CamScanner ile tarandı

ÖZGE NAZ

CamScanner ile tarandı

CamScanner ile tar;

ÖZGE NAZ Yayına Hazırlayan: Sude İller Kahramanoğlu Editör: Öznur İlter Düzelti: İrem Küçük Son Okuma: Meryem Çelikten Çağlar Kapak Tasanın ve İllüstrasyon: Şeyma Kırbaş Sayfa Tasanm: Şeyma Kırbaş

Baskı Tarihi: Kasım 2023 ISBN: 978-625-98914-8-4 Yayınevi Sertifika No: 30492 Bu kitabın Türkçe yayın hakları Ren Kitap Yayın Dağ. San. Tic. Ltd. Şti.’ne aittir. Yayınevinden izin alınmadan kısmen ya da tamamen alıntı yapılamaz, hiçbir şekilde kopya edilemez, çoğaltılamaz ve yayımlanamaz

Ren Kitap Maltepe Mah. Davutpaşa Cad. Yılanlı Ayazma Sok. No:8 Kat:2 D:8 Zeytinbumu/İstanbul - Tel: 0212 641 34 76 Baskı: Bordosiyah Yayın Basım Dağıtım Aj. Tar. Gayr. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. Maltepe Mah. Davutpaşa Caddesi. Güven İş Merkezi No: 83/2 B Blok İç Kapı No: 312 Zeytinburnu-İstanbul matbaa@bordosiyah.com.tr Tel: 212 613 73 00 Sertifika No: 44653

www.renkitap.com

İşığı sönmüş herkese…

CamScanner ile tarandı

ocukların öldüğü dünyayı artık hiçbir ışık aydınlatamaz.

Ç

“Çocuklar teker teker ölüyor.”

Ortama bomba gibi düşen ses, bütün dikkatleri üstüne çek

meyi başarmıştı. Büyük umutlarla başlatılan deneyler başarısızlıkla sonuçlansa da bu onları durdurmayacaktı. Hükümetleri yok etmek için büyük bir darbe başlatmayı hedefleyen Arkana, her geçen gün

amacına biraz daha yaklaşıyordu. Örgüt kurulalı uzun bir zaman ol muştu, toplamda yetmiş sekiz üyeyle devam ediyorlardı. Tüm kartlar dağıtılmıştı ve herkesin bu kartlar sayesinde üstlendiği bir rolü vardı. Birçok ülkeye tesislerini kuran örgüt, kaleleri içten fethetmişti. İmparator, tahmin ettiği sonuçla birlikte, “Kaç ölüm verildi?” diye

sordu. İfadesiz yüzü, merhametsiz biri olduğundan değil, otoriteyi elde tutmak istediğindendi.

Sözcü, bomba etkisi yaratan konuşmalarına, “Bugün birinci te siste zihinsel teste tabi tutulanların hepsi vefat etti,” diyerek devam

etti. Birçok ülkede bulunan tesisler, henüz bir birey hâline gelmemiş çocukların eğitimleri için kurulmuştu. Küçük yaşlarından itibaren, bir

CamScanner ile tarandı

Öz^e Naz

kukla olma amacıyla yetiştiriliyorlardı. Günün birinde kart sahibi ol maları için uyumlu yapmaya çalışıyorlardı. Testi yapan doktorları^

verdiği rapora göre yeni teknoloji, çocukların bünyesine fazlasıyla ağır gelmiş. Beyin ölümleri gerçekleşmiş.”

İmparatoriçe dikkatle olan biteni dinlerken araya girip, “Ailelere haber verildi mi?” diye sordu. Günün birinde kendi çocuğuna uygu,

latacağı testler şu an binlerinin çocuğunun ölümüne neden oluyordu. Sevdiği adamdan bir çocuğu olmasını çok istiyordu ve bu çocuğu

örgüte kurban etmesi gerektiğinin de farkındaydı. Gelecekte yalnızca kendi soyu İmparatoriçe olmalıydı. Sözcü ne diyeceğini bilemez bir hâlde, “Vermemize gerek kalma

dı ” dedi. “Yaşamsal fonksiyonlan durunca temsili kartlardaki bağ lantılar koptuğu için öldüklerini anladılar.”

“Bu çok kötü oldu.” İmparatoriçe derin bir nefesi ciğerlerine yolladı. Kaderleri olmasını hedefledikleri kartlar, sonları oluyordu.

Duygu katışıklığı yaşarken ailelere nasıl izah edeceğini düşünmeye başladı. “Herkese yaşama şansı verilmez İmparatoriçe, bazılarının kendini

feda etmesi gerekir.” İmparatoriçe, acımasızca çıkan kelimelerle ol duğu yerde kaldı. Koyu bakışlarını merhamet duygusunu hiç tatma mış olan adama çevirdi. İmparatoriçe’nin hayatı kolay olmamıştı. Yaşadığı zorlu hayata

rağmen merhamet duygusunu hiç kaybetmemişti. Dışarıdan çok so ğuk biri gibi dursa da kalbi korlarla kaplıydı. Dişlerini yavaşça biıbi

rine bastırıp, “Kartın gibi konuşmayı bırak, Şeytan, dedi. Örgütün üçüncü kurucusunun kartı, tarotta Şeytan kartıyla eş de ğerdi. İmparator, İmparatoriçe ve Şeytan kartlarına sahip bu üç arka daş, bütün dünyanın düzenini değiştirecek bir örgüt kunnuşlaıdı.

Şeytan elini pantolonunun cebine koyarak rahat bir tavır takın Yaşma göre oldukça genç ve yakışıklıydı. Karşısındaki kadın hariç, bütün kadınlan tek bir bakışla kendine âşık etme potansiyeli var

“Hadi ama, bana hak verdiğini biliyorum,” derken dudaklarında Ç pik bir gülümseme belirdi. “Buraya kaybetmeye gelmedik, kaza

ya geldik. Kazanmanın birinci kuralı ise kayıp vermektir.

6

Bronz II împaratoriçe, kurduğu örgütün içinde ölen masumlar yüzünden

acı çekerken ortaklarından birinin bu denli rahat olmasından hoşnut değildi- “Kayıp vermeye senden başlayabiliriz, Şeytan.”

Şeytan kendinden emin bir sesle, “Beni bir gün seveceğini bili

yorum,” diyerek genç kadının tam önünde durdu. Gözlerinin içine

bakmaya çalışıyordu. Ona hiç dönmeyen gözlere olan hasreti, kalbini harlamaktan başka hiçbir şey yapmıyordu. “Herkes bir kere de olsa

şeytana uyar.” Kadın, ona uymayacağını biliyordu. Herkes uysa bile

o uymamaya kararlıydı. İmparator’un yanma yürüyen kadın, aralarındaki mesafeyi azalttı.

“Bu işe çocuklardan başlamak mantıklı değildi,” dedi. Amacı düze ni değiştirmekti, çocuk kurban etmek değildi. “İmparator, bir şeyleri yanlış yapıyoruz.” “Endişeni anlıyorum, sevgili nişanlım,” dedi İmparator. Gerilim se viyesi bir hayli yükselmişti. Bunu düşürmek için ılımlı konuşacaktı. Ne nişanlısını ne de en yakın arkadaşını karşı karşıya getirmek istemiyordu.

împaratoriçe, parmaklarım adamın omzuna yerleştirip yavaşça sıktı. İmparator dağılan aklıyla birlikte kadının gözlerinin içine baktı. Onu hem fiziksel hem de ruhsal anlamda hissediyordu. “Yanlış yap tığımızın farkındasın, değil mi?” diye sordu împaratoriçe. Ses tonu

öyle etkiliydi ki, İmparator gözlerini kırmızı dudaklardan alamıyor

du. “Örgütün kurulma amacı bu değildi.” “Yanlış olan biz değiliz, împaratoriçe.” Konuşan kışı Şeytan dı. Kadının, İmparator’un aklına iyilik tohumlan ekmeye çalıştığının

farkındaydı. Bu yüzden ikisinin özel olarak konuşmasma ızm ver“L, Şeytan, ses tonundan akan nefretle, “Yanlış olan dun £ ve biz

bunu değiştireceğiz,” dedi. Birçok kimyasal, nükleer / silahta imzası bulunuyordu. Hiçbirini kullanmaktan çekmrney^

çekti. Yeryüzünde cehennemi yaşatmaya yemin elten Ş

ya düzeniyle birlikte artık tek devlet yönetimi yönetim de biz olacağız.” Sesi kendinden eminı Ç

cek

q

ju Nefret

f selamı

tohumları kelimelerinde yeşermişti. Elini a ır verip, “Yaşasın Arkana!” dedi.

7

1

<

t?<

.

!e.i A-’ K 1 . I ■ ■ 1 Kf M <.n Kaktı

m

tl^’rıîtHiun.h l,l( ;,.f, b.jt ; •< ■ .

fapgfvMnçt stytaMritari MkMBcte dmMiltien trnr». ‘‘hımta “ »i.cnm-i s »kn’.sj dedi <(…….. ■

^-ını S* ı . -r •

iW nryMtar Mtr. naftar OMMnML Zaaf. en hOyrit tarife - ■ • ■ ■ . : . <tırfl ;tV-  ifj, f,

C<‘T •=’■< olduğu .Hİ.mun bakıjlanyh buluşturdu, c’ccı’û "! biliyordu. “Arkana benim her şevini, (ln.

r,:.T; • >• p. j *r .• ; l.;nra ûm.Kim öldürmek değil. yaşam vermekti • ;» •’ irme TuikuyJa bakarken Şeytan bundan İnç ha.vctnıı. v.t,-!. Asıldığını hissederken bakışlarını nişanlı çıtltvn iîr, p r. . rrvc yöneltti vc ^guk ülkenin manzarasına dikti Impa :.r vdıf ı i >dmı kendine değru çekerek yatıştıran bir sesle. “Kan c.’rr,;.■n I olmaz, tcvgılı nişanlım.” dedi Kadının tedirgin oldu j îiîiîh. fan lî.davdt ve ıhınımu daha da çıkma/a sokmak istemiyordu ç<»( ,a laı ırtfüiün gclevcKivdı. ölümler artarsa ellerimle gelceek tu mına !..U n kalmaVAsakt» "Kayıp vermeden hiçbir savaş başuty

îm.î-

|:

îtıujaî.ma; İr:ip.;:;aorıvc nın eudışcu eö/lcrındcn okunuyordu.

Hır savaa.ı

Şt >I .â ıhlarını pciucrcüm Çekip, “Sava; kapıda,” diyerek ıkı

i otıuşm:.ii:.a dx!ul e.üu hnpu!au»ıbc oionu-yı HumSc tutmak ııicrccBinc,

miu:

İmparator P

».unu:us k»!d; 2. ‘ S-Ui :- hakkı tamdı 2HU ZaOMU CCVap Wfl* Miı ’ U.u. eM-du. £iti,_ta bu »vlkx’î cdauylü patlamak ü/ei’.y- 1 lîipu’iıi.ıi ”h« iMî’at d4 _ ■ /’ d.yelek ata/a gud» Nıy«u|,! ",’1 ‘üıuı i (o !tu.ıp J.44.İ “ScKİe» het geçc° KUn b»«^>rU»r‘ü r»huüıj, ıHui .ma.y un_m Her ka/ızı buükto vcıdı^m»- 4»’b‘

cnuuu; Û4 tarita «Ml>C»KK<tu ” r ı •„, > < „ ■_, ■i j/I.ih Ja ulüdmua ıluc. - e ıpuî "(/.g-ii UtotU, h<sr î«>yl.dtgmM? kaijıhk

Uih* ı4.Uı İH, İ.taâuj «j>fc hu *.iı» fikn lm£u/u î»ku «aı-üı.

b

CamScanner ile tarat

’.t.:

İmparator. Tuttuğu narin eli dudaklarına götürdü ve küçük bir buse kondurdu. “Biz sana hizmet etmeye hazırız.” Bakışlarını yakın dostu

na çevirdi. “Öyle değil mi, Şeytan?” Şeytan ağzının içinden, “Öyle,” diye cevapladı.

İmparator korlarla kaplı gözlere geri döndüğünde içindeki şüphe tohumlarını yok etmek adına, “Biz bu savaştan sağ çıkacağız,” dedi. Yavaşça kavradığı çeneyi yukarıya kaldırdı. “Sen İmparator’una gü ven. O, seni bu savaşta yalnız bırakmayacak.” “Aramıza hiçbir şeyin girmesini istemiyorum.” Genç kadın ne olursa olsun içinde büyümek üzere olan şüphe tohumlarını söküp ata

mayacaktı. Üçüncü kişinin varlığından rahatsızdı fakat onun, iblisin yuva edindiği zihnine de ihtiyacı vardı. İmparator yemin edercesine, “Buna kimsenin gücü yetmez,” dedi.

Dudaklarını ateşten bir parça olan dudaklara bastırdı. Parmaklan ince beli sararken bedenin gevşediğini hissetti. Bu kadına ihtiyacı vardı ve hayatını onsuz düşünemiyordu. “Biz hem ruhsal hem de fiziksel anlamda birbirimize bağlıyız.” Fakat öyle olmayacaktı. Şeytan, şey tanlık yapmaktan geri kalmayacaktı çünkü fıtratı buydu. Odanın içi uyan sesiyle dolarken ekranlarda kırmızı sinyaller yan maya başladı. Örgütün sözcüsü geniş ekranda belirerek, “Kurucular,” dedi tok bir sesle. “Acil bir durum olduğunu bildirmek isterim,” diye

devam ederken durumun ciddiyeti yüzünden okunuyordu. Tesisler

birer savaş alanına döndü, büyük bir isyan başlatılmak üzere. İmparatoriçe hızla ayağa kalıp ekranm karşısına geçti. Neler olu yor? Derhal rapor istiyorum!” Sözcü, “Başarısız deneklerin aile büyükleri hesap sormak istiyor lar,” dedi. “Kendilerine imzaladıkları sözleşmeyi tekrar okumalarını

söyledim fakat kurucularla görüşmek istiyorlar. Kafasını olum anlamda iki yana salladı. “Askeri birlik olaya dahil olsa da dırenmey

kararlılar. Direniş devam ederse ölümler artacak. “Onlarla konuşmak istiyorum,” dedi İmparatoriçe. Pr J

.

hâle gelmesi beklenmedik olsa da her şeye hazırlı ıy h acılarını paylaşacak, aynı zamanda acıları olmaya devaı Şeytan, kendinden emin adımlarla kadının Ya^ın „özvaşlaTam yanında durduğunda ona üstten bir bakış attı. Timsah gozy ş

9

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz rina ihtiyaçları yok, Roza,” derken kadının ismi dudaklarından bir ila hi gibi dökülmüştü. “Bırak onlara gerçeği söyleyeyim. Birinin bunu demesi gerekiyor. Kötü adam olmaya hazırım.” Genç kadın adının söylenmesiyle rahatsız olurken harflerin üstüne basa basa, “İmparatoriçe,” dedi. “Senin için yalnızca İmparatoriçeyim.” Kafasını kaldırıp adamın gözlerinin içine baktı. “Ve sen zaten

kötü olan adamsın.”

“Yaşasın Arkana, Yaşasın Arkana deyip duruyorsunuz, bu ölümle rin hesabım kim verecek!” “Çocuğumun bir cenazesi bile yok!” Duydukları acı feryatların sesleriyle ekranda görünen kişilere odaklandılar. Küçük bir aile grubu, tesisin içinde askerlere karşı du

ruyordu. Askerler o kadar fazlaydı ki, hiçbir aile yerinden kımıldayamıyordu.

Şeytan, rolünü üstlenip yarımdaki kadını ekrandan uzaklaştırdı ve konuşmak için çevik bir hareketle tuşa bastı. “Bizimle konuşmak istiyormuşsunuz. Kuruculardan biri olarak konuşmaya hazırım,” de

yince tesistekilerin dikkatini çekti. Bir kadın, “Bize öleceklerini söylememiştiniz!” diye bağırdı. Gözlerinden yaşlar akarken sesini dinç tutmaya çalışıyordu. “Onu te daviler görerek dünyaya getirdim! îlk ve tek çocuğumdu!”

Şeytan acımasızlığı mesken edinen sesiyle, “Zayıf bir çocuk dün yaya getirmeniz Arkana’mn suçu değil,” dedi.

“Onlar zayıf değildi!” diyen bir başkasıydı. “Sizler canisiniz ve

bu yaptığınız deneyler en sağlıklı insanın bile kaldıramayacağı kadar insanlık dışı!” “Örgüte üye olmadan önce sizlere neler olabileceğini anlatırken yeterince açık olduğumuzu düşünüyorum,” dedi Şeytan. “Ayrıca, ko

bay olmaları karşılığında ödediğimiz paraları sayarken hiçbir sorunu nuz yok gibiydi.”

Gözü yaşlı kadın, “Ağır koşullardan bahsetmemiştiniz!” dedi. “Çocuklarımız kendi lisanlarını unuttu ve öğrettiğiniz dil dışında

başka bir dil de bilmedikleri için bizimle konuşmadılar!” Arkana’mn kendi dili bulunuyordu ve örgüte üye olanların çocukları bu dil üze rinden birbiriyle iletişime geçiyordu. Örgütün içinde dil, din, ırk ay10 CarnScanner ile tarandı

Bronz II rımı yoktu; sadece Arkana ve onun getirdiği yenilikler vardı. İnsanı insan yapan bütün özellikler yasaktı. “Arkana’yı anlatırken cenneti tasvir ediyordunuz. Şimdi ise tek gördüğümüz bir cehennem!”

Şeytan dudaklarını ıslattı. “Başarılı olunca çocuğunuzu kuruyor sunuz, başarısız olunca örgütü suçluyorsunuz,” derken sesini ifadesiz

tutmakta güçlük çekiyordu. “Yeni bir vârisiniz yoksa kartınızı teslim edebilirsiniz.” Başka bir tuşa basıp sadece askerlerin duymasını sağ

ladı. “Sorun çıkartan herkesi yok edin. Burası bir cennet ve cennette

hiçbir sorun olmamalı.” Askerler, aileleri dışarı çıkarmak için orantısız güç uygularken

oğlu ölen bir babanın matem dolu bağnşı tesisi doldurdu. “Bu örgüt yok olacak…” Sözlerinden yemin akıyordu. Büyük umutlarla geldiği örgüt, oğlunun mezarı olmuştu. “Yok olacak ve bunu, hiç düşünme den harcadığınız çocukların yakınları başaracak. îşte o zaman, Yaşa

sın Arkana diye bağıramayacaksınız.”

CamScanner ile tarandı

1

KANLI KUKLA RESİTALİ’NDEN GÜNLER ÖNCE… erler ki, sevgisiz büyüyen çocuklar hiç tatmadığı o duygu

D

nun acısını dünyadan çıkaracaktı. Çünkü sevgisizlik, büyük

bir savaş başlatırdı. Sevgisizliğe açtığım savaş, yenilgiyle sonuçlanmıştı. Ben bu dün

yadan göçtükten sonra barış olsa neye yarardı? Yenilgilerim, yalnızca

yanılgılardan ibaret olacaktı. Benim annem vardı; ama annemin bir kızı yoktu. Annemin varlığımı reddetmesinin nedenini öğrenmek istiyordum. Bu yüzden de annemin günlüğüne ulaşmalıydım. O günlüğü öyle sine tuttuğunu hiç düşünmemiştim. İçinde sevgi namına hiçbir şey bulamamaktan korkuyordum. Kendimi yıllardır buna inandırmıştı01-

Annem beni yok yere sevmiyor olamazdı, olmamalıydı. Bir insan nasıl olur da karnında taşıdığından nefret ederdi? Annem bana altı aylık hamileyken, yaşadığı kaza sonucunda er kcn doğum yapmak zorunda kalmış. O kazanın neyden kaynakladı^ nı, neden erken doğup kuvöze alındığımı hiçbir zaman öğrenemedi01

Belki de ondan erken ayrılıp bir süre yanında olamadım diye be° sevmemiş olabilirdi.

12

Hep benden neden nefret ettiğini anlamaya çalıştım. Doğmak dı

şında bir şey yapmamıştım. Doğmak senin en büyük direnişindi, His.

“Yaşmin!” Yağız’m yüksek çıkan sesiyle daldığım düşüncelerden sıyrılırken bakışlarımı hızla ona çevirdim. Bir anda bağıracağını düşünmediğim için irkilmiştim. İkizlerin ev diye adlandırdıkları bir yerdeydim. On

ların yerinde olduğum için temkinli davranmayı kısa süreliğine de olsa bırakmıştım. “Yağış,” diye seslendim. Adı Yağız olmasına rağmen ona Yağış

demeyi seviyordum. Bir başkası dese sorun çıkartabilirdi fakat benim ona Yağış dememden rahatsız olmuyordu. İnsanlar onun konuşma

sıyla dalga geçiyor diye Yağış denmesini istemiyordu. “Neden anne demiyorsun? Anne demek daha güzel değil mi?” diye sorduğumda olduğu yerde zıplamaya devam etti. Anneme anneciğim demek çok isterdim fakat bir kere bile diyememiştim.

Yağız, bir yandan elindeki ekmekten ısırıyor bir yandan koştu ruyordu. Omuzlarını silktiğinde, “Yaşmin demek daha güşel!” dedi.

“Yaşmin! Yaşmin! Yaşmin!” Koşmaya başladığında büyük bir çem ber oluşturarak kendi ekseninde dönüp durdu. Yağız dışarıdan bakıl

dığında çok şımarık gibi görünürdü. Nitekim öyleydi de. Çevresinde herkes onu çok sever, sevgisini fazlasıyla belli ederdi. Herkes, geri getiremeyeceği çocukluğunu Yağız’a armağan etme ye çalışıyordu. Bana hiç masal anlatılmamıştı. Bense Yağız’a hep masal anlatır

dım. Kimi zaman klasik masallardan ilerler, kimi zaman kafamdan uydururdum. En çok Kibritçi Kız’ın benzeri olan Mumcu Kız hika

yesini seviyordu. Ben de öyle. Çok şımarsın, çok mutlu olsun, sevildiğini hep bilsin istiyordum. Bunun eksikliğiyle yaşamasın, sevgisizliğin ne olduğunu öğrenı istiyordum. Yaşmin, bazen böyle davrandığım için bana kızar,

oğluna kıyamazdı. “Koşturma Yağız! Terleyeceksin!” diyerek uyarıda u ur

Y

min> hızlı adımlarla peşinden gitti. Oğlunun tişörtünü ’slak olmadığına karar verince geri bıraktı. Yanıma geldiğinde ag

13

CamScanner ile tare

Bronz II

Özge Naz

nın içinden, “Nasıl bir beddua ettiyse Yağız bile adımı doğru yor,” dedi. Daha çok kendi kendine konuşuyor gibiydi.

söylcn]j.

“Üzülme Yasminka, sen bizim sarı çiçeğimizsin.” Alay ederce ‘ söylediğim kelimelere kızgınlıkla baktı. Sltle “Bir de sen başlama, His.”

Önümdeki dosyayı kapatarak ciddiyeti ele aldım ve ona dikkatli ce baktım. Son zamanlarda garip davranıyordu. Tedirgin duruyordu Çiçek gibi biriydi ama sağanağa yakalanmıştı. Her zamanki çiçeğim değildi. İkizlere de Yasmin’e dikkat etmelerini söylemiştim, onlar ise hiçbir şeyinin olmadığını düşünüyorlardı. Barkan zaten Yasmin’in

hain olduğunu savunuyordu. “Çok dalgınsm bu aralar,” diye konuşurken gözlerinin içine bak

maya çalıştım. “Neler olduğunu anlatacak mısm, çıyan?”

“Neler oluyormuş?” dedi bilmezlikten gelerek. “Fark etmedim sanma…” derken oturduğum yerde dikleştim. “Üs

tüne gelip seni baskı altında bırakmak istemiyorum ama sorun her neyse bilmek istiyorum.”

“His…” “Yasmin,” dedim bir şeyler gevelemesine izin vermeden. “Her ne saklıyorsan, geç olduktan soma söylemenin hiçbir anlamı kalmaz. Bana geç olmadan söyle.”

Tedirgin bakışlarını oğluna doğru çevirdi. Onu gördüğünde içi rahatlarken bir süre boyunca şımarmasını izledi. “Yıllar önce yaşa

dığım ne varsa tekrardan yaşayacakmış gibi hissediyorum,” dedi, bakışlannı oğlundan çekmemeye kararlıydı. “Yağız…” Derin bir iç çekti. O iç çekmenin nelere bedel olduğunu merak etsem de bunun

ağırlığının altından kalkamayacağımdan korkuyordum. “Onu benden alacaklar diye korkuyorum.”

Kelimeleri kulağıma çarptığı an, oturduğum yerden kalktım ve Yas min’in tam dibinde durdum. “Dinle.” Bana bakmasını sağladım. Göz lerimde büyük bir kararlılık vardı. “Yağız senin bebeğinse benim de

göz bebeğim. Onun senden alınmasına asla izin vermem. Tamam mıYavaşça gülümseyip, “Biliyorum, His,” dedi. “Başta oğlumdan nefret ediyordun, onu hiç sevmeyeceğini sanmıştım ama şimdi ken gözün gibi bakıyor, kolluyorsun.” 14

Zihnim beni o anlara doğru götürdüğünde buna karşı çıkmadım. Birlikten içeriye girdiğim an, kulaklarımda uğuldayan seslere

dikkat kesildim. Seslerin zihnimden mi yoksa bulunduğum yerden mi

geIdiğini anlayamamıştım. Bugün benim için bir hayli yorucu geç mişte Zihnimi tam anlamıyla toparlayamadan karargâha geri dön

mek zorunda kalmıştım. Alatav malikânesinden ayrıldığımdan bu yana evim diyebileceğim tek yer burasıydı.

Barkan yanıma gelip elimdeki silahı aldı. Uzaklaşmak üzereyken,

«Neyin sesi bu? ” diye sordum. Karargâhta bebek sesi hiç duyulmazdı ve şu an çığlık çığlığa ağ

layan bir bebek vardı.

“Bebek sesi.” Gözlerimi devirip cevabı karşısında yeni bir soru yönelttim. “Be beğin burada ne işi var?” Barkan bakışlarım benden kaçırdı. “Bilmiyorum, Albay bir şey demedi,” diyerek kısa kesti. Aramızda yaşanan olaydan ötürü aniden

uzaklaşmıştık. Daha doğrusu Barkan benden kaçıyordu. Onu kovala-

madiğim için aramıza mesafe girmişti. Barkan birkaç gece önce beni öpmüştü. Onu uzun yıllardır tanımıyordum ama tanıdığım süre boyunca

alıştığım biri hâline gelmişti. Davranışları ikizi Tarkan gibi değı t. Bana daha farklı yaklaştığına dair içimde hep şüphe vardı ve en son bir araya geldiğimizde yaşanan bu olayla birlikte tezim dogrulan-

^İlk öpücüğüm değildi. Hiçbir şey hissetmemiştim, sadece böyle bir şey beklemediğim için kısa çaplı bir şok yaşamıştım. . { çekildiğinde buna pişman olmuş gibiydi. Özür dileyip sonrasında hiç karşıma çıkmamaya çalışmıştı. ° ^^kçe be. Kendi kaldığım odaya doğru ılerley p nmUvum için lüks bek sesleri daha da arttı. Askeri bir birliğin ıçl” e rahatsız

yaşamdan uzaktım. Odam, demiri paslanan es ı

edici yastık ve kıyafetlerimi koymam için* e ibaretti. Bloklar hâlinde dizilmiş, karargâha ağ bir yerdi. Küçükken eğitim için kaldığım tesis

Şartlarda olsa da her geçen gün alışmaya >aş

jojaptan

askerin kaldığı . radan daha iyi

CamScanner ile tarandı

Bronz II

ğil. beni hiç kabul etmeyen ailemin eviydi. Bebeğin ağlama sesi bitmezken yastığı alıp kulaklarıma doğ^ bastırdım ve yatağın içinde cenin pozisyonunu aldım. Bu Ç1ğllklat

bana bambaşka bir şeyi hatırlatıyordu. El bebek, öl bebek olan bi.

rini… Günler geçmişti fakat geçen günlerin her gecesi, ağlayan bebek

sesi yüzünden işkenceden ibaretti. Kaldığım kısımdaki odalardan bi. rinde var olan bebek hiç susmuyordu. Yüksek sesle müzik dinleyerek

bastırmaya çalışıyor, kulağıma tıkaç takarak zaman geçirmeye ça

lışıyor ya da sürekli kendime iş çıkartarak buraya geri dönmemeye çabalıyordum. Albay sanki ne yaptığımı biliyormuş gibi son zaman larda benimle hiç uğraşmıyordu. Artık Albay ’m yürüyüşünü ezberlemiştim, kapının önünden geçip

giden adımları bir süre daha dinledim. Açılan kapıyla birlikte bebek sesi dışarıya taştı ve kısa süre sonra kapı kapandı. Albay ın o odadan içeriye girmesiyle bebek sesi dinmişt i, ben de fırsat bulmuşken uyu

maya çalışmıştım. Sabah erken saatte kalkmam gerekiyordu. Aldığım yaralarfazla olduğu için vücudumun direnci de azalmıştı. Dinlenme ye ihtiyacım vardı; ama toprağın altına girsem bile dinlenemeyeceğı-

mi biliyordum. Bana her şey haramdı. Uyumuştum, rüyalar görmüştüm fakat kâbuslarımda beni yalnız

bırakmayan bebeğin sesi gitgide büyümüştü. Rüyamdaki bebek sussa da karargâhtaki bebek susmuyordu. Gözlerimi, içimde büyüyen öf

keyle birlikte açıp uzandığım yerden doğruldum. Postallarımı geliş güzel ayağıma geçirerek üstüme ince atletimi giydim. Odamdan dışa

riya fevri bir hareketle çıktığımda koridorda duran Albay ı gör ÜM Albay, “Alışmak zorundasınız,” dediğinde adımlarımı yavaşl tim. Kimseye merhameti olmayan adamın tekiydi.

. „

“En azından başka oda verebilirsiniz!” diyen sesin remesem de bağrışı tüm koridoru doldurdu. Diğer odalarda

kişiler bu bağrışla duvara vurdu. „ “Öyle bir lüksün bulunmuyor,” dedi Albay. Lüksün ne ol tğ1 bu karargâhın içine girdiğim andan itibaren unutmuştum. < Albay kapıyı sertçe kapatıp aksi yönde ilerlemeye başladıİfi

„

CamScanner ile tarandı

Ev diyebileceğim hiçbir yerim yoktu. Alatav malikanesi benim fa

diye seslendim. Bana doğru dönmemesine rağmen konuşmaya devam

ettim. “Neler oluyor?” “Kendi işine bak, Türk lokumu.” Bebeğin ağlaması daha da arttığında dayanılmaz olan sesi duy

mamak için her şeyi vermeye hazırdım. Albay ’ın az önce çıkmış oldu ğu odaya ilerleyip kapıyı açtım. Karşıma simsiyah saçları ve güzelli

ğiyle göz kamaştıran bir kadın çıktı. Duruşu tam olarak ‘ben buraya ait değilim’ diye bağırıyordu. Kucağında ise onun tam zıttı olan bir bebek vardı. Güneş gibi parlayan saçlarıyla doğmuştu. Bir yandan onu pışpışlarken diğer yandan, “Ağlama anneciğim, ağlama bebeğim,” deyip duruyordu. “Yalvarırım ağlama.”

Bebek sanki ona inat daha çok bağırıyordu. “Sus…” dediğinde bir yandan sallamaya devam etti. “Sus…”

Gözlerim kararıyor, kaçmak istediğim anlara doğru beni itmeye

çalışan sese karşı gelmem gittikçe zorlaşıyordu. “Yeter artık!” diye

bağırdığımda kime bağırdığımı bilmiyordum. Bebekler ve sesleri bana iyi gelmiyordu. Tek bildiğim buydu. Bebek görmek istemiyor dum. Bebeklerden nefret ediyordum. Günün sonunda tıpkı annem gibi

olmuştum. Sert çıkışım yüzünden karşımdaki kadın bana öfkeyle baktı. Hem ürkek hem de kızgındı. “Buraya bir bebekle gelerek hata yaptın,

derken onun neden burada olduğuna anlam veremiyordum. “Yaptığım ilk hata değil. ’’ Bakışlarını benden çekerek kucağındaki

bebeğe döndü. Ona gülümseyip susturmak için ilgisini çekmeye çalıştı. “Niye susmuyor?” diye sorarak içeriye doğru adımladım. Kısık çıkan bir sesle, “Bilmiyorum… dedi. Aç değil, emmiyoı. Bezi de temiz. Neden susmuyor, bilmiyorum. Sadece ağlıyor. Tıpkı be

nim gibi, sadece ağlıyor. ”

“Tek başına mısın?” ıt „… Kafasını olumlu anlamda sallayıp çok geçmeden, D ğ

„

yerek kendini düzeltti. “Değilim.” “Kiminlesin?” diye sorarken ona üpheya tl‘d klarl titredi. Kısa bir duraksamadan sonra, “Utkan,

e ı.

indisi şu

Utkan… Eşim. ” Kelimelerini dikkatle seçiyor u. „ gt^an an görevde. KALE’ye bağlı olan askerlerden biri…

birkaç

17

CamScanner ile tarandı

Bronz ||

Özge Naz

kere görmüştüm, hakkında çok bir şey bilmiyordum. Askerler hak kında sadece ne bilmem gerekiyorsa o kadar biliyordum. Rütbeli bir askerdi ve böyle bir şeyin içindeyken evlenip bir çocuğunun olmasına şaşırmadan edememiştim. Kollarımı göğsümde birleştirip sırtımı kapıya yasladım. “Sizin ne işiniz var burada?” “KALE’ye katıldım.” KALE, uzun zamandır varlığını sürdüren uluslararası askerî bir teşkilattı. Yıllar önce, çoğu ülkenin anlaşmalı olduğu resmi bir ku ruluş yıkıldığı için yerine KALE adında yeni bir teşkilat kurulmuştu. Teşkilatın varlığı gizli tutuluyordu çünkü Arkana, bu tarz örgüt ve resmî kuruluşların sonunu getirip askeri gücü ele geçirmişti. Hiçbir ülkenin kendi başına silahlanmasını ve askeri darbe gerçekleştirme sini istemiyordu. Siyasi ve askeri kanallar aracılığı ile üyelerinin özgürlüğünü, sa vunmasını ve güvenliklerini korumayı vadeden bir teşkilattı. Arkana tek devleti amaçladığından beri çoğu ülkenin sınırları kalkmış, tek hükümet hâline gelmişti. Fakat KALE, Arkana ’mn aksine, ülkeleri ta nımaya devam ediyor ve onlara eski devlet yönetimini vadediyordu. Üyeler ülkelerden oluşmakla birlikte bugün dünyadaki en önemli ulus lararası kuruluşlardan biriydi. Askeri bir ittifak olan bu teşkilat, Av rupa ve Kuzey Amerika’da otuzdan fazla ülkeyi içinde barındırıyordu. Ben buranın askeri değildim. Harcamak üzere olduğu kurşunuydum. Kaşlarımı kaldırdım. “Bir bebekle?” “Öyle olması gerekiyordu.” Bebek, ikimizin konuşmasıyla susar gibi olmuş, çok geçmeden tekrar ağlama krizlerine girmişti. Beynim bir matkap tarafından deliniyormuş gibi hissederken parmaklarımla başımı ovaladım. “Artık susturacak mısın?” Parmaklarıyla çenesine dokundu ve gözlerinden yaşlar akarken sallamaya devam etti. “Sus anneciğim… Bak beni de ağlatıyorsun.” Onu asla anlamayan bebeğe yalvarmaya devam ediyordu. “Ninni söyledin mi?” Ninnilerin yatıştırıcılığına inanıyordum. Annem, abimi uyutmak için hep söylerdi. 18 CamScanner ile tarandı

Bronz II

Kan çanağına dönmüş gözlerini bir hışımla bana kaldırdı. Safir mavisi gözlerinden akan yaşlar yanaklarından süzülürken, “Ağlama sından hoşlandığım falan yok! Elbette söyledim,” diye bağırmasıyla bir adım geriledim. “ Yapmadığım şey kalmadı!" Koridora kısa bir bakış atıp odanın kapısını kapattım. Yavaş adımlarla aramızdaki mesafeyi kapatırken en az onun kadar ben de tedirgindim. “Bana ver onu,” diye fısıldadığımda sesim tokluğunu yitirmişti. Oturduğu yerden kalkıp bakışlarım köşede duran kameraya çevir di. Bebeği daha sıkı kucaklayarak net bir dille, “Hayır,” dedi. “Uzak dur bebeğimden!” “Bütün gecelerimi mahvediyor, emin ol tek istediğim susması. Yeni doğmuş bebeğe bir şey yapacak değilim!” Benden korktuğunu ona her adım attığımda gerilemesinden an lamıştım. Zangır zangır titriyordu. “Seni tanımıyorum!” dedi sertçe. “Ben de seni tanımıyorum!” diyerek bağırdıktan sonra bakışla rımı kucağına düşürdüm. “Üstelik bebeklerden nefret ederim!” Çok nefret ediyordum. Görmeye tahammülüm bile yoktu. “Ama sussun artık! Sussun!” “Ona dokunmayı aklından bile geçirme!” “Ağlamaktan çatlayacak!” Kucağında pışpışlamaya devam ettiği minik bedenle, “Hakkında hiç iyi şeyler duymadım,” dedi. Konuşmasıyla olduğum yerde kala kaldım. “Az önce beni tanımadığını söylemiştin?” diye sordum. “Kişisel olarak evet… Fakat buraya gelmeden önce çoğu kişi hak kında bilgi verildi,” dedi. Odanın köşesine geçip kendini korumaya aldığını sanarak tehditkâr bakışlar attı. “Senin nasıl biri olduğun hakkında birçok şey öğrendim ve çocuğuma dokunacak olursan kırıl madık parmağını bırakmam!” “Ne dediler?” derken alacağım cevabı içten içe biliyordum. “Bir kıyamet olduğunu…” Pantolonumun kemerine sıkıştırdığım silahı çıkarttım. Silahı gör mesiyle göz bebekleri irileşti. Bebeği başından tutup kendine doğru iyice yaslarken sırtını duvara dayadı. Silahın emniyetini kapattım ve 19 CamSeanner ile tarandı

parmaklarımın arasında çevirip ona uzattım. “Al, ’’ dedim SIğ kinlikle.”Bebeğine bir şey yaptığım an, beni vur.

Silahı almay^

benden uzak bir yere koyup ellerimi kaldırdım. "Tek istediğim sus^

sı. Gerçekten. Dayanamıyorum, ağlamasın!"

Başta tereddüt etse de durduğu köşeden ayrıldı ve silahı bır^ tığım yerden yavaşça kavrayıp emniyetini kontrol etti. Ona uZafllp kucağından bebeği aldığımda kalbim sertçe teklemeye başladı. fa

çücük bedenin neredeyse hiç ağırlığı olmamasına rağmen kollar^

sanki beton yığını taşıyormuşçasına güçsüz kaldı.

“îlk defa mı kucağına bebek alıyorsun?” diye sorarken yardımcı olmak adına nasıl tutmam gerektiğini gösterdi.

“Kucağıma aldığım ilk bebek…” diyerek onu onayladım. Bebek lerden nefret ediyorum ama buna kıyamadım. ”

“Buradan da tutmalısın.” Bebeğe baktığımda teninin ağlamaktan kıpkırmızı olduğunu gördüm. Elindeki eldivenlerden biri çıkmış, sa

çımı yakalamıştı. “Göründüğünden daha küçük…” Onu kendime iyice çektiğimde burnuma hoş bir koku doldu. Çok temiz bir kokuydu. Çok saf ve çok yumuşaktı. Tekrar tekrar solumak

isteyeceğim türdendi. Vücudumdaki bütün ağrıları dindirecek hiçbir

şeyin olmadığını zannederdim, ta ki bu kokuyu soluyana kadar. “Şşş,” diye mırıldanarak ilgisini çekmeye çalıştım. “Küçükken ben de böyle ağlıyormuşum. Çok ağlıyormuşum hem de. Annem yok diye. Senin annen var, neden ağlıyorsun?” Az önce annesi onunla konuşurken, anlamayacağı için boş yere dil döküyor demiştim ama

çok geçmeden ben konuşmaya başlamıştım. “Annem hep ninni söyleyerek uyuturdu.” Ama beni değil, beni hiç uyutmazdı. O bebekleri sevmezdi; benim gibi. “Annem belki de bebekleri sevmemekte haklıydı. Sürekli ağlıyorlar, ne istediklerini an lamıyorsun, tek başına hiçbir şey yapamıyorlar. Üstelik altlarını da kirletiyorlar.” Kulağına doğru ince bir sesle, “Tili-tili-bom… Zakroy glaza sko

reye, kto-to khodit za oknom… Istuchit sya v dveri, ” dedim. li-bom. Krichit noehnaya ptitsa. On uzhe probralsya v dom. K te^’ komu ne spitsya. ” 20

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Bronz II

Taklit etmeyi seviyordum. Annemi incelemek için çok fırsatım ol muştu. Tavırlarını, konuşmasını, bakışlarını, duruşunu bile ezberle miştim. “On idet… On uzhe blizko…” Tıpkı annem gibi söylemeye devam ettim. “Tili-tili-bom. Ty siyshish, kto-to ryadom? Pritailsyaza uglom… Ipronzayet vzglyadom.” Tili tili bom ninnisini söyledikçe sakinleşmeye başlamıştı. Elini emmeye başlamasıyla annesi çok geçmeden ağzına emzik taktı. “Rus musun?” Kısık çıkan sesle birlikte bakışlarımı bebekten ayırdım. “Annem Rus.” Ben değildim. Annem beni kendi milletine kabul etmek istemiyordu. Hep abimin Rus olduğunu söylerdi. Onun adı Rus kökenliydi. Benim Rusça ismim bile yoktu. “Babam Türk,” deyip de rin bir nefes aldım. “Yarı Türk’üm.” Diğer yarım kimsesizdi, annesizdi, sevgisizdi. “Sesin ninniye çok yakışıyor. Benim bile uykum geldi, oğlumun nasıl gelmesin? Günlerdir bu kadar huzurla uyuduğunu görmedim,” dedi. Dilinden minnet duygusu akıyordu. “Belki de benim sesim güzel olmadığı için söylediğim ninnileri anlamıyordu.” Rahatlamış tavrıy la yavaşça gülümsedi. “Annen de mi seni böyle uyutuyordu?” “Beni değil, oğlunu,” derken buldum kendimi. Ailem hakkında kimseyle konuşmazdım. Kucağımdaki bebek gibi benim de bedenim gevşemişti. “Yani beni her gece böyle uyutuyordu. Aklımda kalmış.” Abimle hiç yan yana gelmemiştim. Ondan bahsetmem, onun hakkın da konuşmam, odasının olduğu kata çıkmam yasaktı. Onu uzaktan görürdüm. Kahvaltıları ya da akşam yemeklerini beraber yediğimiz zamanlar ben masanın bir ucuna oturur ve ailemin, ailece yemek ye mesini izlerdim. “Alacak mısın artık?” diye konuşurken yüzümü ifadesizlik kap ladı. Oğlunu yavaşça kucağımdan aldığında, “Teşekkür ederim, ger çekten,” diye mırıldandı. Bakışlarımız kesiştiğinde gözlerinin dolu dolu olduğunu fark ettim. “Bu arada, adım Yasmin,” diyerek kendini tanıttı. Bebeği işaret etti. “Bu güzel bebeğin adı da Yağız.” Oturduğum yerden kalktım ve silahımı alıp belime yerleştirdim. Benden cevap bekleyen bakışlarına ifadesizce bakmaya devam eder21

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

ken “Benim kim olduğumu sana söylemişler zaten,

dedim. Odcıclan

çıktığımda bütün ağrılarını tekrar bedenime dönmüştü.

Ben sadece kıyametten ibarettim. Hem de herkes için. Geçmişin derinliklerinde boğulacağımı zannederken çok geçme.

den şimdiki zamana geri dönmüştüm. Yaşmin in gözlerine yerleşen endişe, onu terk etmemekte kararlıydı. “Sanaç’tan dolayı mı endişe

lerin var?” diye sordum anlam veremeyerek. Nedense Sanaç’ın ona

zarar vereceğini düşünmüyordum. Bakmaya bile kıyamıyordu. Yas-

min’in yüzüne bakmayı kendine hak görmüyordu sanki. “Yağız’a bir şey yapacağını mı düşünüyorsun?”

“O değil,” derken kafasmı iki yana salladı. “Sanaç başkasına za rar verecek biri değil. Fakat açığa çıkmak üzereyim, His. Oğlumu ve beni almak isteyen binleri var. Az çok durumları biliyorsun.” Çiçek

gibi kuruyan dudaklannı ıslattı. “Onu ve kendimi yıllar boyunca giz ledim. Ancak gizlenmek eskisi kadar kolay değil.”

Elimi koluna yerleştirip yavaşça sıktım. “Onu ne pahasına olursa olsun koruyacağımı biliyorsun, değil mi?”

“Elbette,” dediğinde sesinde buna dair bir inanç vardı. Hayatımda olan insan sayısı beş parmağı geçmezdi. Yapmam gerekenler ve bu uğurda harcayabileceğim çok insan vardı; ama harcayacağım insanlann içine ne Yaşmin ne de Yağız girmiyordu. İkisi için yapmayacağım

şey yoktu. “Yine de onu buraya getirmek hoşuma gitmese de gözü nüm önünden ayırmayacağım. Bir süre anne-oğul takılacağız.” Seni bu kadar korkutan Sanaç değilse kim?” diye sordum. “Oğ-

lunu almak isteyen kim?” ^.Kirpikleri lambadaki alev gibi titriyordu. “Her şeye sebep olan

“Kim?” kinleşmeye çaîıştnGMe ’ ri ortaya çıktı “n Benden her

istiyor.”

bİr anh&na gözlerini kapattı ve sa-

,enni te^ar nÇhğında ise safir mavisi hareled°ktor d<™* ₺-it kahr, His. Şey’a^. C

urrnaya niyeti yok. Oğlumu da almak

bİr Ç0CUk,a derdi nefes ald,. “Yağ12’la değil,” dedi nefesini savururken. 22

“Kız kardeşim Yaprak’la bir derdi vardı. Onun sonu oldu.” Kelimele ri dikenliydi. “Durdurulamaz birisiydi, bunu hep biliyordum. Ancak

uzaklaştırabildim. KALE, bunu sağladı ama her şey sonsuza kadar sürmez, bunu da biliyorum.”

Sormaktan çekindiğim soruyu dillendirdim. “Bahsettiğin bu dok toru ben tanıyor muyum?”

“Lütfen tanımıyor ol,” dedi yalvarır bir tonda. “Artık kimseyi ona kukla etmek istemiyorum.”

Barkan üst katın merdivenlerinden inince, konuşmamız yarıda

kaldı. Alt kattan yukarıya çıkan Tarkan ve merdivenlerde duran Bar kan birbirlerine baktılar. “Niye bağlantı koptu?” diye sordu Barkan.

“Bilmiyorum, sistemde bir arıza olabilir,” dedi Tarkan. “Bakarım

şimdi. Tam da siber saldırı duvarını kırmıştım.” Olduğumuz kata ge

lip arka tarafa doğru ilerledi. Çok geçmeden Yağız tekrar koşturarak

yanımıza geldi. Elinde pembe ve sarı renkli kablolar vardı. “O yene cek bir şey değil!” Küçük ördeğim, peşinden gelen Tarkan’dan kaç mak için son sürat koşuyordu. “Yasmin! Buraya gel ve hemen oğlunu al!” diye bağırdığını işittim.

“Anneme bağıyma!” dedi Yağız. Tarkan’dan acı dolu bir inleme koptuğunda, Ah, ısırma çocuk!

diye inledi. Yasmin hızlıca onların yanma doğru gitmiş, oğlunu kucağına alıp geri dönmüştü. Yağız’m yüzünde masumane bir ifade vardı. Anne ciğim, hiçbir şeye dokunma dememiş miydim?” diye soraıken kızma-

maya çalışıyordu. Yağız dudaklarını büzüp, “Tadına bakmak işlemiştim, demesiy

le, Yasmin, “Bebeğim, acıklıysan neden söylemiyorsun? dedi. Tarkan düşen ifadesiyle ikizinin yanma geçip, Yağız kabloları

koparmış,” dedi. “Sistem hemen aktif olmayacak. “Kopyalamak üzere olduğum bir veri vardı, dedi Balkan, ç Ş y demek istese de diyeceği her şeyi geri yuttu. Başka yerde ağ

cağım. Ben çıkıyorum, bir şey olursa ararsınız. Kapı arkasın °lan ceketini üzerine alıp kızgınlıkla dışarıya çıktı. Son zam Yasmin’e ve oğluna hiç tahammülü kalmamıştı. 23

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge ivaz

Tarkan da onun peşinden ilerleyerek, “Beni de bekle,” dedi. İkizlerin ini olan yer, tWin adlı bir topluluğa aitti. Barkan ve Tar kan, halk tarafından bilinen insanlar olsalar da resmi olarak isim ve soy isimleri bilinmiyordu. Hacker olduklarından dolayı sadece takma isimleri olan tWin olarak tanınıyorlardı. Tvvm, İngilizce bir kelimeydi

ve ikiz anlamına geliyordu. Bir çocuğun asla gelmemesi gereken yerdi burası. Özellikle de

her yeri dağıtmayı başarabilen Yağız gibi çocuklar için uygun bir yer değildi. Karanlık, kasvetli, farelerin cirit attığı bodrum katındaydık ve burası bir sürü teknolojik aleti içinde barındırıyordu. Yasmin fazlasıyla mahcup olurken oğlunu buraya getirdiği için kendine kızıyor gibiydi. “Biz bize kaldık,” dedi kısık çıkan bir sesle. “Yağız acıkmış, His. Sen bir şeyler yiyecek misin? Ne hazırlayayım?” “Şu an bir şey istemiyorum, sen oğlunla ilgilen.” Ben önümdeki kâğıtlara odaklanarak kart sahiplerinin listesi ni oluşturmaya çalışıyordum. Her kart, İmparator kartına bağlıydı. Arada bakışlarım Yasmin ve Yağız’a döndüğünde ikisinin ilişkisini gülümseyerek izliyordum. Birlikte küçük mutfakta bir şeyler hazır lamışlardı, Yağız zorla annesine de yedirmeye çalışmış, Yasmin’in, yediklerini çok geçmeden kusmak için tuvalete gitmesi üzerine tekrar planlanma odaklanmıştım.

Ortam tamamen sessizleştiğinde Yasmin yanıma geldi. Yağız’ı bir süre uyutmaya çalışmış, onun uyumasıyla içi rahatlamıştı. “Yemek yedikten sonra hemen uyumasına bayılıyorum,” dedi. “Uyanana ka dar çalışabiliriz.” “Şu doktordan bahsediyorduk en son,” diyerek hatırlatmada bu lundum.

“Bu cidden uzun bir hikâye,” dedi geçiştirir gibi. “Baş başa kaldı ğımız bir zaman konuşuruz. Diğer olaylara odaklanalım.” İkizler de olmadığı için bir süreliğine rahatça çalışabilirdik. Üze rini karalamış olduğum kâğıtları ona gösterdim. Küçük bir alet de çı kararak tuşuna basıp aydınlanmasını sağladım. Mavi ışıklar masanın üstünü kaplarken Bronz’un evinin planı ve onunla ilgili birçok detay ortaya döküldü. “Bronz’un evi değil mi?” 24 CarnScanner ile tarandı

“Evet,” diye mırıldandım. “Küpemdeki cihazı kimse fark etmedi.

Evin krokisini ve birçok bölgenin detayını bu cihaz sayesinde çıkar mıştım. Gezebildiğim her yeri gezdim ve yaklaşık olarak evinin planı bu. Tabii girmediğim kısımlar da mevcut.” Yasmin dehşete düşmüş bir ifadeyle, “Sen gerçekten çok tehlikeli

bir varlıksın, His,” dedi. “Bronz seni o eve hiç kabul etmemeliydi.” “En başından beri tehlikeli bir bela olduğumun farkındaydı,” de dim bilmiş bir tavırla. “Ama tatlı olanından değil mi?” Gülümsedi. “Malum, Türk loku mu derler sana…”

“Kartlar hakkındaki şemaları çıkardım.” Elimdeki tarot destesini

masanın üstüne dağıttım. “Bronz’un yamnda kaldığım sürede birçok şey öğrendim. Bazı eksikler mevcut ama tamamlayacağımı düşünü yorum.” Yoğun bir ilgiyle, “Neler buldun?” diye sordu. Masanın ortasında duran kartı elime alıp, “İmparator kartının sa hibi Bronz,” dedim. Kesinleştirdiğim her şeyi Yasmin’e anlatmakta kararlıydım. “Aziz kartı Sanaç’ta. Serdal’m kartı Güç ve Ölüm kartı na sahip olan da Viran.”

