadan hemen kabul etmişti burada kalmayı. Yiğit aslında en başından beri bizi hatırlıyordu.

Scanned with CamScanner

234

YARALASAR • II Bunları düşünürken Hakan’a döndüm. "Sen de bizi hatır,

lıyor muydun? Ya beni?” diye sorduğumda güldü. “Daha gün odaya uçarak düştün kızım. Böylesine bir sakarlığı Id^ unutabilir ki?” deyince güldüm. Anlaşılan ilk günlerden benim

dışımda herkes geçmişle ilgili bir şeyler hatırlıyordu. “Lanet olsun, asla böyle aksiyon ve dram dolu bir hayatım

olmadı," diyen Naz’ın sitem eden sesini duyunca üçümüz aym anda arkamızı döndük. Ne zaman geldiğini bilmediğimiz kız,

birkaç adım uzağımızda duruyordu. Kızaran gözlerine bakılırsa

Yiğit’in anlattıklarını duymuştu. Saçlarını yüzüne çekerek ağlamaklı gözlerini gizledi ve yalandan gülümsedi. "Benim annem

ve babam boşanmış. Her ikisi de farklı evlilikler yaparak yeni bir hayata başlamışlar." Umursamaz bir şekilde omuz silkti. “Ben

onlara evliliklerindeki kötü anları hatırlattığım için beni yurda vererek sorunu ortadan kaldırmışlar. Annemin yeni kocası beni

istememiş, babam ise çekip gitmiş buralardan. Ben ise yurtta yeni hayatıma merhaba demişim,” dedi gülerek ve aradaki me

safeyi kapatıp yanımıza geldi. “Gördüğünüz gibi fazla sıkıcı bir

hayatım olmuş. Böyle bol aksiyonlu bir çocukluk fena olmazdı

aslında." Bu kız gerçekten kaostan besleniyordu. Küçücük boyu vardı ama dünyaya kafa tutacak kadar kavga etmeyi seviyordu.

Doğru düzgün dövüşmeyi de bilmiyordu. Bu nasıl bir özgüven di böyle? Şu anda kendimiz olmuşuz aksiyon» daha ne bekliyor kP Naz’ın onu dinlemesi Yiğit’in hoşuna gitmemişti. Süslü nün

onun yaralarını bilmesini istememişti. “Ne zamandır insanları gizlice dinliyorsun, Nefise?” diye sordu. Kollarını göğsünde birleştiren Süslü, “Sen üç harfli bir ismi

söyleyemediğin günden beri, geri zekâlı!" deyip tesise doğru yü rüdü. Bence Yiğit hiçbir zaman onun adını doğru bir şekilde

söylemeyecekti.

Hakan, “Adı o kadar da zor değil ki,” diyerek ayağa kalku. “Bir an önce Naz demeye alışmazsan bir gün gerçekten sonunu

getirecek."

MARAL ATMACA

235 I

“Ve bunu giydiği topuklu ayakkabılarla yapacak,” diyerek apğ3

“Kız k205 scv70r ve ayakkabılarını bir silah ola

rak kullanmayı iyi biliyor? Yiğit de gülerek ayağa kalktı ve bizimle birlikte tesise doğru

yürüdü. “Kadınlara topuklu ayakkabı yasaklanmalı, arkadaş, gu kadınların topuklu sevdasını anlamadım gitti.” “Genelleme yapma çünkü Sakar, topuklu sevmiyor.”

“Sevmediğinden değil, giyemiyor.” “Haklısın, daha düztaban ayakkabılarla yürümeyi beceremi yor, onun neyine topuklu giymek?”

“Hey! Ben hâlâ buradayım ve sizi duyuyorum!”

Odamdan çıkarak en alt kata indiğimde koridorda gördü* ğüm kalabalığa doğru yürüdüm. Bizim çocuklar bile kalabalı ğın içine karışmış, merakla bir yere bakıyordu. Kalabalığın içi

ne dalarak başımı kaldırdığımda, eğitmenlerin geri döndüğünü gördüm. Tabii, Çakalları da bulmuş olarak geri dönmüşlerdi.

Gözlerimi kısarak her birini incelediğimde en az bizim kadar kan revan içinde kaldıklarını gördüm. Üstelik her bin perişan bir haldeydi, harta Alaz*m kolundan destek alarak ayakta duran

Fulya yılanı da pek iyi görünmüyordu. “Odalarına yemek geti rin» günlerdir hiçbir şey yememişler? Parsın söyledikleri neden halsiz olduklarını açıklıyordu. Hiçbirinin aklına avlanmak gel medi mi? Ama benim dikkatimi çeken başka bir şey vardı.

“Senin kıyafetlerinde neden hiç kan yok?” Bunlan Fulyaya

bakarak söylemiştim. Evet, ekibindeki herkesin üstü başı dağıl mış ve yırtık kıyafetleri kan içinde kalmıştı. Ancak Fulya sadece

açtı. Bunun dışında herhangi bir sorunu yoknı. Abartmıyorum,

yüzünde bir çizik bile yoktu. Kaşlarını çatarak, “Ne diyorsun sen be!” diye bağırınca kala

balığı geçip öne çıktım. “Diyorum ki ekibindeki herkes savaş tan çıkmış gibi görünürken, sen niye onları uzaktan izlemiş gibi

Scanned with CamScanner

YARALASAR - II görünüyorsun? Ayrıca Feride nerede?” Bence neyi Irru n ..

herkes anlımızı. O da çok iyi anlamı; olmalı ki gözleri ruf parıldadı. **

“Ben hepsinden daha fâzla savaştım, paçavra!” diye b 4

rak üste çıkıyordu. “Kıyafetlerimin temiz kalması benim dj ₺ almayacak kadar iyi dövüştüğümü gösterir,” dedi. Ayakta ’ duruyordu ama bana laf yetiştirmekten de geri kalmıyordu ?? lak.

’**■

Onu boş verip Tunç’a döndüm. “Feride nerede?” dc<jln]

Kan akan bacağını tutarken bana ters ters baktı. "Sorguda m/

yız, ne bileyim nerede! Dün Fulya ile dolaşmaya çıktı (darında

saldırıya uğradık Fulya döndü ama o yoktu.” Kendi eğitmenin den destek alırken onları soru yağmuruna tuttuğum için bana öfkeliydi. Kollarımı göğsümde birleştirerek bu sinsi yılana yeniden döndüm. “Feride nerede, Fulya?”

“Bilmiyorum,” dedi. Yalan söylüyordu. "Açlıktan kafayı ye.

m işti. beni bırakıp gitti,” dedi. Yine yalan söylüyordu! Feride’ye ne olduğunu çok iyi bildiğine emindim. Kahretsin» arkadaşları nı satacak kadar ileri gitmiş olamaz» değil mi? Ah, tabii ki yaptı! Bu yüzden hiç yara almamıştı çünkü kendi hayatına karşılık

onları satmıştı. “Eğer düşündüğüm şeyi yaptıysan seni bitiren ben olunun! Ne yaptın Feride’ye?” diye üzerine yürüdüğümde atağa geçmek

için fazla beklemedi. “Senin bittiğini görmeden ölmeyeceğim!

Aklın varsa ayağını denk alırsın,” dedi. Tam ona haddini bil* ditmek için aramızdaki mesafeyi kapatmıştım ki Kuzey beni

tutarak geriye çekti.

“Aman Allah’ım!” Naz korkuyla asansöre bakıp çığlık atmış tı. Atalay’ın kucağında baygın bir halde yatan kızı gördüm. Fe

ride mi?

MARAL ATMACA

237

Kanlar içinde kalmış kızın kıyafetleri parçalanmıştı ve ete ğinin açıkta bıraktığı bacaklarında kan vardı. Bedeninin her

yerindeki morluklar yutkunmama neden olurken korktuğum şeyi yaşıyordum. Atalay onun üzerine ceketini atmıştı ama par

I

çalanan tişörtünün önünü tam olarak gizleyememişti. “Yaşıyor

Alazın sorduğu soruya karşılık başını olumsuz anlamda

salladı. “Onu bulduğumda çoktan ölmüştü ve..? diyerek yut kunduğunda korktuğum şeyi söylememesi için dua etmeye

başladım. ’’Tecavüze uğramış! Bunu yapanın tek bir kişi oldu ğunu sanmıyorum!” Feride’nin yaşadıkları tıpkı bir tokat gibi

yüzüme çarpmıştı. Kaçtığım gerçeklerle yüz yüze gelmiştim. Sendeledim.

Naz ağlarken herkesi derin bir üzüntü sarmıştı. Bense ölü

yorum sanmıştım. Vicdanım işte tam şu anda ortaya çıkmış»

‘Senin yüzünden!’ diye bağırıyordu. Evet, benim yüzümdendi çünkü gitmelerine izin vermeseydim Feride bunları yaşamaya

caktı. Benim en büyük korkumu yaşamayacaktı! Alaz haklıydı, ilk başarısızlığımı almıştım ama aslında bu en büyüğüydü. Göz

göze geldiğimizde bakışları sana anlatmak istediğim buydu der gibi bakıyordu. Şimdi onu daha iyi anlıyordum. Bu işte duygu

lara yer yoktu! Gerekirse düşmanım ile işbirliği yapacak kadar

duygusuz olmalıydım. Ama ben onun gibi yılların eğitimin den geçmemiştim ki. İstesem de o kadar duygusuz olamazdım.

Lâkin hatalıydım, Fulyaya olan nefretimle hareket etmiştim. 0 takımda sadece Fulya’nın olmadığını unutmuştum. Orada yetkili olan sadece bendim ve hayatımın hatasını yaptığım için

bunun altında eziliyordum. Asla Alaz gibi iyi bir ajan olamaya caktım, umurumda da değildi! Ben şu anda Feride’ye olanlar

için gözyaşı döküyordum. O an neler yaşadığını, ne kadar acı çektiğini biliyordum. Ben bu yükün altından nasıl kalkacağımı

bilmiyordum. Verdiğim tek bir kararın bedeli bu kadar ağır ol mamalıydı.

Fulya ile göz göze geldiğimizde sırıtarak bana bakınca yum

ruklarımı sıktım. O biliyordu! Feride’ye olanları biliyordu! Kendi hemcinsine bunları yaşatacak kadar ileri gitmişti. Herkes

Scanned with CamScanner

238

YARALASAR - II

Feride’nin cesedinin yanına gidince sadece ben ve Fulya kal

mıştık. Karşısında durduğum kızın gözlerine baktım, mümkün olsa şuracıkta onu parçalardım. “Kimseye bir şey kanıdayamam ama senin işin olduğunu biliyorum,” dedim. Ona olan nefreti

min haddi hesabı yoktu. “Hazır ol çünkü yaşattıklarını yaşamadan ölmene izin vermeyeceğim!” dedim.

Gülerek üzerime eğilince dudaklarını kulağımın yakınına

getirdi ve "Feride’nin yaşadıkları, sana yaşatacaklarımın yanın

da hiç kalır!" diyerek geri çekildiğinde birbirimize meydan okur gibi bakıyorduk. İkimizden biri durmadan aramızdaki bu reka bet bitmeyecekti ve duran taraf ben olmayacaktım.

Onunla asıl savaşımız şimdi başlıyor!

1 hafta sonra

Araba okulun yakınlarında durdu. Tam inmek üzereydim ki

bana engel oldu. “Artık normale dönecek misin?” Bir haftadır

ruh gibi okul ve tesis arasında mekik dokumam canını sıkmıştı

anlaşılan. Alaz bile aslında içten içe beni suçlarken bana nasıl normale dön diyebilirdi ki? Feride’nin kendi takımı bile hiçbir

şey olmamış gibi davranırken ben Feride’ye olanların etkisin den çıkamıyordum. Üstelik odama bırakılan o CD işinden de bir şey çıkmamıştı. Ahmet en son benim için kamera kayıtlan-

na bakacağını söylemişti ama CD’nin bırakıldığı saatte odamın

koridorunda olan kameralar yine arızalan mıştı! Bize istediğini yapacak kadar burnumuzun dibindeydi fakat bir türlü onu bu

lamıyorduk. Donuk bir sesle, “Normalim zaten,” dediğimde burnun

dan solumuştu “Değilsin, Sedef,” dedi. Yoğun bakışlarını banı yönlendirirken bu halimden memnun olmadığı her halinden

belliydi. “Bir haftadır hiç gülmüyorsun, kimseyle uğraşmıyor w

ve en önemlisi biri sana laf atınca cevabını vermiyorsun." Nt

b

MA KAL ATMACA

M

yanı, berideki surunu anlamasını sağlayan şey laflarının alımda kalmam mı? Ben hepsine zaten gereken cevabı veriyordum ama bunu

’ı

! ;

artık içimden yapıyordum. Hiç konuşmadığımı görünce sakin olmak adına derin bir nefes aldı. “İşte bundan bahsediyorum,”

dedi. Neden bahsettiğini biliyordum. “Şimdiye kadar çoktan canımı sıkacak bir şeyler söylemeliydin.” Yemin ederim bu ada

mın ciddi problemleri var. Ne yapsam yaranamıyorum. Ne güzel sakin sakin yaşıyorum, daha ne istiyor? Allah’tan belasını mı? Kemerini çözdüğünde bana yaklaşmasına izin verdim. “Evet, hatalıydın ama Feride ye olanlar senin suçun değildi.” Beni teselli ettiğinin farkında değildi çünkü bu halim onu en dişelendiriyordu. Tabii, alıştı etrafında kaçık bir kız görmeye, bu

sakinliğim onu tedirgin ediyor. “Benim suçum.” Feride*nin o hali aklıma gelince yine göz lerim doldu. “Bana da söyleyin…” Boğazımda bir yumru vardı

ve gözlerim dolmuştu. “Nasıl böyle kalpsiz olmayı başardığınızı

bana da söyleyin. Söyleyin ki ben de acı çekmeyi bırakayım,” diyerek hıçkırıklara boğuldum. Kâbuslarımda sürekli Feride’yi görmek beni çıldırtıyordu. Her defasında bağı rıyor ve beni suç

layarak nefretini haykırıyordu.

Uzanıp gözlüklerimi çıkarınca gözlerinde daha önce hiç gör mediğim bir şefkat gördüm. “Sen hep olduğun gibi kalmalı

sın," dedi ve gözyaşlarımı parmak uçlarıyla usulca sildi. “Bana

rağmen hep olduğun gibi kal, Sedef." O kayıttan haberim ol madığını düşündüğü için bu sözleri anlamadığımı sanıyordu.

Lâkin gerçekleri göz ardı edecek kadar aptal değildim ve her şeyin farkmdaydım.

Elini çektim, gözlüğümü alıp vakit kaybetmeden geri tak tım. Gözlerinin içine bakarak doğrudan, “Ben değişmem ama

değiştiririm,” dedim. “Bu saatten sonra ne teniniz değsin te nime ne de siz yoluma çıkın. Sizi uyarmıştım, değil mi? Se

def giderse geriye sadece Yankı kalır demiştim, değil mi? Ama

Scanned with CamScanner

240

YARAUSAR • II

siz kendi bildiğinizi okumaya devam ettiniz.” Çantamı açarak

içindeki telefonu çıkardım ve bana gelen sesli mesaja girdim.

Hemen andından telefonu eline tutuşturdum. “Yapabiliyorsa-

nız durdurun beni, Alaz Altuğ Sipahi çünkü bugünden sonra bana bakınca göreceğiniz tek kişi Yankı olacak." Söyledikleri,

min ağırlığı altında sarsılmıştı. Bu tavrımın nedenini merak ettiği için ses kaydını dinledi.

Duyduğu şeylerden sonra gözlerini yumarak sertçe yutkundu. “Ne güzel, değil mi? öcünün beni sizden korumak için bunu göndermesi ne güzel» değil mi?” Nasıl böyle duygusuz durabildi, ğimi ben de anlamıyorum ama artık beni kullanmaktan vazgeç meli.

Başparmağı ve işaret parmağıyla burun kemerini sıkarken kısık bir sesle söylediği şeyi zor duydum. “Dinle.” Hayır, bunu

tekrar yapmayacağım. “Hangi birini? Benden hoşlandığınız yalanını mı? Yoksa ona karşı beni kullanmak için oynadığınız şu oyunun detaylarını mı? Ben sizi yeterince dinledim, şimdi biraz

da siz beni dinleyin!" Tek bir solukta söylediklerim karşısında* ki çaresizliğini görmeyi kesinlikle beklemiyordum. Ama hayır! Yaptığı her şey için süründüğünü görmeden onun bakışlarına aldanmayacaktım.

“Ben kimseyi sırtından vurmam. Sizi uyarıyorum, hazırlıklı olun. Artık tarafımı seçtim ve o taraf, sizin yanınız değil, İstife ediyorum! Bugün okuldaki son günüm çünkü sizin yüzünüzü

daha fazla görmemek için bu ajanlık saçmalığını bitiriyorum.” Bir kadın sevebilirdi, bu normaldi ama onurlu bir kadın kendi

ni kullandırmadan çekip gitmesini bilmeliydi.

Son kez baktım duydukları karşısında dağılan adama. “Ben, bana yapılan her şeye eyvallah derim ama duygularımı oyuncak etmeye çalışan kimseye eyvallahım yok,” dedim ve arabadan

inip kapıyı yüzüne çarptım. Şimdi her anlamda yokluğumu

hissedecekti. Artık zoraki bir şekilde yanında tuttuğu kızın üze rinden planlar yapamazdı çünkü artık yoktum.

MARAL ATMACA

241

Yalnız arabadan çok havalı indim be. Koşarak beni bekleyen çocuklara yetiştim. Hep birlikte oku lun bahçesine girdik. "$şt Nurdanay! Dünkü dersin notları var

nıı sende?” Yiğit önden giden Süslüye yine takılınca hepimiz kıkırdayıp durduk. Naz bu sefer onu kesin öldürecekti.

“Nurdanay mı?” Süslü tehlikeli bir yavaşlıkla ona döndü. “Nurdanay ne, Yiğit? Dana der gibi Nurdanay ne! Üç harfli bir ismi ezberlemek bu kadar zor değil!” diye bağırarak kaşlarını

çattı. Yiğit gülerek onun ayaklarına bakıyordu çünkü bugün

topuklu giymemişti. “Doğruyu söyle, bana kıyamadığın için o silahları giymedin bugün, değil mi?” diyerek sırıttığında Naz, “ölsen umurumda

olmaz!” dedi. Naz a tam bir şey diyecekti ki bir anda inleyerek başını tutup yerinde sendeledi. “Yiğit!”Telaşla bağıran Naz, ku cağındaki kitapları atarak onun yanına koşmuştu. Yiğit’in yere yığılması hepimizi korkutmaya yetmişti.

Biranda ne oldu çimdi? “Ne oluyor, oğlum?” Kuzey bile korkuyla onun üzerine eğil mişti ama Yiğit gözlerini çok zor açık tutuyordu. ”Yiğit, iyi misin?" Naz diz çöküp onun yüzünü ellerinin ara sına alınca ağlamaya başladı. “Yiğit, lütfen bir şey söyle…” diye hıçkırınca ben bile korkuyla nefesimi tutmuştum. Tabii, bu,

Yiğit’in bir anda kıvrılan dudaklarını görene kadar sürdü. Evet,

numara yapıyor üçkâğıtçı. “Ben…” öksüren çocuk herkesi hasta olduğuna inandır

mıştı. “Kanserim, ölüyorum.” Çocuklar yutkunurken Naz’ın rengi atmıştı. “Ne?” Sesi kısıldı ve dudakları titredi. “Sen neler söylüyorsun? Ne demek ölüyorum?” Naz ağlamaya başlayınca Yiğit’in duygularının karşılıksız olmadığını gördüm. Ever, Yi ğit’in Naz’dan hoşlandığını tesisteki herkes biliyordu. Zaten bu yüzden ilkokuldaki çocuklar gibi davranıyordu. Tek fark, onlar beğendiği kzın saçını çekerken Yiğit bilerek Naz’ın adını yanlış söylüyordu.

Scanned with CamScanner

241

YARALASAR

11

MARAL ATMACA

“Duydun.” Yüzüne acıklı bir ifade konduran çocuk, Oscadı oyunculara taş çıkarırdı. "Öl-ölüyorum ben. Nurhayat. Sen de

Son olarak Efe onun karşısına geçince Yiğit, yediği o kadar

üzülmüş gibi numara yapma artık, ölsem umurunda olmaz?

mruğa rağmen sırıttı. “Sen de vur da tam olsun.” Yok valla, bu çocuk iflah olmazdı. Herkesten bir darbe aldı ama hlll işi

Laf arasında nasıl becerdi de Naz’ ın ona söylediği şeyleri iade

gücü dalga geçmekti.

eni, anlamadım.

“Bizi çok korkuttuğun için sana küstüm.” Efenin söyle

bunu itiraf etti. “Lütfen Ölme, Yiğit. Hem ben daha sana..?

dikleri karşısında gülmemek için kendimizi zor tutarken Yiğh çıldırmak üzereydi. “Küsmek mi? Oğjum Ağjak, kızlar küser.

Devam etmesine fırsat vermeden araya girdim: “Numara yapı

Biraz erkek ol.” Göğsünü göstererek eliyle kendisini işaret etti.

yor, salak.” Yiğit e bu zevki yaşatacak değilim.

‘Senden sağlam bir performans bekliyorum." Kendisine zorla

“Umurumdasm, geri zekili!” Süslü gözyaşlarına boğulurken

yumruk attırmaya çalışan çocuğun akıl sağlığından şüphe edi

“Numara mı?” Afallayan kıza başımı salladığımda herkes bir

yordum.

küfür savurmuşru. “Numara mıydı yani?” diyerek Yiğit* e bak

tığında Yiğit, hasta halinden sıyrılarak güldü. “Beni bu kadar

“Sa-sana vurayım mı yani?” Efe yine korkudan titremeye

önemsediğini bilmiyordum, Nurdane.” Bu çocuk hiç akıllan-

başlamıştı. “Hadi şaşın bizi, Ağlak,” diyerek güldü Hakan. Efenin rengi atmıştı. “Ya canını yakarsam?” dediğinde Yiğit

mayacaktı. “Pislik!” diye bağıran Naz, tokadı onun yüzüne ya

göz devirdi: “Nerede o genler!”

pıştırınca buna en çok ben sevindim.

“O zaman vuruyorum.”

“Bir daha sakın karşıma çıkma!” Naz çantasını alarak okula doğru giderken bu sefer gerçekten çok kızmış gibiydi.

“Gönder gelsin, koç.”

“Kızım, bir dur!” diyen Yiğit ayağa kalktı. Bu çocuğun der

“Şey, canını çok yakarsam bana kızmak yok ama.”

di yediği tokat değildi. “O lafın devamını söyle, öyle git bari,

“Oğlum, sana baktıkça kendimden utanıyorum, vur işte!”

Nusibet." Naz avazı çıktığı kadar çığlık attı. Yiğiı’e çok bile da

“Tamam…” Hepimiz merakla Efe’nin ilk yumruğunu bek-

yanmışa. “Boynun altında kalsın, yalancı!” dedi. "Al sana lafın

devamı!"

Süslü okula girince Hakan yumruk yaptığı elini Yiğit’in çe nesine geçirdi. “Şakanın da bir dozu var! ’ Elime yılan tutuştu

ran birinden bunları duymak garip hissettirdi.

__

243

ı

lerken o, önce yavaşça elini havaya kaldırdı. Daha sonra yum ruk yaptığı elini ağır çekimde Yiğit e doğru uzattı. Bir filmin

I

ağır çekim sahnesi gibi o yumruğu neredeyse bir dakika boyun

ca Yığit’e doğru gitti. Hepimizi çıldırtmaya yemin etmiş gibi Efe’nin yumruğu ne zaman Yiğit’e ulaşacak diye bekliyorduk.

Daha Yiğit yediği yumruğun etkisinden çıkamamıştı ki Ha

Hana Kuzey bir ara saatine bile bakmıştı. Nihayet büyük final

kan’dan sonra Kuzey in yumruğu da onun karın boşluğunu bul

geldi! Efe’nin eli kaplumbağa hızıyla hareket ettiği için Yiğit’in

muştu. “Demek kanser, ha?” Yiğit’in iki büklüm kaldığı esnada

göğsüne değince durmuştu. Gördüğüm kadarıyla hiç yumruk

Ecrin onun yanına giderek sert bir tokat atınca kıkırdadım. “Bir

falan atmamıştı, sadece yumruk yaptığı elini Yiğit’in göğsüne

daha düzgün şakalar yap!” dedi. Tabii, herkesi çok korkuttuğu

dokundurmuşuz. “Al sana.” Hepimiz yaratık görmüşüz gibi

için bunları hak etmişti.

Efe’ye bakıyorduk. Acaba gerçekten yumruk anığını mı sanı yordu?

Scanned with CamScanner

244

YARALASAR - II

Yiğit bir Efeye bir de göğsünde duran ele bakıyordu. “Er. keklerin yüz karasısın!” Homurdanarak kaçar gibi Efeden uzakla^rı ve okula girdi. “Canı mı yandı?” Efe sanki demir yumrukmuş gibi eline ba kınca Hakan ve Kuzey aynı anda bir küfür savurdu. Kuzey “Bu çocuk benim psikolojimi bozuyor,” diye homurdandığında başını sallayan Hakan, -O yumruk bir an hiç Yiğit’e ulaşmayacak

sandım," dedi. İkisi söylene söylene okula girdi. Ben de bir ara

öyle sanmadım değil “Yankıcığım, ben yanlış bir şey mi yaptım?” Ona gülümse yip yanına gittim ve dudaklarımı yanağına bastırdım. “Senin o

hassas kalbini yerim ya, sen ne şeker bir şeysin, oğlum." Onu öptüğüm için yanakları kızardı. Bana balonca güldüm. “Efe

çok seviyorum be seni.” “Ben de seni çok seviyorum, Yankıcığım.” Bunu söylerken bile utanması çok tatlıydı. Elimi omuzuna atarak onu okula

doğru çekiştirdim. Efe kırılmaya müsait, hassas biriydi. Bu yüz den diğer tüm erkekler onu yadırgıyordu.

İki babamı da bir haftadır buralarda hiç görmemiştim. Ta

mam, Aslan Bey’in işleri vardı ama Fırat Bey bu okulda öğret menken nereye kaybolmuştu? Ecrin ile dersten yeni çıkmıştık. Beni bırakıp gittiğini görünce, “Beni bekle!” dedim, iyileşti ğinden beri çekilmez biri olmuştu. Yok arkada}, Ecrin bugün

canıma okumak için kesin yemin etti. “Beni bırakıp nereye gi diyorsun? Sen var ya…” demiştim ki gözleri bir yere takılıp

kalınca sustum. Oflayarak baktığı yere döndüm. Kim bilir, yine

neye takıldı. Başımı usulca çevirdiğimde koridorda gülerek sohbet eden

Kuzey’i ve yanında oturan şu Selda adındaki kızı gördüm. Kız,

sırtını duvara yaslamıştı ve saçlarının ucunu parmaklarına do layıp Kuzey ile flört ediyordu. Kuzey pisliği ise bir elini kızın

n

yaslandığı duvara koyarak onun üzerine eğilmişti. Ecrinin do-

MARAL ATMACA

245

lan göllerini görünce sıkıntıyla iç çektim. "Neden kendi kalbi

ni sevmeye çalışmıyorsun?" dedim. Bana üzgün bakışlar anı.

•Yine çok karışık konuşuyorsun."

Elimi uzatıp sol göğsüne bastırdım. “Burada atan şeyi sev ve kimsenin üzmesine izin verme. Biri beni sevmiyorsa benim kal bim niye onu sevsin? Hadi, öyle bir halt yedi diyelim ve biri be nim kalbimi kırdı. Peki, ben aptal mıyım? Neden onun kalbini

yerinden söküp ayaklarımın altında ezmeyeyim?" Büyük ihti

malle söylediklerimden tek kelime anlamamıştı. Zaten benim anlattıklarımdan kimse bir şey anlamadığı için sorun yoktu.

Ecrini kendi düşünceleriyle bırakıp merdivenlere doğru ilerledim. Onun dolu dolu siyah gözleri aklıma gelince ofladım,

öfkeyle Kuzey e bakarak, “Sevgilim!” diye bağırdığımda bunu

gerçekten yaptığıma inanamıyordum. Asıl inanamadığım şey ise Ecrin için üzülmüş olmamdı.

Kuzey kafasını kaldırıp şaşkınlıkla bana bakıyordu. Elimle Seldayı gösterdim. “Daha dün beni sevdiğini söylerken bugün beni aldattığına inanamıyorum!” Hayal kırıklığı içinde bağırdı

ğımda Kuzey şaşırmıştı. “Ne?” demişti güçlükle. “Kedicik? Sen iyi misin?” Bu afallamış halini görünce az kalsın kahkaha ata

caktım ama tabii ki yapmadım. “Değilim!” Çıldırmış gibi bağırarak ona doğru yürüdüm.

“Sen beni aldatırken iyi olamam.” Elimi kaldırıp tüm gücümle

yanağına sert bir tokat attım. “Bitti! Seni terk ediyorum.” Başı mı çevirip korkuyla yutkunan Selda ya baktım. “Sen hâlâ bura

da mısın?” Koridoru ayağa kaldıracak bir şekilde bağırdığımda kız, korkusundan Kuzey’i unutup koşarak kaçtı.

“Sedefi” diye tıslayan Kuzeyi duydum ve yutkunarak ona

doğru döndüm. Eli, kızaran yanağındayken sinirden çenesi se ğiriyordu. “Seni geberteceğim!” diye gürleyip üzerime atılınca,

bağırarak kaçtım. Yakalanırsam vay halime çünkü çocuğa resmen

Osmanlı tokadını geçirdim.

Scanned with CamScanner

246

VARALASAR - II

MARAL ATMACA

“Buraya gel, geri zekâlı Kedi!” diye vahşi bir hayvan gifrj kükreyince koşarak merdivenlere yönelip basamakları çifter çif. ter inmeye badadım.

da gidip oradaki küçük çocuklarla eğlenirdim. Eğitmenler son umanlarda eskisi gibi okulu gözetlemiyordu. Feride olayından

sonra tüm gün burada nöbet tutmak yerine katil avına çıkı

Kaçarken bağırmayı da ihmal etmedim: "Ya o kız senden

yorlardı. Hatta işleri o kadar yoğundu ki dün bizi almaya geç

uzak dunun diye kazayla vurdum valla." Tabii, bile isteye vuf.

gelmişlerdi.

duğumu bilmesine gerek yoktu.

Arabayı kullanan ellili yaşlardaki hırsız kılıklı adam aynadan

öğrencilerin arasından koşarak bahçeye çıktım. Arkamı

bana bakıyordu. “Bir taş ile iki kuş, güzel” Yeniden yola dö

kontrol edince tüm gazabıyla peşimde olduğunu gördüm. Si

nen adamın sessizce söylediklerini duymuştum. Kahretsin, yine

nir krizleri geçirerek okuldan çıktım. Hareket etmek üzere olan

içimdeki dedektif dışarı çıkmıştı!

siyah bir arabaya binen Nazı görünce duraksadım. Nereye gi-

Adamın söyledikleri beni rahatsız ettiği için usula Süslüye

diyordu bu kız? Kuzeyden kurtulmak için koşarken araba daha

yaklaştım. “Madem Kadir Hocayla buluşacağız, neden bizi

gitmeden yetiştim ve ben de bindim. “Bas gaza, lütfen!” dive

yurda onun yerine bu adam götürüyor?” diye fısıldadığımda

bağırdığımda araba hemen hareket etmişti. Camdan arkaya ba

Naz gülerek bana doğru döndü. “Sakin ol, küçük ajan. Kadir

kına geride kalan çocuğa sırıttım. Nasıl da kurtuldum ama.

Hoca, bugün beni bizzat öğretmenler odasına çağırıp söyledi. Anlayacağın her şey yolunda. Gerçi içeri girdiğimde o kızla ne yapıyorlardı, anlamadım,” dedi. Bu Kadir Hocayı ne kadar tanı

Bekle bir dakika! Kimin arabasına bindim beni Ve Naz, okul saatinde nereye gidiyor? Arka koltukta yanımda oturan kıza dön

yoruz ki? O adama neden hemen güveniyor, anlamadım. Adamın

düm. “Ne işler karıştırıyorsun, Süslü?” Umarım okuldan çıkar

bir sözüyle tanımadığı birinin arabasına binmişti salak.

ken eğitmeni Simay’dan izin almıştır. Benim sorduğum soruya cevap vermek yerine yeni bir som yöneltti: “Sen de mi geliyorsun?” dedi. Neden bahsettiğini anlamadım.

“Nereye geliyormuşum ben?” “Yurda.”

247

I I

Hangi kızdan bahsediyorsun?" Bir süre elini çenesine koya-

rakdüşündü. “Bilmiyorum, Yankı. İçeri girdiğimde kızın yana ğını okşuyor gibi gelmişti. Fakat kızın kızaran gözlerini görünce bir öğretmen olarak onu teselli eniğini anladım.” Yüzünde iç ten bir gülümseme oluştu. “Çok tatlı bir Öğretmen, değil mi? Okuldaki herkes onu çok seviyor, özellikle de kızlar. Üstelik bir ağabey gibi herkesle ilgileniyor. Baksana, boş vakitlerinde bizim

“Hangi yurda?” “Dalga mı geçiyorsun, Yankı? Kadir Hoca bugün kimsesiz

gibi kimsesiz çocuklarla ilgilenecek kadar iyi kalpli biri.” Naz etkilenmiş bir şekilde onu övüp duruyordu. İtiraf etmeliydim

çocukları ziyaret etmeye giderken yanında birkaç öğrenciyi

ki düne kadar ben de öyle düşünüyordum. Fakat şimdi nedense

daha götürecekmiş ya. Sen de mi seçilenler arasındasm?” Kafam

önada bir gariplik olduğunu seziyordum.

karışmıştı çünkü ilk ders Kadir Hoca nındı ve bize böyle bir şey söylediğini hatırlamıyordum. Belki de derste uyudugumdandır.

“Ne bileyim ben, Süslü. O ara uyuyordum ama benim için fark etmez, gelirim sizinle.” Omuz silkerek önüme döndüm.

“Sen şu kızın adını bir söylesene?” “Of, bu ne Arıza? Sorguda mıyım? Şu inek öğrenci işte!

Hani bizim sınıfta olan, neydi ya o kızın adı?” Afallayarak ak lıma gelen tek ismi söyledim. “Sıla, değil mi?” Gülerek başını

Bu saatlerde Alaz ve ekibi etrafta olmadığı için rahat rahat yur-

Scanned with CamScanner

243

VAKAMSAR-II

ullavınca tüm raflar yerine oturmuştu. Kahretsin! Daha önce Hakan ile gördüğümüz o arabanın sahibi Kadir Hoca ydı! Sıla,

o gün onun arabasına binmişti, değil mi? “Allah senin belanı versin, Naz!” Sinirli bir şekilde kontrolûm dışı bağırdım. “Bu arabaya bindiğim için benim de ve beni kovaladığı için o Kuzey pisliğinin de belasını versin!” Resmen

kendi ayaklarımla büyük bir tuzağın içine düşmüştüm. “Ne oluyor ya yine?” dediğinde ona ters ters baktım. Sinir

den çığlık atacak gibiydim. Eğitmenler bizden kızları nızağa

düşüren çete hakkında bilgi toplamamızı istemişti. Lâkin biz tehlikeyi hep dışarıda aramıştık ama asıl tehlike okulun için

deydi. Tüm öğrencilerin dosyasına kolayca ulaşan bir öğretmen

hiç aklıma gelmemişti. Adam yakışıklı, sevecen ve sempatikti!

Kolayca tüm kızların ilgisini çekip onları tuzağa düşürüyordu. Sılanın o gün görüştüğü gizemli arabanın sahibi o olmalıydı! Allah bilir, Sılayı da satacaktı. Naz’a gelince… Bu aptal kız,

Yarasaların içinde en güzeliydi. Bu ahlaksız öğretmen, Naz’a kancayı takmakta gecikmemişti. Ya ben birde o adamıyakışıklı

bulmuştum! Hedefolarak Nazı seçtiler, acaba onlara, ’Ben kazara bu ara baya bindim, ’desem Nazı alıp beni bırakırlar mı?

“Bizim okula geri dönmemiz gerekiyor, şu arabayı durdurur musun?” Kaşlarımı çatarak şoföre döndüğümde, gülerek an* bayı durdurunca afalladım. Bu kadar kolay olacağını düşün

memiştim. Acaba durduk yere Kadir Hocanın günahını mı almıştım?

Camdan dışarıya bakınca kimsenin günahını almadığımı anladım. Kapalı bir otoparka girdiğimizin farkında bile değil

dim. Asık suratlı bir adam kapımı açarak inmemi bekledi. Her şekilde beni arabadan indireceğini bildiğim için ona gerek kal

madan kendim inmiştim. Karga burunlu ve asık suratlı adam, Naz’ı ve beni inceleyip arabayı kullanan kişiye döndü. “Bunlar

iki kişi!" Evet çünkü ben sürpriz yumurtadan çıktım.

MARAL ATMACA

249

•Gözlüklü olan kendiliğinden arabaya bindi." Sırttan şoförün belinde silah olmasaydı ben ona yapacağımı bilirdim ama kts-

başka zamana artık. Naz, korkarak dibime kadar geldi ve “Siz kimsiniz? Kadir Hoca nerede?” dedi. Hâlâ durumu idrak edemeyen kjza bıkkın bakışlar attım. “Kadir denilecek şerefsiz hoca yok, geri zekâlı çünkü bizi bu adamlara sattı!” Başını belaya sokmamak için biz-

zat buraya geleceğini sanmıyordum. Her şekilde yakalanacaklar çünkü Kuzey şimdiye kadar çoktan eğitmenleri aramış ve bindi-

ğimiz arabanın plakasını vermiştir. Yani, inşallah öyle yapmıştır. “Geçin.” Adam farklı bir araba gösterince kaşlarımı çattım ve “Sanmıyorum!” dedim. Başka bir arabayla buradan çıkarsak

bizi bulmaları biraz zaman alırdı. Koskoca otoparka girip çıkan

çok fâzla araba vardı. “Ne demek sattı?” Naz sonunda olanları idrak etmişti. Yaşa dığı ilk hayal kırıklığı olmalı ki kirpiklerini kırpıştırarak olan

ları sindirmeye çalıştı, içine büyük bir nefes çekerken dudağı titredi ve gözleri doldu. “Bizi sattı…” diye fısıldarken kendisini buna alıştırmaya çalışıyordu. Bir öğretmenin böyle aşağılık bir

şeyi nasıl yaptığını sorguluyordu. Kafasındaki tüm taşlar yerine oturmuş olmalı ki şimdi gözlerinde üzüntü yerine yakıcı bir nefret vardı. “O kim ki bizi satıyor! Gelmiyoruz bir yere. Sizin

başınız büyük belada!” diye bağırdığı an karga burunlu adam

belindeki silahı çıkartıp bize doğrulttu, ikimiz de yutkunarak

arabaya doğru yürüdük. Şimdi yok yere ölmeye ne gerek var, ca nım.

Arabanın kapısını açtığımda binip binmemekte tereddüt ya kıyordum. O hırsız kılıklı şoför, “Acele et!” deyip kolumu kav rayınca, “Dokunma!” diye bağırdım. Refleksle arkamı dönüp

yumruğumu yüzüne geçirdim. Geriye doğru sendeleyen adam üzerime yürüdüğü esnada arkadaşı onu durdurdu. “Burada olmaz.” Hiçbir yerde olmaya

caktı. Sıkıysa bana bir daha elini sürsün!

Scanned with CamScanner

250

YARALASAR - II

A)7iı adam, *Sen de yaşamak istiyorsan uzatma!" diyerek

beni uyardı. Silahtan çıkacak kurşunu bedenimde istemediğim

için mecburen binmiştim. Bir daha tanımadığı m adamların arabasına binmeyeceğim.

Yolda tam üç tane araba değiştirmiş ve bir saat sonra bü

yük ve müstakil bir evin bahçesine girmiştik. Tuzluca diye bir

semtteydi bu ev ama daha çok bir köşk gibiydi. Evin etrafında nöbet tutan birçok adam görmüştüm. Nazın kolunu çekiştiren

adam, bana dokunmasın diye zorluk çıkarmadan yürüyordum. Naz yol boyunca ağlayıp bağırmıştı haklı olarak. Kim olsa böyle

yapardı… Benim dışımda… Evin içine girdiğimizde yukarıdan kadın ve erkek kahkahaları geliyordu. Silah zoruyla bizi merdi*

yenlerden indirerek evin bodrum katına getirdiler. Adamlardan biri kapıyı açıp Naz ı içeri fırlatınca yere düşen kız, “Bu yanını

za kalmayacak!" diye bağırdı. “Geç!” Şoför olan elini uzatınca, kaşlarımı çatarak kendim

içeri girdim. Hemen sonrasında büyük, demir kapı üzerimize kilitlenmişti.

“Harika!” Eski ve hasırdan üç sandalye dışında göze batan bir şey yoktu. Tabii, köşedeki kırık sandık ve buranın yapısı na zıt lüks ve beyaz dolabı saymazsak pek bir şey yoktu. Ben odadaki tek kişilik yatağın üzerine otururken, Naz gözyaşları

nı silerek dolabı açmıştı. “Bu kıyafetler fazla rüküş.” Dolabın içindeki elbiseleri inceleyen kızın ilk dikkatini çeken şeyin bu

olması beni şaşırtmadı.

Elindeki mini, sarı elbiseye bakarak yüzünü buruşturdu ve

yerine koydu. “Hani konuşmayayım diyorum ama sen kendin

kaşınıyorsun, Naz. Bize ne oğlum kıyafetlerin rüküş olmasın dan?" Akşama onu bir adamın odasına attıklarında artık kıya

fetlerin şık mı yoksa rüküş mü olduğunu bol bol düşünürdü, aptal.

MARAL ATMACA

251

MKadir Hocanın böyle bir şey yaptığına inanamıyorum." İnsanların para için ruhunu şeytana sattığı bir dünyada yaşadı* ğımız için ben her şeye inanırdım.

Gelip yanıma oturdu ve bir umut gözlerini bana dikti. “Sen ajansın, değil mi? Bizi kurtaramaz mısın?” Bildiğim kadarıyla

duvarları delen süper güçlerim yoktu. Ayrıca artık bir ajan de ğildim çünkü istifa etmiştim.

“Şu an için yapabileceğim bir şey yok.” İkimiz de susunca havada ağır bir gerginlik oluşmuştu, öy lece boş bir odada bekliyorduk, bize ne yapacaklarını bildiğim

için zaman geçsin ve eğitmenler bizi bulsunlar diye dua eder ol muştum. Burada Nazdan daha savunmasız durumda olan ben dim çünkü biri bana dokununca kaskatı kesiliyordum. Evet, ta

nıdığım bazı kişilerin dokunuşları artık eskisi gibi beni rahatsız etmiyordu ama buradakilerin en küçük teması beni çıldırtırdı. Hayat kadını olmak için böyle bir yere satılmışken, onların ne

amaçla bana dokunacağını bildiğim için kriz geçirmemem im kânsızdı. Burada her zamankinden daha faz]a savunmasız hisse

diyordum. Böyle bir yerde aksini düşünmek zaten imkânsızdı. Ancak yine de bir yanım burada olmaktan memnundu. Evet,

öyleydi çünkü ben o arabaya binmeseydim biz şu anda Naz’ı

arıyor olacaktık. Naz hâlâ bir şekilde sakinliğini koruyorsa bu nun tek sebebi yanında benim de olmamdı. Varlığım ona güç

veriyordu, tıpkı onun yanımda olmasının yalnız hissetmemi

engellediği gibi. Sadece bir saat geçmişti aradan ve kapı gıcırdayarak açılmış

tı. Naz ile aynı anda ayağa kalktığımızda içeri girenleri görünce nefesimi tuttum. Yanında iki tane eli silahlı adamla birlikte içeri

giren ona yaşlardaki kadın, elindeki kıyafetlerle bizi süzüyordu. Kafasında sarı bir peruk vardı. Sanki kalemle çizilmiş o incecik

kaşları ve kaşlarının altındaki yeşil gözleri ile basit bir eşyaymı şız gibi izliyordu. Annem yaşındaki kadının giydiklerine kıyafet

demeye bin şahit isterdi. Evet, yaşına rağmen iyi bir fiziği vardı ama her şeyi fazla sahteydi. Göğüslerini ortaya çıkaran siyah,

Scanned with CamScanner

252

YARAIASAR • II

askılı bir adet giymişti. Mini şortunu ve topuklu ayakkabılarım uçma bulmuştum. Elindeki elbiseleri yatağın üzerine fırlattı. ’Şanslısınız, bugün özel müşterilerimizi siz eğlendireceksiniz. Şimdi oyalanmadan hemen giyinin, yeni kızları odalarına isti yorlar," dedi. Resmen kan beynime sıçramıştı. Bu kadın gerçek ten bana bu şeyleri giydireceğini mi sanıyordu? “Neden o müşterilerinin odasına sen gitmiyorsun?” Sinir bozucu bir tavır takınarak güldüm. “Sen bu işin ehli görünü yorsun. eminim onları bizden daha çok eğlendirirsin* Kaşla rını çatan kadın, yanındaki adamın elindeki silahı alıp bana doğrulttu ve “İkinci defa uyarmayacağım!” dedi.

“Ben de öyle!” dedim. Bu cesaret bana nereden geliyordu bilmiyordum ama biri beni susturmalıydı. “Hiçbir güç bana zorla bir şey yaptıramaz.” ölmekten korkardım hep ama bun ların elinde oyuncak olmaktansa ölüm bile bana hediye gibi

gelirdi.

Hepsine beni kaçırmak neymiş göstereceğim!

Zor olacaktı! Evet, buradan kurtulmamız zor olacaktı ama imkânsız değildi. Genelde kendi başımın çaresine baktığım için yine iş başa düşmüştü. Burada ağlayıp sızlanarak yardım dilen meye niyetim yoktu. Bir şekilde kendimi bu durumdan kurtar masını bilirdim ama Naz*a ne olurdu, onu bilmiyordum. Kadın iki parça kıyafeti elimize tutuşturmuş ve giymemiz için kafamı za silah dayamışa. Korkmam gerekiyordu, değil mi? Ancak ben şu anda hiç korkmuyordum. Genelde böyle tehlikeli durumlar da hep soğukkanlı ve mantıklı tarafım devreye girerdi. Tıpkı şu anda da olduğu gibi… Çünkü çoktan bir plan gelmişti aklıma. Fevri hareketlerde bulunarak güme gitmektense bir süre bunla ra ayak uydursam daha iyiydi. Elbiseleri yatağın üzerinden alın ca kadın bana işte böyle yola gelirsin der gibi bakıyordu. Daha sonra yanındaki adamlarla dışarı çıkmıştı. Silahtan korktuğum için boyun eğdiğimi sanması işime gelirdi.

I

Elbiseleri inceleyip hareketlerimi kısıtlamayacak şeylere ba kındım. Mini kot şort ve beyaz bluz işimi görürdü. “Gerçekten giyecek misin onları?” Başımı sallayarak ağlayan kızın yanına gittim. “Bir planım var, o yüzden ağlamayı bırak ve giyin.** ön-

I I

çeliğim onu güvende tutmaktı. Böylece aklım Naz’da kalmazdı ve ben de bu evi onların başına yıkabilirdim.

I I

Naz sorgusuz sualsiz başını sallayınca afalladım. ttlyi misin sen? En azından bir süre itiraz ederek sorular sormanı bekliyordum.** Dudaklarında buruk bir gülümseme oluştu. “O gün

eğitmenin seni zehirlediğinde neden hepimiz isyan çıkardık, bi

liyor musun?” Nereden bileyim, müneccim değilim sonuçta.

Scanned with CamScanner

254

YARALASAR • II

j I

“Çünkü liderimiz nereye biz oraya.” Tek kelimeyle şoka girmiş, tim. "İlk günden beri içimizde yeri geldiğinde başkaldırın, yeri

geldiğinde ise akıllıca adımlar atan sadece sensin. Eğer bizim takımdan hâlâ binleri eksilmediyse bu eğitmenlerin sayesinde

değil, senin sayende. Bunu hepimiz biliyoruz ve hiç söylemesek de seni sadece arkadaşımız olarak değil, aynı zamanda liderimiz olarak da görüyoruz. Ever, kabul ediyorum, değişik takıntılın olan ve hiç susmayan sakar bir liderimiz var. Fakat aynı zaman*

da bir şekilde orta yolu bulan akıllı ve güçlü bir lider.” Bu itinfi beni kesinlikle hazırlıksız yakalamıştı. Benim hakkımda böyle

düşündüklerini bilmiyordum.

MARAL ATMACA

I

Başımı bayır anlamında salladığımda uzanıp dimi tuttu

j I

“Aranızda konuşmayı kesin,” diyen peruklu kadın, yanındaİd adamlarla içeri girince susmak zorunda kalmıştık.

Bizi süzerek, “Fena değil,” deyince Naz, bu iltifatı beğenmemiş gibi homurdanmaya başladı. “Fena değil mi? Ben çok güzelim!” Bu kız neyin kafasını yaşıyor, hâlA anlamadım.

“Sakarım ben, teyze.” Ayakkabıları gösterdim. “Düz taban lıda bile günde en az on yedi kere düşerim. Emin olun, düşme rekorumu duymak istemezsiniz.” Bu durumdayken bile Naz

kıkırdarken kadın, tabii ki buna inanmadı. Uyaran bakışları

övündüğümde gülerek kafama vurdu. “Hemen de havaya gir.’

nı görünce ayağıma büyük gelen topuklu ayakkabıları giydim. “Gözlükleri de çıkar.” Bu kadına saldırmak istedim. “Ha, topal

Aceleyle seçtiğim iki parça kıyafeti giydiğimde kalçalarımın altında biten şort sinirlerimi bozmuştu. Üstelik bluz bana bir beden küçük gelmişti ama altında atletim olduğu için sorun

yoktu. Odada giyinecek farklı bir yer olmadığı için mecbu

ren Nazın yanında giyinmiştim. “Bu iyi mi?” Başımı kaldırıp Nazın giydiği şeye baktım. Kırık beyaz, mini bir elbiseydi. Ba

ı

Kadın dolabı karıştırıp siyah topuklu bir ayakkabı çıkartarak bana doğru fırlattı. “Giy şunları.” Naz’ın ayakkabıları çok şık olduğu için benim spor ayakkabılarımı beğenmedi.

“Vay canına, ben neymişim de haberim yokmuş,” diyerek

Büyük bir şahsiyet olduğumu sonunda anlamaları iyi bir şeydi

255

dık, şimdi de kör olalım.” Bu ayağımdaki feylerle nasılyürüyece ğimi düşünürken onun dediklerine bak. “Uzatma?” dedi ve yanıma gelerek gözlüklerimi çekip aldı. “Yürüyün hadi.” Ellerimi öne doğru uzatarak yürümeye çalış tığımda, bulanık gördüğüm için siyah bir gölgeye dokundum. “Bu kapı niye nefes alıyor?” Naz’ın kıkırtısmı duymuştum, sa

nırım bu şey bir kapı değildi.

cak ve göğüs dekoltesi fâzla olsa da kimsenin ona dokunmasına fırsat kalmayacağı için sorun yoktu.

“Bana kör bir kız mı getirdiniz?” diye bağıran kadın kolum

dan tutarak beni geriye çekti ve gözlüklerimi elime tutuşturdu. Kapının yeniden açılmasıyla Naz yanıma sokulmuştu.

“Bu kız işime yaramaz! Onu kırmızı odaya götürün, o sadistin

“Peki, plan ne?” Gülerek omuz silktim. “Henüz düşünmedim ama doğaçlama gideriz artık” İrice açtığı gözleri ve yüz ifâdesi

bu geceki oyuncağı olarak bir işe yarasın.” Ne yani, bu lanet yerde kızlara işkence eden can a varımsı bir şey de mi vardı?

görülmeye değerdi.

“Bir planın bile yokken bana neyin artistliğini yapıyorsun!”

Az önce bana lider diye övgüler yağdırırken fimdi dediklerine ba kın! “İnsanım oğlum ben! Ne yapmamı bekliyorsun? Ejderha

gibi ağzımdan ateş mi çıkarayım?” Beklentilerini bu kadar yük sek tutması benim suçum değildi.

Bu gece her şekilde bu yeri yakacağım için fark etmez. Adamların bana dokunmasına izin vermeden açık kapıdan geçtim. Üst kata çıkana kadar bu topuklu ayakkabılar yüzün den tam beş kere düştüğüm için peruklu kadın kriz geçirmek

üzereydi. “Sadece kör değil, aynı zamanda sakar.” Bu geri zekâlı kadın neden inatla kusurlarımı yüzüme vurup duruyor ki? Sanki ona, bu ayakkabıları bana vermesini ben söyledim!

Scanned with CamScanner

2V>

YARALASAR - II

Naz gûya destek amaçlı koluma girdi ama korkudan r.

mekten başka bir şey yapmıyordu. “Beni dinle.” Basan^ çıkarken udecr onun duyacağı bir şekilde fısıldadım. hangi odaya görünecekler, bilmiyorum ama odaya girince | ‘ titremeyi bırak Sana yalvarıyorum, on dakika boyunca odaj^ kişiyi oyala. Söz veriyorum, ne yapıp edeceğim, on dakika

sonunda senin için geleceğim.* Onun zarar görmesine izjn meden ikimizi bundan çıkartacaktım. “Ne?” İyice tırnaklarını koluma geçirirken meraklanmış “Ne yapacaksın?” Güldüm. “Alayını yakacağım.”

Evin içine girip bir üst kara çıktığımızda koridorda gördüğüm insanlar midemi bulandırmıştı. Yan çıplak kadınlar ve

erkekler utanmadan sarmaş dolaş geziyordu. Odalara girip utıklan kahkahalar tiksindiriciydi. Biraz yürüdükten sonra p.

nımızdaki kadın bir kapıyı açınca Nazın kolunu tutarak içeri firlam. “Hayır, Yankı!” Düştüğü yerden ağlayarak bana bağır

dığını gördüm. Ancak beni asıl şoka uğratan kadın kapıyı onun

üzerine kapatırken içeride gördüğüm kişiydi.

Nazi bu gece ken

disine isteyen kişi Kadir Hoca mı? Umanm Naz salağı arabada olduğu gibi hâlâ onun iyi biri

İyi dediği adamın eline bir gaem fi. fesi verdik mi al sana Nuri Alço. “Yankı, yapamam!” İçeriden Naz’ın çığlığını duyunca bir küfür savurdum. Pekâlâ, plan iptal çünkü doğrudan dalıyorum! olduğunu düşünmüyordun

önümdeki kadını sertçe kenara çekerek kapı kolunu kav

ramıştım ki kadın, “Vurun şunu!” diye bağırdı. Hemen arkayı

döndüm ve adamlardan birinin tetiğe basmak üzere olduğu* nu gördüm. Son anda yanımdaki kadının kolunu tutarak onu

önüme çektim ve silah ateş aldı.

Bir nevi benim için kurşunların önüne atladı diyebiliriz. Ta mam, bunu yapmasını ben sağlamıştım! “Ne yaptın sen?” Adamlar şaşkın bir şekilde kadına bakar ken kadının kalbinin olduğu yerden kanlar akıyordu. Arkasın-

MARAL ATMACA

257

Jj olduğum için dürmek üzere olan kadını belinden yakaladım ,r dudaklarımı kulağının yakınına getirdim. “Bu fedakarlığını Mç unutmayacağım,” dedim. Daha sonra kadını eli silahlı ada ma doğru irerek kapıyı açtığım gibi hemen içeri girdim.

Biri gitti, geriye kaldı bilmem kafi. Hemen arkamdaki kapıyı içeriden kilitledim ve Kadir Ho caya gülümsedim. “Dersimiz ne, hocam? Fizik mi?” Bildiğim kadarıyla biyoloji öğretmeniydi ama kadınların fiziği daha çok

dikkatini çekiyordu. Şaşkınlığı üzerinden atan adam kaşlarını çatarak bana doğru yürürken yoluna taş koyduğum için çıldırmıştı. “İlk gün sen den kurtulmalıydım.1” diye gürleyip yanıma geldi ve saçlarıma

asıldı. Bu adam hangi cüretle bana dokunurdu?

“Zaten dersleriniz çok sıkıcıydı, hep uyuyordum!” diye ba ğırarak kolumu öne çektim ve tüm gücümle dirseğimi karın

boşluğuna geçirdim. Bana küfrederek geriye çekilen adama doğru döndüm ve yumruk yaptığım elimi gözüne doğru savurdum. “Seni öldür mem için yalvaracaksın, küçük fahişe!” dediğinde tüm kont rolümü kaybetmiştim. “Şensin o dediğin, edepsiz öğretmen!”

Daha elini gözünden çekmeden yan taraftaki masa dikkatimi çekti. Masanın üzerinde gördüğüm küçük tanrıça heykelini al

dığım gibi kafasına geçirdim.

İnleyerek yere düşmüştü ve kafasından kanlar akıyordu.

Afallayarak elimdeki bibloya baktım. “Demirden mi yapıldın sen? Eğer adam öldüyse tüm suç senin.” Oysaki alçıdan yapıl

mış gibi duruyordu. Tanrıça heykeliyle olan sohbetime bir son verdim çünkü

Naz yaratık görmüş gibi bana bakıyordu. “Senin sorunların var!” Ağlayarak niye bana bağırıyor, anlamıyorum. “Delisin sen! Bu durumdayken böyle sakin olman ve şu şeyle konuşmanın

başka açıklaması olamaz!"

Tamam, onu kurtardığım için bir te-

2SR

YARAUSAR-JI

jekkür beklemiyorum ama bu yaptığı da resmen nankörlük defi

de nedir yani?

“Rica ederim, Naz. Ne demek, görevim.”

“Teşekkür etmedim!” "Etmen gerekiyordu, geri zekâlı! Az önce hayatını kurtar dım ve düşünceli biri olarak etmediğin teşekkür için alttan alıp

ayıbını yüzüne vurmuyorum.” Naz sinir krizi geçiriyormuş gibi ellerini saçlarına daldırıp çığlık atınca sustum. Bu kızın devreleri yaıımif.

Adamlar, odanın kapısını açmak için zorluyordu. Bense ille iş olarak ayağımdaki şu topuklu şeyleri çıkardım. Hiç vakit kay betmeden koşarak yatağın yanma gittim ve yatağı çekiştirdim ama çok ağırdı. “Süslü!” Kaşlarımı çatarak ona döndüm. *$a.

niyeler içinde kapının kilidine kurşun sıkarak açabilirler. Şimdi zırlamayı kes ve bana yardım et!" dedim. Ağlamaktan başka bir

şey bildiği yoktu. Nihayet kendisini biraz toparlayıp yanıma gelince, ikimiz

bel fıtığı olma pahasına bu kocaman yarağı kapının arkasına itmeyi başardık. Belimi tutarak yere yığıldığımda beklediğim

gibi adamlar kilide ateş etmişti. Naz çığlık atarak yere çöktü ğünde hiç tepki göstermeden odayı inceledim. “Allah’ım, ne biçim fantezi anlayışı!” Duvardaki o kırbacı, kelepçeyi ve dahi birçok saçma şeyi görünce yüzümü buruşturmadan durama dım. Allah, Kadir Hocanın bin bir türlü belasını versin! Adamlar kapıya yüklenirken ayağa kalkarak duvardaki ke lepçelerden birini aldım ve yerde yaran adamın yanına gittim.

Kollarını göğsünde birleştirerek kelepçeyi bileklerine taktım. “Ne yapıyorsun?” dediğinde güldüm. “Eşeğimi sağlam kazığa bağlıyorum, Naz.” Nefes aldığına göre ölmemi}, fimdi uyanına falan biç uğrafamam.

Ceplerini karıştırınca bulduğum sigara paketini ve çakmağı kenara koyarak diğer cebine elimi daldırdım. Bir telefon bul*

MAHAL ATMACA

259

I

dum ve sırıtarak hemen kontrol ettim. Harika, ekran kilidi yokru. Telefonu Naz a uzatıp çakmağı alarak ayağa kalktım. “Polisi ara.” Telefonu görünce gözleri ışıldayan kız beni güldürmüştü.

Dışarıdaki adamlardan biri, “Kırın şunu artık!” diye bağı

rınca kapıya değen baltayı gördük. Onlar kapıyı kırana kadar benim işim bitmiş olurdu.

Naz çoktan polisi aramış, ağlayarak onlara olanları anlatır ken ben elimdeki çakmakla perdelere yaklaştım. Kırmızı ipek perdenin ucunu tutuşturduğumda gülerek arkamı döndüm. “Ne? Ne yapıyorsun?” diyen Naz korkuyla arkamdaki alev alan

perdelere bakıyordu. “Evi yakıyorum, kör müsün?” “Sen burayı yakacağını söylerken ciddi miydin?” Ne yani,

şaka yaptığımı mı düşünmüştü? “Sence?” Elimdeki çakmakla yatağın yanına yaklaştım ve

çarşafın ucunu da yaktığımda deli gibi bağırmaya başladı. “Ruh

hastası! Evi yakarken içinde bizi de yaktığının farkında mısın? Bunun için de bir planın var mı?” Başımı çevirip çoktan alev

almış odaya baktım. “Ya ben şimdi evi yakmaya odaklandı ğım için diğer kısmı pek düşünmedim. Ama önerilere açığım.”