“Peki gerçekten kartlara göre mi yaşıyorlar?” “Herkes kartına göre yaşar, Yasmin.”

“Bizim bir kartımız yok.” Yasmin diğer herkes gibi küçüklüğünde Arkana tesislerine alın

mış çocuklardan biriydi. Fakat benim gibi ona da bir kart çıkmamıştı.

Kartsızdık. Bize verilmiş bir kart yoktu. Yalnızca benim doğuştan al

dığım bir kart vardı. “Evet, kartın yoksa bir hiçsindir,” diyerek onu onayladım. “Yaşa dığım da söylenemez zaten.” Bozulan yüz ifadesiyle, “Öyle söyleme,” dedi kızarak. “Düzen değişmiş olsa da ikimiz bu düzene yenik düşmedik, His. Kartımız

olmadan da çok şey başardık. En azından yaşıyoruz.”

Arkana’da başarısız olan her birey ölmeye mahkûmdu. Ya ailesi

tarafından ya da düzen tarafından öldürülürdü. Bu yüzden herkes kart sahibi olmak isterdi.

25 CamScanner ile tarandı

Özge Naz

-En azından yaşıyoruz… Yaşamak denirse.” Elimdeki kartları alıp kendisi bakmaya başladı. “Kartlara göre üst kişi imparator, yani Bronz,” dediğinde kafamı olumlu salladım. ‘‘Onun sağ kolu olan kişi ise Aziz kartıyla Sanaç." Di|.a

damağına vurdu. “Sanaç bu işlere nasıl girmiş olabilir anlamıyor^’ Onun en sevdiği şey arabalar.” Sanaç hakkında da bildiğim birçok şey vardı. Kendisi

magazinin ve gece hayatının göz bebeğiydi. Araba yarışlarında ka. zanmış olduğu başarılarla adını sıkça duyurmuştu. Tanınan, biliaaa

biriydi. Bu kadar göz önündeyken bir kart sahibi olması takdire şa.

yandı. “Ralli pilotuydu, değil mi?” “Evet.” İç çekti. “Bana araba kullanmayı bile o öğretmişti.”

Gözlerinin içine dikkatlice baktım. “Sen bana Utkan diye anlat

mıştın?” “Tam anlamıyla Utkan’dan öğrendim evet… Neyse, ne diyorduk,” derken sembolik olan beşinci kartı eline aldı. “Aziz kartına sahip olan kişi, İmparator’dan sonra en yetkili kişidir. Karar alma ve verme yet kisi bulunuyor.” “Peki, împarator’un yerine geçebilir mi?” Soruların cevabını bili yordum. Yasmin’in de bildiğinden emin olmak için soruyordum.

“împarator’un yerine kimse geçemez.” Yaşmin uzun bir süre

kartlar hakkında bilgi toplamıştı. Ben ise çoğu şeyi babamdan ve bü yükannemden öğrenmiştim. “Hiçbir kart bunu sağlamıyor. Yani sağ layan bir kart varmış fakat yok etmişler. İmparatoriçe. O da artık ge

çerli bir kart olmadığı için Aziz kartı sadece sözcü olabilir. İmparator

yerine bazı durumlarda karar verme yetkisi var.” Yok ettikleri doğruydu fakat büyükannem, Arkana’nın asıl kuru cusu ve kartların birer kimlik hâline gelmesini sağlayan kişiydi- ®ır kartın nasıl eski formuna döndürüleceğini elbette biliyordu; çün^ her şeyi asıl başlatan oydu.

Serdal ? Onun kartı hakkında ne biliyorsun?” Düşüncelere dalıp bakışlarını kartlar arasında gezdirirken sekizi ci kartı eline aldı. “Güç kartı ondaysa,” dediği an durdu. “Şikeyi

26

Bronz H

^etmesiyle dudaklarımda çarpık bir gülümseme oluştu. “Serdal c„k masum duruyordu.” “Emin ol, o da senin hakkında böyle düşünüyordur,” dedim alay eden bir sesle. “Bu kart belki Serdal’m değildir? Vıran’m olabilir mi?” diye sorar

ın kartın gücüyle karşısındaki adamı bir türlü bağdaştıramıyor gibiydi. “gerdal’ın kartı.’ Kesin çıkan sesimle Yasmin’in hareleri irileşti.

-Kalıbımı bile basarım.” Diğer kartlara bakarken, “On üç numaralı kart için ne diyeceksin?” diye sordum. “Viran’m kartı olan Ölüm’den bahsetmek bile istemiyorum,” der

ken tüyleri ürpermişe benziyordu. Kartlar cidden öylesine değildi ve

özellikle de Büyük Arkana grubuna giren 22 büyük kartın getirisi çok fazlaydı. “İmparator kartını ele geçirebilecek misin? Asıl sen ondan

bahset.” Dört numaralı kartı önüme attı. “Bronz’un sana kolayca ve

receğini sanmıyorum. Nasıl almayı planlıyorsun?” “Almam gereken tek şey İmparator kartı değil,” diye mırıldanarak

kartlan bir deste hâline getirmeye başladım. Kafası karışmıştı. “Diğerlerinin kartını da mı alacaksın?”

Yavaşça gülümseyip destenin içinde gördüğüm kartı işaret ettim. Beş numaralı karttı. “Aziz kartını istemez misin?” diye sorarken ol

dukça masum bir tavırla baktım.

“Kaderime hiçbir kart çıkmamıştı, çıksaydı Azize kartına sahip

olmak isterdim,” dediği sırada ifadesi durgunlaştı. Dalıp dalıp gidi yordu ve bu dalgınlığı beni fazlasıyla düşündürüyordu. “Demek ki biz gerçekten onunla uyumlu değildik.”

Fısıldayan bir tonla, “Sanaç’la eskiden sevgili olduğuna inana mıyorum,” dedim. Ona sorduğumda genelde kaçtığı bir konuydu. Aramızda bir anlaşma vardı. Bu anlaşmaya göre geçmişi hakkında biçbir şey sormayacaktım. Sormadan edemiyordum çünkü bu konu

°nu derinden üzüyordu.

Ben de,” dedi kısık bir mırıltıyla. “Çok imkânsızdık. Sonra im-

olduk, şimdi ise sızıdan ibaretiz.” SOru^an anlattığın her şey aslında Sanaç’a aitti değil mi?” m karşısında bedeni ağır bir makine gibi kasıldı. Sanaç bana bu

27

Özge Naz durumun öyle olduğunu söylemişti. Yasmin, Sanaç’la yaşad^ şeyi Utkan’la değiştirmişti. Bakışlarımı koltuğun üstünde uyuya’ çük bedene çevirdim. “Belki de Yağız bile Sanaç’ın…” n

Cümlemi yarıda kesen şey Yağız’ın uykunun arasında, diye mırıldanışı oldu. “Baba!”

Yasmin benden kaçarcasma oğlunun yanma gitti ve açmış 0]d . örtüsünü yavaşça bedenine örttü. “Baban çalışıyor, yanımızda değip! Yağız ağlar gibi bir ses çıkartıp, “Onu rüyamda gördüm. Ne

vıQ* man gelecek? Babamı çok özledim,” dedi. Yasmin, dudaklarını oğiu nun san saçlann en tepesine bastınp, “Uzun bir süre daha gelmeye

cek. Sen uyu anneciğim,” dedi. “Uyu, ben buradayım.” Yasmin’in hayatı felaketin portresiydi. Yağız gerçekten Utkan’m

çocuğu olmayabilirdi. Sanaç’ın çocuğuysa, bunca yıl boyunca onu asıl babasmdan mahrum ettiğinin hesabını nasıl verecekti? Aklımda tonlarca soru vardı. Sanaç, Yasmin’i yıllar sonra ille kez karşısında

gördüğünde kelimenin tam anlamıyla yıkılmıştı. Onu terk eden ka dından eser kalmamıştı. Evli ve çocuğu olduğunu bile bilmiyor, His. Öğrendiğinde ne ola

caktı? Yasmin, Yağız’m tekrar uykuya dalmasıyla yanıma geri geldi, “İkizleri plana dahil edecek misin?” “Barkan’ın dahil olacağını sanmıyorum,” dedim emin bir tonla

mayla. “Bronz’la ilgili her şeyden nefret ediyor. Tarkan’a söyleyece ğim fakat Bronz’un evi olduğu gibi detaylardan bahsetmeyeceğim. Söylesem de inanmaz zaten, dalga geçecektir. Asıl iş bize düşüyor.” Tenim karıncalanmasına rağmen beni kemiren gerçeği dudaklarım dan bir çırpıda döktüm. “Annemin günlüğü de Bronz’un elinde.”

Yasmin şaşkınlıkla, “Ne?” dedi. “Yıllardır aradığın günlük onun elinde mi?” Benim için de beklenmedikti.” Eline nasıl geçtiğini deli gibi ntf

rak ediyordum. Onun tuzağına düşmeden günlüğü almanın bir y0*11 CamScanner ile tarandı

nu bulmalıydım. “Günlük onda ve bana vermemeye kararlı. Bilmiy0

rum, günlük işine yarayacak bir şey içermiyordur ki. Açıp okuduğa

da eminim.” 28

Bronz II “Beraber geçirdiğiniz günleı boyunca sana nasıl baktı?”

Bunu neden sorduğunu anlamasam da, “Acı,” dedim. “Çok acı. Bir 0 kadar sert.” İçi yanıyor gibiydi. Mahşer alanı. Bakışları kıya

feti aratmıyordu. “O günlüğü bulmanı da okumanı da istemiyorum, His.” Yasmin’in

net çıkan sesine karşılık kaşlarımı çattım. “Annen, sen her ne kadar kabul etmesen de seni sevgisizlikle cezalandıran biri. Öyle birinin

yazdığı günlüğü okumamalısın.” “Alatav malikânesinde tek eksik olan eşya günlük.” Bakışlarımı kaçırdım. O evin bir bütün hâline gelmesi gerekiyordu. Her şey yerli

yerinde olmalıydı. “Aileni geri getirebilecek misin?” diye sorarken sesi olduğundan

sert çıktı. “Bütün eşyaları eksiksiz bir şekilde yerine koyunca ailen geri gelecek mi His?” Sessiz kalmayı tercih ederek kartlan karıştır maya devam ettim. “Biz senin için neyiz?” derken sesindeki ton kal

bimin katranla kaplanmasına neden oluyordu. Yüreğim kapkaraydı

ve hiçbir şey aydınlatmayacak gibiydi. “Ben… İkizler… Yağız.” Kim seye bağlanmak istemiyordum. Bağlanmamalıydım. Bir gün göçüp

gideceğim bu dünya için kimseye yük olmamalıydım. “Sana hiç aile

olamaz mıyız?” “Renim hiç ailem olmadı,” diye fısıldadığımda sesim güçsüz bir tonda çıktı. “Aile ne demek bilmiyorum bile.”

“Günlük de sana bunu vermeyecek.” “Bırak o zaman bunu kendim anlayayım Yaşmin, deyip kartlan masaya geri bıraktım. Sesimi alçak tutmaya özen gösterip gözlerinin içine bakarak konuştum. “En azmdan gerçek neyse öğreneyim. “Daha fazla üzülmeni istemiyorum ama eğer istediğin günlüğü

almaksa bana planını anlat, ne olursa olsun yardım edeceğim, dedi. “Beni daha fazla üzemezler,” dedim kesin bir dille. Günlüğü aldı

ğrnıda okuyacaktım ve sonra o, bir eşya olarak Alatav malikânesin deki yerini alacaktı. Derin bir nefes alıp kafamı toparladığımda ke CamScanner ile tarandı

zihnimden bile gizlediğim planları dudaklarımdan döktüm. ÜŞ Çıkışları biliyorum. Korumaların vardiya değişim saatlerin

S ,y

korumalar göreve geçince Bronz’un yakın koruması olan

29

diyası biten korumaları evden dışarıya çıkartıyor. Tam o aralıkta; riyc gireceğim. Evin komuta merkezi bulunuyor, garip bir yer. sızabilirsem gerisi kolay. “Tamam” deyip kafasını olumlu anlamda salladı. “Kimsenin Sarı

ayak bağı olmaması için herkesi farklı bir noktaya çekebilirim…”

kışlarını bana çevirip meraklı gözlerle baktı. “Sen benim tam o|arak ne yapmamı istiyorsun? “Ters giden bir şey olursa, Bronz’u tehdit etmeni.”

“Ne?” “Evde kimlerin olabileceğini bilmiyorum. Yakalanırsam bana kar.

şı yumuşak olmayacağına da eminim,” derken beni öldürme ihtimali, ni de göz önünde bulunduruyordum. Sonuçta davetsiz bir misafirdim.

“Son konuşmamızda dost olmayacağımızı belirttiğimi düşünüyo-

rum.” Eski Bronz’u görmeyeceğime emindim. “En azından evden

çıkamazsam, çıkmam için bana zaman yaratmalısın.” Bu durum hoşuna gitmemiş olacak ki, “Seninle gelebilirim,” dedi.

“Hayır, sen dışarıda duracaksın.” Sesim bir bıçak gibi keskindi. “Evin içini az çok gördün. Sana dışarıda ihtiyacım var.” “Az görmüş olabilirim ama çok şey öğrendim,” dedikten sonra

evin krokisinden bir yer gösterdi. “Bahsettiğin komuta merkezi bu rası mı?”

“Nasıl öğrendin?”

“Bazen mide bulantılarıma teşekkür ettiğim oluyor. Sen beni oda ya çıkarttıktan sonra elbette uyumadım. Hem sadece dinleneceğim

söylemiştim. Dinlendikten sonra biraz keşif yaptım.” Onu hiçbir zaman hafife almamıştım. O gerçekten san bir çıyandı

“Bronz’un gözünden kaçmamıştır.” Rahat bir tavırla, “Kaçmadı zaten,” dedi Yasmin. “Bir süre so beni bilerek eve getirdiğini bile düşündüm çünkü bana izin ven

gibiydi. Sistemler açıktı, ben bütün ormanın kör noktalarını çözerka

o ıçbir şey yapmadı. Anladığım bir şey varsa bu da onu hiçbir şeyli; tehdit edemeyeeeğimdi. Gücünü anlamamı sağladı." stese evinin içinde bana adım bile artırmazdı ama o, sanki evi

1Ç’n bana Sürekli

30

‘».yordu. Onu, hayatını, neler yapabil

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

m için bana zaman vermi*tL Beni bir suçlu olduğum için de ğini^111 ınıalll için evine davet etmişti. Suçlu olsam kafama sıkacağı

ğil, °nU u bana da defalarca yaptı,” dedim normal karşılarken. «»««"■. Jilinin ucuna gelenleri mırıldandı. “Evde kaldığım zaman Yasının^111 odayı1 geldi • cvde bir gece geçirdiğinde Sanaç’la televizyondan dizi ’aS,lî pjafif sarhoş olduğumuz için onunla oyuncuların taklidini

izlen11?

jjğefierinin başını ağrıttığımızı az çok hatırlıyordum.

Y3?stunuz?” diye sorarken bakışlarımda yoğun bir merak vardı. ^«Bana güvenmediğinden, öylesine buraya gelmediğimden, eğer tehditsem bunu ortadan kaldıracağından falan bahsetti.” Kısa bir blIverdi “Onunla konuşmadığım zaman boyunca sandığımdan da değişmiş.” Gözlerine yerleşen keskin acı, boğazımda bir yumru nun oluşmasına neden oldu. “Benden gerçek anlamda nefret ediyor.

Fakat nefretini sonuna kadar hak ettim.” Sanaç, benden ölesiyle geçti, demişti. Bazen ölsen de geçmezdi. Malışere kalırdı. İkisi de bunun farkında değildi. Onların mahşe

re kalmasını hiç istemiyordum. Bunu hak etmiyorlardı. Birbirlerine

olan bakışlarını ölsem de unutmazdım. Umutsuz bir sesle, “Hiç mi olamazsınız?” diye sordum. “Hiç oluruz,” dedi Yasmin. Dudaklarında kırık bir gülümseme

oluştuğunda anlamayan gözlerle baktım. “Koca bir hiç. Bu durumu kabullendiği sesinden belli oluyordu. “Biz artık hiçten ibaretiz. “Böyle düşünmemelisin…” “Bu bir düşünce değil,” dedi Yasmin net bir ifadeyle. “Bu gerçek,

His. Gerçek olan bu. Beni affetmeyeceğini biliyorum. Affı olmayan bir şey yaptım. Pişman mıyım? Belki. Yine olsa yine yapar mıyım?

Bakışları Yağız’ı buldu. “Hiç düşünmeden hem de.” “Seni anlayabilir…” derken ne diyeceğimi bilmiyordum. Anla yabiliriz.”

bulaşılacak bir şey yok ki.” Kafasını iki yana salladı. Eliyle yü* sıvazladıktan sonra, “Her neyse,” diyerek konuyu kapatmaya ^Şh. Hangi gün eve gireceğini belirledin mi? O gün hepsini farklı Noktaya çekip evin boş olmasını sağlamak için plan yapayım.

31

CamScanner ile tarandı

Bronz II

ÖzgC NîU

“Henüz belirlemedim,” dedim düşünceleri bir kenara bırak Kart sahipleri için yaptığım analizler mevcuttu. Toplamda 7/^ vardı ve birkaçının yok olduğunu biliyordum. Tam olarak k- • kartın eksik ya da kayıp olduğunu henüz çözememiştim, kişiye erişmek kolay değildi. Hepsinin ayrı bir kimliği, kendin^"

mufle etme yöntemleri vardı. Dışarıdan bakıldığında normal bir in .**’ gibi gözüken, aslında ise dünyayı değiştirecek karta sahip kişi]^ “Bronz, Serdal, Sanaç ve Viran’ın dosyaları… Hepsine birer dOs’ oluşturmuştum, kim oldukları, asıl kişilikleri ve zaafları olabilecek

şeyler var. Onları evden uzak tutmak için işine yarayabilir. Bakmak istersen Sanaç’ın dosyası…”

Sanaç’ın dosyasını almayıp bir alttaki dosyayı aldı. Bir zamanlar sevgili olduğu adamı kastederek kendinden emin bir şekilde, “Onu

nasıl çekeceğimi biliyorum,” dedi. Serdal’ın dosyasını incelemek içjn ilk sayfaya göz atmaya başladı. Biçimli kaşlarını kaldırdı. “Serdal’m asıl adı Alpan mı?”

“Evet,” dedim. Çoğunlukla kimse gerçek adını kullanmıyordu Kartlara bir şey olursa diye asıl kimliklerini güvene almak istiyorlardı “Bir kart sahibi olmadan önce Azerbaycan’da Alpan diye biliniyormuş. İki isim kimliğe yazılmıyormuş. Alpan Qarayev yani. Onu, Albay’ın

Yeri’nde gördüğümde ‘BanaAlpan deme, o öldü’deyip durmuştu.” “Neden ki?”

w Kelimeler boğazımda düğümlendi. “Bir ailesi varmış. Küçük bir oğlu ve karısı… Öldürülmüş. Soluklar boğazımdan aşağıya inmiyor.. an1^tan sonra biraz araştırma yaptım. Ailesinin ölürüldüğü haber yapılmış çünkü kendisi zaten tanınan bir boksörmüş

j»

Gazeteleri okuduğumda kanım donmuştu.”

k°ymuŞsun> deyip dosyanın içindeki küçük, sararmış

<

Ünlü h

Çlkardl Ve OkUmaya ba$ladl- “Aslan lakabıyla bilinen

dolu bir T S.allbİyet kazandlS^ büyük maç sonrası eve gittiğinde acı Sula°X Eşi Ve * ^mdaki °&unu katledip *

Adli tıp ekipleri bulundu/’

32

ekiplerı tar<rfından güçlükle sakinleştiril

edÜİrken’

W™

.‘Oğlunun adı da Aslan’mış,” dedim, “Çok, çok kötü,” dedi Yaşmin eliyle boğazını sararken. “Oğlu

la üç yaşındaymış… Karısı ne kadar güzel bir kadınmış.” Gazete kupürünü bana çevirdiğinde mutlulukla kameraya poz veren çifti

gördüm. “Adı gibi nur yuzlu. “Acaba nasıl tanışmışlar?” diye merakla sordu Yaşmin.

Dudaklarımı bilmiyorum dercesine büzdüm. “Çok merak ediyonnn ama bir şey bulamadım.”

“Yağız’a bir şey olsa asla yaşayamazdım. Beni hayatta tutan şey onun varlığı. Serdal, nasıl yaşıyor? Nasıl dayanıyor? Hem karısı hem

de oğlu- Çok acı.” “O kartı boşuna almamış, çıyan.” Güç kartının el değiştirmeden önceki kullanıcısını merak etmiyor değildim. Kimse Alpan Serdal

Qarayev kadar güçlü olamazdı. “Bronz hakkında neler öğrendin?” diye sordu. “Saygılı, efendi, centilmen olması dışında?” “Takım elbise dışında hiçbir şey giymiyor.” Gözlerim istemsizce daldı. “Her gün mutlaka en az bir elma yiyor. Bazen üç yediği de olu

yor. Genelde kahvaltıdan sonra yemeyi tercih ediyor. Yeşil değil, kır

mızı yiyor sadece. Bir elma ağacı var. Pazar günleri akşam yemeğini

dışarıda yer. Ona bir soru sorduğunda seni asla yanıtsız bırakmıyor, konuşurken hep yüzüne bakıyor, boş konuşsan bile lafını kesmiyor, dinliyor. Görsel hafızasının kuvvetli olduğunu düşünüyorum, birine bakarken çok inceliyor. Aynı zamanda bir ressammış. Yani tam olarak

mesleği diyemem ama evdeki bütün tablolar ona ait. Sanattan anlıyor. Sigara içiyor, çok fazla hem de. Özellikle de gece uyumadan önce üst

üste içtiğini görmüştüm. Geç uyuyor, erken kalkıyor. Aksanlı konuşu yor. Nereli olduğunu anlamayalım diye bilerek yaptığını düşünüyorum. Rusçası çok iyi. Nefret ettiğim dili bu kadar mükemmel konuşması

moralimi bozuyor. Soğuk havayı seviyor. Genelde karanlıkta oturuyor. Yüksek sesten hoşlanmıyor. Ses telleriyle ilgili bir sıkıntısı var. Golf

oynamayı seviyormuş fakat oynarken hiç görmedim. Kıskanç biri. Sır lında büyük bir dövme var. Çok detaylı inceleyemedim ama birbirine

33

C a m S ca n n e r ile ti

Bronz II

Özge Naz bakan iki büyük ejderha gördüm. Yakuzaların yaptırdıkları gibi. p inaklarında da dövme var. Elinin üstünde ise V ve I yazıyor. Yan ya^

gelince VI oluyor, Vl’nın onun için anlamını hâlâ çözemedim.”

Nefessiz bir şekilde konuşurken beni durduran şey Yasmin’jn

“Gözlerin parlıyor His,” demesi oldu. “Ne?” “Gözlerin diyorum,” dedi tane tane konuşup gülmeye başladığa

da. Gülüşü hiç hayra alamet değildi. “Işıl ışıl.” Boş gözlerle baktım. “Yani?”

Bronz ’a âşık olduğunu söylemeye çalışıyor, His.

Tok bir kahkaha attı. “Şapşal.” Aklıma Yasmin’in, âşık olduğun zaman gözlerin parlar demesi

gelmişti. Bana bu yüzden şapşal dediğine emindim. Bronz bir erke ğe göre farklı geliyordu, onu diğerleriyle aynı kılıfa koyamıyordum. Kendimden çok onunla ilgili şeyler biliyordum. Hayatınım son yıllan

onu aramakla geçmişti. Bir süredir ondan ibarettim. Buna basit bir şekilde aşk diyemiyordum. Diyemezdim. “Burada bir şapşal varsa o da sensin!” diye çıkışarak kalçasına vurdum. “Hem de san bir şapşal.” Elini dudaklanna götürüp sessiz ol işareti yaptı. “Şşş, oğlumu

uyandıracaksın!” “Ne diyordum?” Kaldığım yerden devam ettim. “Evinde çok önemli şeyler olduğuna eminim. Kimse oraya girmiyor hem de hiç kimse. Ne sağ kolu olan Sanaç ne başkası. Sadece kendisinin girdiği

ni gördüm. Bir de kızı giriyor.” Yasmin hayretle, “Kızı mı?” dedi. “Bronz’un kızı mı var?”

Kızı dediğim vahşi hayvanı. Bir panter,” diye açıkladım. Rahat lamış gözüküyordu. Gerçek anlamda bir kız babası olsaydı nasıl oha

diye düşünmeden edememiştim. Hayallere dalmadan konuşmaya de vam ettim. “Çok değer veriyor. Öyle böyle değil hem de. Kıyafet’ lenne çok dikkat ediyor, takıntısı var gibi fakat kızı için bu kuralın’ ç ğniyor. Kendisi üstüne bir damla su döktü diye hemen gidip jV . ^ızı salyasını akıtmasına rağmen değiştirmedi. Tabii yi116 değiştirdi ama hemen değil.”

34

“Yağız, kızını görürse bir daha o evden çıkmaz.” Yağız, hayvanla rı çok seviyordu. Geçen sene civcivi vardı. Aynı kendisi gibiydi. Yine civciv sahiplenmek için tutturuyordu. “Manevi kız kardeşiyle tanışmıştın,” dedim ona hatırlatmak

adına. “O kız önemli birisi. Başak yani. Adının Başak olduğunu da sanmıyorum. Eğer eve tekrar girebilirsem parmak izi örneği almaya

çalışacağım, gerçek kimliği o şekilde ortaya çıkar. Kim için, ne için bilmiyorum ama emanet olduğu belli.”

“Kızın yaşı küçük zaten,” dedi Yaşmin. “Bir de…” dedim. Bahsetme konusunda emin olamasam da söyle

mezsem rahat etmeyecektim. “Bronz eskiden nişanlıymış.” Yaşmin şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. “Eskiden nişanlı mıymış? Sonra ne olmuş peki?” “Evlenmemiş anladığım kadarıyla,” diye mırıldandım. “Nişan at tık, demedi. İhanet, aldatma tarzı bir olay geçtiğini sanmıyorum, en azından bakışlarında bunu görmedim. Evin çalışanı da hiç görmeme

sine rağmen sevgiyle bahsediyordu. Her ne olduysa 3 Mart 2016’da

olmuş. Sonuçta hepimizin kaderi o gün yeniden yazıldı.” Ne diyeceğini bilemiyor gibiydi. “Sana anlatmadı mı hiç?” diye sordu. “Neyi anlatacak? Nasıl sevdiğini mi?” Bakışlarımı kaçırdığımda kartlara odaklandun. “Sonuçta eskiden ben de sözlenmiştim.” “Seninki daha farklı bir şey, His. Buna sözlenmek de denmez ki,” dedi Yaşmin. “Baban sadece evleneceğini duyurmuş. Aranızda ne ni

şan olmuş ne başka bir şey. Yüzük bile takmamışsınız. Evlenmemiş siniz. Sevgili bile değilmişsiniz.” “Evin çalışanı, Bronz’un odasında olan bir yüzükten bahsetti,” diye mırıldandım. “Yani kart için yapılan bir evlilik olsa yüzüğü bu denli saklamazdı diye düşünüyorum. Bir de eve çocuk koruması için kilitler koymuş. Eğer bir gelecek kurmak istemeseydi koymazdı.”

Nişanlısı kim?” diye sordu. “Hamileyse eğer çocuk kilidi yapma-

sı mantıklı geliyor.” Bilmiyorum ki, bu konu hakkında neredeyse hiç konuşmadık,” dedim. “Biz Atlas’la arkadaştık. Yani beni dünya için feda edeceğini

Aymazsam, Atlas iyi biriydi.” 35

CamScanner ile tarandı

Bronz il

Kaşları hayretle havaya kalktı. “Seni feda mı edecekti?»»

Kafamı salladım. “Herkesin bu evlilikten bir çıkan vard Allaş da bana âşık değildi. En başından ona âşık olmanJ

ğini, başkasını sevdiğini söylemişti. Hep de başkasını seJ%. ondan başka kimseyi görmüyordu. Ben rol icabı yanındaydı

“Ona ne oldu peki? Bu evlilik de olmamış…”

“Yakın zamanda verdiğim davete onu da Çağırmışta Adam Resitaliydi,” dediğimde beni merakla dinlemeye başla/?1 leşinden geriye sadece küçük kardeşi kalmış. İvan. O geldi

5

öldüğünü söyledi fakat inanmadım. Atlas öylece ölecek biri değip,’11 “Ölmediyse neden karşına çıkmadı?” Kafası karışmışa benz

du. “Yani onu en son gördüğünde kötü bir şekilde aynldığıni21 lemiştin.”

“Evet, kötü bir şekilde ayrılmıştık,” dedim sessizce. Bir davA«

dik ve o davetli değildi. Davetsiz misafirler hiç sevilmezdi Piyano yaşam kokardı fakat keman mezarlıktan ibaretti.

“Vladislavlar onlara kötü bir şey yapanın peşini asla bırakmaz. Mutlaka karşına çıkacaktır, His.” “Belki de çoktan çıkmıştır,” dedim. Belki de çoktan çıkmıştır…

CamScanner ile tarandı

(İz£c Naz

YANAN HİS RESİTALİ KATIİAM GÜNÜ ££

ir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman £ içinde, gökten üç elma düşmezken dağın birinde bir ço-

I

ban varmış…” diye başladığım masal, elma çürüğünü

aratmayan dudaklarımdan tanıdık bir hisle dökülüyordu. Masalı dinlemek dışında her şeyi yapan Yağız, “Çoban mı?” diye

sordu. Sesli şekilde esnedim. Günlerdir uykusuzdum. “Evet küçük örde ğim, bir çoban varmış,” diyerek onu onayladım. Masal kitabında di

ğer bir sayfaya geçtiğimde Yağız ilk kez gördüğü resme odaklanmıştı. “Çobanın dağda canı sıkıldığı için oyun istiyormuş. Kendini eğ lendirecek bir şeyler arayıp durmuş. En sonda ise dağın yamacına ya naşıp, ‘Koşun! Yangın çıktı!’ diye bağırmış,” derken masal kitabında yazılanları değil de ezbere bildiğimi anlatıyordum.

Çobanı duyanlar büyük bir panikle koşup yardım etmeye git^Şİer. Köy halkının saf telaşını gören çoban, onlara gülerek bakmış. °banın yalan söylediğini anlayan köy halkı ise kızarak geri dönmüş.

37

Özge Naz Ertesi gün çoban yine aynı yalanı söylemiş, köy halkı yine inanıp yardıma koşmuş fakat bu sefer de eli boş dönmüşler. Çoban ise kah. kahalarla gülmüş.”

Yağız resimlerden başını kaldırıp gökyüzü mavisi bakışlanyfe bana baktı. “Yalan kötü biy şey değil mi Hiş?”

“Evet, çok kötü bir şey. Sen sakın yalan söyleme teyzeciğim, ta

mam mı?” dememle hızlıca kafasını sallayarak onayladı. “Bir gün yalancı çobanın evi gerçekten yanmaya başlamış. Ba

girmiş, çağırmış, yardım istemiş ama kimse onu ciddiye almamış Yalancı olduğu için artık kimse ona inanmıyormuş. Çoban gözyaş dökmüş, yalvarmış, ağıt yakmış. Yine de köylüler oralı olmamışlar

En sonundaysa evi; yanmış, bitmiş, kül olmuş.” Yağız yanan ev resmine bakarken, “Üf olmuş,” dedi.

“İnsanlara bir kere yalan söyledikten sonra artık sana inanmazlar

Yağış.” Bir kere söyledin mi yalan, dilin olur artık yılan. Ben bir Alatav’dım. Kanım zehir, gözlerim kor, dilim yılan, kalbim hardı.

Artık kimse bana inanmazdı. Yağız dudaklarını kıvırıp bana üzgün bir tavırla baktı. Dokunsam ağlayacak gibiydi. “Ama şen hep yalan şöylüyoşun Hiş,” dedi. “Şe

nin de mi evin yanacak?” “Çünkü söylemem gerekiyor,” dedim. Çocuğu da kendine ben zettin, His. “Üzülme sakın, benim bir sürü param var. Yeni ev satın alabilirim.” Çok param olmasına rağmen evim diye sahiplendiğim tek bir yerim bile yoktu. Eski hâline getirmeye çalıştığım Alatav Ma likânesi dışında gidecek hiçbir yerim de yoktu. Kollarmı bir anda bana doladı. “Ben şana hep inanıyım meyak etme.”

“Seni bu yüzden çok seviyorum, küçük ördeğim,” derken saçları nın üstünden öptüm. “Ben daha çok,” dediğinde kollarını ayırmadan kafasını kaldırdı ve gözlerimin içine kirpiklerini kırparak baktı. “Şimdi benim de civci vim olacak mı?” diye heyecanla sordu. “N’olur olşun Hiş, n’oluuuı!’ Ona masal anlatabilmek için bir anlaşma yapmıştım. Masal dinle mek istemiyordu ve aklını çelebilmek için ayılıp bayıldığı civcivlerle ilgili bir anlaşma sunmuştum. Hemen kabul etmişti.

38

CamSeanner

t3randl

Bronz II “Hayır, Yağız!” diye seslenen Yasmin’di.

“Ama Yaşmin…” derken ördek gibi olan dudakları iyice kıvrıldı. Sonra isimle hitap ettiğini fark edip, “Anne ama…” dedi. “Anneciğim, küçücük yavru bir civcivi annesinden ayıracak mısın gerçekten?” dedi Yasmin yanımıza doğru geldiğinde. “Seni benden alıp gitseler ben ne kadar üzülürüm, biliyor musun?” Yağız üzülmesine rağmen omuz silkti. “Anneşi de gelşin bizimle.”

“Sevmeye gidebiliriz ama onu ailesinden koparamayız. Onların

kendilerine göre bir ortamı var. Evin içinde yaşayamazlar,” diyerek anlatmaya çalıştı Yasmin. “Tamam o şaman, şevmeye gidelim,” dedi Yağız fakat aklında başka şeyler olduğu barizdi. “Ben haşıylanmaya gidiyoyum! Hemen

giyiniyim!” Benim yanağıma sulu bir öpücük bıraktıktan sonra son

sürat odasına doğru koştu. Bakışlarımı Yasmin’de tutarak, “Sevmeye götürdüğünde civcivi oradan çalacağını biliyorsun değil mi?” dedim. Yasmin’in mavi gözlerinde öfkenin rengi olan kırmızılıklar belir di. înce kollarını göğsünde birleştirdiğinde kinayeli bir tonda, “Acaba bu çocuk çalıp çırpmayı nereden öğrendi?!” dedi.

Demiştim His, bu

çocuk aynı sen. Oturduğum koltuktan bedenimi kaldırdım. Yürümeye başladığım da, “Ben gitsem iyi olacak…” dedim geçiştirir gibi. “Ona yarın çalıp

çırpmayla ilgili masal uydurur, ne kadar kötü bir şey olduğundan bah sederim.”

“Hemen gitmesen olmaz mı?” diye sordu. “Zaten zar zor çağırdım

seni, günlerdir doğru düzgün görüşemiyoruz.” “Dışarıda işlerim olmasa sizinle kahvaltı etmeyi çok isterdim.” Garip bir şekilde Bronz’un evindeki kahvaltı masasını özlemiştim. O zamandan beri kahvaltı yapmıyordum.

Ceketimi alıp kapıya doğru yanaştım. Yasmin arkamdan geliyor

du. Onu sıkıntılı gördüm. Merakla yüzüne bakarken çok geçmeden dudaklarını araladı. “İçimde kötü bir his var,” dedi sıkıntıyla. Elimi kaldırıp yanağına yerleştirdiğimde pürüzsüz ve solgun olan

tenini yavaşça okşadım. “Çiçeğimin nesi var?” Aniden yüzünü hm iisiuıdıı ’ Çiçek deme, kusasım gelivor.” İfa-

CamScanner ile tarandı

Özge Naz desini güçlükle değiştirdi ve endişe dolu gözlerle bana baktı. “B Bronz’un evine gitme planından vaz mı geçsen, His?” “Günlerdir bu plana yoğunlaştığımızı biliyorsur l-” dedi^ geçmeyi bir an olsun düşünmezken. “Üstelik herkesi farklı bir

ya çektik. Bir daha böyle bir şey yapamayız.”

n°kh.

“Evet ama kötü bir şey olacakmış gibi hissediyorum.”

“En fazla ölürüm,” dediğimde bana dehşet verici bir ifadeyle bak

tı. Ellerimi hızlıca kaldırdım. “Tamam, Bronz’a beni öldürme^

için yalvarırım ve ona derim ki, Beni öldürürsen Yasinin de seni ö|,

dürür!’ ona göre ayağını denk alsın istersen?” Öfkeyle soludu. “Dalga geçmesen olmuyor sanki!” “Tarkan’la buluşacağım, bana vereceği birkaç şey vardı. Hem

kötü düşünürsen kötü olurmuş, iyi düşün iyi olsun, Yasminka.

Ona sarılıp yanaklarından öptüm ve vedalaştım. Genelde bu ka

dın ve oğluyla güne başladığımda geri kalanının kötü geçme ihtimali

yoktu. İlk defa birlikte bir şeyler yapmıyorduk fakat o her zamanki gibi

tedirgindi. Ben öldüğümde, yalnızca ölürdüm. Cesedimi alan olmaz sa belki kimsesizler mezarlığına gömülürdüm. Ama Yaşmin öldüğün

de, arkasında bırakacağı bir sürü insan olacaktı. Ona hak vermeden edemiyordum.

“Barkan beni bu sefer fena haşlayacak,” dedi Tarkan. Kafasındaki

şapkayı düzeltti, bir yandan etrafı kolaçan ediyordu. “Benim seni zorladığımı söylersin,” dedim rahat bir tavırla. Bal

kan yine ikizine kızar, His. Sana kızacağım sanmıyorum. Bana içi yemek dolu bir kese kâğıdı uzattı. Yüzümdeki ifade? bozmadan elime aldım ve içini kontrol ettim. “Pilav üstü tavuk mudiye sorarken gözlerimi devirmeden edemedim. “Neyse, işler isted1

ğim gibi giderse kendimi ödüllendirme niyetine yerim.” Yemek kutu CamScanner ile tarandı

sunu kaldırdığımda altındaki teknolojik aletleri gördüm. His… dedi Tarkan. “O telefona hiçbir şey olmamalı çünkü LE ye ait. Onu fark ederlerse senin aslında kim olduğunu öğrenirle 40

Bronz II ..^iliyorum,” diye mırıldandım. İçime edişe tohumları onlar yü-

. » ekilmişti. “Sen ve Yasmin beni paniğe sürüklemeseniz olmuzünden ckihh > w sanki. Panik insana hata yaptırır! Dikkatli ol,’’ dedi Tarkan. “Tek istediğim bu. Barkan fark etme

den de sana verdiğim her şeyi geri getir.’’ “Seni seviyorum, Tarkan,” dedim kolumu bedenine dolarken. “İyi ki

Barkan gibi değilsin. Yoksa şu an birbirimizi yemekle meşgul olurduk.” * Geriye çekilip, “Barkan sana kıyamıyor,” dedi. “Kıysın artık,” dedim. “Herkes kıyarken o niye kıyamıyor?” Gözlerimin içine baktı. “Çünkü sana karşı hisleri var.” “Yapma,” dedim gözlerimi kapatırken. “Ben hissizlerin hissiyim.

Hislerin değil. Ona karşılık veremem. Hiçbir zaman ona karşı sevgi

namına bir şey beslemedim.” “Biliyorum, bana açıklamana gerek yok, His,” dedi Tarkan. “Göz lerinden bile anlaşılıyor ama bir tek o anlamıyor.” Bakışlarını kaçırdı.

“Hayatında belki bilileri olsa o da umudunu keser.” “Evlenip bir de çocuk yapayım mı?” Güldü. “Olur, Yağız artık kendini sevdirmiyor. Çocuk severiz.”

“Şapşal!” derken koluna vurdum. “Hadi, kaybol buradan. Sonra bana destek çıkıp bütün akşam benimle olacaksınız. “Ne bok yiyeceksin bilmiyorum ama dikkatli ol.” “Bilmediğin daha iyi,” dedim. “Söylesem de yalan söylerim zaten.” “His Alatav, bir kere de şaşırt…” Ben, doğruyu konuşmadan yalan söylemeyi öğrenmiştim. Bir tane

zihnim yoktu. Herkeste bir tane zihin varken babam bana zihnimi bölmeyi öğretmişti. Her birinde farklı şeyler dönerken kontrol etmek

te hiçbir sıkıntı yaşamıyordum. İnsan, düşünebilen bir varlıktı. Ağzımdan çıkan her şeye sorgusuz

sualsiz güvenmeleri benim değil; onların suçuydu.

Elimde tuttuğum tabletten kamera kayıtlarını kontrol ediyordum. Sanaç, Alpan Serdal, Viran vc Bronz çektiğimiz noktalara ulaşma ya başlamışlardı. Yasmin. çıvanlmını konuşturarak, bir şekilde onları

tuzağa düşürmüştü. Hepsiyle ilgili edindiğim pek çok bilgi

var^ve

kullanmaktan hiçbir zaman çekinmeyecektim.

En azından şimdilik kötü bir amacım yoktu; çünkü onlar benitn düşmanım değildi. Sadece almak istediğim bir şey vardı.

Annemin günlüğü. Bir Annenin Gözyaşları Günlüğü. Ailemin neden böyle olduğuyla alakalı birçok sorumun cevabı^ orada bulacağımı biliyordum. Belki de aradığım sevgiyi orada bula-

çaktım. “İçeriye ne zaman gireceksin?” diye sordu Yasmin.

“Vardiya değişikliğine daha var,” dedim. Her altı saatte bir 33 ko rumanın değişimi yapılıyordu. Evde kaldığım süre boyunca bunlan öğrenmiş, gözlemlemiştim. 33 tane, özel eğitimlerden geçmiş adam bir tek Bronz u korumak

için orada olamazdı. Ya bölgeyi ya da farklı bir şeyi koruyor olmalılardı. Bronz’u normal hayatta görmüştüm. Genelde Zorlu ile dışanya

çıkıyordu, ki Rusya’ya geldiğinde tek başınaydı. Yanında ne Safa ne de Zorlu vardı. Rusya hükümetinin ona ayarlamış olduğu özel koru malar dışmda kimsesi yoktu. Bronz’un yüzü bilinmediği için gündelik hayatında bir yere gitse onun kim olduğunu hiç kimse anlayamazdı. Yüzünü en başından beri

gizlemiş olması ona artı kazandırmıştı. Kamera kayıtlarından Bronz’u izledim. Takım elbisesi yine üstün deydi. Zorlu sanırım evdeydi. Yanında yalnızca Safa vardı ve kendine gelmiş gözüküyordu. Onunla en son görüştüğümde bana silah sıkmış

sonrasında da kriz geçirmişti. Daha sağlıklı durduğu kesindi. Elime dürbünü alıp etrafı incelemeye başladım. Herhangi bir ha reketlilik yoktu. Alpan Serdal’a bakmaya başladım. Ona normal bir şekilde bakamıyordum. Üstelik bana, “Yalandan ağlanmaz His, yananlar ağla1’ dediğinden beri söyledikleri zihnimde dolaşıp duruyordu. Kimse bana, Omzum ağlaman için seni bekleyecek.” dememişti. Hiçbirinin canını yakmak istemiyordum.

ense onlara çok büyük acılar yaşatacakmışım gibi geliyordu.

42

CamScanner ile tarandı

Özge Na z

• ta$‘ne çarpan taşların çıkardığı ritimli sesler kulağımı doldu• iklerim hareketlendi. Gözlerimin zaten açık olduğunu fark n,r^en , etrafıma doğru kısa bir bakış kondurdum. Duyduğum taş ettiğ1’11 jjınjnıcjen geliyordu. Kulağım çınlarken gözlerimde hassasiseslc’1 -’düğüm ya bir sanrı ya da unutulmaya mahkûm bırakılan bir Zihnime karşı çıkmadım ve gözlerimin önüne inen perdede görsahnelere odaklandım. Ses iyice şiddetleniyor. Büyük bir kad balık çok insan, kuru bir gürültü. Taş seslerinden sonra kulağıma ’a 31 ^eiodiler kaşlarımın havalanmasına neden oluyor. Vivaldi İs° bul ’da. Can Atilla’nın Altın Çağ albümünden bir parça. W “Altın Çağ” diyorum kendi kendime. Altın bir çağ. Önümde pı-

var Garip. Piyanoyu çalan ben olmama rağmen insanlar beni görmüyor. Tuşlara ipler bağlanmış, parmaklarımın ucunda kukla mi sali ipler var. Kukla resitali. Dudaklarım gerildiğinde gülümsüyorum. Ben hep gülümserdim. Bir başka birisinin bana güldüğünü fark etti ğimde hissettiğim rahatsızlıkla kirpiklerimi oraya çeviriyorum. Bir

kemancı. Onu tanıyordum. Fakat gülüşü beni rahatsız hissettiriyor.

O kemancıya ne olduğunu artık biliyordum. Vivaldi İstanbul’da, ben ne yapıyorum burada? Bu şarkıyı bili

yorum. Can Atilla’nın bu parçası piyano ve keman ile çalınırdı. Ke mancı ve ben, ne yapacağımızı iyi biliyoruz. Uyumluyuz. Bozuntuya vermiyorum, en büyük maske benim. Önümde koşturan çocukları gö rüyorum, herkes çok şık. Bir düğünde olduğumu anladım. Birinin dü ğünüydü. Parçayı tamamlarsam büyük bir felaket olacaktı. Çocuklar

var, diyorum kendi kendime. Üstelik felaketin eseri de ben olacağım.

Tamamlamamalıyım. Parçayı değiştiriyorum. Rumeli Hisarı ’nın Yapılışı. Kemancı bu duruma çok şaşırıyor fakat bozuntuya vermeden bana eşlik ediyoı.

Düğün girişlerinde bu müzik kullanılırdı. Kemancı biliyor, ne yapa cağımı biliyor. Üstümde beyaz elbise olduğunu görüyorum. Ben beyaz giymez dım. Beyaz anneme çok yakışırdı, benim rengim değildi. Sadece an43

CamScanner ile tarandı

Bronz II

■ .livdi Bevazı ya düğünde ya da ölümde giyecek,; ne“?e te öletek miydim, evlenecek miydim? Neden beyaz gi^J

BUS> yapraklan 2016 ydm. gösteriyor. Taş sesi, kehribar^ Xcok sfcak. Yangın var. Kehribarın kokusu ısıyla ortaya

BiraJaca yangın. İsli bir koku. Taşlar birbinne çarp,yor. yine 0 duyuyorum ve gözlerim kapanıyor. Toprak kokusu burnuma dolüyo, DİlSSZZi beni zihnimden kopardr. “Ses ver His,” dedi Tarkan endişeyle. “Bir sorun mu var?” Başımın döndüğünü hissederken olduğum yerde tutunacak bir yer

aradım Ağacın gövdesine yaslandığımda derin nefesler alıp beynin,

deki zonklamanın azalmasını bekledim. “Buradayım,” diye seskn. dim. “Bir sıkıntı yok, aynı yerdeyim.” Tarkan ve Yasmin, planımda aksaklık olması durumunda bana

dışarıdan yardımcı olacaklardı. İkisi de farklı yerlerde duruyorlardı. Sabahın erken saatlerinde evden çıkmıştım. Günlerdir plan yapmak tan uykusuzdum, doğru düzgün yemiyor, içmiyordum. Gün geçtikçe,

son âna yaklaştıkça, bedenimin direnci de azalıyordu. Ben ne kadar diretirsem direteyim, kadere karşı koymak mümkün olmuyordu. Son

âna kadar kurallarımla yaşayacaktım. Zihnimde beliren görüntüleri unutmadan not almak için yanım da getirdiğim çantamı araladım. Defterime her şeyi not düştüm, bazı olayların eksik olmasıyla birleştiremediğim kısımlar vardı. Deften

kapattım ve güneş doğduğundan beri izlediğim eve baktım. Hiçbir

hareketlilik yoktu. Bronz’un evine bu gece ne olursa olsun girecek tim. Günlüğü almadan da oradan çıkmaya niyetim yoktu. Evin bütün

planı, çalışma sistemi, kör noktalan ve giriş çıkışlan aklımdaydt Bronz, sana zaman tanıyacağım, demişti, o zamandan beri om*11

tarafında bir hareketlilik olmamıştı. Bir süre geçmişti. Son birkaç

gündür Yasmin’i de doğru düzgün görmüyordum. Tarkan’la gi*

muş bana her alanda çekecek özel bir telefon, birkaç özel alet vd’ mıştı. yüksek ihürT^ girdi§imde duruma göre telefonla iletişime geÇer^’ dim. “Girmeîne’az’b^31 engelleyiciden dolay iletişim kopacak, me az blr zamaa kaWı. Hattan düşebilirsiniz.”

44

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

“Dikkat et His,” diye fısıldadı Yasmin

Eve döndüğünde anlaş-

mayı bozmak istiyorum.”

“Ne?” dedim kulaklığa doğru. “Günlük artık senin elinde olacağı için aramızda hiçbir sır kalma

malı. Ben de kendi sırrımı sana anlatmaya hazırım,” derken derin bir nefes aldı Yasmin. “Ben de sırrımı anlatabilir miyim?” diyerek araya girdi Tarkan. Yasmin sinirle soluyup, “Sen hattan düşmemiş miydin?” dedi.

“Atıyorum seni konuşmadan!” Dilini damağına vurdu. “Her neyse…

Ne diyordum?” Tam ağzımı açmak üzereyken Tarkan, “Aramızda bir sır kalma

malı diyordun,” dedi. Yasmin kızgınlıkla, Ben seni atmadım mı? Nasıl geri geldin?” dedi.

Tarkan alaycı bir dille, “Bu kız benim hacker olduğumu arada unutuyor galiba,” dedi. “Benim kurduğum programdan beni atman bir tık kırdı yalnız, sızmadığım yer olamaz.” Ormanın içindeki gizli çıkış bölümünden zeminin oynadığını fark ettim. Dürbünü elime aldığımda oraya dikkat kesildim. Siyah mini

büs belirdi, camlarda film vardı. Zorlu’dan başkası olamazdı, mesaisi biten korumaları götürüyordu. “Hattan ayrılın,” diye uyarıda bulundum. “Gelince konuşacağız Yasmin.” “Telefonu açıkta tut His,” dedi Yasmin. “Beni sakın merakta bı rakma.”