önce yaratık görmüş gibi bana baktı ve hemen sonrasında ba

ğırarak elindeki telefonu kafama fırlattı. Yemin ederim, bu kıza

memnun etmek çok zor! Neyse ki kafama gelen telefonu zarar görmeden havada ya kalamıştım. “Bak, dumanlar yüzünden artık kapıyı kırmıyor

lar.” Adamlar kapının altından çıkan dumanları görünce, “Yan

gın!" diye bağırarak kapıdan uzaklaşmışlardı. Eğitmenimin numarasını arayarak balkona çıktığımda Naz peşimden gelmişti. İçerisi alev aldığı için orada durmak çok zordu. Bir süre balkonda dayanabilirdik. “Sedef!0 Onun telaşlı sesini duyunca kahrolası salak kalbim, kuş gibi çırpınmaya baş

lamıştı.

Scanned with CamScanner

260

YARALASAR-II

‘Sevgili Buzdağı, acaba yerimizi bulmayı başardınız mı?" fa

razdan cayır cayır yanacağız da. “İyi misin?” Ben ne diyordum, o ne diyordu! Bahçedeki adamların telaşla içeri koşturduğunu görünce sj. nirden güldüm. “Yanıyorum, adam.**

Kızgın bir sesle, “Ne demek bu şimdi?” dedi. “Söylediği/]

şeyin farkında mısın?” diye öfkeyle gürleyince neden bu Jq.

dar kızdığını anlamadım. Bir süre düşününce bir fuhuş evin de söylediğim şeyin farkına vardım. “Fesatlaşmaym!” Sanki o

görecekmiş gibi elimle yanan odayı gösterdim. “Yanıyorum çünkü oda yanıyor! Gerçek anlamda bir yangın, hani alevlerve

dumanlar olandan." Savurduğu küfürleri duydum. “İki dakika içinde oradayım!” deyip telefonu yüzüme kapattı. Yüzüme mi

kapattı? Allah’ın görgüsüzü!

İnşallah bu iki dakika dediği şey gerçekten iki dakikadır. Odadan çıkan kara dumanlar balkona kadar gelip öksür* memize neden olunca Naz a döndüm ve “Buradan çıkmalıyız.

Tutabildiğin kadar nefesini tut hatta mümkünse biz bu odadan

çıkana kadar hep tut," dedim. Koşarak içeri girdiğimde bana kızarak peşimden geldi.

Alevlerin olmadığı yerden geçerek yatağı kenara çektiğimiz

de dayanamayıp nefes aldım. Boğazımı yakan keskin hava göz lerimden yaşlar gelene kadar öksürmeme neden olmuştu. Kilidi

çevirip kapıyı açınca Naz koşarak kendisini dışarı atmıştı. Ben den daha uzun süre nefesini tutabiliyordu. Peşinden çıkarak et rafıma bakınca koridorun her yerinin en az içerisi kadar duman

altı olduğunu gördüm, insanlar, sisin içinde bağırarak telaşla

oradan oraya koşturuyordu. Yangından dolayı kimse bizim far kımızda değildi, aksine herkes evden çıkmanın telaşındaydı.

Elimi sıkıca tutan Naz, “Yankı, hadi!” dediğinde kalabalığın arasına karışarak merdivenlere yöneldim.

MARAL ATMACA

261

Alt kata indiğimizde adamlar tüm kadınları kollarından çe kiştirerek dışarı çıkarıp evi boşaltıyordu. “Onlardan biriymiş

gibi davran ve sorun çıkartma. Merak etme, daha sen evden çıkmadan Al tuğ ve diğerleri gelmiş olur.” Onu kafasındaki so rularla baş başa bırakıp basamakları tekrar çıkmaya başladım. “Yankı!” Süslü peşimden bağırsa da durmadım ve tekrar du man içinde kalmış koridora girdim. Asla bir katil olmayacağım!

Mutluya olanlardan sonra bir ölüme daha seyirci kalamazdım. Alevlerin arasından geçerek odaya daldığımda gözlerimi su

landıran duman genzimi yakıp geçmişti. Nefesimi tutarak Ka dir denilen adamın yanında diz çöktüm ve onu uyandırmaya çalıştım. “Uyan, lütfen!” Hafif hafif yüzüne vurarak kollarını sarstım, “öleceksen de bu benim yüzümden olmayacak,” diye bağırarak ayağa kalktım ve ayaklarından tutarak onu dışarıya doğru sürükledim. Cayır cayır yanan odanın duvarları bile tu

tuşmuştu ve ben, çok fazla duman solumuştum. Daha kötüsü ise bu adam çok ağır olduğu için yerinden kıpırdatamıyordum. ölmesi umurumda bile değil ama sorumlusu ben olamam!

Silah sesleri duyduğumda kalan tüm gücümle onu yangı nın içinden çıkartabilmiştim. Baygın yatan adam her şeyden habersizken, alev alan koridora dolan gözlerle baktım. Odada

ki yangın koridorun duvarlarına, hatta ahşap fayanslara kadar sıçramıştı. Geçeceğim yolun üzerine büyük, ahşap bir kolon alev alarak düşmüştü. Çiftlik evini andıran bu yer cayır cayır

yanıyordu. Ciğerlerim bitmiş bir durumdayken yere yığıldım. Ellerimi zemine bastırıp öksürmeye başladığımda dayanacak gücüm kalmamıştı. Duman o kadar fazlaydı ki hiçbir şey göremiyordum. Aldığım nefes bana acı veriyordu ve yanık plastik

kokusu beni öldürüyordu. Silah sesleri artınca başım zemine sertçe düşmüştü. “Değmeyen biri yüzünden olmamalıydı ölü

müm…” diye fısıldadığımda gözlerimi daha fazla açık tutama dım. Kadir denilen şeref yoksunu yüzünden ölürsem gözlerim açık giderdi.

Umarım şu iki dakika çoktan dolmuştur.

Scanned with CamScanner

262

YARALASAR - II

Bir hafta sonra Saçlarımı okşayan eller rahatlamamı sağlarken gözlerimi aç

mak için kendimi zorladım. Her şeyi puslu gördüğüm sındı yakıcı bir ışığın gazabına uğradı gözlerim. “Susadım…” diye fısıldadığım esnada tahriş olan boğazım yüzünden öksürmeye

badadım. Hissettiğim acı yüzünden ağlamak istiyordum. “Uyandı!” Bu ses, Kuzey in sesine benziyordu. Bir el ensemi

kavrayıp başımı hafifçe kaldırınca dudaklarıma bir şey değdi

Bunun su olduğunu fark edince kana kana içmek istedim ama birkaç yudumdan sonra suyu benden uzaklaştırmalardı. “Dok

tor birazcık içsin, dedi.” Yine Kuzeyin sesini duydum. Yavaşça

başımı yastığa koymuştu. Etrafıma bakıyordum lâkin bulanık bedenlerden başka hiç-

bir şey göremiyordum. “Gözlüklerim…” Konuşmak bana acı veriyordu.

“Orada kaldı, yenisini alırız.” Bu ses kalp ritimlerimi hızlan dırdığına göre kim olduğunu anlamak zor değildi.

“İyi misin? Efe, doktoru çağır.” Yosun’un ağlamaklı sesine karşı sadece başımı salladım. “Süslü? Onu buldunuz mu?” de diğimde hıçkırarak ağlayan biri elimi tuttu. Naz’m ağlayarak,

“Beni çok korkuttun, Arıza. Bıraksaydın o şerefsiz ölseydi! Ya Altuğ zamanında seni oradan çıkaramasaydı? Nasıl böyle aptal ca hareket edersin! Ciğerlerin berbat bir haldeymiş, bir haftadır

uyanmanı bekliyoruz!” dediğinde beni yangından kurutanın

Altuğ olduğunu ve Kadir Hoca’nın hâlâ yaşadığını anladım. “Neler oldu?” Hâlâ kimseyi net göremiyordum. “Hepsi tu

tuklandı.” Bu sanırım Atalay’dı. “Kaçanlar oldu ama adamlan-

mız izlerini sürüyor. Sayenizde çeteyi çökertmeyi başardık, ço

cuklar. Kadir denilen adamın durumu kritik fakat uyansa bile sonu kodes. Kuzey’in bizi zamanında araması sizin için büyük

şans." Şükürler olsun ki tahmin ettiğim gibi Kuzey onları he

h

men aramışa.

I

MARAL ATMACA

265

“Naz her şeyi anlattı.” Afrodic’in gülen sesini duydum. ’Mümkünse bir daha yangın çıkaracağın zaman içeride olma dığınızdan emin ol.” Birkaç kıkırtı duyduğumda yüzümü bu ruşturarak omuz silktim. O yangını çıkarmasaydım onlar her şekilde içeri gireceklerdi. Fazlasıyla yorgun olduğum için yeniden uyumam uzun sürmedi.

İki gün boyunca sürekli uyanıyor fakat kısa bir süre sonra tekrar uykuya dalıyordum. Doktorun söylediklerine göre teh likeyi atlatmıştım fakat bazı küçük hasarlar kalmıştı. Konuşur ken acı çekiyordum ve sesim hırıltılı çıkıyordu. Sık sık bana oksijen maskesi takarak hava veriyorlardı. Bu sabah kendimi daha iyi hissediyordum ama çocuklardan kimsenin sesini du ymuyordum. İki gün boyunca başımı ağrıtan Yarasaların hiç birinin sesi çıkmıyordu. Odada kimsenin olmadığını anlamamı sağlayan şey hiç ses duymamam olmuştu. Kapının sesini du yunca, “Kim o?” dedim. Gözlüklerim olmadığı için hâlâ her şeyi bulanık görüyordum. Gelen kişi bana cevap vermemişti ama burnuma gelen çiko lata kokusu onu ele veriyordu. Hangisi olduğunu bilmiyordum çünkü bu kokuyu taşıyan iki kişi vardı ve ikisi de fazla korku tucuydu. Yatağımdaki sarsıntının sebebi yatağa oturmuş olma sıydı. Yüzüme değen ellerle kendimi geriye çekince sıkıntıyla aldığı nefesleri duydum. “Kıpırdama Sedef.” Ocu olmadığına sevinmiştim. İsmimi her söylediğinde tebessüm etmemi sağlı yordu. İtalyan akşınıyla telaffuz ettiği ismim onun dudakların dan çok farklı çıkıyordu.

Yeniden yüzüme dokundu ve saniyeler içinde görüşüm netleşince bana yeni bir gözlük aldığını anladım. Gözlük numa ramı biliyor olmalıydı ki yenisi» eski gözlüğümü aratmıyordu. Hatta diğeri sürekli darbe aldığı için çiziklerle doluyken bu pürüzsüzdü. “Seni kaybettim sandım.” Başımı kaldırdığımda yakınımdaki yüzünü gördüm. Uzun ve parlak saçları günlerdir

Scanned with CamScanner

264

VARALASAR-H

rarak görmemiş gibi darmadağın görünüyordu. Fakat bu daha çok sevmiştim. Kahvenin en koyu tonuna sahip gözleri endişeyle bana bakıyor ve göz altındaki hafif morluklar hiç uyy.

madiğini gösteriyordu. Yorgun siması ve kirli sıkahylı bu adanı

neden bakımsızken bile bu kadar yakışıklıydı? Kendine gel geri zekâlı, ondan alacağın bir kalp kmkltğ Var “Üzülmüş olmalısınız” diye dayanamayıp yine alay ederek

konuştum. “Malum, beni kaybetmeniz işinize gelmez çünkü daha beni baştan çıkarıp kendi planlarınızda kullanacaksın^ ya!” dediğimde inleyerek başparmağı ve işaret parmağıyla bu

run kemerini sıktı. Bana her kızdığında bu hareketi yapıyordu “Konuşalım.”

“Ne münasebet!” Daha iyi hissettiğim için yataktan çıktım. “İkimizin konuşacağı bir şey olamaz ve şimdi lütfen dışarı çıkın da hazırlanayım.” Gözlerini kısarak yüzümü inceleyen adam, en küçük bir duygu kırıntısı göremeyince sıkıntıyla iç çekip dı

şarı çıktı. Daha dur sen, henüz Yankı ile gerçek anlamda tanınmadın

adamım! Taburcu işlemlerim bu sabah yapılmıştı. Dolaba benim için koydukları siyah tişört ve pantolonu hızlıca giydim. Dokuz gün

I |

boyunca hastanede kalmaktan gına gelmişti. Ciğerlerim için

I

verdikleri ilaçlar bile aslında işe yaramıyordu. Zaman içinde be denim kendi kendini iyileştiriyordu. Dışarı çıktığımda koridor

da beni bekliyordu. Tek kelime etmeden peşine takıldığımda asansöre binip birlikte hastaneden çıktık. Park halinde duran

arabasına yönelen adam, peşinden gitmediğimi anlayınca bana

doğru döndü. “Neyi bekliyorsun?” Acaba benimle kafa mı bu luyor bu adam! “Hafızanızda bir sorun mu var, Altuğ Bey?” Ona ismiyle

hitap ermem gerilmesine neden olmuştu. “Yanılmıyorsam bir daha hiçbir şekilde sizi görmek istemediğimi söylemiştim.” Her

zamankinden daha mesafeli duruşum fazlasıyla canını sıkmış olmalı ki her iki yanında duran elleri yumruk olmuştu.

MARAL ATMACA

265

Dişlerinin arasından, “Şu arabaya bin ve daha sakin bir yerde konuşalım!” dediğinde omuz silktim. “Sedef!” Sabrının sonuna gelmiş gibi kaşlarını çatarak bıkkınlık içinde soludu. “Çocuk

olma? Gerçekten seni bırakacağımı düşünüyor olamazsın, değil mi?" diyerek üzerime yürüyünce bu dengesiz adamın gerekirse

zorla beni tesise götüreceğini anladım. Bunu bildiğim için arka mı dönerek koşmaya başladım.

“Sedefi” diye bağırdığında daha hızlı koşmaya başladım. “Uzak durun artık benden!”

Hemen arkamda, “Beni delirtmeye bir son ver!” diyen sesi ni duyunca kaldırıma çıkmıştım ki kendi ayağıma takılıp yere

düştüm. “Yemin ederim, bıktım ya! Rekorlar kitabına yazılsam sakarlıkta birinciliği alırım!” Sızlayan diz kapaklarımı ovaladı

ğımda onun sinirden gülen sesini duydum. “Bu konuda kimse eline su dökemez,” diye gülerek yanıma geldi. Aklınca bana laf

mı soktu? Düştüğüm yerden başımı kaldırıp bana üstten bakışlar atan kişiye baktım. “Siz bana sakar diyerek çaktırmadan hakaret mi

eniniz?” diyerek kaşlarımı çattığımda gülüşünü saklamak için dudaklarının içini ısırdı. “Henüz sana hakaret edecek kadar ak lımı yitirmedim.” Alay ediyordu pislik!

“Gidelim.” Elini tutmam için uzatınca oturduğum yerde

göz devirdim. “Gelmiyorum” Etrafımızdan gelip geçen insanlara kısa bir bakış attıktan sonra bir ayağının üzerinde diz çöktü. “Onun istediği gibi

davranıyorsun.” Bana bir şeyler açıklamakta zorlanıyor gibiy

“Anla artık, seni benden uzak tutmaya çalışıyor.” Çenemi hafifçe sıkarak başımı kaldırdı ve ona bakmamı sağladı. “Seni

ondan koruyacak tek kişi benim, bunu biliyor.” Gözlerime baktığında bakışları yumuşadı. “Bırakamam seni Sedef, buna henüz hazır değilim. Yanımda, yakınımda, saklımda kal,” diye fısıldadığında sesi o kadar çaresiz ve yalvarırcasına çıkmıştı ki,

kahretsin, sanki bana muhtaç gibiydi. Daha ilginci ise o da en

Scanned with CamScanner

266

YARALASAR-11

az benim kadar şoka girmiş görünüyordu. Sanki bunları kendi

iradesi dışında söylemiş gibiydi. Ne sözlerinde ne de gözlerinde yalan vardı.

“Bu da ne şimdi?” Elini irerek ayağa kalktım. “Kendinizi

nasıl kandırıyorsunuz, bilmiyorum ama bal gibi hoşlanmadın öte hislcriniz.’* dedim. Delirmiş gibi söylediklerimden sonra

yutkunarak bana bakan adam gerçekten kör gibiydi. “Sen neden bahsediyorsun?” diyen afallamış sesi neredeyse

beni güldürecekti. Onu kolay kolay böyle şaşkın bir halde gö remezdiniz. “Seviyorsun oğlum beni.” Evet, gözlerinin içine bakarak

bunları söyledim. “Farkında değilsin, değil mi? Pekâlâ, ben fark etmeni sağlayayım.” İşte şimdi elime düşmüştü. Bu adamı teni

sevdiğine pişman etmezsem benden salağı yok. Utanıp kızarmadan seviyorsun dememin fokundan hâlâ madt. Ama bende durumlar böyle işliyordu. Lafı dolandırmadan doğrudan ateş et! “Bak şimdi.” Ona doğru bir adım atarak tüm mesafeleri yık

tım. “Beni o yangının ortasında gördüğünde ne hissenin?” Gözlerine baktığımda gördüğüm korku, gülümsememi sağ

ladı. “Korktun, değil mi? Bir daha uyanamayacağımdan kork tun. Seni sinir krizlerine uğratan deli tavırlarımın, sesimin, gü lüşümün, benimle ilgili her şeyin yok olmasından çok korktun,

değil mi?" Nefesini tutarak o yangın gecesini hatırlayınca afal layarak başını eğip yüzüme baktı. Orada yaşadığı duyguların

ne anlama geldiğini sonunda fark etmişti. “Peki, ben uyanınca ne hissettin? önce derin bir nefes aldın ve hemen sonrasında tüm bedenin gevşedi.” Gözlerindeki o duygu yoğunluğu doğru tahminde bulunduğumu gösteriyordu.

Aramızdaki mesafeyi kapatarak ona iyice yaklaştım ve elimi kaldırıp sol göğsüne bastırdım. “Bak, kalbin nasıl da hızlı atıyor çünkü bunun sebebi benim. Şimdi de korkuyorsun, değil mi?

MARAL ATMACA 267 I Yeni fark ettiğin duyguların seni korkutuyor. Gitmemden kor

I

kuyorsun. Evet, sen adamım, beni kaybetmekten korkuyorsun.

I

Şimdi sadece i; için olduğuna inanarak istediğin kadar kendini

t

kandır ama seviyorsun.” Peki, onun gibi zeki birine gerçekleri

gösteren kiyi olmama ne demeli? Elimi çekerek zafer kazanmış bir edayla dağılan yüzüne bakum ve geriye doğru yürüdüm. Ellerimi iki yana doğru açarak,

“Gerçekleri sonunda fark ettin, evet,” deyip kendimi göster

dim. “Ama geç kaldın çünkü beni çoktan kaybettin. Ya da hiç kazanamadın mı demeliyim? Malum, benim hislerim seninki-

nin aksine küçük bir hoşlanmadan fazlası değil." Son noktayı koyduğumda yerinde kaskatı kesilerek gerilmişti.

İçte böyle Alaz Altug Sipahi! İlk aşama tamam, sen bir de bu oyunun ikinci perdesini gör. Onu bu sarsılmış haliyle bırakıp arkamı dönerek rahatlamış bir şekilde yoluma devam ettim. İstediği kadar inkâr etsin, anık söylediğim şeylerden kaçamazdı. Ondan uzaklaşalı sadece iki

dakika olmuştu ki bir anda kolumu sertçe sıkarak beni geri ye çevirdi. “Ne yapıyorsun sen?” Kolumu kunarmaya çalıştım

ama mümkün değildi, bırakmıyordu. "Böyle habersiz gelinir

mi? Aklımı aldın vicdansızın oğlu!" Korkudan zavallı kalbim güm güm atıyordu. Bir an öcü geldi sandı aptal kalbim. “Güzel!” İnkâr etmek yerine kabul ederek hırladı dişlerinin

arasından. “Durumu eşitledik çünkü sen bende akıl namına hiçbir şey bırakmadın!” Hemen sonrasında ensemdeki saçlanmı eline doladı ve başımı kaldırıp beni öptü.

Kasap gibi adam yemin ederim. Bildiğin döverek seviyor insan kılıklı hayvan. Dudaklarımı hoyratça öpen adamın derdi neydi, bilmiyor dum ama bir şeylerin acısını benden çıkarmak ister gibi sertti.

Ona direnebilirdim ama yapmadım çünkü beni öpmeye de vam ersin istiyordum. Parmak uçlarımdan yükselerek tişörtünü sıkıca kavradım ve onu kendime doğru çektim. Dudaklarımı

Scanned with CamScanner

268

YARAUSAR • İt

hareket ettirerek ona karşılık verdiğim esnada burnuma gelen

çikolata kokusu beni yine acıktırmıştı. Onu yemek ister gibi

öptüğümün farkında değildim. Dudaklarıma son bir öpücük kondurup usulca benden ayrılınca gülümsedi, “Kokum seni

gerçekten acıktırıyor olmalı.” Nefes nefese kalmış bir şekilde başımı salladım. “Çikolataya hiçbir kız karşı koyamaz, yani

obur olduğum için değil," dedim. Beni göğsüne çekti, gülüşü mest ediyordu. Bu adam gülmesin çünkü gülünce bildiğin beni

kontrolü alana alarak her şeyi unutturuyor. Tamam, bu kadar romantizm bana yeterli. “Ha bir de…” Başımı onun göğsünden kaldırdım ve yüzüne

bakarak sırıttım. “Beni bir daha öpme!” Dizimi kaldırıp tüm

gücümle bacak arasına geçirirken bir saniye bile tereddüt et

medim. inşallah kısır kalır!

İnleyerek acı içinde yüzünü buruşturdu, iki büklüm olunca

hemen ondan uzaklaştım. “Sen!” Çektiği acı yüzünden kıpkır mızı olurken yüzündeki kaslar seğiriyordu. “Sen neden normal kızlar gibi kızınca tokat atmayı bilmiyorsun?” Canı çok yanmış

olmalı ki yerinde kilitlenip kalmıştı. “Ben çok normalim çün

kü, anormal olan onlar. Ayrıca burada biz bizeyiz. Kabul et, bir

tokat seni kesmezdi." Canı yanarken bile bir an gülecek gibi

olmuştu. Acıyı seviyorsa bir tekme daha atarım yani, benim için hiç so run değiL

Kendine gelmek için bir süre nefes egzersizleri yaptıktan

sonra nihayet doğrulmuştu. “Hırsını çıkardığına göre artık gi delim mi?” “Gelmiyorum dedim ya!”

“Sabrımı zorlama, Sedef. Gerekirse seni zorla götürürüm.”

“Allah senin belanı ne zaman verecek, merak ediyorum.” Gülerek bana baktı. “Seninle zaten belamı vermiş, baş be

MARAL ATMACA

260

lası.” Burada bela ben miyim? Kurban olsun bana. Benim nerem

bela? fa önceki samimiyeti bırakıp tekrar resmiyeti takınmıştım. “Benden olsa olsa ödül olur. Benim gibi birini bulmuşsunuz,

öpüp başınıza koyacağınıza siz ancak nankörlük yapın!" diye

kızdığımda sırıtarak dudaklarıma baktı ve “öperim,” diyerek beni çıldırttı. Ben ne diyordum, bu sapık adam ne anlıyordu.

Onun yoğun bakışlarına aldanmayıp ciddi tavrımı takındım çünkü bu yolun dönüşü yoktu artık. "Sizinle bir yere gelmem,

bu hatayı tekrar yapmam.” Yüzü ciddileşirken bana doğru yak laştı. Gerçekten beni kazanmak istediğini görebiliyordum. “Bu

sefer oyun yok, plan yok, ihanet yok.” Gözleriyle bana yalvanrken elini uzam. Kısık sesle, “Şimdi elimi tut ki aldığım her

nefesi bana zehrederek al intikamını benden. Bunu kaçarak de ğil Sedef, yanımda olarak yap… Ama tut elimi,” dediğinde bo

ğazımda bir yumru oluştu, yutkunamadım. O kadar çok hayal kırıklığı yaşattı ki ona yakın olmak ve ondan kaçmak arasında

tereddütlerim vardı.

Hissediyorum, uzattığı elini tutmam veya tutmamam belirle yecek aramızdaki adı konulmamış şeyi. Kararımı vermem uzun sürmediği için eline bakarak derin

bir nefes aldım. “Yapamam,” diyerek geriye doğru adım atmaya başladım. “Üzgünüm, Altuğ Sipahi ama sana o çiftlik evinde söylediklerimin arkasındayım. Sen bendeki Sedefi seni uyar mama rağmen kullanmak istedin ve ben de şendeki Alaz’ı bi tirmeden tutmam o eli,” dedim. Beklemediği sözler karşısında

yerinde sendeleyen adamın elini havada bıraktım ve ona sırtımı dönerek uzaklaştım.

iki tatlı söze ve bir öpücüğe aldanacak kadar aptal değilim. O bensizliği iliklerine kadar yalamadan dönmem.

Scanned with CamScanner

7 Bir ay sonra Alruğ

Kendi düşüncelerimde boğulurken kum torbasına daha sen

bir yumruk atmak bile beni rahatlatmıyordu. Çıkmıyordu ak lımdan! Onu görmeyeli bir ayı geçmişti ve sesi sürekli kulakla

rımda, yüzü ise hep aklımdaydı. Gitmişti! Kal diye yalvarmama rağmen bir kere bile arkasına bakmadan çekip gitmişti. Evet, onu durdurmamıştım çünkü söyledikleriyle beni sersemletmeyi

başarmıştı! Hâlâ söylediklerinin şokundayken o çoktan gözden kaybolmuştu. Aradım, şu bir ayda gideceği veya gitme ihtimali

olan her yeri aradım. Yoktu! Hiçbir yerde yoktu! Yanında ne bir telefonu vardı ne de parası. Beş kuruşu yokken bir aydır han

gi cehennemdeydi? Babasının yanına da gitmemişti, annesinin evine hiç uğramamıştı. Onu yanımdan hiç ayırmamalıydım

ama aptal kadın iki dakika yerinde durmuyorken bu çok zordu. "Seviyorsun oğlum beni,u .

Hiç aklımdan çıkmayan bu cümleyle yumruğum havada kalmıştı. “Kahretsin!” Onu her anlamda istiyordum. Aptal, ço

cuksu tavırları beni güldürüyordu ve sesi beni cezbederken ra hat hareketleri beni ona çekiyordu. Dobraydı, Sedef. Lafını asla

esirgemez, aklında ne varsa dili onu söylerdi. Bir kadına göre

fazlasıyla cesur ve özgüvenliydi. Kimsesiz birinin olması gere-

Scanned with CamScanner

272

YARALASAR • II

kenden daha fada güveniyordu kendisine. En önemlisi duy

gusal yanını çok iyi bastırıyordu. O ses kaydından sonra bana

gözyaşları içinde nefretini haykırmasını beklemiştim. Başka biri olsa bunu yapardı lâkin o, her ikimizle alay ederek içindekileri döktükten sonra çekip gitmişti.

Geri dönmesini istiyorum. Başlattığım bu Dnet oyunda küçük bir kadın beni yendi. “Sedefi” Onu bulduğumda şu bir ayda aklımı meşgul etmek

neymiş ödeyecekti!

“Olmuyor mu?” Atalay ın sesini duyunca doğrularak elim deki sargıları çıkardım ve ağaca astığım tişörtümü aldım. "Bunu

o kaçağın yanına bırakmam.” Tişörtü terli olmamı umursama

dan üzerime geçirdiğimde güldü. ’O kıza deli oluyorsun, kar deşim.* Evet, bir şekilde beni delirttiği doğruydu. Dua etsin onu

bulmayayım. “Yine yüzünü dağıtmamı ister misin?” dedim. Ağaçların ara

sından geçerek tesise doğru yürürken peşimden geldi. "Bunu zaten yaptın/ dedi. Sedefe o kayıtları gönderdiği için bunu fazlasıyla hak etmişti. Arabada bilerek o konuyu açan ve sesi mi kaydeden kendisiydi. Arabam her gün kontrolden geçerken başka biri benden izinsiz girip ses kayıt cihazı yerleştiremezdi.

“Sedefi bulana kadar karşıma çıkmanı tavsiye etmem” Onu bulamadığım her saniye Atalay’ı daha fazla yumruklama

isteğinden kurtulamıyordum.

“Bunu senin için yaptığımı biliyorsun.” öyle yaptığını sa

nıyordu. “Yankı zor bir kız. Eğer kendisini sana kaptırdığında

planın onaya çıksaydı, emin ol, şimdi olduğundan daha be ter süründürürdü seni.” Henüz yolun başındayken bunu öğ

renmesini istemişti. Aralayın tek derdi benim bazı şeyleri fark etmemdi. Tıpkı Sedef gibi Atalay da ona yakın davranmamın

planlı olduğunu düşündüğü için bunu yapmıştı. Yanılıyordu! Aralayın sayesinde değildi çünkü bazı şeyleri anlamamı sağla

MARAL ATMACA

273

yan Sedefin söyledikleriydi. Kahretsin ki ne kadar kaçmaya ça

lışsam da haklıydı. Küçük çaylağıma fena tutulmuştum.

“Ya başına bir şey geldiyse?” Her geçen gün endişem bü

yürken Atalay her zamanki gibi bu halimden inanılmaz zevk alıyordu. “Bir gün seni bir kadın için böylesine çıldırmış gö

receğim aklımın ucundan bile geçmezdi,” dediğinde kaşlarımı

çanım. Sonunda alay eden tavrından kurtuldu. “Yankı’dan bahsediyoruz kardeşim, başını belaya sokmazsa asıl o zaman kı yamet alameti olur,” dedi. Sözlerine karşılık istemeden güldüm.

Nerede olursa olsun o sivri dili ve sakarlığı yüzünden aksini düşünmek mümkün değildi. Buna rağmen bir şekilde başının

çaresine bakacağını da biliyordum. “Vay canına, şuraya bak dostum,” dedi. “Bahse girerim se

ninki onunla girdiği bir dövüşten sağ çıkamaz. Ezeli rakip ol

duklarını düşünürsek küçük ajan geri döndüğünde olası bir dövüş kaçınılmaz,” diye büyük bir hayranlıkla konuşunca ba

şımı çevirdim ve baktığı dövüş sahasındaki kızı gördüm. Sedef sürekli firar ederken Pars kendi çaylağını oldukça iyi eğitmişti.

Sabah ezanında uyumak yerine Pars ile bahçede dövüşen Fulyada fazlasıyla büyük bir ilerleme vardı. Hareketleri o kadar

hızlıydı ki Sedefin aldığı bir aylık eğicimle bu kızın karşısında gerçekten hiç şansı yoktu. “Yakında Sedefe meydan okuya cak,” diyen Atalay bana dönünce başımı salladım. “Şuraya bak, hamleleri fazla nefret dolu. O, şu anda Pars ile değil, Sedef ile

dövüşüyor.” İlkfirsatta Sedefi küçük düşürmek için ona meydan

okuyacağını biliyorum. “Nasıl bu kadar emin olabilirsin?” Güldüm. “Çünkü Pars her yıl bana meydan okuyor.”

Sürekli bana karşı kaybettiği için çaylağını geliştiriyordu. Böylelikle Fulya’nın kazanmasını sağlayarak bana karşı ilk za ferini alacaktı. Benden daha iyi bir eğitmen olduğunu kanıtla

maya kararlıydı. “Böyle bir şeye izin vermezsin, değil mi?” Beni düşündüren Parsa karşı kaybetmem değildi, en büyük sorun

Scanned with CamScanner

274

YARAUSAR-II

Fulya ve Sedef(i. İkisinin arasındaki düşmanlık düşündüğüm den daha hızlı ilerliyordu. Ever, Pars ve ben de birbirimizden nefret ederdik ama ikimiz de teşkilatın gözde ajanları olduğy. muz için duracağımız yeri biliyorduk, özel duygularımız uh işimizin önüne geçmezdi. Çoğu konuda benden yardım aldığı

da oluyordu ve aynı şekilde birçok defa hayatımı kurtarmıştı. Aramızdaki sözlere dayalı sürtüşme hiçbir zaman görevlerimi-

zi etkilememişti. Ancak kızlar fazlasıyla toy ve nefret doluydu, ikisi de sının aşmaya meyilliydi, özellikle Fulya o sınırı çoktan aşmışken, Sedef i de peşinden çekmesi an meselesiydi.

"Pars neden hâlâ Fulyayı burada tutuyor? Fulya, Feride nin dolaylı yoldan katili, bunu bana sen söyledin. Fulya nın seri katille işbirliği yaptığını söyledin ve bana bir kanıt bile sun madığın halde sana inanmayı seçtim. Neden onu tutuklayıp sorgulamıyoruz? Kodese göndermek için neyi bekliyoruz? Bu

kız fazlasıyla tehlikeli." Evet, Fulya nın ormanda sebep olduğu

şeyleri herkesten önce fark etmiştim. Lâkin bir süre daha ap talı oynayarak olaylara seyirci kalmalıydım. Böyle bir zaman

da yapılacak en küçük bir hata işime gelmezdi. Pars* a kalsaydı,

çoktan çaylağından kurtulurdu ama bunu yapmasına ben izin vermedim. Yarasalar son olanlardan sonra fazlasıyla gergindi ve

Fulya nın şimdi tutuklanması onları psikolojik olarak etkileye

bilirdi. İçlerinden birini tutuklamak diğerlerinin bizden daha

fâzla korkmasına neden olabilirdi. Onları bekleyen bir katil var ken Yarasaların tesisten ayrılmalarını göze alamazdım. Fulya bir süre daha burada kalmaya devam edecekti ve bu dava kapanın

ca hak ettiği cezayı alacaktı. “Ortalığı karıştırmadığı sürece bir süre daha burada kalabi

lir, Atalay. Daha sonra yaptığı şeyin hesabını bize değil, yakı ya verecek." Yaktığım sigaramdan büyük bir nefes alırken yine

aklıma Sedef gelmişti. Sedefi çemberin dışında tutmanın bir yolunu bulmalıydım. Oyundaki en önemli taşlardan biriyken bu nasıl olacaktı, bilmiyordum.

Beni dönüştürdüğü bu adamdan nefret ediyorum.

te

MARAL ATMACA

275

“Sence neden hiç sesi çıkmıyor?” Kimden bahsettiğini bili

yordum. Bu suskunluğu beni de tedirgin ediyordu. Yarasaları

kaçırıp onlarla küçük bir oyun oynadıktan sonra kayıplara ka rışmıştı. “Kokumun aynısını bulacak kadar yakınımızda, Ata-

hy." Parmaklarımın arasındaki sigaradan bir nefes alarak ona

doğru döndüm. “Sedefin kafasını karıştıracak kadar içimizde.” Bekliyordu! Neyi beklediğini bilmiyordum ama tekrar saldır

mak için bir şeyleri bekliyordu. Ansızın fark ettiğim şeylerle kendime kızdım. Bunu daha önce nasıl anlayamadım! Beklediği

şey benim Sedefe olan duygularımın farkına varmamdı. Kendi

zaafının benim de zaafım olmasını beklemişti! Durumu eşitle yerek Sedefi bana karşı korudu çünkü ona zarar vermeyecek

kadar ona bağlanmamı bekliyordu.

“Siz ikiniz yine ne işler karıştırıyorsunuz?” Parsın sesi beni

Sedeften uzaklaştırınca, başımı kaldırdım ve Fulya ile ikisini karşımda buldum.

Gözlerimle Fulyayı gösterip, “Çaylağından bahsediyorduk,” dedim. “Çok iyi gidiyor.” Fulyanın gözleri o gereksiz kibirle

ışıldayınca, Pars çaylağına olan tahammülsüzlüğünü gizlemeye çalışarak güldü. “Senin çaylağının aksine öyle.” Rahat bir şekil de sigaramı içerek onu cevapsız bıraktım çünkü bu sözler öyle

sine söylenmişti. Son olanlardan sonra başta Pars olmak üzere onun ekibi de çocuklar konusunda yaptıkları hataları anladılar.

Aramızdaki sorunları çocuklara yansıttıkları için çocuklar da haliyle eğitmenlerini örnek alıyordu. Ve böyle olunca diğer gru

ba karşı cephe alıyorlardı. En büyük kanıtı ise kaçırılınca bir

lik olmak yerine ayrılmalarıydı. Ancak çocukların aralarındaki düşmanlığı sadece Pars ve takımına yüklemem doğru değildi.

Onların arasındaki sorun geçmişe dayandığı için eğitmenler ol masaydı bile yine değişen bir şey olmazdı. “Seninle biraz konuşalım,” dediğimde, Atalay mesajı aldığı

için Fulya ile birlikte yanımızdan ayrıldı. “Neden hâlâ onu eği tiyorsun?” dedim. Kendi arkadaşını satan biri için zamanını boş yere harcıyordu.

Scanned with CamScanner

YARALASAR -II

276

“Bundan zevk almıyorum/ dedi. Gözleriyle elimdeki s| p. rap gösterince çakmakla birlikte sigara paketini ona uzattım.

“Sonuçta hâlâ tehdit altında, benim işim onu her şekilde eğit,

mek ve korumak.” Bir dal sigara alıp yaktıktan sonra çakma! sigara paketini geri uzattı. “Burada kalması hata çünkü Fcride’ye yaptığı gibi diğer çocuklara da zarar verebilir.” Bunun

farkmdaydım, tekrarı olmasın diye Fulya yı yakından izletiyor dum.

“Eğer buna tekrar kalkışırsa…” Başımı çevirerek ona baktım.

“Bitir işini,” dedim. Onu bırakıp tesise doğru yürürken ikinci bir hataya ne Pars ne de ben göz yumardık. “örgütteki şu köstebek… Ondan hâlâ bir ses çıkmadı mı.’” dediğinde adım atmayı bırakıp alay ederek ona döndüm. “Ken

di görevin hakkında benden yardım mı istiyorsun?” Bana olan tahammülsüzlüğü yüzünden okunurken sakin kalmak adına kendisini zorladığını görüyordum. “Yardım edecek misin, onu

söyle?" Tabii ki yardım edeceğim. Pars ile aramızdaki sorunlar dan dolayı görevlerinde başarısız olmasını istemiyorum. Her biri

mizin başarısızlığı birçok masum insanın hayatına sebep olabilir. “Gereken cevapları Michaefdan alırsın,” dediğimde bu onu

kızdırmak için yeterli olmuştu. Bana olan sinirli bakışlan gün içinde ilk kez keyfimi yerine getirdi. “Neden şaşırıyorum ki? Her şeyi kontrolün altında tutmak senin en büyük hastalığın,”

dedi. Onun için önceden araştırma yaptığıma daha fazla mutlu

olamazdı. Hem de suratımı dağıtmayı isteyecek kadar. Yoluma devam edeceğim esnada aklıma gelenlerle yeniden

ona döndüm. “Sepetinde çürük bir elma var, Pars. Onu benim

için bul.” Yüzü o kadar hızlı bir şekilde değişmişti ki bunun için onu yadırgamadım. Aynı ihaneti benim ekibimden biri yap saydı, daha kötüsünü hissedeceğimi biliyordum. Yıllardır sın

sına vuruştuğu arkadaşlarından biri sadece bize değil, birliğe de ihanet ediyordu. Ekip lideri olarak onu bulup konuşturmak

Pars’m işiydi. Her ne kadar ondan hoşlanmıyor olsam da onun

yerine bunu yapamazdım. Bu, onu herkesin önünde rencide

MARAL ATMACA

277

etmek olurdu. Haini bularak cezalandırmak onun hakkıydı. Bu

ona acı verse de tereddütsüz yapacaktı. İşinde profesyonel oldu ğu için bu konuda ona olan güvenim sonsuzdu.

I

I ı

“Böyle düşünmeni sağlayan sebep ne?” İçindeki endişeye

rağmen ondan beklediğim gibi hızlı bir şekilde kendisini topar

lamıştı. “Şüphelerim var diyelim. Umarım yanılan ben olurum ama sen yine de araştır. Bir şeyler bulursan kimseye yansıtma dan bana gel.” Onu kendi sorunlarıyla bırakarak yoluma devam

ettim. Ne yazık ki bu ilk kez yaşadığımız bir şey değildi. Na diren de olsa aramızda mutlaka hainler çıkıyordu. Tıpkı yıllar

önceki eğitmenim gibi. Daha fazla güç ve mevki çoğu kişiyi

yolundan saptırabilirdi.

Gözlerimi karanlığa açtığımda son günlerde her gece gör

düğüm kâbuslardan birini yeniden görmüştüm. Etkisinden kurtulamıyordum. Uzanıp gece lambasını yaktım ve ellerimle şakaklarıma baskı uyguladım. “Neden beni rahat bırakmıyor

sun?"

^Şendeki Alazı almadan tutmam o eli. ” diyen sesi kulakla rımda yankılanınca ter içinde nefes aldım. “Bendeki her şeyi

almış gibisin zaten!” Gidişi karabasan gibi hayatıma çökmüştü ve beni kahrediyordu. Nereye gitmişti?

Onun gibi düşünmeye çalıştım ancak kızdaki çılgın düşün me kabiliyeti kimsede yoktu, öyle biri benden kaçmak için

nereye gidebilirdi? Babasına gitmezdi çünkü ilk oraya bakaca ğımı bilirdi. Annesine ise hiç gitmezdi, hatta ona gitmek yerine ölmeyi yeğlerdi. Daha önce yaşadığı mahalleye ve o sokaklara

ise hiç gitmemişti. Sedef Sarmaşık zeki ve hafife alınmayacak

biriydi. Gittiği yer her neredeyse kesinlikle aklıma gelmeyecek bir yer seçmiş olmalıydı. Aniden beynimdeki şimşekler çakınca

tüm bedenim buz kesti. “Beni aptal yerine koymuş olamazsın!”

Onu hep uzaklarda arayacağımı bildiği için ya yakınımda sakla nıyorsa?

Scanned with CamScanner

278

YARALASAR-II Onu aramayacağım tek yer bana ait olan yen yani çiftlik!

Yatıktan aceleyle indiğimde beni oyuna getirdiği için ona

deli gibi kızgındım. Hissettiğim öfkeye rağmen dudaklarımdan çıkan kahkahaya engel olamadım. Benden kaçmak için beni^

evime gidecek kadar deli bir kadjnla başım büyük beladaydı

Böyle uçuk bir planı ondan başkası yapamazdı. Açıkçası benî alt etmesi hoşuma gitmiş olmalı ki uzun zaman sonra dudakla,

rımdaki gülümsemeye engel olamadım. SedefSarmaşık’ı hafife almakla büyük hata etmişim.

Yankı “Daha kahvaltı bile etmeden sabahın köründe beni bura, ya getirdiğine inanamıyorum!” Eğer biraz daha bağırırsa yemin

ederim engellifalan dinlemeyeceğim, onu şu büyük göle atacağım.

Bir aydır onu öldürmemiş olmam benim açımdan iyi bir şeydi. “ömrümü yedin, Aslı!” Oturduğum yerdeki otları hırsla ko parmaya başladım. “İki dakika sus anık! Ne güzel, seni günejin doğuşunu izlemeye getirdim.” Ne var yani hiç uykum gelmiyor

diye her sabah saat altıda onunla buraya geliyorsam? Hem sa

yemde temiz hava alıyordu nankör.

“Sen güneşten nefret edersin.” Ne diyebilirim ki? Şu bir ayda

beni fazlasıyla iyi tanımıştı. “Gölü izlemek diyecektim.” “Sudan daha fazla nefret edersin.”

“Ağaçlar fena değil.” “Hepsinin yakılmasını istediğine göre onlardan da nefret ediyorsun.”

“Yerdeki otları ve bitkileri sevdim.” “Nefretle kopardığın şu bitkileri ve otları mı diyorsun?’

MARAL ATMACA

279

“Allah senin de belanı versin, Aslı!” diyerek yolduğum odan

kafasına fırlatınca gülerek ayaklarını gösterdi. “Zaten vermiş.” Eskiden kendisine acırdı ama şu bir ayda ona acısıyla dalga geç meyi öğretmem iyi bir şeydi. En azından artık sürekli sızlanıp

sakat olduğunu söylemiyordu. Saçlarımı uçuşturan rüzgâr, etrafımdaki sık ağaçların ara sında cıvıldayan kuşlarla bütünleşince yüzümü buruşturdum.

“Şaka bir yana, bu güzel doğadan bile nefret ediyorsun,” diyerek yüzünü kapatan saçlarını çektiğinde gözleri durgun bir karan

lığa büründü. “Bu kadar nefreti içine nasıl sığdırabiliyorsun?”

Bunu gerçekten merak etmesi garipti. Aslı benim hakkımdaki

şeyleri kolay kolay sorgulayan biri değildi. “Beni güçlü kılıyor.” Yerdeki çakıl taşlarını toplayıp göle doğru yürüdüm. “Güzel olan her şey o kadar ulaşılmaz ki onlar dan nefret etmek daha kolay.” Taşlardan birini göle fırlattığım da çıkan ses ve taşın düştüğü yerde oluşan çember şeklindeki

dalgalanma beni gülümsetti. “Peki, en büyük nefretin kime veya neye?” diye sordu. Kendimeydi ve yaşamak zorunda bırakıldığım hayata.

Ona cevap vermeyince başka bir soru yöneltti. “Sevdiğin bir şey veya biri oldu mu, Yankı?” Ona sırtımı döndüğüm için bu

ğulanan gözlerimi görmemesi iyi bir şeydi. Kuzey vardı. Evet, ağabeyim gibi sevdiğim o serseri vardı. Sonra Efe ve diğerleri de

vardı. Hepsini ne çok özlemiştim. Biri daha vardı, görmek için

deli olduğum ama görmemek için kaçtığım biri daha vardı. 0 da beni özlüyor mudur? O gün izimi kaybettirmeyi başardığımda yanımda hiç para

olmayınca nereye gideceğimi bilememiştim. Onun beni arama

yacağı bir yere gitmeliydim ve aklıma gelen tek yer burası ol muştu. Eğer düşmanından kaçacaksan seni aramayacağı tek yer

kendi evi olurdu, ben de bu taktiği uygulamıştım. İşe yaramıştı

da çünkü bir aydır izimi bulamamıştı. Üstelik çiftliktekileri sıkı

sıkı tembihlediğim için arayıp yerimi ona söylemediler. Mutlu

Scanned with CamScanner

280

YARALASAR-II

olmalıydım, değil mi? Sonunda ondan kurtulduğum için mı

lu olmalıydım. Ama kalbim onu sayıklarken ben mutlu olan: yordum. Bu ona biçtiğim cezaydı çünkü bensizlik, banayapd

şeylerin kefaretiydi. O zaman neden canı yanan bendim? Bas bir horlanmaydı benimki, değil mi? O halde neden deli gj(

onu özlüyordum? Onun gibi kalpsiz birine tutuiduysam Allah benim de belam, versin.

İnşallah bensiz bir güzel sürünüyordur o soysuz. “Yankı, gidelim mi anık? Babaannem sadece bir saat dedi ama üç saattir buradayız,” dedi. Boş avuçlarıma baktığımda

dalgınlıkla tüm taşları göle atmış olduğumu yeni fark ettim.

“Tamam,” diye yanıtladım. Ona doğru dönerek yanına gittim ve sandalyesinin arkasına geçerek onu itmeye başladım. Gölden uzaklaşmaya başladığımızda her ikimiz de sırılsık

lam olmuştuk. Az önce göldeki suları Aslı ya atıp onu ıslatırken

ayağım takılınca suya düşmüştüm ve ben de ıslanmıştım. İki

mizin ıslanmasının suçlusu Aslı ydı çünkü beni kızdırdığı için

onu ıslatmaya karar vermiştim. Aslı’mn tekerlekli sandalyesini iterek yürürken, çalılardan ses gelince durduk. Aslı korku için

de bana bakarken ne yapacağımı bilmiyordum. Burada yalnız olduğumuzu sanıyordum. İkimiz de gözlerimizi çalılara dikmiş, hiç kıpırdamıyorduk. Önce hırlamayı andıran sesler duyduk vr

hemen ardından çalıların arkasından bir köpek çıktı. Aslı ürke rek, “Yankı,” diye kısık sesle konuştu. İrice bir köpekti ve bize

doğru hırlayarak gelişi pek dost canlısı gibi gelmemişti.

“Sakin ol, Aslı,” dedim fakat ben de çok korkuyordum. Kö pek sivri dişlerini gösterip hırlayarak bize yaklaşırken korkma mamız imkânsızdı. Eğer yalnız olsaydım, hemen kaçabilirdim fakat yalnız değildim ve Aslı yürüyemiyordu. Gözlerimi köpekten ayırmadan bir çıkış yolu arıyordum.

Avına usul usul yaklaşan bir canavar gibiydi ve Aslı varken sa

vunmasız durumdaydım. Küçük adımlarla Aslı’nm önüne ge-

MARAL ATMACA

281

çerek tıpkı bir kalkan gibi ona siper oldum. Bir köpeğe karşı

pnsım var mıydı, emin değildim ancak Aslı bana emanetti ve onu korumalıydım. Aslı arkamda, “Korkuyorum, Yanla”dedi.

Ben de ondan farklı bir durumda değildim. Köpek aramızdaki son birkaç adımı kapatmak üzereyken,

çok yakınımızdan gelen silah seslerini duyduk. Silah sesleri kö

peği korkutup kaçırmıştı. Giden köpeğin arkasından bakarken

rahat bir nefes aldım. “Gi-gitti,” diyen Aslının sesi korkudan

ağlamaklı çıkmıştı. Köpek gitmişti ancak duyduğumuz adım sesleri az önce al dığımız nefesi boğazımızda bırakmıştı. “Biri geliyor,” dedim

etrafımı kontrol ederek. Kahretsin, bu yer gittikçe ürkütücü olmaya başlamıştı! Bu sefer de aynı korkuyla gelen kişiyi beklemeye başlamışuk Gözlerimizi adım seslerinin geldiği yöne çevirmiştik Saniyeler

içinde ağaçların arasından İshak çıkınca ikinci kez rahat bir ne fes aldık “Bizi korkuttun,” dedim elimi göğsüme bastırarak

İshak’ın elindeki silahı görünce az önce ateş eden kişinin o

olduğunu anladım. İçimden bir ses bizi köpekten kurtarmak

için havaya ateş ettiğini söylüyordu. Silahı beline takarken, “Korkmanız da gerekiyor,” dedi.

Aslı onu görünce az önceki korkak halinden hemen sıyrıldı. “Neden?” diye sordu. Başını kaldırıp alay edercesine ona ba

kıyordu. "Bir köpekten daha tehlikeli olduğunu mu söylüyor

sun?" Bu kızın İshak ile ne alıp vermediği vardı? Tamam, onun evine gittiğimizde bizi çok kızdırdı ama Aslı da özellikle onu kızdırmaya çalışıyor gibiydi.

İshak’ın gözleri onu bulunca fark ettim ki aynı alaycılık şim di onda da vardı. “Evet,” dedi gözlerini Aslıdan ayırmadan.

“Bir köpekten daha tehlikeliyim.” Kaşlarını usulca yukarı kal dırdı. “Sana bunu kanıtlamamı ister misin» Sipahi’nin yeğeni?” diye konuştu.

Scanned with CamScanner

2H2

YARALASAR-ll Hissettiğim gerginlik yüzünden hemen söze karıştım. “fien-

ce buna hiç gerek yok, Turşu Surat," dedim. “Biz de zaten p.

diyorduk." Kaşlarını çatarak bana döndü. “Turşu Surat mı?” diye hu.

zursuzluk içinde sorunca Aslı güldü. “Yankı, insanlara lakap takmaya bayılır.” Abartılı bir şekilde baştan aşağı İshak’ı süzdü

ve gözleri onun yüzünde durdu. “Sürekli surat astığını düşü nürsek bence sana uygun bir isim bulmuş olabilir,” deyince çıl dırmak üzere olduğumu fark ettim. Ben bir an önce gitmenin derdin dey i m fakat bu kız bela peşindeydi.

İshak ona kibirli bakışlar atarken, “Demek kişiye uygun

isimler buluyor, öyle mi?” dedi meydan okuyarak. “Peki, sana hangi ismi buldu? Hadsiz, ukala veya süpürgesiz cadı mı? Bun lardan hangisi?” dediğinde gülmeye başladım ama Aslı bu söz

lere sinirlenmişti. Bence süpürgesiz cadı fena değildi. “Her neyse…” diyen adam ikimize baktı. “Buralar iki kadın

için güvenli değil. Başınızı daha fazla belaya sokmak istemiyor sanız bir daha kadın başınıza bu kadar uzağa gelmeyin," deyip geldiği yöne doğru yürüdü. Sinirlerimi bozmayı başarmıştı. Ne

demek kadın başınıza? Kadın başmaymış! Eski kafalı mağara adamı! Aslı başını çevirip giden adamın arkasında iç çekerek ona bakınca güldüm. “Bence iyi bir hikâye olmazdı.” Yine ne diyor

sun dcrcesine bana dönünce gülüşüm büyüdü. “Bir an onunla evlendiğinizi düşündüm de…” diyerek kıkırdadığımda onu si

nirlendirmeye başladığımı fark ettim. “Bilirsin işte, çocuğunuz falan olmuş ve İshak’a, ’Baba, annem ile nasıl tanıştınız?* diye soruyor ve tabii o da, ’Anneni görünce kalbimden vuruldum evladım»*diyor. Tabii, çocuk asıl

meseleyi bilmediği için ellerini çenesinin altında birleştirerek,

‘Ayy çok romantik,’diyor. Turşu Surat ise kaşlarını çatıp, ’Nemi romantik, geri zekâlı! Annen elindeki silahla beni gerçekten kal bimden vurdu!’ diyor ve zavallı çocuk şoke oluyor.” Aklıma bu

Y

MARAL ATMACA

283

sahne gelince ben gülmemi durduramazken Aslı nın utançtan

rengi kıpkırmızı olmuştu. Kesinlikle unutulmayacak bir ilk karşılafmalan var.

Onu daha fazla utandırmak istesem de ikimiz de ıslanmıştık ve soğuktan donmak üzereydik. Daha fazla oyalanmadan çiftli

ğe doğru yola çıktık. Göl fazla uzakta olmadığı için yirmi daki ka içinde çiftliğe gelmiştik. “Aman Allah’ım!” Elindeki budama

makasını yere atan Kemal amca, bizi görünce koşarak yanımıza

geldi. “Size ne oldu, kızlar?” Korkudan rengi atan adama te bessüm ettim. Başımıza gelenleri anlatsam bile inanmazdı. Az kalsın bir köpeğin saldırısına uğruyorduk.

“Hanımım!” Daha biz bu yaşlı adama cevap vermeden te

laşla öyle bir bağırdı ki kısa süre sonra ev halkı koşarak dışarı çıkmıştı.

Arkasında çalışanlarla bize doğru gelen babaanne gözlerini irice açtı. “Neden ıslaksınız?” Keyfimizden değil herhalde. “Sıkıldık da biraz gölde yüzelim dedik, babaanne,” dedim.

“Bu havada mı? Aslı bu halde nasıl yüzebilir? Hem sen de

daha önce yüzme bilmediğini söylememiş miydin?” Yaşına rağ men çok keskin bir hafızası vardı. Düşündüğü gibi göle girme miştik. Sadece sıkıntıdan ikimizi de ıslatmıştım.

“Aslı yüzünden ben bu haldeyim, Firavun un Kızı ve emin ol, çok da güzel yüzüyormuş,” diye homurdandığımda soğuk

tan titremeden duramıyordum. Onun yüzünden yanna kalma dan hasta olacağımı hissediyordum. Et o da beni kızdırmasaydı

ulanmak zorunda kalmazdık. “içeri geçin hemen.” Babaanneye başımı salladığım esnada

çiftliğe giren arabayı görünce nefes alamadım. Bu araba kahret sin ki ona aitti!

Bu adam peşimi bırakmayacak.

Scanned with CamScanner

284

YARA1^SAR-II

“Sattınız mı beni!” diye alınarak mırıldandığımda onlarda en az benim kadar şaşkın görünüyorlardı. Soluğum boğazıma tıkandı. Bahçede duran siyah arabanın kapısı açılınca her şey benim için durmuştu. Sabah güneşinin ışıltısı uzun saçlarına düşerken, kâinat ayaklarının bastığı yere diz çökmüş gibiydi. Elinin tersiyle arabanın kapısını sertçe ka panı. Olağanüstü görünüşü beni benden alıyordu. Bacaklarını saran siyah kot pantolonu ve üzerine giydiği beyaz tişörtünün uyumunun onu çok karizmatik gösterdiği acı bir gerçekti. Göz lerindeki siyah güneş gözlükleri bende onu çıkarıp gözlerine bakma istediği yaratırken, kulağındaki siyah kablosuz kulaklık onu tam anlamıyla bir ajan olarak gösteriyordu. Her adımıyla yoğun bir özgüven ve yenilmez bir güç saçılıyordu sanki. Lanet giresice adam, üzerimdeki etkisinin farkında olarak güneş göz lüklerini çıkartınca beni yoğun bakışlarının hedefine aldı. Şu bir aytn özlemi yüzünden mi yoksa bu adam her geçen gün daha

Bir erkek nasıl olurdu da bu kadar akla zarar olurdu? İşte Alaz Al tuğ Sipahi bunun en büyük kanıtıydı.

yakıçıklt mı oluyor, bilmiyorum ama kalbim göğsüme sığmıyor.

Bana doğru geliyordu. Ve içte sonum olan adam tam karçımda!

Aramızda sadece bir adım bırakarak durunca diğerleri sus muş, ikimizi izliyordu. Ne ben ne de o başka bir yere bakı yorduk. Sanki bakışlarımız ile birbirimize meydan okuyorduk. “Şimdi nereye kaçacaksın, Sedef Sarmaşık?” Boğuk çıkan sesine ve gözlerinde gördüğüm o yoğun duyguya inanmak istemedim. Ancak öyle bir bakıyordu ki gözleri büyük bir tutku ve özlem doluydu. Bana kaçacak yer mi yok canım?

Başımı kaldırıp yüzüne dikkatli bir şekilde bakınca kalbimin sesini duyacak diye korktum, “özlemiş gibisiniz,” dedim alay ederek. Dudağının bir tarafı tembelce yukarı doğru kıvrıldı ve gülümsedi. “Gibisi az kalır kadın… özledim.” İstemsiz bir şe-

MARAL ATMACA

28$

Julde tebessüm ettim. Şu bir ayda gerçekten bensizlik canına

tak etmiş gibiydi. Tam da görmeyi beklediğim bir sahne çünkü artık benimle

oyun oynanmayacağını bir güzel anlamıştır.

Beni izlerken başını sallayınca bir konuda pes etmiş gibi bir

tavrı olduğunu düşündüm. “Sen kazandın,” dedi ve elini ikinci kez bana uzattı. “Şu bir ayda kendinle beraber bendeki Alazı da aldın. Şimdi tut elimi ve benden aldıklarını geri ver.” Sitem-

kâr sesi içimi yakıp kavurdu çünkü beni istiyordu ve benimle birlikte ondan aldığım benliğini istiyordu. Alaz Altuğ Sipahi, bugün bana karşı aldığı ilk mağlubiyetiyle tam karşımdaydı.

Bu eli bir kere tutarsam geri dönüşüm olmaz. Bir daha ne ben onu bırakırım ne de o beni bırakır.

“Sedef..? İsmim dudaklarından yalvarırcasına çıktı. “Ken dim olarak geldim sana. Görmek istediğin adam olarak geldim. Yalansız ve oyunsuz, sadece ben olarak geldim. Anık kaçma

benden ve tut elimi? Gözleri böylesine içtenlikle bakarken ona hayır demek imkânsız geliyordu, özellikle samimi çıkan sesi

daha önce hiç duymadığım bir şefkatin kollarına itiyordu beni.

Sonum olacak bu adam. Sonum olacak ve beni yakacak. Ama yanacaksam yangınım o olsun istiyorum.

Soluğunu tutarak benden cevap beklerken elinin içine bı

raktım titreyen elimi. Kısık bir sesle. “Ben yanarsam seni de yakarım ve bil diye söylüyorum, ben dediğimi yaparım? dedi

ğimde avuçlarının arasındaki elimi Öyle bir sıktı ki kaçmamdan

korkarcasına yaptı bunu. Bu sıcak eller beni bir daha bırakma

yacak gibi sahiplenmişti. Yüzünde rahatlamayla karışık bir tebessüm oluştuğunda, hiç

vakit kaybetmeden beni göğsüne çekti ve kollarını sımsıkı bana

sardı. “Merak etme, ne tür bir kaçık olduğunu bildiğim için

buna ikinci kez cesaret edemem? Burnunu saçlarıma gömerek

kokumu uzun uzun içine çekince kollarımı boynuna sardım.

Scanned with CamScanner

286

YARALASAR ■ II

İlk kez bir adam tarafından sevilmek istedim. Onun tarafından çok sevilmek istedim çünkü avuçlarına bıraktığım elim değil, aslında kalbimdi. Şimdi ya yaralarımı saracaktı ya da daha fazla kanatacaktı. Seçimi ona bıraktım çünkü artık kalbimi avuçlannda tutuyordu. Sıkıyorsa kanatsın, onu buna pişman ederim!

T

Kendimden beklenmeyecek bir karar vermiş ve Buzdağı’na evet demiştim. Doğru mu yaptım yoksa yanlış mı, onu zaman gösterecekti. Ne diyeyim, Allah utandırmasın. Evet, Alaz için

hâlâ tereddütlerim vardı fakat bana karşı dürüst olduğunu gör

müşken ona daha fazla direnemezdim. Ben de bir insandım

sonuçta ve göğsümde taşıdığım kalbimi daha fazla görmezden gelemezdim. Ayrıca ona verdiğim bu şansı da ziyan ederse başı na gelecekleri iyi biliyordu. Ben asla bir kalp kırıklığı yüzünden

gözyaşı döküp yas tutan biri olamazdım. En kötüsünü yapsın vc beni bir kadınla aldatsın diyelim. Ağlayıp hayıflanmak yeri

ne ben de gider onu aldatırdım. Evet, böyle bir akıl hastasıydım işte. Çektiğim acı kadar çektirir ve yandığım kadar yakardım.

Yaşadığım her şeyle intikam ateşini ellerimde tutar ve beni ya

kan herkesi o ateşte yakmasını iyi bilirdim. Bir kere gözümü kararttım mı kendi sonumu getirme pahasına herkesin sonu

olurdum. Yani öyle erkektir, her hain yapabilir yok bende. Safaş

kımı içime gömerek başıma gelen her şeyi sineye çekeyim kafasında delilim Bir erkek yapıyorsa o kadın daha beterini yapmalıydı ona bence. Diğer kadınları bilmem ama Yankı Sarmaşık’ın ya pacaklarının bir sınırı olamazdı. Çünkü kendimi tanıyordum;

deliydim ben ve yapardım.

Çiftliktekilerin tüm itirazlarına rağmen üzerimi değiştir dikten sonra kahvaltıyı yapınca yola çıkmıştık. Ben doğrudan

tesise gideceğimizi düşünürken, Alaz bana hiçbir açıklama yap madan elimden tutarak beni bir hastaneye getirmişti. İçeri gir-

Scanned with CamScanner

2M

YARALASAR-II

diğimizde ne ara doktordan randevu aldığını bile bilmiyordum. Kendimi bir göz doktorunun karşısında bulmuştum. Bir lûrû

ışıklı cihazdan geçen gözlerim yaşardığı için her an isyan etmek üzereydim. Nihayet yaşlı doktorun odasına geçince Alaz ayak* ta dikilirken sabırsız bir ses tonuyla, “Gözlerin durumu nasıl?’

diye sordu. Masasında oturan doktor elindeki sonuçları göstererek te

bessüm etti. “1 ile 10 derece arası miyop, 1 ile 7 derece arası hipermetrop. Astigmat rahatsızlığı olan hastalarımıza lazer te davisi uygulayabiliyoruz. Sedef Hanımdın göz kornea tabakası ince olmadığı için ameliyatta herhangi bir sıkıntı olacağını san

mıyorum," dedi. Ameliyat lafını duyunca istemsiz bir şekilde gerildim. Beklenmedik bir ameliyat istemiyordum.

Allah aşkına, benim burada ne işim var? “Ameliyat olamam,” diyerek hemen karşı çıktım. “Gözlen me uygun bir lens işimi görür.” Evet, son zamanlarda aksiyonlu geçen hayatım yüzünden gözlükler bana sorun çıkarıyordu.

Ancak bunun için lensleri düşünebilirdim, ameliyat olmazdı. “Bu kalıcı bir çözüm değil.” Beni ikna etmeye yemin etmij gibi görünen doktor, masasından bana doğru eğildi. “Tekno loji artık çok gelişti. Sadece yirmi dakikalık küçük bir operas

yonla sizi lensten ve gözlükten kurtarabiliriz. Emin olun, lazer tedavisiyle gözlükler ve lensler olmadan daha iyi görebilirsiniz. Yirmi dakikalık bir işlemden sonra iki saat gibi bir süre gözlem altında tutulduktan sonra taburcu olabilirsiniz. Sadece bir gün boyunca gözlerinizde hafif bir sulanma ve kaşıntı olacaktır. Bu

nun dışında bir sorun yaşayacağınızı sanmıyorum.” Tamam, iyi konuşuyordu ama o yirmi dakikalık işlemde narkoz beni etkile mediği için canımın ne kadar yanacağını tahmin edemiyordu. “Sabah konuştuğumuz gibi her şey hazır mı?” Alaz ın söyle dikleri yine beni kızdırdı. Bana sormadan bunu ayarlamış ola

maz. Doktor, “Evet, gönderdiğiniz hastane raporları incelendi. Sedef Hanım’ın herhangi bir rahatsızlığı yok. Eğer o da isterse yarım saat sonra ameliyata başlayabiliriz,” dediğinde oturdu

ğum yerden öfkeyle ayağa kalktım ve bu kuralcı adamın karşısıı —k.

J

MARAL ATMACA

299

nı dikildim. “Benim onayımı bile almadan raporlarımı buraya

getirmiş olamazsın!" Daha önce Mutluyla yaşananlardan dolayı geçici bir körlük yaşamıştım. Bu yüzden gözlerime birçok test

yapmışlardı. Bu zorba adam ise daha çiftliğe gelmeden raporla rımı buraya göndermiş ve ameliyat için hazırlıkları başlatmıştı!

üstelik bana sormadan bu kararı vermişti. Adam kafasına eseni sorgusuz sualsiz yapan bir deli! Alaz, “Bize biraz müsaade eder misiniz?” dedi. Doktor ba

şını sallayarak dışarı çıkınca yavaşça bana doğru döndü. “Sana sorsaydım kabul edecek miydin?” Yine yapıyordu! Yine kendi

bildiğini uygulayıp bunun için izin bile almıyordu. “Hayır.” O lanet yüzüne yumruğumu geçirmemek için ken dimi zor tutuyordum. “Şimdi de hayır diyorum. Bir daha be

nim adıma karar verme." Ona daha bu sabah evet demiştim ama öğleye kendimi bir hastanede bulmuştum!

“Sakin olacak mısın artık?” Şu ruhsuz halleri yemin ederim bende öfkeden çığlık atma isteğini çoğaltıyordu. “Bunu senin

için yaptığımı neden anlamıyorsun?" Elleri omuzlarımı kavra dığında ona küfretmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "Peşinde biri var Sedef. Hadi onu da geçtim, sen teşkilatın bir üyesi olma yolundasın. Bir tehlike esnasında gözlüklerinin ol

madığını düşün. Evet, onlar olmadan da dövüşebiliyorsun ama

yönünü nasıl bulacaksın?” Beni ikna etmek için kullandığı yu muşak ses tonu şu anda kesinlikle işe yaramıyordu. Söyledikle rinde haklı bile olsa bu emrivaki tavrı onun dediğini yapacağım

anlamına gelmiyordu. O ameliyata uyanık bir halde girecek

olan kendisi değildi tabii. “Mantıklı düşün.” İnadımı kırmak için üzerime eğildi. “Sen

sadece sıradan bir çaylak değilsin artık. Altı kişilik bir ekibin var ve onları hayatta tutmak istiyorsan seni engelleyen tüm kusur

larından kurtulmalısın.” Ameliyatta çekeceğim acıyı düşünür ken o aptallar umurumda bile değildi. Herkes kendi bacağından

asılır, bir zahmet baksınlar başlarının çaresine. Ben mi dedim li der olarak beni seçin diye! Daha kendime hayrım yokken benim

neyime liderlik!

Scanned with CamScanner

290

VARALASAR-II

Geriye çekilerek onun temasından kurtuldum. “İlaçlar fayda etmiyor ama!” Ellerim yumruk olmuş bir şekilde bağırt

ğımda gülümsedi. “Ameliyat esnasında uyanık olman gereltiyi f Sedef. Bu bir lazer tedavisi ve gözlerin açık olmalı. Anestezi

damla ile gözlerinin hareketlerini kısıtlayacaklar.”

“Anestezi beni uyutmuyorken o damla nasıl gözlerime et£j edecek?” Bu küçük ayrıntıyı da düşünmüş olmalı ki yeniden bana yaklaşarak tebessüm etti. “Doktor işinin ehli biri ve bu

sorundan ona önceden bahsederek raporlarını gönderdim. Göz

ve bedenin işlevi tek bir doğrultuda hareket etmediği için dam lanın işe yarayacağını söylemeseydi şimdi burada olmazdık." Çenemi tutarak başımı kaldırdı. “Sadece yirmi dakikalık küçük

bir operasyon, Sedef. Söz veriyorum, hiç acı hissetmeyeceksin." Bu iş gittikçe aklıma yatmaya başladığı için bu sefer itiraz et

medim. Bu can sıkıcı gözlüklerden gerçekten kurtulabilir miyim! Onları her kaybettiğimde başıma gelenleri hatırlayınca, bunun kendi iyiliğim için olduğunu sonunda anladım.

“Tamam.” Kabul ettiğimde kafamın arkasında tutarak ba

şımı göğsüne çekti. Saçlarımın tepesine dudaklarını bastırınca

I

tebessüm ederek kollarımı ona sardım. “Canım yanana bunun

I

hesabını sorarım.” Beni sımsıkı sararken çenesini başıma yasla

yıp güldü. “Bunu yapacağına olan inancım tam, huysuz kadın.” Her şey söylediği gibi olmuştu, hatta düşündüğümden daha kolay olmuştu. Üzerimdeki kıyafetleri bile çıkarmam istenme

di benden. Tek yaptığım saçlarımı toplayarak plastik boneyi takmaktı. Ameliyathaneye girince baş kısmında lazer cihazının

olduğu sedyeye sırtüstü uzandım. Doktorum yukarı bakmamı

söyleyince büyük cihaza doğru başımı dik bir pozisyonda kal dırdım. Hemen yan tarafta bilgisayar vardı ve kafamın üstünde

ki kocaman lazer cihazının kamerası gözlerimi bilgisayara yan

sıtıyordu. önlüğünü ve eldivenlerini takan doktor, tıpkı benim gibi kafasına bir bone takmış bir halde yanıma geldi. Her iki gözüme anestetik damlayı sıktı. “Lazer cihazına bakın, Sedef Hanım.” Gözlerim kaskatı kesilmeden önce dediğini yaptım.

1

I

MARAL ATMACA

291

Yukarı bakınca doktor cihazın dürbünü andıran merceklerini gözlerimin hizasına ayarladı. Evet, nihayet banlıyorduk

Operasyon başarılı geçmişti ve bir hemşirenin yardımıyla odaya alınmıştım. Yaklaşık beş saat odada hemşirelerin gözeti mi altında kaldım. Bu süreçte Alaz hep yanımdaydı. Gözlerime sıktıkları damla etkisini kaybedince gözlerim sulanmaya başla mıştı. Lâkin telaşlanmadım çünkü bunun olağan bir şey oldu ğunu söylemişlerdi. Sorunsuz bir şekilde hastaneden çıkmayı başarmıştık. Hava sıcak olmasına rağmen Alaz arabanın cam larını açmama izin vermemişti. Küçük bir esintinin bile göz lerimi çok fazla sulandıracağından bahsedip durmuştu. Ne za man elim gözlerime gitse bana engel olmuş ve onları kaşımama izin vermemişti. Tesise geldiğimizde arabadan inmeden hemen önce bana güneş gözlüklerini taktı. Yarına kadar her türlü toz ihtimaline karşı gözlükleri çıkarmamam gerektiği konusunda ısrarcı olmuştu.

Kimseye görünmeme izin vermeyen Alaz, doğruca beni oda ma çıkardı. Gündüz olmasına rağmen dinlenmem gerektiğini söyleyince itiraz etmedim. Bir süre sonra zaten gözlerim kapan mış ve kendimi uykuda bulmuştum. Uyurgezerliğim tutarsa ve gözlerime hasar verirsem diye endişelenmişti. Ben tüm gün ve tüm gece deliksiz bir uyku sürerken Alaz, ertesi sabaha kadar gözlerini dahi kırpmadan odamdaki koltukta nöbet tutmuştu. Sabah uyandığımda hâlâ koltukta oturuyor ve hiç sitem etmek sizin beni izliyordu. Gözlerim için belirlenen tehlikeli süreyi geride bırakmış olmalıyız ki hiçbir şey söylemeden yanıma gel mişti. Saçlarımı yüzümden çekmiş ve alnıma küçük bir öpücük kondurarak kendi odasına geçmişti. Birbirine yapışan kirpiklerimi kırpıştırarak yataktan çıktı ğımda bile hâlâ gözlerim kaşınıyor ve sulanıyordu. Birkaç gün bunun böyle devam edeceğini bildiğim için korkmadım. Hızlı bir şekilde üzerimi değiştirerek kendimle olan işimi bitirmiş tim. Gözlerimin nasıl göründüğünü merak ettiğim için aynanın karşısına geçtim. Her an ağlayacakmışım gibi buğulu gözüken

Scanned with CamScanner

292

YARALASAR - II

mavi gözlerimin akında hafif kızarıklık vardı. Bunun dışındı gözlüksüz ilk kez gördüğüm yansımamı uzun uzun izlemekten kendimi alamadım. Numaralı gözlükler yüzünden daha iri gö rünen gözlerim» şimdi çok daha güzel görünüyordu. Bir gözlük insanı nasıl olduğundan daha çirkin gösterirdi? İşte bunu fimdi daha iyi anlıyordum. Gözlükler olmadan gerçekten daha farklı bence gözalıcıydım.

ve

Odamdan çıkarak asansöre bindim ve kısa sürede 3.kaca in dim. Koridordaki insanların arasından geçerek yemekhaneye girdim. Kahvaltı saati olduğu için herkes buradaydı. Benden önce gelen eğitmenim kendi masasında sigarasını içerken» san ki varlığımı hissetmiş gibi başını kaldırdı ve göz göze geldik Ameliyat yüzünden mi bilinmez ama baktığı ilk şey gözlerim olmuştu. Büyük bir hayranlıkla beni izleyip bana göz kırpınca gülümsedim. Gözlerimin dumandan rahatsız olacağını dükün müş olmalı ki sigarasını söndürdü ve açık camları kontrol etti. Bu adam son olanlardan sonra fazla sevilesi olmuştu. Çocuklardan beni ilk fark eden Efe olmuştu. Ayağa kalka rak, “Yankı!” diye bağırdığında herkesin gözleri beni buldu. “Efe Can?” Gülerek ona doğru bir adım atmıştım ki Kuzey kaş larını çatarak onu kolundan çekip oturtunca afalladım. Bu da neydi fimdi?

“Neler oluyor?” Kafim karışmış bir şekilde onların masa sına doğru yürürken, Naz’ın söyledikleriyle durmak zorunda kaldım. “Hiç zahmet etme demek oluyor çünkü bu masada sanı yer yok!” diye bağıran kızın sözlerine bir anlam veremedim. Bu yine ne saçmalıyor?

“Bana masa mı yok, aptal!” diyerek elimle etraftaki masaları gösterdim. “Ben bu tavrınızın nedenini öğrenmek istiyorum.” Hakan alay edercesine güldü. Bunlara ne olduğunu bilmi yordum ama garip davranıyorlardı. “Gerçekten mi? Hâlâ anla madın mı?” Allah’ım çıldıracağım! Söylemezlerse nasıl anlayaca ğım? Bildiğim kadarıyla henüz zihin okuyamıyorum.

MARALATMACA

293

“Şunu anlatacak mısınız artık?” Herkes bizi izliyordu ve ben, •‘Uzatma, kızım,” diyen Yiğit’in sesi fazlasıyla mesafeli çı lanca ne kaçırdığımı sorgulamaya bajladım. “Her fırsatta bizi bırakıp giden birinin aramızda yeri yok.” Başta anlayamadım ama daha sonra onları bırakıp bir ay boyunca dönmediğim için bana kızgın olduklarını fark ettim.

“Ne yapacaktım?” En az onlar kadar sinirli olduğum için hiç düşünmeden konuşmak gibi bir hata yaptım. “Pardon da kendi hayatımı yalamak varken sizin babınızı mı bekleyecek tim?” Hepsi kaklarını çatarak bana baksa da umursamadım. Kızdığımda ağzıma geleni söylediğim için bunları bana söylet mek onların suçuydu.

“Sen asla değişmeyeceksin!” diyen Ecrin ayağa kalkarak üze rime yürüdüğünde yerimden hiç kıpırdamadım. “Biz hep senin ilk gözden çıkardıkların olacağız.” Yanıma gelip beni sertçe it tiğinde kaşlarımı çattım. “İkinci defi bunu yaparsan…” Daha sözlerim bitmeden yumruğunu karnıma geçirince bende şalter ler atmıştı. “Ne yapacaksın?” dedi yüzsüzce! Şimdi görür ne yapacağımı!

Aramızdaki mesafeyi kapattığım gibi bana vurduğu elinin bileğini tuttum. Tüm gücümle bileğini bükeceğim esnada, “Se def!” diye bağıran Efe’nin sesiyle, babımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş gibi hissettim. Şaşkınlık içinde sıktığım elin sahibine bakıyordum. Allah kahretsin, ben ne halt ediyordum! “Bunu gerçekten yapacaktın?” Ecrin in şaşkın yüzüne baktığımda en az onun kadar afallamıştım. “Ben…” Az önce bana ne olduğunu bilmediğim için söyleyecek bir şeyler bulamıyordum. Onun bileğini kırmayı istedim!

Kuzey ile göz göze geldiğimizde yüzümde ne gördü, bilmi yordum ama dişlerinin arasından bir şeyler söyleyerek hemen ayağa kalkmıştı. Her şey etrafımda dönerken yerimde sendele diğim esnada, “Kuzey, düşecek!” diyerek telaşa kapılan Yiğit m sesini duydum ve Kuzey koşarak beni kollarının arasına almayı

Scanned with CamScanner

294

YARALASAR -11

başardı. “Geçti» güzelim,11 dedi. Saçlarımı okşayarak beni sa kinleştiren çocuğun söylediklerini neden anlamıyordum? Nc

geçmişti?

’Müdire anne, yapma!” diyen sesim kulağımda yankılandı.

’Müdire anne, çok acıyor! ’Fulyanın elini yaktığın için bu cezayı hak ettin, Sedefi Ful

yanın elini ben yakmamıştım, nasıl yandığını bile hatırlamı

yordum. ’Yemin ederim ben yapmadım. "

’Seni cezalandırmak istemiyorum, Sedef ama sen bencil bir

kızsın. “ ’Değilim müdire anne! Ben kimseyi incitmedim.u

’Seni sevdiğimi biliyorsun, değil mi? Ama bunu hak ettin!" Kadın, bileğimi tutup sertçe kıvırınca duyduğum acı yüzün

den haykırdım. “Sedef, yapma!” Kuzey beni göğsüne bastırıp ağlamaklı bir sesle yalvardı. “Gözünü seveyim, hatırlamaya ça lışma.” Farkında olmadan geçmişi hatırlayınca attığım çığlığı buradaki herkes duymuştu.

Fulya yüzünden kim bilir daha ne gibi acılar yaşadım.

“Bileğimi kıracaktı…” Elimi tutarak Kuzey’e gösterdim. “Müdire anne bileğimi kıracaktı, Kuzey,” dediğimde gözleri doldu ve çaresizlik içinde başını salladı. Geçmişim fazla acı do luydu.

“Hakan?” Ağlayarak ismini fısıldadığımda, beni Kuzeyin

kollarından çekip aldı ve sımsıkı sarıldı. “Buradayım Sakar. Hadi, gidelim kardeşim.” Beni bırakmadan kapıya doğru çekiş tirince Alazın bakışlarına maruz kaldım. Gözlerindeki o yakıcı

öfke bana ve çocuklara değildi, kurtaramadığı geçmişim içindi.

Çünkü buradaki herkes bu garip tavrımın geçmişten kaynak

landığını anlamıştı.

MARAL ATMACA

295

Fulyanın yüzündeki sırıtmaya bakılırsa o da geçmişte bana

yaşattığı o sahneyi hatırlamıştı, İkimizden biri yok olmadıkça

bu kıza olan nefretim dinmeyccckti! Bahçeye çıkarak tesisten uzaklaşana kadar Hakan ile ikimiz

hiç konuşmamıştık. Yeterince uzaklaştığımızda acı çeken gözle rine baktım. “Beni asla affetme,” diyerek hıçkırdığımda gözleri dolarak kolumdan tuttuğu gibi beni göğsüne çekti. *Neo gün

ne de bugün… Ben sana hiç kızmadım.” Ona sarılarak içimde

ki tüm zehri akıtmak istercesine ağladım. O gün müdire anne Fulya yüzünden bileğimi neredeyse kıracak kadar bükmüştü

ve onu durduran kişi Hakan olmuştu. Yiğit ve Kuzey yatakha

nedeydi ama Hakan koridorda yürürken çığlığımı duymuş ve müdire annenin odasına dalmıştı. Henüz sekiz yaşlarındaydı sa nırım ama içeri girip müdire anneyi öyle bir itmişti ki kadın şa şırmıştı. Hemen sonrasında kadın, Hakan kendisinden geçene

kadar onu dövmüştü. Küçücük çocuk olduğunu umursamadan ağzından kanlar gelene kadar onu dövmüştü. En acısı ise ben bir köşeye çekilmiş, sadece ağlayarak izlemekle yetinmiştim. O benim yüzümden acı çekerken ben sadece izlemiştim. İşte tam o an müdire annenin haklı olduğunu anlamıştım. Ben bencil biriydim ve o günden sonra bunu kendime hep hatırlattım. Ben

bencil biriyim ve sadece kendimi düşünürüm. “Bize de yer var mı?” Hakan ile birbirimizden usulca ayrılın ca, Yarasaların peşimizden geldiğini gördüm. “Bu affedildiğim

anlamına mı geliyor?" Ağlamaklı çıkan sesimi duyup hepsi ko

şarak üzerimize çullanınca gülmeye başladık. Evet, kocaman bir çember şeklinde birbirimize sarılmıştık.

Bu aptalların hepsi geçmişim ve ben artık geçmişimden kaç mayacağım. Başımı kaldırdığımda 2. katın terasında bizi izleyen Alaz ı ve

ekibini gördüm. Yoğun bakışlarını buradan bile hissediyordum. Buket başını onun göğsüne yaslamıştı. Buket’e tebessüm ederek kollarını ona doladı ve saçlarına bir öpücük kondurdu. Alaz ve Buket, ben ve Kuzey gibiydi.

Scanned with CamScanner

296

YARALASAR - II Bir ayda neler yaptığımla ilgili çocuklarla uzun uzun soh

bet etmek iyi gelmişti. Akşam yemeğinden sonra hemen odama çıkmak istemedim. Biraz temiz hava almak en doğal hakkım

diye düşündüm. Ancak en alt kata indiğimde Fulyanın kireç

gibi bir yüzle tesise girdiğini gördüm. Kollarını kendisine do

layan kız ürkmüş gibi görünüyordu. Sürekli etrafına tedirgin bakışlar atarak yürüyünce yüzümü buruşturdum. “Allah’ın sala

ğı, gören de bahçede öcü gördü sanır,” diye homurdanarak ona sırtımı döneceğim esnada aniden durdum. “Bu salak gerçekten

öcüyü görmüş olmasın?” Onun işbirlikçisi olma ihtimali oldu ğuna göre bu mümkündü.

Aceleyle asansöre doğru yürüyen kızın arkasından bağırdım. “Şşt, yılan! Onun yüzünü gördün, değil mi?” diye alay ederek konuştuğumda hemen arkasını dönünce göz göze geldik “Ne

saçmalıyorsun yine sen?” Açıkçası o ip gibi ince kaşlarını çat

ması beni zerre kadar korkutmuyordu. “Diyorum ki…” Cümlemi bilerek yarım bırakıp ona doğ ru yürüdüm, “öcü, Feride’yi satacak kadar ne vadetti sana?”

Sözlerim başta onu afallattı lâkin bana olan nefreti az önceki

korkusundan daha büyük olmalı ki hızla aramızdaki mesafeyi kapattı. “Aranma!” diye tısladığında gülümsedim. “Aranıyorum

diyelim, ne yapacaksın?” diyerek iyice yaklaştım. “Hadi bana

haddimi bildirsene?” Evet, kaynıyorum çünkü bu kızı bir kaçık

suda boğmak isterken kendime hâkim olmam çok zor. Hadi bana vur sinsi yt lan, vur ki yüzünü dağıtmam için bir sebebim olsun! Dikkatli bir şekilde beni inceleyen kız, bana o kadar yaklaş

tı ki neredeyse burunlarımız birbirine değecekti. “Neden artık şu işi bitirmiyoruz?” Tehlikeyle parıldayan mavi gözleri bana meydan okurken gülümsemem tüm yüzüme yayıldı. “Tadım, her an dudaklarıma yapışacakmış gibi bana sokulmasın mı? Yok yani, biri görüp yanlış anlar falan. Adımın seninle anıl

ması intihar sebebim olur. Benden bu kadar kolay kurtulmak

istemezsin, değil mi?” Hiçbir şeyi ciddiye almayan karakterim

onu deli ediyordu. Neyse ki başını biraz geriye çekmişti aptal.

O kadar yakındık ki gerçekten hoş bir görüntü sunmuyorduk.

MARAL ATMACA

297

Sedef Sarmaşık asla geri adım atmayacağına göre bu iş ona dü rüyordu.

Gerçi dışarıdan bakan herkes her an birbirimize dalacağımı

zı anlardı çünkü nefret dolu gözlerimiz bizim için bu işi hal lediyordu. Sabırsız bir sesle, “Eec?” dedi. Neden bahsettiğini

anlamadım. MCevap vermediğine göre meydan okumam seni korkunu." En büyük zaafım kolay gaza gelen biri olmamdı ve

biri bana meydan okursa ucunda ölüm bile olsa ben girerdim o kavgaya. Bu yılan yokluğumda kendisini ne kadar geliştirmiş olabilir ki? Bu maç her şekilde benimdi.

Fulya hâlâ benden cevap beklerken izlenil iyotmuşuz hissiyle dolup taştım. Başımı çevirip etrafıma bakındığımda gerçekten

izlendiğimizi gördüm. Koridorda bu kadar kişinin varlığını na

sıl fark etmedim, bilmiyordum. Belki de kendimi Fulyaya fazla kaptırmıştım. Yarasalar, Çakallar ve her iki rakımın eğitmenleri neredeyse etrafımızı çember şeklinde sarmışlardı. Fulya ve ben

ise bu çemberin tam ortasındaydık. Benim gibi Fulya da onla rı fark edince keyiflendi. “Ever paçavra, cevabın ne? Meydan okumamı kabul ediyor musun?” Sırf onlar duysun diye bilerek sesini yükseltmişti yılan.

Şimdi gıcıklığına hayır demek vardı ama karizmayı çizdir mek de olmazdı. Sonuçta benim de burada kendimce bir say gınlığım vardı. Kimi kandırıyordum ki? Burada kimse beni in san yerine koymuyordu! Alaz ile göz göze geldiğimizde ilk kez o eşsiz güzellikteki göz lerinde endişeyi gördüm. Fakat bu endişesi kendi adına değildi.

Evet, benim içindi. Canımın yanacağından korkar gibiydi ve gözleri âdeta bana yalvarıp kabul etme der gibi bakıyordu. İs temsiz bir şekilde kaşlarımı çattım. Fulya’nın benden daha iyi olduğunu düşünüyor olamazdı, değil mi? Daha ilginç olansa Kuzey de yapma derccsine gözleriyle beni uyarıyordu. Naz ve Ecrin korkuyla nefesini tutmuş, Hakan ve Yiğit de aynı on lar gibi bakıyordu. En cesurları beni caydırmaya çalışırken hiç ummadığım biri, yap şunu der gibi bakıyordu. Efe Can? Evet,

Scanned with CamScanner

29fi

YARALASAR - II

Efe nin bakışlarında tereddüt veya endişe yoktu. Aksine kabul etmezsem hayal kırıklığına uğrayacak gibi duruyordu. Etrafındaki kişileri kontrol eni ve kimsenin ona bakmadığını görünce dudaklarını oynatıp, “Güven bana,” dedi. Efe’nin yabancısı ok duğum bu gizemli hali bana garip gelse de ona göz kırptığımda mesajı almıştı. Fulya ya dönerek omuzlarımı dikleştirdim vc “Kabul ediyo rum/* dedim. Fulya ve takımı gülerken, başta Alaz olmak özere benim destekçilerim sinirlenmişti. Allah aşkına, bunların somnu ne! Ak taraf küçük bir dövüş. Ne kadar zor olabilir kil Eğer kaybedersem Efeyi kimse elimden alamaz! Kabul ederken birazdı

onun gazına gelmiş olabilirim.

Fulya ve takımı şimdiden galibiyet nidalarıyla yanımızdan ayrılırken, Ecrin sertçe kolumu sıktı. Bu kız neden herfinatta beni tartaklıyor! “Sen gerçekten aptalsın, Sarmaşık!”

“Duramıyor!” Süslü bir ayağını yere vurup çocuk gibi te pinmeye başladı. “Bu kız iki dakika rahat duramıyor!” Hakkını yiyemem, o ayakkabılarla Söyleşine tepinmek her yiğidin harcı değildi. Yiğit de benimle aynı şeyleri düşünüyor olmalı ki onun ayaklarına bakıp sırıttı. “Kız Nazile, o şeylerle biraz daha kedi görmüş yavru köpek gibi tepinirsen bileğini burkacaksın.” Naz onun yaptığı benzetmeyi duyup gözlerini irice açarken biz ço cuklara bunu izlemek düşmüştü. Hakan gülerek, “Köpek görmüş kedi diyecektin sanırım!” dediğinde başını olumsuz anlamda sallayıp beni gösterdi. “Kedi orada, Süslü de ne zaman onu görse bir şekilde tepindiğine göre yavru köpek de o oluyor.” Ben ona ters ters bakıp somurturken diğerlerinin keyfine diyecek yoktu. Resmen adım Kedi olarak kalmıştı. İşin ironik kısmı kedilerden nefret ediyor olmamdı.

“Sen bana köpek mi dedin?” diyen Süslü’nün jetonu anlaşı lan benimkinden geç düşüyordu. Yiğit, “Hayır,” deyip gülerek Kuzey in arkasına saklandı. “Yavru köpek dedim.” Naz yine çıl dırmış gibi bağırınca çantasından biber gazını çıkardı. Kuzey

MARAL ATMACA

299

başına gelecekleri anlamış olmalı ki, “Sakın!” diye onu uyardı. Fakat Naz elindeki şeyi Yiğit’e doğru sıktı ve Yiğit uyanıklık yapıp Kuzey in arkasına saklanınca, Kuzeyin gözleri yandı. Yanan gözlerini ovuşturan Kuzey, “öldün kızım sen!” diye

gürlediğinde Naz, korkuyla elindeki biber gazını Ecrinin eline tutuşturdu ve Ecrin i ona doğru gelen Kuzcy’in önüne itti. Bu Yiğit ve Naz gerçekten çok uyumlu bir çift çünkü ikisi de çok uya-

ntk!

Kuzey yanan gözlerini açamadığı için Naz’ın olduğu tarafa birkaç adım atmıştı ki kollarına itilen kızı Naz sandı. “Şimdi nereye kaçacaksın?” Boğazından hırlar gibi bir ses çıkartarak Ecrinin kolunu sertçe sıkınca, zavallı kız hâlâ düştüğü duru mun şokundaydı. Daha kötüsü ise Kuzey gözleri kapalı olduğu için onu Naz sanıyordu. Ecrin canı yanmış olmalı ki kendisini kurtarmaya çalışıyor dıı. Kuzey onun kolunu daha sert sıkınca inledi. “Seni uyarmış tim, değil mi?” deyince Ecrin hiç konuşmadı. Elini kaldırıp Ku zeyin kapalı gözlerine dokununca yutkunan çocuk kimsenin dikkatinden kaçmamıştı. Naz kırk yılın başında bir işe yaradı.

Ecrinin parmakları onun acısını almak ister gibi göz ka paklarının üzerinde gezindi. Kuzey yerinde kaskatı kesilirken, Ecrin sanki bizim burada olduğumuzu unutmuş gibi aşk dolu gözlerle Kuzeyi izliyordu. Daha sonra hepimizi afallatacak bir şey yaptı. Parmak uçlarında yükseldi ve dudaklarını Kuzeyin kapalı gözlerine ürkekçe değdirdi. “Yok artık!diye fısıldayan Hakan’ı durduran kişi, onları sırıtarak izleyen Yiğit olmuştu. Anlaşılan herkes gibi o da devamını merak ediyordu.

Bir süre ikisi birbirinin nefes alışlarını dinledikten sonra Ec rin usulca ondan uzaklaştı. Kuzey gözlerini yavaşça açtığında siyah gözleri kızarsa da eskisi gibi canı acımıyor gibiydi. En son Nazı kollarında tuttuğunu sanıyordu ama şimdi karşısında Ec rini bulmak onu şaşırtmamıştı. Belki de Ecrinin ve Nazın ko kusunu birbirinden ayırt etmeyi başarmıştı. “Bir daha…” dedi

Scanned with CamScanner

300

YARALASAR-ll

ve Ecrine dikkatlice bakarken duraksadı. ‘Sakın gözlerimden öpme!" diye uyardıktan sonra Ecrin in kırgın gözlerine bakım, dan yanından geçip gitmişti. Ecrin in yaşadığı üzüntüyü görmemek imkânsızdı. Kız her an ağlayabilirdi. Gülerek, “Hey, Korci i!” dedim ve ağlamaklı yüzüne baktım. “O serserinin bazı batıl inançları var ve bunla/, dan biri de senin az önce yaptığın şeyle ilgili. Kuzey e göre birini gözlerinden öpmek ayrılık getirirmiş. Yani sana veda etmek istemediği için kızdı.” Kuzeyi en iyi ben tanırdım. O serserinin sert görünüşünün akında yatan gizli gerçekleri benden iyi kimse bilemezdi. Başta onunla dalga geçiyorum diye düşündü ama bana inanmayı seçmiş olmalı İd üzgün halinden çok çabuk sıyrıldı. “Ciddi misin?” Ciddiydim. “Çocukken ben zorla onu gözlerinden öperdim ve ayrıkçağız diye korkar, bana hep kızardı. En son onu kızdırmak için yine gözlerinden öptüm.” Derin bir iç çektim. “Ve birkaç hafta sonra yurttan kaçarak onu bıraktım.” Söylediklerim onu rahat latmak için değildi çünkü Kuzey gerçekten böyle şeylere ina nıyordu. Sorsanız asla kabul etmezdi ama onu iyi ranıyordum, özellikle onu gözlerinden öptükten sonra ayrıldığımız için bu inancına körü körüne bağlandı.

Eğer böyle şeylere azıcık inansaydım, sırf sonsuza kadar ay rılalım diye gider öcüyü gözlerinden öperdim. Tamam, bu iğrenç.

“Nereye gidiyoruz, Ahmet?”

“Dövüş sahasına. Sakın kaçmayı düşünme çünkü eğitme ninin kesin emri var,” diye gülerek beni uyardı. Ona ters ters baktım. Çam ağaçlarının arasından geçmeye başladık. Sabahın dokuzunda yine ne eğitimi bu?

Açık alana çıkınca halatlarla çevrili ringin hemen yanında duran eğitmenleri ve karşılarındaki çaylakları gördüm. “Ne i{-

MARAL ATMACA JO!

[er dönüyor burada ajan?" diye sordum. Herkesin ciddi tavrı arkaya dönüp kaçma isteğimi pekiştirdi. “öğrenirsin birazdan.” “Ben sana küstüm Ahmetçiğim,” dediğimde durup bana baktı. “Niye?” diye sordu. Ellerimle gözlerimi gösterdim. “Ar tık gözlük takmıyorum ama bunu hiç fark etmedin.” Sadece o değil, kimse fark etmemişti ve bu çok onur kırıcıydı! Neden kimse bana iltifat etmiyordu ki!

Dikkatli bir şekilde gözlerime bakan adam, “Haklısın, hiç fark etmemiştim,” deyince dirseğimi karın boşluğuna geçirdim. “Bir dahaki sefere fark edersin artık!” diye homurdandığımda susmak zorunda kalmıştı. Güzel gözlerimi çirkin gösteren o gözlüklerden kurtulmuş olmamı herkes fark etmeliydi. Nihayet kalabalığın yanına geldiğimizde herkes geç kaldı ğım için sitemliydi. “Assolistler hep en son gelir sözünü hiç duy madınız mı?” dediğimde Yosun kıkırdarken diğerleri anık beni görmezden gelmeyi öğrenmişti. Onları umursamadan ben de kendi eğitmenimin karşısına geçtim. Dakik biri sayılırdım as lında. Sadece onlar buluşma yerine hep erken geliyorlardı. “Herkes geldiğine göre artık başlayalım.” Takımın sözcüsü olan Simay konuşmaya başladı. “Bugün bu gördüğünüz ringde dövüşeceksiniz fakat birbirinizle değil, biz eğitmenlerle. Hepi nizin ne kadar yol katettiğini böylece daha iyi anlayabiliriz. Ra kiplerinizi siz seçeceksiniz ve kendi eğitmenleriniz dışında her eğitmeni seçebilirsiniz.” Al işte! İki gün rahat bir uyku çektim ya. illa onu burnumdan getirsinler

Elimi kaldırarak söze karıştım. “Neden kendi eğitmenleri mizle dövüşemiyoruz?” Alazın yaramaz bakışları beni buldu ve dudakları usulca kıvrıldı ve “Çaylağımla olan bir müsabakada hiç şansım yok,” dedi. Arsız bakışları dudaklarımda oyalanınca tenimi basan ateş yutkunmamı sağladı. Bu pislik herkesin içinde böyle aç gözlerle bana bakmayı kesse iyi olur.

“Haklısınız.” Onun tutkulu bakışlarına alay ederek karşılık verdim. “Allah korusun, elimde falan kalırsınız. Sonra başım

Scanned with CamScanner

302

YARALASAR -11

belaya girsin istemiyorum,” diye övündüğümde başını geriye atarak güldü vicdansızın oğlu. “Beni bu kadar düşünmen gu.

rurumu okşadı çaylak. Elinde kalmayı isterdim.” Sesindeki 0 kinayeyi umarım sadece ben anlamışımdır. Bu adam gittikçe

haylaz biri olmaya başladı. Dişlerimin arasından tıslarcasına, “Biraz daha böyle devanı

ederseniz olacak olan bu, sevgili eğitmenim,” dediğimde tek

kaşını yukan kaldırdı. “Cümlendeki dokuzuncu kelimenin so

nuna “m” harfini getirmeyi dene,” dedi. Ne demek istediğini anlamamıştım. Yine sayılara olan takıntısını devreye sokmuş tu. Az önce kurduğum cümlenin tüm kelimelerini saymıştım.

Dokuzuncu kelime,“sevgili” kelimesiydi. O kelimenin sonuna “m” eklediğimde ise ortaya, “sevgilim” sözcüğü çıkıyordu. N<>

Doğru mu anladım? Başımı kaldırdığımda gülümseyerek bana

baktı ve yerin dibine girdim. Bu pislik ilk günden böyle yaparsa yakında herkes aramızdaki şeyi anlayacaktı! Neyseki diğerleri

kurduğum son cümleyi kaçırdıkları için ne konuştuğumuzu

anlamamışlardı. Başımı dikleştirip meydan okumasına aynı şekilde karşılık verdim. “A-L-L-A-H B-E-L-A-N-I V-E-R-S-l-N.” Her harfi tek tek söyleyerek sırıttım. “Hepsini birleştirince ne demek iste

diğimi anlarsınız.” O çoktan birleştirmiş olmalı ki dudaklarına sevimli bir gülümseme yerleşti. “Kız her şekilde bela okumakta

çığır açmış,” diyerek gülen Atalay’a bakılırsa herkes ne demek istediğimi anlamıştı.

“Evet, artık başlayalım mı?” Pars ikimizin çekişmesinden sıkılmış gibi araya girmekte gecikmemişti. “Sırasıyla herkes ra*

kibini seçsin. Kendi eğitmeninizi seçemezsiniz dedik çünkü…” Alaza imayla baktı. “Bazıları kendi çaylağına zarar vermekten çekinecek kadar amatör.” Alaz onu zerre kadar umursamadı.

Zaten buradaki herkes Alazın işinde ne kadar profesyonel ol duğunu bildiği için bu sözlere aldırmadı bile. Ben bu adamın canımı çıkartana kadar beni çalıştırdığı günleri biliyordum. O mu bana zarar vermekten çekinecekti? Söz konusu eğitim olun ca bu adam durmak bilmiyordu.

h

MARAL ATMACA

303

Bana bakan Fulya sırıttı ve “Altuğ’u seçiyorum,” dedi. Ak

lından geçenleri tahmin etmek çok kolaydı. Dövüş esnasında

onunla bol bol flört ederek aklınca beni kıskandıracaktı. Zerre kadar umurumda değildi. Gözlerimin önünde öpüşseler bile bir erkek için bir kıza kafayı takacak biri değildim. Onunla

olan düşmanlığımın sebebi Alaz değildi, geçmişti ve süregelen

yanlışlarıydı. Fulya, bana rakip olacak kadar önemsediğim biri hiçbir zaman olamayacaktı.

Kuzey gülerek, “Pars’ı seçiyorum,” dedi. Ekip olarak Pars tan nefret ettiğimiz için Kuzey onu seçmişti. “Yosun.” Şafak ürkekçe buradaki en nahif eğitmeni seçti. Yosun onu fazla hırpalamayacağını göstermek için tebessüm

ederek ona göz kırptı.

Herkes rakibini difine göre seçiyordu. “Kızıl bende.” Ecrin ise Esad’ın silikonlu eğitmenini seçmiş

ti. Kadının tehlikeli gülüşüne bakılırsa bu, yanlış bir seçimdi.

Keşke Simay ı seçseydi.

“Atalay.” Tunç» Yeşil Gözlü Yakışıklıyı seçti. Genelde seçim ler hep rakip takımın eğitmenleri yönünde oluyordu. “Şu adını bilmediğim kel adamı seçtim,” diyen Yiğit’in söy

ledikleri bizi güldürdü. Yiğit, Feride’nin iri kıyım eğitmenini

seçmişti. “Yavuz.” Esad da Hakan’ın eğitmenini seçti ve Hakan, “Nail,” diyerek Şafak’ın eğirmenini seçti. Çoğunun ismini yeni

öğreniyordum. Belki de bu, karşı takımdakilerin ismini hiç me

rak etmediğim içindi. Naz, diğer takımdan AraFın eğitmenini; Araf, Michael’ı; Efe korktuğu için bir erkek yerine bizim takım dan Afrodit’i ve Halil kendi takımından birini seçince geriye

sadece ben kalmıştım.

Ben kimi seçeceğim fimdi? Geriye doğru düzgün adam kalmadı ki? Pardon geriye hiç kadın eğitmen kalmadı. Herkes bana me

rakla bakarken güldüm. “Benim için fark etmez, kim istiyorsa o olsun rakibim. Nasıl olsa bu işin sonunda hepimiz bir hafta

Scanned with CamScanner

304

YA RA LA SAR - II

istirahate çekileceğiz.” Sonuçta rakiplerimiz eğitmenler olduğu

için her şekilde kaportada büyük hasar olacaktı. “Ben dövüşeceğim onunla.” Hemen arkamda yankılanan seı

sanki, “Kara Murat benim,” der gibi bir anda ortaya çıkmıştı. Kara Murat o oluyorsa ben kim oluyordum? Hain Bizans mı?

Kendi saçma düşüncelerime kıkırdayarak başımı iki yanıma sal

ladım. Şu aklımın bir sınırı yoktu. Herkes rengi atmış bir şekilde arkama bakınca merak ederek

geriye doğru döndüm. “Şaka mı bu?” Daha önce bir kez gelen

Araçların burada ne işi olduğunu anlamadım. İçlerinden biri

benimle dövüşmek mi istedi? Peki hangisi? “Eee, hanginiz Kara

Murat?" Hepsi yine ne saçmalıyorsun der gibi bana bakıyordu. Mizah anlayışları olmaması benim suçum değil

Siyah takım elbiseli adam öne çıkmıştı. Boynunda yarasa

dövmesi olan adamdı bu. Güneş gözlüklerinin altından artığı yoğun bakışları beni tedirgin ediyordu. “Küçük ajanımıza yeni görevini bildirmek için geldik,” dedi. “Sanırım görevden önce

bu iş için uygun olup olmadığını bize kanıtlaması için küçük

bir müsabaka fena olmaz." Bu ses tonu bana bir yerlerden ta nıdık geliyordu ama nereden? Daha önce buraya infazımı dur durmak için gelmişti ve sesini hiç duymamıştım. Hadi, çıkar şu lanet gözlükleri.

“Bu söz konusu değil.” Alaz sakin görünüyor olabilirdi ama bu teklif sonrasında sakin kalamayacağını biliyordum. Daha

doğru düzgün eğirim bile almamışken ne görevinden bahsedi

yordu bunlar? “Neden?” Dövmeli adamın yanındaki kumral kişi konuştu. “Yoksa onun bir ajan olmak için yeterli kriterlere sahip olma

dığını mı düşünüyorsun?” Pars aradığı fırsatı bulmuş gibi sın

arken, Alaz nasıl böyle soğuk ve sabırlı duruyordu, anlamıyor dum. Üstlerden biri bana açık açık meydan okuyordu, önce Fulya, şimdi de bu! İki günde iki meydan okuma gerçekten

harika.1

M

MARAL ATMACA

305

/

“Sedefin eksikleri olduğu bir sır değil.” Alaz gözlüklü adama

doğru bir adım attı. “Çaylağım yerine benimle ringe çıkmaya

(

ne deniniz?” Üstlerden birine meydan okuduğunda ekibindeki

1’

herkes yutkunmuştu. Başına ciddi bir bela almak üzereydi ve bu, onu hiç korkutmuyordu.

“Neden seçimi ortağına bırakmıyoruz?” Gözlüklerinin altın-

daki delici bakışları beni bulmuştu. “Senin bu konudaki fikrin

ne? Yerine eğirmenini çıkarırsan bana uyar ancak karar verme den önce sonuçlarını iyi düşün." Gizli tehdidini anlamamak

için aptal olmak gerekiyordu. Benim yerime Alaz çıkana ve bu adam kaybederse her ikimize de münasip bir ceza vereceğini açıkça ima etmişti. Bu adamın benimle sorunu neydi?

Tehdidi duyduğunda yumruklarını sıkan Alaz, amiri oldu

ğunu unutarak ona doğru bir adım atınca kolunu tutarak onu durdurdum. “Kabul ediyorum.” Hızlı bir şekilde bana doğru

dönünce, öfkeden kararan gözlerine bakmak beni korkuttuğu

için dövmeli adama döndüm. “Sizinle dövüşeceğim.” En fâzla ağzımı burnumu kırardı, hepsi bu. Fazla abartmaya gerek yoktu bence. Hem diğer Yarasaların rakipleri de kolay lokma değildi.

Bugünün sonunda hepimiz hastanelik olmayı garanti aluna al

mış bulunuyorduk. Acaba uzun zamandır aksattığım oturma eylemime geri mi

dönsem? Yere bağdaş kurup oturan boğa rolüne bürünmeme az kaldı. “Güzel.” Adam siyah güneş gözlüklerini çıkartınca gördü

ğüm o gözler soluğumu kesmişti. Bu mümkün değil! Yerim de sendelerken en büyük kâbusum olan gözlere bakıyordum. Onunla ilgili her şeyi unutabilirdim, hem de her şeyi. Sesini»

boyunu, o arsız ve iğrenç gülüşünü unutabilirdim ama bu göz leri hiçbir güç bana unutturamazdı. O gece çocuk bedenimi

arzulayan bu gözleri nasıl unutabilirdim ki? Karanlık olabilir di ama ben karanlıkta bile bedenime göz diken bu kahrolası gözleri görmüş ve zihnime kazımıştım. Gözleriyle beni soyan

ve kendi çirkin nefsine kurban seçen bu adamı unutamazdım!

Evet, bu oydu! Yıllar sonra tacizcim tam karşımdaydı. Uğruna

Scanned with CamScanner

306

YARALASAR-11

sekiz yıl ceza aldığım bu adam hangi yüzle bana bakm ..

Onu bir daha asla görmeyeceğimi düşünürken en büyük k’

sum nasıl karşımda durabilirdi? Tanımıyordu beni! Hayır ıU’ aşağılık gözler kim olduğumu biliyor gibi bakmıyordu. Sarh ken haptım kararttığı kıza baktığını bilmiyordu bu cani?t

Bastığım toprak ayaklarımın akından kayarken başım dönüta. ve kulaklarımda o sarsıcı uğultu çınlıyordu. “Sen/ kimse duyamaz.”

Tam şu esnada birileri canımın ne denli yandığını ve at tığım sessiz çığlıkları duymalıydı. Duymalı İd beni karşımda

dikilen karanlığımdan kurtarsın. “Sedef?” Yüz ifademden ne anlamıştı, bilmiyorum ama Alaz endişeyle bana bakıyordu.

“Titriyorsun…” Bedenimdeki güç çekilince dizlerim büküldü ve yere düşeceğim esnada belimi kavradı. “Neyin var senin?*

Ona bakamıyordum çünkü gözlerimi karanlık adamın gözle rinden çekemiyordum. Sanki kriz geçirir gibi hem üşüyor hem

de su içinde kalacak kadar terliyordum. O geceki sesi hiç kesil miyordu. Bense kusmak üzereydim. İçinde bulunduğum sarsıcı

gerçek tokat misali yüzüme çarptı. Bu tacizci ile mi dövüşecektim?

Korku… Eminim ki herkesin korktuğu bir şey vardır. Kü

çük bir çocuğun yatağının alcında saklanan hayali canavarı dü şünün. Ya da birinin canından çok sevdiği birine karşı hissettiği

kaybetme korkusunu. En basitinden hasta yatağında Azrail’i bekleyen birinin ölüm korkusunu düşünün. Şimdi de en büyük

korkunuzu hiç olmayacak bir zamanda karşınızda bulduğunuzu düşünün. Ne hissederdiniz? Korkardınız, değil mi? En büyük korkunuz sizi çok korkuturdu, değil mi? Ben de korkuyordum,

o kadar çok korkuyordum ki kendimi on dön yaşındaki savun

masız bir çocuk olarak görecek kadar korkuyordum. Hep yap tığım gibi avaz avaz bağırmak istiyordum ama yapamıyordum çünkü birileri anlar diye korkuyordum. Kimse bana inanmaz

diye korkuyordum. En önemlisi birileri bana inanır diye çok

korkuyordum. Biliyorum, çelişkideydim ama Kuzey inanırdı

bana, Yarasaların hepsi de inanırdı bana. Peki ya sonra? Onların akimda şöyle bir sahne canlanacaktı: On dön yaşındaki küçük bir kız yerde ve onun üzerine çıkıp kıyafederini parçalamaya

çalışan bir adam İşte beni asıl korkutan bu görüntüyü akılla

rında canlandırmalarıydı. O adamın ellerini benim üzerimde hayal etmeleri beni korkuttuğu kadar utandırıyordu da. Evet, bu benim utancım değildi ama utanan taraf ben olduğuma göre

bu kimin umurundaydı. Ben

yorum.

anda kendimden bile korkarken ne yapacağımı bilmi

308

YARALASAR ■ II Daha beceri ise bu adamın bana meydan okumalıydı. Ona

vurmak için bile dokunamazdım, midem bu kadarına izin

vermiyordu. Onun da ikinci defa bana dokunmasına izin ver. mekcense ölmeyi yeğlerdim. O halde ben ne yapacaktım? Eğer yerime Alaz’ı çıkartırsam Alaz acımazdı. Şu anda bile beni kor kuttuğunu anladığı için amirine öldürecekmiş gibi bakarken

asla ona karşı kaybetmezdi. Fakat bu adam da kendinden düşük rütbede olan birine karşı kaybederse rahat durmayacak birine

benziyordu. Her iki seçenek de birbirinden beterken ben ne

yapacaktım? Yankı böyle köşeye sıkışınca ne yapardı? Tabi ya! Üçüncü bir seçenek bulur ve herkese onu kabul ettirirdi. Daha önce bunu hep yapmıştım yine yapardım. Bana yaptığı her şe

yin hesabını soracaktım ondan ama böyle değil herkesin içinde

hiç değil. Alaz kolumu tuttuğu için derin bir nefes alıp ondan uzak laştım. Adama bakıp. “Konuşabilir miyiz?” diye sordum. Alaz kaşlarını çattığında tacizci adama doğru isteksizce bir adım at-

um. “Yalnız,” dedim. Bu tavrımı anlamasa da başını sallayarak ağaçlara doğru yü rüdü. Peşinden gideceğim esnada Alaz kolumu sertçe kavradı. Dişlerinin arasından öfkeyle, “Senin onunla konuşacak neyin

var?" dediğinde bu garip hallerimin onu şüphelendirdiğini an

lamıştım. “Kolumu bırak!” diyerek onu uyardım. Şu anda öyle bir ruh halindeyim ki hiçbir erkeğin dokunuşuna tahammül edebileceğimi sanmıyordum.

“Sedef!” demişti ki, “Dokunma bana!” dedim. Kötü olduğu

mu gören adam elini anında çekmişti lakın gözlerini kısarak bu değişken ruh halimi çözmeye çalışıyordu. Hayır! O lanet zekâsı

bunu anlamamalıydı. Yüzümü daha fazla incelemesin diye kaçamasına onun yanın dan uzaklaştım ve adamın peşinden gittim. Çok uzakta değil, sadece diğerlerinin bizi duyamayacağı bir mesafede durmuştuk ancak hepsi bizi gördüğü için merakla izliyordu. “Evet, konul mak istediğin konu ne?” diye sordu. Bana üstünlük taslama-

MARAL ATMACA 309 ya devam ettiği için tiksintiyle güldüm. “Beni ummadın mı?’

dedim. Aramızdaki üç adımlık mesafe bana güven veriyordu. ‘Dikkatli bak.” Yüzümdeki her an kusacakmış gibi duran ifa

deyi silmeye çalışmadım çünkü gerçekten her an koşabilirdim. Büyük bir dikkatle beni süzdükten sonra alay edercesine güldü. “Tanımalı mıyım?” Yumruklarımı sıktığımda gülmek ve çığlık atmak arasında sıkışıp kalmıştım. “Evet!” dedim. Beni unutmak gibi bir lüksü yoktu. “Herkes beni unutabilir ama se nin beni unutmana izin vermem! Ben nasıl ki senin gibi ahlaksız birini unutamıyorsam sen de beni unutamazsın!” Öfke içinde

kısık bir sesle konuştuğumda, bu tavrıma bir anlam veremediği için bu sefer daha bir özenle yüzümü incelemeye koyuldu.

u Kimse seni duyamaz? O geceki sözlerini gözlerine bakarak tekrarladım. “Hadi, bağır, kimse senin için gelmeyecek? Biranda rengi attı, ben ise gülümsedim.”Evet, o çocuk benim. Hani tecavüz etmeye kalkıştığın on dört yaşındaki çocuk! Hani se nin yüzünden ölen o küçük kız çocuğunun cezasının bedelini

ödeyen o zavallı benim. Gazetelerin üçüncü sayfalarında, ‘Cam

hırsız,* diye manşetleri süsleyen o kız benim!” Bazı şeyleri anım sadı. Gözlerini büyüterek rengi atmış bir şekilde defalarca beni

süzdüğüne göre bazı şeyleri hatırlamıştı. O geceyi tamamen unutmaması iyi bir şeydi çünkü çok yakında bedel ödemesi gerekecekti. Benim çektiğim cezanın aynısını hana çok daha fazlasını çekmeliydi. Bunu kendim için istemiyordum, sebebi olduğu Dilan için istiyordum. “Şensin…” Bunu yeni (ark etmiş gibi şaşkınlıkla bana ba kıyordu. Şimdi bakışları bir yabancıya bakar gibi değildi. Te dirgindi. Hızlı bir şekilde diğerlerini kontrol eni, kimsenin bu rezilliği bilmesini istemiyordu. “Sarhoştum.” Bana sunduğu tek mazerete karşılık acı içinde güldüm ve “Ben değildim,” dedim.

Gözlerim dolduğunda elimle kendimi gösterdim. “Ben sar hoş değildim, anlıyor musun?” Bir adım daha geriye giderek aramızdaki mesafeyi kendimce biraz daha açtım. “Ben, bana yaşattığın her şeyi yıllarca hatırlayacak kadar kendimdeydim.”

Scanned with CamScanner

310

YARALASAR-II

Sırf diğerleri duymasın diye fısıldıyordum ve bu, bana acı ve riyordu. Oysaki avaz avaz bağırarak ona olan nefretimi hay

kırmak istiyordum. Elimle gözlerini bizden ayırmayan ALu’ı

gösterdim. “Görüyorsun, değil mi? Seninle şu anda konuşuyor olmam bile onu deliniyor. Peki, sevgilisine tecavüz ermeye

kalkıştığını öğrenirse sana ne yapar?” Sertçe yutkunan adamın gözlerinde oluşan o korku görülmeye değerdi. Alaz onu böyle korkuttuğuna göre benim bile bilmediğim karanlık bir tarafi

olmalıydı. “Ona söylemeyeceksin!” Aniden telaşa kapılarak üzerime yürüdüğünde sıçrayarak geriye çekildim. “Kimse sana inanmaz,

senin sözüne karşı benim sözüm!” Ne bekliyordum ki? Pişman lık mı? Hayır, bu adam ne bana ne de onun yüzünden ölen o

küçük çocuğa yaptıklarından zerre kadar pişmanlık duymuyor du. Aksine utanmasa beni sen kışkırttın diyecek kadar anızdı.

“Bunu…” Sakinleşmek için derin bir nefes alırken kriz ge

çirir gibi titriyordum. "Yanına bırakmayacağım. Şimdi topla adamlarını ve defol git buradan. Senin gibi birinin bana do

kunmasına tahammülüm yok. Alaz’a her şeyi anlatmamı iste miyorsan geri adım atarsın.” Cesaretimi toplayarak tam karşı sında durduğumda bana cesaret veren Alazın varlığı ve olası bir tehlikede beni koruyacak olmasıydı. “Bir dahaki görüşmemizde

bu kadar sabırlı olmayacağım." Sözlerimi ciddiye almıyordu, belki de ciddiye almadığı bendim. Yoksa dudaklarındaki o uka la sırıtma neden belirsin ki?

“Bana ne yapabilirsin ki?” dedi. Arsızlığını yansıtan gözleri bedenimi süzdükçe koyulaşıyordu. “Yükseklerde gözü olan bir fahişe, Altug’u parmağında oynatacak ne tür meziyetlere sahip, merak enim.” Pişkin bir halde gülerek aramızdaki mesafeyi ka pattı. “Belki de o gece yarım bıraktığım işi ilk fırsatta tamam lamalıyım.” Kan beynime sıçrarken hayatımda ilk kez öfkeyi

kelimenin her anlamıyla ruhumda hissediyordum. O gece bana

saldırdığında bile bu kadar öfkelendiğimi hatırlamıyordum. Belki de o gece ve sonrasında suçu alkole atarak bu acımasızlığı

MARAL ATMACA

311

kendimce hafifletmeye çalışmıştım. Ancak şu anda sarhoş de

ğildi vc yapaklarından zerre kadar pişmanlık duymadığını dile

i

getiriyordu, işte bu da gözümü karartıp sağduyumu yitirmeme sebep olmuştu.

Onun ölmesi gerekiyordu! Bana ve Dilan’a yaptıkları için

pişmanlık duymuyorsa yaşamayı hak etmiyordu! “Bunun için pişman olmayacağım!” dedim öfke içinde. Gözlerim belindeki

silahı buldu. Onu alarak beynini dağıtmak için tam bir atakta bulunacaktım ki son anda öfkemi kontrol altına aldım. Bunun

tek sebebi Alazın başına iş açmamaktı. Ben de bunun yerine daha farklı bir şey yaptım. Hiç ummadığı için biranda hızlı bir

şekilde aramızdaki mesafeyi kapattım. Belindeki silahı alarak geriye bile çekilmeden tüm gücümle bacak arasına dizimi geçir

dim. Dudaklarından daha iniltisi çıkmadan hafif bükülmüştü ki silahın kabzasını kafasına geçirdim. Âdeta hayvan gibi böğürerek dizlerinin üzerine düşmüştü.

Onunla gelen tüm adamlar bana silah çekmişti. Şaşkınlığı

üzerinden çabuk atan Alazın daha eli silahına gitmeden hemen buna müdahale enim. “Bu da ne demek?” diye sordum onlara.