Kulaklığı çıkarıp yere attım, ayakkabılarımla sertçe basarak par çalanmasını sağladım. Gece on ikideki değişime az bir vakit kalmıştı. Zorlu geldiğinde değişimin yapılmasını sağlayacaktı. Ana kapıdan geri geri gidip beklediğimde farları yaktım. Zemin

oynadığında asansör görevi gören toprak alan beni aşağıya doğru Çekmişti. Ses çıkarmadan nefes bile almayıp kendimi belli etmezken bir ruh misali evin içerisine sızdım. Etrafta hiç koruma yoktu. SessizBği es geçip elma ağacına doğru ilerledim. Ağacın dibine eğilip toprağı eşelerken daha önce kazıldığını görUm> İrmaklarımın ucuna değen farklı şeyle bakışlarımı toprağa 45

CamScanner ile tarandı

Bronz II

çevirdim. Derine gömülmüştü, yanında bir sürü kâğıt vardı. Hepsin.

teker teker yırtmadan çıkarttım, bir tanesini elime alıp içini açtım. Köşedeki tarih ilk dikkatimi çeken nokta oldu, 9 Mart 2019 zıyordu. Okunur yazılara kısaca göz gezdirdim. En sonda Serdal Al.

pan Qarayev yazıyordu. Oğlunun ilk konuşmasmı yazılara dökmüş, tü. Oğlu ilk kez konuştuğunda baba diye seslenmiş, vefat ederken de acaba yine baba diye seslendi mi diye merak ettiğini yazmıştı. YazıS1

sonlara doğru iyice bozulmuş, titrek bir hâle gelmişti. Diğer kâğıtlara baktım, Sanaç Valacan’a ait anıydı. Yasmin’lebir

anısını yazmış, onunla yaptığı araba yarışını anlatmıştı. Yarış sonu-

cunda Yasmin’i arabanın kaportasına yaslayıp nefesi kesilene kadar öperken hayatının en güzel öpücüğü olduğunu yazmıştı. Bronz’un yazdığı kâğıdı elime aldım. El yazısı benimkinin aksine

çok muntazamdı. Yüzeysel bir şekilde okurken nişanlısını anlattığını fark edince yutkunamadım. Hiç kimsenin onu dinlemediğim, bir tek

nişanlısının onu dinlediğini yazmıştı. O an anlaşılmak, beni en çok mutlu eden şeydi, diye not düşmüştü. Onunla geçirdiğim günler bo yunca onu hiç dinlememiştim. İçi boş olan kâğıdı elime aldım, Viran Kül yazıyordu. Viran’m adının yazdığı kâğıtlarda sadece resim çizilmişti. Kuzgun çizmişti,

kuzgunun ya pençesinde ya da ağzında kurşun asker vardı. Hiçbir

amsını yazmamasına kaşlarımı çattım. Göz ucuyla okuduğum yazılarda anılar yazıyordu. Ben topra ğı eşeledikçe yeni anılar çıkıyordu. Kendilerini gömemedikleri için elma ağacının altına anılarını gömmüşlerdi. Kâğıtların hepsini çıkart mamla kocaman bir çukur oluşmuştu. Burada bir hayli vakit kaybet miştim Çantamın içine doldurup ayağa kalktım. Gözüme çarpan d1113’

çok lezzetli duruyordu. Dayanamayıp ağacın tepesinde duran elrnay

dalından kopardım. Saatlerdir ağzıma tek lokma girmemişti- B,r 1

rık ahp yavaşça çiğnedim, ikinci, üçüncü ısırık derken en son dışe ğim yerden çıkan kurtla geri tükürdüm. Tam o anda patlama sesi kulaklarıma doldu. Hızla arkama doğru baktığımda blokların olduğu kısımdan y11*’

riya sis bulutu yükseldi. 46

CamScanner ile tarandı

(’jzge Naz

Çantayı sırtıma taktım ve elma ağacmdan uzakla , farımın arasından düşerken yeri boyladı. Patlam ? ™ E’ma aVUÇ" giderken kimsenin olmaması dikkatimi çeken °’dUğu yere

kimse yok His? Bronz’a ait kısmın kapls, açlkt| „"° tayd1’ Neden kapı açılmıştı. Bombanm etkisiyle Arkama geri döndüğüm an, karşımdaki kişiyle bir ad™ geriledim

ütay bana gülen bir yüzle bakıyordu. Bronz’un korumasıydl “His Hanım, dedi İltay. Bakışları ellerime doğru düştü Toprak kalıntıları vardı. Kirlenmişti. “Bahçıvanlığa mı başladınız?” Aynı onun gibi soğukça gülümsedim. “Evet,” dedim. “Elma ağa

cına bakmamışsınız, kurtlanmaya başlamış. İlaçlamaya gelmiştim

İltay.”

‘Ne iyi ettiniz de geldiniz, dediğinde gülmeye devam ediyordu. “Ben de sizi bekliyordum, His Hanım.”

“Neden beni bekliyordun?” “Gösteriyi kaçırmak istemezsiniz diye ummuştum.” Anlamayan gözlerle baktım. “Ne gösterisi?” Bakışlarıyla ileriyi işaret etti, neyden bahsettiğini bilmeyerek gös

terdiği yere döndüm. Harelerim şaşkınlıkla genişlediğinde nefesim

kesildi. Evin duvarına kırmızı yazılarla KUKLA MI YOKSA KUK

LACI MI? yazılmıştı. O kırmızı renk, burnumun direğini sızlatan kan

kokusuna aitti. “Ah,” dedi İltay. “Gösterinin size ait olduğunu söylemeyi atladım. Sizin gösteriniz, pardon resitaliniz demeliydim. Kanlı Kukla Resita line hoş geldiniz.” Göğüs kafesim hızla yükselirken, “Ne saçmalıyorsun sen? de

dim. “Diğerleri nerede?” derken bakışlarım etrafta gezdi. “Bronz…

Devia Hanım… Korumalar… Neden ortalıkta kimse yok? “Asıldılar. “Ne?” “Astınız onları, bana kukla olmayacaksanız hepinizi bir kukla

gibi asarım, dediniz ve astınız. Çok trajik bir andı. Korkunç bir

sansınız.” Korkunç bir insan mıydım? Annem de bana korkunç bir i ftuşım gibi bakıyordu. Yanına doğru yaklaştığımda parma 47

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz

boğazına bir yılan gibi sardım. “Ne dediğinin farkında mısın Sen?1) diye bağırırken boğazını sıktım. “Diğerlerinin nerede olduğunu söyIe

hemen! Niye kimse gelmiyor?!” Gülümsemesi daha çok atarken gözleri bomboş bakıyordu.

den kendiniz gidip bakmıyorsunuz, His Hanım?” diye sorduğUnda boğazını sıkmama rağmen hiçbir tepki göstermedi. Boş gözler, tepki

vermemesi, ezbere konuşması bana tek bir şeyi işaret ediyordu. Hipnoz edilmiş, His. Pantolonumun kemerine taktığım silahı çıkartıp ona doğrulttum.

“Burada neler olduğunu hemen anlatıyorsun!” “Kuklacı’yla ters düşmenizin bedelini ödüyorsunuz.” “Kuklacı,” diye sinirle solurken silahın tetiğine parmaklarımı yer-

leştirdim. “Benden ne istiyor?” “Sizi istiyor,” dedi İltay. Derin bir nefes alıp verdi. “Diğer herkes

gibi. Onunla ortak olmazsanız ölmenizi istiyor.” “O kadar kolay değil!” diye bağırdım. “Evet, o kadar kolay olmadığını anladı,” dedi hoşnut olmayan

ifadeyle. “O yüzden sizi öldürebilecek tek kişinin inindesiniz artık. Bronz’un sizi öldürmemesi için tek bir engel kalmadı.” “Beni öldürseydi çoktan öldürürdü,” dedim. Ölmekten değil, ka ranlıktan korkardım. Ölmekten değil, tek kalmaktan korkardım. Öl

mekten değil, soğuktan korkardım. “Ben bir şey yapmadım.” İltay kararlı bir sesle, “Evet, henüz bir şey yapmadınız,” dedi. “Yapacaksınız, His Hanım. Bu gecenin mimarı siz olacaksınız.” Ona tekme attığımda bıçaklarımı ortaya çıkarttım ve bir tanesini

ona fırlattım. Omzuna saplanan bıçakla acı içinde inledi. Darbelerimi

azaltmadan bacağına bir tekme daha attım. Geriye doğru sendeledi ğinde çok geçmeden yere düştü. Bana karşı çıkmıyordu. Kaşlarımı

çattığımda bilerek benimle dövüşmeye çalıştığını anlamam uzun sür memişti. Geriye çekilmemi beklemiyor olacak ki kendini toparlama ya başladı. CamScanner ile tarandı

Telefonumu ortaya çıkardığımda ilk numarayı tuşladım. Uzun çal’ malar sonucunda karşı taraftan, “His!” diye bir feryat yükseldi. “Acil dutum! Vakit yok, acil durum!” min, diye seslenirken hattan gelen seslere odaklandım. AT’ 48

Bronz II kada bir gürültü kopuyordu. “Yasinin, hemen bana rapor ver, neler oluyor?” “Yağız*" Sesi kesildi. Acıyla karışık inleme sesi döküldü, "Ah!

Eğer bebeğime bir şey olursa hepinizi sikmezsem bana Yasmin deme sinler! Onun kılma dokunduğunuz için de sikeceğim sizi! Duydunuz

mu beni!" Yüzüm donuklaştığında onun

bebeğim diye bahsettiği tek kişiyle

kalbimin hızı arttı. “Yağız’a bir şey mi oldu?” diye bağırdım. Korku bütün bedenime yayıldı. Hayatıma girdiklerinde Yağız’m ağlayarak gecelerimi zehir

etmesi ondan nefret etmeme neden olmuştu. Şimdi ise tek bir göz yaşını akıtana bütün her şeyi zehir ederdim. “Beni duyuyor musun Yasmin?”

“His!” Sesi daha yakından gelmeye başladı. “Yağız’ı almışlar! Kimler bilmiyorum, küçük bebeğimi almışlar. Bana fotoğrafını attı

lar. Lütfen yardım et, neredeysen çabuk gel!” Yasmin’c cevap vereceğim sırada İltay elimdeki telefonu benden

aldı. “Ne yaptığını sanıyorsun it!” derken çenesine sert bir yumruk attım. İltay tehlikeli bir tonda, “Bay Bronz birazdan burada olur,” dedi.

“Ver şu telefonu!” “Maalesef,” dedi. Telefonu ileriye fırlattı. “Sizden emir almı

yorum.” Telefonu almak için hamle yaptığımda ona sapladığım bıçağı bana karşı kullandı ve bacağıma sapladı. Hissettiğim acı beni çileden

çıkartmaya yetmişti. Elimdeki bıçağı yüzüne savurduğumda teninde

kesik oluştu. Bıçağı tenime bir kere daha sokup çıkardı. Yüzünün or tasına yüzümü sertçe gömdüm. Bacağımdaki ağn şiddetlenirken bıçağı çekip almak için orantısız güç uyguladım. Sapı elimde kaldığında tenimden bir yangın yükseldi.

Çığlık çığlığa bağırmak istiyordum. Telefonu attığı yere sarsak adımlarla ilerledim. Yüzüm, kavgadan

dolayı kan revan içindeydi. Telefonu alıp Yasmin’in numarasını taş

ladım ama cevap vermiyordu. Diğerlerinin hattına çağrı bırakırken kimseden dönüş alamamıştım.

•19

CamSeanner ile tarandı

“Bu yerin adresini Kuklacı’ya vermek zorundasınız,” djye d etti İltay. “Sizin buraya girmenizi sağlayan kişi Kuklacı. Kon gisi bir türlü oluşturulmuyor. Haritada burası gözükmüyor. gu bİI’

dünyanın merkezi ve Kuklacı’ya ait!”

Ver

Bakışlarım etrafta gezdiğinde aklım babamın anlattığı dünv merkezi hikâyesine gitmişti. Dünyanın merkezi denilen adres, kIy! ’

metin ilk temeliydi ve nükleer silahların barındığı yerdi.

“Dünyanın merkezi burası mı?” Mecazi anlamda bir dünyadatl

bahsediyorduk. Büyük Arkana’nın son kartı dünyaydı.

“Burası olduğu söylenmekte. Yanlış kişiyle ortak olursanız sadece kukla olursunuz, His Hanım. Doğru kişiyi seçin. Tek yapmanız ge.

reken şimdi adresi Kuklacı’ya vermek, eğer verirseniz sizi herkesten korur.” Dudakları kenara kıvrıldı. “Vermezseniz Bronz’un olmayan merhametine kalırsınız.” “Sen neden veremiyorsun, İltay?” diye sordum. “Kuklacı madem

o kadar zeki biri, neden şifrelenmiş koordinatı bir türlü çözemiyor?”

“Dünyanın merkezi olan bu yeri şifreleyen kişi sizin babanız, Ha ris Alatav’dı,” dedi.

Kaşlarım şaşkınlıkla havalandı. Babam mıydı? His, seninle oyun oynuyor buna sakın inanma. “Bu yüzden şifrelenmiş koordinatları siz çözebilirdiniz çünkü onun kızısınız,” diye devam etti. “Sizi kendi gibi yetiştirdi. Zekâ se

viyeniz aynı. Korumalar gözleri kapalı şekilde gelir, eğer sının aşar

larsa beyinleri patlar, bu meskende hiçbir teknoloji alet kullanılamaz. Kullanılsa da Bay Bronz’a anlık olarak bilgisi gider.”

Babam, ne işler çeviriyordu? Ben farkında olmadan onun gizle diği evi mi bulmuştum? Bu evde Bronz’un ne işi vardı? Nasıl bir oyunun içindeydim?

Vaktiniz daralıyor,” dedi İltay. “Tek yapmanız gereken buranın bulunamayan adresini Kuklacı’ya vermek.”

“Kuklacı adresi alıp ne yapacak?” l rt v a^a sahiPsiz kuklaları var ve onları alması gerekiyor. Onun ki ’ S?r.bİlmedİğİnİZ her anIat^- Babanızın sizden

habe;1 vet Hn °n<dan Öğrenİn- El ÜStÜnde tutulun- Bay BronZ’a

katliamdan haberi var. Dakikalar sonra burada olacak. 50

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Onunla karşılaşmak istemezsiniz. Beraber buradan çıkabiliriz ve Kuklacı’mn yanına gidebiliriz.” Derin bir nefes aldım. “Kuklacı’yla ortak olmak için deli olmam lazım-” “Siz gerçekten delisiniz. Gerçekten hastane kaydınızı hiç incele

mediniz mi?” diye sorduğunda bana sert bir yumruk attı. Yüzüm yana savrulurken çene kemiğim oynamıştı. Eş zamanlı olarak burnumdan

kan gelirken genzime doğru sıcak bir akıntı savruldu. “Orada şizofre ni tanısı konulduğu yazıyor. Bir nevi delisiniz.” “Hayır, yazmıyor öyle bir şey!” “Bir deliye kimse inanmaz.” “Deli değilim ben,” dedim, titreyen sesimle. “Ben deli değilim ki.”

“Öylesiniz,” derken üstüne basa basa vurguladı. “Öylesiniz, His Hanım. Çoklu kişilik bozukluğunuz var. Gündüz ayn, gece ayrı bir

insan oluyorsunuz.” Elimde tuttuğum silahı gözleriyle işaret etti. “Elinizdeki silahla bizi taradınız.” “Ne?” döküldü dudaklarımdan. “Hepimizin kafasına sıktınız,” dediğinde bu kadar gürültüye kar gaşaya rağmen kimsenin gelmeyişi aklıma tek bir şeyi getirmişti. Ko

rumaların hepsi artık ölüydü. “Bir kukla gibi hepsi asıldı. Hepsini siz yapmışsınız gibi gözüküyor. Burası artık kanlı kukla resitali.” Ona irileşen gözlerle bakarken bana ileriyi gösterdi. Bronz’un kale gibi kuşatılan evinin kapısı sonuna kadar açıktı. “Bay Bronz’un evine girdiniz,” dedi. “Bakın kapı bombalanmış hâlde duruyor. Üste lik bu bomba, sizin bombanız.” Kurduğu senaryoya devam ederken, “Keşke bununla da kalsanız. Gözü gibi baktığı elma ağacı cayır cayır

yanıyor,” dedi. Burnuma dolan is kokusunun sebebini yeni anlarken kirpiklerim türedi. “Bu kadar ileriye gitmiş olamazsınız!” derken gözlerim ağaç gibi cayır cayır yanıyordu. Sizi hepsinden kurtarabilirim. Tek yapmanız gerekeni söyledim. ®er ^unu yapmazsanız bütün suç üzerinize kalacak.” Başını hafifçe yana yatırdı. “Seçim sizin.” $. Hırıltıh nefes sesleri işittiğimde arkama doğru yavaşça döndüm. a

edi bakışlarımın arasına girerken patilerini yere sürerek bana

y°rdu. Cici kedi,” diye fısıldadım.

51

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz

Üzerime doğru atakta bulundu. Geriye sendelediğimde Çol< meden yere düştüm. “Dur dur!” derken panter beni geç lp kor^ nın üzerine atladı. Beni korumak için atakta bulunmasına şaşırı^adatl edemezken, “Beni koruma sakın!” diye bağırdım. Ve o an sayısız silah sesleri patladı. “Siktir siktir siktir,” diye dudaklarımdan bilindik bir küfür Sav

ruldu. “Lütfen, düşündüğüm olmasın!” Olduğum yerden ayafe

kalktım ve ileride gerçekleşen olaya baktım. Yalpalayan adımları^ gördüğüm manzaraya gitmekte zorluk çekiyordu. Panter vurulmuş,

tu. Bronz’un kızım diye sevdiği en değerli varlığı benim yüzümden vurulmuştu. Simsiyah katran karası panterin bedeninden kanlar dökü

lürken bacağımı umursamadan ona doğru koştum. “Pisi pisi!” dedim kısık bir sesle. Tökezleyen adımlarımla yere düşmeden yanma giderken bedeninin kıyısına dizlerimin üzerine

çöktüm. “Çok kan var…” diye fısıldadığımda titreyen parmaklanın gece gibi parlayan tüylerinin üzerinde gezdi. “Aç gözünü, aç!” Burnumdan aktığını hissettiğim kanlar duda ğıma doğru yol alırken elimin tersiyle kor sızıyı iteledim. “Uysal!” diye bağırdım. Hiçbir tepki vermedi. Bronz uysal kelimesine karşı tetikleniyor demişti. “Uysal! Hadi uysal diyorum! Kalk ve pençele beni!” Onu sarstım. Tüylü yüzünü ellerimin arasına alırken gözlerini

açması için çabaladım. “Aç gözünü bana saldır hadi!” Bilinmezliğin içinde kaybolurken büyük bir girdaptaydım. “Na

sıl… Nasıl yaşatacağım seni?” Burnumdan akan kan genzime doğru yol alıyordu. Yüzümün her bir zerresinde kan vardı ve neremin kana-

dığmı kestiremiyordum. “İkimiz de yara aldık ama ölme sen, tamam mı? Ölme sakın. Onun bedenine saplanan kurşun yarasını bulamıyordum. “Sen ölme sen ölürsen yaşatmazlar beni.” Simsiyah olması, gecenin bir vakti o ması ve gözlerimin buğulaşması önümü görmemi engelliyordu-

senin kadar değerli değilim. Ölme sakın.” İkimizden biri son nefesini verecekti, bunun o olmaması içi*1 CamScanner ile tarandı

etmeye başladım. Tüyleri soluğumu doldururken nefeslerim gi^1 sıklaşmış, ciğerlerimde intihar ediyordu. “Ölme lütfen ölme, ba a. seni kurtarmaya gelecek.” Bir kediyi nasıl yaşatmam gerektiğini b^ yordum. Onu kucakladığımda çaresiz bir şekilde kendime bastık111 52

Bronz II

“Allah ırn ne yapacağım ben? Elimi yumruk yapıp çimen döşen miş zemine vurdum. Hangisine koşacağım?” Bakışlarım can çeki

şen pantere doğru döndü. Hırıltılı nefesler alıp veriyordu. Herkes bir yerdeydi. 33 koruma kafasından vurulmuş, kollarından asılmışlardı. Uzuvlarından ipler aşağıya sarkıyordu. Tam bir kukla gibiydiler. Fa

kat ölmüş kuklalardı. Yaşadıklarından emin değildim, çoğunun beyni dağılmıştı- “Kimi kurtaracağım?”

İçeriye geçtim ve Serdal’ın beni sokmuş olduğu gizli yere doğru

ilerledim. Tarkan’dan aldığım aleti duvara tuttum ve yansıyan ışık larla mekanizmayı çözmeye başladım. Kısa süre sonra duvar kenara

doğru açıldı. Kendimi bir anda gizli odada bulurken kırmızı sinyaller yanmaya başladı. “Yabancı! Yabancı! Yabancı!” Farklı aksanla dökü len ses, beni burada istemediğini belli ediyordu.

“Acil durum,” diye fısıldadım. “Acil durum. Lütfen birisi bana

yardım etsin. Herkes öldü, herkes ölüyor,” dedim ama kime konuş tuğumu bilmiyordum. Kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.

“Cevap ver bana!” dedim ekrana vururken. Serdal birisiyle ko nuşmuştu fakat bana cevap vermiyordu. “Yardım istiyorum, katliam

oldu. Acil durum!” Ayağa kalktığımda sağlam bacağımla tekme at

tım. “Siktiğimin komuta merkezi! Yabancı değilim aktifleştir işte!” “Yabancı! Yabancı! Yabancı!” “Yalancı! Yalancı! Yalancı!” Yalancı çoban masalında çoban önce yalan söyler herkes inanır, sonra doğruyu söyler kimse inanmazdı. Ben kendi masalımın yalancı çobanıydım. Bu saatten sonra bana

kimse inanmazdı.

“Çok kan var…” Yabancıyım. Her şeye ve herkese karşı. Ne yapa cağımı bilmiyordum. Tek duyduğum birinin bana yabancı demesiydi.

Gerçeklik yüzüme tokat gibi çarpıyordu. “Lütfen birileri yardım et

sin. Yangın söndürme devreye girsin. Elma ağacı yanıyor… Helikopter sesi gecenin arasından sızdığında çöktüğüm yerde ısiak kirpiklerimi yukarıya doğru kaldırdım. Dışarıya doğru çıkarken

güçlü kalmaya çalıştım. Bacağımı hissetmiyordum. Bıçağın sapı CamScanner ile tarandı

yoktu ama bıçağın içeride olduğunu hissedebiliyordum. Kemiğime korkunç bir ağrı saplanıyordu. Gözümü kör eden beyaz ışık yukarıya akmamı engellerken Bronz’un geldiğini anlamıştım.

53

Öz^c Naz Pervanelerin çıkardığı güçlü rüzgâr saçlarımı dağıtırken ayafe kalkmak için kendimi zorladım. Bacağıma saph duran bıçağı ç,kart. mak için hamle yaptım ama ç.kartrsam kan kaybından olebıhrda».

Orada bir süre daha saplı bir hâlde durabilirdi. ölüme takılan bir sesle kısıkça, “Bronz…

dedim. Kan kokusu

keskindi. Kaburgalarımı acı dağladığında nefes almam iyice zorlaşb.

Helikopterden aşağıya indiğinde bakışları beni es geç 1. an ı ben hiç karşısında değilmişim gibi etrafına bakü. Beni görmezden geldi,

önce bombalanmış duran kap.sına baktı. Sonra arkamda aı unan y,. kik dökük evine baktı. Çok geçmeden kısılan ve çatılan kaşla p rini buldu ve adımlarını direkt olarak ona yönel ttı. Arkasından iki üç kişi daha indiğinde iki tanıd.ğım suna daha vard.. Safa ve Zorlu. Zorlu koşar adtmlarla korumalara giderken

arkasında bulunan bir kadın aniden silahını bana çekti. Bronz tazının yanından bir hışımla kalktı, kehribara yangın göz leri beni buldu. İslak iri parmaklan kani, bedenimi sıkıca sardı. Ses tellerini koparacak kadar, “Hisar!” dedi. Birkaç saniyeliğine sağır ol duğumu sanmış, kulağımdaki bütün kiri pası silmişti. “Evimde ne ışın

var? Senin burada olmaman gerekiyordu!” “Ben,” dedim cılız çıkan sesimle. “Bana ait olanı almak için ge miştim sadece.” “Neymiş o sana ait olan şey?” derken acımasızca kolumu sıktı.

“Günlük.” Yutkundum. “Günlüğü alacaktım.” “Evin bu hâli ne? Bunların hepsini sana nefret kusulan bir günlü ğü almak için mi yaptın?” Sana nefret kusulan bir günlük. Annem bana nefret mi kusuyordu. O günlükte sadece nefret mi vardı? Hiç mi sevgi yoktu? “Alacağımı söylemiştim,” diye mırıldandım. “Günlüğü alacağımı söylemiştim, Bronz.” “Katliam çıkarmana gerek var mıydı? Söylediğin her şeyi yapmak

zorunda mısın sen?!” Bağırışları deprem etkisi yarattı. O depremin altında kalırken onu son gördüğümde söylediklerim artçıları meydana getirdi. Bunun iÇ‘n bir katliam çıkarmam gerekiyorsa emin ol çıkartacağım. O günlük be

nim olacak, demiştim. Demiştim ve karşılaştığı manzara bu olmuştu-

54

Yalancı çobana kimse inanmazdı. Her şey beni işaret ediyordu. “Bronz,” dedim, çatallaşmış bir sesle. “Göründüğü gibi değil! Ye

min ederim değil! Bronz ölüm kadar soğuk bir sesle, “Evime kadar girdin,” dedi. “Evime. Kadar. Girdin. Kelimelerin üstüne basa basa konuşuyordu.

“Seni kendi elimle buraya hiç getirmemeliydim. Keşke-” “Lütfen sus,” dedim yalvarırcasına. Hep keşke’ydim, hep olma

ması gerekendim. “Her ne diyeceksen devamını getirme.”

“Zararsın, Hisar!” diye bağırdı. “Varlığın sadece zarar!” Ben zarar ve ziyandım. Kimsenin iyi ki’si olamazdım.

Bakışları arkama döndüğünde karanlığın ortasında alev almış elma ağacım gözlerine hapsetti. “Her şeyi geçtim. Bütün bu katlia mı, olan biteni hepsini geçtim. Benim geçmişimi, benim kendi elimle

diktiğim elma ağacımı nasıl yakarsın? Nasıl ateşe verirsin? Elma ağa cından ne istedin, Hisar? Geçmişten bana kalan tek şeydi!”

Geçmişimden bana kalan tek şeydi. Geçmişini yaktığımı düşünü yordu. Geleceğini de yakıp kül edeceğimden habersizdi.

CamScanner ile tarandı

Bronz II

CamScanner ile tarandı

KATİL HİS RESİTALİ nemli olan kimi yaktığın değil, kime yandığındır. İnsan de

Ö

ğer verdiğine yanar, değer vermediğini yakardı.

Daha kaç kere yanacaktım?

Daha kaç kere yakacaktım?

Daha kaç kere yanılacaktım?

Yandım, yaktım; yanıldım. Yanılgılarım yenilgiden ibaretti. Ağzımın içinde yer edinen elma tadına burnumdan akan kan ka

rışmıştı. Kanlı elma tadı dilimden silinmezken, burnuma dolan yanan elma agacmın ıs kokusu ciğerlerime kadar iniyordu. Etrafım cayır cayır yanıyordu. Sadece bu da değildi; bir çift kehribar göz yangı»

BZStf ° inmeyecektiolamazdı^ k ÜZenme kalm’Ştl- Bunda" ^ha kötü bir şey “yerind^T ^ bİr SU’la”™y-dum lâkin ilk mı bilmemekle birlikte onhn na"” “Sana diyorum, Hisar!”

naS1* aı?lklayaca^’ lnandlracağlmı da bilmiyordum.

bana bağırıyordu TenimU^ benİ hlZİ1Ca Clkardl- BronZ mmi Pa“ beni kendime getinnek

56

Bronz II j

0 bU

bedenimi sertçe sarstı, odaklanma sorunu yaşıyordum. Midem vor, başım dönüyordu ve buna bacağımın yarası da eklenmişti. ver bana!” diye tekrar bağırdı Bronz. Gözlerindeki ifade,

I de beraberinde getirmişti. “Ne oldu burada? Nasıl oldu bütün I bunlar?”

I

Nefesleri kesik kesik alabiliyordum. “Çok hızlıydı,” diye fısılda-

dmı Sonunda konuşabildin, His. Tek yapman gereken doğruları söy

E

lemek. Katliam senin suçun değil. “Her şey dakikalar içinde oldu,” diye ekledim kısık çıkan sesimle.

Dakikalar boyunca yardım için çığlık çığlığa bağırmış, sesimin tama men kısılmasına neden olmuştum. Bronz kafasını iki yana sallarken kabullenemeyen bir ifadeyle,

“Bunu bana yapmamalıydın!” dedi. Ağzından çıkan her kelime beni öl dürmeye yemin etmiş gibiydi. “Her şeyi yapmalıydın. Her şeyi! Bağrışı kulak zarımı patlatacak derecedeydi. “Ama bunu yapmamalıydın!

Yapmadım, demeliydim fakat girdiğim şoktan ötürü ağzımı açamıyordum. . w “Benim evime giriyorsun,” dedi inanamaz bir hâlde. Sesi ağırdı.

“Bana gösterdiğin yüzün bu olmamalıydı! Yüz, insanda bir tane olandı, bende ondan çok vardı ve karşımda ki adam da bunu biliyordu. “Böyle bir insan mısın sen?” Soruşu kar

şısında ezildiğimi hissettim. Beni sarsmasına rağmen kendime gele-

miyordum. Bakışlarım yalnızca onun gözlerine kenetlenmişti çünkü beni kurtaracak tek yer orasıydı. “Bu kadar cani misin? Benim kızımı

yaraladın! Benim korumalarıma ne yaptın Hisar sen?! Hızlı düşünmem gerekiyordu. Geçen her saniye benim aleyhimey di. “Ben yapmadım etmedim diye ağlamayacağım,” dedim duygusuz bir sesle. “Ne dersem diyeyim, şu an beni dinlemeyeceğin ortada. Kı zm vuruldu…” Yavaşça duraksadığımda sesimdeki gerçeklik kalbi

hançer saplanmasına neden oldu. Gözlerimin içine derin bir şekilde baktı. ‘ Sen mi vurdun.

ıy

sordu. Bu sorunun cevabı olumlu olursa beni yaşatmayacağı an “Her şey ben buradayken oldu. Neresinden vuruldu, bilmıy, Kurşunun giriş yerini aradım ama bulamadım. Çok kan va kokusu daha çok arttı. Seslice yutkundum. Çok kan… Çok

„

57

Yüzümün iri ve sıcak parmaklar tarafından avuçlandığmı his meme rağmen kirpiklerim titremedi. Bakışlarım simsiyah pante^ saplı duruyordu. Yanağımı kavrayan parmaklar beni sarsarak bak^ larımı ona çevirmem için ısrarcı davrandı. Bakışlarımı Çevirmem^

sinirlenmesine neden olurken aldığı sık nefesler tenimi okşayıp geçtj Yüzümü kendine çevirdiğinde istemeye istemeye ona doğru dön düm. Gözlerindeki endişe beni karşılarken bunun bana özel olmadığım

anlamam birkaç saniyemi bile almadı. Sabırsızdı. “Kızım sana mı sal

dırdı? Kendini korumak için vurmak zorunda mı kaldın?” diye sordu Sesim karanlığa hapsolmuş gibiydi. “Bana saldırmadı! Bana sal-

dırsaydı da onu silahla yaralamazdım!” dedim net bir ifadeyle. Sesim

tamamen kısılırken, “Beni korudu,” diye mırıldandım. Buna inan makta güçlük çekiyordum. “Beni korumak istediği için yaralandı.

Benim yüzümden… Benim yüzümden…” Herkesi öldürdükten sonra kendi kafasına sıkan İltay’a bakmamak için direndim. İltay bunları yapması için zorlanmış biriydi. “Beni ko

rumak için İltay’a saldırdı,” diye fısıldadım. Sesim ışığım yitirmiş gece gibi karanlıktan ibaretti. “Beni korumak için… Beni korudu. Beni İltay’dan korudu.”

Bronz kaşlarını aniden çattığında yanağımdaki elini yavaşça çek ti. Bana garip bir ifadeyle bakarken, “İltay kim, Hisar?” diye sordu. “Koruman,” dedim kalbim sıkışırken. “Evinde olan korumaların

dan… Safa’nm yokluğunda gelmiş biriydi. Şurada yatan. En sonunda ’

kendi kafasına sıktı.”

Gözlerini kıstı, bakışları şahininki kadar keskindi. İşaret ettiğim yere dönüp İltay’m yerde yatan cansız bedenine baktı. “O kişi Uğur Demir,” dedi. “Safa’nm yerine gelen kişinin ismi Uğur Demir’di. İl’ tay diye biri değil.”

Söylediklerine şaşırmadan edemedim. Bir darbede oradan alırken kuruyan dudaklarımı ıslatarak bakışlarımı kaçırdım. “Bana ismim® İltay olduğunu söyledi,” dedim. Olayları yalın ve eksiksiz anlatma®1 lazımdı. Yoksa girmiş olduğum girdabın içinde boğulacaktım. Benim İltay diye bir korumam yok, hiç olmadı.” Kaşlarını mü®1 künmüş gibi daha çok çattı. “Evimde kimin çalıştığını bilmiyor m®

yum sanıyorsun?”

58

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Bronz II

“Bana İltay demişti,’ diye mırıldandım. Kuklacı psikolojime oyrdu oyununa sakın kanma, His. Zihin, onun uzmanlık alanuy° zekâsı ve bilgisi en önemli silahlarıydı.

nlYupemedi mi yoksa?” Kendi kendime konuşmaya başladım. Dü•ndükçe korkunç bir tuzağın içinde olduğumu fark ediyordum. “İt

Kuklacı! Bilerek yaptı kesin! Kuçu kuçusu en başından beri benimle oyun oynuyordu!” Az ileride yanan telefon ışığı dikkatimi çekti, buraya getirdiğim telefon olma ihtimaliyle kısa bir bakış attım. Yasmin ya da Tarkan arıyor olmalıydı. Yasmin en son benden yardım istemişti. Ona ne olduğunu deli gibi merak ediyordum. Bana bir şey olsa, Yasmin ne durumda olursa

olsun gelirdi. San çıyanın ne durumda olduğunu bilememek beni tedirgin edi yordu. Yağız’a bir şey olursa Yasmin kesinlikle yaşayamazdı, onu ha yatta tutan tek şey Yağız’dı.

Bronz’a geri döndüm. Kelimeleri zihnimden toparlayamadan ace leyle, “Acil bir durum var,” dedim. “Böyle bir şeyi söylemem şu an çok saçma olacak. Fakat işler sandığın gibi değil. Benim gitmem ge rekiyor.”

Bana boş gözlerle baktı. “Gerçekten acil bir durum. Etraf bu hâldeyken gitmem doğru de ğil ama gitmek zorundayım,” diye ekledim. Kaşını kaldırarak, “Gitmen mi gerekiyor?” diye sordu. Sesi inana-

mıyoımuş gibi çıkıyordu. Hiç gelmemem gerekiyordu,” derken dilimdeki kanın tadı artık normal geliyordu. “Ama gitmeliyim, gerçekten.” §“sin,” derken ses tonundaki alaycı ifade kene ı etti. Zorlu’ya söyleyeyim seni gideceğin yere kadar da bı raksın mı?” Dudaklarım titredi. “Bronz..:”

di ’ k

ma u bakmam^

bde geçirme!” diye hiddetle bağırdı. “Buradan aynl^aba da z°Haştırma! Andım olsun, gözünün yaşma

Avaz* geÇmi?lmİ gibi yakaıım seni!” mi11 Ç^rğı kadar bağırdım. “Geçmişini yakmadım!”

59

ro O)

oc c (ü U co E ro

Özge Naz

Yüzüme doğru yoğun bir öfkeyle, “Neden buraya geldi dedi. ln,HiSar?!„ “Günlüğü alacağımı söylemiştim. Onun için geldim

günlüğünü almak istiyordum,” dedim ıssız bir mırıltıyla “Al

ama içeri girmemle bütün bunların gerçekleşmesi bir old gezemedim bile!” U‘

“Sana.” Yukarıdan bir bakış attı. “Sana her şeye sahip ola ğını söylemiştim!” mayaca. “Olamadım zaten!” dedim hiddetle. “Olamadım ki! Hiçbir da olamayacağım ama bütün bunları yapacak kadar gözüm dönmedi “Bu gece bilerek evden çıkmamı sağladın, değil mi?” diye sorar ken gözlen böyle olmasını istemiyor gibi bakıyordu. “Hepimizi fark] noktaya çektin ve ev istediğin gibi boş kaldı… Ah, aptal kafam!” ’ “Amacım sadece günlüğü almaktı.”

Ne dediğimle ilgilenmiyordu. “Hepsini tek başına yapmış olamaz sın,” derken kendinden emin konuşuyordu. “Hem dışarıyla ilgilenip hem de içeride bir katliam çıkarmış olamazsın!” Yaşmin in başını daha çok belaya sokamazdım. Bu plana istemese de dahil olmuştu. Ben her ne kadar tek tabancayım desem de Yaşmin

beni bırakmamakta kararlıydı. “Tektim,” diyebildim. “Kimse yardım etmedi. Seni ve diğerlerini farklı noktaya çeken de buraya giren de yalnızca benim.” “Ve buna inanmamı bekliyorsun?” Hiçbir şey beklemiyorum…” Çaresizlik beni esir aldığında daha fazla dayanamayıp, “Yaşmin’in bana ihtiyacı var,” diye mırıldandım

Gerçekten kötü bir durumda. Onun yanına gitmeliyim. Yalan söyle miyorum, Bronz. Gerçekten.” Yalındım, dilim yılandı ama ilk kez yalındım.

Bana inanmıyordu. Bir neşter görevi gören diliyle, “Sen mi y3^ söylemiyorsun, Hisar?” dedi. Kelimeleri kıymık olup göğsüme battı°ğru konuştuğun tek bir kelime bile yok! Şimdi mi doğru konuş® sın geldi?” CamScanner ile tarandı

Yalancı çoban hikâyesini iliklerime kadar yaşıyordum. Her ke

si yalandan ibaret olan biriydim, doğru konuştuğum an ki1118

inanmıyordu.

60

Bronz II “Doğruyu söylüyorum. Ben, belki de ilk kez doğru söylüyordum. İlk kez ve şu an, buna

inanılmasına çok ihtiyacım vardı. Sana kimse inanmayacak, His. ‘ sert gözleriyle bana bakarken nazik olmayacak şekilde bileğim den yakaladı. “Dön de bir etrafına bak, Hisar.” Kanla yazılmış yazılar, suikasta kurban gitmiş ölü bedenler, bom

balanmış kapı ve yanan elma ağacı… Hasardan ibaret bir görüntüydü.

Hisar’ın bıraktığı sanılan bir hasar. “En son konuşmamızda günlüğü almak için her şeyi yapabileceği

ni söyleyen seni, dediğini yapmış hâlde buluyorum! Kötü bir durum

da olan sen misin yoksa Yasmin mi?!” “Ama-” Bronz konuşmama izin vermeden, “Sakın! Sakın diretip gitmeye

kalkma Hisar, sakın!” dedi. “Hiçbir yere gidemezsin. Buradan tek bir adım dahi atmayacaksın!” Gitmekte kararlıydım. Yasmin benim için öylesine biri değildi.

Her ne oluyorsa, onu o hâlde bırakamazdım. “O zaman bağla beni,”

dedim keskin çıkan harflerle. “Çünkü gideceğim. Bana ne yaparsan

yap, gideceğim Bronz. Beni durduramayacaksın. ” Safa koşar adımlarla yanımıza doğru geldi. Üstündeki takım elbi se islerle kaplıydı. Kül kalıntıları her yerindeydi. Konuşmaya çeki

nerek, “Elma ağacını söndürdüm abi,” dedi. Nefes nefeseydi. “Zorlu’nun ilettiği bilgilere göre de yaşayan kimse kalmamış. Hepsinin

kalbi durmuş, 33 koruma kafasından vurularak vefat etmiş. Bir kes

kin nişancının işi…” Bronz hayal kırıklığıyla baktıktan sonra beni rahat bıraktı. Bakış ları beni teğet geçerken, “Başından ayrılma, Laren, dedi. Helikopter

den inen kadının adı Laren’di. Zorlu, Safa ve adını şimdi öğrendiğim Laren vardı. Laren elindeki silahın kabzasını iyice sardıktan sonra emniyetini ^Pattı. Kafamın hizasına getirerek bana soğuk, bir o kadar da tehli

CamScanner ile tarandı

kel1 bir bakış attıktan sonra, “Patronu duydun,” dedi. Kumral saçları’ teni ve uzun boyuyla çoğu mankene taş çıkartacak bir fiziği Vardl- “Nefes almak dışında hiçbir şey yapma. Yaparsan karşılığını

alırsın.” 61

“Bana emir verecek konumda değilsin,” derken ses tonum ciddiy

“Sen patroncuğunun lafını dinleyebilirsin. Bronz pantere ilk yardım yapmak için panterin bedenini güç]^^

tersine doğru yatırdı. “Safa,” diye seslendi Bronz. “Gömleğini çıkar hemen.” Safa ona gelen emirle hareketlenip Bronz un yanına doğru

geçti ve çok geçmeden gömleğini çıkarıp uzattı. Bronz kumaşı y^, mış, akan kana turnike yapmaya başlamıştı. Zorlu soğukkanlılıkla Bronz’un yanına geçtiğinde omzunun kö. şeşine dokundu. Bronz onun geldiğini anlamış gibi oturduğu yerden

kalktı. “Zorlu,” dedi Bronz. Zorlu onun dudaklarına odaklanmıştı.

“On dakika içinde Serdal’ı ve Sanaç ı burada istiyorum. Bakışlanm bana çevirdiğinde ölüden hâllice bakışlarıyla buluştum. Viran’ı da getir,” derken bir saniye olsun bakışlarını benden ayırmamıştı. “Ne işleri güçleri varsa bıraksınlar, üçü de on dakikaya burada olsun.” Evin yolunu Zorlu ve Bronz dışında kimsenin bilmediğini o an

anlamıştım. Gerçekten kimse bilmiyordu ve buna Viran, Sanaç, Serdal da dahildi. “Safa,” dedi Bronz. “Etraftaki bütün kartları topla, parmak izleri

ne bakılacak.” “Tamam abi, izleri bozmadan toplarım,” dedi Safa. “Laren,” dediğinde Bronz, Laren’in koyu harelerinde beyaz ışıltı lar belirdi. “Safa’ya yardım et.”

Laren, nefret dolu bir sesle, “Bunun başında kim duracak?” diye

sordu. Hepimizi öldürecek gibi bakıyor.” Kısa süre duraksayıp de

vam etti. Sanırım amacma ulaşmış, burada kimseyi bırakmamış.” Benim hakkımda, dediğim sırada bacağımdaki ağrı arttı. Ki* sıkça inleyip dişlerimi birbirine bastırdım. “Benim hakkımda bir şey

daha diyecek olursan ses tellerini kopartırını!” ‘‘Sakin ol,” dedi Laren. Dudakları kenara kıvrıldı. e diyorsam onu yap, Laren!” dedi Bronz, tahammülsüz tavrıy ren ağzının içinde homurdandı ve silahını indirip emniyeti11’ enanndaki klhfa «üahı yerleştirip ters bakışlar atarak

sakinlesf

62

Br°nz’ klzının başına tekrar geçtiğinde pan^

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

.■Bronz-” dedim kısıkça. Bağırmaktan boğazım tahriş olmuştu,

yalpalayan adımlarım onu takip ederken aramıza mesafe koyarak vannıda durdum. Üzerimde uzun deri ceketim vardı. Benim yaralı

olduğumu fark edemezdi. “Sus!” dedi Bıonz. Sinil i gözlerinin yangınını söndürmüş, geriye

sadece küllerini bırakmıştı.

“Susmayacağım, dedim direterek. Konuşmamız gerekiyor.” “Şimdi sus!” Bakışlarını kaldırıp yüzüme bile bakmadı. “Dikkati

mi dağıtma, Hisar!”

“Benim hastane geçmişime bakmıştın.” Onu dinlemeyip konuş maya devam ettim. “Orada hiçbir tanım yoktu. Hatırlıyorsun değil

mi? İlaçlar1 almayı unuttuğumda bana neden ilaç kullandığımı sor muştun. Hasta kayıt geçmişimde hiçbir şey görememiştin. Şimdi farklı şeyler görebilirsin.” Kuklacı büyük oynayacaktı, elinden ge leni ardına koymayıp beni katil ilan etmişti. “Bunlar aklını bulan dırmasın.” Söylediklerimi duymazdan gelerek, “Kızım,” dedi Bronz. Sesi acı

doluydu. Simsiyah tüylerin arasında parmaklarını dolaştırdı. “Yara landın mı sen?” Kızım dediği panterine karşı ilgisi o kadar yoğundu ki, onu bu hâlde görmek içimi paramparça etmişti.

Senin yaralı olduğunu kimse fark etmedi, His. “Beni dinlemen gerekiyor,” dedim. Diretmeye devam ediyordum ancak ağzını açmaması gereken tek kişiydim. Bronz, panteri kendine döndürüp o kadar kilosuna rağmen kolla

nmn arasına aldı. Tek hamlede çimlerle kaplı zeminden kaldırmaya

Çalıştı. “Sikeyim,” dedi. “Bu kadar kiloyu ne ara aldın? iyileştiğin e diyete gireceksin! Bak taşıyamıyorum sonra seni!

“Taşımana yardım edebilirim,” dedim. jrtSrıl Bronz bana cevap vermeyip yürümeye başladığın a ona adım attım. Karşılaştığım şey ise bana nefretle bakan gez “Uzak dur.” . .. .. ıü_ Daha fazla yaklaşmama izin vermedi. Onu dinlemey P’ Sonuç

taı tuttuğunda, “Hisar, dokunma!” diyerek sertçe’ 0 de baba°arak kızının bu hâlde olmasının nedeni bendim; ay 1 S,n® da. “üstünde ne var ne yoksa çıkar. Mümkünse kend.m bag 63

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Koyu bakışlarımı ona kenetledim. “Ben tehlike saç o »T^zbirm-nltıdudaklarımdandöküldu.
°”sen tehlike saçnnyorsun zaten!” Hayk.nş. kulağ.m, sag ,S r .‘Sen tehlikesin, Hisar! Tehlikenin ta kendisisin!“

d"1

•Yardan etmeye çalışıyorum!” diye bağırdım, pttritelü

Sİm‘‘Hiçbir şey yapmayarak bana daha çok yardım edebilip sar” dediğinde âdemelması sertçe hareket etti. Yangau ara%(

gözlerini sertçe kapatıp yutkunurken, kucağında güçlükle ta^

kızıyla derin soluklar aldı. Bir şeyler demek istiyor ama agzınage. len her harfi geri yutuyordu. “Bende emin olmadan bir şey yapnıl.

ma gibi siktiğimin huyu var. Sadece gözümün gördüğüne inanmak istemiyorum. Gözümün gördüğüne inanırsam…

derken devam

edemeyip sustu. “Gözünün gördüğüne inanırsan sorun değil, dedim, yalın bir ifa

deyle. “Ben senin yerinde olsam beni çoktan öldürmüştüm. Sen çok

bile dayandın. Her şey benim aleyhime ama sorun değil. Sorun değildi. Gerçekten sorun değil miydi, His? “Ne olup bittiğini inceleyip anlamam için bana süre ver, de ı Bronz, az öncekine nazaran daha ılımlı bir tonda. “O zamana kadar

da ağzını açıp sakın tek kelime etme!” Yanımdan geçip gittiğinde, “Boşuna inceleme,” diyerek arkasın dan seslenmeye devam ettim. “Hepsini ben yapmışım gibi g° yor. Her şeyde benim el izim var, kamera kayıtlan değiştiril^1şunların hepsi kullandığım silaha ait, silah da o korumanındı am

diye sayıklarken Bronz çoktan içeriye gitmişti. Bronz’un gitmesiyle Kuklacı’ya kukla olan korumanın Y doğru ilerledim. Adım atmaya mecalim yoktu. Bacağım be rumdaydı. Kan kaybından ölmemek için bıçağı çıkarmiy01^ cağıma dikkat edip bedenine eğildiğimde kendimi aklayac ler bulmaya çalıştım. Üzerindeki kıyafetleri kontrol ederek ona ait olan bir ?ey .

dun. Cebinden telefon çıkmadığında Kuklacı ile iletişim1

Ugunu merak etmiştim. Telsiz dahil hiçbir şey yoktu. Bede» 64

CamScanner ile tare

Özge Naz

kanş ararken pantolonunu da kontrol ettim. Bir kâg.da ulaşhğ.mda

onu avuçlarınım arasına aldım. Bu koordinatlar, hat,rl,yordum Bronz’un evinin koordmatlan şifrelenmiş bir şekilde bana Kukla

c, tarafından verilmişti. Burada yazan koordinatları çözemeyen Kuklacı. bir nevi benden çözmemi istemişti. ‘ Bu ev belki de önceden Kuklacı’ya aitti ve Bronz onun evine kon

muş olabilirdi. Fakat ev tamamen gizli olduğu için Kuklacı’nın elinde bir adres yoktu, sadece koordinatlar vardı. O koordinatları çözeme

diği için yıllardır buraya gelemiyor, ona ait olanları alamıyordu. Ona ait olan şeylerin evde olan kuklalar olduğunu düşünüyordum. Başka

ne olabilirdi ki His? Bu durumda Bronz ve Kuklacı’nın önceden tanı

şıyor olma ihtimali kesinliğe doğru ilerlemişti. “Her şey nasıl bu kadar yokuş aşağıya sürüklendi! Nasıl? Nasıl!?” Gözlerimin önüne çekilen koyu perde bakışlarımı buğulaştırdığında etrafım karanlıktan ibaretti. “Sırf seninle olmadım diye bana böyle boktan bir oyun oynayamazsın!” Yumruklarımı savururken ne

fesim daralıyordu. “Senin kuklan değilim ben!” Kaburgalarım daha kaç parçaya bölünecekti bilmiyordum. “Beni, benimle bırakın artık! Oyuncağınız değilim!” Sinir krizim kısık çıkan sesimle devam ederken gözlerimin önün deki her şey pusluydu. Gecenin siyahlığıyla yanşan saçlanm alnıma dökülüyordu. His, kendine gel. Gözlerimden tek bir damla yaş düş

mese de hıçkırıklara boğularak ağlamak istiyordum ama tek yapabil diğim kendimi parçalamaktı. Canım daha kaç kere yanarsa ağlardım? Çok kere yanmıştı ama hiç ağlamamıştım.

Bedenimin biri tarafından çekildiğini yarım yamalak hissettim. Ne yaptığını sanıyorsun sen?” Duyduğum ses, beni düştüğüm batakİdctan çekip çıkartırken gözlerimin önündeki pus yavaş yavaş azaldı.

yaptığmun farkında değildim. Bilincim benden uzaklaşmıştı. Yavaşça kucaklandım. Yerden kaldırıldığımda bedenimin hâkimiyetmi kaybetmiş gibiydim. “His,” dedi algılamaya çalıştığım ses. Alpan Serdal Qarayev’di.

Kö e’-^°Ptern $’ddetli sesi de eş zamanlı olarak kulağıma doldu. eHmd^‘C’ vard- Ne ara geldiklerini fark etmemiştim. Zihnim en kayıp gitmek için direniyordu.

65

CamScanner ile tan

Bıonz II

Cevap vermeyince tekrar, “His?” dedi. Lolipopu andıran ga2| etrafı taradığında simsiyah göz bebekleri korkuyla genişlemişti kasından beyaz, yeşil önlüklü, doktor olduğu belli olan ekip, çanta] r’

la birlikte indiğinde yeri biliyorlarmış gibi koşarak gitmişlerdi.

’ar.

“His,” dedi tekrardan Serdal. Burada olduğuma inanamıyor pikdi. “Senin ne işin var burada?” Bakışlarım ışığın kaynağı olan helikopterdeydi. Zorlu’nun

ğini gördüm. Viran ve Sanaç da peş peşe inerken direkt olarak ba baktılar. 3

“Bu kan kokusu ne?” diye sordu Viran. Yüzünü buruşturdu, üs tündeki deri ceketini düzeltirken bastığı yerlere dikkat ediyordu. “Ortalığın amma koymuşlar yalnız…” dedi Sanaç, “Üçüncü Dün-

ya Savaş’ı başlamış olabilir.” “Bronz’la savaşa mı girdiniz?” diye sordu Serdal. “Sen kazanmış gibisin,” derken beni güçlü kollarının arasında tutmaya devam edi

yordu. Sanaç bakışlarını kanlı yüzüme dikti. Alay dolu bir sesle, “Nereye gömdün onu?” dedi. “Elimizi açıp arkasından bir dua okuyalım bari.

O kadar yıl arkadaşlığımız var. Severdim rahmetliyi, hakkım varsa

helal olsun.” Serdal daha fazla dayanamayıp, “Kimse yok etrafta, neler olu yor?” diye tekrar sordu.

Laren bakış açımıza girdiğinde hızlı adımlarla olduğumuz tara

fa doğru gelmeye başladı. Bana nefret edercesine bakarken, “Hoş

geldiniz diyeceğim ama hiç hoş gelmediniz,” dedi. “Bronz’un evine izinsiz giren bu kız, ortalığın amma koymuş. Katliam çıkarıp önüne kim gelirse taramış. 33 korumanın hepsi keskin nişancı tarafından

öldürülmüş.”

Serdal m yüzündeki ifade tamamen silinmiş, açık teni yüzümdeki kanlar gibi kıpkırmızı olmuştu. Çatılan kaşlarıyla derin soluklar alır’ en m cüssesi beni buldu. “His katliam çıkardı derken?” dediğin* dudaklarından dökülene inanmıyordu. “Evet,” diyerek onayladı Laren. “Katliam çıkarmış. Herkesi öl-

durmuş. Bronz’un panteri de buna dahil.”