Aptalı oynayarak her an tetiğe basmak üzere olan adamlara şaş kın gözlerle baktım. “Benim müsabakam onunla değil miydi?

Bir ajan sadece yeteneğiyle değil, zekâsıyla da en iyisi olmalı."

Ben masumum dercesine onlara bakıyordum. “Eğitmenimin bana öğrettiği ilk şey, yeteneğimin yetersiz kaldığı yerde aklımı devreye sokmamdı.” Elimle karşımda iki büklüm olmuş ve ka

fasından şakaklarına doğru kan akan adamı gösterdim. “Onu yenecek kadar eğitimim yoktu ve ben de konuşma bahanesiyle

onu buraya çağırdım. Durumu kendi lehime çevirdim, bir ajan dan beklediğiniz taktikler bunlar değil mi?" İçimdeki tiksinti ye rağmen gülmeye çalışarak bu aşağılık sapığa baktım. “Sizce

bunun için ceza almam gerekiyor mu?" diye sordum. Gözleri

ever dercesine ölüm tutkusuyla yanarken seğiren çenesiyle diş lerinin arasından, “Hayır!” dedi. Tebessüm ederek adamlarına

döndüm. “Gördüğünüz gibi ortada bir sorun yok, beyler.” Al

tana üçüncü seçenek hayvan herifi

Scanned with CamScanner

312

YARALASAR ■ II Alaz bana bakmıyordu. Bana bakmadığı gibi beni duymu

yordu da. Onun kararan keskin bakışlarının hedefinde yeni ayağa kalkmayı başaran sapık vardı. Ne bir şey söylüyordu ne

de en küçük bir hareket belirtisi gösteriyordu. Onu buz gibi

gözleriyle zihninde öldürerek binlerce parçaya bölüyordu. Evet, her şeyi anlamıştı ruhumun şifası. Nasıl anlamasın ki? Onun gibi eğitimli bir ajanın yetenekleri içinde mutlaka dudak oku

mak da olmalıydı. Ya da karşımdaki adamı görünce verdiğim tepkilerden ve onunla konuşurken takındığım mimiklerimden

anlamıştı. Gözlerimdeki o hep gördüğü dokunulma korkusun* dan yine anlardı. Aksini düşünmek aptallık olurdu çünkü Alaz Alnığ Sipahi, zekâsıyla koskoca tesisi kontrolü altına almışken

bunu kaçırmazdı. Bu yüzden tacizci adama bakarken gözlerinde henüz yapmadığı kadiamların izleri vardı. Bu sebeple yumruk

yaptığı ellerini cebine saklamıştı. Hayır, diğerlerinden bunu

saklamasının sebebi konumunu düşünmesi değildi. Bu bakış

larını tanıyordum, o çoktan tacizci adamın kaderini çizmiş ve son noktayı koymuştu.

Karşımdaki şeref yoksunu adam kendisini tamamen topar

layınca elimdeki silahı sertçe aldı. Bana yaklaşarak aramızdaki

son adımı kapattı. “Tekrar görüşeceğiz,” dedi kısık bir sesle.

Söyledikleri beni korkutmuyordu, beni korkutan şey gözlerinde gördüğüm o karanlıktı. Bu yaptığımı yanıma bırakmayacaktı ama beni öldürmek için elini çabuk tutmasını sağlayacak olan

asıl sebep, beni susturmayı istemesiydi. Bu skandali benimle

birlikte toprağa gömmeye kararlıydı. Adamlarına doğru yürüyünce onlar gerçeği bilmediği için çoktan silahlarını indirmişlerdi. Böyle zeki bir çaylağı en iyi

şekilde eğittiği için Alaz’ı tebrik ederek gitmişlerdi. Şu bahsi geçen görevi daha sonra Alaz vasıtasıyla bana bildireceklerine emindim. Onlar gidince diğerleri hâlâ az önce yaptığım şeyin

şokunu yaşıyordu. Nihayet buzdan gözleri beni bulan eğit menim, tesisi işaret ederek o tarafa yöneldi. Nasıl olsa az önce dövüş sıramı savuşturduğum için onu takip ettim. Diğerleri henüz başlamamıştı ama ben çok hızlı bir şekilde bundan kur tulmuştum.

MARAL ATMACA

313

Tesise girince ne bana baktı ne de benimle konuştu. Hata asansöre binince bile benden yana hiç bakmadı. Üst kata çı

karak odama girene kadar bu böyle devam etti. Kapıyı kapa tınca nihayet başını kaldırıp bana bakmıştı. Ben endişe içinde

ne söyleyeceğini beklerken yanıma geldi ve belimden tuttuğu

gibi beni göğsüne çekti. Tüm direncim kırıldı, hıçkırarak ağla dım. Bahçede o adamla olanları hatırladıkça daha fazla ağlama

ya başladım. “Alaz oydu…” Zehrimi gözyaşları vasıtasıyla onun göğsüne akıtırken geçmişte yaşadığım her şeyi yeniden hatır lamak neredeyse aklımı kaçırmama sebep olacaktı. “Bana…”

diyerek sustuğumda ensemi kavrayıp başımı göğsüne bastırır ken öfkeden gerilen bedeninin farkmdaydım. “Biliyorum güze

lim” Korkularımı almak ister gibi saçlarımı şefkatle okşuyordu. “Biliyorum Sedef, biliyorum.” Dudaklarını saçlarıma bastırdı, öpüşü bile fazla merhamet doluydu. O beni gerçekten düşü

nüyor ve bana değer veriyordu. Şimdi daha iyi anlıyordum ki

bu adamın sevgisinde artık yalan yoktu. Ben kendime gelip rahatlayana kadar göğsünde ağlamama

izin vermişti ve saçlarıma kondurduğu öpücüklerle yalnız ol

madığımı hissettirmişti. Kendimi daha iyi hissettiğimi anlayın

ca elimi tutarak beni yatağın üzerine çekmiş, kendisi de yanıma oturmuştu. “Şimdi beni dinle” dedi. Parmak uçlarıyla uzanıp

gözyaşlarımı sildi. Benim aksime o hiç iyi görünmüyordu. Be

nim iyi hissetmem için dakikalarca uğraştı ama kendisi fazla

sıyla kızgın olduğumu gizleyemiyordu. “Ne Çetin in konumu

umurumda ne de şu anda kendi konumumu düşünüyorum. Eğer hâlâ yaşıyorsa bunun tek sebebi sana özgürlüğünü verecek

olması." Hiçbir şey anlamıyordum. Yıllar önce mahkum eden bu pislik şimdi nasıl özgür bırakabilirdi?

“Sedef?” Göğsünü şişirerek sıkıntılı bir nefes alırken ıslak

yüzüme yapışan saçlarımı çekti. “Bu seri katil olayı çözülün

ce yeniden cezaevine döneceksin. Eğer Çetin i konuşturursak o çocuğu öldürmediğini gösteren kanıtları mahkemeye sunup

masumiyetini kanıtlayabiliriz." Korkumu görünce yanağımı avucunun içine aldı. “Senin için gereken her şeyi yapacağım

Scanned with CamScanner

JU

YARAlASAR-ll

ama bir konuda yardımına ihtiyacım var. Ona işkence etsem dahi konuşturansam. Zaten tehdit altında verdiği ifadenin mahkemede bir hükmü olmaz." Benden o Çetin denilen pisliği konuşturmamı mı istiyordu? Ya ne istediği hakkında en küçük bir fikri bile yoktu ya da istediği şeyin ne denli ağır olduğunu bilmiyordu. Elini iterek ayağa kalktım ancak kolumdan tutarak tekrar kalktığım yere oturmamı sağladı. “Kolay olmadığını biliyorum.” Benden böyle bir şey istediğine göre yeterince bilmiyor du. “Benim gözetimim altında olacaksın ama o yalnız olduğu nuzu düşünecek.” Ne kadar da kolay anlatıyordu! Ben o adamı tekrar görmek zorunda kalacaktım ve tekrar sesini duyacak, varlığıyla acı çekecektim! “Bunu yapmayacağım!” Elimi tutan elini sertçe ittim.Tekrir ayağa kalktığımda öfkemi ondan çıkarmak ister gibi bağırdım. “Beni buna zorlamayı bırak çünkü onu görmek istemiyorum. Alaz benden bunu bekleyemezsin!”

“Asıl sen, benden seni kaybetmemi bekleyemezsin!” Bu sefer kolumu daha sert tutarak beni ikinci kez yanına çekti. “Zehrin kanıma işlerken senden vazgeçmemi benden bekleme, Sarma şık!” Belki bana bağırmadı ama gür çıkan sesiyle söyledikleri beni susturmaya yetmişti. Belki de beni susturan sözlerinin al tında saklı kalan sevgisinin derinliği oldu. Belki de kahvelerin deki aşkın saflığıydı, emin değildim. “Bunu yapmazsan onu öldürmek zorunda kalacağım, Sedef çünkü ilk fırsatta senden kurtulmaya çalışacak!” Elinin altındıki battaniyeyi sıkarken tiim kasları seğiriyordu. “Ve ben, onu öldürdüğüm anda elindeki son kurtuluş biletini yakmış olaca ğım. Neden anlamıyorsun? Ben seni tekrar o hücreye gönderemem. Eskiden belki ama şimdi asla!” Bana ters ters bakarak sinirini benden çıkarmamak için bir hışımla ayağa kalktı. Nor malde asla söylemeyeceği şeyleri öfke anında söylemesi onu hep kızdırma isteğimi getiriyor olsa da kendi iyiliğim için bunu ya pacak kadar aptal değildim.

MARAL ATMACA

315

uNc tür bir plan hazırlayacaksın, bilmiyorum ama beni yalnız bırakırsan seni doğduğun güne pişman ederim, Sipahi!" dediğimde tam kapıya yönelmişti. Ona istediği şeyi vermiştim. Rahatlayarak sesli bir şekilde verdiği nefesleri duymuştum. “Ya pacağını biliyorum/’ dedi. Bana doğru dönerek yanıma geldi ve belimden tutup beni biraz yukarı çekerek yarakta uzanmamı sağladı. Başım yastıkla buluşurken hâlâ ciddi ifadesinden bir şey kaybetmemişti. “Her an bir çılgınlık yaparak Çetini ziya ret edebilirim. Kontrolümü kaybederek her şeyi kana bulamam an meselesi.” Yanıma uzanarak kollarını belime sardı, yüzünü boynuma gömerek kokumu sesli bir şekilde içine çekti. “Neden kokunla beni zehirleyerek uyutmuyorsun, Sarmaşık?” Gülerek kollarımı ona sararken bana zehirli sarmaşık muamelesi yapma yı bırakması gerektiğini düşündüm. Gerçek anlamda sakinleş meye ihtiyacı olduğu için bu sefer sessiz kalarak onu kollarımda uyutmayı seçtim.

1 hafta sonra “Daha hızlı,” “Deniyorum Efe!”

Ayağımı kaldırıp ona tekme atmak istedim fakat bacağımı tutarak yere düşmeme sebep oldu. “Yeterince iyi değilsin.” Yer

de acıyla inlerken zaten bunun farkmdaydım. Farkında oldu

ğum bir başka şey de Efenin lanet olası ustaca taktikleriydi. Allah aşkına, bu çocuk her derste sürekli ağlıyordu. Bu teknikleri

hangi ara öğrendi?

O tacizci adamı düşünmemek için Efe nin bana yardım cı olmasına izin vermiştim. Tamam, itiraf ediyorum, benden korü olduğunu düşündüğüm için bunu yapmıştım. Fakat beni

yanıltan çocuk, her komutuyla bir haftadır beni dehşete dü

şürüyordu. “Bana vurmayı dene.” Başımı sallayıp ayağa kalk-

Scanned with CamScanner

316

YARALASAR - U

tim. Yüzüne doğru savurduğum yumruğumu havada yakalayıp bileğimi hafifçe bükünce inledim. “Efe Can! Kolumu kırdın

vicdansız!* Bileğimi bırakmadan dirseğime diğer elini koydu vç bileğimi yukarı doğru kaldırınca bağırdım. “Bu açıdan kolunu

iki farklı yerden kırabilirim ve sen çığlık atmaktan başka bir şey yapmayarak buna izin veriyorsun» Yankıcığım." Yankûı bauını Bu gerçekten benim tanıdığım ödlek çocuk mu? Bu kadar şeyi Yosundan öğrenmişti. Nasıl bir beyni vardı,

bilmiyordum ama eğitim esnasında sürekli korkarak ağlasa da aslında tüm komutları hacker beynine kazımıştı. Kolumu bırakarak iç çekti. “Fulya ile maçın iki gün sonra ve sen hâlâ hazır değilsin* O gün Fulyanın meydan okumasını neden ka

bul etmemi istediğini şimdi anlıyordum. Efe bana kendisi ders

vermek istemişti çünkü bir haftadır gece gündüz gizlice arka bahçeye kaçıp çalışıyorduk.

“Dövüşmeyi herkesten daha iyi biliyorsun.” Gözlerimi kı sarak ona yaklaştım. “O zaman bu korkaklığın nedir oğlum?

Tüm temel hareketleri biliyorsun ama tokat bile atamıyorsun? Yanakları önce hafifçe pembeleşti. Ardından utançla kızardı. "Şey, ben çok fazla şey bilirim ama bunu uygulamaya koya

mam." Mümkünmüş gibi daha fazla kızardı. “Karşımdaki kim olursa olsun birine şiddet uygulayamam. öyle bir an geldiğinde öğrendiğim her şeyi korkudan unutuyorum” Naif ruhlu biri

olduğu için bunları zaten tahmin ediyordum. O sadece bir hacker değil, aynı zamanda gördüğü her şeyi aklına kazıyacak

kadar zeki biriydi. Ancak tehlike esnasında korkusu onu savun masız bırakıyor ve psikolojik olarak etkiliyordu. Onu, “insanlar savunma derslerini tehlike anlarında kullan mak için öğrenir, Efe Can. O an bunu yapamıyorsa bildikleri ne

işe yarar ki?” diye azarladığımda dudağı titreyen çocuğun yine gözleri dolunca kendime kızdım. Ama Allah aşkına, bildiklerini hiç uygulamıyorsa tüm bunları bilmeyen biriyle aynı konumda

oluyor. Bilgi kullanılmadığı sürece bir işe yaramaz ki.

“Olsun be Efe Can.” Birazdan ağlayacağını bildiğim için

daha fazla üzerine gitmeyi bıraktım ve gülerek hafifçe omuzu

MARAL ATMACA

317

na vurdum. “Sen bana öğret ve ben de senden öğrendiğim her şeyle seni daha fazla koruyayım,” dediğimde ikimiz de güldük. Bu, iki tarafın da kazanacağı bir anlaşmaydı. Onda taktik vardı,

bende de o taktikleri uygulayacak cesaret. Evet, her şekilde bir birimizi tamamlıyorduk. “Tesise kadar yarışalım mı?” Gece ikide başlayan dersimiz pbah sekize kadar sürdüğü için henüz kahvaltı yapmamıştık.

“Yine düşersin,” diye homurdandığında gülerek karşılık vererek

koşmaya başladım. bir haftada gerçekten ondan çok şey öğrendim.

Birlikte koşmaya başladığımızda, “Şu gizemli katil hakkında ram olarak neler biliyorsun?” diye sorunca az kalsın düşüyor dum ama neyse ki dengemi koruyup düşmedim. “Uzun boylu, kendi sesini değiştiriyor, yarasalara âşık, psikopat ve öldürmeyi

seviyor. Uzun boylu olduğunu söylemiş miydim?" “Başka? İyi düşün, unuttuğun bir şeyler olmalı?” Katili en u benim kadar merak ettiğini düşündüğüm için sorulan beni

rahatsız etmiyordu.

“Fulya ile işbirliği yaptığını düşünüyorum. Her ikisi de bana kafayı taktığı için düşmanlarımın müttefikliği beni aşırı mut

lu etti. Ha bir de çikolata kokuyor! Feride nin ölümünde de Fulya nın parmağı olduğunu düşünüyorum.” Bu sefer koşarken

tökezleyen o olmuştu. Koşmayı bırakıp rengi atmış bir şekilde bana bakınca bu hali dikkatimden kaçmadı.

“Az önce ne dedin sen?” “Fulya ile işbirliği yaptığını mı?” “Hayır diğeri.”

“Feridc’nin ölümüyle ilgili olan kısım mı?”

“Sondan önceki cümlen!” “Bağırma bana! Madem duydun, neden soruyorsun? Daki kada kaç cümle kurduğumu nereden bileyim ben?” diye ba-

318

YARAI.ASAR -11

ğırdığımda sabır dilenir gibi burnundan soludu. “Kokuyla j| gili olan kısım Yankıcığım!” Bak bâld bağırıyor ya! Aynca Jfy, söylediklerim onu neden biç yırtmadı da bu gereksiz ayrını^

takıldı! İkinci kez, “Çikolata kokuyor,” diye tekrarladığımda gözle

rini kıstı. “Emin misin?” "Eminim. Bir şekilde öcü ve Alaz aynı kokuyu kullanıyor. Alazın parfümünün aynısını bulmuş olmalı. Kafamı karıştır-

mak için yanıma gelirken o parfümü sıkıyor ama benim ya-

nımdan ayrılınca kimse anlamasın diye kendi parfümünü kullanıyor olmalı.” Bunlar benim gözlemlediğim şeylerden yoh

çıkarak şüphelendiklerimdi. Ne kadar doğru olduğunu zaman

gösterecekti.

Dikkatli bir şekilde yüzümü incelerken yalan söylemediği

mi fark edince bir süre düşünüyormuş gibi hiç ses çıkarmadan çenesini sıvazladı. “Efe Can?” Temkinli adımlarla ona yaklaş

tım. “Ne buldun kuzum?” Yine abla rolüne büründüğümde bir

süre hiç konuşmadı fakat daha sonra aklına bir şey gelmiş gibi gözlerini irice açtı. “Çikolata kokan biriyle karşılaştım sanki!” Güldüm. “Alaz, değil mi? Dedim ya, o da öyle kokuyor.” Çok

çabuk itiraz etti. “Hayır, o değildi ama şimdi kim olduğunu

hatırlamıyorum, Yankı. Ancak eğitmenin değildi çünkü o an tek düşündüğüm senin eğitmenin ile aynı kokuya sahip olduk larıydı.” Aynı anda soluğumuzu tutarak yutkunduk. Efe aptalı katil ile karşılaşmış olabilirdi ve bunu şimdi fark ediyordu. Bu

da demek oluyordu ki katil gerçekten Alaz değildi, sadece ikisi

de aynı kokuya sahipti.

“Efe?” Tehlikeli bir şekilde sırıttım. “O kişiyi hatırlamıyor

san kaçsan iyi olur çünkü ona bu kadar yaklaşmışken senin zayıf hafızan yüzünden…” demiştim ki Efe arkasına bile bak

madan kaçınca sinirden bağırarak onu kovalamaya başladım. “Unuttun değil mi» geri zekâlı!”

MARAL ATMACA

319

“Kaç Efe çünkü seni yakalarsam o beynini söküp unuttuğun

kısımları senden alacağı m!" “Yankıcığım, peşimden koşmayı bırakır mısın? Senden korkmaya banladım”

“Kork zaten, kuş beyinli!” Yüzüstü yere yapıştığımda acıyla inledim. Sanırım bir miktar toprak dudaklarıma yapışmıştı ve

ben onu yemiştim.

Ellerimi yere bastırıp homurdanarak oturdum. Düştüğüm için ağzıma doluşan toprağı tükürüp dudaklarımı sildim. “Bu çok gurur kırıcı,” dedim. Sızlayan dizlerime baktığımda şortu

mun açıkta bıraktığı diz kapaklarımın hafiften soyulduğunu ve

biraz kanadığını gördüm. “Zavallı bacaklarım, sizin tek suçu nuz benim bacaklarım olmanız.” Eminim, şimdi bir mankenin bacakları olmak için her şeyi yaparlardı. Her iki bacağımdan sızan küçük miktarda kanı görünce ağlamak istedim. “Ama bu

kadın da bildiğin nankörlük. Ne yapayım yani? Bir mankenle

anlaşarak bacak nakli mi?” Tamam, ben sakar olabilirdim ama onlarda benden aşağı kalmıyordu. Sonuçta düşmeme onlar ne den oluyordu ama niyeyse sakar olan hep ben oluyordum. Gü lüşme sesleri duyunca kimin sohbetimi bozduğunu merak et

tim. Umanm bunun için geçerli bir mazereti vardır. Allah, bana gülen herkesin belasını versin! Alaz ve takımı, Pars ve takımı, Çakallar ve Yarasaların hep si tepemde dikilmiş, gülüyordu. Efe salağı ise görünürde yok

tu! Bahçede Efeyi kovalamaya kendimi o kadar kaptırmıştım

ki bunların burada olduğunu görmemiştim. Koşarak buraya gelmiş lâkin Efe yüzünden hiç birinin (arkına varmadan yere

yapışmıştım. “Bu kız kendi bacaklarıyla mı konuşuyordu?” Bu ketin şoka giren sesiyle hepsi kıkırdayınca utanç duygusu tüm

benliğimi sardı. Ben kendi kıyafetlerimle bile konuşan biriyim, bacaklarımla konuşmamın nesi yanlış?

320

VARALASAR - li

*Onu eğitmek yerine neden bir akıl hastanesine götürdü,

yorsun?" Atalay’ın gülerek Alaz a söyledikleri bence hiç komik değildi. Bildiğim kadarıyla zekâm henüz istifa bayrağını çek

memişti.

“Katılıyorum.0 Fulya tiksinerek bana bulanmak için yine bir bahane bulmuştu. İşin garip tarafı her defasında benimle uğra şacak malzemeyi ona benim vermemdi. “Bu akıl hastası delide

ne bulduğunu hâlâ anlamadım.” Bu kızdaki ar daman çıda

makla kalmamış, aynı zamanda paramparça olmuştu. Çünkü artık herkesin içinde utanmadan sevgilim olacak ruhsuza ası lıyordu.

“Ben deli değilim, ahmak.” Düştüğüm yerden başımı kal

dırıp ona baktım. “Sadece bu dünya benim gibi ender kişilikte

olan birinin varlığına hâlâ alışamadı. Üstün meziyetlerimden

dolayı evren beni dışlıyorsa Allah onun da belasını versin.* Alazın yüzünde küçük bir tebessüm oluştu. O beni asla yadır

gamıyordu. Diğerlerinin ne düşündüğü açıkçası pek de umu rumda değildi.

Buzdağı alayla, “Oradan kalkmayı düşünüyor musun?” de diğinde bakışlarımı ona çevirdim. “Ne münasebet, ben düşme

sem de zaten buraya oturmayı düşünüyordum. Şimdi lütfen

beni yalnız bırakın, güneşimi kapatıyorsunuz." Madem rrzilol dum, bari üste çıkayım. Gururumdan akşama kadar burada böyle oturabilirim çünkü ben gururlu bir kızım.

Allah aşkına, kimi kandırıyorum ki? Kendimden daha yünüz birini tanımıyorum. “Yürü Sedef!” dediğinde ona karşı çıkmadım. “Rica ederse

niz neden olmasın?” Ne diyebilirim ki ben, ben olmayı bıraka

mıyorum. içimi delen bakışları sabırsızca üzerimde oyalanınca bekle diğim sözler gelmişti. “Sen oturmaya son vererek yürüyecek misin yoksa bunu benim mi yapmamı tercih edersin?” Evet, buyurgan tavrına bakılırsa o da kendisi olmayı bırakamıyordu.

MARAL ATMACA

321

Ne uyumlu bir çift ama! İnat ettim, kalkmıyorum. İnatla kalkmamı bekliyor. Ben daha inatçı olduğum için yine kalkmıyorum. Ve bu pislik, herkesin içinde üzerime yürüyüp beni kucağına alarak kaldırdı.

Kendimi bir anda onun kucağında bulmayı beklemiyordum.

“Yalnız dikkatinizi çekerim, ben hâlâ oturur pozisyonunda ol duğum için kaybeden sîzsiniz,” diye homurdandığımda önce başını eğerek yüzüme baktı, daha sonra ise kalbimi durduracak güzellikte gülümsedi. “İnadını severim senin.” Kendimi tuta

mayıp ben de güldüm. Aramızdaki ilişki normal değildi.

Herkes bize bakarak bıyık altından sırıtırken aramızdaki iliş kiyi çoktan anladıklarını zaten biliyordum. Gerçi Alaz bunu hiç

saklamıyordu. Fulyanın kıskanç bakışları eşliğinde Alaz beni

onlardan uzaklaştırdı. Onları tamamen geride bırakınca onun kucağından yere adadım. Fulya salağına bu kadar gösteri yeter di çünkü beni daha fazla kucağında taşırsa aşırı romantizmden

kriz geçirebilirdim. Bir anda yere adadığım için az kalsın yine düşüyordum. “Bir yerini incitebilirdin.” Bu hareketimi onayla

madığını göstermekte fazla gecikmedi. “Günde kaç kez düştüğümün farkında mısın?” “Bu da seni hep kollarımda tutmam için iyi bir sebep.” Tabii

ona da bahane çıkıyordu.

“Sayende hepsi aramızdaki şeyi anladı.” “Saklıyor muyduk?” Bugün fazla mı hazır cevap yoksa bana

mı öyle geliyor?

ölüyordum! Yemin ederim şu iki günde ötüp ölüp diril dim. Hani bir söz vardır ya, insan sevdiğine kıyamaz diye. Ya lan! Allah o sözü söyleyen kişinin de belasını versin! Güya üst

mevkide bir sevgilim vardı ama bunun sefasını sürmek varken ben resmen sürünüyordum. Üstelik beni süründüren kişi de ta

kendisiydi! Şu iki günde beni öyle bir maratona sokmuştu ki

antrenmanlar yüzünden kırılmadık kemiğimi bırakmamıştı. Sabah başlayıp gece on ikide biten eğitim mi olurmuş? Kendi

mi yatağa attığımda sızacak kadar canımı çıkarmıştı. Beni nasıl yormuşsa artık iki gündür uyurgezerliğim bile tutmamıştı çün

kü uykumda bile kalkacak halim yoktu! Adam resmen uyurge zerliğin tedavisini buldu, haberi yok.

Eminim, bela okuma rekorunu şu iki günde kırmışımdır.

İnsan sevgilisine canım, gülüm der fakat ben hep bela okuyor

dum son günlerde. Derhal ilişkimize bir ara vermeliydik. Aksi takdirde ya o beni öldürecekti ya da ben onu öldürecektim ve

ortada ara verilecek bir ilişki kalmayacaktı. Perijan halime bakan Yarasaların eğlenerek attığı kahkahala ra hiç değinmiyorum bile. “Sadece bu kadar mısın?” Havadaki

yumruğumu yakalayıp dizini karın boşluğuma geçirince yere düştüm ve nefes almaya çalıştım. Kahretsin, ciğerlerim işlevini

yitirmiş gibi nefes alamıyorum. En kötüsü ise canım o kadar çok yanıyordu ki yeniden ayağa kalkacağımı sanmıyordum. Bu

324

YARALASAR - II

adam niye bir kaza kurşunuyla geberip gitmiyordu ki? Beni^

bildiğim bir erkeğin eli sevmek için dokunurdu sevgilisine am3 onun elleri dövmek için kalkıyordu!

“Aj’ağa kalk ve devam er.” Bir daha bu cümleyi söylerse yemin ederim buradan firar ederim. Bıktım bu lanet giresice cümleden!

Ciğerlerime yavaş yavaş remiz havayı çekerken yerde iki

büklüm kan ter içinde kalmıştım. “Senin benimle zorun ne

be adam?" Konuşurken acıdan dolayı sesim titriyordu. “Yeter artık.” Başımı kaldırarak saçlarımın arasından bana üstten ba

kışlar aran zalime baktım. “İnsan sevgilisine gül uzatır, sense

yumruk uzatıyorsun! Ne anladım ben bu ilişkiden? Sürekli da yak yemekten başka bir şey bilmiyorum.” “Göl mü istiyorsun?” Onu mu dedim bengimdi!

“Allah’ım!” Sinirden bağırdım. “Güllerden nefret ederim.

Hediyelerden, gereksiz takılardan, saçma ve değerli mücevher lerden, vıcık vıcık şiirlerden ve romantizmden! Ama yumruk

yemek yerine şu durumda bir büker deniz yosununa bile ra zıyım!” diye haykırdığımda verdiği tek tepki kaşlarını yukarı

kaldırmak olmuştu. “Deniz yosunu mu? İlginç bir zevk.” Yok arkadaş, benimle

bildiğin alay ediyordu. “He, yosun.” Ayağa kalkmak için kendi mi zorladım. “Göle git ve bana yosun bul fakat gölün bataklık

olduğuna emin ol. Eğer şansım varsa dibi boylarsın da ben de

rahat ederim!” Fulya salağı hangi cehennemde? Gelip bu kalpsizi biraz kur yapsın da ben de o esnada kaçabileyim.

“Kiraz çiçekleri” Ayağa kalktığımda söylediği anlamsız şey

leri duyup başımı kaldırdım. “Anlamadım.” Bana doğru yak laşarak yüzüme yapışan saçlarımı çekti. “Deniz yosunu yerine

kiraz çiçeklerini tercih edersin diye düşündüm." Anlamayarak ona baktığımda üzerime eğilip güldü. “Nefret etmediğin tek

çiçek." Bu bilgiyi nereden öğrendiğinin şaşkınlığını yaşıyordum çünkü kendimden bile sakladığım küçük bir sırdı bu.

MARAL ATMACA

325

Daha önce odacına gizlice girdiğimde vazoda kiraz çiçeği

vardı, değil mi? Yanlı; hatırlamıyorsam iki şişeyi kırarak bana verdiği örnekte arada kalan da aynı kiraz çiçeğiydi. Zaten o gece gösterdiği örnekte beni temsil etsin diye özellikle kiraz çiçeğini

seçmişti. Ne yani, benim sevdiğim tek çiçek diye mi o gece oda

sında kiraz çiçekleri vardı?

İyice bana yaklaşarak yüzünü boynuma gömünce nefes ala madım. Burnunu kışkırtıcı bir yavaşlıkla boynuma sürtüp de

rin bir iç çekti. “Vişne ve kirazları bu yüzden çok seviyorsun.” Kokumu içine çekmeye devam ediyordu. “Teninin yaydığı bü yüleyici kokuyu anımsatıyor kiraz çiçeğinin ılık esintisi,” de yince aklına bir şey gelmiş gibi gülümsedi. "Ve taze kurabiye

kokuyorsun. Sanırım yediğin şeylerin kokusu tenine siniyor," dediğinde gözlerim büyümüştü. Kokum hakkında ilk kez açık

layıcı bir yorumda bulunmuştu. Zeytin koktuğuma emindim çünkü şampuanım ve losyonum yeşil zeytin özlüydü. Belki de çok fazla vişne suyu içtiğim için ona öyle geliyordu. Allah aşkı

na, insanlar bitki değil ki koku üretsin? Yine de sözleriyle aklı mı başımdan aldığını biliyordum.

adam işini biliyor.

“Yanlışın var.” Aceleyle ondan uzaklaştım. “Şu anda ter ve kan koktuğuma eminim.” Evet, romantik anlann içine etmek gibi üstün bir yeteneğim olmalıydı. Başını geriye atarak içten likle güldü. “Benim senden aldığım kokuyu kimse alamaz.” Tazı gibi her kokuyu anında yakaladığını maalesef iyi biliyor

dum ama sevdiğim tek çiçeğin ne olduğunu bulması geri adım atmamı engelliyordu. Bana ait şeyleri hiç zorlanmadan öğren

mesinden hoşlanmıyordum.

“Çok yoruldum, artık ara verelim mi?” Konuyu çiçeklerden

uzaklaştırırken hemen farklı bir şeyler söyledim. Zaten üstüm başım kan revan içinde olduğu için yorgunluktan geberiyor dum.

Bileğindeki saate bakınca bana kara haberi vermekten hiç çekinmedi, “öğle yemeğine henüz üç saat var, Sedef. Ara ver meyi unut. Ben bir sigara içene kadar kum torbasına birkaç

326

YARALASAR - II

yumruk at." Tesisin 5. katındaki spor salonunda olduğumuz

için camdan atlayarak kaçamazdım. Beni bırakmayacağım bil

diğim için kum torbasına ağlamaklı gözlerle baktım. Burada

kendim kum torbası olmuşken yumruk atmak hiç kolay değil

“Hiç halim yok? Utanmasam çocuk gibi yere oturup ağ layacak durumdaydım. İşe yaramayacağını bildiğim için bunu

bile yapmaya üşeniyordum. Pencerenin yanma koyduğu ceketinin yanına giderek sigara

paketini çıkardı. “Eğer kaytarmaya devam edersen ceza olarak

öğle yemeğine gitmeyeceksin? Ayaklarımı yere vurarak istek

sizce kum torbasına doğru yürüdüm. “Kalpsiz zorba? diye homurdandığımda neşeli sesini duymak ses tellerinin icabına bakmam için beni teşvik ediyordu. “Bir şey mi dedin?” Kum

torbasına bir yumruk attım. “Demedim bir şey1? Ya firar edece ğim ya da bu gidişle bu herifin elinde kalacağım! “Ah!” Fulya’nın çığlığını duyduğumda tıpkı burada çalışan

diğer Yarasalar gibi ben de başımı çevirerek ona baktım. Yerde sol ayak bileğini tutarak acıyla inliyordu. Gözlerim Pars’ı andı ama o burada yoktu. Anlaşılan bugün Fulya tek başına antren man yapıyordu.

“Bir sorun mu var?” diyen Alaz Fulyanın yanına gittiğinde kaşlarımı yukarı kaldırdım. Bir sorun varsa da o kadar eğitme

nin arasında ilgilenmek ona mı düşmüştü? Ben bugüne kadar

defalarca yara almıştım ama nedense bir kere bile bana yardım

etmemişti. Dudakları titreyen kız, Alaz’a acı dolu bakışlar attı. “Bileğim

çok acıyor? Eminim çok acıyordur! Diz çöken Alaz, ilgili bir şekilde kızın ayak bileğini tutup kontrol edince kum torbasına bir yumruk daha anım. “Burkul

muş olabilir? Ne var bunda! Benimkiler her Allah’ın günü bur kuluyor Peki, ben bir şey diyor muyum! Hayır! Çünkü kimsenin

vsırdtrn

MARAL ATMACA

327

Yanıma gelen Araf» “Numara yapıyor,” dediğinde afallayarak

ona döndüm. Gözleriyle Fulyayı gösterdi. “Herkesi kontrol et tikten sonra kimsenin ona bakmadığına emin oldu ve Altuğ’un

dikkatini çekmek için kendini yere attı,” dediğinde Fulyaya

döndüm. Alaz a bir şeyler anlatan cilveli tavrını görünce Araf ın haklı olduğunu anladım.

“Bana bunu neden söyledin?” dediğimde güldü ve “Kıs

kançlıktan kum torbasını delmemen için," dedi. Kıskanmak nıt? Fulyayı mı? Hiç sanmıyorum. Bu kız çaylak olarak rakibim

olabilirdi ama kadın olarak benim karşımda hiç şansı yoktu. “Emin ol, Alazı öpse bile kıskanmam,” dediğimde gülüşü

büyüdü ve “Bu sözlerini unutma çünkü sanırım onu öpme ye hazırlanıyor,” dedi. Ne? Fulya ya döndüğümde mavi gözleri

şeytanca ışıldadı ve onu izleyip izlemediğimi görmek için bana döndü. Hemen sonrasında Alaza doğru uzanıp onun yüzünü kavradı ve öptü. Bu kadar ileri gitmiş olamaz!

Gözlerimi irice açarak onlara baktım. Diğerleri de benim

gibi afallamış bir şekilde o ikisini izliyordu. Alaz ın yüzündeki şaşkınlığa bakılırsa o da bunu beklemiyordu. Fulya’nın öpücü

ğüne karşılık kızı itmediğine göre gerçekten afallamış olmalıy

dı. Eğitmenler ve Yarasalar bir bana bakıyordu bir de o ikisine. Haliyle bu da kendimi hakarete uğramış gibi hissetmeme ne den oluyordu çünkü şu anda sevgilimin dudaklarında başka bir kadının dudakları vardı. İçimde fokurdayan öfke beni afallattı.

Neydi bu delici duygunun ismi? Kıskançlık mıydı? Yok anık, Fulyayı kıskanıyor olamazdım. Peki ya Alaz? Asıl kıskandığım

o olabilir miydi? Ben gerçekten bir erkeği kıskanıyor olabilir

miydim? Fulya’nın ona dokunan dudaklarını deşmek istedi ğime göre o şuursuz duyguyu gerçekten yaşıyor olmalıydım.

Herkes bana bakmaya bir son vermeli! Ne bekliyorlar? Bir tepki vermemi mi? Hayatımda ilk kez kıskançlığın ne olduğunu öğre

nirken nasıl bir tepki verebilirdim ki? Ayrıca Alaz hâlâ o kızdan

neden uzaklaşmamıştı?

Bir insanın üzerine bu kadar gelinmez ki arkadaş!

328

VARALASAR ■ II

“Üç saniyen var.” İçimdeki öfke ateşine inat gayet sakin bir şekilde Alaza baktım. “O kızdan uzaklaşman için üç saniyen

var, aksi takdirde…” Elimle yanımda duran Arafı gösterdim.

“Onu öperim ve ben sana bunları anlatırken çoktan iki sani yen bini.” Araf a doğru bir adım attığım esnada söylediklerim aklını başına getirmiş gibi hemen Fulyayı iterek kaşlarını çattı.

Fulyayı, “Bunu bir daha yapma!” diye sertçe uyardı ve elinin

teniyle dudaklarını silerek ayağa kalktı. İyi bari, tonunda bir tepki gösterdi.

“Gerçekten bunu yapacak kadar çıldırmadığını düşünüyo

rum," diyerek gülen Araf’a omuz silktim. “Bir saniye içinde ondan ayrılmasaydı, bunu yapacak kadar çılgın biri olduğumu anlardın, Karaoğlan.” Başını iki yana sallayarak homurdanan

çocuk, deli olduğumla ilgili bir şeyler söylüyordu. Alaz’ın bize attığı gazap dolu bakışları umursamadan kapıya doğru yürü

düm. “Sedefi” Evet, Alaz Bey gözlerimin önünde öpüldüğü yet mezmiş gibi bir de öfkeyle bana seslendi. “Ne?” dedim. “Senin için zemzem suyu bulmaya gidiyorum. Bir yılanın zehrini akıt

tığı dudaklarını kırk kere zemzem suyuyla yıkamazsan akşama

öteki tarafa geçmiş olursun. Ve hayır, eğitimden kaçmak için

bunu yapmıyorum, sadece eğitmenini düşünen vicdanlı bir çaylağım.” Fulya yılanı beklediği gibi kıskançlıktan gözyaşla rına boğulmadığım için küplere binmişti. Tabii, içimde kopan

yangınları bilmiyordu. Allah her ikisinin de belasını versin!

“Oğlum, kızdaki cesarete bak. Resmen herkesin içinde onu

öptü,” dedi Yiğit. Eğer biraz daha konuşmaya devam ederse oturduğumuz kuleden onu aşağıya atabilirdim. Evet, ekipçe

engelli eğitim sahasındaki kulenin üzerine çıkmıştık ve başka konu yokmuş gibi herkes Fulya yılanının yaptığı iğrençliği ko

nuşuyordu.

MARAL ATMACA

329

Sırf o ikisini görmemek için öğle yemeği yemeye bile gitme

dim. Yalnız kalmak için bu tahta kuleye tırmandım ama Yara salar sağ olsun, anında beni buldular. “Cesaret değil canım o.”

Süslü yüzünü buruşturdu. “Bildiğin gurursuzluk.” Yiğit» “Katılmıyorum,” diyerek sırıttı. “Sizden daha cesaredi olduğu için kıskanıyorsunuz. Sonuçta herkesin gözlerinin

önünde bir erkeği öpecek kadar cesaretli olmadığınızı hepimiz biliyoruz." Resmen gel beni öp dercesinc Süslüyü kışkırtıyordu,

uyanık. Ecrin, “Kıskanmak mı?” diyerek küçümseyen bir bakış attı. "Onu kıskanacak kadar ciddiye almıyoruz. Bir erkeği öpmenin

cesaretle ne ilgisi var?”

“Bu birini gözlerinden öpmeye benzemez, Koreli,” diyen Kuzey de tartışmaya katılarak arkasına yaslandı. Yiğit’in uzat

tığı sigara paketinden bir dal alıp yaktı. “Herkesin içinde bir

erkeği öpecek kadar cesaretli olduğunu düşünüyor musun ger çekten?" Ecrin’in kızaran yanaklarını görünce, “Ben de öyle düşünmüştüm,” dedi ve keyifli bir şekilde sigarasından büyük bir nefes çekti. Bağımlı olan Hakandı ama tiryaki olan Yiğit ve

Kuzeydi. Ne çelişki ama!

“Saçmalık,” dedim ve ayaklarımı boşluğa doğru uzatarak

onlara döndüm. “Alt tarafı bir öpücük Bu kadar abarttığınıza inanamıyorum. Herkes yapabilir bunu.” Şu erkeklerin ne kadar budala olduklarını bazen gerçekten unutuyordum.

“Herkes yapabilir,” diyen Hakan kahkaha anı ve devam eni:

“Ama siz üçünüz yapamazsınız.” Erkekler gülerek onu onay layınca biz kızlar aynı anda kaşlarımızı çattık. Süslü, “Tabii ki yapabiliriz!” diye ani bir çıkış yaptı. Bu sırada erkekler göz göze geldi ve ben ne yapmaya çalıştıklarını anladım. Bu üçü bizi kış

kırtarak ilk adımı kızların atmasını sağlayacaktı. Kahretsin! Fulya olayı bahaneydi, bu pislikler kendi çıkar larının peşindeydi. Yiğit’in Süslüden hoşlandığını herkes bi

liyordu ve Nazın onu öpmesi işine gelirdi. Kuzey de çapkın

330

YARALASAR - II

biri olabilirdi ama o da Ecrinle ilgileniyor gibiydi. Afrodit ile olan ilişkisini bile bitirmişti. Ever, Ecrinin onu öpmesini isterdi. Hakanın ise tek çıkarı, olacakları izleyerek her zamanki

gibi eğlenmek olurdu. Efe zaten çok az konuştuğu için olayın

dışındaydı. Bu gidişle araya kaynayacak olan bendim çünkü Fulyadan sonra Alazı hayatta öpmeyecektim.

“Yeme bizi Nazile, yapamazsınız.” Süslü, “Yaparız, değil mi kızlar?” dedi.

Ecrin, “O kadar zor olmasa gerek,” diyerek bana döndü. “Ya belki de yapamayız. Hemen gaza gelmese miydik?” dediğimde

Süslü ve Koreli kafama bir tane geçirince az kalsın aşağıya düşü yordum. “Kızım, bildiğiniz tuzak…” dediğimde ikinci defa on

lar tarafından kafama darbe aldım. Güya çok çabuk gaza gelen bendim, halbuki bu ikisi benden beterdi. “Tamam!” Pes ederek

bu iki aptalın yanında yer aldım. “Yaparız.” Asla yapamayacağız Erkekler birbirine zafer dolu bakışlar atınca Ecrin ve Nazı

kuleden aşağı atmak istedim. Yiğit, “Yapın da görelim o za man,” dediğinde ikisi aynı anda yutkununca sonunda oyuna

geldiklerini anladılar, aptallar. “Yarın,” diyen Kuzey in meydan okuyan bakışları Ecrini

buldu. “Kedicik’in maçı için herkes bir araya geldiğinde senden sağlam bir performans bekliyorum, Koreli.” Ecrin kırmızının

her tonuna bürünürken Kuzey pisliğinin keyfine diyecek yok tu. Oh olsun bu aptala, bu sefir hiç karıkmayacağım.

Hakan, “Her anını videoya çekeceğim,” dediğinde yanım

daki su şişesini alıp kafasına fırlattım. “Bana ne bakıyorsun, Al lah m bağımlısı! Arada kaynadığımı görmüyor musun?” dedim. Ayağa kalktı ve “Sakar, kalksana bir ayağa,” dedi. Yine neyin

peşinde olduğunu anlamasam da dediğini yaptım. “Kalktım işte…” Bir anda beni kucağına alınca ne yapacağını miadım ve bağırarak kendimi kurtarmaya çalıştım. “Geri zekâ

lı, pis bağımlı! Sakın bunu yapma!” diye haykırdığım esnada,

MARAL ATMACA

331

•Çok geç. Sakar." dedi ve gülerek beni aşağıya fırlattı. Çığlık çığlığa yere doğru düşüyordum. Bu çocuk neden tüm gereksiz fa-

kalan benim üzerimde yapıyor, bilmiyorum ama bu sefer elimden kurtulamaz, Siyah, deri minderlere yapıştım ve acı dolu inilti

nle engel olamadım. “Allah belanı…’* demiştim ki yukarıdan bana gülen Hakan’a arkadan yaklaşan Ecrin i gördüm. Koreli onu itince, “Hayır!” diye fısıldadım. Yuvarlanarak yan tarafa

çekildim.

Tam tahmin ettiğim gibi Hakan benim az önce bulundu

ğum yere düşmüştü. Efenin, “Lütfen yapmayın!” diyen sesini duyunca başımı kaldırdım. Kuzey, Efe yi itti. Kuzey in yüksek

lik korkusuna rağmen Naz da Kuzey’i itmişti. Devamında Yiğit

önce Naz’ı ve hemen ardından da Ecrin’i itmişti. Fakat Ecrin onu da kendisiyle aşağıya çekince hepimiz yeri boylanıştık.

Herkes inleyerek doğrulmaya çalışırken Efe Can sanki beto na çakılmış gibi gözlerini sıkıca kapatmış, ağlıyordu, “öldüm mü? öldüm, değil mi? İnanmıyorum, ben öldüm!” Garibim, feryat figan ediyor, öldüğünü düşünerek ağlıyordu. Biri ona yer lerde özel kaplama minderler olduğunu ve o yükseklikten düşünce ölünmeyeceğim anlatsın.

Erkekler afallayarak birbirine bakıyordu ve hiçbiri böyle bir

şey beklemiyordu. “Ne diye kız gibi bağırıyor oğlum bu?” diyen Yiğit, Efe’nin bu hallerine bir türlü alışamamıştı.

Hakan, “Buyurun cenaze namazına. Ağlak öldüğünü düşü

nüyor,” diyerek güldü ve bu kez haklıydı. Kuzey başını kaldırıp kule ve yer arasındaki mesafeyi he

sapladı. “Bu yükseklikten mi?” Sesi o kadar şaşkın çıkmıştı ki hepimiz dayanamayıp kıkırdadık. Evet, bu yükseklikten. “Psiko lojimi bozan bu çocuğu gruptan atabiliyor muyuz?” diyen Yiğit

bizi kahkahalara boğdu. Mümkün olsa Efe’den kurtulmak için bir saniye bile beklemeyeceğini iyi biliyorduk.

Dayanamayıp, “Efe Can,” diye yattığı yerde salya sümük ağlayan çocuğa seslendim. “Yaşıyorsun, gözlerini açarsan anlar-

332

YARALASAR • 11

sın." Gözyaşlarını sildi ve ela gözlerini kırpıştırarak açtı. yaşadığını anlamak için bedenini konrrol etti, sonra ise rahalayıp küskün bakışlarla bana baktı. “Çok korktum Yankıcığ^’ beni tutmadığın için sana küstüm,” dedi. Herkes banabakar^

bıyık altından gülerken ben doğru duyup duymadığım konu sunda çelişkiye düşmüştüm. Kollarımı açıp onu tutmamı gerç^

ten istemiş olamaz, değil mi? “Kusura bakma, Efe ya,n diye sitemle homurdandım.”Seni tutmayı düşünemediğim için çok büyük ayıp ettim.”

“Ettin tabii,” diyerek ayağa kalkınca hıh dercesinc bir ha

reket yaptı. “Bazen çok düşüncesiz olabiliyorsun, Yankıcığım,’’ diyerek yanımdan geçip giden Efe, beni afallattı. Diğerlerine

dönerek, “Az önce tam olarak ne oldu?” dediğimde hepsi gül.

meye başladı. Acaba ezilmek pahasına kollarımı açıp Efe Çan’ı

tutsa mıydım? Ne diyorum ben ya, bunlar bende akıl namına bir şey bırakmadı. Odama gelince günün yorgunluğunu üzerimden atmak için ilk iş güzel bir banyo yaptım. Üzerime tişört ve tayt gibi rahat

bir şeyler giydikten sonra saçlarımı kurutma işini üşenerek ger çekleştirdim. Yatağa girip öğle uykusuna dalacaktım lâkin teras ta duyduğum seslerle duraksadım. “Yanlış mı duydum acaba?”

dedim. Bir kadının gür kahkahasıydı bu. Balkonun kapısını açıp dışarı çıkınca, Alaz ın kendi tarafın

daki koltuklardan birine oturduğunu gördüm. Odalarımız yan yana olduğu için ikimizin balkonu da yan yanaydı. Kısacası

diğer çıkış kapısını kullanmadan da buradan odasına girebilir

dim. Ayaklarını ortadaki sehpanın üzerine uzatmış, oturduğu yerde sigarasını içiyordu ve diğer eli Buket’in omuzundaydı. Buket ise kollarını onun beline sarmış, kafasını Alaz ın göğsüne yaslayarak ona bir şeyler anlatıyordu. “Atalay’ın yüzünü görme liydin, Yosun ona bir sevgilisi olduğunu söyleyince şoka girdi?

Buket kahkaha atınca Alaz’ın dudakları kıvrılmıştı. “Bu yalanı

Yosun a kim söyletti? Sen mi yoksa Simay mı?” Ben de bir ara Bayan Kırmızı Dudak’ın gerçekten sevgilisi var sanmış ve se vinmiştim.

MARAL ATMACA

333

’Tabii ki Doktorun fikriydi.” Psikolojiden anladığı için

kendi aralarında Simaya böyle sesleniyorlardı. ‘‘Benim yön

temlerimi bilirsin,” dedi Buket ve gülerek ondan hafifçe uzak laştı. Yine sadece yarım adet ve mini şort giydiği için baştan çıkana bedeni gözler önündeydi. “Birazcık kadınlığını kullan

sa şimdiye kadar kaç tane Atalay kafeslemişti,” dedi. Bu lanet tanrıça şimdi neden göğüslerini benim eğitmenimin gözlerine

sokuyordu? Anladık, taç gibi hatunsun ama biz gariplerin ne suçu

var? Allah bazı çeyleri vermeyince vermiyor işte. Alaz kaşlarını çatarak ona ters ters baktı. Buket’e karşı fazla

korumacıydı. “Elimde kalacaksın, Buket! Seninle kadınlar ve

erkekler hakkında konuşmak hoşuma gitmiyor,” diye azarlayın ca Buket şuh bir kahkaha atarak rujlu dudaklarını onun yanağı na bastırdı. Geri çekilince gördüm ki öptüğü yere dudaklarının izini bırakmıştı. “Ama en çok beni seviyorsun, değil mi?” dedi.

Sesi küçük bir kız çocuğu gibi şımarık ve ilgiye muhtaç çıkınca Alaz ona tebessüm etti. “Maalesef en çok seni seviyorum,” diye

karşılık verdi. Dudaklarını onun alnına bastırınca tebessüm et tim. Onlar ekipte birbirine çok yakın olan iki kişiydiler. Alaz ın

onu kız kardeşi gibi gördüğünü Pars a yaptıklarını öğrenince anlamıştım. Buket ise sadece bakışlarıyla onu ağabeyi ve tek

ailesi olarak gördüğünü çok güzel yansıtıyordu.

Onları rahatsız etmek istemedim. Ses çıkarmadan yeniden odama gitmek için geriye doğru bir adım atmıştım ki ayağıma

takılarak kalçamın üzerine düştüm. “Ah, lanet!” diye homur

dandım. Başımı kaldırınca her ikisinin de beni izlediğini gör düm.

“Ne zamandır bizi gözetliyorsun?” Biri şu adama onları gö

zetlemediğimi söylesin. “Terasın ortak olduğunun farkında mısınız?” Genelde yalnız

olmadığımız sürece resmiyeti bırakmıyorum. Buket oturduğu yerde rahatsızca kıpırdandı» diğer koltuğa

geçerek Alaz’dan uzaklaştı ve “Umarım yanlış anlamamışındır,

534

YARALASAR -II

hayatım," dedi. Umursamaz bir şekilde omuz silktim. “Oradan bakınca bir erkeği kıskanacak birine mi benziyorum?” dedim.

Her ikisi de tek kaşını kaldırıp bana bakınca, bakışlarına, “Ne?’ diye karşılık verdim. “İnsan sevdiğini kıskanır, tatlım.” Bacaklarımı bağdaş ya

parak daha rahat bir şekilde oturdum. “Bir konuda anlaşalım Bayan Afrodit, ben onu sevmiyorum. Sadece hoşlanmak gibi

bir halt yedim.” Sevgi ve hoşlanmak arasında çok fark var diy> biliyorum. “Ah!” Eliyle kafasına hafifçe vurdu. “Sen Fulyanın yaptığı

şeyden dolayı kıskandığın için böyle kızgınsın.” “Kızgın değilim.”

“Kızgın olduğunu görebiliyorum ama bu konuda seni suçlayamam. Altuğ, kendini affettirmek için hâlâ bir şey yapmadın

mı? Biz kadınlar, ateşli âşıklara karşı koyamayız.” Allah’ım sana

geliyorum, bu edepsiz kadın yine uçtu! “Ben o gruba girmiyorum ve ateşli ateşsiz fark etmez, bir âşık istemiyorum!” diye bağırdığımda gülerek AJaz a döndü.

“Gördüğün gibi kıskançlıktan çok fazla kızmış.” Bu kadın şu

anda asıl kızdığım kişinin kendisi olduğunu gerçekten fark etmi yor mu? Ayrıca ateşli âşık nedir, Allah aşkına! Bukefin iki dakikada beni nasıl çıldırttığını gören Alaz, mü

dahale etmek yerine arkasına yaslanarak keyifle beni izliyordu. “Bu kadar yeter, ben uyumaya gidiyorum,” dedim. Kaşlarımı çatarak öfkeli bakışlarımı ona yönlendirdim. “Umarım yine

eğitim diye tutturmazsınız. Malum bedenimin yarınki maç için

dinlenmesi gerekiyor,” dedim. Ayağa kalktığımda dudağının

kenarı yavaşça kıvrıldı. “Tüm öğleden sonra seni dinlen diye rahat bırakmıştım.” Kısacası sen dersten kaçtığını düşün ama as lında seni azat eden benim, diyor küstah.

“Gergin gibisin.”

MARAL ATMACA

335

“Kaybetmekten korkuyorum.” Gerçekleri çarpıtmadan itiraf

eniğimde Ahmet tebessüm ederek beni durdurdu. Dün günün geri kalanını uyuyarak geçirmiştim, şimdi ise refakatçim olan

Ahmet beni bahçedeki dövüş sahasına götürüyordu, “Korkma,”

dedi ve güven vermek ister gibi gözlerime baktı. “Kazanman

veya kaybetmen önemli değil. Asıl önemli olan o ringe çıkacak cesareti kendinden bulman.” Sorun da buydu zaten, bu sabah

uyanınca tüm cesaretimin uçup gittiğini fark etmiştim. “Söylemesi kolay tabii, ne de olsa orada rezil olacak olan sen

değilsin.” Gülerek yürümeye devam ettik. “Gergin olduğunda her za mankinden daha huysuz oluyorsun.”

“Derya ve bebek nasıl?” dedim. Konuyu kendi huysuzlu

ğumdan uzaklaştırmam dikkatinden kaçmadığı için güldü.

“İkisi de çok iyi. Derya bana ve bebeğimize bir şans vermeye karar verdi,” dedi. Gözlerindeki büyük aşkı görmek her defa

sında içimi ısıtıyordu. “Hele şükür, aklı başına geldi.” Kendimi

tutamayıp tebessüm ettim. Derya’ya ne kadar âşık olduğunu bildiğim için onun adına gerçekten mutlu olmuştum.

Ağaçların arasından çıkarak açık alana girdiğimizde gülüşü

bir anda solmuştu. “Sorun ne?” dedim. Beni duymuyormuş gibi bir yere bakıp duruyordu. Başımı çevirince biraz ilerideki sahasının yanında bizi bekleyen kalabalığı gördüm. “Ahmet?” dedim. Bakışlarını takip edince dikkatli bir şekilde Atalay’a

baktığını gördüm. “Sorun ne?” diye üsteledim. Elimi omzuna koyduğumda kendisine gelmiş gibi başını iki yana salladı ve “Yok bir şey,” diye geçiştirdi. Bir şey olduğu çok açıktı.

“Bana söylemezsen tek bir adım dahi atmam,” diye inadaşıp yerimde durunca tereddüt ederek bana döndü. “Geveze olabi

lirim ama şimdiye kadar iyi sır sakladığımı anlamış olman ge rekiyor,” dedim. Bir konuda kararsız kaldığını görebiliyordum ama bana güvenmeyi seçmiş olmalı ki derin bir nefes aldı ve

pes ederek başını salladı. “Dün gece Alnığ benden Atalay’ı top-

336

YARALASAR ■ !1

Jantı odasına çağırmamı isredi,” dedi. Konuşurken zorlanıyor

gibiydi. Bunu bana söylemenin iyi bir fikir olup olmadığım sorguluyordu. “Biliyorum, saçma ama onu bulmak için bahçe ye çıktığımda bir tuhaflık dikkatimi çekti.” Gittikçe meraklan* mıştım. Devam ersin diye hiç konuşmadım ama o, bunu bana söylemeyi düşünmüyor olmalı ki ağırdan alıyordu.

“Dikkatini çeken ne oldu?” diye sorduğumda sanki biri bizi duyacakmış gibi etrafını kontrol ederek bana yaklaştı. “Şu ar

kadaşınla konuşuyordu sanki Atalay, onu daha çok korkutmuş gibi geldi bana. Nasıl desem…" Bir süre duraksadı. “Ona bağı rıyor gibiydi. Uzaktan duyduğum tek şey, ‘Sessiz kalacaksın!’

gibi bir şeydi. Benim geldiğimi görünce kendisini toparladı ve arkadaşına tebessüm etti. Fakat çocuk o kadar çok korkmuştu

ki bir kez bile bana bakmadan kireç gibi bir yüzle kaçarcasına gitti.” Duyduklarım karşısında Atalay ın olduğu tarafa baktı ğımda onun Efe yi izlediğini gördüm. Efe ise başını yerden kal

dırmıyordu.

“Efe mi?” Kafam karışmış bir halde ona doğru döndüm. “Atalay, Efeyi neden korkutsun ki? O çocuk herkesten daha

fâzla zararsız." En az benim kadar kafası karışmış gibiydi. “Bil

miyorum, Yankı, sadece dikkatimi çekti. Belki de bana öyle gel miştir." Haklı olabilirdi, belki de karanlıkta gördüklerini yanlış

değerlendirdi. Aralay’dan bahsediyorduk, o daima neşeli ve bi rini üzmeyecek kadar ince ruhlu biriydi. O yüzden bu konuyu

fazla kurcalamadım ama ilk fırsatta Efe ile konuşacaktım.

Gruba yaklaştığımızda Fulya beni baştan aşağı süzdü. “Bir an korkup kaçtığını düşündüm.”

Saçmalık, ben korksam bilebil

meydan okumadan asla kaçmam. “Sana da günaydın ydan.” Beyaz bir sporcu atleti ve siyah tayt giymişti ve tam karşımda duruyordu. Ağzımı burnumu

kırmak için sabırsızlandığını görüyordum. Açıkçası ne kadar iyi olduğu umurumda değildi, bugün bu kıza karşı kaybedersem

gider kafama sıkardım. Ya da

kadar aptal değilim.

sıkmam, meydanı ona bırakacak

MARAL ATMACA

3J7

-Şşt, Sakar.” Hakan gülerek kaşlarını kaldırdı. “Bak bende ne var?” Elindeki küçük kamerayı gösterdiğinde tüm keyfim

kaçtı. Bu pislik dünkü bahis konusunu bana hatırlatacak zama nı bulmuştu. Tüm eğitmenlerin ve çaylakların içinde bir erkeği

öpecek kadar aklımı yitirmemiştim henüz.

Allah bu Fulyanın

da belasını versin! Kızlara baktığımda Yiğit ve Kuzey dışında her yere bakıyor

lardı. Diğerleri bir şey anlamasa da erkeklerin keyfine diyecek yoktu. Yiğit gülerek Süslüye döndü ve “Nazbüke?” dedi. Kı

kırdamadan duramadım. “Bir şey unutmadın mı?” Süslü bir

ayağını sertçe yere vurarak ona doğru döndü. “Nazbüke ne lan!

Darbuka der gibi. Allah’ın kıt akıllısı, sana kaç kere söyleyece ğim, adım Naz!” diye bağırarak asıl konuyu unutturmaya çalış tığını görebiliyordum ama Yiğit bu fırsatı kaçırmayacaktı.

“Boş ver şimdi adını Naşide, hepimiz seni bekliyoruz.” Bu

sefer hepimiz kahkaha attık çünkü bu çocuğun isim konusunda bu kadar yaratıcı olması komikti. Bugüne kadar belki de yüz

lerce kez N ile başlayan isim söylemişti ama hiçbiri Naz değildi. “Yankı?” Süslü dün yediği haltın utancıyla yardım için bana

dönünce Yiğit’in gülüşü büyüdü. “Kızım sen ne bakıyorsun ona? Farkındaysan o da ateş hattında.” “Tamam!” Süslü sonunda pes ederek Yiğit’e yaklaşınca Ha

kan hemen kamerayı çalıştırdı. Diğerleri konuya Fransız kaldık

ları için sadece izlerken, biz yedi Yarasa birazdan ne olacağını iyi

biliyorduk. Süslü iyice Yiğit’e yaklaştı ve derin bir nefes alarak

uzanıp yanağına bir öpücük kondurdu. “Bu ne kızım?” Yiğit itiraz etmekte gecikmedi. “Çocuk mu kandırıyorsun? Doğru

düzgün öp beni,” diye azarlayınca Süslü utançtan yerin dibine

girerken güldüm. Bu ikisi gerçekten çok komikti. “Hadisene Namzet.” Diğerleri bir şey anlamıyordu ancak izledikleri İkiliye onlar da gülmeye başlamıştı. “Üzerime gel

me!" Naz her an ayağındaki topuklu ayakkabıyı çıkartabilirdi. “Sen benim üzerime gel,” diyen Yiğit arsızca sırıttı, “öp beni,

33»

YARALASAR-II

Nazutr.” Süslü bir küfür savurup parmak uçlarında yükseldi vç sonunda dudaklarını onun dudaklarına bastırdı.

Ancak dudaklarını onun dudaklarına değdirdiği an sadece bir saniye içinde hızla geri çekildi. “Ben bunu saymam,” diye

homurdanan Yiğit gerçekten hiçbir şey anlamamıştı çünkü her şey sadece bir saniye içinde olup bitmişti. "Şansını zorlama is

tenen,” diye kızan Naz, ondan uzaklaştı. “Ne kadar süreceğini konuşmadığımız için bal gibi de sayılır,” diyen Naz aceleylear-

kama saklandı. Yiğit ise daha fazlasını beklediği için ona ters ters bakıyordu.

Kız haklıydı, süre hakkında kimse bir şey dememişti. Ay

rıca yanılmıyorsam bahsin konusu bir erkeği herkesin içinde öpmekti, yani Yiğit ve Kuzey*i öpme şartı yoktu. Bu iki akıllı

Esad’ı veTunç’u öpmeye kalksaydı, zaten bizim erkeklerin üçü de anında müdahale eder ve sonuçta kazanan kızlar olurdu. “Burada tam olarak neler oluyor?” diyen Yosuna kimse ce

vap vermedi. Bu bahis bizim aramızdaki sırlardan biriydi. Sıra Kuzey’e gelmiş olmalı ki alıcı gözle Ecrin’i süzüyordu. “Baştan anlaşalım Koreli, ben Yiğit gibi azla yetinmem.” Ecrin

yutkunarak etrafına bakıyordu. Belli etmiyordu ama kızhnn

içinde en duygusalı ve utangacı oydu. Bunu nasıl yapacak, ben

de çok merak ediyorum.

uŞey, ben…” Geriye doğru bir adım attığında kaçmaya çalış tığını anlayıp güldüm. “Nereye?” diyen Süslü de onun ne yap

tığını anlamış olacak ki kaşlarını çattı. “Kaçmayı aklından bile geçirme, onlara kaybedemeyiz!”

“Geri zekâlı yarım Efe!” Dayanamayıp kafasına bir tane ge

çirdim. “Ne kazanması? Görmüyor musun, yapsak da yapım sak da her şekilde kazanan onlar.” Adamlar resmen öpülerek

zaten kazanıyorlardı. Yapmasak bu sefer de bizimle alay ederek

kazanacaklardı. Bu işte bizim kazancımız sıfırdı.

I

V

MARAL ATMACA

339

Süslü, “Gururumuz nc olacak?” dedi. Bit kız tam dayaklık.

“Gurursuzum ben oğlum, o yüzden ben pas geçiyorum” dedim. Hiçbir güç bana o şeyi yaptıramazdı. Zaten gurur dedikleri tek dişi kalmış gereksiz canavar bende işe yaramıyordu. İnsanlar

gurur adı altında ne saçmalıklar yapıyordu. “Tüm gün böyle bekleyecek miyim?” Kuzey pisliği kendi

öpücüğünü almaya kararlıydı. Zaten bir sapık olduğunu düşü nürsek buna hiç şaşırmamıştım. “Tamam…” Ecrin kekeleyin

ce Kuzey’in dudakları kıvrıldı. “Korkuyor musun?” Gözlerini kırpıştırarak ona bakan Ecrin in yanakları pembenin en güzel tonuna büründü. Bunu gören Kuzeyin tebessümü alaycı ol

maktan çıktı. Utanmak Ecrine gerçekten çok yakışıyordu. Bu kızdaki masumiyetin güzelliği inanılmazdı.

Ürkek adımlar atarak Kuzey in tam karşısında durunca titre diğini fark ettim. “Ben…” Başını kaldırarak onun yüzüne baktı. “Şey ben…” Aynı şeyi kısık bir sesle tekrarladı. “Nasıl yapıldığı nı bilmiyorum,” diye itiraf ettiğinde Kuzey ona öyle bir baktı ki

sanki şu anda karşısındaki savunmasız kızı çok farklı görüyor

du. Ecrin in ilk öpücüğü olacağını anlaması onu derinden sars mışa. ilk diye bir şeyleri adlandıracak kadar duygusal değildim

ama tıpkı Ecrin gibi benim de ilk öpücüğüm Aslı yüzünden bahis konusu olarak Alaz a gitmişti. Gerçi şimdi olsa yine hayır

demezdim ama konumuz bu değildi. Kuzey’in yüzünde içtenlikle bir tebessüm oluşunca eğilip Ecrin in yüzünü avuçları arasına aldı ve dudaklarını onun alnı

na bastırdı. “Bunu senden alarak bahis konusu yapmayacağım,

Koreli. Bunu gerçekten hak eden biriyle yaşamalısın,” dedi. Bu kesinlikle Kuzeyden beklemediğim bir tepkiydi. Kadınlar söz

konusu olunca asla durmazdı ama şimdi durduğuna göre bu

demek oluyordu ki Ecrine olan hisleri düşündüğümden daha derindi.

Kaşlarımı çatarak Alaz1 a döndüm. Bu pislik benim öpücü

ğümü resmen bahis konusu yapmıştı ve bundan zerre pişman lık duymamıştı. Adaletin batsın dünya!

340

YARALASAR-ll “Artık başlayalım mı!” Parsın sabırsız sesine karşılık başımı

»Hadım. Ecrine daha fazla bakamadım çünkü kız» Kuzey onu

istemediği için öpmediğini düşündü ve hayal kırıklığı içinde

ondan uzaklaşmıştı. Kuzcy’in canıma okumayacağını bilsem her şeyi bağırarak söylerdim ama can tatlıydı sonuçta.

Herkes kenara çekilince Pars kendi çaylağını bir köşeye çek. miş» ona taktikler veriyordu. Alaz bana bakıp Fulya yı gösterdi. “Sol yumruğu fazlasıyla zayıf»” dedi. Sadece benim duyacağım

bir sesle konuştu: “Onun sağ yumruklarından korun ve hep sol koluna yüklen» en önemlisi..? Omuzlarımı kavrayıp ona bak

mamı sağladı. “Seni kışkırtmasına sakın izin verme. Dün beni öpmesi planlıydı ve bugün bunu senin üzerinde kullanacak”

Onu onaylasam da kontrolümü kaybettiğimde neler olur, ben de bilmiyordum.

Aklımdan geçenleri anlamış gibi çenemi tutarak başımı kal

dırdı. “öfkeni avantaja çevirmeyi dene. Şuursuzca kullanılan bir öfke senin için dezavantaj.” Çenemi hafifçe okşadı. Kah verengi hareleri sıcacık bakıyordu. “Dün öyle bir hareket bek

lemediğim için tepki vermem uzun sürdü," dediğinde kaşları mı çanım. “Ve bunu bana söylemek için bu kadar bekledin!”

dedim imayla. Ayaklarımı yerden kesecek şekilde gülümsedi.

“Seni tanıdığım için bir açıklama yapmadım. Eğer benden

şüphelendiğini düşünseydim, bu konuşmayı o anda yapardık’ Haklıydı, Fulya onu öpse de Alaz ın bana olan duygularını iyi bildiğim için olanları ciddiye almamıştım. “Peki, bana şimdi niye bir açıklama yaptın?” dedim. “Sağı

solu belli olmayan kaçık bir sevgilim olduğu için önceden

tedbir alıyorum diyelim,” dîye karşılık verdi. Beni bana şikâ

yet ettiğinde kendimi tutamayıp güldüm. Beni göğsüne çekti ve kollarını bana sardı. “Kaybetmen umurumda değil, Sedef Dayanamadığın yerde seni buradan götürmem için bir işaretin

yeter,” dedi. Benim için korkuyordu, canım yanar korkusuyla k:U k.. r-— :—1——— 1.

c——- •

n

ı

«

■

MARAL ATMACA

341

Zaman gelmişti. Eğilerek etrafı kalın halatlarla çevrili ringin içine girdim. Doğrulduğumda Fulyanın da ringin içine gire rek. bana doğru geldiğini gördüm. “Nihayet büyük gün geldi,” dedi. Sanki Kurban Bayramı geldi, ne bu heyecan? Yok azizim, bu hun cidden sorunları var. Kurban Bayramı demiçken yılın en sev diğim günüdür çünkü bir tek o günlerde kamım doyardt eskiden.

Fulya sabırsızca, “Başlayalım mı anık?” dediğinde başımı salladım. Üzerimdeki yün hırkayı çıkartarak rastgele kenara atttm. “Çocukluğumuzdan beri bana yaptıklarını düşünürsek bence de büyük gün geldi,” dedim. Fulya ile aramızda yılların kini vardı ve bugün her ne olursa olsun yenilen taraf olmamak için elimden geleni yapacaktım. Sedef kenara çekilebilir çünkü bugün sahne sırası Yankı Sar-

maşık’tn!

Gizemli Kişiden

Hangisinin dövüş sanatları konusunda daha iyi oldu ğunu bilmiyordum ama izlemesi zevkli olacaktı, iki güçlü

Yarasa nihayet karşı karşıyaydı, kazanacak olan tarafsa şu an için meçhuldü. Fulya gücünü bitmek bilmeyen hırsların dan alıyordu. Yankı ise âdeta nefretten besleniyordu, ikisi

de masum değildi, ikisi de saflığın özünü içinde taşımıyor

du. Bu kızlar aileleri tarafından dışlandığı için kendilerin den başka kimseyi önemsemiyordu. Gerçi bu konuda Yankı rakibine göre daha az bencildi. Fulya hedefleri konusunda

yoluna çıkan herkesi bir kalemde silecek biriydi. Merhamet

nedir bilmezdi. Bu yönü beni cezbediyordu. Çok yakında ölecek olması ne biiyiik kayıp!

Yankı’ya gelince… Asla tam olarak Yankı olamayacak tı. Yanındaki arkadaşlarına çocukluktan gelen bir sevgiyle

bağlı oldukça asla zincirlerini kıramazdı. Altug, onu Sedef kalmaya zorlarken tamamen Yankı olamazdı. Benim iste

diğim de buydu çünkü Sedef, Yankı’yı zayıf kılıyordu. Bu

yüzden bana karşı çıkamayacak kadar zayıftı ve benden korkmalıydı. Benim yanımda bana itaat eden Sedef, diğer

lerinin yanında hepsinin nefretini kazanacak kadar Yankı olmalıydı. Yalnızlaşmalıydı ki bana koşulsuz itaat edebilsin. Dikbaşlı ve asi olması onda en tiksindiğim özellikti. Benim

küçük Yarasam bana boyun eğmeliydi ve bunun için de çok

güzel bir planım vardı. AltuğMan kurtulmadıkça o bana

.144

VARALASAR • 11

bağlanamazdı. Altuğ’un bu oyundan çıkma vakti gelmi|t£

Yann gece bu iş bitecekti. Sadece Altuğ’dan değil, bana en gel olacak herkesten yarın gece kurtulmak için sabırsızları,

yordum. Bulunduğum yerden onları izlerken tesise doğru giden

Efc’yi görünce dudaklarım kıvrıldı. Çalan telefonu açarken

gözlerimi ondan ayırmadım. “Efe’yi alın ve konuşmadan

onu ortadan kaldırın.’* Gerçekleri çözmüştü bu korkak

çocuk Al tuğ’a ya da en önemlisi Yankı’ya bir şey söyleme den ortadan kalkmalıydı. Şu anda herkes Fulya ve Yankı’ya

odaklandığı için kimse onun yokluğunun farkına varmazdı. “Öldürelim mi?” Telefonun diğer ucundan gelen soruyla

gözlerim Fulya’dan sıkı bir yumruk yiyen kızı buldu. “Evet, on dakika içinde öldüğünü duymak istiyorum.” Zekâsın

dan çok, korkak olması ilgimi çekiyordu. Bu sebeple şu ana kadar ona dokunmamıştım. Korkusu onu kölem yaparken

zekâsını diğerlerine karşı kullanabilirdim. Lâkin arkadaş

larına olan bağlılığını görmek onu gözden çıkarmama se bep oluyordu. Fulya gibi aldım kütlansaydı, bir süre daha yaşamasına izin verebilirdim ama sıska çocuk arkadaşlarına

ihanet edecek birine benzemiyordu. Benim safımda yer al

mayacaksa yaşaması gereksizdi. Gözlerimi Yankı’dan ayırmazken Fulya’nın onu fazlasıy la zorladığını görmek dudaklarımın kıvrılmasını sağladı. Acı çekmesini seviyordum, onun savunmasızlığı hoşuma gi

diyordu. Özellikle acıyla attığı çığlıklar beni mest ediyordu. Hayatta tutmak istediğim tek kişi olmasına rağmen acı çek

tirmek istediğim tek kişi de yine oydu. Fulya onun kamına

tekme atınca geriye doğru sendelerken, başını kaldırıp etra fındaki kişilere baktı. Yüzüne yapışan saçları çekerken göz

leri birini arar gibiydi. “Kuzey!” diye bağırarak ağzındaki

kanı tükürdü. “Efe hangi cehennemde? Git ve onu buraya getir!’1 diye bağırdığında Fulya’nın hamlesinden kendisini

MARAL ATMACA

345

jOn onda kurtarmıştı. Şimdi Efc’yi neden istemiştik Planlanmi fark edecek kadar zeki değildi!

Kaşlarımı çattığımda Fulya’nın yerinde olmayı ne kadar çok İstediğimi fark ettim! Bana karşı yaptığı her hareket ona ^kence yapma arzumu çoğaltıyordu. Kuzey tesise doğru Efeyi bulmak için gidince,14İkisini de fazla ses çıkarmadan

öldürün!” dedim telefonun diğer tarafında olan adamıma.

(Onıeralar çoktan devre dışı kaldığı için temiz bir iş olacak* U( Ancak Yankı’ nın bu ani çıkışı Al tuğ’u uyandırmış olmalı ki kaşlannı çatarak etrafına baktı. Efe’yi bulamayınca o da Kıue/in peşinden gitmişti. “Altuğ geliyor! Kameraları der hal çalıştır. Çocuğa da dokunmayın,” dedim. Tüm planlan

an altüst eden kıza yumruklarımı sıkarak baktım. Bu yaptı-

gt şeyin cezasını ödeyecekti. Efe içeride Altuğ’a bildiklerini anlatırsa işim biterdi!

Şu an için tek temennim Efe’nin konuşmak için Yankı’yı beki em esiydi. Böylece o boşluktan faydalanarak onu orta

dan kaldırabilirdim! “Sana yarın için söylediklerimi hatır

lıyor musun?” Telefondan gelen onaylayan mırıltılarla du daklarım kıvrıldı. “Yann bu iş bitmeli. Ne demek istediğimi anladın mı?”

“Merak etme, her şey plana uygun gidiyor. Gidecekle ri mekândaki garsonlardan birini tuttum. Söylediğin gibi

eğitmenlerin yemeğinin içine zehir ve çaylaklarınkine de uyku ilacı katacak.” Yarın Buket’in doğum günüydü. Altuğ onun doğum gününü kutlamak için lüks bir restoranı yarın

için kapatmıştı. Bu bilgiye ulaşmam çok zor olmamıştı. O yüzden hangi restorana gideceklerini öğrenmiştim. Büyük

ihtimalle kendisi yemekteyken çaylakları burada savunma sız bırakmayacaktı. Onları da yemeğe götüreceğine emin dim. Altuğ*un zekâsını hafife almamam gerektiğini bildi

ğim için başlangıç yemeklerinin içinde zehir olmayacaktı.

Ancak sohbet ilerledikçe gevşeyecekleri için daha sonra ge lecek tüm yemeklerin içinde son derece ölümcül bir zehir

Scanned with CamSca

346

YARAIjKSAR - II

olacaktı. Onlar ölümü hissedip kan kusarak kıvranmaya

başladıklarında Yarasalar derin bir uykuya dalacaktı. Reı-

toranda onlardan başka kimse olmayacağı için müdahale

edecek de kimse olmayacaktı. Diğer garsonların işini bi tirdikten sonra ortaya çıkan adamlarım Yarasaları alırken,

ben de ölmek üzere olan Altuğ’a patronun kim olduğunu zevkle gösterecektim. Bu planda hataya yer yoktu, kusursuz

bir plandı. Yarasalar için özel hazırlattığım küçük sürpri.

zim onlara en büyük işkence olurken ben hepsinin acısın,

dan beslenip eğlenebilecektim. Bunca yıl yalamalarına izin vermiştim. Şimdi benim Yarasaların hasat zamanıydı. Alaz

Altuğ Sipahi, yarın bu oyunu kimin kazandığını görecekti» Kuzey ve Efe ile birlikte yeniden dövüş sahasına geldik,

■erinde Efc’nin konuşmadığını tavırlarından anladım. Beni

bulacak nasıl bir kanıt bulmuş olabilirdi, bilmiyordum ama kim olduğumu bildiğine emindim. İyice hararetlenen dö

vüşe odaklandığımda herkesin nefesini tuttuğunu gördüm çünkü Yankı kanlar içinde yerdeydi. Altuğ yumruklarını

sıkarken Fulya’nın o budala kıza karşı daha acımasız olma

sını istedim. Ancak yerde dizlerinin üzerinde olan küçük Yarasam, dudaklarından kanlar akarken aniden gülmeye başladı. “Hadi ama sinsi yılan, bana daha fazlasını yapmak

istediğini sanıyordum,” dedi. Dizlerinin üzerindeyken gü

lerek söyledikleri aklını kaçırdığını gösteriyordu.

“Yapma!” Altuğ’un tısladığını duydum. “Onu kışkırt ma!” Benim olanın acı çekmesinden hoşlanmıyordu ve bu

da oyunu daha eğlenceli kılıyordu. Çünkü küçük Yarasam acı çektikçe onun da acı çektiğini bilmek bana inanılmaz bir

haz veriyordu. Yankı’nın onun zaafı haline gelmesi için çok

sabretmiştim. Artık istese de onu bana karşı kullanamazdı.

“Sabırlı ol, tatlım,” diyen Fulya gülerek ona doğru yü rüdü ve tam çenesine attığı tekmeyle Yankı’yı sırtüstü yere

düşürdü. “Henüz yeni ısınıyorum.” Bu kızdaki acımasızlığı

seviyordum ve bir o kadar da beni iğrendiriyordu.

MARAL ATMACA

347

İnleyerek doğrulmaya çalışırken elini yere bastırdı ve

fulya tüm gücüyle karnına tekme atınca yere yığıldı. Kar-

nını (utarak attığı çığlıkları deli gibi arzuluyordum. Gözle rimi kapatarak onun çığlığını dinlemek için inanılmaz bir

İstek duydum. “Kahretsin, bu iyiydi!” Canı yanarken bile hâlâ nasıl alay ettiğini anlayamıyordum. Hiçbir zaman onu gerçekten ciddiyetini takınmış bir şekilde göremeyeceği m in faikındaydım. Alaycı olmak onun karakterinin büyük bir

parçasıydı. “Yalnız…” dediğinde öksürmeye başladı. Yüzü yere doğ ru bakarken ellerinin ve dizlerinin üzerinde duruyordu.

‘Yeterince iyi değilsin çünkü hâlâ yaşıyorum.” Yediği onca dayağa rağmen ayağa kalkmayı başardı. Yüzü yara bere için

de kalmıştı ve burnundaki kanlar dudaklarından çenesine

süzülüyordu. Siyah saçları fazla terlediği için yüzüne ya pışırken ayakta zor duruyordu. “Beni öldürmek istemiyor

musun?” Dudaklarındaki kanı elinin tersiyle sildi. “İşte sana bir fırsat.” Kollarını iki yanma açarak güldü. “Hadi, bitirsene işimi! Alsana yersiz intikamını.” Eceline susamıştı

ama ölmesine asla izin veremezdim. Acısı bana zevk verse de ölümü beni çıldırtırdı! O bana aitti ve benim olanın canını

kimse alamazdı. Buna izin vermeyecektim. “Zavallı Sedefcik” Fulya sırıtarak onunla olan mesa fesini iki adımda kapattı. Sert bir yumruk savurduğunda

gözleri tehlikeli bir şekilde ışıldayan Yankı, onun bileğini

hıvada tuttu. “Sedef mi?” Kahkaha atarak onun bileğini ani

bir hamleyle bükerek Fulya’nın arkasına geçti. Fulya’nın bi

leğini sırtında tek eliyle sabitlerken, diğer eliyle ensesinde ki saçları kavradı. “Çok ayıp, tatlım çünkü ben seni henüz Yankı ile tanıştırmadım!” Saçlarından asılarak onun başını

hafifçe geriye çektiği gibi yere doğru fırlattı. ‘Yok artık” Ormanda bana fazlasıyla zorluk çıkaran

Yosun şaşkındı. “Yediği onca dayağa rağmen bunu yapacak

M8

YARALASAR-ll

gücü nereden buldu?** Altug un rahatlayarak verdiği n ler canımı sıktı. Hayır» bu dövüşten mutlu ayrılamazdı! Fulya*ya doğru yürüdüğü esnada yerdeki kız bir anda ona

doğru döndü ve Yankı*nın bacağını tutarak çekti. Şimdi ildsi de yerdeydi. “Sen bana yaptıklarının hesabını vermeden

buradan çıkmayacaksın!’* Fulya öfkeyle gürleyip Yankının

üzerine atlayınca, yumruklarını büyük bir nefretle onun yüzüne geçirdi, işin garip yanı, Yankı kendisini savunmak için hiçbir şey yapmıyordu. “Bu kadar yeter, başlarım böyle maça!** diyen Kuzey, kaş larını çatarak dövüş sahasına doğru bir adım atmıştı ki Ec

rin koşarak onun önüne geçti. “Bunu yaparsan Yankı ken

disine geldiğinde çok kızar? “Umurumda değil!’ diyen Kuzey yumruklarını sıkıyor

du. SedeFin acısına kayıtsız kalamıyordu. “Şuna baksana, kendisini savunacak hali bile yok Bu saçma işi bitirece

ğim.** Yankı*nın yediği her yumrukta Kuzey daha fazla çıl dırıyordu. Onun için hazırladığım sürprizi bilseydi, arka

daşı yerine kendisi için endişelenmesi gerektiğini de bilirdi.

Naz, “Biraz daha bekleyelim,** dediğinde kaşlarını çatan Yiğit, “Neyi? ölmesini mi? Bu gidişle ölecek, bunu izleme yeceğim!** diye bağırdı. Hakan, “Onun yerine beni çıkarın!’* derken çenesi seği

riyordu. “Karşıma da Fulya’yı temsil eden Esad ya da artık o takımda kaç erkek varsa çıkarın ama Sakarı alın oradan!”

Takımdaki erkeklerin hepsi çıldırmıştı. Fulya’nın erkek ol masını ne çok istediklerini görebiliyordum. Tabii, Efe dı

şında… O gereksiz çocuk ağlamaktan başka bir şey yapmı

yordu.

Üçüne de öfkeyle bakan Ecrin, “Bizim hoşumuza mı gidiyor onu böyle izlemek!” diyerek onları kontrol altında tutmaya çalışmıştı. “Ama Sarmaşık kendinden geçip bayı lana kadar kimse müdahale etmeyecek Siz erkeklerde işler

MARAL ATMACA

349

nosıl yürüyor, bilmem fakat biz, kızların kaybetmeye taham mülü yok/’ dedi. Hepsi isteksizce tamam anlamında başını

plladı lâkin bu gönülsüz bir teslimiyetti. Fulyaya bakarak, “Bilmiyordum!” diye öfkeyle bağıran

Yankı’nm feryadıyla tüm gözler ona çevrildi. “Çocuktum!” fulyayı üzerinden iterek ellerini yere bastırınca zorlukla birkaç denemenin ardından ayağa kalkabildi. “Yedi yaşında

yaptığım bir şey için beni suçlamaktan vazgeç.” Soluk solu

ğa ellerini dizlerine koymuş, nefes almaya çalışıyordu. Tam olarak hangi konudan bahsediyordu? Fulya bağırarak, “Ben de çocuktum!” dedi ve kızın üze rine yürüdü. “Yalan söylediğinde ben de çocuktum.” Nefret

dolu yumruğu Yan ki’m n yüzünü buldu. Burnundan fışkı ran kanlar duracak gibi değildi. Herkes ne olduğunu çözmeye çalışırken çoğu kişi geçmi

şi konuştuklarını anladı. Bu ikisinin arasında geçmişte her

ne olduysa şimdi bu durumdaydılar. Fulya onun saçlarına yapışınca dudaklarını Yankı’nın kulağına yaklaştırdı ve her

ne söylediyse Yankı’nm mavi gözlerinin adım adım nasıl değiştiğini gördüm. Fulya sırıtarak hâlâ bir şeyler söylüyor du fakat Yankı yerinde kaskatı kesilmiş, hiç kıpırdamıyor du. Ölüm, evet ilk kez küçük Yarasa’mın gözlerinde ölümü görüyordum. “Sen hastasın!” diye bağırarak Fulya’yı itmesi

uzun sürmedi. “Aman Allah’ım, senin tedavi olmaya ihti yacın var!” Şoka girmiş gibiydi. “Ve bugün bu iş bitecek!”

diye bağırdığında sanki yeniden doğmuş gibi güçlü görü

nüyordu. Yankı şu an nefretten doğmuş bir ölüm meleğini andırıyordu. Kanla yıkanmış güzel bir ölüm meleğini.

“Hadi!” Ruhsuzca Fulya’ya doğru bir adım attı. “Bitire

lim şu işi!” Bu sözlerden sonra nefesimi tuttuğumu fark et tim. Bu gözlerde Sedef’ten en küçük bir iz yoktu, bu gözler Yankı Sarmaşık*a aitti.

3*»0

YARALASAR - II

Yankı Beni yere düşürüp üzerime çıkmadan önce ne demişti bu

salak? “Geçmişte benî yalancı olmakla suçlarken de böyle ıq çekiyor muydun?” Evet» ram olarak böyle söylemişti. Sorduğu

soruya gelirsek de şu anda yediğim yumruklar yüzünden acı çektiğim doğruydu ama geçmiş derken neyi kastediyordu? Zih

nimde hayal meyal bir sahne canlandığında Fulya nın yumruk larını bedenimde hissettim. Yanığım yerden ona karşılık vere meyecek kadar geçmişe çekilmiştim.

13 yıl önce / Menekşe Çocuk Yurdu Müdire annenin kapısını tıklatarak odasına girdim, öğle

vakti beni neden çağırdığını merale ediyordum. Dikkatimi ma sasında oturan kadından daha çok çeken bir şey vardı. 0 da

karşısında ayakta duran çocuktu. “Gel Sedef,” dedi ve tebessüm

etti. Kapıyı kapatmamı işaret edince dediğini yaptım ve Ful-

ya nın yanında durdum. “Yine ne yılanlık yaptın da buradayım, Fulya?” Karşımdaki müdire anneye bakarak fısıldadığımda o da aynı şekilde müdire

anneyi izliyordu. “Kes sesini ve sadece sana sorulan sorulan ya lansız cevap ver.” Tıslar gibi çıkardığı ses bana gerçekten yılan

ları hatırlattı. Eğer Kuzey doğru söylediyse, yani benim annem bir kediyse o zaman Fulya nın annesi de bir yılan mı oluyordu?

Yılanlarla bir akrabalığı olmalıydı. “Yılanları sever misin Fulya?” Bunu gerçekten merak ettiğim

için sormuştum. Soruma karşılık kaşlarını çattı. Kolumu tutup

ısırınca haykırdım. “Bırak! Zehrin kanıma karıştıysa sana bunu ödetirim!” O benim koluma dişlerini geçirirken ben de onun saçlarını ellerime dolayıp tüm gücümle çekmeye başladım.

“Ayrılın, derhal!” Müdire anne bir eliyle Fulyayı geriye doğ ru çekerken, diğer eliyle de beni çekmeye çalışıyordu. “Bıktım

MARAL ATMACA

351

Jıin kavganızdan! Sedefi Fulya!" Gök gürültüsünü andıran $e-

siyle konuşması demek, ağır bir ceza yola çıkmış ve birazdan bire uhşacak demekti. Fulya ile ayrıldığımızda kolumda bıraktığı diş izlerine bakıp sırırtı. Ona gülerek karşılık verdim. “Bak bende ne var?” Elim

deki bir avuç sarı saçı gösterince, aptal kız bunu yeni fark etmiş

gibi bağırdı. Tekrar bana saldırınca müdire anne hemen araya

girdi. “Fulya, pencerenin yanında dur!” Kaşlarını çatarak bana

döndü. “Sen de kapının yanma geç Sedefi” Çok zeki kadın vesiflam. önce sanki bunun olacağını bilmiyormuş gibi bizi yan

yana getirdi, şimdi de kendince önlem alıyordu. Fulya ile birbirimizden uzak köşelerde durduğumuzda mü dire anne işini sağlama almış, ortada dikiliyordu. “Sedef…” de

diği an hemen lafa girdim. “Ben çalmadım! Bu yılanın hiçbir şeyini çalmadım. Kıyafetlerini de parçalamadım ve yatağına

gece gizlice su da dökmedim. Genelde ne zaman korksa yatağı na işiyor ve Sedefsu döktü diye yalan söylüyor. Yemekhanedeki

□baklan da kırmadım, dolabınızı karıştıran da ben değilim ve daha aklıma gelmeyen bir sürü şeyi de ben yapmadım.” Kadın

afallayarak bana bakarken sadece omuz silktim. Genelde bu tür

suçlamalar için beni odasına çağırdığından önceden savunma mı yapayım demiştim. Çünkü doğrudan Fulyadan duydukla

rıyla beni yargılayıp ceza veriyor, kendimi savunmama hiç izin

vermiyordu.

“Umarım büyüdüğünde bu çenenin bir ayarı olur.” Sanırım bana güzel bir şey söylemedi.

“Her neyse.” Sanki görünmez sinekleri kovalıyormuş gibi elini yüzüne doğru salladı. “Fulya, bahçıvanımız Ufuk Bey’in onu taciz ettiğini söylüyor ve sen her şeyi görmüşsün. Bu doğru mu?” Gözlerini kısarak bana bakıyordu. Eğer bana tacizin keli

me anlamını söylerse belki ona cevap verebilirdim.

Acaba küfür gibi bir }ey mi bu taciz dediği?

352

YARALASAR-İt Sabiniz sesiyle, “Konuşsana, evladım!” dediğinde

kaşıdım. “Taciz ne, müdire anne?*’ Benden bıkmış gibi bak^

kadın, sorduğum soruyu nasıl cevaplayacağını düşünüyordu "Dokunmak, Sedef. Bahçıvan Ufuk, gerçekten Fulya ya dokun

maya çalıştı mı?" “Niye, Fulyaya dokunamaz mı?” dediğimde her ikisi de üze

rime atlayacak gibi bakınca, ben tam olarak hangi kısmı anla madığımı bilemedim.

“Aptal mısın, evladım? Daha nasıl anlatabilirim?” “Aptal değilim, yedi yaşındayım. Benim anlayacağım şekilde

anlarsan? Bildiğim kadarıyla büyük insanlar bana çocuk diyor."

“Sedefi” “Allah belamı versin ki bir şey anlamadım!” Ağlamaklı bir

sesle hızlıca konuştum. Bana ne zaman bağırsa canımı yaktığı için korkmaya başlardım. “Boynumu kokladı!” Fulya da ağlayacak gibiydi. “Arka

bahçede kolumu sıkarak boynumu kokladığını sen de gör

dün! Hadi, anlat ona.” Bir süre hiç konuşmadan düşündüm. Bu sabah Ecrin i bulmak için arka bahçeye gittiğimde onlan

gördüğümü hatırladım. Ufuk amca Fulya nın kolunu sıkarak

onun üzerine eğilmişti, Fulya ise ağlıyordu. Yanlarına giderek ne olduğunu sorduğumda ise Ufuk amca hemen Fulyadan uzaklaşmıştı. Fulya ağlayarak yurda koşarken Ufuk amca bana

onun saçına yapışan sakızı çıkartırken istemeden canını yaktı ğını söylemişti.

“Yalan söylüyor, Ufuk amca ona hiç dokunmadı,” dedim. Fulya gözlerini irice açarak bana bakıyordu. Lâkin bana yaptığı

gibi Ufuk amcanın da ceza alması için yine yalan söylediğini

bildiğimden onu görmezden geldim. Bu kız, insanlara zarar vermeden duramıyordu.

“Yalan değildi!” dedi ve ağlayarak üzerime atıldı ama müdire

MARAL ATMACA

353

İtmezsin!" dedi. Onun yüzünden o karanlık kilerde korktuğum

gibi mi korkmuştu? Veya yapmadığım şeyler yüzünden yediğim

dayaklar kadar mıydı? Hayır, bu kız korkunun ne olduğunu

bilmiyordu.

“Yalan söylemeyi kes, ben dediğin gibi bir şey görmedim.”

Son söylediklerimden sonra müdire anne ilk kez bana inanmayı seçmişti. “Fulya, dışarı çık!”

“Ama…”

“Sana dışarı çık dedim!” Fulya yerinden sıçrarken kapıya doğru yürüdü. Fakat yanımda durunca gözlerinde her zaman kinden daha büyük bir kin vardı. “Bunu yanına bırakmam!” Kıı, kapıyı çarpıp çıkınca müdire anne bana doğru döndü.

•Gidebilirsin Sedef.” Tebessüm ederek başımı salladım ve kapı ya yöneldim. Az önce burada ne olmuştu, bilmiyordum. Elim kapı kolunu bulunca içimden kendime kızarak müdire

m neye döndüm. “Ağlıyordu.” Gözleri hemen beni bulan kadı

na başımı salladım. “Fulya orada ağlıyordu. Ufuk amca onun bir kolunu sıkarak üzerine eğilmişken Fulya ağlıyordu ve çok korkmuştu. Ufuk amca bana onun saçındaki sakızı çıkardığını söyledi. Taciz ne demek gerçeklen bilmiyorum ama gördükle

rim bu kadar. Bilirsiniz, Fulya kolay ağlayan bir kız değil, özel likle saçına yapışan bir sakız yüzünden asla ağlamaz ama bu sabah ağlıyordu.” Kadının rengi atmıştı. Yumruklarını sıkarak

polisi ararken beni dışarı çıkartmıştı. 0 günden sonra Ufuk amcayı hiç görmemiştim.

Şimdiki zaman Çıldırmıştı ve beni de çıldırtmayı başarmıştı akıl hastası.

Kahretsin! Fulya gerçekten hastaydı! Yüzüme sayısız yumruk

yerken onu üzerimden ittim. “Bilmiyordum!” Hatırladıkları mın etkisiyle bağırdım. “Çocuktum!” O yaşlarda bir erkeğin

tadzine uğramak nedir, bilemezdim. “Yedi yaşımdayken yaptı

3M

YARALASAR-11

ğım bir şey için beni suçlamaktan vazgeç!” Kendimi zorlay^ ayağa kalkmayı başarmıştım. Bu kızın ciddi sorunları olduğum amk emindim.

“Ben de çocuktum.” Yumruklarını sıkarak üzerime yürüdü “Sen o gün yalan söylediğinde ben de çocuktumAramızdaki mesafeyi kapatarak yüzüme öyle bir yumruk attı ki burnumdan

fışkıran kanlar bir süre durmayacak gibiydi. Gözlerim neden sizce sızlarken başım dönmeye başlamıştı. Saçlarımı kavrayıp dudaklarını kulağımın yakınına getirince

durmaya niyeti olmadığını anladım. “Şimdi sana olan nefre timi anlıyor musun? Tecavüze uğramak üzere olduğunu duy duğumda ne kadar sevindim, anlatamam.” Sırıtarak kulağıma

söyledikleriyle tüm bedenim taş kesildi. Sonunda sabrımı tü ketmişti. İnsan kendisine yapılan bir şeyi başkası yaşasın iste mezdi ama Fulyada durum tam tersi işliyordu. Üstelik ona yar dım eden bendim! Ufuk denilen adamı yurttan gönderen şey,

benim müdire anneye söylediklerimdi. Ancak bunu bilmediği için benden nefret ettiğini söylüyordu. Bu sadece onun baha-

nesiydi. Evet, kendince uydurduğu bir yalandı bu çünkü o olay olmadan önce de Fulya benden nefret ediyor ve her fırsatta ca

nımı yakıyordu. “Sana olanlar ve Feride’ye olanlar umurumda bile değil. Evet, Feride’yi ben sattım.” Bu sözleri sadece benim duyacağım

bir şekilde fısıldamıştı. Duyduklarım tüm kontrolümü kaybet

meme yetmişti. İçimde bir yerler ölürken bugün ölümü bu kıza yaşatmak istedim. Birden fazla adam tarafindan tecavüze uğ

rayarak ölen Feride’yi düşündükçe, ben kendi insanlığımdan utanmışken Fulya buna nasıl izin vermişti? Feride ile hiç yakın

olmadığımız halde ben oradan gitmesine izin verdim diye ken dimi suçlarken, bu kız kendi arkadaşına bunu nasıl yapabilmiş

ti? Çocuk yaşta yaşadığı tacizi hâlâ unutamayan biri, Feride’yc nasıl daha kötüsünü yaşatabilirdi!

“Sen hastasın!’1

Onu iterek kendimden

uzaklaştırdım.

MARAL ATMACA

355

iyi değildi. “Ve bugün bu iş bitecek!” diye bağırdığımda artık kaybetmeye tahammülüm yoktu. Yaşamayı hak etmiyordu, dü

şünceleri kirli birinin cezasını bizzat kendim verecektim. “Hadi!” Ona doğru yürüdüm. “Bitirelim şu işi!” Bunu Feri

de ve kendim için yapacaktım. Şu bir saat tüm kemiklerimi kıracak kadar usta bir dövüşçü

olduğunu anlamama yetmişti. Ancak ben hâlâ pes etmemiştim.

Yumruğunu bana doğru savurduğunda başımı eğerek onun

hamlesini savuşturdum. Hemen arkasından attığı tekme ve de vam eden yumruklardan da kaçmanın bir yolunu bulmuştum. Onu yenmek için yetenekten fazlası gerekiyordu çünkü ben

den daha iyiydi. Kazanmak istiyorsam aklımı kullanarak doğ ru stratejiler yapmalıydım. Evet, çok öfkeliydim ama Alazın

söylediklerini kulak ardı edemezdim. Öfkemi dizginleyip ak

lımı devreye sokmazsam kaybetmem kesinleşirdi, Rakibimi

yeteneklerimden çok aklımla alt etmeliydim. “Ufuk amcayı gönderen benim.” Kaşlarını çattığında güldüm. “Evet, yılancık,

düşündüğünün aksine senin gibi zavallı konumuna düşmemek

için gördüklerimi müdire anneye anlattım. Hemen o gün Ufuk amca nasıl yurttan ayrıldı sanıyorsun? Gerçekten şahit olma

dan müdire annenin sana inandığını düşünmedin, değil mi?” dediğimde dişlerini sıktı, benim ona yardım etmiş olmam fikri ne bile tahammülü yoktu. “Yalan söylüyorsun!” diye bağırarak

yeni bir yumruk daha savurdu ama geriye çekilerek kendimi kurtardım. “Doğru söylediğimi biliyorsun. O kadının tek bir kişinin sözüyle hareket etmeyeceğini en az benim kadar iyi bi

liyorsun." Hareketleri daha da hırçınlaştığında attığı yumruk lar plansızlaştı. Onu tanıyordum, benim tarafımdan geçmişte korunduğunu bilmeyi sindiremezdi. Herkesin yardımını kabul ederdi lâkin benim yapacağım bir iyilik onu delirtirdi.

Rakibin senden daha güçlüyse ilk kural: Onu kışkırtarak öfke lenmesini sağla.

Ancak duracağın zamanı bil çünkü bu ters tepebilir.

356

YARALASAR ■ II

Kes sesini, diye tıslayarak boynuma doğru savurduğu tek

meye karşılık hemen yere eğilerek kurtulmayı başarmışım). “Sana acıdığım için yardım ettim.* özellikle her defasında sol

elini tutarak itiyor ve sağ eliyle yumruk atmasını sağlıyordum. Böylece tek bir koluna yüklendiği için daha çabuk yoruluyor du. “Sen zavallısın, Fulya.” Yine sol bileğini havada yakaladım

fakat bu sefer tüm gücümü toplayarak sağ omzuna yumruğu

mu geçirdim. “Benden nefret etmene sebep olan şey, bu olay değil.” Bileğini kurtarıp omuzlarımı kavradı ve âdeta kükreye

rek kafasını yüzüme gömdü. Düşündüğümden de güçlüydû! Sanırım burnum kırıldı!

Kan burnumdan daha yoğun akarken, her şey etrafımda

dönüyor gibiydi. Dizlerim bükülünce kendimi yerde buldum. “Senin acımana ihtiyacım yok!” diye bağırdı. Gözleri karardı

ğında karın boşluğuma arağı tekme yüzünden sinüstü düşer

ken nefes alamıyordum. “Asıl acınacak durumda olan sensin!’ dedi. Şuurunu kaybetmiş gibi karnımın üzerine oturarak beni yumruklamaya başladığında hissettiğim acının bir tarifi yoktu.

Bir yıl boyunca aynaya bakmama karan aldım. Kahrettin, kız

bu if için doğmuş gibi yumruk atıyor!

Yiiz ameliyatı olmak istemediğim için dördüncü yumruğu nu zar zor tutabilmiştim. “Benden nefret ediyorsun çünkü sa hip olduklarım sende yok…” dedim. Konuştukça burnumdan akan kanları yuttuğum için bunları söylerken çok zorlanıyor dum. “Seni gerçekten seven arkadaşların yok.” Titreyen bede

nim yüzünden onun iki bileğini güçlükle tutarken, üzerimde olduğu için nefes alamıyordum. “İkimizin de ailesi yok ama

doğduğumdan beri yanımda olan arkadaşlarım bana aile oldu ğu için benden nefret ediyorsun.” Dişlerimi sıkıyordum. Fizik

sel olarak bana çok ağır hasarlar vermeyi başarmıştı. “Annemin yıllar sonra benim için dönmesi benden nefret etme sebebin.

Babamın beni çok sevmesi ve Alaz ın beni seçmesi benden nef

ret etme sebebin. Görmüyor musun, sorunların var! Sahip ol-

MARAL ATMACA

357

duldan m a takıntılısın! Sen benim olan her şeyi istiyorsun ama

bunu kazanarak değil, çalarak yapmak istiyorsun. Kızım sen Alazı bile sevmiyorsun, sadece benim sevgilim diye onu takıntı

haline getirdin.” Alaz yerine başka bir erkekle sevgili olsaydım, o zaman onu da severdi çünkü benim olan her şey ilgisini çe

kerdi. Hastaydı. O kadar çok öfkelenmişti ki gözleri seğirirken diğerleri bunları duydu mu diye paniklemişti. Başını onlara doğru çevirdiği an istediğim olmuştu, sonunda dikkatini dağıt

mayı başarmıştım. Bunu fırsata çevirerek daha o kendisini to-

pırlayamadan bacaklarımı beline doladım. Çevik bir hareketle

onu altıma aldım. Fulya beklemediği hamlem karşısında afallayınca sırıttım. “Şimdi sıra bende.” Yumruk yaptığım sol elimi onun burnuna

geçirdim. Tekrar ve tekrar yumruklarımı aynı yere geçirerek acı dan çığlık atmasını sağladım. Yumruklarım kan içinde kalırken

ben durmadım. Onun burnundan akan kanlar ve kulaklarıma gelen seslerle kırılan şeyin sadece benim burnum olmadığını bilmek ona daha fazla vurmamı sağladı. Etrafımdaki tüm sesler

kesilirken kontrolümü kaybetmiş gibiydim. Sadece daha fazla vurmak istiyordum, daha fazla acı çeksin istiyordum ve yaktığı kadar yakmak istiyordum

Alaz ın, “Sedef, dur!” diyen sesini duyduğumda alcımda olan kızın kanlar içinde kalmış yüzüne baktım. Hâlâ bilincini kay

betmediği için durmam bu aşamada iyi olmazdı. Ona tekrar

vuracağım esnada Alaz yeniden “Sedefi” diye bağırdı. Başımı çevirip saçlarımın arasından baktım. “O bana vururken neden

onu durdurmaya çalışmadınız? Bu adaletiniz benden başka her kse işliyor!" dediğimde kalbimin üzerine aldığım darbeyle ge riye doğru savruldum. Bu aşağılık adam dikkatimi dağıtmıştı! Fulya öksürerek kalkmaya çalışırken, kalbim durmuş gibi elimi

göğsüme bastırıp kendime gelmeye çalıştım.

Allah aşkına, artık ikimizden biri kazansın! Canım çıktı bunida!

358

YARALASAR-ll

Tekrar birbirimize doğru atıldığımızda Alaz ın, “İkiniz dc

durun!" sesiyle aynı anda ona döndük. “Biçti! Bir kazanan yok İkinizden biri emrime itaatsizlik yapar ve rakibine vurursa ceza

alır.” Şimdi söylenecek söz müydü bu? Her ikimiz de ciddi ya-

raJar almış ve yorulmuştuk. On dakika daha beklese ikimizden biri illaki pes edecekti. Alaz, maçı neden durdurduğunu diğerlerine açıkladığında

söylediklerinin hiçbiri beni ikna etmedi. “Fulyada yetenek var, Sedefte ise akıl. Yeteneğin olmayınca aldın bir yere kadar seni

idare edebilir ve sadece yeteneğin varsa aynı şekilde belli bir yere kadar ilerleyebilirsin. Biri aklıyla diğeri yeteneğiyle mü

cadele ederken bu yarışın bir kazananı olamaz. Tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim ki her ikisi de aynı anda kendinden geçebilir.” Bu sözleri herkesi düşündürdü. Fulya ile ben ise bir

birimize öfkeli bakışlar attık. Afirodit güldü ve “Haklısın, güç olarak eşitler. Sıkı rakip oldukları için hayatımda soluksuz izlediğim tek müsabaka di

yebilirim,” dedi. Fulya ile güç olarak bile olsa aynı kategoride anılmak sinirimi bozmuştu. Üstelik burası hangi ara böyle kala-

balıklaşmıştı? Artık sadece eğitmenler ve çaylaklar yoktu, tesisin yarısı maçı izlemeye gelmişti.

“Fark eniysen…” dedim ve nefes nefese dudağımdaki kam elimin tersiyle silerken elimle Alaz’ı gösterdim. “Bana zeki der ken sana bildiğin geri zekalı dedi.” Belki anlamamıştır diye bu

küçük ayrıntıyı ona hatırlatmayı görev bilmiştim.

“Sen hâlâ akıllanmadın anlaşılan!” diye bağırarak üzerime yürüyünce ben de ona doğru yürüdüm. “Sen de öyle!” dedim

ve tam birbirimize yeniden saldırmak üzereydik ki Fulya sen deleyip yere düştü. Güldüm. “Sanırım şu bahsettiğiniz güç ola

yında ben ondan biraz daha öndeyim…” Birden her şey etra

fımda dönmeye başladı. Bedenim titredi ve dizlerim bükülünce

kendimi yerde buldum. Gözlerim kapanmadan hemen önce Alaz ın söylediklerini duymuştum. “Tam olarak bundan bah-

MARAL ATMACA

359

scdiyorduml” Gördüğüm son şey, ringe atlayarak bana doğru aceleyle yürüdüğüydü. Ah ulant beş saniye daha dayamaydım, yarına kazanan benim

iFulyayı delinebilirdim.

III. MUM Ağrıyordu, acıyı iliklerime kadar hissederken her yanım çok ağrıyordu. Aynadaki yansımama bakmaksa canımı daha çok yakıyordu çünkü berbar görünüyordum. Gözlerimin altı şişmiş

ve hafif hafif morarmaya başlamıştı. Elmacık kemiklerimdeki

kızarıklık çok yoğundu. Uyandığımda burnumun içine silikon tamponlar yerleştirdiklerini fark ertim. Dediklerine göre eski halinegelene kadar tamponlar kalmalıymış. Patlamış dudağımı

görüp yüzümü buruştururken, gözlerim boynumdaki morluğa

takıldı. Bu morluklardan göğsümde ve karnımda da vardı. Ful

ya gerçekten beni çok zorlamıştı ama burnundaki tampona ka dar aynı izleri onun da taşıdığını bilmek bir nebze rahatlamamı

sağlıyordu. Aldığım sigara kokusundan sonra arkama döndüm.

Alaz balkon kapısına sinini yaslamış, sigarasını içerek beni izli yordu. Balkon kapısı açıktı ve odama gelmek için şu ana kadar

o kapıyı kullanmamıştı.

“Nasıl görünüyorum?” Konuşurken patlamış dudaklarım yüzünden canım yanıyordu. Gözleri baştan aşağı beni süzen

adam, “Berbat,” deyince güldüm. En azından dürüstçe cevap vermişti.

Kendimi yorgunlukla yatağın üzerine bırakıp ona baktım.

“Kazanamadım,” dedim. Sigarasının izmaritini balkona doğru

fırlatırken içeri girdi. “Kaybetmedin.” Beyaz gömlek giymek bu adama çok yakışıyordu. Bazı er

keklerin aksine açık renkler onun üzerinde çok iyi duruyordu.

362

YARALASAR -11

“Ama kazanamadım da? Yanıma oturduğunda bir elini dizle* rimin üzerine koydum ve gömleğinin kollarını düzgünce kat

ladım. Aynı şeyi diğer koluna da yaptığımda kaşlarını usulca yukarı kaldırdı. “Böyle daha mı iyi görünüyorum?” Başımı sal ladığımda gülümsemişti.

“Aldığın eksik eğitime rağmen orada harika bir iş çıkardın.” Bu sözleri beni teselli etmek için değildi, gerçekten inanarak

söylüyordu. “Dikkatimi dağıtmasaydın daha iyi olabilirdim.”

Elini uzatıp yüzümdeki yaralara iç çekerek dokundu. “Onu öldürecektin, Sedef? İtiraz etmeye hazırlandığım esnada işaret parmağını hafifçe dudaklarıma bastırarak beni susturdu. “Sen

bile farkında değildin ama ben gözlerine bakınca bir sonraki adımını gördüm, ölüm vardı gözlerinde Sedef, en fazla iki yumruk sonra karanlık bir tatminsizlik yaşayacaktın. Sonraki adımın daha kimse sana müdahale etmeden Fulya’nm boynu

nu kırmak olacaktı. Ben orada Fulyayı korumadım, ben orada Sedefi Yankıdan korudum? dedi. Gözlerimin içine bakarak

söyledikleri beni öylesine sarsmıştı ki. Dün olanları düşününce Alaz müdahale etmeden önceki halim aklıma geldi ve sertçe

yutkundum. Evet, yapardım. O zaman farkında değildim ama

şimdi yapacağımı biliyordum. Feride hakkında yaptığı itiraf bana bunu gerçekten yaptıracaktı. Engel olmasaydı, şu anda bir

katile dönüşmüş olabilirdim. Dudaklarımdaki elini tutarak aramıza koydum ama elini tutmayı bırakmadım. “Bunu yapmayı hiç bırakma? diye fısıl

dadığımda aslında pek de konuşacak durumda değildim. “Bana rağmen beni hep koru? dedim. Onun yanında ilk kez tüm gardimi düşürmüştüm ve bu durum, yüzünde içtenlikle bir tebes süm oluşturdu. “İşte şimdi yanımda sadece Sedef’i görüyorum

ve ben bu kızı hep böyle görmek için yapmam gereken ne varsa

yapacağım? dedi.

Kalbimde ılık bir rüzgâr esiyordu ve ben,

artık onun beni koruduğunu biliyordum. Hiçbir zaman yaptığı

şeyleri açıklamazdı ama her defasında mantıklı bir açıklaması olduğu için anık ona güvendiğimi fark ettim.

MARAL ATMACA

363

Böyle uzun uzun birbirimizi izlerken onun yoğun bakışlan dudaklarımı bulunca bedenim ısınmaya başlamıştı. “Artık normale dönebilir miyiz? Gözlerin sürekli dudaklarıma kayıyor

jnıa dudaklarımın patladığını düşünürsek bu iyi bir fikir değil,” diye homurdandığımda başını geriye atarak kahkaha attı. “Asla

yaşıtların gibi normal tepkiler vermeyeceksin, değil mi?" dedi. Gülerek beni göğsüne çekince saçlarımı öptü. “Delisin Sedef

ve ben böyle olmana vurgunum.” Kollarımı ona sardım. En

azından milyonda bir görülen nadir kişiliğimin farkında olması iyi bir şeydi. Hep söylediğim gibi ben bu dünyaya fazlaydım.

Bugün çok mu uysalım yoksa bana mı öyle geliyor? Kesin yediğim İraklar bende yan etki yaptı.

*Şimdi söyleyeceklerimi iyi dinle,” dedi ve ellerini yüzüme

koyarak ona bakmamı sağladı. “Bir gün olur da yanında olmaz sam rol yap, Sedef. O an kendi hayatını nasıl kurtarman gere kirse öyle rol yap ki herkes buna inansın, istediğinde soğuk

kanlı biri olduğunu biliyorum ve düşündüğünden daha zekisin.

Her ne olursa olsun sakın çığlık atma. Canını yakan her şeye rağmen ben yanında yoksam çığlıklarını kendine sakla.” Bir ko

nuda beni uyarıyordu ancak bunu açıkça söylemesine bir şeyler engel olmalıydı ki doğrudan bana bir açıklama yapamıyordu. “Asıl rakibinin acından zevk aldığını anlarsan, ölecek bile ol san sakın çığlık atma,” dedi. Âdeta bunun için bana yalvarıyor du. “Çığlık atarsan daha fazlasını duymak için daha çok canını

yakmak isteyebilir.” Bir şey bulmuştu, değil mi? Onunla ilgili bir şeyler bulmuştu, belki de bulduğu şey oydu. Alaz çığlığımın

ona zevk verdiğini fark ettiyse bunun tek sebebi olabilirdi. O da onu bulmuş olmasıydı.

“Farkında değilsin ama sesinde bir büyü var,” dedi. Elleri yü

zümde oyalanırken fazla garip davranıyordu. “Sivri diline rağ men karşındaki herkesi güldürüp etkin altına alabiliyorsun. Acı

dolu çığlığın bazılarının içindeki merhameti ortaya çıkartabili yor fakat aynı zamanda hasta ruhlu insanların çığlığını tekrar

duymalarını sağlıyor.” Yüzümü ellerinin arasına alarak dudakla-

3M

YARALASAR - II

nma canımı yakmayacak küçük bir buse kondurdu. “Yarasalar

Sedef, tıpkı onlar gibi çığlığında farklı bir frekans var. O yüz,

den bu söylediklerimi asla unutma ve tehdit altında hissedersen

asla çığlık atma? Bir şey biliyordu, burada bahsettiği herhangi biri değildi. Bunu fark edemeyecek kadar aptal biri değildim

öcüden bahsediyordu ancak bunu hep yaptığı gibi üstü k söylüyordu. Ona, düşündüğümden daha çok yaklaşmış olmalı

ki onun çığlıklarımdan zevk aldığını öğrenmişti. Belki de dü şündüğüm gibi onu gerçekten bulmuştu fakat doğrudan bana

söylemiyordu. Bir planı vardı. Bir planı hep olurdu. “Tamam? Bunu kurcalamamam onu rahatlatmıştı lâkin

kendimi tanıyordum. Bu işin peşini asla bırakmayacaktım. Efe! Evet, aradığım tüm cevaplar ondaydı. İlk fırsatta Efe Can ı bul

malıydım. “Tüm gece ağrıların yüzünden sayıkladın, biraz uyu. Bu ak

şam Buket’in doğum günü için hep birlikte dışarı çıkacağız. Dinlensen iyi olur? Onu onaylayıp yatağa girdiğimde balko nu kullanarak kendi odasına gitmeden Önce, “Bu gece büyük

bîr gece olacak, Sedef. Buket’in doğum günü bu sefer fark

lı olacak,*1 diye mırıldanarak gidince arkasından bakakaldım. Bukef in doğum günü müydü? İşin yoksa güzellik tanrıçasına

hediye düşünüp dur. Aman boş versene, benim orada olmam bile onun için en büyük hediye. Hem tesisten hiç çıkamazken ona nanl hediye alabilirim? Üstelik Alaz bu gece hakkında konuşurken çok

garip davrandı. Böyle komut alınca da inadına uykum gelmiyor. Hem sabahın dokuzunda kim uyur ki? Yataktan çıktım. Dolaptan lila rengi yazlık bir elbise alarak

banyoya girdim. Üzerimdeki pijamaları çıkartıp elbiseyi giyer

ken, bedenimdeki çürükler Fulyadan bir kez daha nefret etme me sebep olmuştu, tnce askılı elbiseyi giyerek banyodan çıktım.

Yumruk attığım için hasar gören parmak boğumlarım sargılıydı. Bu yüzden elimi rahat kullanamıyordum. Çantamdaki telefonu

alarak elbisenin cebine sıkıştırdım. Bugünlük böyle idare ede cektim çünkü bu sıcakta çanta taşımak hiç bana göre değildi.

MARAL ATMACA

365

Her iki kimliğimi de cebime koymuştum. Umarım onları kul-

Itnmama gerek kalmaz. Tam odadan çıkacakken vazgeçip terasa yöneldim. Önce Alaz a Efe’de herhangi bir tuhaflık sezip sezme diğinin sorsam daha iyiydi. Onun tarafına geçtiğimde balkon (apışı açık olduğu için zorlanmadan içeri girebilmiştim. Odada onu bulamayınca banyonun kapısına bakam. Yanılmamıştım,

içeriden gelen su seslerine bakılırsa duş alıyordu. Buraya ilk kez gizlice girdiğimde başıma gelenleri hatırlayınca kendime küf

rettim. “İkinci bir havlu olayı yaşanmadan çık şuradan!*’ diye

rek kendimi azarladım. Hemen geldiğim yolu geri yürüyecek ken yatağın üzerinde siyah, kadife ve dikdörtgen kutuyu görüp

durdum. UO kutuyu açmıyorsun, Sedef. Sen başkalarının özel

eşyasını kurcalamayacak kadar hanımefendi bir kızsın.” Kendi meziyetlerimi kendime hatırlattığımda gözlerim, balkon kapısı

ve kutu arasında mekik dokuyordu. Sakın açma Sedef kızım kesin anlar. Çok ayıp olur. Belki an-

lamaz. bu da bir ihtimal. Adam kutuyu koyduğu yeri santimine

kadar beynine kazımıştır. Kesin anlar. Yakalanmazsam sorun ol

maz, değil mi? Hem ben kim, hanımefendi olmak kimdi yani. Kazanan taraf merak duygum olunca yatağın yanma gidip kutuyu elime aldım. Banyo kapısını kontrol ederek dikdört gen kutuyu yavaşça açtım. İçinde kalem, bileklik, kolye ya da

mücevher gibi bir şey görmeyi beklediğim doğruydu ancak bir toka, kesinlikle beklemediğim bir şeydi. Bu bizim kullandığı mız rokalardan değildi, daha çok Japon kadınlarının saçlarına

taktıkları şiş şeklindeki rokalardandı. Evet, onlardan biriydi ve

çok güzeldi. Krem rengi, uzun iğne kısmını saçımıza takıyor duk. Tokanın dışarıda kalan kısmı ise muhteşemdi. Bir sürü küçük, pembe kiraz çiçeğinden oluşuyordu ve çiçeklerin arasın

daki minik, pembe yapraklar çok hoştu. Dalından koparılmış kiraz çiçeğini andıran rokanın işçiliği mükemmeldi. Bu akşam

Buket in doğum günü olduğu için ona aldığını düşündüm lâ

kin daha önce kiraz çiçekleri hakkındaki konuşmamız aklıma gelince bana almış olması da bir ihtimaldi. Üçüncü ihtimal ise

Fulyaya geçmiş olsun hediyesi olarak almış olmasıydı ki bu,

onun ölüm sebebi olurdu.