6G

C a m S ca n n e r ile ta n

Özge Naz

Bronz II

“Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir, amma koyayım?” dedi SanaÇ> “O kadar korumadan kimse karşı çıkamamış mı? Dalga mı ge

çiyorsun? “Nasıl olduğunu hemen anlamamız mümkün değil,” dedi Larcn

büyd^ b’r sakinlikle.

Sanu ım hiçbiri tehlikeyi fark etmeden kafa-

sından vurulmuş, bu yüzden bana direkt nabızlarının durduğu bilgisi

geldi. “Aına neden? Neden böyle bir şey yapsın ki?” dedi Sanaç. Gökjiizü mavisi hareleri beni bulduğunda duyduklarına inanmak istemi yor gibi bakıyordu. “His?” dedi beklentiyle. Hiç durmadan konuşma

potansiyeli olan ben, edecek tek kelime bulamıyordum. “Kahvaltıda katliam çıkartırım derken şaka yapıyorsun sanmıştım! Ciddi miydin sen amma koyayım?! O an, zihnime gece gibi serildi. “Eğer ki,” demiştim. “Bu evin içinde birisi bana silah doğrultup, beni canımla tehdit etmeye kalkar

sa, karşılığını misliyle vereceğime emin olabilirsin. Değil altıncı ku

ralım, diğer altı kuralımı da beraberinde çöpe atmış olurum. Safa ’nın

yarıda bıraktığı katliam, benim tarafımdan tamamlanmış olur. " Bana inanmayacak olan insanlara bağırsam ne faydaydı?

Hepsinin yüz ifadesi değişmişti. En çok da Sanaç’ın. O sempa tik tavrından eser kalmamıştı. “Bronz nerede amma koyayım?!” dedi

Sanaç. Bir adım atıp aramızdaki mesafeyi kısalttı. “Ona bir şey yap madın, değil mi?” Serdal’ın bakışları aniden bana döndüğünde, “Hayır, yapmadım de,” dedi. Kaşlarını çattı ve bir adım geriledi. Niye yapmış gibi ba kıyorsun, His?” Sana kimse inanmayacak, His. Demiştim. Sana kimse inanm

Kimse inanmayacaktı.

İnanmaları imkânsızdı. . „ . .• Viran, Sanaç’ı önümden çektiğinde, “Kanlar için esin,

Yüzümün her bir zerresinde olan kan lekelerini dikkat ıce Eğer bu kanların tek bir damlası Bronz’a aitse kendine me maya başlasan iyi edersin, Alatav.” . Serdal cevap vermemi beklemeden benim yaptığının ın Cak “Nasıl yapabilirsin bunu? Derdin neydi? O kadar masum

.

67

Özge Naz dan ne istedin?” diye kükreyip bir aslan edasıyla üstüme kadar insanın kafasına sıkacak kadar ne oldu, His!”

adadı. “q

“Siktir,” dedi Viran. Yeşil gözlerinin etrafında koyu bir halka b lirdi. “Günlerdir bizimle kedi fare gibi oynayan şendin!” Yaşadp

aydınlanma sonucunda bana, beni öldürecekmiş gibi baktı,

buraya girmek için yaptığın bir oyun muydu?” “Elbette onun oyunuydu! Sence o, oyuna gelebilecek biri mi?!”

dedi Serdal. Oyuna gelmiştim. Oyunları da ciddiye alırdım ben. Göz. lerine yerleşen hayal kırıklığı kaburgalarıma kadar batmıştı. “33 kişi ne demek biliyor musun sen? Kaç aile var, kaç çocuklu baba var!”

Bedeni bana saldırmak için tam önümde durduğunda kabaran öfke siyle, “Kaç kişiyi yetim bıraktığının farkında mısın sen?” dedi.

“Şaka,” dedi Sanaç bir anda. “Şaka yapıyorsunuz. 33 kişi öylece

ölmüş olamaz…” Onların bana karşı kükreyişini aldırmadan çalı gibi kuru bir sesle, “Helvanızı neyli seviyorsunuz?” dedim.

Serdal’ın aralanan dudaklarından, “Ne?” döküldü. “Helvanızı diyorum Serdal, neyli seviyorsunuz?” diye sorumu yi

nelediğimde gözlerinin içine tıpkı bir ölü gibi baktım. Serdal’ın sinirleri iyice gerilirken yüksek çıkan sesiyle, “Konu muz bu mu?!” dedi. “Bırak artık şaka yapmayı! Bir konuda da ciddi

ol, His! Şaka makinesi değilsin sen, soytarı gibi davranmayı bırak! Ne ağladığın belli ne güldüğün! Hepsinin altından bir bok çıkıyor!”

Ağzından çıkan her bir kelime beton görevi görüyordu. Laflan’

mn altında ezileceğimi sandım fakat yine de ifademi düz tutmaya çalıştım. Soytarı gibi davranmayı bırak. Sürekli olarak kafamı da

ğıtmaya, zihnimi korkutucu gerçeklerden uzak tutmaya, her dakika ağlamamak için kendimi güldürmeye çalışırken saçmaladığımın far’ kındaydım ama tam olarak bunu yapmam gerekiyordu. Diğer tür

lü nasıl yaşayacaktım? Bana sormuşlar mıydı kaldırabiliyor mus^

diye? Peyami Safa, Yalnızız kitabında “Çaresizlik ve tehlike anları dır ki, o zaman çırpınmaya ve haykırmaya gelmez.” diyordu. Ben1111

kaçış yöntemim de buydu belki. Soytarılık yapmak. Yine de şu yaptığım bu değildi.

çenemi dikleştirdi ye dudaklar™ aralay,p, ■‘Anlad.ğ.m kada-

nVla sade seviyorsunuz dtye mırıldandım, üçü de bak.şlanm bana “Lğinde konuşmaya devam ettim. “Çünkü birer kart sahibi olarak taparator’un gerekçelermı karşılamadığınız için diğer kart sahipleri Lflndan öldürüleceksiniz.”

«peyden bahsediyorsun?” diye sordu Sanaç. »Bahsettiğim şey şu, dedim kelimelerin üstüne basa basa. “Her

şey açığa çıktığında, Uğur Demir’in kendiyle beraber 33 kişiyi öldür

mesi size pahalıya patlayacak. Bir de Bronz’un kızı var tabii…” Göz lerimi kıstım. “Gerçekler açığa çıkana kadar neyli helva istediğinize

karar verin.” “Uğur ne alaka, His?” diye sordu Serdal kafası daha çok karışır

ken. “Uğur da diğer tüm korumalar gibi Bronz’u korumakla görevli. Tek bir hata yapamaz. Bunu canıyla ödeyeceğini bilir!” “Kendisi, kendi biletini çoktan kesti,” diye acımasızca mırıldan dım. “Siz de artık kendinizi düşünmeye başlasanız iyi edersiniz. Şah sen ben İmparator olsaydım ve benim evime böyle bir saldın yapıl

saydı, diğer kart sahipleri bunu canıyla öderdi.” “Her ne kadar suçlu olsa da…” Laren ağzının içinde mınldandı.

“Bu kıza hak vermeden geçemeyeceğim. Tek başına bütün her şeyi yapmış olamaz. İçeride bir hain olduğu belli. O her kimse onun kadar

siz de suçlusunuz çünkü tehlikeyi göremediniz. Tüm kart sahipleri bilir ki İmparator’u korumak bütün kartlann asıl görevidir. Herkes ona bağlıdır.”

Tek bir kişi ona bağlı değildi. împaratoriçe. İmparator bile İmparatoriçeye bağlıydı. “Uğur Demir,” dedim ezbere bir şekilde. “Bütün kilit nokta o.”

“Uğur, ilk korumalardan biri,” dedi Serdal emin bir şekilde. “Her kes ihanet eder ama o etmez.” Sorun da bu, Serdal.” Kafamı iki yana olumsuz anlamda sallayıp konuşmaya devam ettim. “Uğur ihanet etmedi. Ettirildi. İsteği dışında

W1 çünkü zihni ele geçirilmişti. Son zamanlarını mutlaka araştır, *Ç hastaneye gitti mi?” ütün korumalar düzenli olarak hastaneye gider!” dedi Serdal. işte bu yapmamanız gereken bir şeydi,” dedim.

69

CamScanner iletaraı

Bronz 11

The Puppetcer yani Kuklacı’nın bir doktor olduğunu biljy0 Dünya üzerindeki birçok hastaneyle bağlantısı olabilirdi. Zih^’” nızca kötülüğe çalışıyordu. Hastaneye gelen korumaları kol * avucuna almış olmalıydı. İnsanları hipnoz ederek birer kukla^

viriyordu ve emlinde çalıştırıyordu. Bronz’un çalışanı olanı?’ Demir’i de yöneten kendisiydi. Zihni artık parmaklarının arasın^ olduğu için bir süredir istediğini yaptırıyor olabilirdi.

Ip

“Ondan uzak durun!” diyerek araya giren Bronz’la herkesin dik

kati ona çekildi. Diğerleri Bronz’u gördüğünde rahatlamışa benziyOr

du. Bir anlığına onu gerçekten öldürdüm sanmışlardı. “Sizi buraya muhabbet edin diye çağırmadım,” diye devam etti

Bronz. “Serdal komuta merkezine geçmeden önce Uğur da dahil her

kesin retinasını incele. Sanaç, Arkana’dakilerin bu olayı duymasını engelle. Viran, time haber ver. Herkes hazır dursun.”

Serdal öfkeli bakışlarıyla aramızdan ayrılırken sinirle soluyor

du. Etraftaki ölü bedenleri incelerken yüzünde yoğun bir acı vardı,

Uğur’u gördüğünde yanına çöktü, açık olan gözlerini eliyle yavaşça kapattı. Cebinden bir alet çıkarttı ve Uğur’un parmağını alıp alete dokundurdu. Mavi ekran aktif oldu, daha önce görmediğim bir tek nolojiydi. Bronz, bakışlarını yakınında duran Zorlu’ya çevirdiğinde, “Zor lu,” diye admı söyleyip dikkatini çekti. Onun dudaklarını izleyen

Zorlu adının söylenmesiyle hafifçe kaşlarmı çattı. “Laren,” deyince karşısındaki kadının hareleri parladı. “Hisar’ı hemen buradan götü rün. Odaya kapatın. Eğer bu evden çıkıp giderse, kendi kafanıza sıka bilirsiniz. Evden çıkmaması için ne gerekiyorsa yapın.” ikisi bana yaklaşıp kollarımdan tuttu. Diğerleri Bronz’un yanı®

geçmiş, yanımızdan uzaklaşmaya başlamışlardı. “Bronz!” diye ba ğırdım can havliyle. “Gitmem gerekiyor… Beni burada tutamazsın1 Bronz kendine hâkim olmaya çalışırken, “Hisar ilgilenmem gere’ ken kişiler var,” dedi. Bana bakmıyordu bile.

Benim de var, diye fısıldadım. “Yaşmin’in yanında olman1 zım. Canı tehlikede diyorum!”

ttv. ?asmin *n a^lnı duymasıyla adımlarını yavaşlattı. lran benimle §elsin.” Onları durdurmak için bir yol ara^ 70

CamScanner ile tarandı

()z£c Naz

Bronz II • orum, Yasmin’in iyi olduğundan emin olduktan sonra bu“SÖZ ^clcccğiml Eğer ters bir şey yaparsam Viran öldürsün beni!” fay^cngCBronz’a doğru döndüğünde harelerinde duygu değişimi

Sft,iaÇ’ eldi. Konuşmaya devam ettim. “Öldürülmüş bile ola-”

peydana kesipî «Ne oluyor?” diye sordu kehribar gözlere saS1]İ doğru. “His, neyden bahsediyor?”

h’P *y sıuiu’e bir ŞeYler olmu?’” dedi Bronz. “Oraya gideceğim diye

ttıırtıy^^** 111 B Iduğunı ilk fırsatta Zorlu ve Laren’in kollanndan kurtuldum, bacağıma daha fazla hasar vermeyi göz önüne alarak koşmaYa başladım En fazla üç adımımdan sonra karşımda Safa Beylemir belirdi-

Safa’nm karşıma çıkmasıyla olduğum yerde kaldım. “Yapma yen” dedi acıyan bir tonda. “İşleri daha da çıkmaza sürükleme, abim seni gerçekten yaşatmaz.” “Geri geleceğim,” dedim. Bu söylediğime ben bile inanmıyordum. Safa’nm bakışları arkama doğru kaydığında, “Sıkayım mı abi?” diye sordu.

“Ellerini kaldır, Hisar.” Bronz’un sesinde tek bir yaşam belirtisi yoktu. Bütün mezarlıkları sesine taşımıştı. “Bana dön.”

Dişlerimi birbirine bastırdığımda onların sayıca benden üstün olma sıyla buradan kolayca çıkamayacağım gerçeği yüzüme tokat gibi çar pıyordu. Elimi kaldırıp Safa’nm acıyan bakışları arasında ona baktım.

“Eğer durmazsan,” dedi Bronz. Sesinde merhamete dair bir iz yoktu. İlk kez bu kadar merhametsizce konuşuyordu. Seni vururum,

Hisar.” Bedenimi tamamen ona çevirip yavaşça yutkundum.

Ve

emin ol, söylediğimi yaparım.” Bronz’un bir hayli gerisinde olan Sanaç’ı gördüm. Az öncekine

^zaran daha düşünceli duruyordu. “Sanaç,” diye fısıldadım.

Sizi

°yalamak için demiyorum. Bu sefer değil. Konu çok ciddi ve Yas mın’e ne olduğunu bilmiyorum.” Sessiz kalmasına karşılık konuşma-

ya devam ettim. “Evde olacaktı. Ev…” Sustum.

a

ifşa edemezdim. Orada Yağız da yaşıyordu. Onu tehlikeye bazdım. Burada bulunan herkese güvenemezdim.

71

CamScanner ile tare

Özge Naz

Kaldığımız apartmandaki iki daireyi tutan Yasmin’di. UtR kerlik mesleğini bahane ederek binaya taşınmıştı. Hamileliği"1 Iayı modelliği bırakan eski manken, hayatım artık ailesine ada^0’ O apartmanda oturmak istemesinin nedeni ise annesiydi ve uİ’?İ1

an’>n

tutmayı çok istediğini söylemişti. Hayır, sil. Sanaç’tı.

“O evi biliyorsun,” diye mırıldandım, Sanaç’ın bilmesinde bir nrn yoktu. “Annesiyle ilgili olan evde. Ona ancak sen yardım ede^ Lütfen.” “Hiçbiriniz onunla göz teması dahi kurmayacaksınız,”

Bronz net bir tonda. Dili bıçak gibiydi. Kelimeleriyle kalbimi^ mekten başka bir şey yapmıyordu. Diğer hepsi bakışlarım benden

kaçırdı. Zorlu az öncekine nazaran daha sert davranırken beni kolumdan tutup sürüklercesine götürdü. Laren ise nişan alm.ş bir şekilde peşi-

mizden geliyordu. . .. “Zorlu” diye adını söyledim. “Dur,” dedim hızlıca. Beni sunitanesinden dolayı bacağımdaki ağrmm şiddeti artmıştı. “Bacağm! Hareket edemiyorum! Yaralıyım!” Zorlu bana bakmadığı içinnesoy lediğimi anlamıyordu. Bana bakmayı reddediyordu çunku o sadece

Bronz’un sözünü dinliyordu. “Zorlu!” dedim titrek bir sesle. Güçsüzleşen adım arım

?

sendeledim. “Bana bak! Yüzüme bak! Ah!” Acı bu mtane dudaklarımdan. “Tamam, tamam,” diyerek kendr kendimi ete*

meye başladım. Kendimi kandırmaktan başka çarem yo değil. Ben daha kötülerini gördüm. Hangi tarafta, hangi blokta olduğumuzu kestireme ~ e tal bir kapıyı sonuna kadar açtı. “Geç içeriye, dedi. Yoğun kokusu dışarıya taştı ve burnuma hücum etti. “Karanlık burası,” derken zihnime bir sürü sahne a^n yok,” diye mırıldandığımda bütün kanım çekilmiş gibıy

hktan da karanlıkta kalmaktan da hiç hazzetmiyordum. sürüklediğinde elimi duvara yapıştırdım ve kırılacak olması şamadan tırnağımı duvara sapladım. “Burada ışık yok! Işıg1 Kes sesini, gir içeriye!” dedi Laren yüksek bir seslegibi davranma. Yaşının kadını ol biraz!” 72

q

“Karanlıkta kalamam ben!

diye bağırırken dehşete düşmüş ba-

klS|anmı karen’e çevirdim. “Işığı aç hemen!” “Kes sesini!” Duvarı tutan ellerimi serbest bırakıp boğazına sarıldım, kirpikle rimden akan terli kanlarla gözlerinin içine baktım. “Bana bir daha

sakın sesini yükseltme! Senin ses tellerini kopartırım!” Bir yılan

edasıyla sardığım boğazını acımadan sıktım. Elleri ellerimi bulurken bana vurmaya başlamıştı.

“Sesini çıkarmadan içeriye gireceksin!” dedi. Kesilen nefesiyle, eli saçımı bulup geriye doğru çekti. “Bana dokunamazsın!” “Dokunu-

Cümlesini tamamlamasına izin vermeden kafasını

tuttuğum gibi metal kapıya vurdum. Yaşadığı ağır sarsıntıdan dolayı

gözleri kapanırken saçımı tuttuğu elleri gevşemişti. Bilinci kayıp gi derken aniden olduğu yere çöküp uykuya dalmıştı.

Zorlu’ya döndüğümde bakışlarının bende olduğunu gördüm. Be

nimle kavga etmeye hazır duruyordu. “Zorluk çıkartmak istemiyo rum, tek istediğim aydınlık bir yerde olmak.” Zorlu bakışlarını ben den kaçırıp benimle iletişime geçmeyi reddetti.

Beni tekrardan kolumdan kavradığında bir yaprakmışım gibi hışım la kendine doğru çekti. Tekrar karanlık odaya sokacağı zaman duvardan tutup girmemekte direndim. “Zorlu!” dedim tekrardan. Söyleye söyleye adını ezberlemiştim. “Yüzüme bak!” Yüzünü avuçlayıp kendime doğru

çevirdiğimde tırnaklarım yanaklarına saplanıyordu. Ucu keskin olma

sından dolayı teninde yarık oluşturuyordu. Güçlükle bakışlarını kaldır dığında sertçe, “Yüzüme bakacaksın ve beni dinleyeceksin!” dedim. Tekrardan karanlık odayı gösterdiğinde, “Ormanın içinde kamera

var,” dedim. “Görmüştüm, biliyorum. O kameranın önünden geçtim. Onun bağlantısı kesin farklı bir yerdedir. İzleyin o kamerayı, tablo lardaki kameraları da.”

Zorlu söylediklerimi çok takıyormuş gibi değildi. “Son bir şey,” dediğimde durup yüz ifademi inceledi. “Son, gerçekten son,” diye di

lettiğimde son olduğuna inanmış gibiydi ama yüz ifadesi bomboştu. Sorun çıkarmayacağım.” Sorun çıkarmak benim aleyhime olurdu, dinlenip aklımı toparlamam gerekiyordu. 73

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Öz£c Naz

“Işık açık kalsın,” dedim ısrarcı tavrımla. Kafasını iki layıp beni içeriye doğru sertçe itti. “Siktir git!” diye bağırt M. tamamen karanlığa gömdü ve üzerime metal kapıyı kapattı *< ’ itin tekisin!” ’ Sen<k

Karanlığın içinde hiçbir şey göremediğimden adımlarımı attım. Topallayan adımlarım etrafı anlamaya çalışırken pasl^ burnumu aşındırıyordu. Titreyen ellerimi uzatıp bir şeye çarpma^

için çabalayarak olduğum yere çöktüm. Dışarıdan hiçbir ses geJ yordu. Zorlu uzaklaşmış, bayılan Laren’i götürmüş olabilirdi. Kar’ lıkta kalamazdım, karanlıkta kalmamalıydım. Karanlıkta kaim karanlık olurdum ve ben karanlık olmak istemiyordum.

“Lütfen!” dedim yüksek sesle. “Işığı kapatmayın! Karanlıkta kal mak istemiyorum,” dediğimde kör düğümleri çözmeye çalışırken zih-

nimi talan eden düşüncelerden kurtulamıyordum. Kafamı iki yanıma salladığımda saçlarım beni takip etti. “İstemiyorum…”

Zihnimin kuytularında şiddetli depremler olduğunda beni gitmek istemediğim, karanlıktan nefret etmeme sebep olan anılara doğru sü rükledi. Karşımda duran kadınların çoğunun kaç yaşlarında olduğunu

bilmiyordum. “Ailesini öldürdüğünü söylüyorlar,” dedi. Sesi kısık ol masına rağmen dudak okuyabildiğim için söylediklerini anlamıştım. “Gündeminde şu an bu kadın var,” diye devam ederken bana ters

ters bakıyordu. “On dokuz yaşında, şımarık kızın tekiymiş, babası çok zengin bir iş insanıymış. Geçtiğimiz günlerde cinnet geçirip anne vt

babasını öldürmüş. Bütün kanallar ve gazete haberleri bunu konu şuyor. ’’

Biz mecburiyetten cinayet işleyelim, bunlar da keyfinden ana)1 babaya doğrasın, dedi rahatsız olduğunu belli eden yüz ifadesiyle “Gece görün şunun işini. “ Buraya geleli çok olmamıştı lâkin ge diğim birkaç gün boyunca kimin kim olduğunu kolayca aniaya^

miştim.

CamScanner ile tarandı

Olmaz, dedi diğerlerine nazaran daha yaşlı olan kadın(j dür, hiçbiriniz ona dokunmayacaksınız, dedi. Kendine ayırmış0^

Ağır demir kapı açıldığında diğer çoğu kadın ayaklanmış^ olarak benden büyük görünüyorlardı, yaşıtım kimse yoktu. 74

Bronz II

Sürgülü demir kapı kulak tırmalayıcı bir sesle açıldı. Paslı ka pının açılmasıyla birlikte herkesin bakışları bulunduğumuz koğuşun

dış kapısın dönerken içeriye gür bir ses yükseldi. “Alatav.” Kapıda olan kişi ismini bir türlü aklımda tutamadığım Müdür Bey’di.

Müdür Bey, gür çıkan sesiyle,

Alatav!

dedi. Bağrışı koğuşta

ufalanırken bütün kadınlar korku dolu gözlerle bakıyordu. “Bura-

ye gel!” Kafamı kaldırıp bakışlarımı onunla buluşturmadığım için ya ya nındaki adamlarına doğru konuştu. “Gidin getirin şunu.”

Personellerden biri, “Sorun çıkarma, yürü!” dedi. Beni tekrar tutup sürükleyerek götürmeye başladığında karşı çıkmadım. Müdür

Bey önde, biz arkasında üç kişi ilerledik. Yatma saatine az bir vakit

kaldığı için etraf karanlıktı. Adım sesleri dışında başka ses yokken beni yine karanlık odaya getirip her zamanki sandalyeye oturtmuş

lardı. Onlar alıştığı için karanlıkta neyin ne olduğunu biliyorlardı.

“Bıçakları ve çatalları yine sen mi arakladın?” dedi Müdür Bey. Soğuk nefesi tenime düşerken solumamak için nefes almayı birkaç saniyeliğine bıraktım. Hafif tempo tutarak arkama doğru geçti.

“Hayır, ben değilim,” dedim tok bir sesle. Gözlerimi zaten karan lıkta olduğum için kapattım. “Hisar Alatav!” diye bağırdı. Elleri saçlarımı kavrayıp beni ken dine doğru döndürdü. “Konuşurken yüzüme bak!” derken onun bir

psikopat olduğuna yeni kanaat getirmiştim. Etrafzifiri karanlıkla çal kalanırken yüzüme bak, diyordu. Bıçaklat ı sen mi aldın ’.. “Ben almadım!” dedim yüksek çıkan sesimle. “Bıçağım olsaydı emin ol şu an sana saplamış olurdum! Beni rahat bıraktığında tam derin bir nefes alacakken,

Soyun

şunu, ” demesiyle nefesim kesildi.

“Ne?” döküldü dudaklarımdan. …. ‘Karanlık zaten, biz seni görmeyeceğiz sen de bizi

/

sm… ” dedi Müdür Bey tiksindiğim sesiyle. Zihnimin ıçm e ı

^ta geçirdim, çaldığım melodiler^^^

yormuş gibi tuşların üzerinde hayal ettim. Slvı yukarıya doğru yükselmek için vakit to

}

75

Özge Naz

lıkta kalmadın? Geçen hafta her gece burada tuttum seni. Alışta

nıyordum. ” “Kalmak istemiyorum!” dedim keskin bir dille. Eli ensemden qşq ğıya inip omuzlarımda durdu. “Dokunma sakın.

“Saçlarını sıfıra vurun,” dediğinde ona irileşen harelerimle

tim. “Bakalım bu kız bize ne kadar dayanacak?

Çığlık çığlığa, “Hayır!” diye bağırdım. “Hayır! Saçıma dokun,

mayın! ” Daha annem saçıma dokunmamıştı. Annemin dokunamadığı saç. larımı kestirmek istemiyordum. Eğer beni sevmeye başlarsa ve ka

famda okşayacak saç bulamazsa çok üzülürdüm, hem de çok. “Yapın!” diye emretmesiyle iki kişi beni tutmaya çalıştı.

Aldığım sert darbeler onlardan kurtulmamı tamamen engellerken tıraş makinesinin tenime dokunduğunu hissettiğimde gözümden bir damla yaş süzüldü. On dokuzdu daha yaşım; fakat saçım hiç örülme-

mişti. On dokuzdu daha yaşım, bana hâlâ istediklerini yapıyorlardı.

On dokuzdu yaşım ve ben hep bu yaşta kalacaktım. Çığlıklarım sessizliğe gömülürken kafama çarpan rüzgârın so

ğukluğunda tir tir titredim. Onlar kahkahalarla gülerken ben için

için kan ağlıyordum. Gözümden akan her yaşın gazabına uğrasınlar istiyordum.

“Kaç yaşındaydın sen?” diye sordu tehlikeli bir sesle. Soğuk ne fesi kulağıma çarparken başımı diğer tarafa doğru çevirdim. “Kaç yaşında lan bu kız?”

Bir diğeri, “On dokuzmuş,” dedi.

“Senin teninde şimdi ne kadar güzeldir…” dediğinde ellerini vü cudumun birçok noktasında hissettim. Bıçağı jark etmemesi için caklarımı birbirine iyice bastırırken benden yavaşça uzaklaştı. "M

çıkın, ben halledeceğim. ” Müdürüm… diyen adamlardan birisi karşı çıkmak üzereyken müdür, konuşmasına daha fazla izin vermedi.

“Çıkın!” diye bağırdı. “Bizi yalnız bırakın!” Onların çıktığa kapının kapanmasından anlarken soğuk nefesi vücudumun her yeri»’ deydi. Üzerimdeki ince kıyafetler beni ısıtmaya yetmiyordu, soğukta bir kere daha nefret etmiştim. Onun dudağından dökülen soğuk nef&

76

Bronz II ler üşümeme neden oluy°rdu-

Korkma sakın benden, ” dedi. Kalbim

hızla atarken yapabileceğime inancım tamdı.

-İğreniyorum senden, ” dedim tıslarcasına. “Diğer kadınlara ne yaptığınl biliyorum. Her gece biri ağlayarak geliyordu, üstü başı yır-

tık hâlde, çığlıklar içinde kabuslara uyuyorlardı. Üzerimdeki hırkayı

çıkarttığında ona ayak uydurdum.

“Ne yapmışım ki;

Bana ne yaptığının farkındayım. ”

diye sorduğunda, kendi kulağıyla duymak,

duyduğuyla da gururlanmak istiyordu. “Taciz ediyorsun,” dedim, gözlerim sımsıkı kapalıydı. Zihnimin dehlizlerinde ihtirasa kurban gitmiş notalar çalarken beni bu andan

uzak tutuyordu. “Belki de tecavüz.” “Öyle demeyelim bence,

dedi. İri parmakları boğazımdan aşağı

ya inerken asıl ıstırap şimdi başlıyordu. Vücudumun her bir zerresine onun hücreleri nam salarken nefes dahi almadım. “Burada hiç erkek yok ve ben o eksikliği gideriyorum, diyelim. Sana dokunduğumda ne

hissediyorsun? ”

“Hiçbir şey,” dedim donuk bir hâlde. “Neden yemeklerimize uyku ilacı atıyorsunuz?” diye sorduğumda dikkatini başka bir yere çekmek istedim. “Geceleri bize ne yapıyorsunuz?”

“Biraz eğleniyoruz,” dedi ve aniden tenime dokunan eller buz kesildi. “Sen o yüzden mi yemek yemiyorsun? Uyanık seni!” deyip kollarımı avuçlamaya başladı. Uyku ilacını attıklarını fark ettiğim den beri ne bir şey yiyordum ne de içiyordum. Ölüm orucuna girmiş

gibiydim. “Zayıflamışsın, olmaz öyle.” “Bu yaptığın suç,” dedim. Kelimelerim tükürür gibi çıkıyordu. Nefesi enseme düşüyor ve titrememe neden oluyordu.

“Sizler zaten suçlusunuz,” dedi tiksintiyle. Dişlerimi birbirine bastırıp sesimi çıkartmayarak duymak istediği sesleri ona vermedim, budaklarım birbirine mühürlenmiş gibiydi.

Hak ettiğinizi yaşıyor

sunuz! ” I$lğı açın, ” diye bağırdığımda sesim normalden pürüzlü çıktı, CamScanner ile tarandı

hiçbir şey yemediğim için boğazımda ekstradan bir kuruluk vardı.» ^lk, dedim yardım dilenir gibi. “Karanlıkta kalmak istemiyorum. Çok konuşuyorsun,” dedi Müdür Bey. Dudağını omzumda hisş

ğ’mde mide bulantım daha çok artmıştı. Öne doğru eğilip onun tıksınç 77

Özge Naz

dokunuşlarından uzaklaşırken buraya girdiğim güne lanet ettim, ama! ” dedi heyecansız tavrıyla. “Hiç mi etkilenmiyorsun, Hisar?”

“Işığı aç!” dedim avaz avaz. “Işığı açın! Yalvarırım ışığı açmi» Dilini damağına vurup onaylanmayan bir ses çıkardı. Cık seslet kulağıma dolarken ellerini tekrar bedenime yerleştirdi.”Bu sayede

beni daha çok hissedeceksin,” dedi kısık, bir o kadar da tok bir sesle. “Tenine dokunan nefesimi…”Alıp verdiği her soluk vucudumun üze rine damlıyordu. “Sana dokunan ellerimi.” Üzerimdeki tişörtümün içine sızıp tenime dokunan elleriyle ürperdim. “Hissediyor musun beni, Hisar?” “Hisar deme bana!” dedim aksi bir tavırla. Kuyruğuna basılmış

panter edasıyla bacağımı kaldırıp sert bir tekme savurduğumda onun hassas noktasına dizimi geçirmiştim. Geriye sendelemesiyle birlik te düşünmeden üstüne atlayıp, “Hissettin mi? dedim, ardı aıdına savurduğum tekmelerimle gözlerimin önüne düşen perde sayesinde acımadan vururken. “Övündüğün erkekliğine attığım tekmeyi sonuna kadar hissettin mi?” diye bağırdım nefes nefese. Yeterli gelmemiştir

değil mi? ” “Orospu!” dedi. Bunu yapmamı beklemediği için birkaç saniye liğine afallamıştı. Parmaklarım yüzünü avuçladığında tırnaklarımı beyazlatacak kadar tenine bastırdım. “Bak bunu daha çok hissedeceksin!” dedim

net bir ifadeyle. Tenine bastırdığım tırnaklarımdan kurtulmaya çalı şıyordu ama karanlıkta olduğumuz için o da hiçbir şey göremiyordu. “Bak bana,” dedim aynı onım gibi. “Hissediyor musun beni?”

diye sordum taklit eden bir sesle. “Seni sonsuza kadar karanlığa gömeceğim. Hepimizin ruhunu, masumluğunu buradaki karanlığa mezarlık yaptın. Bizi bu karanlığa gömdün.” Çize çize çıktığım te ninde kaşlarını buldum. “Tırnaklarım gözünün içini deşecek.” Cani

ce mırıltılarım dudaklarımdan çıkarken olacakları hiç düşünmeden

hareket ediyordum. “Sana bunları yaptığım için yüz yıl hapis cezası

yesem de asla pişman olmayacağım. ” CamScanner ile tarandı

Parmaklarım kaşlarının altından göz yuvarlarına dalarken tırnaklarımı açık olduğunu fark ettiğim gözlerinin içine daldırdımGözüm! dedi haykırırcasma. “Aaahhhh!” İniltisi karanlık odada 78

Bronz II

yanblandığında baskıyı açtırdım. “Gözüml” Kelâmlarım tekrar tek rar söylerken kanlar parmaklarıma doğru sızıyordu. Piyano tuşları gerinde gezen parmaklarımı, kanlar lekelemişti. "Allah’ın belası!

Gözümü oydım lan! dediğinde yumuşak dokusu tamamen zedelen

miş hâldeydi. “Kaltak! Küçük kaltak seni!” dedi hiddetle. Beni aniden üzerin den ittiğinde gözünden akan kanlar bana düşüyordu. "Seni elimden

kim kurtaracak?" diye sorduğunda gür sesini benden başka duyan

yoktu- “Sike sike öldüreceğim seni!”

“Neyle?

dedim meraklı bir ifadeyle. Parmaklarımın arasında

döndürdüğüm bıçağı sıkı sıkıya kavrayıp ona doğru tuttum. “Neyle

öldüreceksin beni? Birazdan doğrayacağım sikinle mi? ” Cümlemi ta

mamlamamla bıçağı ona bastırdım ve en hassas noktası olan erkekli ğine sonuna kadar soktum. Diğer bacağımda duran çatalı alarak de

falarca sokup çıkarttım ve en sonda pantolonun üzerinden sapladım. “Ah!” dedi defalarca. Ağzından dökülen her bir inilti benden çık

ması gerekirken ondan çıkıyordu. Bu gece duymak istediği tek iniltiler

benimkiler olacakken çıkan iniltiler onun iniltileri olmuştu. “Küçük

orospu seni! O bıçağı sokacağım sana! ” Bütün bedeni kasıldığında

yere yığılıp üzerimden ayrıldı. Yan tarafıma düştüğünde öylece ka-

lakalmıştı. “Çıkart şunu!” dedi. Acı dolu ve kısık kısık konuşuyordu. “Buraya gelin lan hemen!” Dışarı çıkarttığı çalışanlarından yardım

dilenmeye başlamıştı. “Yardım edin lan!” “Sana kimse yardım edemeyecek,” dedim. Bedeninden yayılan soğuklukla nerede olduğunu fark ederken saplı duran bıçağı aldım ve bir daha batırdım. “Yemekleri değiştirdik, Müdür Bey. Bu sefer uyku ilaçlı yemekleri senin yardakçıların yedi,” dedim. Şu ana kadar bu pislik mahlukun sesine gelmedilerse çoktan bayılmış olmalılardı. Ve durdum. “Sen yemedin,” dedim, bilmiş bir tavırla. “Birazdan yapacağımız ber şeyi, bu karanlık odanın içinde hissedeceksin. Bu zevkten mah-

rum kalmana gönlümüz el vermedi. ” Dakikalar sonra kapıya doğru yaklaşıp,

Kızlar,

diye bağırdım.

^apıda olduklarını bildiğim için içim rahattı. Her şey planladığımız &bi gidiyordu.

79

Özge Naz “Gelin buraya!” Kapı aniden açıldığında içeriye ışık huzmesi düşmüş ama aydınlatmaya yetmemişti. Kızlar içeri koşarken kaç ki^ olduklarını sayamıyordum. Kanlı ellerim boğazıma dolandığında as. timim tutmak üzereydi. “Geri kalanı sizin. Şimdiki zamana geri döndüğümde gözlerimden yaşlar boşahyor. du. “Işığı açın, tek istediğim bu. Işığı açın…

Kor zihnim daha ay.

dmlıktı. Bütün anılarımı yakarak zihnimi aydınlatmıştım. Lütfen…”

Zaman, katil gibi takip ederken, boğazımdaki düğüm iyice çö zülemeyecek hâle gelmişti. Zihnim beni zorluyor, algılama gücüm zayıflıyordu; çünkü karanlık bir girdabın içinde dönüp duruyordum.

“Ben karanlıkta duramam,” dedim. Boynuma ilmek ilmek dola nan parmaklarımla göğüs kafesim hızla yükselip iniyordu.

Karan

lıkta durursam karanlık olurum.” Karanlık gittikçe beni içine doğru çekiyordu. Sıcaklık bedenimi terk ettiğinde titremelerim artmıştı.

Ben soğuktan da karanlıktan da nefret ederdim. “Karanlık olmak is temiyorum.” Kimse bana ışık tutmazdı, ben karanlığa doğmuştum. Kimse beni sevmezdi, ben nefrete doğmuştum. Kimse bana gülmezdi, ben mut suzluğa doğmuştum.

Bekledim, çok bekledim. Her girdiğim karanlıktan birinin beni

çekip kurtarmasını bekledim ama beni kimse kurtarmadı. Ne gelen vardı ne giden.

Bronz gelmedi. Beni karanlıkta bırakan ilk kişi değildi.

CamScanner ile tarandı

KARANLIK HİS RESİTALİ BRONZ aranlık hisler, yalnızca karanlık ruhlarda olurdu. İnsanlar Ay ’a benzer, der Mark Twain. Kimseye gösterme

K

dikleri karanlık bir yüzleri muhakkak vardır. Ben başlangıç

ta karanlık bir ruhtum. İçimdeki karanlık, ruhumu yavaş yavaş yok

ettiğinden beri artık tamamen karanlıktan ibarettim.

Avucumun arasındaki kor kızılı kana rağmen simsiyahtım ve içimdeki renge karşın farklı bir renk seçmiştim. Ben Bronz’dum ve kanın sindiği bu gecede benim kim olduğumu

unutan herkes, neyin ne olduğunu bir kere daha hatırlayacaktı. Bugün yaşananlarm sorumlusu olan herkes, olmayan merhame timden nasibini alacaktı. Ortamdaki barut kokusu keskindi. Ona eşlik eden bir sigara dumanı vardı. Kaçıncı sigaram olduğunu bilmiyordum. Nasıl?! dedim

ellmi masaya vururken. “Nasıl böyle bir şey gerçekleşir? Buna kim, uasıl cesaret eder!” Eğerleri ip gibi dizilmiş, nefes dahi almıyorlardı. Bir zamanlar

81

Özıçr Naz insanlar beni gönnenlen gelinir . jun pek umurlarında olmazdı. Bu, z luraknuştı ve işte o zamanlarda kendmK C b

bj( m

mı duyunca bile herkes benden korkmalıy .

gönnelerine gerek bile yoktu.

bcraberinde iki adam girdi. Zor-

Kapı açıldığında ıçcnyc lu onları enselerinden tutarken aya uc falarını dahi kald.rmadan direkt olarak ay

fırlattı. Adamlar kakapan(jı. Esmer olan,

“Bay B,” dedi. “Sizin karşınıza çıkma uy “Şeref şeref,” dedim kelimelenn üstüne basa

geriy, ça,W,m.

-Bilma isleri. Sisin

ezdim. “Hayır, efendim, dedi sanşın aoa yüzünüzü daha önce hiç görmedik. . .1 Viran-ın eline eldivenlerini geçirdiğini gördüğümde elim. k. rak onu durdurdum.

Herkesin canını yalnızca ben alacaktım. »Ayağa kalkın.” diye emrettim tok bir sesle. “Yüz yüze tanışalım, Ufkisi de yerden kalktığında üstlerindeki takım elbiseyi düzelttiler.

Yavaşça bakışlarını kaldırıp yüzüme baktıklarında seslice yutkundu lar Yüzümü görmeleriyle hareleri irileşmişti. »Bana Bronz derler,” dedim yavaşça. “Sizi de buraya neden çağır dığımı merak ediyorsunuzdur.”

»Evet, efendim." “Bugün e ime davetsiz bir misafir geldi. Sizden bana herhangi bir bilgi gelmedi. Maruzatınız nedir, beyler?” diye sorduğumda birbirle

rine doğru döndüler. Bakışmayı ilk kesen esmer adam olurken, “Evinize biri mi gir^1 diye sorduğunda yüzünde korku belirdi. “Evime,” dedim sakin kalmaya çalışırken. “Biri. Girdi.” Elim^1

silahın emniyetim kapattım. "Siz ne işe yarıyorsunuz? Evime el*nl kolunu sallayarak bin giriyor, siz de uyuyor musunuz lan?!” “Elendim,” dedi yükselen göğüs kafesiyle, “Vardiya değişim sl

raunda gözden kaçmış ola-" 8?

Bronz II

Tetiğe bastım. Kurşun tam alnının ortasında bir yarık açarken kas katı kesilen bedeniyle çok geçmeden yeri boyladı. “Bronz’a bahane üretemezsin, dedim. “Bronz’a hata yapamaz

sın.” Bakışlarımı sarışın olana çevirdim. “Eğer Bronz’un yüzünü gö rüyorsan da bu da öleceğin içindir. Çünkü son göreceğin yüz, onun

yüzü olur!” Bir silah sesi daha duyulduğunda diğer adam da çok geçmeden yere düştü. Yerdeki bedenlere baktım. Çoklardı. Bu gecenin sorum luları daha bitmemişti. Şafak sökse bile elimi kana bulamaktan geri

kalmayacaktım. Zorlu’nun uzatmış olduğu siyah mendili elime aldım ve vakit kay

betmeden yüzüme sıçrayan kanları sildim. Kan kokusu keskindi.

“Hepsini küle çevir, Viran.” Cesetlerin arasında ilerlemeye baş

ladım. Karşımdaki üç adamda bakışlarımı gezdirdim. “İkinci bir emre kadar kartlarınızı bana geri vereceksiniz.” Üçünde de aynı ifa de belirdi. Şaşkınlık. “Üç dakika içinde Zorlu’ya teslim edin.”

“Bronz,” dedi Serdal, kaşlarını çatarak. “Şu an bir olmamız ge

rekiyor! Büyüle bir tehdidin eşiğindeyken kart sahiplerini kendinden uzaklaştıramazsın! ” “Bu tehdit oluşana kadar ne bok yiyordunuz, Serdal?!” diye sorar ken öfkeyle soludum. “Ben İmparator’um! Bu olay Arkana’nın ku lağına giderse oluşacak kaosu düşün! İmparator’un tahtı sallanır ve

ellerimle kazıyarak geldiğim her şey yerle yeksan olur!” “Kimsenin duymasına izin vermeyeceğiz,” dedi Sanaç. “Viran’ın timi, Arkana ve etrafını sardı. Olası bir durumda çıkacak isyanı bas tıracak.” “His, bizi de oyuna getirdi!” diyerek kendini açıklamaya geçti Serdal.

Kaşlarımı çattım. Başım ağrıyordu. En ufak mimikte bile beynim zonkluyordu. Yeni bir sigara yaktım. “Bahane istemiyorum!” dedim Sertçe sigaradan bir nefes alırken. “Bu gece duymak istemediğim tek CamScanner ile tar<

şey bahane! Kart sahibi değil misiniz siz, amma koyayım! Böyle bir Şeyin yaşanmasına nasıl izin verirsiniz! Niye kartınız var! 83

Öz£c Naz “Tek yapman gereken bana sorumlunun adını vermek,” dedi y

ran. “Onu küle çeviririm. Ben kül askerim ve yalnızca işimi yapariIn„ “Üç dakikanız doldu,” dedim silahın şarjörünü açtığımda içinöe üç kurşun olduğunu gördüm. “Üç kurşunum kalmış. Eğer kartlan^

kendi isteğinizle teslim etmiyorsanız, sizi de öldürürüm. “Bu adam hiçbir zaman bizi arkadaşı olarak görmeyecek,” dedi

Sanaç, kırgın bir sesle. “Onun için sadece karttan ibaretiz.” “O kohmu kırmayayım Sanaç,” dedim. Onunla yıllar önce kart sahibi olduğu ilk an anlaşma yapmıştık. Şartlar ağırdı. Sağ kolum ola caktı. Arkana kurallarına göre de Aziz kartına sahip kişi İmparatoru

koruyamazsa sağ kolunu feda etmek zorundaydı. Ralli pilotu olan biri için zorlu bir anlaşmaydı. “împarator’un sağ kolu Aziz’sin ama onun en değer verdiği şeyi koruyamıyorsun bile. Sizin arkadaşlığınızı si keyim ben.”

Yürümeye başladım. Ailem bana ihanet etmişti. Canımı düşünme den vereceğim dostum bana ihanet etmişti. Bana ihanet eden hep en

güvendiklerimdi. Asla ihanet etmez dediğim kim varsa ihanet etmişti. Ben o zamandan beri kimseye güvenmiyordum ve çevremdeki insan lara anlam yüklemiyordum. Karşılığını en acı şekilde almıştım. Kapıdan çıkmadan önce seslendim: “Yarım saat sonra komuta merkezine gelirsiniz. Daha sizinle işim bitmedi. Konuşacaklarımız var.”

Gökyüzünün karanlık bakışları üzerimdeydi. Gitmeye de niyeti

yok gibiydi. En uzun gece meselesi palavradan ibaretti. En uzun g«e’ katliamın olduğu geceydi ve güneş henüz doğmamıştı.

Öfkem, karanlık gibi biraz dinmişti. Saatler önceki kadar sini’1’ değildim ve zihnim daha açık bir hâldeydi. Üstüm başım sigara?1’

karışık kan kokuyordu. Bronz, diyen ses, beni daldığım düşüncelerden ayırdı. Sanaç

ntma geldiğinde devam etmesi için bak.şlarım. ona kaldırdtro. “His ‘ öde5diP™i>y’ dÜ5“ntlyOrsun? Ya W™ tek o kaldı, diğer herkes bedel”11

“Bütün her şeyi kontrol edeceğim,” dedim, önce asıl suçlu»

84

Bronz II delini ödemişti. Eğer bu katliam Hisar’ın eseriyse, o buraya girene kadar bunu fark etmeyen herkes de onun kadar suçluydu. “Kesinleş tirmeden tek bir şey yapmayacağım.” “Her şey çok açık,” derken dilinden dökülenlere inanmak istemi

yor gibiydi. “Bizi evden uzaklaştırması, içeriye sızması ve sonra bir

katliam çıkarması…” Kaşlarını çattı. “Ama neden?” Sorusu beynimde

bir darbe yaratıyordu. “Bu kadar ileriye gitmiş olabilir mi?” Kafamı olumsuz anlamda iki yana salladım. Kendimden emin bir şekilde, “Kuralları var,” dedim. “Kimseyi öldürmüyor. Yöntemi bu

değil.” “Cinnet geçirmiş olabilir mi?” diye sordu Sanaç. “O Safa değil,” dedim.

Safa Beylemir, kalbi çok temiz biriydi. İçinde onu ele geçirmek

isteyen kötülüğe karşılık hep metanetini korumaya çalışmıştı. “Onunla çalışmayı gerçekten istiyor musun?” diye sordu Serdal. Yüksek ihtimalle benim bir deli olduğumu düşünüyordu. Safa Beyle mir, yakın zamanda görevinden alınan bir askerdi. Araştırdığım ka

darıyla yetiştirme yurdunda büyümüş, kimi kimsesi olmayan, gittiği vatani görevinde kalmayı seçmiş bir gençti. Bir süredir radarımdaydı. Onu ilk gördüğüm yer bir haber kana

lıydı. Operasyon sırasında asker arkadaşının şehit düşmesiyle akli dengesini yitirmişti ve kendisi şehit olmamasına rağmen elinden sila hı bir türlü alınamamıştı; aynı zamanda arkadaşından da.

Herkes onun silah kullanma şeklinden bahsediyordu. Bir cevherdi. Tedavisini üstlenmiştim, ilk önceliğim eski sağlığına kavuşmasıydı.

‘‘Evet, istiyorum, ” dedim net bir ifadeyle. “Yakın zamanda işe

başlayacak. Benim kim olduğumu söylediniz mi? Serdal kafasını iki yana salladı. “İlk klinikteki olaydan sonra seni sorup duruyorfakat tam anlamıyla kim olduğunu söylemedik. Bah

settiği ilk klinik olayında normal bir şekilde ziyaretine gidip geliyoıdum fakat hu durum birilerinin dikkatini çekmiş olmalıydı.

CamScanner ile tarandı

Onu almak isteyen artık sadece ben değildim. Klinikte doktoı ol uğunu söyleyen biri tarafından zihniyle oynanmıştı. Safa Beylemir, sadece asker psikolojisinden çıkartılması gereken bir hastayken birinın

emellerine alet edilmişti. 85

Özge Naz

Ondan bir sosyopal yaratmışlardı. Bir gün tekrar ziyaret ettiğimde bana dediği tek şey, “Yüzümün! inak isliyorlar,” olmuştu. “Yüzümü almak istiyor abi, bir daha ziyan, time yelme çünkü bile isteye sana ihanet edemem ben.” Yüzünü almak istemelerine başta akıl mantık vereınesem de sonra düşündüğümde taşlar yerine oturmuştu. O artık benim korumam ola. cağından yer değiştirme işlemi yapılacaktı. Safa Beylemir ’inyiiziihir başkasına verilecekti ve yüzü alan kişi onun yerine geçeceği için bir başkasının kuklasını korumam yapacaktım. Safa’nın iyileşmesini beklediğim psikolojisi, benim yüzümden daha da kötüleşmişti. Eğer en başından tedavisini üstlenip onu fo. ruma olarak yanıma almak istemeseydim zihniyle oyun oynamaya caklardı. Onu bu hâle getiren bendim. Buna Bronz sebep olmuştu. “Abi?” Duyduğum sesle arkama doğru döndüm. Safa meraklı gözlerle hana bakıyordu. “Safa,” dedim ifadesiz bir tonda. “Umarım silah kullanmayı özlemişsindir. Bugünden itibaren Zorlu ’yla birlikte korumalığımı yapa caksın.” O an, Safa hiç beklemediğim bir şey yapıp bana sarıldı. Serdal gülmemek için dudaklarını birbirine bastırırken olduğum yerde öyle ce kaldım. Zorlu ise kaşlarını çatarak olan bitene bakıyordu. Zorlu, gördüğüm en kıskanç insanlardan biriydi. Bulduğu ilkfırsatta Sofayı kovdurocaktı. “Sen emir verdiğin sürece sıkacağım,” dedi Safa. “Tek kelimen yeter abi, sana hizmet etmek bundan sonra boynumun borcu.” O anılardan sıyrılarak şimdiki zamana geri döndüm. “Safa’nınki bambaşka bir şeydi,” diye ekledim. “Doğru,” derken kafasıyla da onayladı. “Safa ona kurşun sıkma sına rağmen verdiği tepki beklediğimden farklıydı. His kendine gelir gelmez Safa’yı sormuştu. Normal şartlarda biri sana silah sıktığında

aynı şekilde karşılık verirsin.” “Bu katliamı gerçekleştirmesi için bir sürü nedeni var,” dedimKomuta merkezindeydim ve önümde açık olan ekranlarda bakışları-

86

gezdiriyordu Her yerde kukla gibi asılmış koru “Eve girdiği- fark eden koruma ar ona ateş aÇmış vc işIer iniş olabilir. Bir arbede yaşandığı da ortada.” 0 .<Evin adresini nereden biliyor?” diye sordu Viran. Bir süredir ses

sizliğin» korumuştu. “Bu kız bu eve nasıl girdi? Bence en önemlisi bu.

gizim bile bilmediğimiz adres onun eline nasıl geçti?” “Doğru lan,” dedi Sanaç. “O zaman içeriden ona yardım eden biri vardı. Diğer türlü içeriye sızıp katliamı gerçekleştirmesi mümkün de ğil İki kişi tarafından yapılmış olması muhtemel.”

“Evin adresini hep biliyordu,” dedim ifademi bozmadan. Doğru neyse onu söyleyecektim. “Hisar en başından beri burayı biliyor.”