366

VARALA5AR • II

BBeğendin mi?" Arkamdaydı! İlık nefesini ensemde

decek kadar yakınımdaydı. Ben bir de ajan olacaktım ama

zaman gizli saklı bir şey yapsam hemen yakalanıyordum

AS* biçim bir ajan olduğumu hâlâ anlamadım. “Üzerinde havludan başka bir şey yok, değil mi?” Arl^^ bakmaya korkarken konuyu değiştirmeye çalıştım. Güldü.

Imda havlu da yok." Gözlerimi irice açtığımda çenesini boynu

ma yaslayıp güldü. "Ama bu senin için sorun olmaz, değilip Ne de olsa kız arkadaşımsın ve seninle, eşyalarımı karıştıran

kadar çoğu şeyi geride bıraktık,” dedi eğlenen sesiyle. Utandı^

Eğer çıplak oluşunun şaşkınlığı içerisinde olmasaydım ona sağ. lam bir cevap verebilirdim.

Biri bu terbiyesiz adama giyinmesini söylesin. “Sen utanmıyor musun küçücük bir çocuğa edepsiz imalarda

bulunmaya?” Elimdeki saç iğnesini her an ona saplayacakmışım

gibi sıkıca tutarken belimden kavradığı gibi beni göğsüne çekli “Yirmi yadındaki bir kız, çocuk değildir.” Boğuk çıkan sesiyle

iyice afalladım. Omuzlarım onun çıplak göğüslerine değince yutkundum. “Allah aşkına, git üzerini giyin!” Put gibi karşım

daki duvara bakıyordum ve arkama dönmeye cesaretim yoktu. “Odamda rahat olmayı tercih ederim,” dedi eğlenerek Bu

sözler üzerine dirseğimi karın boşluğuna geçirdim. Gözlerimi sımsıkı kapatarak ona doğru döndüm ve bu kez de yumruğumu

yüzüne geçirdim. “Aklınca benimle eğleniyor musun?” Bacağı mı kaldırıp dizine tekme attığımda çıldırmıştı. “Dün olanlar

dan sonra bu enerjiyi nereden buluyorsun?” O eğlenen lesiyok mu, beni deli ediyor. Sakın gözlerini açma Sedefyoksa bozulan

psikolojini kimse düzeltemez! Doğrulduğunu hissedince nefesimi düzene koyarak tüm al gılarımı açtım. “Oynamak mı istiyorsun? Hadi, göster bana ne kadar iyi olduğunu!” Etrafımda döndüğünü biliyordum lâkin unuttuğu bir şey vardı; karanlıkta çok daha iyiydim.

MARAL ATMACA

367

Yüzüme doğru gelen bir şey hissettiğim anda başımı eğdim ve

ona doğru savurdum. Fakat bileğimi havada tu

tarak belime yapıştırıp beni göğsüne çekti. “Sağ elin bu kadar

zayıfken ilk yumruğunu hep sol elinle at.” Nefesini yüzümde

hissederken sırıttım. “Kolay oldu,” dedim. Gözlerimi usulca açtığımda nemli saçları ve yüzü çok yakınımdaydı. Gözlerine

bakarak iyice ona yaklaştım ve dudaklarımızın arasında birkaç santim mesafe bıraktım. “Şu anda ağır yaralısınız, efendim.” Kaşlarını hafif çatarak ne demek istediğimi anlamak için ba

şını eğdi ve tam kalbinin üzerinde duran saç iğnesini görünce afalladı. “Bunu nasıl yaptın?” Az önce sağ elimi tutup belime

doğru bükmüştü ve solak biri olduğum için saç tokasını hedefi hiç şaşırmadan kalbinin üzerine getirmiştim. O beni izleyerek

gardım düşürmüştü ve isteseydim kalbinde küçük bir delik aça bilirdim. “Benim yanımda dikkatin kolay dağılıyor.” Şimdi bir eğit

men gibi konuşma sırası bendeydi. “Dikkat et.” Dudaklarımı

kışkırtıcı bir yavaşlıkla dudaklarına sürttüğümde boğazından erkeksi bir hırıltı yükseldi. “Sonun olabilirim.” Aramızdaki saç rokasını umursamadan ensemdeki saçlarımı kavrayınca gülüm sedi. “ölmek için güzel bir sebep,” diye fısıldadı ve dudaklarını

benim dudaklarıma bastırdı. Parmak uçlarımda yükselerek ona

karşılık verdim. Bana ne zaman dokunsa tüm duvarlarımı yıkıp beni savun masız bırakıyor. Dudağımdaki yara canımı yakınca acıyla inledim. Bu> onu

durdurmaya yetmişti. “Canını mı yaktım?” Yüzümü ellerinin ansına alıp alnını benim alnıma bastırdığında nefes nefesey-

dim. “Çok değil.” Tebessüm etmem onu rahatlatmış gibi alnımı küçük bir öpücük kondurdu ve geri çekildi. Çıplak kasları

nefesimi keserken üzerindeki siyah eşofman altını görünce ona ters ters baktım. “Düzenbaz adam, beni gerçekten korkuttun!”

Anadan doğma bir halde olduğunu düşündüğüm için az önce

ecel terleri dökmüştüm.

yaralasar • ıı

36$

“Çırpınışların yaptığın şeyin cczasıydı.” Elimdeki rokayı j jt omuzlarımdan tutarak ona sırtımı dönmemi sağladı.

şeyi sana almamı sağlayan asıl sebep, tıpkı az önceki gibi gerek, tiğindc bir silah gibi kullanabilmen. Ama gördüğüm kadarıyla

sen zaten bunu yapabiliyorsun." Saçlarımı dağınık topuz yapt|

ve iğneli rokayla tutturdu. Ona döndüm. “Dikkat çekmeyecek bir şey” dedi. Gözleri saçlarımdaki tokada oyalandı. MVe sana

yakıştı." Ondan aldığım ilk hediye bile bir çeşit silah görevi gör. düğü için gülümsedim ve teşekkür ederek boy aynasına doğru yürüdüm. Enseme doğru dökülen saçlarımı benden daha iyi toplamıştı. Siyah saçlarımın arasındaki pembe kiraz çiçekleri

gerçekten çok güzel duruyordu. Ellerim rokanın üzerinde oya lanırken, “Beğendim ama hâlâ hediyelerden nefret ediyorum,” dedim.

Güldü. “Biliyorum.” Hayatım boyunca aldığım ilk hediyey

özellikle ilk hediyemin onun tarafından gelmiş olmasının

bendeki önemini bilemezdi. Bu küçük rokayı hep saklayacağı mı bilmese de olurdu. Bir hediyenin beni bu kadar etkilemesi

çok garipti.

“Nereye kayboldun, bonus kafa!” Efe’ye küfürler yağdırarak tesisin içinde onu bulmaya çalışıyordum. Alaz gelen telefonla dışarı çıkınca ben de Efe yi bulmak için işe koyulmuştum.

“Yankı!” En alt kara indiğimde beni gören Şafak koşarak

yanıma geldi. “Merhaba,” diyerek yüzümü incelemeye başladı.

O an gözlerindeki üzüntüyü gördüm. “Şey, iyi görünüyorsun,”

diye bir şeyler geveledi. Aslında bunun anlamı berbat görünü-

yorsundu ama bunu bana doğrudan söyleyemeyecek kadar ki bardı.

“Ya, ne demezsin!” dedim alay ederek. “Ne istiyorsun bakar kör?” Bir işi düşmezse bana yaklaşmazdı çünkü benden çekini

yordu.

MARAL ATMACA

369

Gözlerini büyüterek, “Bakar kör mü?” dedi. Gülerek başımı

ylbdım. "Aynen öyle kuzum. O kadar körsün ki burnunun

ucunda olan şeyleri göremiyorsun." Yok ben dayanamayacağım, 5ır saklamak bana göre değil, Amfin onu sendiğini söyleyeceğim.

da gidip Kuzeye Korelinin ona abayı yaktığını, Naza da Yifi’i söyledim mi değmeyin keyfime. “Seni anlamıyorum»” dedi. Şaşırmadım, neden? Çünkü çoğu

uman ben de kendimi anlamıyorum. Tam her şeyi anlatacaktım ki» “Araf nerede, onu soracak

tan?’ dediğinde afalladım. Bu soruyu Araf sorsa bu kadar şaşır mayacağıma emindim. “Oradan bakılınca navigasyon cihazına mı benziyorum? Bana ne soruyorsun, geri zekâlı! Sen buraday

san o da kesin on adım uzağım udadır. Azıcık kafanı çalıştırır

san güzelliğinden bir şey kaybetmezsin,’* dediğimde bu aptal kız yine bir şey anlamamıştı.

“Şey» sen iyi misin?” Fenalık geçirir gibi elimin tersini al

nınla koydum. “Ay Allah*ım, bela okumayayım diyorum ama gördüğün gibi bu muhterem kulunun üzerine çok fazla geliyor

lar,” diye homurdanınca deli görmüş gibi bakan kız yutkuna

rak, ‘Sonra görüşürüz, sen biraz dinlensen iyi olur,’* dedi. Kaçar gibi benden uzaklaştığı yetmezmiş gibi arada korkuyla arkasına

bakarak onu rakip edip etmediğimi kontrol ediyordu. Yok artık! Onu takip edip boğazına yapışacağımı düşünmüyor, değil mi?

“Şensin deli!” diye arkasından bağırdığımda Şafak çoktan

koridoru dönerek gözden kaybolmuştu. Lâkin duyduğum er kek kahkahası kesinlikle Araf1 a aitti. “Ben demedim mi on

idim uzağımızda diye!” Şafak’ın gittiği yere doğru bağırarak ar kaya döndüğümde Araf gerçekten pencerenin yanındaki devasa

çiçeğin yakınında duruyordu. Bu kocaman salon bitkisi onu iyi

gizliyordu. “Platoniğin sayende deli olduğumu düşünüyor” de dim. Kapıya doğru yürürken gülerek peşime takıldı. “Onu suç layamazsın, buradaki herkesin böyle düşündüğüne eminim.”

Bu sözleri duymak ne kadar iyi geldi, anlatamam.

370

YARALASAR-ll Bana yetişip yanımda yürümeye başlarken yüzüme baktı vc

“Berbat görünüyorsun,” dedi. “Suratını tuz ruhuna yatırmışa

gibi şiş ve mosmor.” Kadın ruhundan zerre kadar anlamayan bu çocuk, biraz daha böyle devam ederse elimden kalacaktı. Neden erkek cinsinden kimse bana iltifat etmiyor? Bunun yeri,

ne askerlik arkadaşlarıymışım gibi böyle açıksözlüler? “Sağ ol ya, sanki ben bunu bilmiyordum,” diye sızlanmaya başladığımda gülerek omuz silkti. “Rica ederim, acı gerçekler,”

diye karşılık verdiğinde kaşlarımı çattım. Onunsa gülüşü tüm yüzüne yayıldı. “Kendini daha iyi hissedeceksen Fulya da se ninle aynı durumda” Bir süre düşünür gibi susarak tekrar yü

zümü inceledi. “Yok, onun bir gözü fazladan morarmış. Senin

aksine yüzü eski haline gelene kadar insanların içine çıkmaz o. Buradakilerin göz zevkini bozmayacak kadar düşünceli? Sinir den bukalemun gibi renkten renge girmeye başladığımda daha

çok güldü pislik! Onu tanıdığım ilk zamanlar kimseyle konuşmuyor ve kim

seye gülmüyordu. Şimdi de değişen bir şey yoktu, hâlâ kendisi

ni dışarıdaki insanlara kapatmış durumdaydı. Tek fark, benim

yanımda farklı biri oluyordu. Bahçenin ortasında durup ona

baktım. “Sen benden hoşlanıyor olamazsın, değil mi?” dedim. Duyduklarının şaşkınlığıyla bana bakıyordu. “Tamam, kabul ediyorum. Yakışıklılık konusunda ikizinle, yani Kuzey ile yarı şırsınız ama Alaz ı aldatırsam canıma okur.” Gözlerimi kısarak

tek solukta söylediklerimin onun üzerindeki etkisini izliyor

dum. Ben öyle lafı dolandıracak biri olmadığım için doğrudan sordum.

sağ gösterip sol vuracaksa bilelim, sonuçta tedbir hayat kurtarır. önce bir süre hiç konuşmadan beni izledi, daha sonra ise

gülerek başını iki yana salladı. “Böyle bir şeyi bir erkeğe dam

dan düşer gibi ancak sen sorabilirdin. Senden hoşlandığımı da

nereden çıkardın?” Muzip bakışları, zaten böyle bir şey olma-

MARAL ATMACA

371

jigıni anlatıyordu. Rahatlayıp derin bir nefes verdiğimde daha çok c^lenmcye başlamıştı.

•Sana sormalı," dedim. Tekrar yürümeye başladık. “Şafak jj dahil herkesin yanında asosyal biri oluyorsun ama benim jAiinda farklı biri oluyorsun.” İlk günlerde benden kaçan ço

cuk. fimdi kend‘ isteİ’ylc yanımda olunca aklıma ilk gelen bu -jnıuştu. Benim gibi kırk fikirli birinin aklına hep olmayacak şeyler geldiğini o da biliyormuş gibi tebessüm etmişti.

“O zamanlar da seni tanımıyordum.” Beni gördüğü yerde jjıkJaştığı günlerden bahsediyordu. Hatta bir ara kaçmasın diye çığlık atacağımı söyleyerek onu tehdit ettiğimi hatırlıyor dum“Uzaktan tanıdığım kadarıyla geveze ve sinir bozucu dere cede sakar bir kızdın ki hâlâ öylesin.” Kendi iyiliği için susması yıtkiyor.

“Ancak zamanla seni tanıdıkça daha fazlası olduğunu gör düm. Komiksin ve ne zaman yanında olsam kendimi gülerken buluyorum. En önemlisi kendinsin, kimsenin senin hakkında ne düşündüğünü umursamadan kendi bildiğini okuyacak ka dir doğalsın. Başka bir kıza berbat görünüyorsun desem iki gün surat asar ama sen gülüp geçiyorsun.” Farkında olmadan tebes süm ettim. Ona değer veriyordum, Fulya’nın takımında olsa dı Araf ı seviyordum ve benim hakkımda düşündükleri beni mutlu etmişti.

“Benden hoşlanmadığına emin misin? Söylediklerin bana sınlsıklam âşık olduğunu gösteriyor ama ilk davranan kaparmış. Beni kaybettiğine yan artık.” Oyunbaz bir sesle söylediklerim karşısında bana eşlik ederek elini kalbine koydu. “Bu acıyla ya şayabilirim.” İkimiz de gülüyorduk ve ben, ondan gerçekten iyi bir arkadaş olacağını bir kez daha anladım. Zaten Alaz dışında ki erkekleri bir şekilde arkadaşım yapmak gibi kötü bir huyum vardı.

372

YARALASAR - II

Araf bana biraz daha eşlik ettikten sonra Şafak’ı bulmak için gidince tek başıma Efeyi bulmaya karar verdim. Tesisin her

odasına bakmıştım, şimdi geriye sadece bahçe kalmıştı. “Ne nedesin, Efe?” Ağaçların arasına daldığımda içimde bir sıkıntı vardı. Onu en son dün dövüşürken görmüştüm, bugün ise hiç

görmemiştim. Dün Fulya ile dövüşürken bile aklım Efetieydi. Onu gözlerimin önünden ayırmamam gerektiğini bildiğim için

yokluğunu hemen fark etmiştim. “En küçük bir haca olmamalı!” diyen bir ses duydum. Bir

ağacın arkasına saklanarak konuşan kişiyi gözetledim. “Hayır,” diyen kişi az ilerideki ağacın yanında durmuştu ve

sırtı bana dönüktü. “Onun hemen şimdi ölmesi Altug u uyan dırır.” Soluğumu tuttuğum esnada yüzünü hafifçe döndürdü ğünde onu gördüm.

Atalay değil mi bul Karşısındaki kişiye âdeta kükrer gibi, “Çocuğu bir depo

da tut!” dedi. “Bu akşam Bukefin doğum gününde Altug ve diğer eğitmenlerden kurtulmak varken risk alamayız. Hangi depo dedin? Sancarlı’da olan mı?” Çığlığım duyulmasın diye

ellerimle dudaklarımı sıkıca kapattım. Atalay ne diyordu böyle? Altuğ’dan kurtulmak mil Yani Alazdan mil Bu lanet yerde neler oluyorl öcü Atalay mil

İyi ama o zaman bizi damgalarken on beş yaşlarında olması

gerekiyordu ama Alaz ile aynı yaşlardaydı. Yaş faktörünü göz ardı edemezdim. Peki, çocuk katilleri Böyle bir şey mümkün mü!

Bir insan on beş yaşında bir seri katile dönüşebilir mil “Ses çı

karmadan uzaklaş, Sedef,” diye fısıldayarak geriye doğru adım atmak için ayağımı kaldırmıştım ki aniden durdum. Ben normalde de çok sakarlık yapıyordum, şimdi bu panik halinde ke sin yine düşerdim. İnsanın kendisini bilmesi iyi bir şeydi.

Gayet dikkatli bir şekilde önce başımı çevirip yeri kontrol enim. Herhangi bir taş veya dal göremeyince geriye dönüp

yavaşça bir adım attım. İyi gidiyordum, ikinci hatta üçüncü

MARAL ATMACA

373

ılımımda da bir sorun çıkmamıştı. Omuzlarım gevşeyince bu id başaracağıma emin olmuştum. Yürümeyi yeni öğrenen be bekler gibi kollarımı her iki yanımda açarak yürümeye başla dım. Sanki bir ipin üzerinde yürüyen cambaz gibi sağa ve sola doğru bükülüp yürüyordum. “Kahretsin, yürümenin bu kadar

zor olduğunu daha önce hiç fark etmemiştim.’’ Bu sakarlıkla yürümek bile işkence gibiydi çünkü düşeceğim korkusuyla san-

jd yürümeyi unutmuştum. Sadece dokuz adım kadar uzaklaşmıştım ki karşımda bir

kedi gördüm. “Pist! Çekil oğlum yolumdan. Bak, öcü Atalay beni görmeden uzaklaşmalıyım,” diye fısıldadım ama bu geri

zekili kedi gözlerini dikmiş, bana bakmaktan başka bir şey

yapmıyordu. Ve tam o anda fark ettiğim şeylerle bildiğim tüm küfürleri savurdum. Ben bu kediyi sanki daha önce gördüm! Bu

grimsi tüyler! Bu çakmak çakmak bakan gözler! Bu o kedi! “Seni numaracı tüy yumağı!” Tıpkı bir kaplan gibi hırla yarak kedinin üzerine atladım. Ben yere yüzüstü yapışmışken

o yine kaçmanın bir yolunu bulmuştu. “Yankı?” Hemen ar

kamdan geliyordu bu ses. Uzandığım yerden başımı kaldırdım. Bir ağaca adayarak bana küstah bakışlar atan kediye küfrettim. “Köpeklere boğduracağım oğlum seni.”

“Beni mi? Anlamadım?” Bu öcü kılıklı Atalay şimdi kendisi-

ni o kediyle niye kıyaslıyor ki? Sanınm yerden kalksam daha iyi olacak.

Ellerimi yere bastırıp derin bir nefes alarak ona doğru dön

düm. Korkudan kireç gibi olan yüzüm beni ele vermiş olmalı ki gözlerini kısarak beni inceliyordu. “Ne kadarını duydun?” Bir

ürperti beni esir almıştı. Her şeyi haykıracağım esnada Alaz ın

söyledikleri aklıma gelince sustum. Belinde silahı varken en doğru karar rol yapmaktı. “Neyi?” Aptalı oynayarak gülüp elimle ağacın tepesindeki kediyi gösterdim. “Bu numaracı kediye ona yapacağım Çin iş

kencelerini anlatmakla o kadar meşguldüm ki burada olduğu

I I

374

YARALASAR-ll

nu fark etmedim? Birini arar gibi etrafıma bakındım. “Lûtfen bana eğitmenimin burada olmadığını söyle. Malum, bir kediyle

konuşurken yakalanmak hoş değil? dedim. Her zamanki vurdumduymaz tavrımı takındım ve rahatmışım gibi bir izlenin)

yaratmaya çalıştım. Oysaki hiç rahat değildim, özellikle Atalay

bana doğru gelirken! “öyle mi?” Kaşlarını sorgulayıcı bir şekilde yukarı kaldırdı.

“Ne zamandır Altug un senin hakkmdaki düşüncülerini umursuyorsun? Sen kimsenin senin hakkındaki düşüncelerini önem semezsin.” Fazlasıyla zekice bir soruydu bu. Bela okumamak

için susmuştum. Gittikçe bana daha çok yaklaşıyordu. Acaba çığlık atsam kaç kişi sesimi duyardı? Bendeki bu şansla hiç kimse!

Allah onların da belasını versin!

“Bir sorun mu var?” Bir sorun olduğunu çok iyi biliyordu.

“Neden kaçıyorsun?” O sorana kadar geriye doğru gittiğimin farkında değildim. “Üzerime gelmeyi kes!” Kendimi tutamayıp en sonunda öf

kelendim. Bunu en çok Alaz yapıyordu ve onda da tepkim aynı oluyordu. İnsanların üzerimde baskı kurarak beni köşeye kıstır maları her zaman öfkelenmeme sebep olurdu.

Verdiğim tepkiyle artık telefon konuşmalarım duyduğum dan emin olan Atalay, elini ceketinin iç cebine koyduğu an so

luğum kesilene kadar bağırdım: “Silahlı saldırıya uğruyorum? Ağaçtaki kedi yere atlayıp boyundan büyük kükredi. Atalay ın

üzerine adadığı gibi yüzüne tırnaklarını geçirmeye başlamıştı. “Hadi canım!” Bu kedi gerçekten böyle bir şey yaptı mı? Bildi ğin kaplan kesilmişti ve Atalay kediden kurtulmaya çalışıyordu. “Parçala onu oğlum!” diye heyecanlanarak bağırdım. “Sakmbı-

rakma oğlum Fikri, ablan yardıma geliyor? Savaş naraları ata

rak Atalaya doğru koştum ve kediyi yere attığı an tüm gücümle

bacak arasına sen bir tekme attım. “Kahretsin, Yankı!” Dizle rinin üzerine düşünce ikinci tekmem yüzünü bulmuştu. “Bir daha Fikri ye saygısızlık etme!” diye bağırarak hemen arkaya

döndüm ve tesise doğru koşmaya başladım. Az önce öldümgi

MARAL ATMACA

375

dişvndüğlm kediyi savunduğuma inanamıyorum. Düşmanımın fâmanı bir kedi bile olsa dünya ahireî benim dostumdur.

Ağaçların arasında son sürat koşarken bir dala takılıp yeri boyladım. Duyduğum miyavlama sesiyle başımı kaldırdığımda o kedi yine tam karşımda duruyordu. “Tövbe ya, oğlum sen ne gaksın lan! İn misin cin misin belli değil!” diye bağırarak ayağa kalktım ve tekrar koştum. Başımı çevirip baktım ama kedinin duıduğu yerde beni izlediğini görünce ofladım, “öcü peşimiz

de diyorum» sen orada ne hale ediyorsun? Koşsana Fikri!” Sanki benimle dalga geçer gibi arkasına döndü ve kuyruğunu sallaya

rak gitti. Bu kedi kesinlikle tam dayaklık. Onu boş verip Atalay kendini toparlamadan yeniden koşma ya başladım. Kaçırılan o çocuk Efe olmalıydı çünkü onu hiçbir

yerde bulamadım. Ancak ne Alaz ın ne de diğerlerinin henüz

Efenin kaçırıldığını bildiğini sanmıyordum. Peki, Alaz a gelen o telefon kimdendi? Kaşlarını çatarak hemen çıkmıştı odadan.

Tesiste olmadığını biliyordum, o yüzden Aralayın yaptıklarını

ona daha sonra söyleyebilirdim. Şimdi Efe yi geç olmadan kur

tarmalıydım. Tesisin kapısından geçtiğim an kolumdan tutulup geriye çekildiğimde bağırdım. “Her şeyi mahvetmene izin vere mem!” Atalay kolumu sıkarak beni durdurduğunda soluğum

kesilene kadar bağırdım. “Seni duydum! Altuğ ölmeli gibi bir

şey dedin ve Efe yi kaçırdın!” Kendimi ondan kurtarmaya ça lışıyordum. O kedi yüzünden yanağında ve çenesinde küçük pençe izleri vardı.

“Her şeyi batırıyorsun, Yankı!” Sabrı taşmış gibi bağırıyor

du. Beni, kendime gelmemi ister gibi sarstı. “Bir halt bildiğin

yok. Beni dinlemezsen her şeyi mahvedeceksin. Odama gide lim, konuşalım.” Kendi kulaklarımla duyduklarımı göz ardı edip

odasına gidecek kadar aptal olduğumu mu düşünüyor? O odaya pmsnn bir daha asla eskisi gibi çıkamayacağımı bilecek kadar Mm başımda.

“Açıklamanı Alaz’a yaparsın!” Kolumu çekmeye çalıştığımda

beni bırakmayan adam, tekrar konuşacağı esnada duyduğumuz ses onu hareketsiz kılmıştı. “Bırak onu!”

376

YARALASAR - II Her ikimiz de babımızı çevirdiğimizde Yosun u birkaç adIrn

uzağımızda, yanında Buket ve Simay ile bizi izlerken gördüm ’‘Bu doğru mu?” Hayal kırıklığı içinde Atalay’a bakıyordu

“Yankı’nın söyledikleri doğru mu?” Sanırım az önce söyledik lerimi duymuştu. Teni kireç gibi beyazlamıştı. Ağlamamak içjn

kendisini zor tuttuğunu görebiliyordum.

“Yosun…” Atalay daha onun adını yeni söylemişti ki Yosun bir anda ağlamaya başladı. “Biliyordum! Her şeyi biliyordum!*

diye gözyaşları içinde bağırırken neyi bildiğini merak cnim. “Son günlerdeki o gizli telefon konuşmalarından anlamalıy dım. İbrahim öldüğünde o kayıtları silenin sen olduğunu bil-

diğim halde kon duramadı m.” Kalbimde bir sızı oluştu, bu ka dın hiç ağlamasın istedim. Yosun o kadar çocuk ruhlu ve temiz kalpliydi ki gözyaşı dökmeyi hak etmiyordu.

Kolumu tutan eli yavaşça yan tarafına düşen Atalay da en az

onun kadar sarsılmış görünüyordu. “Ama şimdi konduruyor sun? Sesindeki hüzün bir an beni afallattı. “Sen beni hiç mi tanımadın, Yosun?” diye sorduğunda havada sinir bozucu bir

sessizlik oluştu ve Atalay onun gözlerinde ne gördüyse yutkun du. “Beni hiç tanımamışsın!” Yosun başını iki yana salladı. “Tanıdığımı sanıyordum.” Be

lindeki silahı çıkarıp Atalaya doğrulttu. “Ya da tanımam için bana hiç fırsat vermedin.” Parmağı tetiğe gitti. Bunu yaparken

acı çekiyor gibiydi. “Ellerini ensende birleştir ve diz çök!” diye bağırdığında en az Simay ve Buket kadar şoke olmuştum. Yosun gibi şeker bir kadından beklenmeyecek hareket bunlar.

“Bunu asla yapmam!” Yosun*un ona inanmaması Atalayı hayal kırıklığına uğrattığı kadar kızdırmıştı da. “Beni vuramaz

sın çünkü sen bu kadar cesur değilsin!” Yosun gözyaşları içinde buruk bir tebessüm etti. “Bunun cesaretle bir ilgisi yok, bu be

nim sana olan duygum…” demişti ki sustu. Atalay devam et dercesine bakıyordu. “Allah’ım, sen sabır

ver!” diyerek derin bir nefes aldım. Sonra elimle Yosun u gös-

MARAL ATMACA

377

tertrtk öcü Atalay a döndüm ve * Kısacası diyor ki seni vuracak fcadjr cesurum ama çocukluğumuzdan beri senin gibi şerefsiz vt çocuk düşmanı bir damgacıya âşığım!” dedim. Herkes şaş

ınca bana dönünce Yosun yerin dibine girmiş ve bana “Yankı!” diye bağırmıştı. Bana niye bağırıyor, anlamıyorum. Nasılsa Ata-

öldürecek, bari içinde kalmasın diye onun yerine ben söyledim ■Ne?" dedim. “Siz yapamayınca tercüme işi bana kaldı. Ta nım» bunu yaparken kendimden de bir şeyler kattım ama sa dece şerefsiz kısmı da

ve damgacı kısmı bana ait. Ah, çocuk düşmanı

bana ait. Bu arada şerefsiz olduğunu da söylemiş miy

dim?” Hepsi bana ne saçmalıyorsun dercesine bakıyordu. Tam olarak hangi kısmı anlamadıklarını bilmiyordum. ’Bana âşık mısın?” Gerçekten Atalay bunu sordu mu? Yosun cam bir şey söyleyecekti ki, “Evet, dedim ya!” diye bağırarak araya girmeyi kendime borç bildim.

Gözlerini büyüten Atalay, bunu yeni fark etmiş gibi duru yordu. “Peki, sevgilin?” “Yok sevgilisi!”

Evet, yine ben.

’Buket sevgilin olduğunu söylemişti.” “Halt etmiş, seni kıskandırmak için yalan söylemişler.” Bunu

iıjykym de benim. Ne yapayım yani, Yosuna kalsa sabaha kadar SUSUY.

’Yani?” Atalay ona doğru bir adım attı. “Bir sevgilin yok

bunun jeton kaç küfeli? Bir türlü anlamak bilmi yordu.

Ben tam yeniden konuşmak için ağzımı açmıştım ki dördü birden

bana, “Yankı, sen sus!” diye bağırınca somurtarak sus

tum. Bu

insanlara gerçekten iyilik yaramıyordu.

Atalay» “Yosun…” dediğinde yine çenemi tutamadım. ‘Gençler bu hararetli ilişkinize gerçekten hayran kaldım ama Yosun tetiğe basman gerek çünkü öcü, Atalay. Ve…” deyip asan söre doğru koştum. “Benim gitmem gerekiyor!”

378

YARALASAR -11 Üçüncü asansörün düğmesine basçım ve kapı açılınca hc.

men içeri girdim. Anılay kaşlarını çatmıştı. “Buraya gell*

bağırarak bana doğru bir adım atmıştı ki Yosun silahını yeniden Atalay’a doğrultup, “Yerinde kal, tutuklusun!” dedi. Atahy’ın “Gitmesine izin verirseniz tüm uğraşlarım heba olacak, Ahug

bu sefer çıldırır!" diyen bağırışlarını duyduğumda kapılar çok-

ran kapanmıştı. Kapı açıldı, zemin kata inmiştim. Hemen otoparka girmiş, tim ki peş peşe giden üç arabanın içinde bizim çocukları gö. rünce afalladım. Üstelik üçüncü arabada Esad, Tunç ve Halil de

vardı. Biraz ilerideki arabanın yanında duran Ahmet’i ve onun karşısındaki Fulya, Araf ve Şafak’ı gördüm. Tartışıyorlar gibi bir

ifâdeleri vardı. “Altug un haberi olmadan kimse tesisten çdq. maz.” Ahmet onları bir konuda ikna etmeye çalışıyordu.

“Diğerleri nereye gidiyor? Onları götüren ajanlan daha önce gördüğümü hatırlamıyorum,” diyen Ahmet, aynı zamanda sü

rekli elindeki telefonla bir şeyler yapıyordu. Ahmet meraklı ba kışlarını AraFa çevirdi. “Burada neler oluyor? Altuga ulaşamı

yorum," diyerek yeniden telefonu kulağına götürmüştü ki Araf kaşlarını çattı. “Efe’nin kaçırıldığına dair telefonumuza mesaj geldi! Adresi bile atmışken neden bize engel oluyorsun?” diye sordu. Şimdi hepsinin aceleyle nereye gittiği anlaşılıyordu.

“Diğer ajanlar, senin gibi sorun çıkarmadılar ve çocuklan

götürmeyi kabul ettiler," diyen Şafak bile fazla sabırsız görünü yordu. “Peki, sen neden geçmemize izin vermiyorsun?” Htpti

beni beklemeden gitmiş ama bana niye tek kelime etmediler? “Çünkü bu bir tuzak olabilir!” Ahmet onları ikna edeme

yince sakin olmak için derin bir nefes aldı. “Eminim Altuğ,

Efe’yi bulacaktır ama sizin burada kalmanız gerekiyor. Diğerle rine yetişip onları durdurmam gerekirken burada sizinle vakit

kaybediyorum.” Ahmet bizim için endişeleniyor olabilirdi ama Efe kayıpken ben de burada durup beklemeyecektim. Üstelik

Çakallar bile ona yardım etmek için gitmişken ben hiç dura mazdım.

MARAL ATMACA

379

•Beni Efeye götür," dediğimde hepsinin dikkatini çekmiş

ti. Ahmet tam itiraz etmeye hazırlanıyordu ki, “Sen götür^tceksen anahtarı ver, Araf götürür,” dedim. Kesin bir dille ^nuşmğumu duyunca pes etti. “Tuzak olabilir.” Omuz silkearabanın yanında durdum. “Dua edelim ki olmasın.” Araf

jflâhtar için elini uzatınca sıkıntıyla burnundan soluyan Ahmet Lasını salladı ve “Ben götürürüm,” dedi. Ahmet şoför koltu

ğun» geçince tebessüm ettim, bizi bu durumda bırakacak biri defciM-

Ben ön koltuğa oturdum, Araf ve Şafak da arka koltuğa 0(urdu. Fulya, “O sünepe umurumda değil, ben odama gidi-

jurum," dediğinde Araf alayla güldü. “Bence de sen gelme. Biz

Efö’yi kurtardığımızda Yankı yine kahraman ilan edilince sen odanda oturursun artık," dedi. Fulyanın damarına basmış ol

malıydı ki Fulya arabaya bindi ve Araf ın yanına oturdu. Böyle-

a araba hareket etti. Acaba ben de onun gibi berbat mı görünüjtnmiYokya, benim bir gözüm mor değil. Onu boş verip Efeye odaklanmaya çalıştım, diğer aptallar başlarını belaya sokmadan

onlara yetişmem gerekiyordu. Nedense içimden bir tes kendi ayaklarımızla sonumuzu getir

meye gittiğimizi söylüyor.

Nereye gittiğimizi bilmiyordum. Yaklaşık iki saattir yol

daydık ve hâlâ Efe’nin olduğu yere gelememiştik Şehir dışına çıkağımızı yol üstündeki tabelalardan anlıyordum. Çocuklar

öndeki arabalardaydı. Ahmet onları kaybetmemeye çalışarak takip ediyordu. Kuzey, Ecrin, Naz, Yiğit ve Hakan da o ara

balardan birindeydi. Efe’nin kaçırıldığını duydukları an hepsi beni beklemeden yola çıkmıştı. Belki de bahçede olduğum için

beni aramakla vakit kaybetmek istememişlerdi. Şimdi ise gide ceğimiz yer bile meçhuldü fakat biz, eğitmenleri atlatarak firar etmiştik Atalay ve diğerleri bizi bulmak için tesisten çıkmışsa

bile şu iki saatte çoktan izimizi kaybettirmiştik, içimdeki sıkma

her an çoğalırken boğuluyor gibi oluyordum. Bir şeyleri gözden

kaçırdığımı hissediyorum, atladığım bir şeyler var ama ne? “Hangi depoda tutuluyor bu çocuk? İki saattir bir türlü bu lamadık,” diye sızlandığımda Ahmet hızını biraz daha arttırdı.

“Şehrin dışında Sancarlı diye bir köyde.” Bunu zaten bildiğim için yola odaklanmaya çalıştım.

“Daha ne kadar var?” diyen Fulya arka koltukta sabırsızca kıpırdandı. “Bu yabani şeyin yanında oturmak canımı sıkıyor!*

Yabani diye bahsettiği kişi Araf oluyordu. Arkaya baktığımda Araf iki kızın ortasında oturmuştu ve kimseyi umursamadan

yola bakıyordu.

Fulya yine rahatsız olmuş gibi Araf ı itmeye çalıştı. Tam eli ni Arafın omuzuna koyduğu sırada Şafak ona döndü. “Madem

582

YARALASAR - II

rahatsızsın, o halde yol boyunca ona dokunmak yerine neden ellerini çekmiyorsun?" Şafiık’ın çıkışı beni mutlu ederken Araf şaşkındı. Evet, çekingen kızımız onu kıskanıyordu. “Ne oldu» küçük solucan?” Fulya ona tiksinerek baktıktan

sonra güldü. “Kıskandın mı yoksa?” Araf da bunun cevabını duymak ister gibi merakla ona bakmaya devam etti. Şafak hem

utanmıştı hem de gözleri dolmuştu. Yardım ister gibi bana ba* kınca yanaklarımın içini havayla doldurup şişirdim. “Sana ne,

kızım!" Kahrolası vicdanım Şafâk’ın dolan gözlerine dayana madiği için mecburen Fulyaya cevap vermiştim. Bana sararsa

belki Şafak’ı rahat bırakırdı. “Kıskanır ya da kıskanmaz, sanj

ne? Şurada doğru düzgün düşünmeme bir türlü izin vermedin!* Yol boyunca onun sızlanmalarını dinlemekten aklımı bir türlü

toplayamadım.

“Düşünmek ve sen?” Beni küçümsercesine kahkaha anı. “Gevezelikten başka bir şey bilir misin sen?”

“Bir terslik var, sarı yılan.” Onun dalga geçen tavrının aksi ne gayet ciddiydim. Ahmet» “Ne demek istiyorsun?” dediğinde

önüme döndüm. “Emin değilim ama atladığım bir şeyler vat Katilin Atalay olması bana pek inandırıcı gelmiyor.” Eğer katil

Atalay olsaydı, Alaz bunu fark ederdi. Onun gibi zeki biri ya nındaki adamın tüm hareketlerini analiz eder, gerçeği anlardı.

Alaz böyle bir şeyi fark etmeyecek biri değildi.

“Atalay mı?” Araf’ın sesi şaşkın çıkmıştı.

Şafak, “Katil o mu?” dedi tereddütle. “Atalay, Altug a düşkün.” Fulya nın bu sözlerinden tek an

ladığım öcünün kim olduğunu onun da bilmiyor olduğuydu. Kime çalıştığını bilmezken bize ihanet etmişti.

Ahmet’ten cevap gelmeyince, “Sen ne düşünüyorsun?” de dim. Şehir dışında engebeli bir yola girdiğimizde kabak tarla

sında çalışan birkaç kişiyi gördüm. Tabeladaki Çamlı Höyük

Köyüne Hoş Geldiniz yazısını okuyunca yüzümü ekşittim. Bu

MARAL ATMACA

383

ruh hâliyle hiçbir yer bana hoş gelmiyordu. Üstelik geride bı-

rikuğımıı tarlaların aksine şimdi kabak hasadı yapan köylüler

pktu, sadece boş araziler vardı. Etrafta insanlar olmayınca iz leyecek bir şeyler bulamadığım için gittikçe büyüyen sıkıntım

hiç çekilmiyordu. “Atalay olamaz,” diyen Ahmet’in de benimle jynı fikirde olması beni biraz rahatlattı. “Eğer o olsaydı, Al(ujbunu anlardı ama aradığımız kişiyle birlikte hareket ediyor olma ihtimali olabilir.” Her iki ihtimali ben de düşünmüştüm

ama orada Yosuna bakarken nasıl desem, suçsuz görünüyordu. Eğer Atalay öcü değilse o zaman telefonda söyledikleri ne anla ma geliyordu?

Büyük bir su deposunun yakınından geçerken Ahmet, “Ne

düşünüyorsun?” diye sorduğunda omuz silktim. “Bilmiyorum, sadece yanlış giden bir şeyler olduğunu hissediyorum.” Başka

soru sormamıştı, kimse sormamıştı. Hepimiz kafamızın içinde ki sorulara cevap ararken kimse konuşmamıştı. Araf, “Burası hangi köy? Feyzah denilen yer burası mı?” de

diğinde, Ahmet aynadan ona bakarak başını olumsuz anlam dı salladı. “Sancarh’dayız, Efenin tutulduğu yer burası.” Arka

tarafta oturanlar tamam anlamında birkaç mırıltı çıkardıktan

sonra susmuşlardı.

Köyü geride bırakıp ormanlık bir alana girdik ve ağaçların içinden geçmeye başladık, öndeki arabaların izini kaybetmiştik İlkin Ahmet onları bulacağını söylediği için içim rahattı. Ne

oluna olsun bizim çocukları bulmalıydım. Birine bile bir şey

olacak diye aklım çıkıyordu. O aptallan bulup hepsinin canına ohujacapm. Tuvaletim gelince kendime küftenim. Yola çıkma

dan önce o kadar vişne suyu içersem olacağı buydu. “İhtiyaç molası verebilir miyiz?” En küçük bir utanma belirtisi göster meden bunu direkt sordum. Hem neden utanacaktım ki? So

nuçta insan veya hayvan fark etmez, herkes bu işi yapıyordu. Allah’ım, kendi içimde bile iğrencim. Ama tutulacak bir şey değil

hı, pldiği an yapmam şart.

I P ’i

JM

YARALASAR - II

“Ciddi misin sen?** Fulya yine o tiz sesiyle tısladı. “Böyle b|r durumda yapacak başka bir şey gelmedi mi aklına?” Mesane^ patlamak üzereyken yapacak daha iyi bir şeyler maalesef gelmj.

yordu aklıma.

•Altıma mı işeyeyim?” Bacaklarımı birbirine bastırdım. “Be bekler gibi bez takmıyorum. Başka bir fikrin yoksa kapat çe neni!” Araf ve Ahmet gülerken, Şafak utançla inlemişti. Fulya ise tiksinerek öğürür gibi bir ses çıkardı. “Sana kadın demeye utanıyorum. Erkeklerin olduğu bir yerde nasıl konuşman ge

rektiğini bilemeyecek kadar cahilsin.” Biri bu kıza erkeklerin fa

tuvalete gittiğini ve bizim gibi onların da sık sık bu iji yaptığını söylesin. Ayrıca tuvalete gitmeyi istediğim için neden cahil olduğu. mu anlamaya çabşmak bile istemiyorum.

I I

“Sen kibarlıktan kırılabilirsin, ahmak ama bu araba hemen durmazsa altıma yaparak sana ne kadar kibar olduğumu kanıt

larıyla göstermek zorunda kalacağım. Islak kanıtlar.” Gerçeklen dediğimi yapacağımı anlayan Fulya, sinirden bağırdı. “Durdur

arabayı, bu kız koltuğa yapmadan durdur şunu!” Sonunda şaka

yapmadığımı anlamıştı, süper zekâ. Ahmet gülerek arabayı bir iğde çalısının yanında durdurdu. Arabadan nasıl indiğimi hatırlamıyordum. Yerimde rahatsızca

zıplarken, “Şafak, in hadi!” diye bağırarak bacaklarımı birbirine sürttüm. “Bana gözcülük yapacaksın.” Birinin gelme ihtimaline

karşı Şafak’ı yanımda götürmem en mantıklısıydı.

Şafak arabadan inince Ahmet fazla oyalanmamamız gerekti

ği konusunda bizi uyarmıştı. Biraz yürüdükten sonra kuşburnu ağacının yanındaki kayaların arkasına geçip hızlıca işimi bitir

dim. Şafak ağacın birinden kuşburnu kopartıp yüzünü astı. “Keşke telefonum yanımda olsaydı, haritadan bakarak bu San-

carlı hangi ilçeye bağlı öğrenebilirdim.” Buna ne gerek vardı ki?

Sorsak Ahmet zaten bu köyün hangi ilçeye bağlı olduğunu bize söylerdi. Bekle bir dakika, Sancarlı mı dedi o?

MARAL ATMACA

385

Tüm tabelaları eksiksiz takip etmiştim ve az önceki tabela-

.

Jj Çamlı Höyük yazdığına emindim. “Sancarlı’da değiliz ki.** (Jstümü düzeltirken elindeki kuşburnunu yere atıp ayağının

Jtında ezdi. “Sancarlı’dayız, Yankı. Arabada Araf senin şu refjatçinc sorarken onun dediklerini duymadın mı?” Ellerim

hareketsizce iki yanıma düşerken aniden beynimde çakan şim şeklerle yutkundum.

Efenin hangi köyde tutulduğunu sorduğumda bana Sancarh demişti.

Atalay da telefonda konuştuğu kişiye Sancarlı demişti. İyi

ima bu bilgiyi sadece Atalay ve onu dinlediğim için ben biliyorı

dum. Peki, Ahmet nereden öğrenmişti? “Size gelen mesajdaki adres Feyzah mıydı?” Şafak başını sallayınca kafam daha çok

karıştı- Araf arabada Feyzah denilen yere daha ne kadar kal dığıyla ilgili bir soru sormuştu. Onlara gelen adreste Sancarlı yerine Feyzah yazdığını daha yeni fark ediyordum. Üstelik Ah met ona Efenin Sancarlı’da tutulduğunu ve oraya geldiğimizi

söylemişti. Ahmet Sancarh’yı nereden biliyordu ve neden Çam

lı Höyükte olduğumuzu söylemedi? Burada tam olarak neler iönûyor? Şafak, “Sen iyi misin? Rengin soldu sanki?” deyip koluma

dokunduğunda kendime gelmek için derin bir nefes aldım. ■Bilmiyorum.” Alaz ile konuşmadan iyi olacağımı da sanmıyor

dum. “Tabii ya, telefon!” diyerek kendime küfredip sutyenimin ansına sakladığım telefonu çıkardım. Bunu gerçekten unuttuğu

ma inanamıyorum, Alazı arayıp neler olduğunu sormalıyım! Telefonumu kurcaladığımda kapalı olduğunu görünce si

nirden inledim. Gece uyurken gelen operatör mesajlarına kl üp telefonu kapatmıştım. Sabahsa telefonu açmayı unutarak

sutyenimin arasına sakladığımı hatırlıyordum. “Haritaya mı bakacaksın?” Şafakın yersiz sorusunu görmezden gelerek ace

leyle telefonu yeniden açtım. Yerimde duramıyordum, cevabını indiğim soruları Alaz yanı d ayabilirdi.

»

386

YARA1ASAR - İl Nihayet telefon tamamen açıldı. Üst üste bir sürü mesaj gc|.

mişti. Hepsinin Alazdan gelmiş olması da beni daha çok endi-

şelendirdi. Tek tek tüm mesajları okumakla vakit kaybetmek yerine doğrudan onu aradım çünkü içimden bir ses oyalanma

mam gerektiğini söylüyordu. Daha ilk aramada, “Sedefi” diyen sesini duyunca, ne zamandır tuttuğumu bilmediğim nefesimi

rahatlayarak verdim.

“Neredesiniz, Sedef?” Sesi endişeli geliyordu. “Alaz, biz..” demiştim ki vazgeçip aklımdaki ilk soruyu sordum. “Atalay as lında…” Bu sefer sözlerimi kesen o olmuştu. “Her şeyi biliyo

rum’? diye bağırdı. “Ne bildiğini düşünüyorsan yanılıyorsun. Kahretsin, her şeyi mahvettin, Sedefi Onun işini bu gece bitire cektim vc sen bu yaptığınla tüm planlarımı altüst ettin! Şimdi bana derhal nerede olduğunu söyle!” öfkeyle gürleyen sesi beni tedirgin etmişti ve daha fazla soru işaretini aklıma düşürmüştü.

“Bana bağıracağına git öcü kılıklı Atalay’dan hesap sor.” San

ki beni görecekmiş gibi başımı kaldırıp omuzlarımı dik tuttum. “Efe’yi kaçırtan ve senden kurtulmak isteyen o! Her şeyi duy

dum, Atalay bu işin içinde? “Atalay, bu dünyada benim gözüm kapalı hayatımı emanet

edeceğim tek kişi!” diye öyle bir bağırmıştı ki az kalsın korku dan telefon ellerimden düşecekti. “Ben yerini tespit edene ka dar sakın o telefonu kapatma. İşimi kolaylaştırmak için nerede

olduğunu söyleyebilirsin!” Atalay a nasıl güvenebilir? “Sen iyi misin? Atalay göründüğü gibi biri değilmiş.” İnat

ederek onu ikna etmeye çalıştım çünkü çocukluk arkadaşına

hainliği konduramasa da gerçek olan buydu. “Hâlâ bulamadınız mı nerede olduğunu?” Bu soruyu bana

değil yanındakilere sormuş olmalıydı. “Tehlikedesiniz Sedefi”

diye hırladı. “Hiçbiriniz onun yanında güvende değilsiniz!” “İçin rahat edecekse öcünün yanında değiliz. Ayrıca yalnız

da değiliz. Ahmet bizimle “

MARAL ATMACA

387

। korkman gereken o!” diye bağırdı. “Aradığımız adam

beri Arda’ydı!" Arda kim ya? Bu adam niye daha k>M,tyor ^met in &erfek ismi Are^ °Milir mi? Eğer A’*** II harfi tutturmayı bafarmiftm demektir. Allah’ım ben ^ltrdi}û«üyorum!

f - da kim» bilmiyorum ama Ahmet’e güveniyorum. Malum banı lafiy1 ta^n 117121 Ahmet öyle değil. Hadi ama» Ahmet 1 * kansın* âşık- Derya varken neden öcüye dönüşüp be* takılsın ki?” Evet, burada bir tutarsızlık vardı ve bu n,,n ıZjjk Ahmet’i masum yapıyordu. Karısına sırılsıklam âşık biri

başkasını takıntı haline getirmezdi.

Ve tam o esnada öfkeyle haykırarak söyledikleri tüm bedeni-

’n baştan ayağa ürpermesine neden oldu. “Nerede olduğunu

W Sedef, onun karısı yıllar önce öldü!” Ne? öldü mü? soy

parmaklarımın arasından kaydı ve yerdeki sivri taş

Telefon

kın

üzerine düşüp kapanırken serrçe yutkundum. Ne demişti

jyle? Karısı <Mü

di

mü? Ama bu imkânsız çünkü Derya hamiley

üstelik Ahmet, sürekli onunla telefonda konuşuyordu. Bu

durumda

Derya nasıl ölü olabilirdi? Ayrıca öcü çikolata koku hep yakınımda olduğu için ondan çikolataya koku almamıştım. Üstelik İbrahim’in öldürüldüğü

yordu ama Ahmet benzer bir

cezalı olduğum için bahçede odun kesiyordum ve Ah met o sırada yanımdaydı. Yani İbrahim’i de öldüren o olamaz

esnada

dı. Hayır,

Alaz bir yerde hata yapıyordu Ahmet, öcü olamazdı.

Ona beş yaşında, Sedef Hepsinden yaş olarak daha büyük. On iki yıl önce yirmi üç yaşında olmalı. Yaşı Ahmet’e tamamen yuyor. Allah kahretsin!

Sertçe yutkunarak Şafak’a baktım, şimdi şoka giremezdim. Soğukkanlı

olmak zorundayım. Hemen yerdeki telefonu alarak

dine tutuşturdum ve “Şafak git!” dedim. “Yankı, neler oluyor?” dedi. Etrafımızı kontrol ederek iyice ona yaklaşıp omuzlarını

luvndım. “Şimdi beni iyi dinle çünkü bu hayati Önem taşıpn bit durum. Ormanın kuzey tarafına doğru koş! Arkana bile

388

YARALASAR • II

bıkmadan koşuyorsun, Şafak! Ormandan çıkınca sakın la girme, tarlaların arasından gidersen kimse seni bulam^ / su deposu bulana kadar koş ve su deposunu görünce doğru yönünü değiştir. Yarım saat sonra Çamlı Höyük köy?

gireceksin. İlk iş. köydeki karakola gidip başımıza gelenleri ?

latman! Orada bir telefon bul ve Alaz ı arayıp Çamlı Höyty’ olduğumuzu söyle. Bu süre zarfında köye gidene kadar tel

’

açmayı dene, eğer hâlâ çalışıyorsa köye gitmeden Alaz ı solukta söylediklerimden sonra Şafak sadece şaşkın bir şekj]^

bana bakınca, “Git hadi!” diye bağırdım. Onu gerçekten ko< kurmuş olmalıyım ki tek bir soru dahi sormadan telefonu t

tutarak koşmaya başladı. Eğer gerçekten katil Ahmet ise Şafak B-planı olarak dışar^

olmalıydı. A-planını ise henüz düşünmemiştim ama doğaçla^

bir şeyler yapacaktım. “Yankı?” Tam arkamda Ahmet’in sesı^ duyunca yutkundum. Eğer öcü oysa bendeki değişikliği hemen

fark edip işimi bitirirdi. Allah kahretsin, nasıl tepki venetfa

bilmiyorum! "Rolyap. Sedef. Tehlikeyi hissettiğin an nasıl hayatu kalman gerekiyorsa öyle rol yap.* Alazın sözleri aklıma gelince sakin kalmaya çalıştım. Söylemesi kolaydı tabii ama bu durum,

da sıkıysa o gelsin rol yapsın! Adam sanki bunları yaş ayacağımı bilircesine beni uyarmıştı. Yemin ederim medyum gibi.

Derin bir nefes alarak yüzüme inandırıcı olduğunu düşün düğüm bir tebessüm kondurup ona döndüm. “Ah, çok mu oya

landım?" Yalandan somurtarak Şafak’ın girtiği yerin tam teni olan yönü işaret ettim. “O korkak kızı birlikte kalmamız için

ikna etmeye çalışıyordum ama Şafak olacak ödlek bir andı ağ

lamaya başladı ve ölmek istemediğini söyleyerek kaçıp gitti?" Hafif sitemli çıkan sesime ben bile inanmıştım. Ne olursa okun Şafak bulunmamalıydı. Hadi, seni ele verecek bir şey yap.

Elimle gösterdiğim yere bakınca bir süre hiç konuşnui. “öyle mi?” Yüz ifâdesi ne kızgın ne de öfkeliydi. “Bu konuda

ona kızanlayız, başımıza neler geleceğini henüz bilmiyoruz’

MARAL ATMACA

389

Her zamanki gibi anlayışlıydı. Hayır, bu adam katil olamazdı. ya usta bir oyuncuydu ya da ben detayları gözden kaçıracak ka

dir onun öcü olduğuna inanmak istemiyordum. Alaz ın söyle diklerine rağmen ben katilin Ahmet gibi sevdiğim biri olmasını

kabul edemiyordum.

Pangibi biri dururken Ahmet katil olmamalı. “Sen iyi misin?” Yanıma gelerek üzerime eğildi. “Gözlerin

doldu.” Başımı kaldırıp ona baktığımda gözlerinde gördüğüm

ilgiyle yanaklarımdan süzülen bir damla yaşa engel olamadım. “Anık iyi olmak istiyorum, ajan.” Bir kabulleniş vardı benliği min tenha sokaklarında. Kabul etmek istemeyen kalbime inat,

mantığım her şeyin farkındaydı. “Deryanın hamileliği nasıl gi diyor?1 İşte yine olmuştu, yine gözleri aşkla ışıldamıştı. Onun

adını bile duymak bu adamın bakışlarını değiştirirken mantığı mı görmezden gelerek ona güvenmeyi seçtim.

*0 iyi. Şimdi bu nereden çıktı?" Bir süre yüzüne bakarak aradığım cevapları bulmaya çalıştım ama işe yaramayınca omuz

silkerek yürümeye başladım. “Bilmem, aklıma geldi.” Buraya

gelmeyelim diye bizi ikna etmeye çalışan adam katil olamazdı. Birkaç dakika sonra arabanın bulunduğu yere geldiğimizde

Araf ve Fulya dışarı çıkmış, bizi bekliyordu. “Şafak nerede?”

Araf ın sesiyle bir an boş bulunup etrafıma bakınınca, Ahmet’in telefonuyla bir şeyler yaparak beni takip eniğini gördüm. O te lefonla ne yapıyordu? Bunu öğrenmenin bir yolu vardı. Aramızda sadece iki adım kala daha o başını telefondan kal dırmadan hemen Araf a doğru döndüm. “Gitti!” diye bağırdım kızgın bir sesle. “O korkak kız bizi bırakıp kaçtı!” Güya Şafak’ın

gittiği yeri gösteriyormuş um gibi elimi kaldırıp arkaya doğru savurdum ve hedefi şaşırmadım. Elim telefona çarpınca tele fon yere düştü. “Ah! Üzgünüm.” Daha Ahmet yere eğilmeden, “Ben hallederim,” dedim. Hemen diz çökerek yaprakların üze rine düşen telefonu aldım. Benim telefonum gibi sivri taşların üzerine düşmediği için telefon hâlâ açıktı. Temizliyormuş gibi

300

YARALASAR - II

yaparak dikkatli bir şekilde baktığımda biriyle mesajlaştıgln gördüm. Son yazdığı şey ise korkudan nefesimi kesmişti. *

*Kız kaçtı! Ormandan çıkmadan önce derhal onu bul!9 Allah belasını versin, bu mesaj her şeyi açıklıyordu! Telefon sertçe elimden alınırken duygularımı gizlemek içjn

başımı iyice eğdim ve ayakkabılarımın bağcığını düzeltmeye başladım. “Bu kadar kızma. Derya ile olan özel mesajlarını^

bakmadığıma yemin edebilirim.” Gülerek ayağa kalktığımda gözlerini kısarak beni izleyen adamdan ilk kez gerçek anlam-

da korktum. Saf bir karanlık gördüğüm gözler, hızlı bir şekil de değişip eski ilgi dolu bakışlara ev sahipliği yapmıştı. Fakat

ben o gördüğüm tehlikeli karanlığı unutacağımı sanmıyordum “Sorun değil, hadi gidelim,” diyerek başımı salladığımda neden fırsatını bulmuşken Şafak ile birlikte kaçmadığımı sorguladım. Hayır, yapamazdım. Efe ve arkadaşlarım onun elindeyken ben

bir korkak gibi kaçamazdım. Soğukkanlı olup bir şekilde arka-

daşlarımı kurtarmalıydım ama nasıl? “Onun gitmesine öylece izin mi verdin?” Araf sitem ederek

etrafını gösterdi. “Böyle bir yerde başına neler geleceğini hiç mi

düşünmedin?” Bana kızsa da aslında Şafak’ı göndererek sevdiği

kızın hayatını kurtarmıştım. Eğer yakalanmazsa belki de Yara saların içinde hayatta kalan tek kişi olacaktı. Ahmet’in gerçekte kim olduğu fikri beni şoka uğrattığı için ona cevap vermeden arabaya geçtim. Fulya arka koltuğa otu rurken Ahmet dışarıda Şafak’ın peşinden gitmeye çalışan Araf ı kalması için ikna etmeye çalışıyordu. Ahmet ile ilgili çok fazla

tutarsızlık vardı lâkin hepsinin cevabını çok ama çok yakında

alacağımı biliyordum, öcü veya işbirlikçisi fark etmez, o da bu işin içindeydi. Bunu nasıl anlamadım diye kendime sormu yordum çünkü anlamam imkânsızdı, öcüyü ilk kez yüz yüze

gördüğüm zaman yedi yaşındaydım. Çok korkmuştum ve acı çekiyordum. Yani yılların etkisiyle bir gece yarısı uykuluyken

gördüğüm bir yüzü unutmam mümkündü. Herkes unuturdu.

MARAL ATMACA

391

iddia eden kişi yalan söylerdi. Lâkin hareketlerinden anIjnulıydım, değil mi? Ama bu da çok zordu çünkü rolünü o idariyi oynamıştı ki sadece beni değil, bu zamana kadar Alazı jje (andırmayı başarmıştı. Hakan ile saldırıya uğradığımız

bize saldıran kişi ölü bulunmuştu. Çünkü dikkat çekme

mek için kendisi bu işi yapmamıştı ama orada iki kişi oldukla rı biliyordum. İbrahim olayında da aynı şey olmuştu! Cinayet

Jıpmında yanımda olduğu için ne Alazın ne de benim şüpheli Üsteme girmişti. Nasd girsin ki? Adam her fırsatta onları övüp

avunarak hiçbir şüpheye yer bırakmamıştı. Ve Derya… Der enin öldüğünü benden saklayıp karısına âşık bir adam profili

çizerek ondan hiç şüphelenmememi sağlamıştı. Evet, Ahmet’i göz ardı etmeme sebep olan en büyük faktör Derya’ydı. tyi ama Derya ölmüşse bu hasta adam bana haftalarca kimi anlattı? Öl

müş bir kadın nasıl hamile olurdu ve nasıl ondan boşanmak İsteyebilirdi? İşte bu kısım tam bir muammaydı.

Hortladı mı bu kadın, ne yaptı? Ahmet, “Bana neden öyle bakıyorsun?” dediğinde ona bak tığımın bile farkında değildim. Üstelik Araf’ı bir şekilde ikna etmiş olmalı ki çocuk arka koltukta oturuyordu ve araba hare

ket ediyordu. Düşüncelere o kadar çok dalmıştım ki arabanın çalıştığını bile fark ermemiştim.

Ona cevap vermeden yola döndüğümde bakışlarını üzerim

de hissedebiliyordum. Yanlış bir şey söylememek için susmam en doğrusuydu. Biliyordum, gerçeği saklayarak Araf ve Fulya yı da tehlikeye atıyordum. Ancak şimdi her şeyi itiraf etsem ne

olacaktı ki? Belki bir şekilde Ahmet’ten kurtulabilirdik. Peki,

diğer Yarasalar ne olacaktı? Orada ellerinde dokuz kişi varken ödece iki kişinin hayatı için riske giremezdim. Ben bir ajan

dım vc şu durumda kurtardıklarımla yetinmek yerine hepsini kurtarmanın bir yolunu bulmalıydım. Asıl soru ben niye böyle

sikindim?Tum hayatımı altüst eden adam hemen sol tarafımda dururken ben nasıl böyle hissiz olabiliyordum? Şokta olmalıy

dım, bunun başka bir açıklaması olamazdı.

392

YARALASAR-ll

Yaklaşık prim saat sonra yüksek dağların eteklerindeki ağaçlar azalmaya başlamıştı. İki kath büyük bir dağ evini gör. düğümüzde araba yavaşladı. Tahra çitlerle çevrili evin bahçesine girdiğimizde park halinde duran iki araba daha gördüm. Arabadan indiğimizde çoktan ikindi olmuştu. Yola çıktığımızda beni yakan güneş» bulutların arkasına saklanmıştı. Yağmur yağacaktı

çünkü gökyüzündeki kara bulutlar bunun habercisiydi. Başımı

kaldırıp perdeleri kapalı taş eve baktım. Bu ev ben lanetliyi diye haykırırcasma gözlerime korkutucu geldi. Bacasında bir leylek yuvası vardı. Daha ürpertici olan ise evin çatısının et

rafında uçuşan kuşlar… Yarasalar… Bu kasvetli havada ortaya çıkıp iğrenç çığlıklarıyla ruhumu köreltiyorlardı. “Neredeyiz biz? Bu ne böyle perili köşk gibi?” Fulya ya daha fazlası oldu

ğunu söylemek istedim çünkü bu evde daha fazlası olduğunu biliyordum.

“Asıl soru…” diyen Araf, kaşlarını çatarak Ahmet’e döndü. “Madem Efe burada tutuluyor, o zaman neden dışarıda kimse

yok? Bu adamlar herhangi bir tedbir almadı mı?” Şafak gittiği

için huysuzdu ve onun gitmesine izin verdiğim için benden ta rafa hiç bakmıyordu.

İçeriden eli silahlı üç adam çıkarken Ahmet yanıma geldi

ve elini belime koydu. “Sen cevap vermek ister misin, küçük Yarasam?” Kahretsin! İşte şimdi tüm taşlar yerine oturmuştu. Bedenim korku

dan kasılıyordu. Gırtlağından çıkardığı bu sesi iyi biliyordum.

Kâbusum olan bu ses, tüm gerçekleri en acı şekilde yüzüme çarpmıştı. Başımı çevirip yüzüne baktığımda kendimi yurttaki yatağımda bulmuştum. “Yankı” demişti o gece. "Artık onun

adı Yankı,.”

Dikkadi bir şekilde yüzüne bakıyordum. Sesi kulaklarımda yankılanırken ben o geceye dair bir iz bulmanın peşindeydim.

Şimdilerde kısacık olan saçları, o zamanlar daha uzundu. Evet

saçlarını hatırlamıştım. O gece yirmili yaşlarında olduğu için

yüzü biraz daha yuvarlak ve dolgundu. Fakat şimdi otuzlu yaş-

MARAL ATMACA

393

tasında olduğu için uzun ve biçimli bir yüzü vardı. Çene l^yle değişmişti. Gençliğini geride bırakmış gibi köşeli bir h^^daha erkeksi yüz harları vardı. Peki ya gözleri? O gece

f^rtJüğümü düşündüren karanlık gözlerinin aslında ela ve fonlarında olduğunu şimdi fark etmem büyük bir kaMıjiim aylardır bayatımdaydı, onunla konuşmuş ve ona ’

ûjken bunu görememiştim. Bu büyük bir hayal kırıklığı-

neden olmuştu. Ben şokta değildim, hayır. Bu n*^ligimin sebebi şok değildi. Ben kırılmış hissediyordum, f lfT1C kırılmıştım ve çok övündüğüm aklıma küsmüştüm.

Jemediğim bu gerçeklerle ben kendime küsmüştüm. halimi hiç sevmedim. Evden çıkan o üç adama bakan Ahmet, çocukları gösterdi.

•0ü ikisini diğerlerinin yanına götürün.” Fulya ve Araf aynı jnda kaşlax,nl çatmışlardı. Fulya, “Bu da ne demek oluyor?” diye bağırdığında Araf gözlerime bakmış ve aradığı cevabı al-

mıju. “O mu?” Hayretler içinde yanımdaki adama bakarken odece başımı salladım. Bir adam silahını onun şakağına bas

kınca Araf ile göz göze geldik. Gözleri birçok şey söylüyordu. Kendi için değil, Şafak’m kaçmasına yardım eniğimi anladığı için suskunluğu gözlerine yansıyor ve bana çok fazla şey söylü

yordu. ’Teşekkür ederim,” diyerek tebessüm ettiğinde gözlerim doldu. Anlamıştı, gerçekleri fark edince Şafak’ı gönderdiğimi anlamıştı. Ahmet’in öcü olduğunu bildiğim halde onları bura ya getirdiğim için bana kızgın görünmüyordu.

“Sen!” Hâlâ belimi tutan adama nefretle baktı. “Bizim de ğil, bu evden senin ölün çıkacak!” Adamların ona dokunmasına firat bile vermeden eve doğru yürüdü. Fulya hiçbir şey anlama dığı için bağırarak onu tutan adamlardan kurtulmaya çalışıyor

du. “Bırakın beni! Burada neler oluyor, bilmiyorum ama Altuğ beni bulacak!” Ya, ne demezsin. Eminim, Fulya nın kaçırıldığını

fytn Alaz, yemeden içmeden kesilmiştir.

Eğer onları Efe nin olduğu yere götürüyorlarsa Efe zaten

onlara Ahmet hakkındaki gerçekleri anlatırdı. Sadece ikimiz

VM

YARALASAR-H

kalınca başını eğip tebessüm ederek bana baktı. “Bir şey söyle,

mcyecek misin? Her şeyi öğrendiğini biliyorum. Şafak’ı o yüz. den gönderdin. Beni asıl şaşırtan da bu, şimdiye kadar bir tepki

göstermen ya da en azından bela okuman gerekmiyor muydu?

Seni böyle ciddi görmeye alışık değilim." İşin tuhaf kısmı ben de kendimi böyle görmeye alışkın değildim. Aklımdaki sorula

ra cevap vermediği sürece böyle kalacağımı da biliyordum.

Yavaşça geriye doğru çekilip onun temasından kurtulduğum

sırada gök gürültüsünü duymak iyi gelmemişti. “Mutlu?” diye zorlukla fısıldadığımda başını salladı. “O ölürken izledin ama

uyurgezer olduğun için hatırlamıyorsun." Gözyaşlarını yanak

larımı ıslatırken başımı iki yana sallayarak inkâr ettim. “Ben hatırlamıyorum… Ben yapmadım, değil mi?” Onu öldüren ben olamazdım. Bıçak uyandığımda elimde olsa da bu bir tuzaktı. “Tabii ki sen yapmadın,” dediğinde rahatlayıp sesli bir şe

kilde nefesimi verdiğimde, “Onu yaralayan bendim,” dedi. Devamında duyacaklarımdan korkuyordum. Gözlerimin içine

bakarak, “Ama benim isteğimle öldüren kişi şendin,” dediğin

de kulaklarımı kapattım. “Yalan söylüyorsun!” Hafif çiseleyen

yağmur gökyüzünden süzülürken hıçkırarak ona baktım. “Ben

yapmadım, onu ben öldürmedim!” diye bağıra bağıra ağladı ğımda güldü. “Rahatla artık, sen bir şey yapmadın. İzlemek dışında bir şey yapmadın.” Nasıl da alay ediyordu benimle! Bir an gerçekten Mutlu yu öldürdüğümü düşünmüştüm! Zafer na raları atan bir savaşçı gibi rehavete kapıldığını görebiliyordum.

Bu oyun onun için bitmişti çünkü tüm Yarasalar elindeydi ve

kaybeden Alaz Altuğ Sipahi’ydi. “İbrahim ölürken yanımdaydın ama!” dedim. Fırsatını bul

muşken tüm cevapları almalıydım. Yağmur onu ıslatmaya başladığında önemsiz bir konuyu konuşuyormuşuz gibi umursamazca güldü. “Evet.”

MARAL ATMACA

395

,rijdemSorduğum her sorup cevap veriyordu. “Çiğdem

/ bana yırdım etti» diyebilirim. İbrahim tesisten ayrılmak Altuğ’a söylemek için Çiğdem’in yanından ayrılacapâda ona zehri enjekte etti. Plan basitti: Çiğdem onunla

P

-i ediyormuş gibi yaparak bir şekilde onu korkutacaktı ve

^Lyn soluğu tesisteki tek kıdemli ajanın yanında alacaktı,

kadar her şey planlandığı gibi gitti hatta daha iyisi ol, j önceden zehirlenen İbrahim, Altug un odasına girmeonunla aynı asansöre bindi. İbrahim, Çiğdem’in ona yap-

jhrinı Altug a anlatamadan öldü. Evet, buraya kadar her şey

j,- m gibiydi lâkin Atalay, Altug u suçlayacağım kanıtları jjpjjna izin vermeden tüm kamera kayıtlarını sildi!” Sonlara joğru öfkeli çıkan sesiyle kafam karışmıştı. Atalay ona çalışı-

ttdtn böyle bir }ey yapsın kil Yoksa Atalay gerçekten masum

i*lyi ama Atalay senin adamın değil mi?” dediğimde yüzünü buruşturup kaşlarını çattı. “Olmasını isterdim ama değil. Son

pinkrdc sürekli Altuğ hakkında olumsuz şeyler söylüyordu. İtiraf etmeliyim, iki arkadaşın arasının bozuk olması işime ge[inü.

0 yüzden Çiğdem’i Atalay’a gönderdim. Bunun Altug un

planı olduğundan şüphelendiğim için Atalay’ı konuşturma işi

Çiğdem’indi. Odasına gidip sabaha kadar onunla sohbet ederek Atalay m sarhoş olmasını sağladı. Bilirsin» sarhoş insanlar asla yalan söylemez ve Atalay zil zurna sarhoşken bile sürekli Altug u şikâyet edip ona haddini bildirmek istediğini söyleyince

ona inandık!" Sinirden kahkaha attı. “Ama Altug u fazla hafife almışım.

dı onu

Atalay’ı bu işin içine sokmadan önce alkol konusunda

eğiniğini anlamalıydım!” Gözleri öfkeyle harlananınca

gerçekten Alazdan ölümüne nefret ettiğini anladım. Anladığım kadanyla Alaz her adımını düşünerek çoğu kez onu kendi oyu nunda

yenmişti.

“Çiğdem kim?” ’Esad’ın kızıl eğitmeni.” Lanet olası silikonlu cadı! O kadın Pars ın ekibinde değil miydi?

396

YARALASAR -1!

O an fark ettiğim {eyler soluğumu kesmişti. “Atalay takımına Fcridenin ölümünden sonra girdi, değil mi?’ CpJ’

gözlerinden cevabımı alınca şaşırdım. Bu yüzden Ferid< _ sonra ölümler durdu. Aman Allah ım, Alaz henüz senin olduğunu bile bilmeden Atalay’ı devreye soktu ve ölümleri 4 .

durarak zaman kazandı!” Atalay, Alazın sağ koluydu ve öy|ç

birinin Alaz a ihaneti, Arda’ya kazandığını düşündürdüğü . rahatlamıştı. Eminim, Atalay bir şekilde Altuğ’a zarar ve^ için Ardaya daha iyi teklifler sunmuştu. Atalay, Arda’yı oyala yıp Yarasaların ölümünü geciktirdi ve bu sürede Alaz, Arda’ya

bulmak için zaman kazandı. Vay canına, Alaz gerçekten dâhi ama bir o kadar da adi! Bana önceden bunlardan bahsetmeliyi “Peki, Atalay sana çalıştığını biliyor muydu?” diye sordum Alaz ve Atalay» hain olarak Esad’m kızıl eğitmeni Çiğdem’i bi. liyordu. Peki ya Çiğdem’in kime çalıştığını da biliyorlar mıydı? Aklıma gelen yeni soruyu sormadan edemedim. “Aralayınaj. lında hiç Alaz a ihanet etmediğini nasıl anladın?” dedim. Kor^

korka sorduğum soruya cevap vermez sanıyordum ama o beni

yanılttı. “Atalay bu işin arkasındaki isim olarak Çiğdem’i biliyor du. Aralayın bir hain olduğunu dün gece odasına yerleştirdiği miz ses kayıt cihazı sayesinde anladım. Altuğ ile konuşurken bu gece hakkındaki planlarını duymak benim planlarımı bozduğu için farklı bir yol izledim. Atalay bile Efenin Sancarlı’datutul

duğunu düşündüğü için Alrug u oraya gönderdi. Tabii, Altuğo depoya girdiği an çoktan havaya uçmuştur.” Keyifli bir şekilde

güldü ve “Parçalara ayrıldığını görmeyi isterdim,” dedi. Alazın

ölmediğini ve onunla telefonda konuştuğumu bilmese de olur du. Neden bana Efenin ve Aralayın konuşmalarını anlattığını

daha iyi anlıyordum. Aralayın ona ihanet ettiğinden şüphelen miş ve katilin o olduğunu düşünmemi sağlamıştı. İşe de yara

mıştı çünkü ondan duyduklarım yüzünden Atalay dikkatimi çekmişti ve telefon olayıyla da onu dinlemeden yargılamıştım!

“Arabaya binmemem için beni ve diğerlerini ikna etmeye çalışıyordun,” dedim. Aşağıya indiğimde diğerlerini uyardığını

görmüştüm.

MARAL ATMACA

397

-Çiğdem seni izliyordu. Beni arayıp Atalay ile olan tartış* ^ııı anlattı. Tabii, o esnada Atalay ile konuşan kişi de Çiğ

demdi ama Atalay onu tesiste değil, Efe’nin yanında sanıyor du Oysaki Çiğdem o esnada her ikinizi de izliyordu. Altuğ’un

gerçek planını öğrendikten sonra Efe’yi kaçırtarak onu tesisten

çıkarmayı başardım. Geriye sadece onun yokluğunda Yarasala rı almak kalıyordu ve bunun için herkese mesaj atmam yetti.

Tek sorun şendin, bir mesajla seni tesisten çıkaramayacağımı biliyordum. Atalay’ı duyman aradığım fırsattı, böylece kendi

ayaklarınla bana geldin. Diğerlerinin arabalara binmesine izin verdim. Senin asansöre bindiğini söyleyen Çiğdem’in mesajıyla

geriye kalan Yarasaları kalmaları için ikna etmeye çalışarak bana

Umarım Alaz çoktan o kızıl fotanı yakalamıştır. Her olayın altından Çiğdem çıkar oldu.

daha fazla güvenmeni sağladım?

“Kokunuz?” Gözlerim amaçsızca onun teninde gezindi. "Aynı kokuya sahipsiniz. Yani geceleri kim olduğunu bilme

den senden aldığım koku öyleydi.” öğrendiğim her bilgi beni

ürkütürken vereceği cevabı soluğumu tutarak bekliyordum. Korkuyordum ve korkum hastaymışım gibi hissetmeme neden

oluyordu.

Cebindeki küçük esans şişesini çıkartıp parmaklarının ara sında çevirdi. “Şu çikolata esansı onun rahatlamak için kullan

dığı basit bir şey.” Gözlerini küçük şişeden çekip bakışlarını üzerime kenetledi. “Odasında ikinci bir şişe olması güzel, değil mi? Altuğ bunu sürekli kullanırken ben sadece seni ziyaret etti

ğim günler bu kokuya katlanmak zorundaydım.” Onu çalmıştı!

Hıntz kılıklı pis öcü! Ayrıca o koku çok güzeldi, özellikle Alaz kullandığında. “Allah senin gibi öcünün belasını versin! Ruh hastası hırsız!” diye bağırdığımda sesimdeki isyana güldü. “Bakıyorum da nor male dönüyorsun.”

Gel. bir de bunu bana sor.

Her ikimiz de yağmurun altında sırılsıklam olurken bana iyice yaklaşınca yutkundum. “Başka sorun var mı?” Islanan el

bise tenime yapıştığı için gözleri açlıkla tenimde gezinirken bo-

398

YARALA SAR ■ I!

ğulduğumu hisseni m. “Derya?” Ürkerek geriye çekilmeye çalış,

rım. “Derya olayı ne? Ve şu Yarasa takıntının sebebi ne?’Teli,

likeli bir şekilde dudakları kıvrılan adam, elimi sıkıca tutunca

kurtulmama izin vermeden beni eve doğru çekiştirdi. “Bunun cevabı evde. Karım ile tanışmanı uzun zamandır bekliyorum küçük Yarasam.” Bu da ne demekti şimdi? ölü birisiyle nasıj tanışabilirdim ki? Belki deölmemişti karısı. Ya Alaz haklıya *

Derya gerçekten ölmüşse? Allah aşkına» evin içinde beni bekl^ bir mezar mı var? Bu adam ölünün mezarlığa gömülmesi gerekıj. ğini bilmiyor mu yoksa?

Bir hissizlik vardı üzerimde, o her zamanki cazgır halimden

eser yok gibi hissediyordum. Bunun sebebi beynimin hâlâ yala dığım trajediyle meşgul olmasıydı. Nedenler çok fazla, nasıllar içler acısı ve niyeler bugün cevapsız kalmaya mahkûmdu. Kati

lin Ahmet olmasının bir nedeni olamazdı. Otuz çocuğu acıma

sızca damgalayıp çoğunu katletmesine nasıl sorusu çok yetersiz kalırdı. Çünkü cevap vahşetti! Ve bütün bunları niye yaptı? İşte asıl sorulması gereken soru buydu. Peki, vereceği hangi cevap

onu haklı çıkaracaktı? Bunun bir cevabı olamazdı ki! O haya tımızın ırzına geçmiş bir canavardı. Hiç acımadan bizi dam

galayıp yıllarca kolumuzda bir mühürle yaşamımıza neden ol muştu. Çoğu çocuk sabah uyandığında kolundaki yarının nasıl

olduğunu bilmeden eski hayatına dönüp yaşamaya devam et mişti. Ama ben yağmurlu bir gecede o cehennemden kaçtığım

günden beri bir kâbusu yaşıyordum. Ben onun bir gün benim için gelecek olması fikriyle yılları geride bırakmıştım. Kolum

daki damga bir gün bile onu unutmama izin vermemişken en

büyük nefretim kendimeydi. Çünkü bana yaptığı şeyi yıllarca

hatırlamış ancak onun yüzünü unutmuştum. Unutmamam ge reken en önemli şeyi unuttuğum için kendimi de suçluyordum.

Hep aklımla övünürüm ve tesise girdiğimden beri onunla soh bet ederken aslında en büyük geri zekâlı olduğumu kanıtladım. Allah benim de belamı versin artık! Gerçi vermif ama fimdi o konuya hiç girmeyelim.

400

YARALASAR - II

Beni kandırdı! Geceleri boğazımı sıkıp beni tehdit

adam gündüzleri beni çok güzel kandırdı. O mu çok zekiyi yoksa ben mi çok aptaldım, emin değilim. Lâkin öyle herleş

hayrete düşüren bir zekâsı olmadığının da farkındaydım. Ze^ olarak Alaz’ın eline su dökemezdi. İkisi birbirinden o kad^

farklıydı ki. Alaz onu her şekilde gözü kapalı alt ederdi. A!^

onun için açık adres bir düşmandı. Ahmet veya Arda artık adı her ne haltsa tüm bu süre zarfında Alazdan daha fazla avan

tajlıydı. Düşmanının kim olduğunu biliyordu; arkadaşlarını, sevgilisini, konumunu, zaaflarını hatta kaldığı odaya kadar Alaz hakkında her şeyi biliyordu. Çünkü Alaz saklanarak oynamak yerine doğrudan ona meydan okuyordu. Fakat Alaz onun hak

kında hiçbir şey bilmiyordu. Düşmanının kim olduğunu, kaç

yaşında olduğunu, arkadaşlarını, evini, kaldığı odayı ve daha

bunun gibi birçok şeyi bilmiyordu. Ahmet’in elinde Alazı bi

tirecek binlerce bilgi varken, Alaz’m elinde rakibine dair hiçbir şey yoktu. Buna rağmen Ahmet bir türlü Alaz ı bitiremezken,

Alaz bir şekilde onu durdurmayı başarmıştı. Evet, Ahmet her şekilde daha avantajlıydı fakat elindekileri kullanacak kadar akıllı değildi. Alaz ise sıfır bilgiyle rakibini yavaşlatacak kadar

dâhiydi.

Alaz, bu işi kabul etmeden önce otuz Yarasa nın hepsinin dosyasını okumuştu. Daha benim bile haberim olmadan Ah met ismimi değiştirmiş ve isim değişikliğini dosyama işlemişti. İşte bu işi kabul etmesinin sebebi buydu çünkü daha Türkiye’ye

gelmeden katil hakkında ilk ipucunu yakalamıştı… Ben. Bunun

için beni cezaevinden çıkardı ve tüm ısrarlarıma rağmen inat

ederek beni çaylağı yaptı. Elindeki tek bilgi, çaylağının birsen katilin gözdesi olduğuydu ve o, bir adım daha ileri giderek beni zehirlemişti. Böylece üstlerle bağlantısı olduğunu da anlamış

tı. Benim sayemde katilin kendisiyle aynı kokuyu kullandığını

öğrenmiş ve bir risk alarak en yakın arkadaşını bu kanlı oyuna sokmuştu.

Kimseye belli etmeden kim bilir kaç hafta boyunca Atalayı

her konuda eğitmişti. Gündüzleri beni eğitirken geceleri Ata-

MARAL ATMACA

401

ile meşgul olan adam, acaba hiç doğru düzgün dinlenmiş Her adımını hesaplayarak attığı için Atalay sayesinde

Çiğdem denilen kadını öğrendiğine emin olmuştum. Ama i..

harekete geçmek yerine asıl kişiyi bulmak için beklemiş-

• Ve bulmuştu da! Belki dün hiçbir şeyin farkında değildim

âfna onu asıl katile götüren kişinin ben ve Fulya olduğumuzu

jjuk biliyordum. Evet, o maça izin vermesinin bir sebebi de bu olmalıydı. Çünkü biz dövüşürken herkes gibi Ahmet de ora daydı ve herkes maçı izlerken Alaz aynı zamanda herkesi izli yordu. Ahmet bizi izlerken bir şekilde kendisini ek verecek bir

şey yapmış olmalıydı ki Alaz onun çığlıklarımdan zevk aldığını

görmüştü. Bu yüzden Alaz bu sabah beni uyarmıştı. Büyük ih timalle dün o maçta katilin Ahmet olduğundan emin olmuştu.

Alaz attığı her adımı hesaplayarak hareket edecek kadar

planlı çalışıyordu. Ahmet ise eline geçen her fırsatı avantaja çevirmek için doğaçlama oynuyordu. Kazanan kimdi, ben de

bilmiyordum.

Ne diyebilirim kil Daha kötü olan kazansın. Kapıdan içeri geçerek eve girdiğimizde elimi bırakmadan

beni peşinden sürükleyip merdivenlere doğru çekiştirdi. Bur numa gelen küf ve rutubet kokusu beni rahatsız etmişti. Alt

kattan gelen bağırışlar bizim çocuklara aitti. Neden beni onla rın yanına götürmüyordu, anlamış değildim. Basamaklardaki

tozlara bakılırsa buraya uzun zaman sonra sadece ikimizin çık

tığı belliydi. Her adımımla basamaklardan gıcırtılı sesler geliyor ve toz yığını yüzünden kendi ayak izimi geride bırakıyordum.

Beni sürüklediği için birkaç kez tökezlemiştim. Bu sırada hava da uçuşan tozlar burnuma kaçarak beni hapşırtmıştı. Bu adam

beni nereye götürüyordu?

Eğer Derya yukarıdaysa basamaklar tozlu olduğuna göre bu kadın odasından hiç çıkmıyor muydu? Hadi onu geçtim, ye

meğini kim götürüyordu? Çünkü basamaklarda bir karış toz olmasına rağmen hiç ayak izi yoktu.

402

YARALASAR - H Tövbf ya, bu kadın kamım doyurmak için uçarak as..-

iniyor?

**

“Resmen karda yürüyüp izini belli etmemiş,” diye dandiğim esnada uçuşan tozlar beni yeniden hapşırtug.,’ burnumdaki tamponlar canımı yakmıştı. Nihayet basamakları bitirdiğimizde elimi çekmeye ça|1)tA fakat bırakmadı. Koridorun hemen karşısında duran siyah ,ı. mir kapının önünde durunca kaşlarımı çatarak diğer iki gösterdim. “Neden şu kapılar cam ve ahşaptan oluşurken bu kapı cezaevlerindeki gibi demirden?” Kapı gerçekten ığr demirdendi. Üstelik üzerinde cezaevindeki gibi kare şekli^ küçük bir penceresi vardı. Acaba bir hapishaneden mi çalm^ bu kapıyı? Çünkü gerçekten oradakilere benziyordu. mi biliyorum* Sekiz yıl hükümyemiş biri olarak ben bilmyctfa de kim bilecek.

Ceketinin cebinden eskiden kalma olduğu belli olan t>i( anahtar çıkartırken bana küçük bir açıklama yaptı. “Buruj, Derya kalıyor.” Aman ne kadar da açıklayıcı bir cevap olmujtu. Bu kıt zekâlı öcü, karısını burada esir tutuyor olamazdı, değil mi? Harika! Kurtarmam gereken biri daha.

Demir kapı paslanmış olmalı ki kulak tırmalayan sesler çı kartarak açılmıştı. Eliyle içeriyi gösterdi. “Hadi, küçük Yansam, Derya seninle tanışmak için sabırsızlanıyor.” Aynı iyini kendim için söyleyemeyeceğim. Yine de korka korka küçük adım lar atarak içeri girdim. Allah’ım lütfen Deryanın yarasa kanatlan olmasın, l/pml aşağı indiği konusunda çaka yapmıştım. Derya bir yarasa da d masın. Belli mi olur, bu yarasa düşkünü adam onlardan birim nikâh kıymış olabilir. Derya vampir de olmasın. Allah’ım, litfn Derya sadece insan olsun.

İçimden dualar ederek odanın içine girdiğimde ilk diklatimi çeken buranın iğrenç koktuğuydu. Bir çöplüğe girmişim gibi iğrenç kokuyordu. Hayır, şimdi kusmayacağım. Dikkatimi

MARAL ATMACA

403

eken bir diğer şey ise açık pencereler olmuştu. Bu oda evin batı cephesinde olduğu için az önce dışarıdayken penceresini yit görmemem normaldi çünkü arka bahçeye bakıyordu. Rüzgir perdeleri içeriye doğru uçuşturuyor, yağmurun şırıltısı daha çok duyuluyordu. Pencerenin hemen önünde bir terlik vardı. Terliğin eşi neredeydi? Birkaç adım daha attığımda ayaklarıma değen bir şeyle başımı yavaşça yere doğru eğdim. Kirden gri leşen eski yün halının üzerinde terliğin eşi duruyordu. Ancak hemen yanında parçalanmış vazo olduğunu düşündüğüm şeyin parçaları vardı. Eğilip sarı çiçekli porselen parçalarına dikkat li baktığımda birkaç parçanın üzerindeki kırmızı lekeleri gör düm. Şey lekesi gibiydi… Kan! Titremeye başladığımda yavaşça doğrulup korkumu gizlemeye çalıştım. Kapısı kırık elbise do labına doğru yürüdüğümde onun beni izlediğini biliyordum. Kırık dolap kapısını hafif çekiştirince dolabın kulpunda kırmızı bir leke gördüm. Üstelik askıdaki elbiselerden biri beyazdı ve aynı leke bu elbisede de vardı. Titreyen parmaklarımı uzata rak elbiseyi askıdan çıkartıp inceledim. Ütüsü hiç bozulmamış, uzun kollu, dantelli, ipek elbisenin aslında bir gelinlik olduğu nu görünce yutkundum. Yerlere kadar uzanan gelinliğin tülden kollarına ve göğüs kısmına sıçrayan lekelerin kan olduğunu anlamam tüylerimi diken diken etmişti. Bu kanlı gelinlik Der yaya ait olmalıydı.

“Sen ne yaptın?” diyerek korkuyla başımı kaldırdığımda ka pının yanında durmuş, beni izliyordu. “Ne yapmışım?” Sesin deki bu tehlikeli tını da neyin nesiydi? Pencerenin yanındaki çiçekli terliği gösterdim. Burada ter liğin sadece bir teki vardı. Diğeri kırıklarla dolu halının üze rindeydi. “Odaya girdiğinde Derya orada durmuş, pencereden dışarıyı izliyordu.” Elimdeki gelinliği bırakmadan pencereyi gösterdiğimde dudakları kıvrıldı. “Devam et.” Gözyaşlarına sü zülürken başımı salladım. “Senin geldiğini anladı.” Durduğum yerde o sahneyi gözlerimin önünde canlandırmaya başladım. Oda sanki bir anda yıllar önceki bakımlı ve güzel haline geri dönmüştü. Derya pencerenin yanında sabahlığıyla dışarıyı izli yordu ve kocası içeri girince korkuyla geriye dönüyordu.

404

YARALASAR-ll

“Onun yanına gittin,” diye devam ettiğimde o günü yormuş gibi tebessüm ederek pencerenin olduğu yere b^ı

“Güzel bir sabahtı, günq ışıkları onun tenine yansırken güzeldi. Yanına gittim vc kokusunu hissetmek için ona sırnsıi

sanldım,” dedi. “Ama o bunu istemiyordu, değil mi?” Kendimi tutama^

gozyaşlanm süzüldü. “Gerçek seni tanıdıktan sonra send^ korkmaya başladı. Sen ona sarılırken o senden kunuln^ çalışıyordu! Seni itti, kaçarken de ayağındaki terliklerden orada kaldı.” Pencerenin yanında duran terliği işaret ettikte sonra halının üzerindeki kırık vazo parçalarını ve hemen birkaç

adım ilerideki küçük ahşap sehpayı gösterdim. “Gitmek istedi senden kurtulmak istedi ama sen buna izin vermedin. Daha q

odadan çıkmadan ona yetiştin! Söylesene, bu vazo kimin bede nînde kırıldı? Senin» değil mi? Gitmesine engel olmaya çalışua ve o, senden kurtulmak için eline geçen ilk şeyi, yani

kafanda kırdı." Gözlerinin içine baktığımda orada gördüğüm kabulleniş doğru tahminlerde bulunduğumu gösteriyordu, Artık Derya’ya ne olduğunu az çok biliyordum ve bildik

lerim beni kahrediyordu. Devam et dercesine bana bakına konuşmak için kendimi cesaretlendirdim. Yanında bulunduğum kırık dolabı gösterdim. “Sana vurduğu için kontrolünü kaybettin.” Ahmet olarak onu hiç kızdırmadığım için değişken

karakterini belki fark etmemiştim. Ancak geceleri karşımı çı kan öcünün öfke kontrolü olmayan bir deli olduğunu tecrübe

edecek kadar iyi biliyordum. “Onu tutarak bu dolaba doğnı

savurdun.” Derya nm saçlarına asılarak sertçe dolaba savurdu ğu anlar gözlerimin önüne geldi. “Yine sana direnince saçları

nı kavradın ve dolabın kapısı menteşelerinden oynayana kadar

defalarca onun yüzünü kapıya çarptın!” Hasar görmüş dolabın

kırık camındaki kanları gösterdim. “Kırılan camların parçala dığı yüzünün kanları bunlar!” Elimdeki gelinliği yere fırlattım.

“Düğün günü ne hayallerle giydiği gelinliğinin üzerine kendi

kanı sıçradı!" Onu tanımıyor olabilirdim ama Deryanın çığ lıklarına ev sahipliği yapan bu odanın içinde o kadının acısını hissediyordum.

MARAL ATMACA

405

Gazpşlmm1 sertçe silerek yerinden hiç kıpırdamadan beni ideyen adama nefretle baktım. “Derya nerede?” diye bağırdım. •0 nerede? Ne yaptın ona?” Hiç tanımadığım bir kadının çek

tiği aubı ruhumda hissederken, bana cevap vermesi gerekliğini

düşündüm. “Kendin bul” dedi. Gözlerim dolaptaki kanlardan yere

laydı. Beyaz fayanslardaki kurumuş, hatta tozlardan dolayı si

yahlaşan kan lekelerini takip ederek kendi etrafımda döndüm. Başım yere doğru eğilmiş bir halde yerdeki lekelerin peşinden

yürüyordum. Yaklaşık altı adım sonra yerdeki izler aniden ke silince başımı usulca kaldırdım ve yatağı gördüm. Korkudan,

“Anne!!” diye öyle bir bağırdım ki, herkesin çığlığımı alt kattan duyduğuna emindim. Ben en son korkudan ne zaman o kadını sayıkladım, bilmiyordum. “Ben…” Yatağa baktıkça korkudan çıldıracakmışım gibi olu

yordum. Tırnaklarımı saçlarımın arasına geçirerek onları yol

mak ister gibi çekiştirdiğimin farkında değildim. “Sen!” Göz lerimi yataktan çekemiyordum. Gördüklerimse beni dehşete

düşürüyordu. Deryaya ne yapmıştı böyle? Evet» Derya yatağın üzerindeydi ve çok korkunç görünü

yordu. Yatakta gördüğüm şey Derya değildi» Deryadan geriye kalanlardı. Bir iskelet! Evet, bir insandan geriye kalan kemiklere

bakıyordum. Saçları beyazdı, bir zamanlar siyah veya sarı hatta

belki de kızıl olan saçları şimdi bembeyazdı. Saçları derisiyle kafatasının üzerinde gevşekçe duruyordu. Kafasındaki deriler dökülmüştü ve yer yer kafatası görünüyordu. Yüzü ise daha

korkunçtu. Gözlerinin olması gereken yerde iki karanlık çukur vardı ve gözleri yoktu. Burnu» hatta dudakları da yoktu! Diş

lerinin köklerini görebiliyordum çünkü çene kısmındaki tüm

deri ve yağ dokusu yok olmuştu. Yanağındaki çürümüş deri, el

macık kemiklerine yapışmıştı lâkin yanağında da küçük delik

ler vardı. Boynu ise felaketti» sanki bir yaratık boynundaki her

şeyi yemiş gibi sararmıştı ve kemik dokusunu görebiliyordum.

Kemiğe dönmüş kollan yatağın her iki yanında zincirli duru-

406

VARALASAR - II

yordu. Belki bir zamanlar onun bileklerim sıkan kel^ »imdi kemiğe dönüşen bileklerine çok bol geliyordu. Ed^ kunıyTjp buruşarak kemiklerine yapışmıştı. Üzerindeki ı mütevazı geceliği bile bol geliyordu, özellikle karın kisu), çalanmış, kanlardan dolayı bordo bir renk almıştı. Sanki b|f^ onun iç organlarını yemiş gibi gecelik üzerinde çok eğreti yordu. Ayak bileklerine kadar yatağa kelepçeli kadım hj^

hıçkırıklara boğuldum. Altındaki yatak onun kanının almıştı. Evet, iskelete dönen kadının yattığı yer kurumuj , . gölü gibiydi. “Onu yaralı bir şekilde buraya zincirledin!” Gözyaşlarını akarken ayakta duracak gücüm yoktu. ’Öylece taktın! Hastaneye götürseydin iyileşirdi ama sen onu yarılı bj, şekilde aç ve susuz öylece burada bıraktın! Kan kokusuyla ona saldıran sıçanların onu delik deşik etmesine izin verdin. Y^. nın iltihaplanmasına hatta kurtlanmasına izin verdin. Btaftaki haşereler onu canlı canlı yerken sen onun çığlıklarıyla ruhunu doyurdun!" diye acıyla haykırıp çıldırmış bir öfkeyle ellerimi sağa sola sallıyordum. Bu kadına yaptığı işkence akıl alır değildi! Kesinlikle sadist bir akıl hastasıydı!

“O anık önemsiz, önemli olan sensin.” “Sen bir canavarsın!” diye haykırdım. Kan emici sülükle gibi gözyaşlarımdan ve ona duyduğum korkumdan beslendiği ni görebiliyordum.

Yatağın yanındaki komodinin üzerindeki çerçeveyi gördü ğümde sersemlemiştim. Zorlukla oraya yöneldim. Çerçeveyi alıp camın üzerindeki tozları silince on dokuz yaşlannda gü zel bir kız gördüm. Elindeki evlilik cüzdanını havaya kaldırmış ve az önce yere fırlattığım gelinliği giymiş bir halde kocama gülümseyen bir kız gördüm. Fakat beni asıl afallatan bu kız ile olan inanılmaz benzerliğimizdi. Siyah, parlak saçları du vağının altında dağınık topuz yapılmıştı ve koyu mavi gözleri mutlulukla ışıldıyordu. Sol yanağımdaki belirsiz gamzeye kadar benziyorduk. Şoka girdiğim esnada elimdeki çerçeve yere dû-

MARAL ATMACA

407

, oklarımın önünde parçalandı. “Aman Allahım!” diyerek ödediğimde usulca ona doğru döndüm. “Bu yüzden beni J.&İİ nıi? Bende Deryayı görüyorsun ve ona bu kadar işSce cıtığine göre çığlığıma bile aynı. Sen o gece bana bakınca öldürdüğün karının çocukluğunu gördün. Çığlığımı duyunca 4ı onu hissettin,” dedim. Bu hasta adam onu öldürmüş ve ona benzediğim için de beni seçmişti. Kesinlikle aklını kaçırmış olmalıydı!

“Hayır.” Kapıyı arkasından kapatıp bana doğru gelince geri ye doğru gitmeye başladım. “Derya ölmedi. Gözlerimin içine bıkan adamın ela gözleri büyük bir aşkla ışıldayınca sertçe yut kundum. “Kahretsin!” Şimdi tüm gerçekleri görebiliyordum. O beni Derya sanıyordu! Derya’dan her bahsettiğinde gözleri aşkla ışıldıyordu ama aslında o esnada bana bakıyordu! Beni Derya sandığı için kendi zihninde benimle ilgili düşler kuruyordu. Çocukları çok severdim ve eminim ki Derya da çok seviyordu. 0 yüzden bana Derya nın öğretmen olduğunu söylemişti. Belki de Derya daha üniversiteyi bile bitirememişti ama öldürdüğü karısını bana anlatırken aslında beni bana anlatıyordu. Benimle evlendiğini, hamile kaldığımı ve ona karşı anlayışsız olduğumu anlatıyordu. Çünkü yataktaki çürümüş cesede bakarken gözle rinde ne bir duygu ne de acıma belirtisi vardı. Fakat bana ba kıp Derya dedikçe gözleri ışıldıyordu! Kahretsin, bu ruh hastası beni karısı sanıyordu!

Karısına olan büyük aşkını hayranlıkla dinlediğim adamın bakışları, meğerse o esnada beni karısı olarak gördüğü için öyle aşk doluymuş! “Bana öyle bakma, sevgilim,” dediğinde ben şoka girerken cebinden çıkardığı kimlik gibi bir şeyi bana uzattı. Eli me aldığımda bunun Deryanın kimliği olduğunu gördüm fa kat okuduğum isim nefesimi kesmişti. Derya Yankı özer! Yankı mâ Bana karısının isimlerinden birini mi vermişti?

“Beni affettin mi?” Ben tam bu adam yine ne saçmalıyor diye düşünürken yanaklarımı avuçlarının içine aldı. “Sana yaptıklarım yüzünden bana kızdığını biliyorum, sevgilim ama

408

YARALASAR - II

üzerime geldiğini kabul etmelisin. Yanla." Acaba şu anda n ya olan Yanla ya yaptıklarını mı anlatıyordu? Yoksa Sedtr

Yankıya yaptıklarını mı söylüyordu?

Bir daha bir Allah,

bana Yankı derse var ya!

^4

Hak ettin." Bunu bana gerçekten söyledi. Umarhane L *’«• Daha evlendi üç ay olmuşken benden boşanmak £

dm. dedi ve yanaklarıma sertçe baskı uygulayınca. “Dokunm bana

diye bağmarak geriye çekildim. “Üç ay bile senin gjb.k

deliyle geçirmek için çok!" Sağ yanağ.ma öyle sert bir t0L“ ki kendimi yatağa savrulmuş bir halde buldum.

Bu yatakta^

vardiya! Ah, olamaz amaya! Korkarak başımı kaldırdığımda yüzüm Deryanın çj^.

muş iç organlarından kalan parçalara bakıyordu. Gördûkltrin ve burnuma gelen çürümüş et kokusuyla daha çığlık atmanu

gerek kalmadan öğürerek karnına kustum. “Affedenin, Derya ben… öğğk.” Kusmaya başladığımda burnumun direği Mıj

ve ben mide özsuyumu çıkarana kadar Deryanın çürümüş ka

Allah’ım, ölüye olan saygım nft Bu yaptığımdan sonra gece ruhu hortlayıp karşıma çıkarak btn^ hesap sorsa hakkıdır.

burgalarına ve karnına kustum.

Saçlarımı kavrayan cani» beni sertçe çekerek onun üzerinden

alıp yere fırlatmıştı. “O gün de böyle yaptın!” Gözü dönmüş gibi üzerime yürüdüğünde ellerimi yere bastırarak geriye doğru sürünmeye başladım. “Karnında bebeğim varken benden şanmak istedin!” Bana yetişip boğazımı kavradığında hıçkırıklar içinde ağlamaya başladım. Nefes almaya çalışırken, “Ben sana bir şey yapmadan…” dediğimde daha çok çıldırd.. ,Yapuıf Yüzü öfkeden kıpkırmızı olmuş ve boynundaki damatlar dışan fırlamıştı. “Sana acı çektirmemi istedin ve böylece karnındık

bebeğimi öldürdün!" Çenesi seğirirken bu ruh 1«u3ın,d"’ möne korkmaya baylad.m. “Ama bak. yine kahkaha attı Değişken ruh haline yetışemıyordum. Sem«l dürdüm ve’benitn için yeniden do^n. sın!” Acaba ona en yakın Miniğe gitmeyi ne olurdu? Adam resmen çıldırmış. bu gıdı}

MARAL ATMACA

409

*Rolyap. Sdrf "

Zıkkım! Kolaysa bu şartlarda gel de sen yap! Sakin olup aklımı çalıştırmalıydım ama o beni boğarken bu

çok zordu. “Ne-nefes alamıyorum.” Çırpınarak direnmeye ça lınırken, “Ahmet,” dedim. Boğazımı daha sen sıkınca, “Arda…”

diye adını fısıldadım. “Hata yaptım. Evet, ben sadece sana aitim. Yaptıklarım için beni affet lütfen. Bize bir şans daha ver

melisin,” diye fısıltıyla yalvardığımda boğazımı sıkmayı bıraktı, öksürerek nefes almaya çalıştım. Can tadı demişler, yaşamak için bu delinin suyuna giderek bir sure Derya olabilirim. Allah

affetsin, zaten rahmetli Deryanın üzerine kusarak yeterince günaha girmiştim. Şimdi bir de onun yerini almak günah def terimi bir hayli kabartıyordu. Ama sonum Derya gibi olmasın istiyorsam buna mecburdum. “Beni anlayacağını biliyordum.” Az önceki öfkeli haline na

zaran şimdi bana sevgi dolu bakması yok mu… Yemin ederim, delilik sebebim olurdu. “Seni affediyorum, Deryam.” İyi bari,

en azından Yankı dememişti. Elini uzatıp gozyaşlarımı sildi. Mutlu olabilirsin, seni affettim.” Ya ne demezsin! Şu anda o kadar çok mutluyum ki mutluluğumu anlatacak doğru kelimeleri bulamıyorum. Beni affetmiş! Sanki affedilecek bir şey yaptım. Tek suçum Öldürdüğü karısına benzemek. Kahrolası genler! “Sağ olasın ya, Allah senden razı olsun.” Kendimi tutamayıp

alay eniğimde kaşlarını çatarak saçlarımı tunu ve sertçe çeke rek beni ayağa kaldırdı. “Önce benden boşanmak istediğin için

cezanı çekeceksin, sonra mutlu olacağız!" Saçlarımı çekiştirerek beni kapıya doğru sürükleyen adama çığlık attım. “Bırak! Anla anık ben Derya ya da Yankı değilim! Sedef benim adım, Sedef!”

Ne kadar bağırsam da saçlarımı bırakmadı. Yüzüm yere bakar

ken beni peşinden sürükleyerek odadan çıkarmıştı pislik! Birkaç kez merdivenlerden düşme tehlikesi geçirsem de ni hayet kurtuldum derken bir kat daha aşağı indik. Saç diplerimi

acıtıyordu ve tırnaklarımı ellerine geçirsem de beni bırakma

410

YARALASAR - II

dı. Basamaklar bittiğinde açık bir kapıdan beni içeri fırl^

dizlerimin üzerine savrularak düştüm. yerde nefes nefese otururken,

Hayvan!

Düştu^

Yankı… dedi Efe. Tanıdık

nin sesiyle başımı hemen kaldırınca saçlarımın arasından^ gördüm. “Efe Can?’* Ever, bu oydu.

Ayağa kalkarak etrafıma baktığımda tüm çocukların bu rumda tutulduğunu gördüm. Hepsi bir sandalyeye bağlın^ yan yana oturtulmuştu. Daha tuhaf olan ise ayaklanod^ ayakkabılar çıkarılmıştı ve ayaklarını su dolu kovaya koymuj.

lardı. Deponun ortasında, araba aküsünü andıran büyük bir

makine ve makineye bağlı on üç renkli kablo vardı. Kablolar her biri çocukların ayaklarının içinde olduğu büyük plastik kovasının içindeydi. Hepsi sırayla yan yana dizilmişken Fuly^

ve Hakan’ın arasındaki sandalye boştu. Efe dahil herkes bundaydı. Dikkatli bir şekilde baktığımda henüz hiçbirinin darbe

almadığını gördüm. Başımı çevirip kendi etrafımda dönerek depoyu incelemeye başladığımda gördüklerim beni daha da şa şırttı. Çocukların tam karşısındaki duvarın önünde kameralı

ses ve ışıklandırma vardı. Dikkatli bir şekilde baktığımda film setini andıran büyük kameraların son kontrollerini yapan dön

kişi gördüm. Hepsinin de yüzünde şu filmdeki gibi Çığlık mas

kesi vardı ve bu, onları daha korkunç gösteriyordu.

Bu kanun

larla bizi mi çekecekler? Sağ

taraftaki duvarı kaplayan demirden rafları gördüm. Rafların içindeki kesici aletler, zincirler, silahta

ve daha ürkütücü birçok alet vardı. Bir sürü rahatsız edici ci

yaklama sesi duyunca yutkunarak başımı yukarı kaldırıp tavana baktım. “Hass!” diye küfrettiğimde tavanda asılı duran onlara kafese bakıyordum. Evet, tavanda gerçekten bir sürü kafes var

dı. Dahası her birinin içinde bir yarasa vardı. Gördüklerimin dehşetiyle ayakta zor dururken başımı iyice geriye atıp kafesleri

saydım. Otuz! Toplamda otuz kafes vardı.

Allah’ım sana geliyorum, al bu mübarek kulunu yanına. Otuz kafeste otuz yarasa ve yerde otuz Yarasa’dan geriye ka

lan çocuklar vardı. Gözlerimi kısarak birkaç adım yürürken

MARAL ATMACA

411

,, tjvana bakıyordum. Işıklardan rahatsız olan hayvanların dwıdî hizi temsil ettiğini gördüm çünkü kafesteki çoğu Yarasa

4 nılçtj Evet, ayaklarından bir iple kafese asılan hayvanlar hiç

bpırdamıyordu. Kara sinekler cesetlerinin etrafında uçuşuyor r leş kokusu tüm depoyu sarıyordu. Hayatta kalan çocukların

sayısı kadar canlı yarasa vardı. Bazıları ayaklarını kafesin de mirine geçirip kanatlarını kendisine sarmıştı. Bazısı da ışıktan mıdır bilinmez çığlık atarak kafesten kurtulmaya çalışıyordu.

Bizi bu hayvanlara bağlayan ortak kader neydi? Her iki taraf da şıi anda tutsaktı. Onlara daha fazla bakmak istemediğim için kendimi topar layıp çocuklara döndüm. “Aleykümselam gençlik.” Kuzey gül

dü. “Bir sen eksiktin, Kedicik.” Burada olmamak için neler ver

mezdim çünkü bize pek de iyi bakmayacakları belli oluyordu. Elimle dizlerine kadar ıslandıkları su kovalarını gösterdim.

Hayırdır, yokluğumda serinlemeye mi karar verdiniz?” Yiğit kollarını bağlı olduğu iplerden kurtarmaya çalışırken sırıttı ve Beynin mi durdu Kuzey’in kedisi? Elektrik verecekler oğlum bize. Bir yerlerimizden dumanlar çıkana kadar kızartacak lar bizi. Daha açık konuşayım mı kızım?” dedi. Her ne kadar

korksam da gülerek başımı hayır anlamında salladım. Bu çocuk beni her defasında erkek olarak gördüğü için açık konuşmasını

kaldıracağımı sanmıyordum. Efe,

Yankıcığım, ben çok korkuyorum," diye ağlamaya

başladığında Yiğit ona ters ters bakarak isyan eni. “Bunu niye

benim yanıma koydular lan! Nurfetan, neredesin kızım?” dedi ğinde hemen solunda duran Naz kaşlarını çattı. “Buradayım ve adım Naz!”

Ahmet kolumu tutarak, “Yerine geç sevgili karım,” dediğin

de herkesin gözleri beni bulmuştu. Hakan dişlerinin arasından, “Karım mı dedi lan bu it?” de

diğinde gülerek başımı salladım. “Tanıştırayım, akıl hastası ko cam Arda, soyadı sanırım özerdi. Ondan boşanmak istediğim

412

YARALASAR - II

1

için beni buraya cezalandırmaya getirdi ama merak tf, sonra çok mutlu olacakmışız." Herkes şaşkınlıkla han,7% ken, bu sahnenin bir benzerini daha önce yaşadığım | durumda bile gülüşümü engelleyemedim. Evet, üst katt, ’X | ğimizin detayları hakkında beni fazlasıyla bilgilendirme?11*Kuzey kaşlarını tehlikeli bir şekilde çatıp, Kocan mp’, yertk bana kızmakta çok gecikmedi. “Hangi ara evlendi? kocan oldu, arıza kedi!” Ben sanki fok meraklıyım milletin i ? olmaya. Naz da kızarak bana döndü. “Derhal boşanıyor^. Bunun için önce evlenmem gerekiyordu ki bunun için de mı kaçırmış olmalıydım. “Boşanması için önce yaşaması gerekiyor? Ecrin homur

danarak kolumu bırakmamakta inat eden adamı gösterdi. *Bu

melek kılığına girmiş iblisin onu bırakacağını sanmam." Hak.

lıydı, adam ellerini üzerimden çekmiyordu. Neyse ki karanljk duygusu şu durumda beni esir almıyordu çünkü ilgilenmem

gereken daha ciddi sorunlarım vardı.

“Onun kocası değil? Efe yutkunarak Ahmet’i gösterdi,
def onun ölen karısı Derya Yankı özer’e çok benzediği için bu

hasta adam ikisini aynı kişi sanıyor? Gözleri nefretle Ahmet’e bakıyordu. “Sedef bana onun çikolata koktuğunu söyleyin ce bir süre sonra o kokuyu bu adamdan aldığımı hatırladım.

Bahçede Atalay’a katil hakkında bir şeyler bulduğumu ve sözde refakatçinin Altuğ ile aynı koktuğunu söyledim. Daha ben tam

konuşmadan Arda geldiği için Atalay sessiz kalmam konusunda beni uyardı. O gece odama gitmeden önce Yosundan onun ger

çek adının Arda özer olduğunu öğrendim ve zor olsa da tüm hesaplarına girdim. Ancak hakkında hiç işe yarar bilgi yokken

karısının fotoğrafını görünce katilin o olduğunu anladım. Çün kü her iki kadın da inanılmaz derecede birbirine benziyordum

ikisinin de adı Yankı ydı. Her ikisine aynı ismi vermesi bile onu şüpheli yapıyordu. Evet, Deryaya ikinci bir isim veren de oydu

çünkü Yankı ismi için Derya mahkemeye onunla evlendikten sonra başvurmuş. Sabah maçtayken Atalay bu koku olayını dûo

MARAL ATMACA

413

Altuft’a söylemiş olmalı ki Altuğ’un sürekli onu izlediğini

. yc bcn maçtan sonra bu isim benzerliğini henüz kimP^nhtamadan beni kaçırdı!” Gerçek katilin Ahmet olduğuAnladığımda bu detayları az çok kendi kafamda çözdüğüm

p<k şaşırmadım. Ama öfkeden deliren çocuklar için aynı

jeyleri söyleyemeyecektim.

Küfürler havada uçuşurken bir sandalyede bağlı oturan Ful

yanın tiz sesini duydum. “Ne? O sen misin?” Gözlerini kırpış

tırarak Ahmet’e bakıyordu. Daha sonra ise durumu yeni idrak etmiş gibi tükürükler saçarak bağırmaya başladı. “Ben sana yar

im ettim! Bana dokunmayacağını söylemiştin!" Oh, iyi oldu

bu talaga. Ruhunu şeytana satarsa cehenneme en ön sırada böyle bilet alır. “Yani Yankı haklı mıydı?” Tunç sinirlenerek iplerden kurtul maya çalışıyordu. “Sattın mı lan Fcride’yi! O kız senin takımın-

daydı! Sadece Tunç un değil, duyduklarından sonra Esad’ın

bile bakışları değişmişti.

“Demek ki neymiş?” Elimle kendimi gösterdim. “Benim gibi güzel ahlaklı biri dururken bir yılanın peşinden gitmeye cekmişsiniz.” Her şeyde olduğu gibi yine kendime pay çıkar dığımda takım homurdanırken, “Yürü!” dedi Öcü. Oflayarak Fulya ve Hakan’ın arasındaki boş sandalyeye oturdum. “Bekle bir dakika.” Oturduğum gibi ayağa kalktım. “Ben niye diren

meden kurbanlık koyunlar gibi hemen oturuyorum?" Yanında duran iki adam bana silah çektiğinde sırıttım. “Aslında koyun

lar* çok severim.” Yeniden yerime otururken bir adam kalın bir

halada beni sandalyeye bağladı. Adam kollarımı yan tarafımdan sab i deyip halatı tam beş

kez etrafımda dolayarak beni sandalyeye mantolamıştı. Tam karnımın üzerinde sıkı bir düğüm atarak işini bitirince ayak kabılarımı çıkarmak için eğildi, “önümde diz çöküp ayaklan ma kapanman gururumu okşadı lakın bence buna gerek yokBîr kraliçenin ruhunu taşıyor olabilirim ama siz sevgili halkı mın önümde eğilmesini istemeyecek kadar alçakgönüllüyüm.”

414

YARALASAR-11

Adam başını kaldırıp deli görmüş gibi bana bakarken Y^ kıkırdamıştı. Birazdan işkence göreceğimiz için bu anın

çıkarıyorduk.

“Sen iyi değilsin!” Adam ayakkabılarımı çıkartırken P kızaran gözleriyle bana bakıyordu. “Hepimizi öldürecek]^

sen neden aklını kaçırmış gibi böyle dalga geçiyorsun? yolundaymış gibi davranmayı bırak çünkü hiçbir şey yol değil! Korkuyorum, lanet olsun, ölmekten çok korkuyor diye hıçkırıklar içinde bağırınca yüzümü tiksintiyle buruJ^

dum.

O gün Feride nin de böyle korktuğuna eminim.

“Sana olanlar umurumda değil.” Bu konuda şaka yapmış dum, gerçekten ona olacakları düşünmüyordum. “Eğer kOrj.

kısmına değineceksek o zaman Deryayla tanışmadıysan yeıf rince korkmamışsındır yılan.” “Delirmişsin sen!” Tabii, Derya faktörüyle bizzat tanışma^,

ğı için rahattı. Bugün kimse benim kadar korkmuş olamazdı, ben sadece belli etmiyordum.

Diğerlerinin paniklememesi için benim cesur görünmem

gerekiyordu çünkü ben böyle oldukça onlar korkularını unu

tuyordu. Oysaki şu anda sadece gözyaşlarına boğulurcasına ağ. lam ak istiyordum.

Başarmalısın, Şafak. Tek kurtuluşumuz sensin. Çıplak ayaklarım buz gibi suya girdiğinde ürperdim. Maske

li kişi geri çekilince duvarın yanındaki uzun demir çubuğu alıp tavana baktı. Demirin ucundaki kancayla hayatta kalan yansa-

■arın kafeslerini sırasıyla indirdi. Daha sonra ise o kafeslen her birimizin önüne koydu. Başımı eğip kovanın hemen yanında

duran kafesteki hayvana baktım. Simsiyah derisinde küçük, yu* m uşak tüyler vardı lâkin bedeninin büyük kısmı tüysüz ve siyah

deridendi. İki nohutu andıran siyah gözleri vahşi bir şekilde etrafını izliyor, el kadar bedeni çırpınmadan duramıyordu. Ba* şının üzerinde küçük, üçgen şeklinde kulakları vardı ve kanat ları pençelerine yapışıktı. “Eee?” Hâlâ hayvanı izlerken bunun

MARAL ATMACA

415

ınhma geldiğini merak etmiştim. “Şimdi ne olacak bize?

EJektrik vererek bir çeşit ruh transferi mi yapacaksınız? Eğer Öyleyse önceden söyleyeyim benim ruhum bedenimi seviyor,

bu çirkin şeyin içine girmez.” Ruhumu bir yarasaya bağışlamayı iibul etmiyorum, zaten pek bağışlayıcı bir insan değilim. Araba gerçekten bir çeşit ruh ayini mi yapacağız? Ayrıca hâlâ yınsalara olan takıntısını açıklamamıştı. Kapının sol tarafında jürin demir masaya doğru yürüyen adam, eski koltuğa oru

cuna masanın üzerinde duran yuvarlak cam fanusu gösterdi. Top büyüklüğündeki fanusun içinde katlanmış beyaz kâğıtlar

duruyordu. Hemen onun yanında duran bir fanus daha vardı ve ikinci cam fanusun içindeki kâğıtlar kırmızıydı. “Bir oyun oynayacağız.” Keyifli bir şekilde gülerek beyaz kâğıtların olduğu

fanusu gösterdi. “Bunun içindeki kâğıtlarda her birinizin ismi yazıyor.” Diğer cam fanusu gösterdi. “Burada da alacağınız ce zalar yazıyor” Hastalıklı gözleri her birimizin üzerinde gezindi.

“Size çıkan cezanın ister hepsini isterseniz de yarısını yarasala rınıza pas geçebilirsiniz.” Hepimiz başımızı eğerek ayaklarımı zın dibinde olan yarasalara baktık. “İyi.” Güldüm. “Bu hayvan

umurumda değil, bana çıkan cezanın hepsini o alabilir." Bazıla

rı bana onaylamaz bakışlar atarken bu beni daha çok güldürdü.

Ben acı çekeceğime o çeksin, bana ne ki. “Yalnız…” Sinsi bakışları tehlikeli bir şekilde beni buldu. ’Oyunda tek bir kural var; yarasanız ölürse siz de ölürsünüz. Onu yaşattığınız sürece hayatta kalabilirsiniz.” Lanet olsun, ne

yapmaya çalıştığını anlamıştım. O kırmızı kâğıtların her biri aklımızın bile alamayacağı iş kencelerle doluydu. Dayanamayacaktık! Bir süre sonra sırf o

işkencelerden kurtulmak için pası yarasalarımıza atacaktık ve

bu hayvanlar ölünce biz de ölecektik. Aslında sırayı onlara vererek kendi sonumuzu getirecektik. Ya çektiğimiz her acıya

katlanacak ya da yarasalara bu acıyı devrederek onlarla birlikte

ölecektik. Biz Yarasalar olarak biliniyorduk ve şu anda hayana LUomn hu yarasaların yaşamasına bağlıydı, ölmemek için

416

VARALASAR - II

Ne büyük ironi ama! Ben fimdi bu hay^ meşin diye dua mı edeceğim! Bana ne ki ondan geberip * onları yaşatacaktık!