“Ne?” dedi Sanaç. “Ona evin adresini mi verdin? Bana bile söy lemedin lan!” Ona boş gözlerle bakarken, “Sence Sanaç?” dedim. “Kaç yıldır

tanıdığım size evin konumunu vermezken ona mı verecektim? Neye

dayanarak?” “Yani konu o olunca biraz kuralları esnetiyorsun gibi gelmedi de

ğil,” dedi kaçık bir sesle Sanaç. “Ee, sen vermediysen nasıl biliyor abi bu kız?” “Birinin ona şifrelenmiş koordinatları verdiğinden bahsetti,” der

ken yavaşça yutkundum. Bunu verebilecek kişileri tahmin edebiliyor dum ama kesinleştirmeden konuşmam doğru olmazdı. “Şifrelenmiş koordinatları çözen tek kişinin ben olduğumu sanıyordum.

“O da çözmüş deme sakın,” dedi Viran. Onu onaylamak adına kafamı ağır bir hareketle salladım. “Hassiktir,” dedi Sanaç. “Tamam, Türk lokumunun zeki olduğunu

hep biliyordum ama bu kadar da değil… Dua et, senden habersiz sen alıp senin evine getirmedi.” Yüzümde öyle bir ifade oluştu ki, Viran ve Sanaç yüzüm e y

edinen ifadeden dolayı birbirlerine baktılar. “Hadi canım!” dedi Sanaç. Şaşkınlığı giderek artıyor u. Şimdi daha iyi anlıyorum,” dedi Viran gizemli ır -fen yıllardır bir ortak diye tutturduğun belli oldu. Bize ır «KAlatav’dan bahsetmedin ama en başından ben eP o oldu. Sana rakip olarak çıkabilecek tek kışıy ■ 9™ 87

CamScanner ile tart

Bronz II

(Vç$r Naz

nı hiçbir zaman hafife almadın, onu küçümsemedin, düşman olarak

görmedin." “Rakip mi? diye sordu Sanaç. “Ne rakibi amma koyayım bizim.’:

geçirdiği gün boyunca His’i görmedin mi? Bronz’u tahtından eder!’ “O kadar uzun boylu değil.” dedi Serdal

“Çok tehlikeli bin.” diye mırıldandı Viran. “Katliam onun eseriy

se canavarı yuvasından çıkartmışız demektir.”

Kapı tıklandığında Safa ıçcnye girdi. “Bronz abı. gelebilir mi yim?” diye sorarken yüzündeki ifade telaşlanmam gerektiğim söy

lüyordu. “Gel Safa.” dedim tok hır sesle Temkinli adımlarıyla karşıma geçerek ceketini düzeltti. Ona meraklı gözlerle bakarken. “Günlük yennde mi?” diye sordum “Evet abı. günlüğün olduğu vere hiç girilmemiş.” dedi Safa Kaş larımı anlamsız bir ifadey le çattım Hisar, günlüğü almak için buraya girip neden günlüğü alamamıştı1 l ıtclık bunun rçrn geldiğini kendi ağzıyla da söylemişti. “Etrafına bile yaklaşılmamış çünkü herhangi bir ize rastlamadım.” “Başka bir şey mı’7” diye sordum “Var abi…” diye mırıldandı Ceketinin ıç cebine elini attı ve bir kart çıkardı. Şeytan karımı sallayıp göz hizama getirdi. “Düşen kart lardaki parmak izlerini kontrol ettim Bir tek bu kartın üstünde par mak izi bulundu.” Karlın üstündeki çizime odaklandım. Siyah bir karttı, Safa salladıkça karta gizlenmiş çizim. ışıktan dolayı kendini belli edip parlıyordu. Şeytan kartının üstünde yer alan çizimde Aşıklar kartı gizliydi. Adem ve Havva en önde dururken başlarında onu yoldan çıkartan

Şeytan vardı. “Sadece üç kişinin el izi bulunuyor,” diye ekledi Safa.

“Kimler?” dedim kaşlarım iyice çaîıhrken. “Bir kişinin parmak izi tanımlanamadı, hiçbir şekilde sistemde kayıtlı değil. Çalışmalar devam ediyor ama daha fazla geç kalmamak adına gelmek istedim,” dediğinde dikkatimi tamamen ona verdim.

“Diğer iki kişinin ise kimlikleri belli.” Kartı masanın üstüne bıraktı. Şeytan bana sanki gülümsüyordu.

8S CamScanner ile tarandı

Bronz II “Atlas Vladislav vc Eva Petrova.” Bakışlarımı hızlıca Safa’ya çevirdim. Sikeyim. Çokça sikeyim hem de. İfadesiz kalmak oldukça zordu. Yanlış duymadığıma emin dim. Atlas ve Eva demişti.

Atlas Vladislav.

Eva Petrova. Viran ve Sanaç bana dikkatle bakıyor, ağzımdan çıkacak tek keli

meyi bekliyorlardı.

“Vladislav ve Petrova mı?” diye sordu Sanaç. Kaşlarını çatmıştı ve Safa’nın söylediği kişilerin kim olduğunu merak ettiğini belli eden

şekilde bakıyordu. “Bu soy isimler nereden tanıdık geliyor? Petrova

değil de Petrov diye bir aile vardı sanki.” “Petrov işte,” dedi Viran bilmiş bir tavırla. “Rus kadmlara soy isimlerinde ekleme yapılıyor. Ailesi Petrov’dur, kendi soyadı Petro

va.”

“Beni yalnız bırakın hemen,” dedim otoriter bir tonda. Onlarla bakışmayı kestim ve üstümdeki ceketi fevri bir hareketle bedenimden sıyırdım.

“Bronz ne oluyor?” dedi Sanaç. “Sanaç!” dedim kendimi dizginlemeye çalışırken. “Yalnız bırakın

dedim! Tek başıma olmam gerekiyor, biraz müsaade edin!” Kapıyı işaret ettim. “Sonra ne olduğu hakkında konuşacağız.” “Yine de çok uzaklaşmayacağız,” deyip diğerleriyle birlikte dışanya çıktı. Komuta merkezinde tek başıma kaldığımda Safa’nın par

mak izlerini kaydettiği sisteme girdim. Bir parmak izinin taraması hâlâ devam ediyordu. Diğer ikisi bulunduğu için ekran kırmızı renkle yanıp sönüyordu.

O iki kişiyi tanıyordum.

Eva ve Atlas.

‘

Yüzleri ekranda yanıp sönerken üç boyutlu fotoğraftan dönüyor du. İkisi de son hatırladığım hâlindeydi.

Üçüncü parmak izini açtım ve komuta merkezinde henüz kimse nin bilmediği, gizli arayüze giriş yaptım. Gizli kısımda kayıtlı olan

parmak iziyle, Safa’nın bulamadığı parmak izini karşılaştırmak için kodlan girdim. 89

CamSeanner ile tarandı

Oz^c Naz Sıfırdan başlayıp yüze doğru sayım yaparken pantolonumun «,

binde duran kehribar taşlarıyla oynamaya başladım. Stres yaptı&nı her an, taşlarla oynardım. Taşlardan çıkan ses.Ş”a a & dımcı olmadığında oturduğum yerden kalktım, ilk takım elbisem beni boğuyordu. Fakat çıkartamazdım.

Tarama tamamlandı. İki parmak izi eşleşti. Üçüncü parmak izi; bana aitti. Safa’nm yaptığı tarama faydasızdı çunku

Q

mak izi hiçbir canlıya ait çıkmayacaktı. retinalarım in Sistemden güvenli bir şekilde çıkıp korumaların retina nnı incelemeye başladım. Kamera kayıtlan silinmişti. Evin içindeki çoğu tabloda kamera var*. Gerekirse oraya da bakacaktım. Tu

amera

sistemi tek bir yere ait değildi. Uzun uğraşlar sonucunda elimde görüntüler olmaya başlamışı,.

Ekranda Hisar belirdi. Üstü başı kan revan içindeydi. Bir yere doğru can havliyle koştu. Kameranın kadrajından çıktı. Neye koştu

ğunu bilmiyordum ama öyle bir koşuşu vardı kı, yere kapaklanmasına rağmen durmamıştı. . -Ölme sahn…” diye bağırdı. Hıçkınklarla ağlıyordu. Sesi geli

yordu ama görüntüsü yoktu. Başka bir kameraya ulaşmaya çalıştım.

F

“Ben senin kadar değerli değiUm.” Başka bir kamera kaydından aynı dakikaları açtım. Biraz daha ge

riden başlattığımda onun neye koştuğunu şimdi görebilmiştim. Kızıma koşuyordu. Yaralanmış kızıma doğru son sürat koşuyordu. “İkimiz de yara aldık ama ölme sen, tamam mı? Ölme sakın!” dedi

onu kendine doğru çekmeye çalışırken. “Sen ölme, sen ölürsen ya şatmazlar beni.” Ağlayışları kulaklarımı doldurdu. Kızım kanlar için deydi. Ondan ses geliyorsa da duyamıyordum ama Hisar’ın çığlıkları

bahçeyi inletiyordu. “Ben senin kadar değerli değilim. Ölme sakın. Ben senin kadar değerli değilim. Kızıma çok değer verirdim. Belki de bu hayatta bana ait olan tek

şey oydu. Ona ait olmam için bir kimliğe bile ihtiyacım olmamıştı-

O değerliydi. Bu doğruydu fakat… 90

c c CD U 00 E

Hisar. Hisar, sana kendim nasıl bu kadar değersiz hissettirdiler?

Kızım, kendine doğru çekip kucakla*. Taşıyaraıyordu. Onu kur. tannaya çalışıyordu. Kendim perişan etmişti ama klzltn hiçbir şekilde karşılık vermiyordu.

İçeriye doğru girdi. Gözü hiçbir şeyi görmüyordu. Komuta mer

kezinin bir şekilde yerim buldu ve içeriye girdi. Bakışlarım hızla et rafta gezdi. Kan lekelerini şimdi görebiliyordum. Komuta merkezinin kamera kayıtlarına ulaştım. Koltukta oturu

yordu ve ses telleri kopana kadar bağırıp duruyordu. “Acil durum,” dedi ekrana doğru. “Acil durum. Lütfen birisi bana yardım etsin. Her

kes öldü, herkes ölüyor. ” Buranın sistemini bilmediği için ne yapacağını şaşırmış gibiydi. Gözünden akan her bir yaş, beni boğuyordu. “Yangın söndürme dev

reye girsin, elma ağacı yanıyor. Bronz’un her şeyi yok oldu hem kızı hem elma ağacı. Birileriyardım etsin!" diye bağırdı. Çok çaresiz gö

züküyordu. Onu ilk kez bu kadar kötü bir hâlde görmüştüm.

Serdal sisteme dahil oldu ve bana Uğur Demir’in retina kayıtla-

nnı gönderdi. Hız kesmeden ona geçtiğimde Hisar’m giriş ânmdan itibaren olan görüntüleri Uğur’un göz merceğinden izlemiştim. Bu oldukça gizli bir teknolojiydi. Hiçbir şeyi riske atamazdım.

Beynimden vurulmuşa döndüm. Bütün her şey… Bütün her şey tek bir kişiyi işaret ediyordu. Hepsi onun eseriydi ve bu tuzağa Hisar’ı da çekmişti. Artık bütün her şeyden haberdardım. The Puppeteer.

Kuklacı. “Hepsinin hesabını vereceksin,” dedim ekrandaki tek bir noktaya

odaklandığımda. Dilimden kor kokan bir ses dökülüyordu. Onu, o kor ateşlerde yakacaktım. Bir kere yakmıştım, bir kere daha yakmaya hazırdım. “Burada akıttığın her bir kanın, döktürdüğün her bir göz yaşının, çaresiz bıraktığın herkesin hesabını vereceksin, siktiğimin

yüzsüzü!” Kontrol odasından dışarıya çıktım, diğerlerini ayakta ve tetikte gördüğümde vakit kaybetmeden yanlarına doğru ilerledim. 91

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz

ro QJ

Hisar’ın gitmek için çırpındığı biri vardı. Onu ne olurSa 0] gönderemezdim. Göndermezdim de. Bahsettiği her şey doğj’’ Dilinden tek bir doğru dökülmeyen kadın, günün birinde doj^ nuşmuştu fakat kimse ona inanmamıştı. “Sanaç,” dedim sabırsız bir tonda. Gökyüzü bakışları bendeye

“Hisar’ın sana bahsettiği Yasmin’in evinin neresi olduğunu banasöy’ lemen gerekiyor.” “Neden?” dedi Sanaç. “Söyledikleri doğruymuş,” dedim dilimden akan pişmanlıkla.

Kendimi dizginleyebildiğim kadar dizginlemıştım ama ona karşı oldukça sert sözler sarf etmiştim. “Yasmin’in başı beladaymış.” “Ne yani, ilk kez doğru söyledi ve biz ona inanmadık mı?” di-

yerek araya girdi Serdal. Başımı olumlu anlamda sallayıp, “Evet,” dedim. Serdal’ın yüzündeki ifade tamamen düşerken yüzünü eliyle

sıvazladı. “İşte bu kötü oldu, dedi. Sanaç hızlı adımlarla yanımızdan geçip giderken, “Sanaç!” diye seslendim durması için. Gökyüzü bakışlarına kara bulutlar çökmüştü.

“Nereye gidebileceğini sanıyorsun? dedim. “Onun yanma gideceğim! Jassmine’ye bakmam lazım! “Evden nasıl çıkacaksın Sanaç?” diye sordum. Ne yaptığının far kında değildi. “Bana adresi söyle, Zorlu’yu göndereceğim.” “Ben neresi olduğunu biliyorum,” derken asansörün tuşuna bastı.

“Gidip bakarım.” Aramızdaki mesafeyi kısaltarak gözlerinin içine baktım. ‘ Çlkl$’ nasıl bulacaksın Sanaç? Bu eve girmesini de çıkmasını da bilnn

yorsun!” “Türk lokumu bülduysa ben de bulabilirim herhalde!” deyip an

kızgınlıkla baktı. “O kadar salak değilim!” “Önce bir sakin ol,” dedim fevri davranmaması için. “Ne sakinliği Bronz?!” dedi. “Daha onu yıllar sonra canlı lı gördüğüme bile sevinemedim! Sevmemeden kaybetmeyi göze alacağım?!” Sanaç, kod adı San Çıyan olan Yaşmin Yakut hakkında hiÇ^1

bilmiyordu. Bilmiyordu ve öğrenirse onun için felaket olacaktıOnu çoktan kaybetmişti, sadece farkında değildi.

92

y

(D C C CD U 03 E

“Zorlu sam. eşlik etsin,” dedim ve elimi omzuna koyun hafifçe

sıktım. It>raz mmek üzereyken kaşlarımı kaldırdım. “Beraber olacak sl„,z. Zorlu zaten seni rahatsız etmez, itiraz istemiyorum yoksa Hisar’ı 1.U evden çıkartmadığım gibi seni de çıkartmam, Sanaç”

Bir şey demeden asansöre bindi ve sessizliği büyük bir fırtınanın habercisi olurken garaja doğru gitti. Bu gece Sanaç Valacan en büyük

sınavım verecekti. Ona engel olmayacaktım çünkü gerçekleri ne kadar erken öğrenirse o kadar iyi olurdu.

Geriye dönüp diğerlerinin yanına geldim. İlk konuşan Serdal oldu. Neleı oluyor Bronz? diye sorarken meraklı ve sabırsız göz lerle bana bakıyordu. Kendiniz görün, dedim ve kapının açılması için göz doğrulama ile giriş yaptım. Kapı açıldığında benimle birlikte Serdal ve Viran da içeri girdi. Onlara olan biteni çok detaya girmeden kısa sürede

izlettim.

Viran genellikle tepkisiz kalsa da Serdal şaşkınlığını hiç gizleye

memişti. Viran soğukkanlı durmaya çalışıyordu ama bazı kısımlarda kendini tutamamıştı. İkisi de asıl gerçeği öğrendiğinden beri sessiz liğe gömülmüştü. Evdeki katliamın sorumlusunun Kuklacı denen yüzsüz olduğunu öğrenmişlerdi. “Tek bir kişi,” dedi Serdal, öğrendiklerini şokunu atlatamadığı için teker teker konuşuyordu. “Tek bir kişi bütün her şeyi nasıl ya pabilir?” “O tek değil,” dedim keskin çıkan bir sesle. “Hiç olmadı.” İkisi de dikkatle bana baktı. “Kendine kukla ettiği bir ordusu var. Onu kapı dışarı eden Arkana’ya haddini bildirmek için zamanında Arkana’da kart sahibi olamayan her çocuğu yanında istiyor.”

Viran kaşlarını çattı. “Kuklacı’nın Arkana’dan kovulduğunu ne reden biliyorsun? Onun aslında kim olduğunu biliyor musun?” diye sordu.

Bundan yıllar önce sinek gibi başımda vızıldamaya başladığı ilk andan itibaren kim olduğuyla alakalı bir tahminim vardı,” diyerek yan’lladım. “Kesinleştiremedim çünkü hiçbir zaman tam olarak karşıma Çıkmadı; ama yaptıkları bana bir kişiyi hatırlatıyor.” 93

CamScanner ile tarandı

Bronz II

ro 0)

Özge Naz

Kendine kukla etmek istediği insanlar zamanında Arkana , ’*a da t lunan kişilerdi. 0,)’ “Arkana’nın şimdiki sahibi sen olduğuna göre neden düş^ duğunu anlamak zor olmasa gerek, dedi Serdal. Düşünceliydi kadar insanı kaybettiğimiz için içten içe kahroluyordu. Ve 0

“Başta ben de öyle sanmıştım,” dedim. “Fakat bu iş sadece Ari na olmaktan çıktı. Başka şeyler de olduğunu düşünüyorum.” “His’in bir kartı var mıymış peki?” diye sordu Serdal “Hi0> , e dg dadandığına göre, onun da bir kartı olmalı.”

“Yok, kartsız,” dedim kesin bir ifadeyle. “Buna emin miyiz?” dedi Viran. Şüpheli bakışları üstümde gezdi Yeşilleri kimseye güven vermiyordu. Herkes ölmek için doğduysa o öldürmek için doğmuştu.

“Kartlan dağıtan ben olduğuma göre?” Ona ters bir bakış attım Bazı kartlar, lakabı The Gold yani Altın olan dedem tarafından katı suretle yok edilmişti. Kartlar yalnızca bir adetti ve hiçbir şekilde tekrar üretılemezdi. Dedem, İmparator’un tahtını yok edecek her kar

tı yok etmekle bulmuştu çareyi. Yok edilen ve kayıp olduğunu bildiğim kartlar dışındaki tüm kartların hükmü imparator olan bana aitti. Belki birinin kartını ele geçirmiş olabilir” xr TT- > ro™ • scçınnış olabilir, dedi Viran. Hisar m Kartı olmamasına inanmıyordu. “öyle olsa mutlaka haberim olurdu, Viran.”

dedi. “ntÎbLt^lTa KuHa”Unda S^ldlğlnda’ “Tamam km çocukları alın ImH . °nUn da peŞİnde^ pünkü tflm ay’ kuklalar.” P Ua °rdUSUna katac^” diye devam etti. “Aykm

Hisar, söylediği üzere ArLbir çocuktu. Hiçbir kart mmlanıyorve Arkana’da k

tara^lndan aykın olarak belirlenip °^amayan Çocuklar aykırı olarak ta-

ne göre Hisar, kartı olmayanT t— edİliyordu- Yeni dünya düzeDİ’ “Arkana’dan nefret d’®’ dedi Viran.

’

lraı$dediyor yoksa âşık mı bir türlü çözen16’

Arkana’ya vıllar x Çd™ahydb zira Arkana”^ ^İnİ

94

Kukla<=> bana

Şuasını sonlandırarı benim,” dedi111

oc c (ü U co E ro

gıklarımı onlara da söylerken. “Fakat Arkana’nın yozlaşmasını 31113 iliyorsa neden Arkana’nın yıllar önce kabul etmediği çocukları d6S

ya çalışıyor?” diye sorduğumda kafamda oturmayan kısmı

t0P

da açtım. “Her türlü kendiyle çelişiyor. Derdinin artık sadece

ben olduğunu düşünüyorum. “Neden karşına çıkmıyor peki?” diye sordu Viran. “Yüzsüz çünkü, karşıma çıkacak yüzü yok,” dedim. Başlarda,

Safa’nın yüzünü almak istediğinde yüzünü kukla ettiği birine nak ledeceğini düşünmüştüm. Fakat zaman geçtikçe bu düşüncem yavaş yavaş çürümüştü. O, istediği herkesi kolaylıkla kendine kukla edebi

liyordu. Safa’nın yüzünü direkt olarak kendine istiyordu. Yüzü olmadığına emindim. Karşımda yüzsüz biri vardı.

Safa yakışıklı ve genç bir adamdı. Kuklacı için düşündüğüm kişi de Safa’nın yüz hatlarına oldukça benziyordu. Belki de en başından beri Safa’yla uğraşmasının nedeni

buydu. Beni daldığım düşüncelerden ayıran Serdal’ın sesi oldu. “His’e bunları anlatacak mısın?” “Emin değilim,” dedim. Karşısında olan kişinin onunla ne bağlan

tısı olduğunu da merak ediyordum. “Fakat en azından onu sorumlu tutmadığımı bilmeli.” “Biz ne yapalım?” Viran gitmeden beni durdurdu.

“Uğur’a otopsi için işlemleri başlatın,” dedim. “Beyninde uzaktan kontrol edilebilen çip olabilir. Bütün vücudunu inceleyin. Bir an önce

herkesi evden uzaklaştırın. Yabancı kimseyi istemiyorum. Evi baştan aşağıya, her bir santimetrekaresini inceletin, çip, GPS, server her ne halt varsa kontrol edilsin. Elektrikleri… İnterneti… Dışarıyla bağlantı kurulabilecek her şeyi yirmi dört saatliğine devre dışı bırakın. Safa ya

söyle, gerekirse bütün ülkenin uzaydan bağlantısını kapattırsın.”

“Hepsini halledeceğiz,” dedi Serdal. “Tamamlandığında seni bu lurum.” Oturduğum yerden kalktım ve üstümdeki takımı düzelttim. Oda-

n dışına çıktığımda kapıda Safa’yı gördüm. Beni görür görmez

*lr ola geçmişti. Koluna asmış olduğu uzun namlulu silahı vardı. S^” diye seslendim. 95

CamScanner ile tar<

Bronz II

Aramızdaki mesafeyi kapatıp, Buyuı abi, dedi. “Hisar nerede?” diye sordum. Zorlu ve Laren onu her şcycjerı tutacaklardı. Başına on tane adam da diksem, Hisar a hiçbiri^ meyeceğini biliyordum ama uzun bir süredir sesi çıkmamıştı. ? e’

Belki de gerçekten uslu uslu durmayı öğrenmişti. Ya da yine sar’lık yapıp, herkesi alt ederek kaçmanın bir yolunu bulmuştu 3 kadar sessizliği hayra alamet değildi.

“Öğrenip geleyim abi,” dedi Safa. Kolumdaki saate baktım. Eve geldiğimden bu yana bir hayli 2a. man geçmişti. Havanın aydınlanmasına kısa bir süre kalmıştı.

Safa çok geçmeden tekrar yanıma geldi. Abi…

dedi kaçık bir

sesle. “Yenge odadaymış.” Kafamı sallayarak odaların olduğu yere doğru yöneldim. Merdi-

venlerden çıkmak üzereyken tekrar Safa’nm sesini işittim. “Orada değil abi,” dedi aceleci bir tonda. “Odalar bu tarafta Safa.” “Biliyorum abi ama şey…” “Ney Safa?” “Şey-” “Şeyleme Safa!”

Bakışlarını benden kaçırdı ve bir çırpıda konuştu. “Karanlık oda ya kapatmışlar,” dedi bana bakamayarak.

Kaşlarımı çatarken, “Neden?” diye sordum. “Oraya kapatın deme dim!” Kendine zarar vermeye yatkındı. Katliam en çok onu etkilemişti’

“Bilmiyorum abi, tek bildiğim saatlerdir orada olduğu…” Saatlerdir? Kaşlarım havaya kalktı. “Saatlerdir orada mı?” “Evet abi.” Sikeyim. O kaıanlıkta kalamaz ki!” Geceleri uyurken ışığı açıp yatardı. Her güne bir mum yakardı. Karanlıktan rahatsız olurduKaranlık onun en büyük düşmanıydı ve saatler boyunca karanlığ3 mahkûm kalmıştı. Ben ne yapmıştım? biiviiund*nC vermes’n diye her şeyden uzaklaştırırken nasıl e” buyuk zarar, kendine vennesine neden otauştum?

le geldim

96

’

°da“,n kap’Sln’yarl açlp’ “Vira”’ h*"’

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Bronz 11

Viran yaslandığı yerden ayrıldı. “Olay ne?” diye sorarken yanıma

gelmişti111 utt- j j Beraber yürümeye başladık. Hisar m durumu şu an kötü olabilir,

hazırhkb ol. “Hangi konu için?” diye sorarken yeşil gözleri beni buldu. “Öl

dürmek için mi yaşatmak için mi?” «piğer doktorlar şu an meşgul,” dedim. Aceleci adımlar atıyordum Sanki ben yürüdükçe Hisar Ta aramdaki mesafe daha çok açılı

yordu. “Doktor olan sana ihtiyacım var.”

“Tıp terkim,” dedi Viran. ysan bütün dünyaya suikastçı olarak duyurulduğu sırada Tıp Fakültesi öğrencisiydi. Okulunu yanda bırakmadan önce 3. Sınıfa geçmek üzereymiş. Eğer okuluna devam etseydi şu an karşımda bir doktor olarak duruyor olabilirdi. Bildiğim kadarıyla Viran’m anne ve babası da doktordu. Ailesinden tamamen aynlmadan önce küçüklüğü babasının özel kliniğinde geçmişti. Ailesi, Arkana’ya üye olduğu için

diğer doktorlardan farklılardı. Babasınm ona küçükken otopsi bile yaptırdığından bahsetmişti. “Yine de birçok şey biliyor olmalısın.” Karanlık odanm olduğu yere geldiğimizde adımlanın yavaşladı.

Rutubet kokusu keskindi. “Buraya ceset bile koymazsın,” dedi Viran yüzünü buruştururken. “Umarım burada değildir.” “Hisar ele avuca sığmaz, eğer buradan kaçtıysa ona gerçekten kız

mayacağım. Hem de ilk ve son kez.” Çelik kapıyı açtığımda sertçe geriye doğru çektim. Karanlığın içinde belli belirsiz sesler çıkartan bedenini yerde zemine uzanmış

bir şekilde gördüm. “Kaçamamış,” dedi Viran, boğazımda düğüm olan kelimeleri ken di söyleyerek. Kahretsin!” deyip hızlıca ona doğru yaklaştım. Nasıl kaçmazdı? Niye gitmemişti? Bu sefer neden Hisar Tık yapmamıştı?

Onu kavrayıp ne durumda olduğuna bakmak için yüzüne yapışan ^Un saçları geriye doğru iteledim. Teninde kurumuş kanlar vardı,

da*reVan

“Hisar?” diye fısıldadım. Sesim en az onun ka-

güÇsüzdü. Kirpiklerini aralamaya takati yoktu. 97

Özge Naz “On,” diye fısıldadığını işittim. “Dokuz.”

“Beni duyuyor musun, Hisar?” diye seslendim. Kendinde değildi ve gözlerini aralamadığı her an yüreğime bir ağırlık çöküyordu. Kah

venin acı tonu olan gözlerini görmem gerekiyordu. Hem de hemen. “Işığı açın, tek istediğim bu. Işığı açın…” diye mırıldandı. Ne de diğinin farkında değildi. “Lütfen…” Sesim karanlıktan içeriye sızdığında tekrar, “Hisar?” diye seslen

dim. “Hisar?” Hiçbir şekilde bana cevap vermiyordu. Zihni nerede sıkışıp kal mıştı bilmiyordum ama kolay kolay kendine gelecek gibi değildi. “Sikeyim,” diye mırıldandım. Arkama döndüm ve Viran’a bakış kon durdum. “İyi değil,” dedim. “Kahretsin, iyi gözükmüyor. Nasıl bu hâle geldi?!” Viran dehşete düşmüş bir şekilde bakıyordu. “Onu ölüme terk et

miş olamazsın,” dedi. “Onu ölüme falan terk etmedim,” dedim öfke içinde. “Orada diki leceğine gel de durumuna bak!” Dikilmeyi bırakıp geldiğinde Hisar’ın bileğini avuçlarının arasına aldı. “Kaç saattir bu hâlde?” diye sordu. “Nabzı düzensiz, Bronz. Teni de buz gibi.” Teni bir cesedin soğukluğunu aratmıyordu. O, soğuk havayı da hiç sevmezdi. Şimdi ise teni buzullara tutsaktı. “Astımı var demedin mi sen? Odanın içinde havalandırma bile yok!” dedi kızar bir tonda. “Viran,” dedim tahammül seviyem sıfırın altındaydı. “Başımda felaket tellalı gibi konuşup durma.” “Hisar öleli yıllar oluyor, onu on dokuz yaşında öldürdüler,” diye fısıldadı Hisar. Kapalı kirpiklerinin altından bir damla yaş süzüldü. “On dokuzdu yaşım, sadece on dokuz.” “Dokuz ve on diyor, bu ne demek?” diye sordu Viran. “Bilmiyorum,” diye mırıldanarak Hisar’ı kendime doğru çektim. Tir tir titriyordu. Vücudu buz kesmişti. Isınmaya ihtiyacı vardı. “Kalırım ben burada,” dedi. Sesi tokluğunu yitirmişti. O güçlü sesi şimdi cılız çıkıyordu. Bağırmaktan boğazını yırtınıştı. “Sorun değil,” diye devam etti. Sürekli olarak aynı şeyleri tekrar ediyordu. “Ama biraz ışık olsun, ışığı açın.” “Hisar,” dedim çok geçmeden. “Benim, beni duyuyor musun?” 98

Bronz II Parmaklarım teninde geziyordu. Yüzünü buruşturmuştu. Onu kav rayan ellerimi sertçe itti ve dokunmama izin vermedi. “Viran,” dedim

karanlıkta parlayan gözlerine bakarak. “Sen çık, bir şey olursa sesleni rim. Diğer doktorlara haber et, işlerini bitirsinler. Hisar kötü durumda, onu buradan çıkardığımda direkt olarak onunla ilgilensinler.”

Bir şey demeyip sadece kafasını sallamakla yetindi. Onun çıkma sıyla Hisar tekrar seslendi. “Işığı açın…” Hisar’ı yavaşça kucakladım ve zifiri karanlık odadan rahatsız ol

duğu için onu daha fazla burada tutmayıp dışarıya çıkardım. Onun

bağrışları kulağımı doldurmasına rağmen aldırmadım. “Sakinleş,” dedim sanki mümkünmüş gibi. “Seni buradan çıkartmam lazım.”

“Bırak beni!” diye bağırdı. “Bırakmayacağım,” dedim net bir dille. “Seni daha sıcak ve ay dınlık yere götürdüğümde bırakacağım.” Odadan çıktığımız gibi aynı

katta bulunan odalardan birine girdik. Onu yatağın üstüne bıraktım ve ışığı açmak için yanından ayrıldım. Kısa sürede yanına tekrar gelip

ona dokundum. Dokunmamla birlikte dudaklarından korkunç bir çığ lık koptu. Kıyametin habercisiydi.

“Benim,” dedim güven vermek istercesine. “Benim, bana bak.”

Bana baksa kim olduğumu görecekti ama gözlerini açamıyordu. O

zaten bana baksa da beni görmüyordu.

“Uzak dur!” dedi aniden. “Dokunmayın bana,” derken sıcak el lerimi, soğuk tenini ısıtmak amacıyla söylenmesine rağmen ondan çekmemiştim. “Dokunma sakın!” Kendi kendine konuşmaya başladı. “Nefret ediyorum,” dediğin

de sesindeki nefret elle tutulur düzeydeydi. Kime, neye doğru ko nuştuğunun farkında değildi. “Kendimden.” Tırnaklarının arası kan

doluydu. Yüzünün her bir santimetrekaresinde kurumuş kanlar vardı. “Kadın olmaktan.”

Neden nefret ediyordu? Niye nefret ediyordu? Deli gibi sormak istesem de şu an ne yeri ne de zamanıydı.

“Şşş,” dedim onu susturmak adına. Sesi çıkmıyordu ve konuş maya çalıştıkça canının acıdığı yüzünden belli oluyordu. “Sakin ol,” diye fısıldadım. “Kriz geçiriyorsun…” Kısık nefeslerini işitirken vücudunun titremesi arttı. Onu bir kere

99

CamScanner ile tarandı

Özge Naz daha böyle görmüştüm. Rusya’daydtk Kaldığı evi patlaş manyak biri olduğu için dumandan etkileneceğim hesaba kat0] H

Astım krizine girmişti” Yerini söylememekte ısrarcıydı; ölmeyi göze almanuşt, be„ o an, bulduğu firsatı değerlendirmek istemişti. Ölmekten korf*

biri varsa o da Hisar Alatav dı. “Hisar,” diye seslendim. Elimi ceketimin cebme attım ve

çıkardım. “İlacını kullanman gerekiyor.

Kirpiklerini kırptı.

şey yapmak istemiyordu. Yüzünü avuçlayarak dudağındaki kaı^ sildim. İlacı dudaklarının arasına yerleştirip kullanması için çaba. ladım. Nefesi içine çektiğinde sanki ciğerleri sıkışan benmişim gi^

rahatlamıştım. Vücudundaki titremesi hafiften azalırken uzun ve sık kirpiklerini araladı. Dakikalar içinde kendine gelmeye başlamıştı. Acı bakışlar yüzümü yakaladığında ifadesini hüzün kapladı.

“Bronz…” diye fısıldadı pürüzlü bir sesle. “Bırak gideyim.” Direten bakışları yüreğimi dağladı. “Gideyim lütfen,” dedi. “Geri geleceğim ama gitmem lazım. Bırak, gideyim. Yaşmin’e ne olduğunu

bilmem gerekiyor.” “Niye anlamıyorsun Hisar?” dedim sert bir tonda. “Bu hâldeyken ne reye gidebileceğini sanıyorsun? Seni göndereceğimi nasıl düşünürsün?!’ Derin ve titrek bir nefes alıp, “Bak,” diye fısıldadı. Tam olarak kendine gelmiş sayılmazdı. “Ben yapmadım etmedim diye sızlanma

yacağım ama senin her şeyi ortaya çıkartacağına dair inancım var. Buna inanıyorum, tamam mı? Elimde sadece küçücük bir inançvaI Kaç gün sürerse sürsün, gerçeği öğreneceksin. Tek istediğim hiç^ şey için geç olmaması.” Şu an Yasmın için endişelenmene gerek yok, sen kendini düşü“’ ‘Bem karşılıksız seven tek insan o! Benim tek varlığım o!”*

râfin^an? ?PardL Söyledlkler"’e dikkat kesildim. Hisar kim^

Hisar ı ailesi bile sevmiyor muydu? bana ihtiyacı v^Hhtiv117 ^alan ^emiyorum, hayatı tehli^ede

yacı olmasa beni aramazdı! ” 100

CamScanner ile tarandı

%

Bronz II iliyordum. Gönmtulerde telefonla konuştuğunu görmüştüm Ya-

söylemıyordu. Sanaç, Yasmin ın ne durumda olduğuna bakmak

lan

için

gitmişti- Ayrıca onun gitmesine gerek yoktu. yüzüne biraz daha yaklaştığımda gözlerinin içine baktım

bir saat kadar önce onun yanına gitti,” dedim, onun aksine sakin~b7r tonda. “Yasının ne durumdaysa bizi bilgilendirecek.” ‘•Yalan söylüyorsun,” dedi dudakları titrerken. “Gitmeyeyim diye

beni kandırıyorsun!”

“Hisar,” dedim onu kendine getirebilmek için. “Gidemezsin. Bunu seni göndermeyeceğim için demiyorum. Bir adım atacak hâlin yok, bu odadan çıkmadan tekrar kötü olacaksın. Sen bu durumdayken

Yasmin’e nasıl yardım edeceksin?”

Bana inanmayan gözlerle bakarken dudakları titredi. “Seni kandır

mıyorum, dedim üstüne basa basa. Ona istediği güveni vermek iste

dim. “Haber alır almaz seni onunla konuşturacağım. Öncesinde senin le ilgileneceğiz. Seni yukarıya çıkartmam için bana izin vermelisin.”

Bana karşı çıkmadı. Aksi bir şey söylemedi ve diretmedi de.

Bundan yüz bularak az önce bıraktığım yatağa yanaştım. Yatağın üstünde beyaz örtü seriliydi. O beyazlığa bulaşan kana dikkat kesil

dim. Kan ona aitti ve örtü gittikçe kana bulanıyordu. Harelerim şaş kınlıkla irileşti. Bakışlarımı hızlıca Hisar’a çevirdim.

Yaralıydı.

Yaralıydı ve ben şu âna kadar hiç fark etmemiştim.

CamScanner ile tarandı

YARALI HİS RESİTALİ BRONZ

13

„ uece solumaktan nefret ettiğim tek şey; kan kokuşuydu. Kes-

kin koku zihnime dağıldı, tehlike çanları çaldı. Hisar yaralyk Ve ben onunla ilgilenmeyi en sona bırakmıştım. "saatlerdir bu hâldeydi. Ac. içindeydi, belki de defalarca yardan dilemişti ama kimse ona bakmamıştı. airmekdıBuna ben de dahildim. Üstelik o bu gece evime izinsiz g şında suçsuzdu. Katliam onun eseri değildi ve yine de bunun

çekmişti. , «ya“Yaralı miydin?” diye sorarken sesim oldukça sert çıKim^

rah miydin, Hisar?!” .bovunca Hisar’dan cevap gelmedi. “Bana cevap ver, bu kadar saat yaralı miydin Hisar?” Sinirden gözlerimi kapattım ve kendimiı s leştirecek tek bir şey aradım. Ellerimi yumruk yapmış bir ha derin bir nefes aldım. Gözlerimi tekrar araladığımda sessizliğ10^^ rudu. Bu durumdayken bile ağzını bıçak açmıyordu. Yaralı oldu» söylemeye niyeti yoktu. “Durma öyle, bana bir şey söyle.’ 102

.nıayacağını bilsem ona dokunurdum fakat tahriş olan 0aiiii bab” acıtmak istemiyordum. “Hesap sormam gereken bo^1”’ binden bir ceVaP alnıazsam ortallS‘ yakacağım.” Üstüm-

bl>vC çıkartıp onun üşüyen tenine bıraktım. “Sonra tamamen ack’icekcni.n’ıeccğim.’’ Ku? 8ibi titremesinin dışında sadece boşluğa sCıiinle ,lg0özierinden yaşlar akmış, o kadar çok akmıştı ki artık göz Nk’y^öl gibi kurumuştu.

çUkurlal1

djye bağırdım. Sesim bütün katta yankılandı. Hisar’a

•Lal ki etmedi. Kendinden geçmişti. Çok geçmeden içeri Safa girllİÇb’ret baktığında, “Laren’i hemen buraya gönderin!” dedim. Kafa-

Haylp çıktı» ^Dakikalar sonra Laren’in içeri girmesiyle bakışlarımız kesişti ve

yüzümdeki ifadeyi gördüğü anda bir adım geriledi. “Bronz? Beni ça$ Ayağa kalkıp karşısına dikildim. “Bana Hisar’ın yaralı olduğunu

nasıl söylemezsin!”

Laren’in bakışları yere düştüğünde kısaca etrafı taradı. Bilgim dahilinde değildi,” dedi. . t Böyle konuşması daha çok öfkelenmeme neden oldu. “Bilgin da

hilinde olacaktı! Her şeyinden haberin olacaktı! Başından ayrılma man gerekiyordu!”

“Sen ne dediysen onu yaptım. Odaya kapat dedin, odaya kapatıl dı,” dedi Laren. “Neden başında duramadığımı ona sorabilirsin. Ka

fama darbe aldım, beni bayılttı. Yaralı olduğunu bilmiyordum.

“Kuçu kuçu,” diyen sesi işittim. Bakışlarım hızlıca onu buldu. Benimle birlikte Laren de Hisar a bakıyordu.

^°du gibi işitme engeli yoksa, yaralı olduğumu duydu, yani bi, lyordu.” Hisar zorlukla nefes alıp devam etti. “Ama iyi bir yalancı.” ^yduklanmla, “Biliyormuşsun!” diye bağırdım. Sabrımın son yord¹¹¹ °^u&urn hem sesimden hem de yüz ifademden belli ou

dıfiln. Larcn hoşlarını benden kaçırdı. “Bu hâli ne?

Sessiz ’a

Verec. °na °ru b’r adım daha attım. “Bana bunun hesabını nas ^ksın?»

n Yüzünden beyin sarsıntısı geçiriyordum!

diyerek kend

CamScanner ile tarand

Bronz II

Özge Naz savunmaya geçti. “Kafamdan darbe aldım, bayıldım diyorum! Ben bu hâldeyken onunla nasıl ilgilenebilirdim?”

Gözlerimi sıkıca kapatıp sakinleşmeye çalıştım. “Bana durumunu

rapor etmen gerekiyordu! Kan kaybından ölmesi için odaya kapat

man değil!” dedim dişlerimin arasından sertçe. “Benim sözümü böyle mi dinliyorsun sen?!”

Gözlerimi araladığımda Laren siyah botlarını yere yavaşça sürdü,

başını kaldırıp gözlerimin içine baktı. “Beni etkisiz hâle getirdi! On

dan dinleyememiş olabilir miyim? Bana saldırmasaydı onunla ilgile nirdim! Zorlu’nun eline düşerse olacağı bu!” dedi.

“Pinhan bana bu itaatsizliği yaptığında başına ne gelmişti, La ren?” dedim tehlikeli bir sesle. Düz bir tonda mırıldanarak, “Sol gözüne mum damlatmıştın,”

dedi. Onu onaylamak adına ağır bir hareketle başımı salladım. “0 za man sana da ne olacağını biliyorsun,” dedim net bir ifadeyle. “Çık

şimdi!” Hisar’a dönmek üzereyken koluma dokunan elden dolayı durak sadım. Bakışlarım kolumu tutan ele çevrildi. Kıyafetlerime dokunul

masından nefret ederdim. Laren bir anda elini çekti, gözlerinde gördüğüm tek şey korkuydu. “Saç-Saçmalıyorsun şu an, Bronz,” dedi titrek bir sesle. “Rapor etme dim diye gözümden mi olacağım?” Kaşlarımı çattım. “Elbette hayır,” dedim. “Sadece gözünden de de ğil, işittiğin kulağından, söylemediğin dilinden de olacaksın, Laren.” Kimseye taviz vermezdim. Kurallarım keskindi ve karşımdaki ba bam da olsa acımazdım. Laren, benim nasıl çalıştığımı bilen biriydi. Buna rağmen bu itaatsizliği yapıyorsa cezasını da çekecekti. “Çünkü Zorlu da görüyor Laren, seni ondan ayıran özelliğin, du yabiliyor ve konuşabiliyor olman.” Laren seslice yutkundu, bunun bir blöf olmadığının farkındaydı “Zorlu gelince evden gidersin,” diye ekledim. “Durum bu hâldeyken beni öylece gönderiyor musun? Beni aptal korumalarından mı sanıyorsun sen, beni onlarla bir tutamazsın! Üste lik etrafta kimse yok! Kendini bu şekilde mi koruyacaksın?”

Bronz II “Korunma için burada olmadığını biliyorsun,” dedim sakin bir tonda. “Tekrar etmeyeceğim. Gözüme gözükme, Laren. Ama gitme den önce aptal diye bahsettiğin her korumadan da aptal dediğin için

özür dile.”

Laren bir hışımla odadan çıktı, metal kapıya sert bir tekme atmış, savurduğu yumruğunun gürültüyle yankılanmasına sebebiyet vermiş ti. “Sokayım ben böyle işe!” diye dişlerinin arasında sinirle konuşa

rak gözden kaybolmuştu.

Hisar’ın yanma ilerledim ve aramızdaki mesafeyi sıfıra indirip tekrar ona doğru eğildim. “Hisar,” dedim sakin çıkan sesimle. “Ne renden yara aldın?” Üzerindeki siyah mini elbisesi sıyrılmıştı. Elbisenin çoğu yeri yır

tılmıştı. “Kamından mı bıçaklandın?” diye sordum. Bana şaşkınlıkla

bakıyordu. Ne düşündüğünü merak etmiştim. “Kan içindesin,” derken ona dokunmamaya çalışıyordum. Doku nursam kıyameti kopartacak gibiydi. “Sana dokunmama izin vermi

yorsun, söyle, sadece yarana bakacağım.” “Yaralıyım,” diye fısıldadı. Gözleri dolu doluydu. “Çok hem de.”

Kuru kelimeler dudaklarından aktı. “Ama fiziksel olarak değil.”

“Çok kan kaybetmişsin,” derken bakışlarım vücudunda geziyor du. Tek bir noktaya baktım. Bacağı tamamen kanla kaplıydı. “Baca

ğın çok kötü durumda. Kamını tırnaklarınla deşmişsin resmen.”

Yüzüne dokunup önüne düşen saçlarını geri itmek istediğimde, “Dokunma bana!” dedi öfkeyle. Elimi geri çektim. “Sana dokunmazsam yardım edemem.” “Senden yardım istemedim ki. Niye yardım ediyorsun bana?”

diye sordu masum bir tavırla. “Ben buradaki herkesi öldürdüm. Suç

luyum.” Katliamın sorumlusunu o sanmıştım. Değildi. Hiçbir şey onun

suçu değildi. Evime izinsiz girmişti fakat bu kadar olan bitenden son ra bu yaptığı hiçbir şeydi.

“Suçluyum,” diye mırıldandı. Bakışlarımız birbirine kenetlemişti. “Her şeyi hak ediyorum.” Dudakları titredi. “Suçlular her şeyi hak

edermiş, Bronz,” dediğinde gözünden yaş aktı ve tenindeki kana kanştı. “Ama bana dokunmadan ver cezamı.”

105 CamScanner ile tarandı

Söylediklerini adlandırılmıyordum. Bir şey vardı, yarasından dafca

çok canını acıtan bir şey vardı vc gözyaşları ondan dolayı akıyOrd(j

Ona dokunmamı istemiyordu. Kendinden, her şeyden vc hcrkestCn

tiksiniyordu. Ilımlı bir tonda, “Sakinleştirici yaptıracağım sana şimdi,” dedim “Hayır, istemiyorum,” dedi keskin bir dille, “istemiyorum, sak,n

yapma…” Yüzümde anlants.z bir ifade belirdi. “Neden? diye sordum. “Bende farklı bir etki yaratıyor…” Düşüncelere dalarken aklıma bana anestez! uygulanacağ, S1rada yaşadığım olaylar gelmişti. Bundan yıllar önce kalbimden operasyon

geçirmek durumunda kalmıştım. Çok fazla sigara ve alkol tuketnğin,

için anestezi diğer hastalara göre bende kolaylıkla etki etmemişti.

Doktorum, bir sonraki geçireceğim operasyonlardın mutlaka belirt-

mem gerektiğini de tekrar tekrar söylemişti. Diğer türlü operasyon anında bilinç kazanabilir, vücudum her ne kadar uyuşturulmuş olsa

da her şeyin farkında olabilirdim. “Bu tarz anestezik ilaçlar sende etki etmiyor mu yoksa?” Merakla ona bakarken kafasını iki yana salladı. “Kullandığım ilaçlara yan etki yapıyor. Kafayı yememe neden oluyor, hayal ile ger çeği uzun bir süre ayırt edemiyorum.” Durumu benimkinden farklıydı. Sakinliğimi korumaya çalışırken, “Bacağına dikiş atılması lazım,” dedim. “Her şekilde uyuşturulacaksın.” Titreyen ellerini kamına yerleştirip, “Kamımdan kasıklarıma ka

dar olan kesiklere ben kendim dikiş atmıştım,” dedi. Uzandığı zemin den doğrulmaya çalıştı fakat çok fazla kalkamadı. Kanlı elleri çıplak teninde gezindi. “O yüzden o kadar belirginler, çok berbat duruyor değil mi? Kendi kendimi diktim,” dediğinde dudakları titredi. “Ama

yine kanadım, iyi dikiş atamamışım demek ki. Terzi kendi söküğü1111 dikemezmiş, terzi ne bilsin kabuk tutmayacak yaralara dikiş atılım’ yacağını?” En sonda dayanamayıp, “Ne demek istediğini anlamıyorum, dim bozguna uğramış tavrımla. Yüzüne doğru tekrar eğildim. “|zl”

ver bana.” “Ben izin vermedim,” dedi kaşları çatılırkcn. “Yine yapacag1111 KMi

Bronz II yaptılar,” derken kendi kendine konuşuyordu. “Ald.lar benden Ge

jcceğinıi, hayallerimi, hislerimi.” •■Tamam,” dedim. ’‘Tamam," derken fevri bir hareketle onu kal dırdım. Üstündeki ceketi çıkarıp hasar kontrolü yapmaya başladım. Çatılı

olan kaşlarım daha çok çatıldı. Çok kötü kesikleri vardı. “Sikeyim” dedim onun duymayacağı bir tonda. Açtığım ceketi tekrar giydirip

kapatmak zorunda kaldım. Onu kollanma aldım, bacaklarını belime dolamış kafasını om

zuma koymuştum. Bana karşı çıkmaya takati yoktu. “Sadece kısa

süreliğine,” dediğimde göğsü göğsüme yaslanmıştı. Onu sıkı sıkıya tutuyordum. ‘ Sadece bir dakika sürecek,” derken güven dolu bir sesle konuşup rahatlatmak istiyordum. “İçinden say.”

Fevri adımlat la onu hastanenin olduğu bloğa doğru götürmeye

başladım. Işıklar üstümüzden birer birer geçerken sessizlik içeriye çığ gibi devriliyordu. Eksi katlara asansör yardımıyla indiğimizde

doktor ve asistanı kapıda hazır bir şekilde duruyordu. Beni görmele riyle hareketlendiler. “Bay B,” dedi aksanlı, tok bir ses. “Şöyle geçin.”

Onları takip edip gösterilen sedyeye doğru ilerledim. Büyük bir

soğukkanlılıkla, “Bacağında bir kesik var,” dedim. Sardığım kolları mı yavaşça ayırırken bedenimi uzaklaştırmak istemiş ama ondan ay

rılmamıştım. “Bıçak kesiği,” diye devam ederken iki kişi bize doğru geldi. “Kamında da çizikler mevcut, bıçak değil.”

“Hastanene mi getirdin beni?” diye sordu. Yüzünü kokulardan do layı buruşturdu. Onu bırakacağımı anladığı an bacaklarını bedenime iyice dolayıp ayrılmak istemediğini belirtti. “Niye getirdin? Elinle iyileştirip sonra tekrardan katliam çıkarmam için yardım mı ediyor sun bana?”