“Ve bu süreçte daha sonra izlemek için hepiniz kayıt a] olacaksınız. Merak etmeyin, bu gecenin sonunda her bir j onun kopyası yakınlarınıza ulaşacak. Nasıl öldüğünüzü bil *

onların da hakkı, değil mi?” Nasıl bir psikopattı bu, aldım ıfo/ yordu. Bizi işkenceler içinde öldürecek, daha sonra canı j|U

dıkça çektiği görüntüleri izleyerek bundan keyif alacaktı “Oyunun sonuna kadar dayanmalısın, sevgilim. Eğcr zan boyunca hayatta kalmayı başarırsan söz veriyorum, birlik* mutlu olacağımız bir ülkeye gideceğiz." Gözyaşlanm yanjjj

nmdan akarken bunun olacağına inanamıyordum. Sabaha ka yıdann kopyasını gönderecekti ve tanıdığımız herkes bu v^

izleyecekti. Babalarım? Onlar da görür müydü? Peki ya annem olacak kadın? O da sıcak yatağında çektiklerimi izler miydi? Ve

Alaz? Hayır, o çekeceğim işkenceleri görmemeliydi. Hepimiz burada ölecektik! Bu akşamın sabahında hiçbirimiz bu oyundan sağ çıkamayacaktık. Kameraların yanında dunu

adam, “Her şey hazır,” dediğinde öcü sırıttı. “Çekmeye başla.’ Elini cam fanuslardan birine daldırıp biraz karıştırdıktan sonu rastgele beyaz bir kâğıt çıkardı. Daha sonra ise diğer fanusun kırmızı bir kâğıt çıkartarak masaya koydu. “Bakalım ilk şanslı

Yarasamız kimmiş?” Küçük kâğıdı zarifçe açarken hepimiz kor

kuyla nefesimizi tutmuştuk.

Lütfen ben olmamayım. Takımımdan biri de olmasın.

Diğer takımdakiler de olmasın. Allah’ım lütfen sadece Fulya olsun. Kameralar her birimizi çekerken sessizlik içinde söyleyece

ği ismi bekliyorduk. Başını kaldırıp sinir bozucu bir yavaşlıkla sırasıyla hepimize baktı ve gözleri beni es geçerek yanımdaki Hakan’da durdu. “Hakan inanç.” Soluğumu tutarak başımı

MARAL ATMACA

417

çevirip yanımda duran çocuğa baktım. Başına gelenleri kabul

lenmiş gibi öylece, bomboş bakıyordu. Hayır, Hakan olmazdı, hiçbirimiz olamazdık!

Bize ceza veriyordu ama suçumuz neydi, onu açıklamıyor du. Tek suçumuz ailelerimiz tarafından bir yurda bırakılmak

mıydı? Bizi oraya bırakarak bir caninin hedefi haline getiren

ailelerimiz yerine neden ceza çeken biz oluyorduk? ’‘Bakalım cezan neymiş!" Kırmızı kâğıdı alıp açtığında gözyaşhrıma engel olamadım. Orada ne yazarsa yazsın Hakan’ın anı yanacaktı. Buradan bir şekilde kurtulmayı başatsak bile

bize yaptıklarından sonra hiçbirimiz eskisi gibi olamayacakuk. Hissediyordum çok şey değişecekti çünkü her birimiz çök

ün kan kaybetmeye başlamıştık. “Ve cezan…” dedi. Belli ki reyting uğruna lafı dolandıran sunucular gibi ağırdan alacaktı

bu oyunu.

Elim kolum bağlı bir şekilde sandalyede oturuyordum. San ki beynim durmuş gibiydi, aklıma yapacak hiçbir gelmiyordu. Derin bir nefes alarak tekrar düşündüm. Uzun süredir aradığı mız öcü Ahmet’ti ve gerçek adı Ahmet değildi. Karısını öldür müştü, beni de karısı sanacak kadar hastaydı. Şu anda Çamlı Höyük diye bir köydeydik. Hepimiz onun tutsağıydık ve bi razdan işkence çekerek onu mutlu edecektik. Depoda Ahmet dışında yüzü maskeli sadece altı adam vardı ve tüm kameralar bizi çekiyordu. Ayaklarım buz gibi su dolu bir kovanın için deydi. Kurada adı çıkan Hakan’a vereceği cezayı korkuyla bek liyorduk. Evet» şu ana kadar yaşadıklarımız bunlardan ibareni. Peki, Alaz hangi cehennemdeydi? Eğer koltuğuna yayılıp elinde şarabıyla televizyon karşısında keyfine bakıyorsa… Allah onun da belasını versin! Buradaki tek yetkili benim fakat çenem dışında hiçbir silahım yok.

Ah» bana ne ki? Herkes kendi payına düşeni alsın artık» so nuçta her koyun kendi bacağından asılırmış. Elindeki kırmı zı ceza kartını evirip çeviren bu hasta ve sadist adam sonunda konuştuğunda hepimiz soluğumuzu tutmuştuk. “Evet cezan…” deyip sırıtarak Hakan’a bakıyordu. Biraz daha ağırdan alırsa kriz geçirebilirdim. “Bir uzvunu senden alacağız»” dedi. Uzvun derken acaba şu her insanda olan kol, bacak, kaş, göz gibi bir şeyden mi bahsediyordu?

420

YARALASAR-II

“Af buyur?” Daha diğerleri şoktan çıkamamıştı. Bense yjn.

çenemi tutamamıştım. “Seninkiler iş görmüyor mu da Çocuğa uzuvlarından istiyorsun?” dediğimde keyifli bir şekilde kahk^ anı. “Ah sevgilim, hep böyle şakacıydın.” Sırıttım. "Elimi ç$z

de ne kadar şakacı olduğumu sana göstereyim, hayatım. Şöy|c bacak arana sen bir tekme seni tatmin eder mi?" dediğim^ kaşlarını çattı. Şimdi gülme sırası bendeydi.

“Evet,” deyip adamlarına bir işaret yaptı. Adamlardan biri dışarı çıkıp dinde bir elektrikli testereyle döndü. Hakan’ın bel

ki de ilk kez bağırdığını duydum. O da haklıydı, bu testere insanı bağırtacak kadar korkunçtu. “Kararını verdin mi? Bede

ninde fazlalık olan yer neresi?” diye sordu. Aklıma fesatça şeyler gelince kendimi tutamayıp güldüm. Evet, yine tüm gözler bana

çevrilmişti. Gülüşüm Hakan’ı rahatsız etmişti. Bana doğru dönüp, “Bu

komik mi?" diyerek homurdanınca daha fazla güldüm. "Bence

küçük bir parçanı feda edebilirsin,” diyerek gözlerimle bacalda-

nnı işaret enim. Erkekler ağız dolusu küfrederken kızlar benim gibi gülmeye başlamıştı. Testereli adam başını sallayıp, “Tamam,” diyerek Bağımlı ya doğru yürüyünce Hakan, “Sakın!” diye bağırdı. “Bence de ta mam” dedim. Hakan eğer iplerden kurtulursa beni öldürürdü.

“Gebertirim seni, Sakar!” diye öfke içinde bağırdı ve testereli

adama döndü. “Kolumu kes daha iyi!” “Buldum!” diye aniden bağırdığımda yine herkesin merak lı bakışlarının hedefi olmuştum. “Hakan’ın cezasını yarasasına

verin,” dedim. Kulağa çok canice geliyordu fakat Hakan ve ya rasa arasında seçim yapmalıydık.

Fulya’nın sinirli çığlığını duydum. “Salaksın! öleceğiz hepi

miz!" diye bağırdı ve salya sümük ağlamaya başladı. “Sen hifi

işin şakasındasın.” Bunu, onunla işbirliği yapıp takım arkadaşı nı satmadan önce düşünecekti. Şimdi hiçbir şey yapmamış gibi

MARAL ATMACA

421

İçiliyordu. Ayrıca Hakan’ın cezalını yaramasına devretmesi pusunda yapmıyordum.

Onun ağlamasını zerre kadar umursamadan kameralara döndüm- ‘’Merhaba, Türkiye. Ben Sedef Yankı Sarmadık. Şu

nnımda gördüğünüz gereksiz ise Fulya yılanı.” Tamam, can

lı yayında değildik fakat belki bu görüntüler medyaya sızardı. Bunu izleyecek herkese bir şeyler söylemek istiyordum. “Eğer beni destekliyorsanız Sarmaşık yazıp 6048’e gönderin. Yok,

eğer Fulyayı destekliyorsanız… Yılan yazıp 5264’e gönderin," dediğimde bu yılan öyle bir çığlık attı ki hayatımda ilk kez Yiğit gibi ağız dolusu küfür etmek istedim. Halka mağduru oynayıp duygu sömürüsü yapıyor olabilirdi.

Fulya iplerden kurtulmaya çalışırken bağırdı.“Aptal! Sen hiçbir şeyi ciddiye almayan bir aptaldan başka bir şey değilsin!”

dedi. Onu daha fazla kızdırmak için güldüm. “En azından kendi ekibimi sırtından vuran bir hain değilim!”

“Birazdan seni de göreceğiz!” dedi. “Kendi hayatın için kaç kişiyi sattığını göreceğim!” “Gör, geri zekâlı! Senin için parmağımı bile kıpırdatmaya

cağımı iyi gör!” Arda bize, “Yeter, kesin!” diye bağırınca ikimiz de homurda

narak susmak zorunda kaldık Hakan’a bakıp, “Kararını verdin

mi?" diye sordu. Pis bağımlı konuşmadan ondan önce davrandım. “Verdi

canım, kulağının kesilmesini istiyor ve cezasını yarasasına dev rediyor." Bunu beklemeyen öcü, işini bozduğum için yumruk larını sıkarak bana baktı. Elimden geldiğince bu cezalardan on

ları kurtarmaya çalışacaktım.

Biri gitti, geriye kaldı altı. Kendimi de uymalıyım, değil mi? Hakan sonunda az da olsa rahat bir nefes almıştı. “Sakar’ı duydun,” dedi. Biz, Arda’nın kendi koyduğu kuralları çiğneme-

————– 1 _ _ .’Al

422

YARALASAR - II

sini beklerken o, biri şaşırttı. Testereli adama bir işaret yaptı vt

adam testere)! bırakıp cebindeki bıçağı çıkardı. Küçükyarasayj gerçekten üzülmüştüm. Ancak şu anda önceliğim arkadaşlanmdı ve onları korumalıydım.

Adam yarasanın yanına gelip diz çökerek kafesin kapısını açtı. Elini uzatıp onu kafesten çıkarınca devamını görmemek

için başımı Fulyadan yana çevirdim. Sadece birkaç saniye için de duyduğum tiz sesle inleyerek gözlerimi kapatmıştım.

Burada

öleceğiz, onlar da ölecek, biz de öleceğiz, hepimiz öleceğiz

Gülen

sesiyle, “Devam edelim mi?” dediğinde yüzümdeki acı ifâde

sini sildim. Her zamanki alaycı ifademi bulmak için kendimi zorluyordum. Adam resmen delilik sınırlarında dolaşıyordu,

kızdırmaya gelmezdi.

Hakan’an yarasasına bakmamaya çalışarak başımı kaldırdı ğımda öcü yerine oturmuş, elini beyaz kâğıtların olduğu cam

fanusa daldırmıştı. Biz çıkacak olan ismi korkuyla beklerken,

“Tunç!” dedi. Bu çocuk diğer tarafta oturduğu için başımı eğsem bile onu göremiyordum. Korktuğuna emindim, herkes korkuyordu. Nefesimi tutarak kırmızı ceza kanını çekmesini

izledim. Dudakları yavaşça kıvrılırken kartı kameraya doğru çe

Bekle, bu şey değil mi? ölüm oyunu! Ncnk kan dondurucu işkenceler vana hepsini bizim için seçmiş olmalı.

virdi. “Rus Ruleti!”

Ahmet’in sesini ne yazık ki tekrar duydum. “Çözün şunu,* deyince iki adamTunç’un iplerini çözdü. Daha sonra kollarından sürükleyip onu hepimizin görebileceği bir alana getirdiler

Tunç’un kafesteki yarasasını da kafesiyle birlikte onun önüne koydular. Hemen sonrasında öcü, masasındaki çekmeceden

eski bir silah çıkardı. Tek bir kurşun koyup çevirdikten sonn silahı Tunç’un eline tutuşturdu. “Bir kurşun var içinde.” dedi.

“Kurşun sana gelirse olacakları biliyorsun ve yarasana gelirse? Sadistçe güldü. “Yine olacakları biliyorsun.” Tunç korkuy

la yutkunmaya başladığında Kuzey’in öfkeli sesini duydum.

“Hiçbir şekilde kurtulma şansı yok! Senin yapacağın oyunun…’

MARAL ATMACA

423

jit küfretti. Onunla aynı öfkeyi paylaşıyordum. Her şekilde

öl’Jcekti! Kurşun kime giderse gitsin Tunç yine ölecekti çünkü

pırasası öldüğü an o da ölecek demekti.

Bu oyun hiç adil değil, kuralların hepsi bizim aleyhimize! öcü bizi görmezden gelerek Tunç’a kuralları anlatmaya

başladı. "O silahı bana veya buradaki herhangi birine doğrul

tursan, daha sen tetiğe basmadan ölürsün." Yaptığı bu küçük hatırlatma sonrasında Tunç’un rengi sapsarı olmuştu. Bir çıkış

yolu yoktu! Varsa da bu şanlarda onu kurtaracak bir yol bulamıyordum.

Ahmet hepimizin sonunu getirmeye kararlı bir şekilde son sözü söyledi: “Başla!” Gayet rahat bir şekilde yerine oturunca

Allah aşkına, Buzdağı hangi cehennemde kaldı? Buradaki çocukları kaybetmek ten korkuyorum. Bizim» bizi ondan koruyacak kimsemiz yoktu. tek yaptığım ona tiksinerek bakmak olmuştu.

Alaz gelmeli ve bu işkenceyi bitirmeliydi. Tunç ağlayarak başını iki yana sallayınca içim acıdı. Onu

zorladıkları şey hiç kolay değildi. “Ya-yapamam,” dedi kısık bir

sesle. Elindeki silaha bakarken her an korkudan bayılacak gibi duruyordu. Ahmet adamlarına bir işaret verince çocuk» üzeri ne doğrultulan silahları gördü ve daha çok titremeye başladı.

Derin bir nefes aldığında başka çaresi olmadığını gördü. Silahı

yavaşça kendi şakağına yaklaştırıp bir süre öylece durdu. “Yap ma…” diye fısıldadığımı duymayan çocuk tetiğe bastığında çı kan tok sesle hepimiz rahat bir nefes aldık. Lanet olsun» bu oyun bitmeliydi!

Göğsünü hareket ettirecek şekilde birkaç kez büyük nefesler alıp veren çocuk» bu sefer silahı kafesteki hayvana doğrultmuş

tu. Ancak korkusundan eksilen hiçbir şey olmadı çünkü onu bekleyen kaçınılmaz sonu ne yazık ki hepimiz biliyorduk. Ne

fes alışları sıklaştığında kimseden ses çıkmıyordu. Titriyordu, hem de ayazda kalmışçasına titreyip soğuk terler döküyordu.

424

YARAl-ASAR-11

Pamuğı usulca tetiğe gittiğinde, gözleri dolmuştu. Dayana^,

yıp onun yerine ben ağlamaya başladım. Ona bunu yaptır^ için Ahmet’ten ve bunun olmasını engelleyemediğim için k^.

diniden nefret ediyordum! Vc tetiğe bastığında, “Hayır!” diye çığlık attım. Kahretsin!Tunç un silahı ateş alıp yarasasını öldür müştü. Saniyeler içinde Ahmet de tetiğe basmıştı. Evet, kurşun

Tunç’un kafatasını delip geçmişli. İkisi de ölmüştü, hem de H tunda…

“Hayır…” diye fısıldadım. Bedeni yere düşünce, “Hayır!” diye bağırdım. Yerdeki cesedini gördükçe ağlayarak daha çok

bağırdım. Herkes sustuğunda bu ölüm çukurunda sadece be-

nim çığlıklarım vardı. Yerde gözleri açık bir şekilde yatan çocu ğun patlamış beynini gördükçe delirmiş gibi çığlık çığlığa bağı rarak ağlıyordum. Akan kanı kirli zemini kırmızıya boyamıştı

Su kovasının içindeki çıplak ayaklarımı kandan korkmuşçasım

geri çekmek istedim. Ancak bunu yapacak gücü şu anda kendimde bulamıyordum.

Hakan ağlamaklı bir sesle susmam için bana yalvardı. “Sa kar, bakma,” dedi ama gözlerimi kapatamadım. Hemen yanım da duyduğum sesin Hakan’a ait olduğunu biliyordum. Fakat

ağlarken gözlerimi Tunç’un ölü bedeninden ayıramıyorduıa

“Öl-öldü,” dedim hıçkırarak. “O öldü…” Hakan yine bana, “Bakma,” dedi. Bakmayınca onun öldüğü

gerçeği değişecek miydi? Eğer öyleyse sonsuza kadar gözlerimi karanlıkla örtebilirim.

“Tunç öldü, Hakan.”

“Sakar, bakma kızım.”

“öldü, Tunç öldü!” diye bağırdım. Hep aynı kelimelerde takılmıştım ve söylediğim tek şey buydu. Tunç ölmüştü… Göz* lerimin önünde ölmüştü!

Hakan, “Sedef, bakma dedim!” diye öyle bir gürledi ki şok

halinden çıkıp ona döndüm. Kaşlarını çatan çocuk yalvarılası-

MARAL ATMACA

425

nabına bakarak iç çekti. “Bakma, güzelim,” dedi dolu gözlerle.

•Bakıp da hem kendini hem de bizi öldürme.” Yaşamıyorduk |j Yaşamamıza hiç izin vermemişlerdi ve şimdi sırasıyla bizi Öldüreceklerdi. Hıçkırıklar içinde başımı salladım. Gözyaşla

rının onun canım yaktığını yıllar sonra ilk kez yine bu gece

görmüştüm. Zihnimde onunla ilgili geçmişten bir anı canlandı hemen yanımda duran çocuğu ne kadar çok sevdiğimi bir

kez daha anladım.

“Ağlamayı kes ve düştüğün gibi ayağa kalk, Sakan”

“Sen çok kötüsün, Hakan! Ne zaman düşsem benimle dalga geçiyorsun ama beni hiç kaldırmıyorsun. Git buradan, ben Ku zeyimi istiyorum.9

Çünkü ben Kuzey kadar güçlü değilim. ” “Ne demek istiyorsun!”

Kuzey sizin gözyaşlannıza alışkın ama döktüğünüz her damla yaş beni zayıf kılıyor, kardeşim. O yüzden düşsen de benim için ağlama. 9

Hakan! İtirafet, sende en az Kuzey kadar seviyorsun beni9

Sen laf neresinden anlıyorsun! Senin gibi sakar bir kızı seve cek kadar aptal mıyım!9 nDefol pis Hakan!9

“Git başımdan, Sakar!9

“Geber!9 “Yerden kalk, öyle bağır, kızım. Oha, sen çamurun üzerine mi düştün!9 “Allah belanı versin ama!9 Göz göze geldiğimizde yurtta henüz çocukken sürekli tartış

tığımız aklıma gelmişti. Buradaki her çocuk benim için çok de ğerliydi. Altısı da benim için kardeşten öteydi. “Ah, siz çocuk-

426

YARALASAR - Jl

lir» çok sıkıcısınız," diyen Ahmet i, yani Ardayı duydu^

Önce işlediği suçu umursamadan tekrar beyaz cam fanusu^ çına geçince, ağlamamak için dudaklarımı birbirine bastı^^ Burası neden böyle sessizdi? Neden benim dışımda kimse Tün

için ağlamıyordu? Herkes bu kadar mı kendi canının derrfj^ düşmüştü? Evet, ölüm herkesi çok korkuturdu. En çokdabenj. Ama ölüm görmek onları hiç mi korkutmuyordu? İçlerin^ en bencili hep ben olmuşken neden doğru düzgün selam bifc

vermediğim çocuğun yasını sadece ben tutuyordum?

Elini fanusa daldırıp yine küçük bir kâğıt çekerek açtı. çıkan ismi okuyacaktı ki ben kendimi tutamayıp ondan önce

konuştum ve “Daire şeklinde orun bizi!” diye bağırdım. Ha kesin Tunç’un ölümüne nasıl kayıtsız kaldığını görmek istiyor

dum. Böyle yanyana tek sıra halinde oturduğumuz için ude«

sağımda ve solumda oturan Fulya ile Hakan’ı görebiliyordun] Kameraları göstererek güldü. “Hepinizin yüzleri görünecek

şekilde çekmemizin tek yolu bu. Yakınlarınızın ve ailenizin ıâ

son kez görmesini isteriz, değil mi?" Kan beynime sıçramışa, mümkün olsa o sefil bedenini delik deşik ederdim. “Kimse umurumda değil!’’ dedim. Başımı kaldırıp kameralara baktım. “Merhaba, içinde bulunduğum dünyanın kirli insanlan. Beni

izliyor musunuz?" Dudaklarımda gerçeklikten uzak alay dolu bir gülümseme oluştu. “İzliyorsunuz, değil mi? Korkudan dilini yutmuş arkadaşlarımı, yerdeki beyni patlamış bu çocuğu izli-

yonunuz, değil mî? Peki eğleniyor musunuz? Biz burada ölümü

bekleyip sürünürken, siz bizim acımızla eğleniyor musunuz.’ Ah, tabii ki eğleniyorsunuz! Ne de olsa bana dokunmayan yı

lan bin yıl yaşasın, değil mi?" Sinirden kameralara haykırdım. “Hazır herkes benî izliyorken buradan size söyleyecek bir çift

lafım var. Sen sevgili anneciğim, kızını iyi izle çünkü burada

olmamın tek suçlusu sensin! Eğer beni o lanet yurda bıraknu-

saydın ben de bu adamın kurbanları arasında olmayacaktım!öfkem o kadar büyüktü ki içimdeki nefret duygusunu herkçe

MARAL ATMACA

427

rmak istiyordum. Ben burada acı çekerken onlar neden S evinde oturuyordu? “Şimdi Sevgili Türk Halkı…” diyerek devam ettim. “Biraz dın izleyeceğiniz tüm görüntüler kan ve şiddet içerdiği için lüt

fen çocuklarınızı ekrandan uzak tutun,” dedim. Biliyorum, saç malıyordum fakat Alaz bizim için gelene kadar Arda’yı yavaş-

lâtmalıydım. Bu durumda gevezelik yapmak dışında elimdem

hiçbir şey gelmiyordu. En azından ben konuşmaya başlayınca susmamı beklediği için işkencelerine birkaç dakika ara veriyor

du. Eğer bu sadist, bir kişiyi daha gözlerimin önünde öldürürse

aklımı tamamen kaçırırdım. Arda bana bakıp bıkkınlık içinde, “Bitti mi?” diye sordu. Sabırla sözlerimi bitirmemi bekleyen adama tiksintiyle baktım.

Hiç vakit kaybetmeden elindeki beyaz kâğıdı bize gösterdi.

’Naz…” deyince Yığit’in küfreden sesini duydum.

Bakalım, Süslüye ne ceza çıkacak? Kırmızı kâğıtlardan birini aldı ve çıkan cezayı okudu, den gesiz. “Cinsellik..” deyince hepimiz sustuk Gözlerimi irice açtığımda o, sırıtarak Nazın olduğu yöne döndü. “Şanslısın,”

deyince kaşlarımı çattım. Bunu bir şans olarak mı görüyordu? Bu lanet ceza tam olarak düşündüğüm şey olamazdı, değil mi?

Tacizi daha önce yaşamış biri olarak söylüyorum ki bu bizi Öl dürürdü.

Yiğit bağırarak kurtulmaya çalıştı. “Ne diyorsun oğlum sen!” Bağlı olduğu iplerden kurtulmak için çırpınırken kızgın

sesi tüm depoda yankılandı. “Ona dokunanı yaşatmam lan! Bunun için önce beni öldür!” Naz’a sırılsıklam âşık olduğunu

düşünürsek bu lanet ceza en çok onu bitirirdi.

Arda. Yiğit’i umursamadan adamlarına döndü. “Kızı alın ve yukarıdaki odalardan birine götürün,” dedi. “Daha sonra on

dan kurtulmayı unutmayın." Adamlar Naza doğru yürüyüp

onu çözmeye başlayınca gruptaki erkekler çıldırdı. “Çöz oğ-

«S

YARALASAR-II

lum beni!" diyen Yiğit, delirmiş gibi bağırıyordu^ “Beni fa* sana dünpnın kaç bucak olduğunu göstereyim! Ne Arda /jf de adamları onu dinliyordu. Hepsi çıkan cezayı uygulama^ peşindeydi. Naz ağlayarak, “Hayır!” diye bağırdıkça Yiğit konr. rolünü daha çok kaybediyordu. Kolay değildi ki. Bu yaşadı^, nmızm hiçbiri için kolay değildi! Bunun adı ölüm değildi. Bu ölümden daha beter bir şeydi.

Kuzeyin gözleri öfkeden koyulaşırken, “Bu kadarsın i^ Onu daha önce bu kadar sinirli gördüğündü hatırlamıyordum. Mümkün olsa onu tutan ipleri para/nparp edecekti. “Bizden korkuyorsun, değil mi? Bu yüzden hepime bağlıyken pisliklerini devam ettiriyorsun! Cesaretin varsa beni çözenin!” diye bağırdı. Naz’ı çözdüklerinde Efe ve Ecrinin hiçkınk seslerini duydum. Çocukların nefret dolu sesleri birbirine karıştığı için onlardan başka kimsenin sesini duymuyordum, sen!" diye gürledi.

Naz’ı kollarından sürüklediklerini gören Yiğit, “Korkak’ dedi. Çırpındığı için sandalyesi sallanıyordu ve durmayı niye ti yoktu. Arda’ya bakıp tüm öfkesini haykırdı. “Kendi kansını öldüren hasta bir zavallıdan başka bir şey değilsin! Söylesene, onu da adamlarının önüne mi anın?” dediği an istediği olmuş tu. Sonunda Arda’nın öfkesini kendine yöneltmeyi başarmıştır Naz a zaman kazandırmak için eli kolu bağlıyken kendisini hedef haline getirmişti. Masasından kalkan Arda’nın gözlerini görmek yutkunmama sebep oldu. Yiğit’c doğru yürüyüp ayaklarının önündeki moni

törü çalıştırınca, Yiğit ve Naz aynı anda haykırdı. Ona elektrik

veriyordu! “Yiğit!” Naz kollarını turan adamlardan kendisini kurtarmaya çalışırken telaşla bağırmaya başlamıştı. Naz, onu tutan adamlar yüzünden hareket edemediği için,

Durdu/

şunu!” diye ağlayarak yalvardı. Gözyaşlarımı daha fazla tutamadım ve ağlayarak Ardaya

bakum. “Buna bir son ver artık! Biz sana hiçbir şey yapmadik!” diye ağlayarak bağırdım. Onun öfkesini hak edecek hiçbir

I

I İ

MARAL ATMACA

429

rf yapmamıştık fekat sebepsiz yere canımızı yakıyordu! Kolhrımdaki ipleri çekiştirirken, ayaklarımı kaldırdım ve içi su dolu kovaya vurdum. Kova devrilince içindeki su dökülmüştü. •Yiğit, kovayı dök!” diyerek bağırdım. * Herkes kendi kovasını

döksün!" dedim. Ayaklarımız suyun içinde olduğu için elektrik saçan kabloyu suyun içine atarak bize elektrik veriyordu. Ta

mam, şu anda sadece Yiğit e elektrik veriyordu ama birazdan aynı şeyleri bize de yapacaktı. Fulya dahil herkes benim gibi

tekme atarak su kovalarından kurtulmuştu. Yiğit’in rahatlayan

sesini duymak bana çok iyi gelmişti.

Ancak işine taş koyduğum için burnundan soluyan Arda

için aynı şeyleri söyleyemeyecektim. Çenesi öfkeyle seğirirken

yanıma gelip bana Öyle sert bir tokat attı ki boynum kırıldı san

dım. Kulaklarımdaki sarsıcı uğultuyla başımı Hakan’a doğru döndürdüm. Arda saçlarıma asılarak kafamı kaldırdı ve ona bakmamı sağladı. “O çeneni kendi iyiliğin için kapat!” diye hır layınca ağzımdaki kant yüzüne tükürdüm. “Oldu canım, başka

isteğin? dedim. Onunla alay etmem daha fazla çıldırmasına sebep olmuştu, “ölmek mi istiyorsun?” diye bağırıp saçlarımı daha fazla çekti. Saçlarıma koparırcasına asılınca çığlık atma mak için dudaklarımı birbirine bastırdım. “Sana olan zaafıma çok güvenme, sevgilim çünkü gerekirse seni öldürmekten de

çekinmem!” diyerek beni tehdit etmişti. Saçlarımı bırakmadan attığı ikinci tokat yüzünden sinirlerim bozulduğu için gülmeye başladım. Ya benimsin ya kara toprağın sözünün hakkını veri

yordu!

Bu durumda onun olmayı tercih ederim. Kara toprak, aklını kullanamayan aptalların olsun. Gülmemden rahatsız olan Arda, “Akıl hastası!” deyip herce

sine saçlarımı bıraktı ve tekrar Yiğit’in yanına gitti.

hastasıyım} Sanırım

Ben mi akıl

kendi sorununun hiç farkında değildi.

Ağrıyan boynumu umursamadan başımı öne doğru iyice eğerek baktım. Bakmaz olsaydım çünkü geri zekâlı adam, yer-

430

YARALASAR • II

deki kabloyu aldı ve Yiğit’in boynuna bastırdı. Naz ac

sine tekrar bağırdı. “Lütfen, yapma!” dedi ama hep 0|^%

kimse onu ciddiye almıyordu. Naz onu tutan adarn?^ maya başlasa da gücü onlar için yeterli değildi. “Yiğjtp ’ V|

gözyaşlarına boğulan kız, benim de ağlamama se^ du çünkü Yiğit ölüyordu. Evet, titreyen bedenini ta ı"*’r

görebiliyordum. Ten rengi kırmızıya dönünce yüzünj UrM

damarlar şişerek belirginleşti. Yanıyordu sanki, burnu^

hafif yanık kokusu beni dehşete düşürmüştü. Dişlek k? kenetlenmiş, gözleri baygın bakıyordu. Arda ona elek

dikçe nöbet geçirir gibi titriyordu. Gözleri kızarınca V’ dan ve kulaklarından kan geldi. Bu görüntü hepimi^^1 çok bağırmasına sebep olmuştu. Onun canı yandıkça^ acı hissediyorduk. Yiğit kanadıkça hepimiz kanıyorduk "n

anık1 Dur!” dedim çaresizlik içinde. Çırpınarak kendimizi ı tatmaya çalışırken feryatlarımıza kayıtsız kalıyordu. Biz ’

yalvardık ama o, hiç durmadı.

Gözyaşları içinde bağırıp yalvarmak dışında hiçbir şey^ mıyoruz. Yiğit’in gözleri kapanıp başı yan tarafına düşünce ona elekt rik vermeyi kesmişti. Hepimiz, “Yiğit!” diye haykırsak da Yi git bizi duymadı. Ona defalarca seslendik fakat o, uyanmadı

“Yi-Yiğit…” diyen Naz, çırpınmayı bırakmıştı. Şoka girmiş ol malı ki artık hareket etmiyordu. Yiğit e doğru sarsak adımla atınca, gözlerindeki yaşların yerine yenisi birikiyordu. “Uy-u

yan,” dedi kısık bir sesle. Naz yere düşmek üzereydi ki adamla kollarını tuttu ve onu dışarıya doğru sürüklemeye başladı. Na onlara direnmedi, Yiğit’e olanlar onu öldürmüş gibiydi. Hi< zorluk çıkarmadı. Sahi, az önce burada ne olmuştu? Ben nedeı

böyle sessizleşmiştim? Şimdi anlıyordum, Tunç’un ölümüyi herkesin neden sustuğunu. Suskunlukları acıyı hissetmedikle

tinden değildi. Onları susturan şey, acıyı en derinlerde ya$J maktı. Canımız yanıyordu. Canımızı yakan kişi canımızdanb

MARAL ATMACA

431

olduğu için biz acıya boyun eğip susmuştuk Burada ölen Ses bizden bir parçaydı ve biz hızla kan kaybedip ölüyorduk.

Naz depodan henüz çıkmadan onu durdurdum ve son anda kendimi toparlayıp, “Sana dokunmalarına izin verme!” dedim ydvararak “Ne gerekiyorsa onu yap ama seni incitmelerine izin

verme!’ dedim. Naz yaşlı gözlerle başını çevirip bana bakmıştı.

•Yiğit için bunu yapmalısın…" diyerek hıçkırdım. “Gerekirse öldür, Naz ama buna sakın izin verme,” dediğimde gözlerinde oluşan nefreti gördüm. Evet, o gözlerdeki öldürme arzusunu görmüştüm lâkin yenilgiyi de görmüştüm.

Hayır, fimdi pes edemez. Nazı götürdüklerinde Arda, hepimizin perişan halini zevk

alarak izliyordu. Vakit kaybetmeden yeni bir kart seçince, his sizleşmiş gibi hiç tepki vermedik. Belki de önünde sonunda sı ranın hepimize geleceğini bildiğimizdendi bu suskunluğumuz. Yeni kurbanını seçmişti: “Araf.” Boş gözlerle ceza kanlarından

birini çekip alışını izledim. Kartı parmaklarının arasında evirip çevirdi ve sonunda tek bir şey söyledi: “Dirgen.”

Dirgen mi?Bu

da nesi? Araf ı çözmeden sandalyeyi çekerek orta alana getirdiler.

Ben Araf1 ın tepki vermesini beklerken o yine susmayı seçmişti. Kara gözleri kaderine teslim olmuş gibiydi. Dudaklarında bel li beliniz bir gülümseme vardı. Huzurlu görünüyordu. Evet,

üzerinde garip dinginlik vardı. Hayır, bu kaderine razı gelmek değildi; ölüme meydan okumak hiç değildi. Onunkisi ölüme

kendi isteğiyle gitmekti. Başta bunun nedenini anlayamadım

ama daha sonra zihnimde tüm parçalar kendiliğinden yerine oturdu. Araf ölüme gözü arkada kalarak gitmiyordu çünkü Şa fak burada değildi. Şafak kurtulmuştu ya bu, ona ölüm anında

bile huzur veriyordu. Sanırım şu romantik zırvalarla uğraşan lar bir yerde haklıydı, insan çok sevince, ölüm anında bile sev

diklerini düşünüp mudu oluyordu. Sanırım bu, bir bende işe

yaramıyordu.

Ben burada an çekiyorsam Alaz orada bir zahmet

432

YARALASAR - II

gebenin. Evet, gerçekten de sevgili Buzdağı benim taraf jeviliyormuj. Adımlardan biri depodaki raflardan ucu sivri, çat;

şey aldı. Onunla ne yapacağını gerçekten merak ed Adam, Arafa yaklaştı. Saçlarından asılarak kafasını iyi

doğru çekti. Sivri uçlu demiri AraFın çenesinin altın; nuna yerleştirince gözlerimi irice açtım. Şimdi ne yaş anlamıştım! Araf’ın anık ne kadar yaşayacağı tamam

irade gücüne kalmıştı. Başını öne doğru eğince demj uçlarından biri çenesinin altındaki yumuşak dokuyu pa

Diğer ucu ise boynuna saplanıp nefes borusunu parça);

Başını rahatsız edici bir pozisyonda tutarak arkaya do mişti. Boynu gerilirken yutkunamıyordu bile. Nefes

çok zorlanıyordu. Boynunu rahat ettirmek için öne d

pırdamalıydı ancak bunu yaparsa ölürdü. Demirin siv

başı arkada olsa bile çenesine ve boynuna hafif saplını biraz kanıyordu. Ellerini kullanmadan o ölüm aletim

kurtulamazdı. Her şekilde ölecekti çünkü bu pozisyon dayanmazdı. Kendi sonunu kendi getirerek öleceğini bi işte asıl felaket buydu. Kahretsin, bu gerçekten berbat b

ce yöntemiydi.

Bu Ahmet pisliğinin acaba Nazilerle bir akrabalığı Çünkü bu, insanları zehirli gaz ile eritip sabunlajtınm kotu. “Saçmalık1” Kendimi tutamayıp yine sesimi yü! “Kendi koyduğun kuralların dışına çıkmayı bırak. On din, cezasını hayvanına verip vermeyeceğini sormadın,

Oturduğu yerden beni küçümsercesine göz devirt

dan daha zeki olduğunu düşünürdüm, sevgilim. Se

le bir cezayı yarasasına vermeyi kabul eder mi?" Se düşündüğümde istemeden de olsa ona hak verdim,

hayvan hemen ölürdü ve böyle bir durumda tıpkı 1

dürdüğü gibi gözünü bile kırpmadan Araf’ı öldûrü

MARAL ATMACA

433

kendi çekerek birkaç dakika da olsa zaman kazanıyordu, ^lûlsûz teslimiyetimi gören adam gülerek elini beyaz fanusa

doğru uzattı. “Diyecek sözün yok, değil mi? Ben de öyle dûjûnmüjtüm.’ diyerek benimle alay etti. Söyleyecek çok şeyim nıdı ama bir akıl hastasında işe yaramayacağı için susuyordum.

’Gereksiz ayrıntılarla boş yere zaman harcamanın lüzumu

yok." dediğinde neyin peşinde olduğunu anladım. Alaz gelme den önce hepimizden kurtulmak istiyordu. Naza da cezasını

yarasasına devredip etmeyeceğini sormamıştı. Gerçi öyle saçma bir cezayı Naz o kuşa nasıl devredebilirdi, orası da tam bir mu

amma. Sanırım hayvanlara pas geçemeyeceğimiz cezalarla daha

çok karşılaşacaktık. “Kuzey Sancak!” diyene kadar ben onun tekrar bir isim seç

tiğinin farkında bile değildim. Naz’ın üst kattan gelen çığlık

larını duymak beni mahvediyordu.

onlardan korumayı başarmış olsun.

Lütfen» kendini bir şekilde

Bunu hepimiz için ama en

çok da kendi için yapmalıydı.

Arda, Kuzey e bakıp, “Cezan…” diyerek güldü.

Acımızdan

zevk alıyor, aşağılık canavar.

“Seçim,” dedi. Ne demek istediğini anlamadım. Neyin seçimi? Adamları durumu anlayıp Kuzey i

çözünce Kuzey yumruğunu maskeli adamlardan birinin yüzü ne geçirdi. Sanırım Kuzey, adamın burnunu kırmıştı. “Şimdi

hesaplaşma vakti!" diyen Kuzey’in çenesindeki tüm kaslar se ğiriyordu. Ona doğru gelen diğer adamın yumruğunu havada

tuttu. Adamın bileğini sertçe bükünce bu gece ilk kez rahat bir nefes almıştım. Adam kırılan bileğini tutup acıyla bağırınca

çığlıklarından zevk aldığımı fark etmiştim. Kuzey onun işini bitirmeden saçlarımın arasındaki soğuk metali hissettim. “Kızı ölü görmek istiyorsan devam et!” diye bağırdı Arda. Tam ar-

kamdaydı ve silahı kafama dayamıştı. Onun soğuk sesini du yunca Kuzey hareket etmeyi bırakmıştı. Beni öldürmeyi göze alamazdı. Belki de alabilirdi, bilemi

yorum. Sonuçta karşımızda tımarhane kaçkını bir deli vardı.

434

YARALASAR -

U

Adamlardan birinin silahını çıkartıp çocuklardan birine do

rulnuğunu gördüm. Ecrinden gelen iniltilere bakılırsa 11^

kurban oydu. Arda, “İkisinden biri bu gece ölecek ama kU( rulacak olanı sen seçeceksin,” dedi. Kuzey yumruldannı Bu herifin adalet anlayışına sövmek istiyordum. Aklınca seçift

yaptırarak kendi adaletini sağlıyordu.

“Hadi!” diyerek silahı iyice kafama bastırdı. “Kimin hayaca kalmasını istiyorsan söyle!” Kuzey e baskı yapıyordu! Kuzeyi

gözleri endişeyle benim ve Ecrin’in üzerinde oyalanıyordu. Hiç konuşmasın istedim. Hangimizi seçerse seçsin bir diğeri öle

cekti. O benim çocukluğumdan bu yana tek koruyucum ve ağabeyimdi. Ecrin için ise çocukluk aşkıydı, kalbini verdiği tek adamdı. Peki, Kuzey için hangimizin sevgisi daha baskındı? Bu

nun cevabını öğrenmeyi hiç istemiyordum, özellikle de bugoe

Ecrin’in ağlayarak, “Se-Sedef’i seç,” dediğini duyunca için

acıdı, ölüm hep en büyük korkum olmuştu. Evet, bcncilceydi ama ölmek istemiyordum çünkü beni benden başka koruyu hiç kimse yoktu. Fakat Ecrin’i de kaybetmek istemiyordum. İlla birini ölüme terk etmek gerekiyorsa bu ben olabilirdim.

“Ecrin i seç,” diye fısıldadım, ölüm korkusu sesimin kuık

çıkmasına sebep olunca derin bir nefes aldım ve daha kararlı bir şekilde, “Ecrin’i seçmelisin,” dedim. Kuzey, her ikimize de buruk bir tebessüm ettikten sonra başını kaldırıp arkamdaki celladımıza baktı. Ne yapmak iste* diğini anladım. Başımı iki yanıma hayır dercesine salladım. Ağ lamaktan yorulan gözlerim nasıl bu kadar çok gözyaşını içinde

barındırıyordu, bilemiyordum. Ever, yine ağlıyordum. Bana

bakan çocuğun dudakları kıvrıldı. Bu, yetim birinin kırgın te bessümüydü. Ecrin’c baktı ve içi yandı. Ecrine de kıyamadı,

onu ölümün kollarına itemezdi. Sonra yine gözleri beni buldu

Siyahları buğulandı, sis çöktü sevdiğim gözlerine ve yapamadı. Benden de vazgeçemedi. Çok denedi bir seçim yapmayı ama ne

aklı kabul etti ne de yüreği buna izin verdi. Gözlerinde gördü-

MARAL ATMACA

435

&üm o yıkımın nedenini bilmek bile içimi acıtırken söyledikleri

ölüm gibiydi. “İkisini de seçiyorum,” dedi. “İkisinden birinin vebalini almaktansa ben onlar için ölürüm.” İşte tam bu nok

tada daha fazla gözyaşı döktüm. Bu çocuk sen görüntüsünün aksine çok güzel seviyordu.

“Eğer istediğin buysa…” diyen Ahmet, namluyu ensemden çekip Kuzeye doğrultu. Ecrin ile aynı anda, “Hayır!” diye ba ğırdık. Bizim itirazlarımız Kuzey in bedenine giren kurşunu

durdurmadı. Boğazım kanarcasına haykırdım. Onu vurmuştu!

Kuzey, kanayan bedenine bakarak bize doğru bir adım attı. Sar

sakça arağı son adımda vedalaşmak ister gibiydi ve sonra her şey bitti. İki kurşun! Kamına giren iki kurşun onun bedeni

ni kanlar içinde bırakmaya yetmişti. Ecrin veryansın ederken, kendi attığım çığlıkları susturmak istedim. Çocukların hepsi acıyla Kuzey in adını sayıklıyor ve yere düşen çocuktan bir ses gelsin diye yalvarıyordu. Fakat benim çığlıklarım susmuyordu.

Arda nın çığlıklarımdan zevk aldığını karşımda durup gülme

sinden anladım. Ancak Kuzey yerde kanlar içinde yatarken hiç bir güç beni susturamazdı. Ona bunu hiç söylemedim ama o benim ağabeyim gibiydi. Peki, bu gece kim ölmüştü? Kimsesiz

liğimin kimsesi olan çocuk mu ölmüştü yoksa geride kalan ben

mi ölmüştüm?

Bu gece kim öldü? “Kuzey.” Gözlerim ağlamaktan ağrırken hıçkırarak fısıltımı

ona duyurmaya çalışıyordum. “Kuzey, uyan…” dedim. Neden hiç kıpırdamıyordu? “Kuzey uyan!” diye öyle bir bağırdım ki çığ

lığım yüzünden kafeslerdeki tüm yarasalar feryat ederek kanat çırptı. “Beni bırakma! Söz verdin beni bırakmayacağına dair!

dedim baygın bedenine bakarak. Gidemezdi, aldığı her kurşun benim tenimi yakarken beni bırakıp gidemezdi. Herkes giderdi

ama Kuzey benden hiç gitmezdi. Ona yaptığım onca şeye rağ men bana hep kızar ama sonra affederek yanımda kalırdı. “Sana

yalvarıyorum, kalk!” diye bağırdım. Kan neden bu kadar çoktu?

436

ÎARALASAR - II

Eğer bu gece Kuzey ölür ve ben hayatta kalırsam.., Yeni bû L

doğardı. Hepsinden daha gözü

kara ve acımasız bir katily^’

dım kendimden. Arda nın eceli olacak kadar acımasız bir

dönüşürdüm! Ardaya bakıp nefretle haykırdım. “Seç!” Ona olan nef^mi sesime vurup ağlayarak bağırdım. “Hadi, tüm kanlan pj ve sonumuzu getir!” dedim. Kuzey bir ölü gibi yerde yatr^

ben daha

fazla acı çekiyordum.

Hani ölüm beni korkutuyor^)

O zaman neden cam şu saniyede ölümü arzuluyordum? yır, ölüm korkunç değildi. Korkunç olan biz insanlardık ölj^ kurtuluştu, ölüm tek kurtuluşum uzdu.

Arda bir kart daha seçti. “Efe…” Çıkan isim gözyaşlan^ boğulmama neden olurken ceza kanından "uyuşturucu* pj.

mışu. Bize açık bir kapı sunmuyordu. Cezalarımızı yarudarj bile devretmemize izin vermeden hepimizi öldürüyordu. 0 in

san değildi, bunu yapan bir insan olamazdı.

Çekmeceden küçük bir kuru çıkartarak içinden bir şınogj aldı.

Şeffaf şişedeki

tüm sıvıyı sonuna kadar çektiğinde^,

yarak hıçkırdım. “Ta-tamam, buldum. Onun yansını Efe’nin yarasasına ver, kalan diğer yarısını Hakan’a ver. Ne de olsa onun bünyesi alışık bu zehre,” dedim. Gözyaşlarını Kuzey ve Yiğit

için akarken, Ecrin in hıçkırıkları ve Naz’m yukarıdan gelen çığlıkları bana hiç yardımcı olmuyordu.

Hakan, “Ne diyorsun kızım sen?” dedi. Bir yandan da ar

kadaşlarımız için ağlıyordu. “Uyuşturucuyu bırakalı on gün oldu.”

“İyi halt enin!” dedim burnumu çekerken. Gözyaşlanmın içinde onu güçlükle görüyordum. “Bana mı sordun bırakırken?

Bu geceden sonra bıraksaydm keşke.”

“Sakar, yemin ederim, tam dayaklıksın!” “Bağırma bana, Allah’ın pis bağımlısı!”

ı |

MARAL ATMACA

437

-Kızım bıraktım diyorum, nesini anlamıyorsun?” •Bırakmasaydın," dedim daha fazla ağlayarak. “Efe alışık de

ğil, hepimiz biraz alacağız!” Başımı çevirip Fulya yılanına dönJüm. “Sen de alacaksın, herkes alacak!” O kadar öfkeliydim ki

fulya ilk kez benden gerçek anlamda korkarak sessizce başını sallamıştı. Hepimiz küçük bir doz alırsak Efeyi kurtarabilirdik

Aksi takdirde aşırı dozdan komaya girer ve ölürdü. Bir kayıp

daha vermeyi kaldıramazdım.

Tam o esnada Naz’dan gelen çığlıklar kesilmişti ve üst üste beş kez silah sesi duyduk. “Naz!” diye haykırdım. Onu öldür

müşlerdi, o da ölmüştü, herkes ölüyordu. Silah seslerini duyan Ahmet güldü. “Tamam, istediğiniz gibi olsun,” dedi. Şırıngayı

koluma saplayıp o sıvının birazını bana enjekte edince inledim. Sokaklarda her türlü pisliğe karışmıştım ama uyuşturucudan

hep uzak durmuştum. Şimdi ise Efe için buna gönüllü olmuş tum. Ahmet diğerlerine de teker teker uyuşturucuyu enjekte eder

ken ben çoktan kendimden geçmiştim. O zehir kanıma karıştığı an gerçek dünyadan kopup rüyalar alemine çekilmiştim. Uyan mak istemediğim güzel bir rüyaydı bu çünkü Kuzey yaşıyordu. Hemen yanımda çimlerin üzerine uzanmıştı ve Ecrin ile dalga geçiyordu. Yiğit gülerek Nazın ismini yanlış söylüyordu. Naz,

yine tepinerek çıldırıyordu. Hakan tüm sulu şakalarını benim üzerimde yapıyor, Efe bize bakarak tebessüm ediyordu. Evet,

biz kimsesizliğin yitik çocukları çok mutluyduk. Gözlerim ka panmak üzereyken biri yüzüme hafifçe vurarak beni güzel rü yadan uyandırmaya çalıştı. “Uyumak yok sevgilim, henüz yeni başlıyoruz,” diyen bir ses duydum. Bu her kimse rüyalarımın

katili olduğu için ondan nefret enim. Ona direnerek kendimi uykunun kollarına bıraktım.

Nehir kenarında çocuklarla gülüşüp konuşmak bana iyi ge liyordu. Fakat bir anda güneşli hava yerini kara bulutlara bı

raka. Hepimiz endişeyle ayağa kalktığımızda kasvetli havadaki

438

YAKAU13AK ■ 11

şimşekler yüzünden Kuzey in arkasına saklanmak zonındı L mıştım. Ve sonra karanlığın içinde bir gölge belirdi. gece olmuştu? Az önceki güneş nereye kaybolmuştu? *K Gölge elindeki silahı bana doğrulttu ve beni korumaya o] Kuzeyi, Yiğit’i, Nazı ve diğerlerini vurunca çığlık atarak ferimi açtım. Nefes nefese etrafıma bakınca yerde kanlar ki j hareketsizce yatan Kuzeyi ve Tunç’u görüp yeniden ağ|an]J başladım. Bu kabus ne zaman bitecekti? Akli dengemi tan^ men kaybetmeden bitmeliydi.

Ardanın yüzümü ellerinin arasına aldığını uyuşturucun^ tesiriyle hayal meyal hatırlıyordum. “Uyumak mı istiyorsun sevgilim?” diye sordu. Uzanıp dudaklarıma bir öpücük kon durmuştu. Ona karşı koyamayacak kadar uyuşmuştu tüm be denim. “Uyuyacaksın ama zamanı geldiğinde.” Güldü. “Vc benim kollarımda.” Bu asla olmayacak! Buradan kurtulur kur. tulmaz ilk iş dudaklarımı tuz ruhuyla temizleyeceğim.

“Ahmet,” diyerek derin nefes aldım. Gerçek adına hâlâ alı şamamıştım. Başımı güçlükle geriye çekerek onun temasından kurtuldum. “Sen neden artık geberip girmiyorsun?” Ciddi bir şekilde sorduğum soru, onun kahkaha atmasına sebep oldu. Yüzümü buruşturmak istedim. Fakat kafam uçmuşken bunu yapamadım.

Kendimi biraz toparlayınca uyuşuk bakışlarım onu buldu. “Alaz canına okuyacak,” dediğimde güldü. “Bunun için önce beni bulması gerekiyor, sevgilim,” dedi. Bu saatten sonra bir A lah’tn kulu bana sevgilim derse yemin ederim üzerine kusanm.

Gözlerim yeniden Kuzey’i bulunca gözyaşlarını büyük bir kederle süzüldü. Ecrin in şu anda hissettikleri benimkinden daha kötü olamazdı. Uyuşturucunun etkisindeyken bile kalbim onlar için acıyordu. Baygın bir şekilde kirpiklerimi aralayıp Ar* daya baktığımda yeni bir kağıt seçtiğini gördüm. Geriye kalan birkaç kâğıdı eliyle karıştırdı ve içlerinden birini alarak açtı. Çı kan isim her kimse bu gece ilk kez gerçek anlamda gözlerini

MARAL ATMACA

439

hastalıkJj bir ifilde oluşmuştu. Başını usulca kaldırdı ve sırasıy la herkese baktı. Gözleri bende durduğunda dudakları yavaşça lavrıldı. “Yankı Sarmaşık!” Harika! Hadi bakalım baflıyoruz. Brn bu gece ölmezsem daha da ölmem. Yafasın fani dünya!

Ben onun kırmızı ceza kartlarından birini seçmesini bekler ken» masanın üzerindeki dizüscü bilgisayarı açtı ve telefonunu

çıkartarak bir kabloyla bilgisayara bağlandı. Kısa bir süre sonra bilgisayara bakarak söylediği isim iliklerime kadar titrememe neden olmuştu. “Merhaba Sipahi,” dedi. Konuştuğu kişi Alaz mıydı? “Amacına ulaştığını mı sanıyorsun?” Mikrofonu açmış ol malı ki Buzdağının soğuk sesini duymuştum. Sadece sesini duymak bile kendimi güvende hissetmemi sağlıyordu.

Arda güldü. “Evet” dedi. “Bitti, ben kazandım.” Şimdi sa disti öldür hakkını yeme, gerçekten de o kazandı. Adam burada bizi öldürmekten beter etti.

Alaz, “Ben bitti demeden bitmez, bunu en iyi sen biliyor sun, dedi. Alazın söyledikleri beni deli ediyordu. Bu saatten sonra hiçbir halt bilmiyoruz oğlum biz. O burada olmadığı için rahattı tabii.

“Hâlâ mı Sipahi?” öcünün gözleri zafer ateşiyle ışıldıyordu. “İzlemedin mi?” İzlemek mi? Ne yapıyordu? Çektiği tüm ka

yıtları aynı anda ona mı gönderiyordu? Belki de doğrudan ona canlı yayın yapıyordu. Beynim uyuştuğu için hiçbir şey düşü necek durumda değildim. “Her ayrıntısına kadar izliyorum.” Ne diyebilirdim ki? İyi halt ediyordu. Ayrıca sesi neden bu kadar sakin çıkıyordu? Bize olanları umursamıyor muydu? Tamam, onun işi katili yakala maktı ama biz o kadar mı değersizdik onun için? Bu ölümler bile onun taştan kalbini yumuşatmayı başaramamış mıydı? Eğer öyleyse Allah versin artık belasını da hepimiz rahatlayalım!

440

YARALASAR ■ II

Ahmet sırıtarak arkasına yaslanmıştı ve gözlerini ekranda^ ayırmıyordu. “Esad, Efe, Hakan, Ecrin, Halil, Fulya ve Y^. ki…* Her birimizin ismini özellikle vurguladı. “Hayatta kalan

son Yarasalar. Onları kurtarmak istiyor musun? O zaman kü çük oyunumuza katılmak zorundasın. Şimdi seçim senin, Si

pahi. Ya kızı seçersin ve diğerlerini tek bir kurşunla öldürürüm ya da onları seçersin, Yankı ölür. Sana söz veriyorum, kimi se

çersen seç diğerini bırakacağım.* Bu teklif karşısında nefesimi

tuttuğumun bile farkında değildim. Ayağa kalkarak bilgisayarı bize doğru çevirince Alaz’ı gördüm.

İşte oradaydı gönlümün yanlış reçetesi. Gözlerimi onun soğuk kahverengi gözlerinden ayıranın ken o, sırasıyla buradaki herkese bakıyordu. Yerde yatan Tunç’j

ve Kuzeye, deli gibi ağlayan Ecrin ile Efeye, korkudan çenesi

zangır zangır titreyen Fulya’ya, tepkisizliğini koruyan Hakan’a, hâlâ boynundaki şeye direnen AraPa, bir de hiç sesi çıkmayan

Halil’e bakıyordu. Ve en sonunda kahve hareleri beni buldu, yutkundu. Baktım, gözlerinden ruhunu görmek istercesine

baktım. Nefesini tenimde hissetmek istercesine baktım.

Yarda*

et, kurtar bizi

dercesine baktım. Ancak benim gözlerim ona yüzlerce sebep için yalvararak bakarken o, sadece soğuk gözlerle

“Üzül”demek istedim. “Üzül, endişelen, benim için kork be adam!” demek istedim! Lâkin sustum çünkü onun

beni izliyordu.

yaptığı seçimi soğuk gözlerinde görmüştüm.

“Söyle hadi…* dedim. Dudaklarım acıyla kıvrılırken onun karşısında ağlamadım. Gözlerim doldu ama ağlayanudım.

“Hadi, yaptığın seçimi söyle!”

Nasıl da hissizim öyle, nastlda

ölüyüm bu gece. Aslında acı çekiyordu, bunu biliyordum. Gizlemeye çalı

yordu çünkü hayatının en zor kararını benimle veriyordu. Dahi bu sabah öpüp kokladığı kadının ölüm fermanını imzalıyordu

Elbet onun için de zordur, değil mi? Ama bana olduğu ladır zor değildir. Baktı yüzüme, uykusuz gözleri bir süre sadece beri

MARAL ATMACA

441

•Jcdi Alaz veda ediyordu bana. O kadar kişiyi ölüme atmayakadar mantıklı düşünürdü. Peki, hep aklıyla hareket eden

adam. Arda’nın şakası olmadığını bilmiyor muydu? Kendi ka-

nsını öldüren bir adamın bana acımayacağını bilmiyor muydu? 0. bunu çok iyi biliyordu. Bu sadistin beni bile öldüreceğini

iyi biliyordu ama buna rağmen beni gözden çıkarıyordu çün

kü başka şansı yoktu. Beni feda etmekten başka şansı yoktu. Benim hayatıma karşılık tüm çocukların hayatı… Bunu yap maktan başka çıkar yolu yoktu. Her şeyden önce duygularını

bırakıp doğru kararı vermeliydi. Evet, bunu anlıyordum. En doğru kararı verdiğini onaylıyordum ama gel gör ki ben de acı

yordum. Aklım onun kararını destekliyordu fakat kalbim doğ ru ve yanlışı karıştırmış halde kırgındı. işte en çok acıtan buy

du çünkü bu iş aklımdan çıkmış, kalbimin meselesi olmuştu. Gözlerimin içine son kez baktı ve ölüm emrim dudaklarından

döküldü. “Diğerlerini seçiyorum,” dedi. Bana baktı, bunu söy

lerken gözlerimin içine bakıyordu. “Kızı öldürebilirsin!” Gözle rimden süzülen bir damla yaşa engel olamadım. Bu daha önce

de olmuştu ve bundan sonra da olacaktı. Onun için gözden çıkarılan ilk kişi hep ben olacaktım.

Arda silahını bana doğrultunca tebessüm ederek bir zaman

lar sevdiğim adama baktım. “Seni anlıyorum. Hayır, sana kız mıyorum da.” Dudaklarım titrerken güçlü görünmeye çalıştım. Savunmasız ve kimsesiz hissederken güçlü değildim. Asla onun

ilk seçimi olmayacaktım ve ben, bunu bilerek ölüme gidiyor

dum. Kimse farkında değildi ama benim de canım yanıyordu. Herkes bencil diyordu bana ama bencil diye yargıladıkları kişi en çok acıyı çekiyordu.

Ttim hayatım boyunca herkes yaraladı beni ama kimse yarala rımı sarmadı. Kendimi toparlayıp ona baktım. “Çocukları kurtardığın için

teşekkür ederim," diyerek ıslak gözlerle gülümsemeye çalıştım. Kirpiklerim titredi, konuşmak için kendimi zorladım. “Ama

442

YARALASAR - II

eğer ölmez ve bir şekilde sağ kalırsam, sana yeminim olsun yaşa yıp yaşayacağın en büyük kâbusun olacağım. Ever, seni anlıyo

rum ama bir o kadar da anlamıyorum,” dedim. Ben bazı şeyleri anlıyorum anlamasına da, onun için atan kalbim anlamıyordu

ki. İnsan kendi kalbine bir şey anlatamazdı. Ben onu anlıyor dum ama kalbim kırgındı» acıyordu. Onu ne yapacaktık?

“Kurallar, sevgilim,” diyen Arda’nın parmağı tetiğe hafif bir

baskı yaptı. Bilgisayarın ekranındaki Alaz’ı izlemeye devam et tim. Ve Arda’nın “Hepimiz uymak zorundayız,” dediğini duy

dum. Son duyduğum ses, bana kendi kurallarını hatırlatan

Arda’nın sesiydi. Hemen sonrasında Arda tetiğe bastı ve Alaz gözlerini yumarak başını eğdi. Göğsüme saplanan bu acı da ne yin nesiydi? Neden kanıyordum? Alaz neden yenilmiştik içinde

gözlerini kaçırmışa? Hissettiğim bu acının sebebi neydi? Peki,

dudaklarımdan süzülen bu kanlar? Acıyor,

tek söyleyeceğim bu… Çok acıyor.