Hastayı yatırın lütfen,” dedi Doktor Bey. Bakışlarım kollarımın arasında kuş gibi titreyen kadına düştü. Bırakacak mısın beni?” diye sordum. Kafasını olumsuz anlamda iki yanına salladı. Derin bir nefes ahp verdim. “Sedyeye uzan, Hisar. Boynuma dolanan kolları beni bir yılan edasıyla sardı. Kucağını-

an inmeyeceği aşikârdı. “Hisar!” dedim uyarır bir tonda. 107

Özge Naz

Doktor ve asistanı daha da yaklaşıp iki yanımıza

8eÇ^lerdl “Yardım edelim mi, Bay B?” diye sordu. Hisar, bıçak gibi keskin bir dille, “Kılımı bile kıpırdat^

ğım,” dedi. Küçük bir kız gibi davranmayı seçmişti. “Kılu^, dattığımda yapacağım tek şey buradan sıktır olup gitmek olur.» 5? bakarak konuşuyordu. “Ve biliyorsun ki giderim. Şu âna kadar gj^

me nedenim senin boş beleş güçsüz bir adam olmayıp çoktan gerç^

ortaya çıkartmış olabilmenden kaynaklıyor. Umarım Çıkartmışsa yoksa olacakları düşünmek bile istemiyorum. Ona sabır diler gibi baktım ve gözlerimi usulca yumdum.

cağımda kalacak,” derken doktorlara doğru konuştum. Kirpiklerimi geri kaldırdım. “Tedavisini bu şekilde yapın,” diye emir verdim. Hi-

sar’ın bakışları bakışlarınıdaydı. Gözlerimi bir saniye olsun ayırmazken, “Baş belası olduğunu bir anlığına unutmuşum,” diye ekledim. Dizlerimin üstüne oturmuş bir hâlde, bacakları iki yanımda açık tı. Ellerim belinde duruyor, onu sıkı sıkıya tutuyordum. Onun yerine sedyeye ben oturduğumda kucağıma doğru iyice çektim. Doktorlar vakit kaybetmeden bacağına ışık tutup Hisar m kendi kendine yap mış olduğu düğümü çözmeye başladılar. Başını tekrardan omzuma yasladı. Üstümdeki takım elbise kir

lenmişti fakat ilk kez bunu sonın etmiyordum. İçim huzursuzdu ama kıyafetlerimden dolayı değil, onun canının bu denli yanmasından dolayıydı. Elimi saçının üstüne yerleştirdim ve başını kaldırması için hafifçe dokundum. Kirpiklerini kaldırıp bana baktı. “Yüzünü silelim.” Gömleğimin cebinde duran siyah mendili ortaya çıkardım Zorlu bana yeni bir mendil vermişti. Her zaman için temiz mendil

taşımaya dikkat ederdim. Bir elimle çenesini kavrayıp tutarken yandan mendilimle nazikçe siliyordum. Kendine doğru yaklaşan doktorun iğneyle geldiğini görün#’

“Uyuşturmayın!” dedi hızlıca. Doktor Bey, “Bu şekilde tedavinizi yapamayız,” dedi. “Yapacağınız her şeyi göreceğim. Sadece o bölgeyi uyu?111^

tamamen bilincimin kapanmasını istemiyorum. Acı eşiğim yük$e CamScanner ile taraı

diye yanıt verdi. “Tedaviyi bu şekilde yapın. Yoksa hiçbir şey

mayacağım. Doktor daha tedaviye başlamadan bıkmıştı. 108

Bronz II Hisar’ı dikkatle izliyordum. Onu izlediğimi görse de bulunduğu-

muz pozisyondan dolayı benden çok uzaklaşamadı. Titrek bakışları beni buldu ve ne oldu dercesine baktı. “Neden ben yapmadım demi yorsun?” diye sordum.

“Neyi?” diye sordu. Açıklamak adına, Evde olanları, dedim. Gözlerimde buğu beli

rirken yavaşça yutkundum. Nefes almak işkence gibiydi. “Katliam…”

diye devam ettim sertlikten uzak bir sesle. “Kızım ön patisinden iki kurşunla vurulmuş.”

Yüzünü hüzün kapladı. “Bana sakın öldüğünü söyleme,” dedi du

dakları titreyerek. “Onu yaşatmaya çalıştım ama elimden hiçbir şey gelmedi. Yaşıyor mu?” “Yaşıyor,” dedim düz bir tonda.

Gözlerini sımsıkı yumdu ve derin bir nefes aldı. Seslice nefesini savururken, “Şükür,” dedi. “Çok korktum onu kaybedeceksin diye.

Neyse ki korktuğum olmamış. Çok sevindim.” Yüzünde rahatlamış bir ifade belirdi. Başka hiçbir şey demedi.

İnkâr etmiyordu. Kaderini kabullenmişti ve benim onu gördüğüm gibi, kendini suçlu görüyordu. “Niye ben yapmadım demiyorsun? İnkâr etmiyorsun, neden?” diye sorarken ifadesine odaklandım.

“Ne değişecek?” dedi umursamaz bir tavırla. “Çok şey.”

Zararsın, demiştim. Varlığın sadece zarar. “Hiçbir şeyin değişmesini istemiyorum. Alışkınım ben,” dedi kı

sık bir sesle. “Acıma sakın.” Benim duyabileceğim tonda konuşmaya devam etti. “Acırsan, acımazlar.” Bacağına işlem yaparlarken acı bir inilti döküldü dudaklarından. Gözlerini kapatıp yüzünü boynuma bastırdı. Nefesi nabzımın üstün deydi. Elleri yumruk olmuş şekilde dururken yüz ifadesini gizlemek

adma bana sarıldı. Metal kabın içine bir başka metal atılınca dikkatim oraya çevrildi, dikeyim,” dedim dişlerimin arasında. Harelerim genişlemiş, baca gmdan çıkarttıkları bıçak kalıntısına bakıyordum. Bacağında bıçak alnu?> Hisar!” Söylediğime kendim bile inanmıyordum. Bıçağın

109

Özge Naz çıktığı yere tampon yaparak kanamayı hızlıca durdurd attir böyle nasıl duruyorsun sen?” ar’ “Bilmiyorum,” dedi.

“Niye geldiğim ilk an, yaralı olduğunu söylemedin bana?ı»

“Söylemeye vaktim olmadı.” Bakışlarını kaçırdı “n- ’ y aui. Dığgr] . durumu daha önemliydi.” er,ni Ben senin kadar değerli değilim. Ölme sakın. Bu sözleri uzun süre aklımdan çıkmayacaktı.

“Bıçak pash bir bıçak,” dedi Doktor Bey. Metal cımbız gibi al t| tuttuğu bıçağı ışığa kaldırıp uzun uzun inceledi. Bakışlarını kesfi ^^KIÇ

sonra Hisar’a döndü. “Daha önce tetanos aşısı oldunuz mu?”

“Olmuşumdur herhâlde,” dedi emin olmayan bir ifadeyle. Doktor Bey, yanındaki çalışanına doğru, “Hasta geçmişine bak dedi.

“Parmak izi gerekiyor,” dedi asistan. Elindeki tableti Hisar’a doğ

ru uzattı. Hisar bakışlarını kaldırıp ona baktı, kısa bir süre bakıştılaı

Sonrasında bana dönüp baktı. Neden duraksadığını anlayamamıştım Tek yapacağı parmak izi vermekti.

“Elini uzat,” dedim emir verircesine. Bir şey demeyip kanlı par maklarını siyah gömleğimden ayırdı. Baş parmağım uzatıp bastığındı

mavi yazılardan soma profil ortaya çıkmıştı.

“Adı Hisar Alatav demiştiniz, değil mi?” diye sordu asistan.

“Evet, adı Hisar Alatav,” dedim. Bakışlarını tablet ve Hisar arasın da gidip geliyordu. Diğer parmağınızı uzatın, sanırım sistem algılayamadı.” Söyk dığini yapıp diğer parmağını da uzattığında yeni bir profil açıl®1?

tı. “Farklı bir isim çıktı.” Asistanın söyledikleriyle Hisar’a baktın1 Farklı parmağınıza deneyelim, büyük ihtimâlle sinyal dağıt®10

duğu için internette sorun var.” Farklı parmağını uzattığında alışverişlerim sıklaşmıştı. “Bu sefer bambaşka bir isim çıktı. Ne bu, Hisar?” derken en sonda sessizliğimi bozup ona k®# lıkla baktım. CamScanner ile tarandı

Bakışlarını benden kaçırdı. “Sistemde bir sıkıntı olmalı, diye oldandı.

110

Bronz II “Hisar!’’ dedim tahammülsüz bir sesle. “Niye her parmağında başkaS1naa>tizlervar?” aparmaklarımdaki izler benim izlerim değil. Ölmüş kişilere ait el

• ]erini derime işletmiştim, dövme gibi düşün. Kendi parmak izime ulaşmak için üst katmandaki deriyi sıyırmak gerekiyor. O da şu an Şiniktin değil,” dedi kısılan sesiyle. Doğru konuşurken şekilden şek le giriyor ve mutlaka dudağını yalıyordu. Kaşlarım havaya kalktı. “Şaşırdın gibi?’’ dedi düşünmeme fırsat

vermeden. “Daha çok şaşıracaksın.”

“Kimlik numaranla baksınlar,” derken yaşadığım kısa çaplı şok yüzüme yansımaya devam ediyordu.

Aniden doktorlara dönüp, “Bakmayın,” dedi. Tekrar bana döndü.

“Bakmasınlar,” diye kısık bir sesle konuştuğunda doktorlara boşuna

dil dökmekten vazgeçmişti.

“Neden?” diye sordum, anlamadığımı belli eden bir sesle.’ “Bana ait olmayan tanılar var, doğru tedavi biçimi olmayacaktır,” dedi fısıltıh bir tonda. “Yanıltır.” “Tableti bana verin,” dedim ve asistan tableti bana uzattı. “Ben bakacağım.” Kimlik numarasını söylemek üzere ağzını açmıştı ki ak lımdaki sayıları beklemeden ekrana girdim.

“Kimlik numaramı nereden biliyorsun?!” dedi ani bir çıkışla. “Daha önce bakmıştım oradan aklımda kalmış,” derken bakışlanm tablette açılan hasta kayıt profilinde geziyordu. Ona dair her Şey yazıyordu, yaşı, kilo, boyu, astımın hangi evresinde olduğu gibi bütün bilgiler sağlık sisteminde kayıtlıydı. Aşı kısmından aşısının ya

ptığını gördüm. Tanılar kısmında da daha önce görmediğim ruhsal problemleri yazıyordu. Bunlar sonradan yazılmış olmalıydı.

Aşısı yapılmış,” dedim. Gördüklerim aklımı bulandırmıştı. Çok Uzatmadan hasta bilgi platformundan çıkış yapıp tableti asistana doğUzattım. Ona göre tedavi uygulayın.”

aramsar bir ruh hâline bürünmüştüm. Ona ne olduğunu anla dı 1 Ça S,İGntl basmıştı. Düşüncelerimle boğuşurken Hisar’ın titre 311 an*den donuklaştı. Tek bir noktaya odaklandığında vücudu meye başladı. “İyi değilsin,” dedim tedirgin bir sesle. “Neyin et

ili

Özge Naz kisindesin?” Onun hareketsiz durmaya devam etmesi daha ç0]^ şelenmeme neden oldu. “Neyi var?” diye sordum doktorlara d “Niye bu durumda?” “Tetkiklerinin yapılması için hanımefendi bize izin vermiyOr)

dedi Doktor Bey. “Ona sakinleştirici yapmalıyız. Her geçen daha kötü oluyor. Başka bir maddeye maruz kalmış olabilir.” “Seni sedyeye yatıralım, Hisar,” derken ses tellerimde garip

vurgu vardı. “Gittikçe daha kötü oluyorsun.”

İstemediğini, belli etmek adına bana daha çok tutundu. Hiçbir Şe. kilde sedyeye uzanmak istemiyor, sedyeye korku dolu gözlerle bakı,

yordu. Neydi onu bu kadar korkutan? Kucağımdan inmemekte diretince, “Ah başımm belası ah!” dedim. “İstemiyorum,” dedi Hisar. “Niye anlamıyorsun, istemiyorum!» “Bu senin isteğine kalmış bir şey değil!” dedim öfkeyle. “Yaralı-

sın, Hisar!” “Ne durumda olduğum umurunda olmamalı! Şu an senin beni öl dürmen gerekiyordu!” dedi. Kendinden asla ödün vermiyordu. “Ne

den beni iyileştirmesi için doktorlara emir veriyorsun? “Bunları yapan kişi sen olsaydın dediğin gibi olurdu,” dedim. Se sim ruhsuz bir ifadeyle çıksa da onun ruhuna dokunmuştu. “Hiçbirini

{

)

■

sen yapmadın, Hisar.” Vurgun yemiş gibi baktı bana. Bu kadar kesin ve net konuşmam onu bozguna uğratmıştı. Kaşları gitgide çatılırken alnında derin çu kurlar oluşmuş, bütün düşünceleri o çukura gömülmüştü. “Ara verin,” dedim. Dikiş atmak için malzemeleri ortaya çı^’ dıklarında işleme başlamadan durdurdum. “On dakika sonra gekb lirsiniz.” “Peki Bay B, siz nasıl isterseniz,” dedi Doktor Bey ve asistanıy3

odadan çıktı. “Nasıl vardın bu kanıya?” İnanamayan gözlerle bana bakıy “Bunu kanıtlamam imkânsız olduğu için kendimi yormadım bite-

“Ben kimseye kimseve güvenmem, eüvenmem. Hisar.” Renim Benim gibi vibi o da kimse} venmiyordu. “Hem de hiç kimseye.” Üstüne basa basa k°oü^ “Kendime bile, aynaya baktığımda karşılaştığım adama bite g miyorum.”

112

Bronz 11 “Bu konuda birbirimize benziyoruz.”

Benzerliğimiz sadece bu konuda değildi, birçok ortak özelliğimiz vardı. t . “Tablolarıma hasar verdiğini hatırlıyor musun?” diye sordum. Onu evimde ağırladığım zaman, merakına yenik düşüp yamuk tab

loların içim açmıştı. “Hatırlıyorum,” diyerek onayladı beni. “Zulanı bulmuştum. Ka

naralar ve silahlar,” derken bakışları dudaklarımı takip ediyordu.

»Ücreti her neyse öderim.” Ona meydan okurcasına baktım. “Sanatıma paha biçemem.” “Özür dilememi mi bekliyorsun?” dedi küstah bir tavırla. “Tablo

larından özür dilerim. Senden dilemeyeceğim. ” “Bunu yaptığın için senden bir şey beklemiyorum, beklediğimi

yapmıştın zaten. Masanın üstündeki çatal bıçakları bile düz çizgi hâ

line getiriyorsun. Diğerleri öyle değilse onları da düzeltiyorsun. Ya

muk şeylere takıntının olduğu apaçık ortada,” dedim kar soğuğunu aratmayan bir sesle. “Mahvettiğin tablolarıma gelecek olursam, bir

dahakine konu mankenim sen olursun, ödeşiriz. Duvarların boş kal masını istemiyorum.” “Bence ikimizin de akimdan aynı şeyler geçiyor, Bronz,” derken

imalı sesi açıktı. Kendinden emin bir şekilde konuşuyordu. “Ama sende biraz utangaçlık var, ilk olarak bunu aşmalıyız.” “Akim yolu birdir, Hisar.” “Şimdi beni herkesin görebileceği bir yere mi asacaksın?” diye

sordu. “Yani o tablolar çok göz önündeydi. Şaşırdım açıkçası, sonuç ta konu mankenin ben olacaksam giyinik olacağım konusunda emin değilim.” “Hayır,” dedim keskin bir dille. “Odamdaki tabloları boş kalan

yerlere asacağım. Bu durumda benim odam boş kalmış olacak. Baş köşeme koyacağıma emin olabilirsin.” Şaşırdığı yüzünden belli olurken harelerinde kıvılcım belirdi. Bak bu daha çok hoşuma gitti,” dedi gerçekçi bir ifadeyle.

Aklını kullanıyorsun ama hepsini değil, Hisar.”  üz ifadesi ala§ağı oldu. Yokuş aşağıya yuvarlanan duyguları bana dikkat kesildi. Aslında her şey gözünün önünde ama nedense göremiyoısun. 113

Beni (utan parmaklar, bel oyuntuma yerleşip aşağ.ya d

züldü. Sıcak parmaklar, tenimi .sararken d.kkat.m dağd,yordu. J

tabloların hepsini düzelmeydin. bu zulalar.n ana merkezine „| un,” dedin, sertliği azalmayan sesimle.

Ama sen düzeltmek ye?

içini açmayı tercih ettin. Orada gördüğün birik, silah .şini g^’ dm ama eğer düzcltscydin oradan çok daha büyüğüne, dünyanı„

tehlikeli mühimmat deposuna ulaşacaktın. Aklın çelındı değil mi?, “Çelindi,” diye mırıldandı. “Bu gördüğün onnan tamamen bana ait ve sadece bir orman

gözükse de bir de altı var,” dediğimde kaşları havalandı. “Oraya den kapıya ulaşabilirdin.” Kafası karışmışa benziyordu, başını iki yanına hızlıca salladı

“Neden bana bunları anlatıyorsun?

dedi hissettiği rahatsızlıkla,

“Sonra bir şey olduğunda ilk beni suçlamak için mi? Bu söyledikleri ni bir başkası bilse eminim bildiği için kafasına sıkarsın! ’ “Sende daha fazlası olduğunu biliyorum,” dedim onun aksine ra

hatlıkla. “Söylediklerimden dolayı seni suçlamayacağım.” “Benim suçsuz olduğumu nasıl anladın peki?” diye sorduğunda

merak duygusu kabarmıştı.

“Anlamadım Hisar,” dedim. “Biliyorum,” derken keskin çıkan harflerim nefesini kesiyordu. “Suçsuz olduğunu biliyorum.” Bana anlamayan gözlerle baktı. Canı acıyor gibiydi. Bunu gizle-

meye çalışsa da beceremiyordu. Başını yere eğerek, “Hiçbir şey an* lanuyorum,” dedi. Çenesine elimi yerleştirip eğilen başını kaldırdım. Gözlerime tek rar bakarken konuşmaya devam ettim. “Bana o yüzsüzden bahse»-

hydın!” Sesim onda darbe etkisi yaratırken gözlerimin içine baktı. “K”11’’

Sunu b ’ ?edİn’ dİ’İmden akan nefrelle- “Onunla düşman o* gunu bana nasıl söylemezsin!”

“Onunla m, konuştun?” diye sordu merakla. “Anlattı m.

CamScanner ile tarandı

Uz^c İvaz

“Anlatmamış—” ded* enc* kendine olayları anlarken. “Peki, be-

• suçsuz olduğumu nasıl anladın?” n,nl^|Sa bir sessizliğin ardından, “Kendi yöntemimle,” dedim. “Ça nlarımın hepsinde çip takılı. Tıpta Biyonik Göz olarak geçiyor.” “Nasıl bir şey bu? “Gözlerinde, yani retinalarında her şeyi kaydeden bir mercek tahlı Hiçbir şekilde bulunamaz ve çıkarılamaz. Yani çıkarılabilir tabii

aıııa yöntemi sadece ben biliyorum. Gördükleri, duydukları, kısaca gözleri açık olduğunda yaşadıkları her şey kayıt altına alınıyor.”

“Ne?” “Duydun,” dedim net ve düz bir tonda. “Çipleri var. Oldukça gizli ve geliştirilmiş bir teknoloji. Kendimi ancak bu şekilde koruyabili

rim.” Kaşları mümkünmüş gibi daha çok havaya kalktığında yüzü bir

çok duyguya ev sahipliği yapıyordu. “Gözlerine bir çip taktın ve on ların gözünden her şeyi izliyor musun?” diye sordu. “Manyak mısın

sen, Bronz?” Kafamı iki yanıma ağır bir hareketle sallayarak dalga geçmediği

mi belirttim. “Gerekmedikçe retinalar kontrol edilmiyor, Hisar.” Onu

rahatlatabilmek adına, “Takılman gereken bu değil,” dedim. “Suçsuz sun. Emin olmadan bir şey diyemezdim. Bu gece her ne olduysa sen yapmadın. Komuta merkezine girmişsin. Oradaki kayıtlarını izledim. Elma ağacı yanıyor diyorsun…”

“Ben kimsenin geçmişini yakmam,” dedi gözlerimin içine yoğun bir duyguyla bakarken. “Üstelik bana hiçbir şey yapmayan birine za rar verecek değilim. Kartlarım her zaman açık ve eşittir.” Geçmişimi yaktın. “Belli ki o ağaç senin için çok değerli. Düşündüğümden daha fazla önem veriyorsun.”

Yutkundum. Sadece yutkundum. Devamında Uğur’un retinasını inceledim.” Bana umutla bakı yordu. Yaralı olmasına rağmen yine de gülümsemeyi başarmıştı. Sa-

ce son beş dakikayı izledim.” Bakışlarımı tek bir noktaya diktiğimde çıplak bacağının üzerinde Fan> dövme işlenmiş elimi sıkıp yumruk hâline getirdim. Kızımı 115

CamScanner ile tarandı

Bronz II

vuruyor.” Seslice yutkundum. Bakışları boynuma düşe^ rimiz yakın olduğu için ondan çıkan sıcak nefesler tenim’ ° “Kızım seni kurtarmak için onun üstüne atlıyor. Uğur koşu sonda silah sıkıyor. Sen kızıma koşuyorsun, arkandan Uğu^^

Elinde silah, sen yardım dileniyorsun. Uğur kafasına sıkma’ kameraların değiştirildiğini, bütün suçun üzerine kaldık -

ama Uğur bir şeyi unutuyor: Kendi gözünün içindeki çipi ”

‘c’

“Bir insanm gözünün içine nasıl çip takarsın?!”

“Eğer takılı olmasaydı şu an yaşamıyor olurdun, Hisar.” “Normal bir şey değil.”

“Hepsi neyin ne olduğunu biliyor, kimseye zorla bir şey yaptırma Benimle çalışmak isteyenin katlanması gereken bazı şeyler oluyor J çip aralarında en hafif olanı,” dedim. Mantıklı düşünürse bana

verecekti. “Her neyse, son beş dakikasını izlemem yetti. Bütün olan biteni Serdal inceliyor. Bunları ne zaman planlayıp ne zaman ekipten

ayrılmış, hepsi detaylanacak. Fakat…” Duraksadım. “Kuklacı?” yordu. “Tanıyorsun onu değil mi?” diye sordu. “Hiç boşuna tanımıyorum nidalarına girme, tanıdığını çok iyi biliyorum.”

Adını duyduğum biri,” dedim, ifadesizlik tek meskenimdi. “Ama benim düşmanım olacak biri değil. Gözümde sadece bir sinek, vızıl dayıp duruyor.”

Kuru bir sesle, “Her şeyi o tezgâhlamış,” dedi “Artık haberdarım,” dedim. “Kuklam ile derdiniz ne? Nerede»

geliyor bu düşmanlık?” diye sordum. Yalan söyleyip söyleme# anlamak için odağıma aldım

tercih etti ”

" dü“

“■”• ’-i

r °nUn e lnc^e olmadığı için düşman oW

dal’dXkr* aÇI’d’;Bronz” diyen ses içeri stzdı. Gele» Hisar’m sivah d” ° blTİİkte 8elen kİŞİye baktl- “Müsait

dal, gel ” dedim t ,e?.Ceketini ellme alıp üstünü kapattım. “Ge|SJ

v ııyordu. Ne ıçuı geldin?”

116

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Serdal’ın bakışları Hisar’ın yarası belirgin olan bacağma düştü

û6rilrgöroıcz kaşlarını çattı. Elleri yumruk olduğunda iç çekip yaraa hüzünle baktı. “His,” dedi üzgün bir tonda.

“Lolipop,” dedi Hisar. Herkese kendince bir lakap takmıştı. Açık renkli gözlerinde ânında yas belirmişti. “İyi misin?” diye so

rarken koca adam bir anda top yumağına dönüşmüştü. Tipine bakan korkardı ama şu an bir kedi gibiydi. “Yaralanmış miydin? Bilmiyor

dum, haberim yoktu. Onun bu hâline Hisar gülümseyip göz kırptı. “Kötüye bir şey ol

maz, Lolipop,” dedi alay dolu sesiyle. Kendini kötü biri olarak görü yordu. “Sinek ısırığı. Olur öyle şeyler. Öldürmemekle büyük bir hata

yaptı.” “Daha iyi olacağına eminim His, her şey için çok üzgünüm,” dedi Serdal sıkıntılı bir nefes vererek. Bakışlarını bana çevirip konuşmaya

devam etti. “Tahliye için gelmiştim. Burası güvenli değil. Koruma

için bililerini ayarlamamız anca yarını bulur.” “Neyi koruyacaklar Serdal?” diye sordum.

“Seni…” derken bakışları etrafta kısa bir tur attı. “Burayı…” dedi

ğinde bulunduğumuz odadan değil, evden bahsediyordu. Bakışlarımı dizlerimde olan kadına çevirdiğimde yüzümde yer edinen bütün ifadeler yokuş aşağıya sürüklendi. Gözlerimi gözlerine

kenetleyip bir süre öylece yüzüne baktım. “Şu an beni öldürebilecek

tek kişiyle bakışıyorum,” dedim. “O da kucağımda olduğuna göre bir tehlike yok demektir.” Odanın kapısı tıklatılıp içeri birisi girdi. “Bay B,” dedi doktorun asistanı, alçak bir tonda. “Tedaviye devam edebilir miyiz? Kesiklerin

mikrop kapmaması gerekiyor.”

Başımı çevirip omzumun üzerinden asistana baktım. “Devam edebilirsiniz,” dedim mekanik bir sesle. “Kızımı tahliye edin, Hi sar la birlikte olacağım.”

“GeÇmiş olsun, His,” dedi Serdal. Yarım bir ağızla tebessüm etti arna bu, acının tebessümüydü. Elini Hisar’ın saçlarına koyup yavaşça e^Şadı. Bir an önce ayağa kalk, söylediğim her şeyi bana yedirmen

*Çin dövmene izin vereceğim.”

117

CamScanner ile tarandı

Bronz 11

Hisar’ın yorgun gözleri ışıldadı. Benimle dövüşecek misin7„

“Sözüm olsun sana,” dedi Seıdal.

Bir dayağını hak ettir^ ”

“Gerçek bir dövüş olacağına emin olabilirsin,” dedi RiSa canla. “Bronz da maçımızın hakemi olacak!”

“Öyle bir şey olmayacak,” dedim sertçe. Doktoru içeri al, $Cr. Serdal dışarı çıktığında çok geçmeden doktor vc asistanı

yanımıza geldi. “Sizi de dışarıya almamız gerekiyor,” dedi Bey, bana bakarak konuşurken. “Bu şekilde ilerleyemiyoruz.” Hisar kucağımda hareketlendi. “Ben de çıkacağım o zaman,”

büyük bir inatla.

Bastırmış olduğum gazlı bezi çektiğimde parmaklarım elbisesinin

etek ucuna gitti. Kamına pansuman yapılacaktı. Hisar hızlıca ellerimin üstüne ellerini koydu. “Açma,” dedi.

“Kamına bakmamız lazım,” derken bakışlarım yarah bölgeye düştü. “Kendini tırnaklamışsın.” “Geçti, sorun değil.” “Sorun Hisar, sorun. Geçmedi,” dedim bana bakmasını sağlarken.

“Kamına bakmama izin ver.” Elimi bacağına koydum ve yavaş bir vurguyla yukarıya doğru çıkmaya başladım. Nefesi kesildi. Sıcak ellerim tenini dağlıyordu. “Sen

bakına,” dedi yalvaran gözlerle. “Kamımı görmeni istemiyorum.” “Gördüm zaten, görmediğim bir yerin değil,” derken kızgınlıkla

baktım. Sapıksın, ’ dedi tek nefeste.

‘‘Gözlerimin önüne çıplak çıkan sensin.”

“İlk kez birini çıplak gördüğünü bu kadar belli etme.” baktı

ln’

‘Car^l’l’c veı’diğimde bana inanamayan gözlet’*

daha daköHlh ra- S‘nP’ “Hanımefendi,” dedi. “Her geçen nusunda lülten’’ ^‘!’?” lark’nda degil ,nisiniz7 Sizi Gözlerini yine korku k Ç‘kannayi“,z” Hisar- doktora doğru d<

etmeyin, emin elle l. •P ‘"niŞl1’ “Alanımın uzman kişisiyim.1116 d°layi ** geçmedeamzd?“ dUyaCag’n‘Z ’

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

“İstemiyoruın’”

as* tav,ra- Paniğc kapıldığı için hareketleri

Hareket ettiği için de tekrardan kan kaybetmeye başladı. ^‘‘Hisar!” diye bağırdım. Kollarımın arasına alıp sıkıca tutarak, dar!” dedim sertçe.

“Bana zorla hiçbir şey yapamazsınız!” diye bağırdı, “istemiyorum!” »Bağırma Hisar, bağırma!”

Kollarımdan kurtulması imkânsızlığa doğru yol alsa da kucağım-

d debelendi. “Şimdi uslu bir kız olup uzanacaksın ve gözünü tekrar a tığında canın daha fazla yanmayacak,” dedim yatıştırıcı bir sesle. “İstemiyorum Bronz,” dedi inatçılığı üstündeyken gözleri gitgide

kapanıyordu. “Anlamıyorsun, anlamıyorsun beni! Bunu daha önce yaşadım, bir sürü doktor vardı ve çok kötü şeyler yaşadım. Yine aynı

sı olacak. Bana istemediğim şeyler yapacak-” “Ben varım,” dedim lafını bıçak gibi keserek. “Ben varım artık.”

Bakışlarımı kaldırdım ve doktorlara doğru baktım. “Ben çağırana kadar kimse odaya gelmesin,” dedim emir veren bir tonda. Bakışla

rım tekrar Hisar’ı bulduğunda, “İstemiyorsan tamam,” diye devam ederken sesimde sakinlik vardı. “Seni bayıltmayacağız. Sadece sakin ol, Hisar. Kriz geçirmek üzeresin.” “Yasmin’le konuşmak istiyorum. Bacağıma baktılar, istediğini yaptım. Beni onunla konuştur!” diye istekte bulundu. Panik bütün vücudunu kaplamıştı. Sanaç’tan hâlâ haber yoktu. Onları tamamen unutmuştum. Hisar’ı

kanlar içinde görmek aklımı kaybetmeme neden olmuştu. Kafamı iki yana salladım. “İki ayağının üzerinde durmadan onun la hiçbir şekilde konuşmayacaksın.” “Yalancısın!” dedi. “Gitmeyeyim diye yalan söyledin! Yasmin iyi

falan değil, ne durumda olduğunu bile bilmiyorsun değil mi?! “Kendini düşün!” diye bağırdım. Gözlerimi kapatıp açtıktan sonra derin soluklar aldım. “Sen iyileşmediğin sürece kimseye yardım ede

mezsin, Onun yanma gitmeye çalışırsan, en fazla üç adım atar sonra Yere yığdırsın.” Gözlerinde acı belirdi. “Sadece biraz uzan, sonra ku rgunda kalmak istiyorsan izin vereceğim.” “Sadece kız kardeşimle konuşmak istiyorum,” diye fısıldadı.

Onun iyi olduğunu bilmeye ihtiyacım var.” i ın

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Onu yavaşça sedyeye yatırd.ğımda sırtı soğuk örtüye değdi

hızlıca doğrulmaya çalıştı. Belime sarmış olduğu bacakla

memekte diretiyordu. “Kendini yorma,” ded.m. Ellerimi s üzerine yerleştirip yavaşça okşadım. ‘ Şimdilik hiçbir şey düş0

“Olmaz,” dedi. “Gerçeklen önemli, Kuklacı sandığm gibi J alınacak birisi değil. Yasmin’e de bir şey yapıyor olabilir. He?’1

hayatı tehlikede. İkimizi kesin olarak düşman görüyor ve bu bir Sa‘‘h şın başlangıcıydı.” “Kimse benim düşmanım olamaz,” dedim kendimden emin şekilde. “Henüz o potansiyele erişen kimse olmadı da. KuklaC1 b^ düşmanı olarak görebilir, ki beni herkes düşmanı olarak görüyOr

Hepsi kendi çalıp kendi oynuyor. Çenem kasıldı. Kuklacı da sadece onlardan biri. Bende onlardan çok var Hisar, herkesi düşman olarak

görseydim asıl davama odaklanamazdım.

Dudakları titremeye başladığında üşüdüğünü düşündüm. Sed

ye çok soğuktu. Ondan dolayı titriyor olabilirdi. Kızgınlığı dilinden akarken, “Beni dinlemiyorsun bile!” dedi.

Kalın parmaklarım yanağına ulaştı. Yavaşça avuçladığımda te nimdeki sıcaklık yüzünde yuva buldu. “Dinliyorum,” dedim. “Anlat, hiç susmadan anlat. Dinleyeceğim.”

“Ben seni ilk kez görüyorum,” derken sesinden güvensizlik akı yordu. “Sen beni ilk kez görüyor gibi değilsin, Bronz. Beni nereden

tanıyorsun? Kuklacı neden seninle uğraşıyor? Bunları bilmem gere kiyor!” Beni ilk kez görmüyorsun, beni hep görüyordun fakat ilk kez bana bakıyorsun, dedim adını koyamadığım kırgın bir sesle. Sesim*

deki kırgınlık onun yüreğine batacak kadar keskindi. “Bana baktın ama beni görmedin.”

Bana baktın ama beni görmedin.

^etn de yıllardır Hisar, yıllardır beni nasıl görmedin? Ne?” Bozuntuya vermeden koluna iğne vurduğumda W6"

n şaşkmhkla genişledi. Dudaklarından kısıkça bir inleme dökül Scn 8erçel<ten itin tekisin! Beni oyalıyordun, seni dinliyorum

rek beni oyaladın! Beni bayHtamazsın’”

120

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Bir panter edasıyla yükselmek istedi ama iğnenin etkisiyle hareket

edemedi. “İlkkez bana bakıyorsun…” Kendi kendine mırıldandı. İğ nenin içindeki ilaç vücuduna karıştıkça nefesleri sıklaşmıştı. “Bu da

ne demekti şimdi? Bak zaten iyi değilim edebiyat falan yapma bana Bronz, anlayacak kafam yok! İlk kez bana bakıyorsun derken neyi kastettin?” “Şşş,” dedim fısıldayarak. Kendini yorma.” Bir yandan saçlarını

okşuyordum. Gözleri geriye doğru kaydı. Kısılan sesiyle öfke içinde, “Bronz…” dedi. “Tanıdığım en büyük itsin! Çok… çok pis ödeteceğim sana bu… nu!”

CamScanner ile tarandı

Bronz II

KALPSİZ HİS RESİTALİ BRONZ >

aşkalarına karşı maske takanlar en sonunda kendi yüzünü de unutur.

Bazıları ne kadar maske taksa da yüzü hep belliydi. Kaç yüzü olduğunu bile zamanla anlıyordun. Eski dostum buna dahil olanlardan yalnızca biriydi. Hep, birden fazla yüzünün olduğuna dair şüphelerim vardı ama hiçbir zaman konduramıyordum. Beraber büyüdüğünüz, aynı şeyleri yaşadığınız, kardeş yerine koyduğunuz insanların üstüne kolay kolay toz kondurmazdınız. Lâ kin sizi şüpheye düşüren şeyler zamanla gerçek olurdu; çünkü içinize düşen şüphe, aslında en sağlam kanıttı. İçeriye doğru temkinli adımlarla ilerlediğimde benzin kokusu keskinleşti. Burnumun direğini sızlatacak kadar yoğundu. Yanımda kimse yoktu. Buraya tek gelmiştim. Zorlu buraya geleceğimi duysa güvenliğimden dolayı kapıdan içeri girmeme izin vermez, benimle tartışır dururdu. Safa’nın bilgisi vardı.

122

arnScanner ile tarandı

Bronz II Eve çok uzak mesafede sayılmazdım. Yakın bir yerdi ve Hisar uyanmadan dönmem gerekiyordu. Zorla uyutulmuştu, gözlerini açtı ğında yanında ben olmazsam kıyameti kopartabilirdi. Onu gördüm. Eski dostumu. Kardeşim dediğim adamı. Kalplerimizin bir olduğu

kişiyi. Bir sandalyeye bağlanmıştı. Üstünde açık renkli takını elbisesi

vardı. Saçları en son gördüğümden uzundu. Genelde kısa kullanmayı severdi. Dökülen saçları yüzünü kapatıyordu. Sanırım uzun kullan

masının nedeni yüzünü kamufle etmek istemesiydi. Yüzünde deriden

bozma bir maske bulunuyordu. Cebimdeki amber taşlarının sesi duyuldu. Benim geldiğimi işittiğinde oturduğu yerde dikleşti. Parmak uçlanndan sarkan iplerle onu bağlamışlardı. Onu bulmam hiç zor ol mamıştı. Onu o kadar iyi tanıyordum ki, nerelerde barınabileceğin i ondan daha iyi biliyordum.

İnsan kardeşim dediği arkadaşım tanımaz mıydı? “Kokun senden önce geliyor, kehribarlı,” dedi. Sesindeki nefret elle tutulur cinstendi. Kafasını kaldırmıyordu. “Yaptıklarının bir karşılığı olmayacak mı sandın?” diye sordum. Maskesinin dudak kısmı kımıldadı. Histerik bir kahkaha atıp gülme ye başladı. “Senin karşına çıkacağımı bilseydim daha önce yapardım, VI.”

Arkana içindeki adını. 6 Numara. “Bana öyle hitap edemezsin,” dedim tok bir sesle. Uzun süredir bu

hitabı duymuyordum. “Adım artık o değil.”

“Seni tanıdığımda adın buydu, şimdiki adınla ilgilenmiyorum,” dedi. İlerleyerek karşısındaki sandalyeye geçip oturdum. “Beni nasıl buldun?”

“Seni istediğim her an bulabilirim; ben Bronz’um,” dedim ken dimden emin bir şekilde. Bu konuma gelmek için her şeyimi feda

etmiştim. Hiçbir zaman kolay olmamıştı. Yanımda getirdiğim, özenle hazırlanmış hediye paketini ona doğru uzattım. “Elim boş gelmedim, sana hediyem.”

123 CamSeanner iletarand,

Özge Aaz Şeffaf olan kutudan ne getirdiğimi görmüştü. Bana baston mu dm?” diye sorarken sesinde şaşkınlık vardı. ‘ Hediye konusunda hep

kötü biri oldun!” Bakışlarım bacaklanndaydı. “Evet, bugünden sonra lazım olacak

“Bir zamanlar kimse yüzüne bakmazdı. Şimdi beni ayağına getj riyorsun. Çok değişmişsin, ’ dedi kinayeli bir tonda. Nefret, aramız^ en belirgin duyguydu. “Şimdi de bakmıyorlar fakat korktuklarından, dedim. Bronz

yüzünü yalnızca ölmeyi göze alanlar görüyordu. Kimse kolay kolay ölmeyi göze almazdı. “Seni neden getirttiğimi merak ediyorsundur.

Çok bekletmeden konuya geçelim. Ne zamandan beri Hisar Alatav’m

etrafın dasm?” “Asıl konumuza geldik demek…” derken ses tonu sitemkârdı.

“Eski iki dostum bir araya gelmiş. Beni haberdar etmiyorsunuz!” Kafasmı kaldırdığında sonunda gözlerimiz kesişti. “Artık dost değiliz,” dedim sesime yerleşen kesinlikle. Eskiden dostumdu. Tek dostumdu. “Bana ihanet etmeden önce düşünecektin.

Hiçbir şeyim değilsin, Atlas Vladislav^’ Atlas Vladislav’a baktım. Şimdi bilinen adıyla Kuklacı’ya. Karşılıklı oturmuş, birbirimize bakıyorduk. Onun yalnızca gözle rini görebiliyordum. Vücudunun çoğu yeri yanıklarla doluydu. 0 ise hep bildiği yüzüme rahatlıkla bakıyordu. “Atlas Vladislav öldü!” dedi yoğun bir öfkeyle. “Artık sadece

Kuklacı var! Eserinle gurur duy VI!” Öfkeden gözleri kıpkırmızı

olmuştu. Kuklacı’yı tanımıyordum ama Atlas’ı tanıyordum. Benim bildiğim Atlas ise düğün günüm dışında bana hiç böyle bakmamıştı-

Her ne olduysa düğün günümde olmuştu zaten. “Gördüğüm kadarıyla ölmemişsin,” dedim. Ölmesine ramak kah

dığı teninin açık kısımlarından belli oluyordu. O yangından nasıl sag çıkmıştı? Vladislavlar ölmek istemiyorsa ölmüyorlardı. “Senden ölesiye nefret ediyorum, VI!” diye haykırdı. Kızg111^’ “En yakın arkadaşım, dostum dediğin adamı, kardeş yerine koyduğa kişiyi 3 Mart 2016 tarihinde alevlerin arasında bırakarak ölüme terk

ettin!”

124

ölkcsinin aksine sakindim. O hep saldırmaya hazır biri ^İ1’1 beni böyle yetiştirmemişti. “Deden gibi bir Kuklacı 0|na*,lL’ dedim büyük bir soğukkanlılıkla. “Bana teşekkür ctmcli-

y-ırfl11’111,(iiümc terk etmeseydim Kuklacı diye biri hiç doğma sın. s®*11 jajis|av|ar bana müteşekkir olmalı." sın. ‘ ^Atlas’ın dedesinin bir atölyesi vardı. Atölyenin içinde çeşit çcklalar yapardı. Hiçbirini satmazdı. Sadece sanatını idame ettirir ’^klaları sergilerdi. İşin ürkütücü tarafı; dede Vladislav, insanla-

’C ?

tıp benzeyen kuklalar yapardı. Onu tanıyan ve bilen insanlar n divc hitap ederdi. Fakat gördüğüm kadarıyla Atlas Vladislav

ek anlamda bir kuklacı olmuştu. Dedesi tahtadan, porselenden

kuklalar yaparken Atlas, insanları kullanıyordu. “Şu tavırların…” dedi hoşnut olmayan bir sesle. “İmparator olma

yı hiçbir zaman hak etmedin. Hakkın değildi ve zorla aldın!” “İmparator olmayı benden daha çok istedin. Bunun senin hakkın olduğunu sayıklayıp durdun. Madem bu kadar istiyorsun şimdi kar şındayım Atlas, öldürsene beni.” Bir süre yüzüne öylece baktım. “Öl-

dürcmczsin değil mi?” Bir hışımla, “Basit bir şekilde ölmeyeceksin,” dedi. “O değerli kalbini sökeceğim.” Değerli kalbim. İplerden kurtulmaya çalışıp elini

bana doğru uzattı. Parmaklarına doladığı ipleri sertçe çekiştiriyordu. “Kalbini aldığım an, avuçlarımın arasında kartında olacak fakat sen bir hiç olacaksın. Hep olduğun gibi.” Korkusuzca gözlerimin içine

bakıyordu. "His’in de o değerli beynini alacağım! Kalbinizi ve bey ninizi ele geçirdiğimde, işte o zaman beni kimse durduramayacak!

“Umarım en kısa zamanda yaparsın, Atlas,” dedim ona temennide bulunurken. “Çünkü ben seni öldürmeyeceğim. Nasıl Bronz olmamı ra^Heyemediysen yükselişimin de önüne geçemeyeceksin. Hepsine Hüıiı olacaksın, hepsini kendi gözlerinle göreceksin ve bana ettiğin

Uüu>vtin pişmanlığını nefes aldığın her dakika yaşayacaksın.” gülümsedi. Tehlikeli bir sırıtıştı. “Hiç pişman olmadım.” Sına ölüm gibi bir kurtuluş vermeyeceğim. Karşımda olmanın öl ’ ni ^anıaVa mahkûm kalarak ödeyeceksin. Yaşayacaksın ve *ç’n yalvara^ksın,” dedim hissettiğim güvenle. Aklıma o gele kendimi daha rahat hissettim. “Üstelik tek başıma da olma-

125

CamScanner ile tarandı

Bronz II

sen sadece izlemekle kalacaksın.” Ayağımı yere vurup tok bir 5 çıkmasını sağladım. “Seni öldürerek bu güzel anlan kaçırmana verecek değilim.” Z’r‘

“His, hiçbir zaman seninle olmayacak,’ dedi Atlas. “Onu taniya cak kadar yanında bulundum. Etrafındaki herkes gibi sana ihanet ede cek çünkü sen bunu hak ediyorsun!” “Eski günlerdeki gibi benim için mi endişeleniyorsun, Atlas?”

diye sordum. “Gözlerimi yaşarttın. Dost tavsiyesi için sağ ol diye. ceğim ama yakın zamanda biletini Hisar kesecek gibi…” Öğrendi,

ğim bilgilere göre Yaşmin Yakut’la uğraşan kişi Kuklacı’ydı. Hisar, Yasmin’in yanma gitmek için çırpınırken onunla kimin uğraştığından

bihaberdi. “Hayatındaki en değerli kişiye saldırdığını öğrenince seni yaşatacak mı sanıyorsun?” Kendinden emin bir tonda, “His, kim olduğumu bilmiyor,” dedi. “Ona kim olduğumu söylediğim an, bütün yelkenlerini suya indi recek.” “Yelkenler demişken,” dedim tehlikeli bir sesle. “Sana iki tane yelkenli göstereceğim. İkisinde de senin için çok değerli bir şey var.

İkisinden biri patlayacak. Hangisini kurtaracağın sana kalmış. Genel

de hep yanlış seçimler yaparsın, umarım bu sefer doğru olanı seçer

sin, Atlas.” İplerini çekiştirdi. Kurtulmak istiyordu. Bana karşı ifadesizliğini koruyarak bakmasına rağmen gözlerindeki yangını gördüm. Telefo numu çıkarıp ona yan yana duran yelkenlileri gösterdim. Bizim gençken kullandığımız yelkenlilerdi. Sayılarımız yazıyor^11

Denizin üstünde süzülen yelkenleri görünce hemen tanımıştı- Sı fır, dedi hiç düşünmeden. “Sıfır numarayı seçiyorum!” Telefondan Safa’nın adına tıkladım. Hazır bekleyen Safa, ÇaDrlD1

yanıt verdiğinde karşımdaki adamla bakışmayı kesmeden, “Alhn marayı patlatın,” dedim. Başka hiçbir şey demeden telefonu kap3^1 ve ona telefonumda canlı olarak aktarılan görüntüyü gösterdimAltı numara saniyeler içinde patlamıştı.

Ne vardı? dedi merakla. “İkisinin de içinde ne vardı?! 12G

CamScanner ile tarandı

yacağım. Bizim yolumuz yalnızca birbirimize çıkıyor. Tüm b olurken Hisar Alatav da bana eşlik edecek. Beraber yükseler*-^

«rok bencil biri oldun,” dedim keskin harflerle, “Yazık. Çok ya-

Yıllar geçiyor ama sen hiçbir zaman değişmiyorsun.” Z’k’..|çin(le ne vardı dedim!" «Altı numaranın içinde kardeşin Ivan Vladislav vardı,” dedim, tek

nismanlık duymadan. Seçimi yapan oydu. Yaşatma şansı da öl-

jünne şansı da ona aitti. “O ufaklığı seviyordum. Katilinin abisi olaca kım bilebilirdi? Yazık oldu. Senin yerine cenazesine çelenk gön

derme nezaketinde bulunurum. Senin uğraşacak çok işin olacak gibi.” Nefesleri sıklaştı. Söylediklerimi güçlükle idrak ediyordu. “Sıfır numarada ne vardı?” diye titrek bir sesle sorarken boş gözlerle baktı.

“Sana ait bütün ada hastanelerine yerleştirilmiş olan bombaların damasını sağlayacak bir uzaklan kumanda vardı. Kumanda bu ko

nuşmadan önce aktiflcştirilmişti.” Sesim buz gibiydi. “Eğer sıfır nu

marayı seçseydin o yelkenlinin patlamasını sağlayacak, patlamanın

etkisiyle parçalanacak kumandanın da bütün hastanelerini yok etme sini engelleyecektin.” Kafamı iki yana salladım. “Üstelik kardeşin de yaşayacaktı. Hem kardeşinden hem de hastanelerinden oldun. Yine

yanlış bir seçim yaptın.” Atlas tehlikeli biri değildi lâkin Kuklacı çok tehlikeliydi. Derin

bir nefes aldı, mimik yapmamak için kendini kasıyordu. “Umarım seni kızdırmamışımdır. Beyin ve kalp üzerine bir proje üstünde çalı-

şıyormuşsun,” diyerek devam ettim. Almak istediği bir kalp ve beyin

vardı. Bunun için bir sürü projesini görmüştüm. İşte bu, kirpiklerini kırpmasına neden oldu. O elbette bundan fazlasıydı. Onda daha çok hastane vardı. Bunlarla yetinecek değildi. Zeki biriydi, aklı hep kötülüğe çalışırdı. Çocukluğumuzdan ben hep

Şeytani fikirlere sahipti. Arkana’daki başarıları herkes tarafından bili nirdi. 0 numara olmak kolay değildi. Atlas Vladislav, Bronz’la ilk kez tanışıyordu. H bu söylediklerinin hiçbirini yapmazdı ama Bronz, gozunu kapmadan yapardı.

.•

Az kalsın buluşma sebebimizi unutuyordum, derken e

!ça^ Çıkardım. Mendile sarılıydı. Bu, evde bulduğum ıça 1 J11 Eğildi. Mendilden çıkartıp bıçağı parmağımın arasın Ütn- Kızımı yaralamıştın. Hem de bacağından. 127

CamScanner ile tarandı

bronz 11

Özge Naz Aramızdaki mesafeyi kısaltıp tam dıbmde durdu

.

afasın,

d.np bana aşağıdan bakmaya başladı- O b.çak yarasmın aynısın, bacağına yaparken gözlerim ac.masızca gozlennm içme bakıyOrdü

Bıçağı oynatıp yaray. deşerken acının emareleri kula anma doldu. “Orospu çocuğu!” diye bağırdı. . Acı dolu bir çığlık yayıldı. Hisar’ın katliam gecesi attığı ç,ğhk. larla eş değer değildi. O çığlıklara kulağımdan silinmesi gerekıyor.

du Bıçağı bacağına bir kere daha bastırdım fakat daha dermeydi. Bil çığhk daha attı. Yeterli değildi. Bacağım kes.p eline versem yinede

Hisar kadar bağıramazdı. Geriye doğru çekildim. Elime bulaşan kanlan silmek için ceke timin cebindeki temiz mendili çıkardım. Bıçağı orada bıraktım. Hisar’ın teninde kaç saat durduysa onun bacağında da o kadar duracak

tı. Siyah mendille elimdeki kanları temizlediğimde diğer cebimden

çakmağımı çıkardım. Dudaklarımın arasına sigarayı yerleştirdim ama yakmadım. “Onun için yapıyorsun,” dedi Atlas, tiksinti dolu bir sesle. “Onun intikamını alıyorsun! O senin çoktan zaafın olmuş, hani kimse zaafın olamazdı VI?!” “Evet, kimse zaafım olamaz,” dedim netlikle. “Ama o kimse de

ğil.” O, kimse değildi. Onu diğerleriyle bir tutamazdım. “Sana ne yapılırsa yapılsın değişmiyorsun,” dedi öfkeyle. “İçine ekilen nefret tohumlan bile fayda etmiyor! Unutsan bile aynısın! İm-

parator’un zaafı olamaz, işte bu yüzden sen hiçbir zaman İmparator

olmayı hak etmedin VI!” “Bunu bana sen mi diyorsun Atlas?” Tıpkı onun gibi sinirle so

ludum. Biz birbirimize de çok benzerdik. “Sevdiği kadm başkasıyla

evleniyor diye en yakın dostuna ihanet eden kim?!” “Benim en azından bir sınırım vardı VI!” dedi. “Senin sınırın bile

yok! Şu hâline bak! Niye Bronz oldun sen? Niye başkaldırdın? Niye bir devrim başlattın VI?!”

Kaşlarımı çattım. Bir kadın için, diyerek konuşmaya devam etti. “Sevdiğin kadın ölmesin diye bütün dünyaya başkaldınp Bronz olduğunu ilan ettin- ’’

Bana nefretle baktı. “Arkana’yı ele geçirip kartlan yeniden dağıttın”

128

kabullenemeyen bir hareketle iki yana salladı. “Kendi babaellerinle Öldürdün. Hem de bir kadın için!” nl’lCenkemli bir kahkaha dudaklarından koptu. “Ama o kadın, seni Ji bile Şimdi nerede? Seninle olduğunu söyleyebilir misin 800116 ine seni görmezden mi geliyor?” yûla»1 y ,^jesjz bir şekilde bakmaya devam ettim. Sinirime oynama-

cahsıyordn)3 •‘Sohbetine eskiden olduğu gibi doyum olmuyor ama takdir eder-

• • lerim var, Atlas.” Oturduğum yerden kalktım. “Tarih tekerrürJ 1 Hen ibaret derler. kmağın kapağını kaldırdım ve alevin yükselmesine izin verı piğer bir cebimden ise sigaramı çıkarıp dudaklarımın arasına ’deştirdim. Çıkan alevden gözlerimi ayırmazken onun olduğu tarafa SİnkllŞ

doğru çakmağı fırlattım. Alevlerin etrafını sarmasını büyük bir keyif

le izlerken gülümsemesi aniden kesildi. Oturduğu yerden ona yaklaşan alevlere bakarak, “Seni gebertece

ğim, VI!” dedi. Dudağımdaki sigarayı indirdim ve yükselen alevlere doğru tut tum. Ucunun yanmasıyla dudaklarıma götürüp içime doğru çektim. İlk dumanı dışarı doğru üfledim. “Hisar Alatav’m selamı var,” dedim dumanı üflerken. “Onu da geberteceğim, hem de gözlerinin önünde! Çevrendeki

herkesi senden alacağım!” dedi yemin edercesine. Herkesi alaca ğım, sadece kimliksiz değil, kimsesiz kalacaksın! İmparator ben ola cağım, önümde diz çökmeye hazırlan VI!” Arkamı döndüm ve onun çığlıkları arasında ilerlemeye başladım.

Yıllar önce olduğu gibiydi. Gözümü dahi kırpmadım.

“Ben, bana yaşatılanın aynısı yapmam. Daha fazlasını yaşatırım, Atlas. Çünkü ben siz değilim,” dedim. Söylemekten bıkmayacağım kelimeleri dudaklarımdan döktüm. “Bana Bronz derler.

Evden içeri girer girmez kendi bloğuma doğru ilerlemiş, yem kı-

™etIer giyip eskilerini çöpe atmıştım. Üstüm başım yangından doyı Plaket bir şekilde is kokuyordu. Onlardan arınmam gerekmişti.

129

C a m S ca n n e r ile ta r;

Bronz H

Uztfe l

Teiniz kıyafetlerden sonra vakit kaybetmeden bloğumdan Zorlu ve Sanaç’ın da garajdan çıktığını görünce onların yanına d0^ ilerledim. “Sanaç?” diye seslendim. Aynı zamanda Zorlu’mm yüzüne bak,

yordum. Fakat yüzü ifadesizdi. Sanaç ise ölüden halliceydi. Sessiz kalınca konuşmaya devam ettim. “Neler oldu?” ded^

“Yasmin nasıl?” “İyi,” dedi tek kelimeyle. Bakışları yerdeydi ve öylece dalıp gi.

diyordu. İnsan gidemediği yere dalıp gidermiş. Sanaç da tam olaral

öyleydi. “Sadece iyi mi?” dedim. Konuşmaya mecali yok gibiydi. Ona doğru yaklaştım ve kokusu

nu almaya çalıştım. Alkol de almamıştı ama sarhoş gibi davranıyordu. Tekrar Zorlu’ya döndüm. Belki başka bir madde kullanmış ola

bilirdi. Zorlu düşüncelerime tercüman gibi kafasını iki yana salladı. Öğrendiği gerçekler mi onu bu hâle getirmişti?

Sanaç kısık sesle, “His nerede?” diye sordu. “Şu an baygın durumda. Zor sakinleştirdim,” dedim. Gelir gelmez Safa’dan Hisar hakkında bilgi almıştım. “Onunla konuşacaksan son raya bırakman gerekecek,” diye eklediğimde yüz ifadesini inceleme

ye devam ediyordum. “Neler oldu?”

Ağlamış gibiydi. Ağlamaktan beter olmuştu. Çok geçmeden yanımızda Serdal belirdi. Bizi görmesiyle konuş maya başlayarak, “Yanınıza geliyordum,” dedi. “N’aptınız? Yasmin

nasılmış? Ona bir şey olursa His hepimizi siker.” Bizi değil de birini sikeceği aşikârdı ve onu durdurma işi de bana kalmıştı. Sanaç sessizliğini koruduğu için onun yerine ben cevapladım, ty1

diyor ama başka bir şey demiyor. Yasmin’le konuşacağım,” dedim-

“Sanaç!” dedi Serdal endişeli bir tonda. Sanaç’ı kendine dognl çevirdi. “Ağladın mı sen? Neler oluyor lan?!” Sanaç kırgın bir sesle, “Abi,” dedi. “Ben onsuz-” Konuşan^1, C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Nefesi kesildi. “Onsuz yaşayamadım. O bensiz nasıl yaşamış?Serdal, abi edasıyla kendine doğru çekti ve kolunun altına

“Sakin ol oğlum, ne oldu anlat,” dedi.

130

Bronz II ..Nos,l anlatayım?” dedi Sanaç. “Naınl anlatabilirim?” Serdal dahfaZ|adayanamaytp sarıldı. Gözünden süzülen yakarla Sanaç’,„ ağla’ ya başladıfi1’11 a’t’adım.

"’ Bclli ki Sanaç Valacan için en uzun gece, bu geceydi. Belli ki Yas-

n,in’in bir ailesi olduğunu, bir çocuğu olduğunu öğrenmişti. Vc gördüğüm kadarıyla da yıkılmıştı.

YAŞMİ^AKUT ökyüzüne asılı kalan ruhum, yıldızı olmayan bir gece gibi ka

G

ranlığa hapsoldu; acılar beni kaçtığım felaketlere sürüklerken çehremde oluşan portreyi hiçbir ressam tabloya dökemezdi.

Acıların sonu gelmez lâkin acılarına arlık son verebilirsin, demiş

lerdi bana. Hiçbir acım geçmediği gibi daha çok acıya boğulacağımı

da bilememiştim. Nasır tutmuş acılar bütün bedenimdeydi. Harabeye dönen dünyamda saatler geçmek bilmiyordu. Evimin orta yerinde eli kolu bağlı bir adam vardı.

Bir adam diye bahsettiğim kişi Sanaç Valacan’dı. Eski sevgilim olan Sanaç. Hayatımı adadığım, geleceğimi onunla

kurduğumu sandığım, her şeyim olan adamdı. Eskiden birbirimize yabancıydık; şimdi ise birbirine tanıdık olan iki yabancıydık. Geniş kanepenin üzerinde uzanıyordu. Hâlâ baygm olduğu için

eve girdiği andan itibaren sessizlik hâkimdi. Telefondan kafamı kal dığım an, uyanmak üzere olan Sanaç’ı gördüm. Gözlerini aralar

ken dudaklarından kısık mırıltılar dökülüyordu. “Merhaba, Sanaç

^alacandiye fısıldadım. Sesimi duyduğunda olduğu yerde doğrulmaya çalıştı ama başa Slz oldu. “Sikerler,” dedi dişlerinin arasında tıslamasına. Ne yaptın C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

bana?!” Güçlü bir bayıltıcının etkisindesin,” deyip oturduğum y kalkt’m ve durduğu koltuğun başına geçtim. Dizlerimin üstüne ço131

Özge Naz melip gözlerimizi aynı hizaya getirdim. “Kolay kolay kendine meyebilirsin. Bir saate etkisi tamamen geçmiş olacak.” Sanaç bana acı dolu gözlerle bakarken kalbim oluk oluk kaı ltlanıa. ya başlamıştı. Kırptığı her bir kirpik, kalbime batıyordu. KUrı

sesiyle, “Sen karşımda olamazsın,” dedi. “Senin burada ne işin var?” dedim sert bir tonda.

’UÇ’^

İzinsiz bir şekilde eve girmesiyle neye uğradığımı Şaşırmış^ Her zamanki gibi temkinli davranıyordum ve duyduğum seslerle ha,

rekete geçmiştim. Eve girenin kim olduğunu bilmeksizin etkisiz hâle getirmiştim. Bayılttığımda ise onun Sanaç Valacan olduğunu görmüş,

tüm. Sonrasında her şey için çok geçti. Saniyeler sonra bakışlarını bana çevirdiğinde direkt olarak gözle,

rimin içine baktı. “Nerede olmamı isterdin, Blondinka? diye sordu. “Genelde bu saatlerde sarışın kadınlarla kameralara poz verip ge. ceye akman gerekirdi.” Ezbere bir şekilde konuştum. Sanaç Valacan, onu bildim bileli gecelerin aranan adamıydı ve her gece bir başkasıy la poz verirdi. “Her adımımı ezbere biliyorsun.” “Nereye baksam sen vardın,” diye fısıldadım. “Her gün farklı bir kadmla gördüm seni.” “Ben nereye baktıysam göremedim seni,” dedi acıya acıya. Keli meler acıtmaz diyenler yalan söylüyordu. En çok kelimeler acıtırdı. Sessizliğe gömüldüm. Dakikalar sonra kolunu oynatmaya çalıştı, hareket edemediğini

fark edince yoğun bir öfkeyle, “Çöz beni hemen,” dedi. Öfkesi dağ gibi yükseldi. “Neyle bağladın? Kolumu koparacağım şimdi, amma koyayım!” Kendini çözmeye çalıştıkça bayıltıcının etkisinde koltuğa geri yıkılıyordu. “Başım zonkluyor, kafama mı vurdun? Başım mye ağrıyor?” “Onu evime izinsiz girmeden önce düşünecektin!” Öfkeyle solu

dum. “Buraya nasıl girdin?” Zaten günlerdir diken üstündeydim. Üstelik saatler önce Yağı2111 yaşadığı olaydan dolayı yüreğim ağzımda atıyordu. Neyse ki küçük oğluma bir şey olmamıştı. His, dedi Sanaç. “His nasıl gireceğimi söyledi.”

132

Beni Yağız’la tehdit ettikleri için ona bir şey olduğunu sanıp kor

tla His’i aramıştım. O annesinin günlüğünü almak için Bronz’un eVİne girmişti- iletişimdeydim ve sonrasında iletişimimiz tamamen kopmuştu “Ona ne yaptınız?” diye sordum. “Hiçbir şekilde ulaşa-

^yorum.” “Bir süre daha ulaşamazsın.” “Başım belaya mı soktu?” Kafasını olumlu anlamda salladı. “Bu sefer kurtulacak gibi değil.”

Gözlerimde beliren kararlılıkla, “Onun yanına gideceğim,” dedim. “Bunu unut,” dedi hızlıca. “Bronz’un evinde ve oraya girmen hiç bir şekilde mümkün değil.”

Çok geçmeden, “Ah,” dedi bir anda. Gözlerini sımsıkı kapatırken ba şını koltuğa yasladı. Kafam mı kamyor? Ne diye kafama vurursun ki?!”

Başından tutup avuçlarımın arasında kafasını kontrol ettim. Par maklarım saçlarının arasında dolaştı. Herhangi bir parlaklık görme

mek içimi rahatlatırken, hesaplayamadığım kadar kısa bir sürede be denim onun bedeninin altına hapsoldu. Kollarımdan tutarken çözmüş olduğu ipleri benim bileklerime

hızlıca doladı. Sanaç nefes nefese, “Bu numaraya düşmüş olamaz sın,” dedi. “Sen numara yapacak birisi değilsin,” dedim gözlerimi ona kaldı rırken. “Neysen osun.”

Aramızdaki yakınlık göğüs kafesimin yükselmesine neden olur ken özlem duyduğum kokusu burnuma doldu. Odunsu, ona özel olan

sedir kokusu ciğerlerimi talan etti, oldukça baş döndürücüydü. Yıllar sonra onunla ilk kez bu kadar yakındım. Bakışları dudaklarıma düşer ken hareketleri aniden yavaşladı.

Yasemin…” dedi özlem dolu bir sesle. Bana Yasemin deyip durma,” dedim geçmeyen sinirimle. “Adımı söyleyemiyorsan hiç söyleme!” Senin adını bir daha kimse doğru söyleyemesin diye beddua et se dlm’Umanm öyle de olmuştur. Benim dillendiremediğim adı kimY s$ylemesin, Blondinka,” dedi kırık bir tonda.

aysatutm^a

Eylemiyordu. Nasıl içten edilen bir beddu-

133

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

“Sarışın olmuşsun. Artık kendi özündesin. Bu halını gönneyi

kadar çok istemiştim… Sarışınsın ama benim değı sın.”

Sarışınım ama onun değilim. Bana bakmaya kıyamıyordu. “Sanaç…” dedim yalvarır gibi. “Lütfen sus_ “2191” dediğinde ona kaşlarımı çatarak baktım. Soylethği say|lj n anlamadığımda Sanaç kuru dudaklarım tekrar aralad,. “Tam 2|„

gün, Blondinka.” Sessizce yutkundu. “Seni en son gördüğüm 3 M)„

2016’dan, seni tekrar gördüğüm 3 Mart 2022 ye kadar tam 2191 ^Kaşlarımı çattım. “Seninle tekrar karşılaştığımda Rusya’daydı,

ve tarih 3 Mart değildi. 26 Mart’tı…” derken söylediklerim kafamd, tarttım. O günü unutmuyordum. Kafasını iki yana salladı. “Senin yaşadığım öğrendiğim tarihî

Mart 2022 idi. Sonra seni kendi gözlerimle 26 Mart ta gördüm. “Kim sana yaşadığımı söyledi?” “His,” dedi histerik bir sesle. “His Alatav.” His ona bunu neden söylemişti ki? Sanaç’la olan geçmişimi as

lında hep biliyor muydu? Bana son zamanlarda fazlasıyla sormasının

nedeni buydu demek… “Öldün mü kaldın mı bilmediğim günler, yılları aştı. Ben sensiz bir gün bile geçiremeycceğimi düşünürken sen nasıl yıllarca bensiz yaşadın?” Dudakları titredi Sanaç’ın. “Bize bunu nasıl yaptın?” diye sordu. “Yüzleşmek.” Kafamı iki yana salladığımda tavana baktım ve gözlerimdeki doluluğun akmasını engelledim. “Şimdi yüzleşmek is

temiyorum, Sanaç. Bu istediğim bir şey değil.” “Jasmine,” dedi adımı dillendirmek istemediği için. “425 saniye dir beraberiz ve sen üç saniyedir yaptıklarını açıklayamıyorsun bile. Dudaklarım kenara kıvrıldı. “Saymayı bırakmamışsın,” dedim hasretle kavrulurken. “Hâlâ yürüyen sayaç gibisin.” “Senin nefret ettiğin her şey, beni ben yapan şeylerdi. NedeD

rakayım?” Ondan hiçbir zaman nefret etmemiştim. “Sanaç,” dedim daha fazla dayanamayıp. Eve birazdan Yağ1Z $

134

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

1H ve ikisinin karşılaşmasını hiç ama hiç istemiyordum. “Bural6C imen gerekiyor.” Eğiliyorum, gitmem gerekiyor hatta hiç gelmemem gerekiyordu. a neden geldiğimi anlamaya çalışıyorum.” BU‘‘His mi gönderdi seni?” diye sordum. <^js beni oyuna getirdi. Nasıl her seferinde kanıyorum? Ben bu r aptal mıyım, Blondinka? Sana da kanmıştım. Sana kan çiçe-^derdim. Beni kandıran bir çiçekmişsin. Çok çabuk oyuna geti-

^l,n mi” dedi kin dolu gözlerle bakarken. “Ne aptalım, bir çiçeğe rilıyorumkanan aptal bir adam. o , • Beni çiçeğim diye severdi. Ben önce annemin, sonra Sanaç m çi çeği olmuştum. “Aptal değilsin,” dedim onu sakinleştirmek adına. “His sana tam olarak ne dedi?” “Senin ölmüş olabileceğini söyledi!” diye bağırdı. “Böyle bir şey söyleyerek buraya gelmeme neden oldu!” «Söyledikleri yalan değildi, Sanaç. Başıma bazı olaylar geldi. Ne dediyse doğru,” dedim. Saatler önce yaşadıklarımı henüz atlatabilmiş değildim O baygın olsa da varlığıyla beni huzura erdirmişti. “Ama hallettim hiçbir sorun kalmadı.” Meraklı gözlerle ona baktım. “O iyi

“Yıllar sonra seni tekrar görüyorum ve bana sorduğun gerçekten o

mu?” derken hayal kırıklığıyla bakıyordu. “His’i merak ediyorum,” dedim ifadesiz durmaya çalışırken. “Aşağıda, bir adam öylece duruyor. Kim olduğunu göremedim. Bir süredir ortalıkta yoksun ama o yine de yukarıya çıkıp sana a na ı.

“Çünkü ben Bronz değilim,” dedi. “O aşağıdaki Zorlu Bronz un

koruması. Buraya çıkması için bir neden yok. Ben gelme en e g deyecektir.” . ,• Büyümüştü. Olgunlaşmıştı. 23 yaşında bıraktığım adam, şım 29 yaşındaydı. Yay gibi kıvrımlı dolgun kirpiklerini çok ıs an ğ

için bir keresinde rimel sürüp bakmak istemiştim. Beni hiç

rm

,

°na rimel sürmeme izin vermişti. Şimdi o kirpiklere bu den ı haramdı. Birbirimize yasaktık, bunu en çok ben biliyordum. Marım çattığında kafasını kabullenemeyen bir ifadeyle ıkı yan

135

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

salladı. “Sana ne oldu böyle?” diye ciddi bir tavırla sordu. Ba.

beni irdeleyiei bir ifadeyle baştan aşağıya birkaç kere süzdü,

man, duruşun… Bakışın bile değişmiş. “Zaman,” dedim bana en büyük yara olan şeyi söy lerken

yüdüm.” f … Hiç büyümemiş olmayı dilerdim. Hiç büyümek istememiş “On dokuz yaşında da büyük biriydin,” dedi şaşkınlık dolu bj sesle. “Kız kardeşine annelik yapan bir kadındın.

Dişlerim birbirine baskı uygularken çenem sertçe kasıldı,

ğim un ufak olurken göğüs kafesimdeki baskı arttı. Artık kız karde,

şime annelik yapmıyorum,” dedim. Demir kapının açılma sesini duydum, bakışlarım hızla hole doğ.

ru döndü. Endişe içinde Sanaç’ı üstümden ittiğimde o da gelen sese

dikkat kesildi. “Alayım mı oğlum sana da öyle bir araba?’ diyen Utkan’ın sesini işitirken kalbim ağzımda atıyordu. “Ama sayı yenk olşun!” dedi Yağız. “Annem neyede? Ona hemen ayabayı göşteyçem!” Bakışlarım Sanaç’ı bulduğunda, “Sessiz ol,” dedim aceleyle.

“Sessiz ol ve ne dersem sakın bozuntuya verme!” Duyduğum ağlama sesleriyle adımlarımı oraya doğru yönelttim.

Koridorda karşılaştığım iki kişiyle olduğum yerde kaldım. “Yaşmin?” dedi Utkan. Kaşları havaya kalktı. “Sen evde miydin?”

Göğüs kafesim hızla yükselirken, “Utkan,” dedim. “Gelmişsiniz.”

“Evde olmayacağmı söylemiştin,” dedi Utkan. Yağız kollarını uzattı ve onu kucağıma almam için gözlerimin içi

ne baktı. Hızlıca kucağıma aldım ve güzel kokusunu içime çektim.

Geri geldim,” dedim. “Beklenmedik bir misafirimiz var da…” Utkan duyduğu kelimelerle oturma odasına doğru emin adımlat ilerledi. Odanın içinde karşılaştığı kişiden dolayı bakışları beni bul

du. Bu kim? diye sordu. Sıcaklık bedenimde o kadar çok yüksel

mişti kı, bayılmamak için kendimi kasıyordum.

Sanaç olan biteni anlamazken, bakışları üç kişi arasında gidip ge’ hyordu. Oturduğu yerden kalktı ve elini uzattı. “Merhaba,” dedi kal111 çıkan sesiyle. “Sanaç Valacan.”

136

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

“Yallici Şanaç mı?” Yağız kafasını omzumdan kaldırıp Sanaç’a

d0ğru baktı. Hepimizin bakışları kucağımdaki oğluma doğru düştü. “Evet oğlum, rallici Sanaç,

dedi Utkan gülümseyen bir yüzle

yağız’ın saçlarını karıştırdı. Bakışlarını tekrar Sanaç’a çevirip, “Ha-

dadım,” dedi. “Yasmin bahsetmişti. Kuzeniymişsin, sonunda tanı şabildik seninle.” Kendimi tam şu anda yok etmek istiyordum.

“Sen…” dedi Sanaç. Utkan’ı tanımış gibi bakıyordu. Onun kim

olduğunu hatırlamış olmalıydı. Utkan, ona uzatılan eli tutarak, “Utkan Vural,” dedi kendinden emin bir sesle. “Yasmin’in eşiyim, bu güzel çocuğun da babası.”

Gözlerimin karardığını hissettim, birkaç saniyeliğine nefesim ke sildi. Damarlarımın arasında dolaşan kan, kor görevi görürken bütün

bedenim cayır cayır yanıyordu.

“Eş-” dedi Sanaç, bir anda. “Eşi derken?” “Anne,” dedi Yağız araya girerek. “Kapıda çok güşel biy ayaba

göydüm! Babam bana sayı yenklişini alçakmış!” “Sevindim anneciğim,” dedim sessizce. “Biliyo muşun, ben şen yokşun diye uyuyamadım,” deyip başım omzuma yasladı. Küçük kollarını boynuma doladı. “Şen olduğuna

göye aytık uyuyabiliyim.” Sanaç olan bitene hayret verici bir ifadeyle bakarken Utkan fark

ettiği durumla birlikte dudaklarını araladı. “Oğlum,” dedi Yağız’ı işa ret ederken. “Annesiz asla uyuyamıyor. Ben de eve Yasmin’in hırka sını almaya gelmiştim. Belki kıyafeti yanında olunca uyuması daha

rahat olur diye. Diğer türlü asla uyuyamaz. Sanaç, kısa bir anlığına Yağız’a baktığında Yağız görmeye alışık

olmadığı kişiden dolayı bana iyice sokuldu. Oğlun… dedi histe bir sesle. “Oğlunuz.” , .. “Selam ver bakalım, Sanaç abine,” dedi Utkan. Bak? kapı a g

düğümüz son model araba demek ki Sanaç abininmiş. Huysuz ses çıkardı Yağız. “Başka zaman olsa üstüne atlardı ama anne oz em dah* ağır bastı demek ki.”

Yağız, oğlum,” diye seslendim. Onun bana bakmasını ^mda yanağına elimi yasladım ve hafifçe okşadım. Annecıg

137

CamScanner ile tan

Bronz II

Özge Naz dim ona bir şey belli etmemek adına. “Bu gece babanla uyuyacg^

belki birkaç gece daha. Sonra hep benimle uyuyacaksın, tama^ Kafasını iki yana salladı. “Şeni iştiyoyum, dedi Yağız. “Anneye öpücük ver,” dedim aynı sakinlikle. Yanağımı

ğımda Yağız sesli bir öpücük kondurdu. “Şimdi babanın kucağ,^ diyerek hiçbir şey belli etmeden mutlu bir aile tablosundaymış g.’_

Utkan’a uzattım. Yağız’ın dudaklar, büküldü. “Gelmicekşin bılıyoyum,” dedi titrck bir sesle. “Hep şabah olunca gidiyosun. Şabah olmaşın.”

Sıcak bir gülümseme yolladıktan sonra, “Çalışıyorum, bebeğin,,« dedim. Dudaklarım, yanağına bastınp içli bir şekilde öptüm.

“Hişcim geldi mi?” diye sordu Yağız. “Bana kim maşal anlatcak?” “Teyzen de çalışıyor, babacığım,” dedi Utkan. Hem ben ne güne

duruyorum? Ben sana anlatınm. Görevden senin için geldim bak."

Bakışlarım bana doğru çevirdi. Aramızdaki mesafeyi kapatıp saçları

mın üstüne dudaklarını bastırdı. “Ne haltlar karıştırıyorsun bilmiyo. nım ama bunu KALE’ye bildireceğim. Yavaşça yutkundum. “Ona sütünü içirmeyi unutma,” dedim göz

lerinin içine susması için bakarken. “Tanıştığıma memnun oldum, Sanaç,” dedi Utkan. “Oğlumla an nemlere geçeceğiz. Seni ağırlamak güzel. Siz kuzenleri yalnız bıraka

cağız. Bunu saymıyorum, en kısa zamanda akşam yemeği yiyelim.” Sanaç’m nutku tutulmuş gibiydi. Hiçbir tepki vermiyor, olan bi tene öylece, donuklaşmış bakışlarla bakıyordu. Dış kapının kapanma sesini duyduğumda çok geçmeden odanın ortasında duran bedene

doğru ilerledim. “Sanaç…” diye fısıldadım. Sesim öyle kısıktı ki, ben bile dayamı yordum. “Bunlar neydi şimdi?” “Ne diyeceğimi bilmiyorum,” diye fısıldadım. “Seninle yüzle?’

meye hazır değilim.” “Benimle yüzleşmeye hazır bile değilsin; fakat beni terk etmeyi C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

kendini sildirmeye ve en sonda bir başkasıyla evlenmeye hazır nn) dm, Blondinka?” derken harabeyi andıran gözleri sinirle dolnu^

“Ben hariç her şeye hazırdın! Bir başkasıyla evlenmeye bile!”

138

Bronz II nıı açmak üzereyken, “Evlenmişsin…” dedi kabullenemeyen

u “Evlenmişsin amma koyayım!” birtonda’ „ “Sanaç..Çocuğun bile olmuş! * cok kötü bakıyordu. Çok kötü. “Çocuğun var senin!” dedi aksini söylememi bekler gibi. “Benoinlayan bir çocuk!” derken koltuğa tekme attı. “Allah kahretsin

böyle işi!” Odanın içinde karşısına çıkan her şeye tekme atarken, “Yapma, dedim çaresizce. “Dur, Sanaç. Yapma.” “Benimle olmayıp kiminle oldun? O adamla nasıl olursun sen?!” Öyle acı bir şekilde haykırdı ki yüreğim dağlandı. “Neden bize bunu

yaptın? Nasıl yaptın? Bana bunu niye yaptın?” Hiçbir şey söyleyemezdim. “Bunlara bir cevabım yok.” “Benim de yok, hem de yıllardır,” dedi kısılan sesiyle. “Anlamaya çalıştım, neden dedim, nasıl dedim, Blondinka. Hiçbirine de ceva

bım yoktu. Bütün cevapların sende olduğunu biliyorum.” Bu gece hiç yaşanmamalıydı. “Bana şimdi bir cevap ver, o kadar kayıp yılın

hatırına…” “Git,” dedim yalvarırcasına. “Şimdi değil Sanaç. Lütfen, git. Umudun kalan son kırıntısıyla bana baktı. “Bunlar birer yansıma mı yoksa gerçek mi?” “Bu neyi değiştirecek?” diye sordum.

“Sadece bilmek istiyorum.” “Geçip giden yılları geri getirmeyecek,

dedim sesimden akan

pişmanlıkla. a “Soruma cevap ver, Blondinka,” dedi sertçe. Bakışları etrafta ge^-n di. Duvarda asılı olan fotoğrafı yeni fark etmişti. Mutlu bir aile ta loşuydu. Bir süre acı içinde izledikten sonra konuşmaya devam Çydj ev, bu adam ve bu küçük çocuk… Senin gerçekliğin mi y’er/w/ ^epsi birer illüzyondan mı ibaret?” dine

CamScanner ile tarandı

Cevabı ne olursa olsun üzüleceksin, Sanaç, dedim ifadesi^,/w tonda. Yüreğim acıyordu. Hem de çok. Ağlamak istiyordum, ben^w

hak etmiştim. Bu acıya mahkûmdum. “Ve ben seni üzebildi^ büzdüm.”

Kalan umudunu da kaybederken, ‘ Peki Yasemin,

dedi.

dediğin olsun.” Bana yoğun bir nefretle baktı. Öyle büyük bir nefretti ki,

İcrinc dolup taşan yangın ikimizi de küle çevirecek kadar harllydl

“Sen artık sarışınsın,” dedi tiksinircesine. Onunla karşılaştığım andan beri ilk kez saçlarıma bakıyordu. Sanaç Valacan bu sarışından nefre( ediyordu. “Gerçekten de benim değilsin. Hiç olmayacaksın,” derken

vazgeçişi ses tellerinde asılı kalmıştı. Ve bundan daha felaket bir şey olamaz.”

yjg nflım y^l ‘din  nır.v;;!) Uf! n

mey

“F

CamScanner ile tarandı

ÖztÇc Naz

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

YALNIZ HİS RESİTALİ HİSAR. ALATAV “I” 7emek saati geldiği için salona doğru yürümeye başladım. Y J.

Giriş kısmında gördüğüm bedenle adım atmayı bıraktım. Annem, Tania Vanizan Alatav, gözlerinde akmak bilmeyen yaş

larla karşısındaki anne-oğul tablosuna bakıyordu. Büyük salonda

anne-oğul tablosu vardı. Annem, abirnle olan en güzel anını tuvale döktürmüştü. Bu malikânenin içinde benim hiç resmim yoktu.

Annem varlığımı fark edince bakışlarını bana çevirdi. Dadıma dönüp konuşmaya başlarken biçimli kaşları çatıldı. Yas tuttuğu için

üzerinde simsiyah, bedenini saran elbisesi vardı. Oğlu, yani abim kayıptı ve annem o günden beri siyahlar içindeydi. Nanisha ve ikisi Rusça konuşmaya başladığı için ne dediklerini

anlamıyordum. Nanisha çekingen bir tavır takınmış, annemin yüzüne

bakmadan konuşuyordu. Ne konuştuklarını merak etmiştim^ Annem

üzgündü. Onu neyin üzdüğünü merak ediyordum. Rusça öğre yasaktı.

141

Özge Naz Nanisha ne diyeceğini bilemez hâlde dudaklar,m lsırd,

yükselen sinirinin esiri olurkenfevri bir hareketle masaya

£

ledi ve tek bir hamlede masan,,, örtüşüm, avuçlarmm arastna f

kendine doğru çekti. Bağırmaya başlamıştı. Çok öfkeliydi. Sa<J yemek yemek için odadan çıkmıştım, şimdi ise yemek masamız^

kılmıştı. _ Annem, derin derin nefesler alırken kaldırdığı bakış!arıyia baktı. Konuşmaya devam ettiğinde öfkesi bir an olsun onu terk et^

yordu. Adımlarını tam önüme attı. Ne dediğini anlamıyordum bana bu sefer neden kızdığını merak etmiştim. Bakışlarım dadım

nisha’ya doğru dönmek üzereyken annem beni sertçe çenemdenk^. radı. Tırnaklarını çeneme bastırmıştı, annem ilk kez bana bu kadar uzun süre dokunuyordu. Dudaklarım yavaşça titredi. “Lütfen, aynı dili konuşalım,” diye fısıldadığımda neredeyse dilimi yuttuğumu sanmıştım. Annem ilk kez

direkt olarak benimle konuşuyordu ama ne dediğini anlamıyordum bile. “Türkçe söyle, anlamıyorum seni. Anlamıyorum anne, lütfen, Türkçe söyle.”

Tok adım sesleri işittikten sonra bulunduğum salona tamdık bir ses sızdı. “Moya krasavitsa,” diye seslenen babamla birlikte bakışla

rım ona doğru kaydı. Anneme hep böyle hitap ederdi. “Niye bağırı yorsun?” Babam anladığım dilde konuşmuştu.

Annem beni rahat bırakıp uzaklaştı. Avuçlarının sıcaklığı tenimi terk etmişti. Ne yaptığımı bilmiyordum ama bana tekrar dokunsun

diye biraz daha yapmaya razıydım. Hayal ettiğimden daha sıcaktı elleri.

Babam, annemi kendi kollarının arasına aldıktan sonra sakin leşmesi için saçlarını okşamaya başladı. Ona bir şeyler söyley^ yatıştırmıştı. Annem ve babam kısa süre konuştuktan sonra birbi rinden ayrıldılar.

Baham bana doğru dönerek üstten bir bakış attı. “Hisar,” duz bir sesle. Adım, öyle iğneleyici söylüyordu ki, ne için doğdııg«l,t

unutmak zorlaşıyordu. “Yemeklere katılmak zorunda değilse dan sonra odanda yiyebilirsin.” Ellerimi yumruk yapıp tırnaklarımı avuçlarıma bastırdık

142

Bronz II baba? ” diye sorduğumda bakışlarım dikkatle onu izleş^’tîtiy , saatini kaçırmadım. Sizi sadece yemek masasında göredi. ‘ Sizinle yemek istiyorum. Odamda yemesem olmaz mı? Ses bili>’or“’”’^.ınl eğer annem bundan rahat- ”

çıkıya bakışlarım benden kaçırıp, “Annen seni görmek istemiyor’ ’ ia benzediğim için benden nefret ediyor, biliyorum,” der“°%aklarımın içini ısırdım. Kan tadı dilime bulaşırken çürük elte”yanha„,eyen dudaklarımı birbirine bastırdım. "Yüzümdeki benleri

itim Ona benzemiyorum artık." Her gün uyandığımda gözütonda ve burnumda olan üç belirgin beni kapatıyordum. £ k •• dedi babam, sakinliğin son demlerinde olan sesiyle. Soz r:vorum, sana kızmayacağım. ” Dizlerini kırıp benim boyuma gel-

rkicin hafifçe eğildi ve koyu gözlerini gözlerimin içine dikti. Abını “hiçbir.yerde bulamıyoruz. Eğersen bir şey yaptıysan, sar.” Ellerini kaçmamam için omzuma koyup baskı uyguladı.

“^Gerçekten,” dedim hiçbir yalan söylemeden. “Gerçekten bilmi yorum Onu zaten evin içinde hiç görmüyordum kıl” Tekerlekli san dalye kullandığı için kendini herkesten soyutlamıştı. Evin sadece bir Jtıtamamen ona aitti ve onun katına girmem kesinlikle yasaktr Ye meği bile bizimle yemiyordu. “Yüzünü bile doğru dürüst görmediğim birinin nerede olduğunu nasıl bileceğim?!”Bize olan sinirini ondan çıkarmıyorsun değil mı?

diye sordu

babam. Bana inanmıyordu. Bana kimse inanmıyordu. “Canımı acıtıyorsun,” diye fısıldadım. Ense kökümden sapla

nan ağrı, dişlerimi birbirine bastırmama neden olurken babam eline, doladığı saçımı çekti. “Baba,” dedim, üstüne basa basa. Gözlerinin içine merhamet dilercesine baktım. Acıyor. “Hayır,” dedi keskin bir dille. Hayır, hayır, hayır. Ağzından başka bir şey dökülmezdi. "Diyeceksin ki, baba canımı kimse açıta

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

“Atna acıyor…” habam gözlerinde gördüğüm şüpheyle,

Günlerdir kon s

.

5un> ” dedi. “Bütün gün bir dakika bile susmayan sen, a m kaybolduğu günden beri neden sessizsin? Çenesi kası m i

143

en büyük hatasıymışım gibi bakıyordu. Saçlarımı rahat b,rahPelini tekrar omzuma koydu. “Bizden ne saklıyorsun, Hisar?”

Nanisha ’nın hafifçe öksürmesiyle ikimiz de bakışmayı kestik, bam, dadıma doğru döndü. “Geçen gün ayakkabıları çamurluydu dedi dadım. “Fakat dışarıda tek bir yağmur yoktu, Bay Alatav.”

doklarımı ısırdım. “Ona bu çamura nasıl bulaştığını sordum arna bana söylemedi. Ormanlık alana gidiyor, orada bir şey’ olabilir.”

“Mikhail,” diyerek sağ koluna seslendi babam.

Söyleyin ormQri]

karış karış arasınlar, ” derken Rusça konuştuğu için ne dediğini an lamamıştım. Koyu bakışları tekrar beni buldu. “Konuşacak mısın, Hisar?”

“Konuşacak bir şey yok,” dedim kısık bir sesle. “Ona her ne ol duysa bilmiyorum, günlerdir sorup duruyorsunuz. Annem çok üzü

lüyor, sırf o üzülmesin diye ne biliyorsam söylerdim ama gerçekten bilmiyorum, baba. ” “Abinin ortadan kaybolmasıyla bir alakan yok yani?” “Yok, gerçeklen yok!” “Küçük Alatav geçtiğimiz günlerde bana bir şey sordu, Bay’Ala tav,” diyerek araya tekrar girdi Nanisha.

“Nedir?” dediğinde babam bakışlarını benden ayırmıyordu. “Abim ölürse annem beni sever mi, diye sormuştu. Büyükannesi Vanizan ona küçükken annesinin sırayla seveceğini söylemiş, ilk abın doğduğu için bekle, demiş. Küçük Alatav bana öyle anlatmıştı. Ona

derhâl bunu unutmasını söylemiştimfakat genç Alatav’ in hâlâ bulun maması beni endişelendiriyor. ” Kimse bana inanmıyordu.

“Biliyorsunuz, o normal bir çocuk değil,” diye devam etti Nanis ha. Bana bir şeytana bakıyormuş gibi baktı. “Kötü bir tohum…”

Babam derin, seri bir soluk aldığında dudaklarını yaladı. Sinir lendiğini kasılan bedeninden anlayabiliyordum. “Bu kadar kötüleş miş olabilir misin, küçük kızım?” diye sordu. “Öz abini öldürecek kadar kötü bir tohum musun sen?”

Duruşumu bozmadan, Bu seni sevindirir miydi? " dedim. Hayır, ” dedi babam. “O benim oğlum.” Peki, neden bana hiçbir şeyinizmişim gibi davranıyorsunuz, N1

kızınız değil miyim? ”

144

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Keskin bir dille, “Sen benim Kalemsin,” dedi. “Adm gibisin Hier’sın.” CenesM ka’d,rdL “B” dünyay“gelmeni ben isledim. Kimse ’ m doğmam istemedi. Hisar. Benim sayemde doğdun. Senin dünya‘ a gelmeni sağlayan adama yalan söylemezsin, değil mi?”

•‘Annem istemedi mi hiç? ” diye sordum. ‘’Birazcık hile mi? ” “Benim soruma cevap veı, babana yalan söylemezsin, değil mi?” ••Bana ne öğrettiysen onu yaptım, ” dedim kesin bir şekilde. “Ben hcr şeyi senden öğrendim.”

"Hayır, dedi aksini iddia ederek.

Sen her şeyi o yaşlı bunaktan

öğrendin!” Annem gibi bana nefretle bakmaya başladı. ‘‘Sana öldür

diyorum, karıncayı bile öldüremiyorsun! Kucağına alıp uyutmadığın

kalıyor! Sen niye kimseyi öldüremiyorsun Hisar?!” “Ölüm bir kurtuluş,” dedim, kendimden emin bir şekilde. ‘‘Ben

kimsenin benden kurtulmasını istemiyorum. Hem benim kuralım var, öldüremem. ” Hiddetle, “O yaşlı bunak mı sana bunu öğretiyor?!” diye sordu. “Benim kendi aklım var, on altı yaşındayım!” diye bağırdım. Bağ-

rışımdan dolayı boğazım acımıştı. “Her fırsatta çocuk olmadığımı söyleyen sensin! Ben zaten yeterince büyüğüm! Bundan yıllar önce,

beni değil de benden dokuz yaş büyük olan abimi elinden tutup luna

parka götürdüğünüzde büyüdüğümü anlamıştım zaten! ” “Roza ’ya bunun hesabını soracağım,” derken kafasını kabullene

meyen bir tavırla salladı. “Eğer konuşmayı düşünmüyorsan sana da bunun hesabını soracağım, Hisar! Karanlık oda seni konuşturur!” “Karanlık oda mı?” diye sordum titreyerek. “Bana bunu yapa mazsın!” Göğüs kafesim hızla yükseldi. “Orada bana ne olduğunu ne hadar kötü davrandıklarını biliyorsun, baba!”

“Bunu hak ettin!” Baba lütfen, ” dedim yalvaran bir tonda. “Oraya gitmek istemi yorum.”

bozanı çekeceksin! ”

lası

W bilmiyorum, ” diye devam ettim. Kanımın son damo kadar diretmeye kararlıydım. “Ona ne olduğunu bilmiyorum.”

ronl k am °^anın bulunan yardımcılarına doğru dönüp, “Kadaya götürün,” diye emretti.

145

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz “Hayır!” dememe rağmen kollarımdan tutarak karşı çıkmathl

gellemişlerdi. “Hayır, bırakın beni! Bir umuda tutunan sesim,”Anne! diye bagtrdı. Anne lütf hiçbir şey yapmadım. Bu sefer dayanamam, gerçekten dayanaı^

Göndermeyin beni." Tekme atışlarım bir işe yaram,yordu. bulacağım, bulup getireceğim size, yeter kı bent karanl.k odaya&n

dermeyin!” . Zihnimden daha karanlık odaya girdiğimde beni bir kişiyi başıma bırakmışlardı. Kulağıma dolan seslere karşılık ellerimle ku.

lağımı kapatmaya çalıştım. “El bebek gül bebek,” dedi hoparlörde,

yükselen ses. “El bebek gül bebek değil, el bebek öl bebek. El olup öleceksin bebek.” “Değilim ben!” dedim o sese karşılık. “Ben kimsenin bebeği değilim! Ben kimsenin kızı değilim!

“El bebek öl bebek…” Yutkunamadım. Nefes alamadım. Yine karanlıktaydım. “Hisar?” Kafamı iki yana salladım. Kolumu bile oynatamadığımı fark

ettiğim an çığlık çığlığa bağırmak istedim. Bacağımı hissetmiyor dum. Yoğun bir acının keskinliğinde, kâbusların içinde terliyordum. “Kâbus görüyorsun,” dedi aynı ses. Beni kaybolduğum gerçekliğe

doğru çağırdığında hangisinin gitmem gereken nokta olduğunu bil

miyordum. “Uyan, Hisar!” Kim olduğunu kestirdiğim ses, “Uyan, aç gözlerini. Sadece kâbus,

kimse sana bir şey yapmıyor, bir şey olmayacak. Bir şey olmayacak, dedi. Yanağımda hissettiğim sıcak, iri eller tenimi avuçladı. Üşüyen bedenimi ısıtmak istiyor gibiydi. Kirpiklerimi kaldırıp aynı karanlıkla buluştum ve tanıdık sesin varlığında, “Bronz?” diye fısıldadım. İşlevini geri kazandığım bede

nimle kolumu kaldırıp yanağımın üzerinde duran elin üstüne elim1 koyduğumda tehlikeye ayarlı olduğum için sıktım. Göğüs kafes1111

hızla yükselip alçalırken rüyada olup olmadığımı anlayamıyorum Benim, dedi Bronz. Diğer yanağımın üzerine de elini koyd ğunda yüzümü sıcak nefesinin döküldüğü yere doğru çevirdi. üeÇ

sakinleş.”

146

dinlememekte kararlıyken kalkmak için hamlede bulundum. OnUa yerinden, yaralısın,” dedi. Önüme geçip gitmeme izin verme‘‘K^lkn13 tekrarjan iri avuçlarının araşma hapsetti. Onu dinlemedim, yerek b^iyorjurn. “Şşş!” dedi uyarır bir tonda. “Sakin ol, Hisar.” û‘tIîie . ona diktim ve çok yorgun olduğunu fark ettim. Uykuv° ■ d’ halsizdi. Onu tanıdığım andan itibaren ütülü olan gömleği

stizg1 ütüjü değildi. Saçları hafif dağınık, ceketi bile giyinik bile zilini sadece tek bir şeye odaklıydı. Gitmem gerekiyordu, değildi. “Hisar!” çlkan sesi beynimin içinde bir cızırtı kopmasına neden oluröğüs kafesim kalbime baskı uyguluyordu. “Seni yine bayıltmakeIÎ istiyorsun? Sakinleşmezsen bir kere daha bayıltacağım. Yine ^üleşmezsen yine bayıltacağım. Bu böyle devam edecek, sakin

olmak zorundasın!” ? Gözlerim kapanmak üzereydi. “Uyanıksın şu anda, dedi. uyanığım, uyanığım, gerçekten uyanık mıyım? Kendine gel, His.

Zihnini kapatarak ne yapmaya çalışıyorsun? “Her ne gördüysen geçti. Sana kimse bir şey yapamaz, tehlikede değilsin Bacağındaki kesik tedavi edildiği için bu hâldesin, kimse nin sana bir şey yaptığı yok.” Kafam, yana doğru çevireceğim sırada

elleri tenimi iyice avuçladı ve avuçlarının arasındaki yangını tenime akıttı. “Bak bana, kendinde misin?” diye sordu. Karanlığa rağmen

yakınlığımızdan dolayı yüzünü rahatlıkla seçebiliyordum. Kuruyan dudaklarımı yavaşça araladım. “Sana beni bayıltma einiştim!” “Durumun gittikçe kötüleşiyordu,” dedi ilgi dolu bir ses e. Aldığım derin soluklarla kendime gelmeye çalışırken zihnimi açık tutmak zorlaşıyordu. w . “Beni kandırmayı seçtin.” Gözlerinin içine baktım. Beni m ı yormuş gibi davrandın ve bayılttın. Beni dinlediğini sanıp anlat y

dum bir de…” „ Benim aksime sakin bir tavırla, “Seni dinleyeceğim, Hisar,

.

o hâlde daha fazla durmamalıydın.” . Maraton koşmuşum gibi hızla yükselip inen göğüs ka esim M seviyeye gelirken dudaklarımdan dökülen solukların seyn

147

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz 11

Özxeta

:

f"‘<

*2? “Karanlık sana ne

„ diyc f)SI|dadım, beklenmedik son

.,ylaKbiXeXX"k gerçek ’seni ortaya çtkart.yonkabul«, H.

“K anbkta kalmamahy.m. Sadece kötü anılar… El bebek go, iye mırıldanırken o antlara doğru tekrar gittim Bakışlanm tek bir noktaya odaklanmış halde, karanhgın getirdi0

acımasızlık tenimi kapladı. Küçüklüğümden ben hatta çok ku^ bile kulağıma ninni yerine bu söylenird. Bulunduğum odalar hep

karanlık, duyduğum tek şey, el bebek gül bebek degtl, el bebek öl

bebekti… ölmek için doğdun bebek. “Burada kal,” dedi. “Hisar,” dedi tekrar fakat ben ona doğru dön medim. Parmaklarım sırtımda hissederken beni kendine doğru yasla

dı. “Seni odaya kapatmalarını söylerken karanhk bir yerden bahset

memiştim.” Acı bir tonda, “Karanlıkta uyuyamadığımı biliyordun,” dedim. “Sana ışıksız uyuyamam demiştim.” “Ne durumda olduğundan gerçekten haberim yoktu.”

Gülümsedim, boş bir gülümsemeydi. Benim boş gülüşüme karşı

lık Bronz, “Yoktu, haberim olsaydı seni bir saniye bile orada tutmaz dım,” diye devam etti. “Olan oldu,” dedim. Olan olmazdı; olan hep bana olurdu.

“Bu arada yeni uyanmıyorsun,” dediğinde odakladığım noktadan bakışlarımı çekip yüzümü ona doğru döndürdüm. Gözlerimiz buluş-

tuğunda kehribara yangın irislerinde küçük kıvılcımlar oluşurken ko nuşmaya devam etti. “Sekiz dokuz saat önce uyanmıştın ama knz geçirdiğin için seni tekrar bayıltmak zorunda kaldım. Üçüncüye seni bayıltmak istemiyorum, Hisar.” Biz niye hatırlamıyoruz His?

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

‘‘Hatırlamıyorum bile…” nanZrLbn ka<iln. °’Say<lln

Sende gerçekten bir

İ7ar’.. kerc bay,ltmadan önce benı yere serdi" Kedi görünüşüne aldanmamak gerekiyormuş,” dediğinde ciddi oW

M8

.-ını incelerken gerçekten ciddi olduğunu anladım. Onu yere °bI. üstelik yan baygm bİF hâ,dcykcn mi? Bl,nu nasıl kaçıra’ w His-’ o ana dönmek için bütün servetimi yatırmaya hazırım,” ••ıcKr^ı m ^jpidanıp meydan okuyan gözlerle baktım. ‘‘O zamana kadar -’"mü artırsam iyi olacak çünkü bir dahakine asla elimden kurf 99

mUmazsın, ^ronz’ “Uyu belki rüyanda görürsün,” dedi umursamaz bir tavırla. “Se

ninle dövüşmeyeceğim. , “Benimle dövüşeceksin ve ben o günü sabırsızlıkla bekleyeceğim. “Çok beklersin,” dedi. Bakışları bileğime düştüğünde oradan se-

paketine doğru ilerledi. “Nasıl hissediyorsun kendini?” ^“Oldukça iyiyim, Doktor Bay Bronz ama burası çok kötü bir duda.” Elimle kaburgalarımın altında, ritim bozukluğu yaşayan Ahimin olduğu yeri işaret ettim. Yüzüme takmış olduğum oyuncu

maskemle birlikte çehremde hüzün belirdi. “Sizi görünce pır pır atması normal mi yoksa kalp hastası olduğumun bir işareti mi?” derken

ciddi durup gülmemek için kendimi tutuyordum. Konuşmam onda hayal kınklığ. yaratırken çehresinde hiçbir mımik oynamıyordu. “Ciddi bir şey dersin diye bekliyorum, dedi bık

mış bir sesle. “Espri yeteneğini kaybetmeyi? şaka yaparak canımı sıktığına göre gayet iyi durumdasın. -Myeyse canım sıkmak istiyorum, Bronz. O sert adam! ortaya

çıkarmak için biraz canım sıksam ne yapabilirsin kı? diye sor um

merakla. Bunu yapabileceğim aşikârdı. “O adamı merak edtyorum. “Hiç tanışmak istemeyeceğin bir yanım. „ ’erimi gözlerinden ayırmadım. Sonuç olar se . s eşyaların var.” Yatağın yanında duran sırt çanrnnu işaret

’‘yine dokunulmadı. Sadece biraz kirli dudaK°"U^ - olsa da gözlerini yeni açt.gm için sem. sık boeaz

’

■’ dinlen, sonrn uzun uzun ı doğrulmaya çalıştım. y ,lfje kikam bile yok.” Derin varken Sana sormanı gereken bir sürü, y

149

CamScanner ile tarandı

Bronz II

“İlaçların etkisindesin, yeteri kadar kendinde değilsin. Djn]e^

gerekiyor, sonrasında bütün sorularını cevaplayacağım.”

Ona Yasmin’i soracaktım ama cevaplamayacağı aşikârdı, o v den susmayı tercih ettim. Her şeyi kendi yöntemimle halledecekti^ Oturduğu yerden ayağa kalktı. “Dinlen sen,” deyip kapıya do^

yöneldi. “Serumdan dolayı birazdan uyuyacaksın.” Serumu elimd
çıkaralı çok oluyordu. İğnesini çıkarmıştım ve o görmesin diye

dajın altında öylece bırakmıştım. Yatağın içine iyice gömülüp gözlerimi hafifçe kıstım ve örtüyü üzerime çektim. Onun buradan uzaklaşmasını bekleyecektim. Bak. larımı yana çevirdiğimde komodinin üzerinde duran göz alıcı renkli şeyi gördüm. Üç taş.

Amber taşı. Bronz’un. o olduğunu belli eden taşlan. Neredeyse uyumak üzereydim. Kendimi tamamen uykuya bırak

madan yattığım yerden yavaşça doğruldum ve ses çıkarmamaya özen gösterdim. Elimdeki, iğnesini çıkardığım serumu tamamen tenimden söktüm. Üstümdeki örtüyü kaldırıp bacağımı dışarıya çıkardım. Diz

kapağımın üstünde sargı vardı ve hafif kanlanmıştı. Çantama uzanıp elime aldım. Fermuarını açtığımda çoğu şeyi ye rinde gördüm. Kaşlarımı çattım çünkü elma ağacının altındaki mek tuplar da burada duruyordu. Oradaki mektupları aldığını fark etme mişler miydi, His? Kimsenin olmamasıyla kâğıdın birini elime aldım ve merakına yenik düşüp gömülen anıyı okumaya başladım.

Kan çiçeğimin beni dünyanın en mutlu adamı yaptığı günü uuııt<r mıyoıdunı. Bir başkası için çok normal olan şey, bizim için nerede)^ imkânsızdı ve biz onunla bir imkânsızın daha üstesinden gelmişi GıLel sevgilimin ailesi çok katıydı, pencereden bakmasına bile izd

yoktu. Sürekli gözetim altındaydı ve her hareketi üvey annesi tarafa dan planlanırdı.

Onu bu hayattan çekip kurtarmak istemiştim fakat onun kut^ mak istediği tek kişi benmişim. Çiçeğim, o sabah kollarımda uyanmıştı. İçim içime sığ,}’°r

150

CamScanner ile tare

Öz^c Naz

Bronz II - çaktı ki? ^zun süredir kurduğum hayal gerçek olmuştu. ^aSıl s1^ j£J gözümü açmıştım fakat ilk kez bir kadını uyanana kaBirÇ0“Anmadan beklemiştim ve ilk kez tüm gece boyu sadece çözü”11’ ““r fmizesartlmtşi‘kbir”1’ ın” Jjye fısıldamıştı. Benim günüm yanımdaydı, diğeri. Gfasıyla >lg^nmiy°rdum bile’

imdi aydı, ” demiştim. O anın kıymetli olduğunu hep bili’ jnı,a hiçbir sabahım aydınlanmamıştı. Hep karanlıkta .Jt/n; t5U W”" r y01 Çiçeğim hiçbir zaman kollarıma gelmemişti. ^r’iklerini birkaç kere kırpıp, “Sanaç,” diye mırıldanmıştı. “Ya-

/,,n

1antrenmana gidecek misin? ” Bazı dönemlerde katıldığım ararl?İÇl11 darı mevcuttu ve şıı an yarış sezonu olduğu için aktif olarak bayrl?ıu ■ ,. , renmanlora katılmam gerekiyordu. “Gideceğim,” demiştim onun fikrini merak ettiğimden. Dudaklarını büzmüştü. Gözlerimin içine yoğun bir duyguyla ba karak “Ne zaman gideceksin… Hemen mi?” diye sormuştu. , „ “Ne o?” diye sormuştum. “Gitmemi istemiyor musun yoksa?

“Bencillik yapmak istemiyorum ama…” deyip dudaklarım ısırmisti "Bugünü beraber geçirmek isterdim. Sanki yanından hemen gidersem kötü şeyler olacakmış gibi hissediyorum. Üstelik bir daha böyle bir zaman bulamayız gibi. Ailem beni mankenlik eğitimi için

şehir dışında sanıyor ama ben şu an seninle aynı yataktayım “Benimle bir gün geçirmek istiyorsan söylemen yeterli. Moya Blondinka.” “Amayarış antrenmanın?”

“Senden önemli değil.” “Saçmalama Sanaç,” diyerek kızmıştı.

. Kariyerini benim e

tutamazsın. ” “Tutmuyorum,” demiştim. “Senin karşında hiçbir şey dura Blondinka.” Kirpiklerini düşürmüştü. “Sana giderek daha fazla âşık oluy diye fısıldamıştı. “Beni kendine bu kadar âşık etme, Va

Toksa benimle evlenmek zorunda kalırsın. ” budaklarım kıvrılmıştı. “Zorunda mı kalırım? Memnun rurn> Jas”

151

Özge Naz “Daha adımı bile doğru dürüst söylemiyorsun! Jasmine, yo.. Yasminka değil adım! Sadece Yasmin, Yasmin!”

Dudaklarım yanağını bulmuştu. Onu ser içe yanağından öpın^ geriye çekilerek kulağına fısıldamıştım. “Nikah masasında, ad,,^ lağına fısıldayacağım anı bekliyorum.” “Sanaç!” demişti öfkeyle. “Senin nasıl bir adam olduğum, b^

yorum! Her kızı böyle kendine bağlıyorsun değil mi? Gecelerin Oro nan adamı Sanaç Valacan ’ın neden bu kadar çok konuşulduğu be//j

oldu! ” “Hiç de sandığın gibi biri değilim, Blondinka,” demiştim. “Sade, ce senin için böyle bir adamım.” “Benim için böylesin,” derken gülüşleri içimi ısıtmıştı. O sıcaklık

hâlâ temindeydi. O sıcaklığı özlüyordum ve bir daha hissedemeyeceğimi biliyordum. “Sadece benim için.”

Elimdeki kâğıdı kapatıp birkaç saniyeliğine sadece duvarı izle dim. O satırlardaki sıcaklığı, samimiyeti ve aşkı tattığımda parmakla rım titredi. Sanaç ve Yasmin’in aşkı gerçek bir aşktı ve bu aşkın nasıl bu hâle geldiğini merak ediyordum.

Yasmin, tehlikeli duruma düşmeden önce bana her şeyi anlata

cağını, aramızdaki anlaşmayı bozacağını söylemişti. Önce onun ne

durumda olduğunu, sonrasında da hayatında gerçekten neler olup bit tiğini öğrenecektim. Kız kardeşim gibi gördüğüm kadının neler yaşadığını gerçekten merak ediyordum. Üstelik az önce okuduğum satırlar daha çok me

raklanmama neden olmuştu. O satırlarda yazılan kadın, benim tanıdı*

ğım Yasmin Yakut değildi. Sanaç Valacan’ın sarışını olan kadın, asıl Yasmin Yakut’tu. Kendimi daha zinde hissettiğim için yürüyebileceğimi umuy°r’ dum. Yaralı olan bacağıma çok yüklenmeden diğer ayağımla zemine

bastım. Etrafta ölüm sessizliği hâkimken çok oyalanmadan ilerleme’

ye başladım. Adımlarım yavaştı ve aksıyordu. Bu ev, Bronz’un bildiğim evi değildi. Nerede olduğumu bilndyoP dum bile. İlerledikçe kendimi daha çok yabancı hissederken dik^" olmaya özen gösterdim.

152

Abamdan bir ses duydum. “Türk lokumu yenge?” diyen Safa’yla bır1

seslice inledim. Bacağım daha fazla adım atamadan beni zorbaşiadı. “Yenge nereye gittiğinizi sorabilir miyim?”

12DOnu dinlemedim ve hız kesmeden yürümeye devam ettim. Safa kısa sürede aramızdaki mesafeyi kapattı. Bana üzgün gözlerle

Aynadan kendime bakmak istiyordum, onun bu denli neye üzüldüğünü merak etmiştim.

gafa önüme geçerek elini beline doğru götürdü. “Yenge, bizi abimi v-urdurtacaksmız?” diye sordu, un ’ “Peşimden gelme, Safa,” dedim onun yanından geçip giderken.

“Beni görmedin, duymadın, bilmiyorsun.” “Sizi gördüm, duydum, biliyorum,” derken peşimden yürümeye devam etti. Ben ağır yürüdüğüm için o da yavaş yürüyordu. “Şöyle

tatlı tatlı otarsanız, abim bize kızmasa, güzel olmaz mıydı, yenge?” “Sen abinle tatlı tatlı otur, Safa,” dedim. Soğuk soğuk terlemeye başlamıştım. Bacağımdaki ağn gittikçe artıyordu. Safa düşeceğimi düşünüp beni tutmak için hazırda bekliyordu.

Kulağında takılı olan kulaklığa doğru, “Abi, benim Safa,” dedi. Söy lemek için geç bile kalmıştı. “Türk lokumu yenge ayaklanmış gidi yor. Üstelik çok sinirli ve patlamaya hazır bomba gibi,” dediğinde

dışandan bu kadar seksi göründüğümü bilmiyordum. “Sıkayım mı abi?” Kulaklık onun kulağında takılı olmasına rağmen Bronz un gür

çıkan sesini işittim. Ne dediğini duyamamıştım lâkin bağırdığını an layabilmiştim. Safa çekingen bir tavırla, “Garaja doğru, kuzey cephesi,” dedi. Yavaşlamaya niyeti yok gibi, diğer bacağına sıkayım mı? Bronz

tekrar bağırdı. “Tamam bağırma abi, oyalıyorum. Kapıyı açmak üzereyken Safa, “Yenge yardım edeyim mi? diye sordu. °na inanmayan gözlerle baktım. “Evden çıkmama mı yardım ede

ceksin?” Sonra mezarıma çiçek bırakacaksanız yardım edebi 1 iı im, sizi çı

^’ğtm an Bronz abim öldürür beni,” dedi Safa. Henüz ölmeye 153

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz niyetim yok, ama Bronz abimi korumak için ne gerekiyorsa yapmay. hazırım.”

“Uzaklaş Safa, sen de benim yüzümden işinden olma.”

“Hisar!” Garajın kapısından içeri girdiğimde Safa dışarıda kalmıştı. Gö.

züme kestirdiğim arabalara bakarken Bronz kolumdan yakalayıp “Nereye gittiğini sanıyorsun sen?!” diyerek gürledi. Bakışlarımı çe.

virmek zorunda kaldığımda çehresini odağıma aldım. Çok kızgındı

Alnında damarları belirginleşmişti. “Yürüyemiyorsun bile!” “Günlerdir uyuyorum…” dedim, kaç gün kaybım vardı bilmiyor dum. Gün algımı tamamen yitirmiştim. En son hangi günde kaldığımı, kaç mumun kaldığını bile bilmiyordum. “Günlerdir! Beni oyala

mak dışında yaptığm bir şey yok!” Elimi tutan elini tenimden uzaklaştırdım. Keskin bir dille, “Gide

F

ceğim,” dedim. “Karşıma çıkacak olursan-”

Bronz tam önümde durduğunda kendine güvenen bir ses tonuyla,

“Karşındayım,” dedi. “Karşındayım, Hisar.” Kehribara yangın göz leri, gözlerimi talan etti. “Daha önce de karşına çıkmıştım ve sen hiç

düşünmeden beni vurmuştun. Karşına çıkacak olursam ne? Tekrarını

vuracaksın beni?!” Elimi kaldırıp işaret ve orta parmağımı bir silah gibi kullanarak şakağıma dayadım. Birkaç kere vurduktan sonra ciğerlerimi kaplayan

küllerden dolayı kuruyan sesimle, “Bu sefer direkt olarak beynine sıkacağıma emin olabilirsin,” dedim. “Seni çok değil, biraz önce dinlenmen için yalnız başına bıraktı

ğım an, gitmeye odaklanmışsın! Sana konuşacağız demiştim!” derken kızgınlığı gözlerine yansıyordu. “Sen niye hep gitmek için geliyor

sun, Hisar? Olduğun yerde duramıyor musun?”

“Yasmin’i merak ediyorum diye daha kaç kere diyeceğim?” de dim ters bir şekilde. “Beni Yasmin konusunda kandırdığını kabul et artık!” “Kandırmadım,” diye konuştuğunda ses tonunu kıstı. “Sanaç geri geldiğinde senin bilincin kapalıydı. Kendine gelmen zaman aldı. Sa

naç, Yasmin’in iyi olduğunu ve kendi gözleriyle gördüğünü söyledi Ben de konuştum. O gerçekten iyi. Seni sorup duruyor-” 154

^dmScanner He tarandı

Bronz II “Ona sakın benden bahsetmeseydin!”

“Bahsetmedim,” dedi düz bir tonda. “Fakat bahsetseydim daha iyi

olurdu. En azından saçma salak işlere girip zaten burnumda olan ca nımı iyice sıkmazdı.”

Anlamayan gözlerle baktım. “Ne?” “Sen ortalıkta olmadığın için beni öldürmekle tehdit etti.” Öfke

li görünüyordu. “Yasmin kim ki beni tehdit edebileceğini sanıyor?

Bronz’u tehdit etmeyi geç, hiç kimse bunun düşüncesine bile sahip olamaz, Hisar!”

Dudaklarım kıvrıldı. “Onun iyi olduğuna şimdi inandım.” Planı mız dahilinde ilerlediğine göre gerçekten bir sıkıntısı olmamalıydı.

Derin bir nefes alıp verdim, yüreğime su serpilmişti. “Ben istediğim için yaptı. Onun bu konuda hiçbir suçu yok. Cephe alman gereken

kişi Yasmin değil benim, Bronz.”

“Seninle sonra hesaplaşacağım! Dua edin önceliğim siz değilsiniz!”

Zaten kimsenin önceliği olamazsın, His. Kirpiklerimi kırparak, “Telefonunu kullanmam mümkün mü?” diye sordum. “Yasmin’e iyi olduğumu kendi sesimle duyurayım. Or

talık iyice karışmasın.”

Beni baştan aşağıya süzdü. “Yanımdan ayrılmadan konuş.” Panto lonunun cebinden telefonu çıkarttı ve bana uzattı.

Kısa sürede, ezbere bildiğim telefon numarasını taşlayarak açma sını bekledim. “Yasmin?” diye seslenip açar açmaz konuştum. “Be nim, His.”

“Allah’ın cezası seni!” dedi Yasmin. “Senin yüzünden öldüm öl

düm geberdim! Ne bok yediğini sanıyorsun sen? Beni ne kadar kor kuttuğunun farkında mısın? Hani hiçbir şey olmayacaktı, His! Hani

sadece günlüğü alıp çıkacaktın! Günlerdir ortalıkta yoksun!” Bronz’un beni izlediğini görünce sadece gülümsedim ve kulağım da patlayan bombanın etkisinde kalmamışım gibi davrandım. “Öyle mi?” diye mırıldandım. “Ben de seni özledim, Yasmin. Ne var ne

yok?” “Hayatım her geçen gün daha bok oluyor! Sanaç’la karşılaştım!”

“Biliyorum…” dedim fısıldamasına. “Umarım kötü şeyler yaşamamışsınızdır.” 155

CamScanner ile tarand,

Özge Naz “Bir felaketten ibaretti,” dedi Yasmin. “Benim korkacağımı hiç mi

hesaba katmıyorsun, His? Zaten başım bir ton beladayken beni birde kendinle nasıl endişelendirirsin? Neredesin, çabuk söyle hemen gele

ceğim!” diye bağırdı. Telefonu kulağımdan uzaklaştırmak istesem de yapamadım. “Hemen bana konum atıyorsun, His!”

“Yağız nasıl?” diye sordum araya girerek. “Belli ki sen oldukça iyisin. O ne durumda? Gerçekten iyi mi? Ne olduğunu merak ediyo rum ve bunu kimin yaptığını bulacağım!”

“Eski hayatımdan birileri…” diye mırıldandı sessizleşerek. “Yağız gerçekten iyi. Sadece onu eve kapattığım için biraz huzursuzlanıyor. Nerede olduğunu söyleyecek misin yoksa ortalığı birbirine katayım

mı?” “Bronz’layım,” dedim kehribar gözlere bakarak. “Ne demek Bronz’layım? Gerçekten ona yakalandın mı?!” Evin etrafını inceledim. “İşler planladığım gibi gitmedi…” “Ne oldu hemen anlat!” “Bronz bana evlenme teklifi etti,” diyerek alaya aldım. “Cevabımı beklemeden beni dağ evi gibi bir yere getirdi. Zaten bana, ben İkinci

ye sormam istediğimi alırım demişti. Hiç şaşırmadım. Sanırım balaymdayız. Şehir dışında olabiliriz bilmiyorum, daha önce gelmediğim bir yerdeyim.” “Yine kafanda kurmaya başladın, Hisar.” Telefonu elimden aldı Bronz. Kendi kulağına götürüp kalın çıkan sesiyle, “Demek hâlâ hakkımda konuşabiliyorsun, Yasmin,” dedi. “Üstelik seni uyardığımı hatırlıyorum, cesaretini kutlamalıyım.” Bir süre karşı tarafı dinledi.

“Ben kimseyi tehdit etmem, Yasmin. Tıpkı kısa süre önce sana dedi ğim gibi direkt yaparım. Bunun bir karşılığı olacağını bilmeliydin!” Kaşlarım çattı. “Beni, alakadar etmiyor.” Bronz çok ciddi gözüküyordu. “Hisar’ı da göndermeye henüz niyetim yok,” derken gözlerimin içine bakarak konuşuyordu. “Daha yeni geldi sayılır. Balayında olan çifti sürekli arayıp rahatsız etmezsen iyi olur.”

Telefonu kapatıp cebine geri koydu. “Bronz,” dedim ciddileşerek. “Sen benim sarı çıyammı tehdit mi ettin yoksa bana mı öyle geldi?” “Daha şimdi ne dediğimi duymadın mı, Hisar?” dedi Bronz benim

156 CamSeanner ile tarandı

Bronz II gibi ciddi bir tavırla. “Ben tehdit etmem, direkt yaparım. Yasmin de bu saatten sonra kendine dikkat etse iyi olur. Bronz’a kafa tutmanın bedelini mutlaka ödeyecek!”

“Ona hiçbir şey yapamazsın!” dedim emin bir ifadeyle. “Buna

asla izin vermem!”

Bana ifadesiz bir şekilde bakarken, “Gerçekten

halayımızı kavga

ederek mi geçireceksin, Hisar?” dedi. Nasıl gülmeden konuşabiliyordu? Ben olsam bu cümleyi söyler ken kırk kere gülmekten yarılmıştım!

İçinden gülüyor olabilir, His.

Gözlerimi kıstım ve şüpheyle ona baktım. “Bana içten içe güldü ğünü hep biliyordum!”

Gerçekten dinlenmem gerekiyordu. En azından Yasmin ve Yağız’m iyi olması içimi bir hayli rahatlatmıştı. Ölsem de gam yemez

dim. Bronz’a bir şey demeden yürümeye başladığımda, “Ayakta du

ramıyorsun,” dedi Bronz. Beni kucaklamak için hamle yapıp, “Gel buraya,” derken Serdal az ileride, gitmek üzereydi. “Lolipop,” diye seslendim. Serdal olduğum yere doğru döndü. Bronz’un beni taşıyacak gücü yoktu. Hâlsiz olduğunun farkında

değildi ve teni tamamen solgunlaşmıştı. “Beni içeriye taşıyabilir misin?” Bronz bunu dememe karşılık bana dehşet verici bir ifadeyle baktı.

“Ben-” dediği sırada lafını Serdal kesti. “Taşırım,” deyip aramızdaki mesafeyi kapatan Serdal, beni tek hamlede kucağına aldı. Hiç zorlanmamış olması, kaslarının gücündendi. Boşuna bu kadar kası yapmamıştı. Gülümseyen bir yüz ifa desiyle bakıp göz kırptı. “Nereye gitmek istersiniz, İmparatoriçem?”

Bronz burnundan solusa da hiçbir şey diyememişti. Ne düşündü

ğünü merak ediyordum. Arkamızdan gelirken bozuntuya vermeme

ye çalışsa da içi içini yediği, yumruk olan elinden belliydi. “Odada kalmak istemiyorum, salonda oturmak istiyorum,” diye mırıldandım. “Daha iyi gözüküyorsun,” dedi Serdal. Bahçeden evin içine gir diğimizde beni yavaşça salondaki koltuğa bıraktı. “Kendine gelmene

sevindim, His.” Eli saçlarımı buldu ve karıştırdı. Burnumu kırıştınrken yüzümdeki yaralardan dolayı canım acımıştı. “Benim işlerim

vardı, size sonra katılırım.”

157

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Bronz la bizi yalnız bıraktı. “Kuklacı bazen farkında olmadan çok

işime yarıyor. Beni kendi eliyle senin kucağına attığını bilse üzüntü

den iplerini keserdi!” dedim koltuğa iyice yerleşirken. Kuklacı’nın adını duymasıyla yüzündeki ifade sertleşti. Biçimli

kaşlarını çatarak, “Neye üzüleceğini bilecek kadar tanıyor musun onu?” diye sordu. “Düşmanlarımı tanımaya çalışırım,” dedim tatlı bir ifadeyle.

“Onunla ortak değilsin yani?” diye sorarken bana şüpheyle baktı. “Bronz,” dedim bıkmış bir tavırla. “Ben tek tabancıyım. Hep de öyle olacak.” Bacağımı koltuğun önündeki sehpaya yerleştirip uzatmamı sağ

ladı. Kendisi odanın içinde ilerlediğinde şöminenin yanındaki küçük bar kısmında kendine viski doldurdu. “Onunla ortak değilsen seninle

derdi ne?” diye sorarken elinde viski bardağıyla yanıma geldi. “Seni neden kendine ortak yapmaya çalışıyor?” Gözlerinin içine baktım. “Sen neden beni kendine ortak yapmaya çalışıyorsun, Bronz?”

Viskisinden bir yudum aldı. Yutkunduktan sonra, “Kart için,” dedi. “Âşıklar kartı için. Sana bunu söylemiştim, Hisar.” Kristal bar dağı dudaklarından uzaklaştırdı. “O kartı bulmak istiyorum ve bu, sen

olmadan mümkün olmayacak gibi.” Âşıklar kartının neden bu kadar önemli olduğunu anlamıyordum. Kıyamet kartlan İmparator, Âşıklar ve İmparator!çe kartlanydı. Bunu biliyordum fakat nasıl kurucu kartlar kadar önemi olabilirdi ki?

Bronz neden bu kartı anyordu?

“Kart gerçekten kayıp mı yoksa bana oyun mu oymuyorsun?” diye sormaktan kendimi alamadım.

“Sana, gerçek seni ortaya çıkarmak için bir oyun oynadım, bu doğru. Fakat bende bazı şeylerin tekrarı olmaz,” derken bacak bacak üstüne attı. Takım elbisesi ona çok yakışıyordu. Yakıştığının da far kındaydı. “Ki sana oyun oynamama izin veren sensin. En başından

beri bir oyunun içinde olduğunu biliyormuşsun. Asıl oyun oynayan

sensin.”

“Oyuncu olduğum doğru,” diye fısıldadım. “Oyunları da severim, mesela kazanmadan bırakmam.”

158 CamScanner ile tarandı

Bronz Jl “Ortaklığı kabul etmen için seni hiçbir zaman zorlamayacağım,’*

dedi. “Bir kere teklif yaptım. Teklifim, sen kabul edene kadar geçerli.

Eğer bunun karşılığında bir şey istiyorsan, tek yapman gereken söy lemek.” Yavaşça öne doğru eğildim. Ona büyük bir ciddiyetle bakarken

dudaklarımı araladım. “Karşılığında bana, yönetmiş olduğun masayı

bırakır mısın?” “Ben o masayı bıraksam, o masa beni bırakmaz, Hisar.” Kelimele

rin üstüne basa basa konuştu. “Arkana, ben ve davam sonsuza kadar bağlıyız artık.” Arkana olaylarını bilsem .de davası hakkında pek bir bilgim yoktu. “İstediğin bir koltuksa, kartını karşıladığın sürece ma

sada her zaman yerin olur.” “Benim bir kartım yok,” dedim ifadesiz bir şekilde.

“Biliyorum,” derken buna inanmışa benziyordu. “Senin statünü karşılayan bir kartın olmadığını da söylemiştim.”

“Aslında statümü karşılayan bir kart var,” dediğimde kaşlarını ha fifçe çattı. Konuşmaya devam ettim. “Normal şartlarda İmparatoriçe kartı benim olabilirdi fakat

bildiğin üzere bu kart senin deden Altın

tarafından bizzat yok edildi. Sonuç olarak o kartın birebir aynısı olan İmparator kartı hâlâ duruyor.” İmparator ve İmparatoriçe eş kartlardı.

“0 kartı bana vermekle başlayabilirsin.” “İmparator kartı benim ailemden başkasına geçemez,” dedi kesin bir dille. Altın ve Gümüş’ün elinden geçen kart şimdi ise Bronz’daydı.

Kurucu aile olduğu için kart sadece kendi ailesinin içinde dolanabilirdi. Tıpkı İmparatoriçe kartı gibi. Büyükannemin kartı da sadece kendi

ailesinde durabilirdi. “Eğer bu kartı şimdi istiyorsan, tek yapman ge

O karta sahip olsan bile bu yolun neden sana çıktığım anlamış olacaksın. ” reken beni öldürmek. Diğer türlü bu kartı benden alamazsın.

Oflayıp başımı geriye yatırdım. “Nasıl her şey bana çıkıyor anla mıyorum,” diyerek homurdandım. “Âşıklar ve İmparator kartlarının

benimle alakası ne Bronz?”

“Ben de bunu merak ediyorum, Hisar,” dedi kolunu koltuğa yasla yarak. Bakışları bakışlarıma kenetlendi. “Âşıklar kartını benden alan

kişi, neden sana vermek istedi?”

159 Camscanner ile tarandı

O kart bana hiç gelmedi ki, ahin kişi her kimse benimle iletişi^ geçmedi. Çünkü bu kart en son ilgimi çeken kartlardan biriydi.” Bu doğruydu. Âşıklar kartı bana kart vardı ama Âşıklar kartı değildi.

hiç

gelmemişti.

Sahip olduğum kart, yıllar önce yok edilen

Bende olan bir

İmparatoriçe kartıydı

Büyükannem bana vermişti ve bu kartın varlığını ailem dahil kim se bilmiyordu. Büyükannem Rozalia ile ikimizin sırrıydı. “Bir gün sana geleceğine eminim.’’ Ona göz dağı verdim. “O zamana kadar bana iyi davranmalısın

yoksa kartına elveda demek zorunda kalabilirsin.” “Kuklacı’nm seni isteme nedeni kart mı yoksa başka bir şey mi?”

diye sordu kafa karışıklığı yaşarken. “Hayır, hayır, onun kartlarla işi olmadığına eminim,” derken se sim net çıktı. “Onun derdi direkt olarak seninle. Seninle ilgilendiğim için radarına takıldım.” Bronz, Kuklacı’yı düşman olarak görmüyorsa da Kuklacı’nm tek

ve en büyük düşmanı Bronz’du. Ona karşı büyük bir kin ve öfkeyle doluydu. Adını duyunca bile cinnet geçiriyordu. Tahammülü hiç yok tu ve onu alt etmek istiyordu. “Anlamadım?” diye sordu Bronz.

“Bronz…” diye fısıldadım. “Ben yıllarca sana ulaşmaya çalıştım.”

Hem de çok uzun bir süre, His. O kadar uzun bir süreydi ki, ömrü mün çoğunu ona adamıştım. Son altı yılım Bronz’dan ibaretti ve tek bildiğim oydu. Bütün yayınlan ele geçirip yaptığı konuşma aklımdan

hiçbir zaman silinmemişti. Onu, o andan beri anyordum.

“Bunun farkındayım,” dedi Bronz. “Beni aradığını biliyordum, Hisar. Birkaç kişiye beni sorduğun için kulağıma gelmişti.”

“Seni bulmak için neler yaptığımı bilsen aklın hayalin şaşar. Ko lay yollardan geçmedim. Senin sandığın gibi ben sadece iki üç kişiyle

konuşmadım,” dedim gerçekçi bir şekilde. Bu söyleyeceğim çok ho şuna gitmeyecek olsa da en sonunda dudaklarımdan döktüm. “İletişi me geçtiğim insanlardan biri de Kuklacı’ydı.” Çatılı olan kaşlarını daha çok çattı. Elindeki bardağı sıkarken çe nesi kasıldı. Onunla karşı karşıya geldin mi?” diye sordu hoşnutsuz bir tınıyla.

160 CamScanner ile tarandı

Bı <mz II “Elbette,” dedim. Bacağım indirdi ve bııkışlıuıııı benden kaçırdı. Kııhıılııız olmuştu,

“Kuklalarıyla falan karşına çıkmıştır.” “No?” dedim şaşkınlıkla. “Kuklalarıyla işim olmaz. Karşıma o şekilde çıkmadı. Hayır,” derken bakışları beni buldu. “Direkt olarak onunla görüştüm.”

Bana inanmayan gözlerle bakıyordu. Kuklacı’yı gören kimse yok

tu. Bronz gibi kendini gizlemeyi seven biriydi. Bronz’un gölgesi bile yokken Kuklacı’nın parmaklarıyla oynattığı bir sürü kuklası vardı, “İnanmıyor musun bana? Tamam, yalancıyım ama arada doğru

söylediğim oluyor!” dedim hayıflanarak. Gözlerinde inanca dair hiç bir şey göremedim. Bana kesinlikle inanmıyordu. Onunla görüşmüş

olacağıma ihtimal dahi vermiyordu. “Bronz bilmem farkında mısın

ama sen de kimsenin karşısına çıkmıyorsun! Birinin karşısına çık

tığım ilk ve son demiştin!” deyip ona hatırlatmaya çalıştım. “O kişi benim ya hani?”

Viskisini tek hamlede kafasına dikti. “Sikeyim,” diye mırıldandı ğını işittim. Kendi kendine fısıldadı. “Senin karşında kim durabilir ki

zaten…” “Yani kendimi övmek gibi olmasın ama bir şekilde karşıma çık

masını sağladım. Onu gördüm, tanıştık ve seni aradığımı bildiği için bana ortaklık teklif etti. Çünkü beni, senin yanında görmek istemiyor

du,” diye devam ederken soluklarını sertçe almaya başlamıştı.

“Kabul etmiş de olabilirsin etmemiş de…” dedi şüpheyi elden bı

rakmadan. “Merak etme,” dedim tatlı bir edayla. “Kendimi ağırdan satmasını

biliyorum. Hemen kabul etmedim. Sana ne dediysem aynısını ona da dedim. Tıpkı senin gibi o da bir gün kabul edeceğimi umuyor.”

“Kabul etmediğin için, ettirmenin yollarını arıyor,” dedi Bronz,

kafasını ağır bir hareketle sallarken. “Eğer ben sana düşman olursam, seni kolaylıkla kendi tarafına çeker.” öfkeyle soludu. "Katliam çı

kartıp her şeyime zarar vermesinin nedeni de buydu, değil mi? Seni öldürmek istememe neden olacak olaylar yarattı ve bir şekilde kahra

manın olup sempatini kazanacaktı.”

1(11 CamScanner ile tarandı

Özge Naz Hızlıca yavaşça salladım. “Tam olarak öyle.” “Piç kurusu…” Onun olayları bu kadar hızlı çözeceğini hiçbir zaman düşünmeiniştim. Bronz beni bir kere daha yanıltmıştı. Hep düşündüğümün

tersini yapıyordu. Ona boşuna Bronz demiyorlardı. Boşuna daha onu görmeden zekâsına hayran kalmamıştım.

Hiç beklemediğim bir soruyla, “Neden yıllardır benim peşimdesin, Hisar?” dedi. Sabrı okyanus kadar büyük olsa da derinliği bir değildi. “Neden beni arıyorsun? Benden ne istiyorsun?”

“Günlük dışında senden istediğim bir şey yok.” “Sadece günlük olamaz,” dedi. “Yüzümü gördün, yıllardır aradı ğın adam karşında, ne istiyorsun ondan?” diye sorarken yüzümü dik

katle izledi. “Bronz’da aradığın ne?”

Ona direkt olarak söyleyemezdim. Bunu yapabileceğine inanmam lazımdı. Kendimi kimseye açmamıştım ve ona bunu söylersem ken dimi açtığım ilk kişi olacaktı.

“Buna kesin olarak bir cevabım yok, birkaç teorim var ama hepsi

birbirinden saçma!” dedi. Ne düşünmüştü ki? Güç için? Para için? Yükselmek için? Kart için? Ben hepsine zaten sahiptim. Hiçbiri de

ğildi.

“Umarım kesin bir cevap bulursun,” dedim. “Beni neden aradığını söyle,” dedi ısrarcı bir tavırla. “Bunu senin dudaklarından duymak istiyorum.”

Aynı kararlılıkla, “Hayır,” dedim. “Hisar!” dedi sertçe. “Bana seni öldürmemem için tek bir neden söyle!” diye devam ettiğinde kolumu avuçlarının arasına alıp sıktı. Benim seni yaşatmak için hiçbir nedenim yok! Öldürmek için sana

yüz tane neden sayabilirim ve saydıktan sonra da kendi kafana sıka cağın aşikâr!” Soğuk bir vurguyla korkusuzca, “Öldürsene,” diye fısıldadım.

“Neden öldürmüyorsun?” Bakışları bakışlarıma mühürlenmişken aynı tonlamayla, “O kadı nın beyninin içini merak ediyorum,” dedi. “Kafasına sıkarsam mera

kımı gideremem.”

162 ^mscanner He tarandı

Bronz II “Yalnız değilsin,” dedim tok bir gülümsemenin sonunda. “Sıra ya gir, bunu merak eden çok insan var. Başı Kuklacı çekiyor.” Bu isimden nefret etmeme rağmen dilimden düşürmüyordum. “Üstelik

geliştirdiği teknolojiyle ölü ya da diri olmamın pek bir önemi yok.

Sadece beynim önemli. Beynimi alırsa, aldığı an önünde diz çökmeye hazırlansan iyi edersin, Bronz.”

Harelerine koyuluk damladığında kaşları iyice çatılmış, alnının ortasındaki damar belirginleşmişti. Kolumu sıkan parmakları kont rolünü kaybedip iyice avuçlayarak beni kendine doğru sertçe çekti.

“Bir daha,” derken sesinden akan siniri, bir bedene bürünmüş gibi güçlüydü. “Bir daha sakın böyle bir şey söyleme! Bronz kimsenin

önünde diz çökmez!”

“Kendinden üçüncü şahısmış gibi bahsediyorsun,” dedim fark et tiğim bir detayla.

“Bronz her ne kadar bana ait bir kimlik olsa da bir oluşum,” dedi. Öfkeli ses tonu sıcaktı, parmakları tenimi sarmaya devam etti. “San dığının aksine çabucak diz çökecek biri değilim. Öleceğimi de bilsem

diz çökmem.

Ben İmparatorum. Bunun için her şeyimi verdim. Her

şeyimi. Başkaldınp gerçekleri konuştuğum için terörist ilan edildim. Vatanımdan edildim, vatansız kaldım. Yerim yurdum yok artık. Kim liğimi bunun uğruna yok ettim. Kendi adımı bile unuttum. Krallar gibi tek bir tane krallığım yok, krallıklarım var. İmparator ve Kral

arasındaki farkı bile bilmiyorsun.” Bana onaylamayan bir tavırla bak

tı. “Diz çökmekmiş…” Gerçekleri konuştuğu için terörist ilan edilmiş, vatanından edilip vatansız kalmış, yeri yurdu olmayan, adını bile unutan bir kimliksizdi.

Böyle birinin kaybedecek hiçbir şeyi olmazdı.

“Buna ne ben ne de benliğim izin verir. Böyle bir şey asla ger çekleşemez.” Kendinden emin bir şekilde konuşmaya devam etti. “Benim bir üstüm yok, benden daha yükseği yok, Hisar. İmparator

dediğin budur. Bahsettiğin yüzsüz, değil benim seviyeme gelmek, be

nimle karşı karşıya bile gelemez! Bunca zamandır gelemedi de! Anca

kapıma kuklalarını yolluyor! Sadece etrafımdakilere zarar vermekle kalıyor!”

163 CamScanner ile tarandı

Naz Bacağıma dikkat edip koltukta biraz yana kaydım. “Bronz,” fısıldadım. Onun aksine daha yumuşak şekilde elinin üstüne e]^ yerleştirdim ve yasıktım. Kehribar gözleri, elini tutan eli^

düştü. , . Çok ceçtneden tataşlanmız buluşunca. “Kayıpların ve zareri^ için üzgünüm.” dedim. “Her ne kadar kabullenmek memesem de bs.

rün ota bitene ben sebep oldum. Ben buraya girmeseydım böylefe sev vercekleşmezdi. Benim amacım, sen her ne kadar inanmak m^în de sntaızca tadöğû almakn. Bu uğurda btnne zarar vermeyi Evet, korumalann karşıma çıksaydı onlarla dövüşfr. düm ama öldürmek?" Katan iki yana salladım. "Benim yontma,

bU Benytauzca hislerin kariliydim. Kimseyi fiziksel anlamda öldür,

mpzriim Elimi biç kana bulamamıştım. Bir gün birini öldürmek ur

nnıda kalacaksın. His. Herkes mutlaka birinin karili olur.

“Fakat Kuklacı, kılıma bile zarar vermeyecekti. Yaralanmamın se bebi o. Onun iplerini sökeceğim! Öldüreceğim ilk kişi de o olacak!’ dive konuştuğumda bedenimi saf bir nefret ele geçirmişti. Bronz tek kaşmı kaldırıp oldukça sen bir şekilde gözlerimin içine bakn. “Onu sana bırakacağımı mı sandın?” ‘Sakm Bronz, bu benim meselem.*’ diyerek karşı çıktım. “Kuklan beni gerçekten tanımıyor ve ona His Alatav’m kim olduğunu göstere

ceğim! Yüzündeki dikişleri bir bir sökeceğim! Yüzündeki ifade değişti. “Dikişlerim sökeceğim derken?

sordu. “Onu nasıl görmüştün?” “Yüzsüz.” dedim kasılan midemle. O görüntüsü aklıma geldi-

nık kokusunu tekrar hissettim. “Bir maskesi var. deriden yapılma ’•

yüzünün bu taraflarında dikişleri bulunuyor.” Parmaklarımı Bren2 yüzüne yerleştirip yavaşça dokundum. Şakağından itibaren t^nl , gezdirirken Bronz dikkatle beni izliyordu. “Boydan boya dikı?e CamScanner ile tarandı

maskesine rağmen yüzüne bakmaya korkarsın. Yüzü yanmış- Fe durumda. Ellerinin gözüken kısmı da yanıktı. Senin gibi takını elb manyağı.”

164

Bronz II «ediğime alınmış gözüküyordu. “Pardon,” dedim hızlıca. S°n ka ^imsc takım elbise manyağı olamaz.” “Senden başJ bcıada demiştin,” deyip duraksadı. “Yasni^ donuklaşırken, “Evet?” dedim. Nefeslerim sıkyüzümûckI 1,41

jaşm>Şn’, jnlavı başının belada olduğunu biliyor musun?” diye “bJeVöcn u w „ /••Onunlakimin uğraştığını… sordo„ jjve mırıldandım. “Eski hayatından birileri olduğunu <i4ayıı** ’Sti fakat bir türlü ilgilenemedim.” söylemi? sorumıusu da Kuklacı denen yüzsüz, Hisar,” dediğinde ’BUn-revi gören kelimeleri nefesimi kesti. “En başından beri Yas”e5t v^ıt’la uğraşan o. Tıpkı diğerleriyle uğraştığı gibi onu da ken ^kla etmek istiyor ve anladığım kadarıyla onu oğluyla tehdit

ediyor-” . İşte bu, beklemediğim bir şeydi.

CamScanner ile tarandı

KAYIP HİS RESİTALİ aşamak, nefesten ibaret elerlerdi. Yaşamım sonlanmış gibi

Y

hissediyordum çünkü aldığım her bir nefes beni boğuyordu. “Ne?” dedim dehşetle. Beynim uyuşmuştu. Söylediklerim

algılamam güçleşmişti. Doğru duyduğuma emin olmaya çalışıyor

dum. “Hayır, hayır…” derken kalbim kan yerine kor pompalamaya

başladı. “Siktir, siktir, siktir!” Kuklacı, Yasmin ’le de mi uğraşıyormuş, His? Evet, Kuklacı en yakınıma kadar el uzatmıştı. Bana zarar vermesi hiçbir şeydi. Asıl beni çileden çıkartan, vli

Yağız ve Yasmin’e kadar ulaşmasıydı. Oturduğum yerden kalkmaya çalıştığım sırada Bronz beni y dı. “Nereye?” diye sordu sertçe. Kolumdan nazik olmayacak şe çekerek geri oturmamı sağladı. “Otur oturduğun yerde! Da a s

yeli saniyeler olmamışken pişman etme beni!”

derken koll^

“Kuklacı’nın belasını sikmeye gideceğim!”

kat edecek Ş»’ i “R1PN elinden kurtulmaya çalışıyordum fakat bana mısın demiyordu’ arasında minik bir arbede yaşandı. Bacağıma dik

beni, Bronz!”

166

••Öfkeni sıcak tut, Hisar,” dediğinde sesi kulaö.^ . jeyeccklcrim bitmedi.” 6 nıa I{‘ sızdı. sızdı. “baha SÖyH1Zlica arkama doğru döndüm. “Ne?” dedim serte «n L Daha ne ^r.” … , “Bu söyleyeceklerim sadece ikimiz arasında kalmalı” I ı- c asime oldukça sakin bir tonda. Onun bu kadar sakin bJ """ büzere bir bomba olmam birbirimize ne kadar z,t ölduğumuzT^

kere daha gözler onune sermişti.

b

zu Dlr

“Lütfen uzatmadan anlat!” Ondan çok uzaklaşmama izin vermeyecek şekilde beni yavaşça

bırakt,. Dağılan saçlarımı yüzümden iteledim ve meraki, gözlerle

baktım“Yıllar önce 3 Mart 2016’da hepimizin yollan farklı bir yere yö neldi.” Konuşmaya başlayınca sözlerine dikkat kesildim. Kalbim ağzrnıda atıyordu. “Kendi tarafımdaki insanlardan bahsedecek olursam Sanaç büyük bir ihanete uğradı. Viran hayatındaki en değer verdiği insanı öldürmek zorunda kaldı. Serdal’ın ise tüm ailesi suikasta kur

ban gitti.” Zihnim bin parçaya bölündü. “Aynı gün, Hisar. Hepsi aynı gün içinde oldu. 3 Mart 2016. Bu tarihten sonra kimse ne eskisi gibi oldu ne de göründüğü gibi.” “Ne?” dedim dehşete düşmüş bir sesle. Duyduklarımı algılamakta güçlük çekiyordum. “Bir dakika, önce sindirmem lazım…” Derin bir nefes aldım. “Hepimizin hayatı bu tarihte mi değişti?” diye sordum

ir türlü anlayamazken. Aslında fark ettiğim bir şeydi fakat yeni dedın^ e^en’nce feleğim şaşmıştı. “Aynı zamanda sen de bir başkal-

ıjjıjj aPtln‘ Yasmin… O gün Sanaç’ı terk etti ve kendini her yerden

…. n‘ diye sordu Bronz. “O gün sana bir şey olmadı mı Hisar?”

^^zcısını verin! ”

0

mıyoksa aşkın mı?” cümle zihnimde dolaştı. İsli bir koku burnuma denim sanki tıpkı o zaman olduğu gibi toprağın altına diri

167

CamScanner ile tar<

..Hiçbir yere gidemezsin!” dedi keskin bir tonda

..0eni bir saniye daha burada tutamazsın!”

diri gömüldü. Ben ölümü seçmiştim. Bana, aklın mı yoksa aş^

dediklerinde ölüm demiştim. Çünkü aklın da aşkın da seni yalnızca ölüme götürürdü.

“Operasyon tekrardan başlatıldı. “Bu operasyonda başarılı olmak zorundasın yoksa ölecek^., “Başarısız oldum…” Nefesim daha alamadan kesiliyordu. Vücudum kanncal^ Başarısız oluşum yüzüme tokat gibi çarptı. Ben o gün başarıp

muştum. “Kim yüzünden?” diye sorduğunda bana bir şeyler olduğunun far kındaydı. “Biri yüzünden…” dedim yavaşça. “Bir kemancıdan dolayı…»

Kemancı. Hayatıma girdiği ilk andan itibaren her şeyi berbat et.

meye yemin etmiş gibiydi. O günü de berbat etmişti. “Bunların arkasında tek bir insan var, Hisar, dedi kendinden emin çıkan sesiyle. Bir şeyler bildiği barizdi. “Çünkü aykırı olan çocukları

toplayıp kendine bir ordu yaratmak isteyen biri var.” Bakışlarımı ona kaldırdım ve inanamayan gözlerle baktım. “Bana

her şeyin sorumlusunun Kuklacı olduğunu söyleme!

Kuklacı ve kemancı aynı kişiydi. Zihnim çığlık çığlığa bağırıyordu. Bu ihtimal elbette aklıma gel

mişti fakat gerçek olması beni fazlasıyla dehşete düşürmüştü. “Kesin değil ama bizi bu kadar tanıyıp da düşman olan başka kim se yok. O içimizde olan biri. Aynı zamanda bir o kadar da dışımızda.”

Ellerini birbirine sürttü. “Eğer konu Kuklacı ise akıllıca hareket et meliyiz, diğer türlü herkes yalnızca birer kukla olur.” Kural beş, kimseye kukla olma.

“Önce öğrendiklerimi sindireceğim.” “Bu yüzden onu öldürmeyi falan aklından çıkar,” dedi tehl e tonda. “Eğer düşündüğüm gibiyse bu altı kişi, bir arada kalıp man

ve planlı hareket etmeli.” “Bu altılı yan yana geldiğinde yalnızca felaket olur, de ı, bir şekilde. “Ben belasını sikme konusunda ciddiyim, r°nZ’a^.Bana kaşlarını çatarak baktı. “Ben dava arkadaşlarımı yo madım, Hisar,” dedi sertçe. “Senin de Yasmin’i yolda bu m

168

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

Bronz II 1nüyorum. Kafama göre gidip belasını sikeceğim meselesi değil dÖ? nCe bu konuda anlaşalım.” diğerleri Kuklacı’nın tek düşmanımız olduğunun farkında mı?”

soru yöneltirken kendimi sakinleştirmenin yollarını arıyordum. ^Keredeyse hepsinin hayat hikâyesini biliyorum,” dedi sıkıntıyla. Banlan daha önce kimseyle konuşamadığı yüz ifadesinden belli olu-

ordu- “Hepsi bana 3 Mart 2O16’nm suçlusunun ismini verdi fakat [simlerbirbirinden farkİL Hi?biri Irkında değil… En kötüsü de…”

’ Harelerim şaşkınlıkla irileşti. “Daha kötüsü de mi var?” “İntikamlarmı aldıklarını sanıyorlar.”

İşte bu daha kötüsüydü. Eğer bu kişi Kuklacı’ysa hepsinin karşısına tekrar ve tekrar çıka

caktı. Onlara zamanında ne yaşattıysa aynısını tekrar yaşatacak ola

bilirdi. “Siktir,” dedim. “Siktir, siktir.” Dilimin ucuna gelen bütün küfür

leri tek bir sözcüğe sığdırmıştım. “Asıl suçlunun kim olduğunu bil medikleri için yaşadığının farkında değiller.” “Evet,” dedi Bronz, yüzünden düşen bin parçaydı. “Karşımızdaki

kişi öylesine biri değil. Bir doktor ve kuklalardan oluşan bir ordusu var. Yüksek ihtimalle biletini kestikleri kişiler de onun kuklalarından bilileri. Amacı da Arkana’nın kabul etmediği, kart için yetersiz gör düğü çocukları toplamak.”

Kuklacı’nın doktor olduğunu biliyordum. Uzman olduğu alan da beyindi. Onunla ilk kez karşı karşıya geldiğimde kartlar hakkında hiçbir şey dememişti. Direkt olarak ilgilendiği kişi bendim. Benim

gibi diğerleriyle de ilgileniyorsa, Yasmin ve ben hariç diğer dörtlünün bir kartı mevcuttu. Onları kartı olmasına rağmen neden istiyordu ki?

Ama şu an Serdal, Viran ve Sanaç’m bir kartı var? Onlar da eskiden kart sahibi olmayan çocuklardı. Arkana tarafından kapı dışarı bilmişlerdi. Şimdi nasıl kart sahibi oldular?” Çünkü şu an yönetim tamamen bana ait, Hisar,” dedi kalın çıkan ’yle. Arkana her çocuğa yalnızca bir hak veriyordu. Ben davamve Jmasinı ’stediğim insanları yıllardır araştırıyorum; Sanaç, Viran

ba?ar,b olmalarına rağmen kartsız ayrılmışlar. Arkana en>tne] bir projeye sahip değil. Hataları mevcut ve onların Arka169

c c CD U 03 E

na’ya girdiği dönemde bir hala yüzünden seçilmediklerini Asıl kart sahipleri olmaları gerekirken ölüm emirleri vcriln,, de ölüm emrim eerilmifli. “Bu yüzden bütün kanlara tektar J olduğumda onları tüm sürece tekrar tabi, tuttum. Çok daha 5

sonuçla kartlara sahip oldular.” Benim, Arkana tarafından kabul edilmeyen, zamanında yük bir kartını mevcuttu. Lâkin Yasmin’in hiç kartı yoktu. “Yaşmin tekrardan sürece tabii tutulabilir mi? diye sorduğa meraklı gözlerimi gözlerinin içine diktim. “Beni tehdit etmeseydi evet,” derken yüz ifadesi sertleşti, “pu

İmparator’u tehdit etmenin cezası ölümdür.” Yaşmin benim için Bronz’u tehdit etmişti. Bronz u kimse edemezdi. “Bronz…” derken sesim fısıltıdan ibaretti. “Dünya değişti anık

Babanın zamanında işler böyle yürüyor olabilir ama arkadaşını koru, mak için İmparator’u şakacıktan tehdit etti diye kimseyi öldürmemelisin. Bu resmen diktatörlük!” “Şakacıktan?” Kaşlarını kaldırdı. “Diktatörlük?”

“Hiç şakadan anlamıyorsun!” dedim hayıflanarak. Benim aksin» çok ciddiydi. “Eğer Yasmin’e bir şey yaparsan Kuklacı’nın ekmeğine yağ sürmüş olursun!” Bronz’un yapacaklarının bir sınırı yoktu.

Bronz’u geçtim, Yasmin’in tehdidi Arkana’nın kulağına giderse kan sahipleri Yasmin’e bir şey yapabilirdi. Bunu Yasmin’den ben istemiştim ve istediğim için kendimden

nefret ediyordum. Zaten tehlikeli olan hayatını bir de ben tehlikeye

sokmuştum ama bir şekilde halledecektim. “Bu konuyu kapatalım, dediğim gibi Yaşmin şu an önceliğim değil,” dedi kendinden ödün vermezken. “Önce Kuklacı denen süz, 33 korumamı öldürmesinin ve kızımı yaralamasının hesabım’*

recek. Onunla işim daha bitmedi.”

33 koruması ve yaralı kızı… 33 koruması bir kukla gibi asılmıştı. Hepsi kafalarına isabet kurşundan dolayı ölmüştü. Kuklacı, beyni hedef alıyordu. Bronz’un kızı patisinden vurulmuştu.

170

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

•se bacağımdan yaralanmıştım.

da ka™ diyOK Hansi hz,y^ ^xorsa„a, His-, L dalAS"" düşüncelerden aynan ses, “Kafama içinde konuşun „ Hisar,” dedi. Hiç bozuntuya vermeden kirpiklerimi kuptun “Bu ‘’“”Vbenimle birlikte ilerlersin ya da kendini benim yolumdan çeker-

Kuklam ile tek başına hesaplaşmana asla izin vermeyeceğim!” S“’ Ona uysal bir tavırla baktIm’ “DİSerieri peki?” diye sordum. “On-

|ırbize dahil olacak mı?”

“Olmak zorundalar,” dedi. “Hiçbirinin kabul edeceğini sanmıyorum. Özellikle de asıl suçlu

nun Kuklacı olduğunu öğrendikten sonra hiç kimse durmayacaktır.” Çünkü ben durmayacaktım. Ben bile durmuyorsam diğerleri asla durmazdı. “Burada bize iş düşüyor.” Beklentiyle bakmaya başladı. “Hepsini

bir araya toplayıp konuşmamız gerekiyor.”

Bronz’a tamamen karşı çıkmayacaktım; fakat tamamen yanında da olmayacaktım. Dostunu yakın, düşmanını daha yakın tut mantı

ğıyla onu bir süre boyunca inceleyecektim. Körü körüne güvenemez

dim. Kendime bile güvenmiyordum. “Yasmin ve Sanaç’ı ben hallederim.” Ne diyorsa yapacaktım.

Eğer ona karşı çıkarsam Kuklacı konusunda beni tamamen saf dışı bırakabilirdi. Bunu istemiyordum. “Serdal ve Viran’la da ben konuşurum,” dedi. İkimiz de sessizliğe gömüldüğümüzde etrafta garip bir durum oluşmuştu. Şu an birbirimizi yememiz gerekiyordu fakat biz, normal insanlar gibi sorun çıkarmadan konuşabilmiştik. Hem de uzun daki kalar boyunca.

Şu an seninle oturup, kavga etmeden konuştuğuma inanamıyo-

nı’ derken yüzümdeki garip ifadeyle ona bakıyordum. O da bu du-

fark etmiş olacak ki oturduğu yerde gerindi. Bizim için beklenani Doklarım kıvrıldı. “Beni öpsene, gerçek olup olmadığını anlayayım.” lerini k* dernemi beklemiyor olacak ki gözbebekleri genişledi. Göz

inanış

kere klrPtL Soluklarını sertçe alıp verirken hoşnut o iydi. ‘Böyle baktığına göre yaşadığımız her şey gerçe ,

171

CamScanner ile tarandı

BronzII

Özge Naz dedim geriye doğru yaslanırken. “Eğer öpseydin sanrı gördüğüme

emin olacaktım.”

“Anlaşılan seni öptüğümü düşlüyorsun,” dedi Bronz, konuyu de ğiştirmek istercesine.

“Keşke başka neler düşlediğimi de bilsen, Bronz. Bazen bilmek de yetmiyor. Keşke gerçekleştirsek.” Dilini damağına vurup onaylamayan bir ses çıkardı. O sesi çıkart ması hoşuma gidiyordu. “Sana daha önce komik olmadığını söyleyen

oldu mu? Gerçekten komik değilsin, Hisar.” Ona gözlerimi devirdim. “Onu bunu boş ver de…” diye mırıldan

dım. “Sana bir şey soracağım ama bana karşı dürüst olmalısın. Lütfen

şu efendiliğini konuştur ve bana tek bir yalan söyleme.” “Seni dinliyorum.” Ciddi bir tonda, “Ben kendime güvenmiyorum,” dedim. “Etrafım

da olan kimseye de güvenmiyorum. Kendi aklıma, nabzıma, nefesi

me bile güvenmiyorum. Her an beni yarı yolda bırakabilir, bir gün aklım unutur; kalbim durabilir, nefesim kesilebilir.”

Kafasını beni onaylamak adına ağır bir hareketle salladı. “Mantık lı,” dedi beni ilgiyle izlerken. “Bu konuda birbirimize benziyoruz.” “Beni bayıltmadan önce neden, bana bakıyordun ama beni görmü

yordun dedin?” Sorum karşısında kasıldı. “O zaman hep senin etrafındaydım ama seni hiç görmedim mi? Bunca zaman sen burnumun

uçundaydın da ben hiç fark etmedim mi? Bunu mu anlamam lazım, Bronz?” Bir süre sessizliğe gömüldü. Bunu fırsat bilip konuşmaya devam

ettim. “Bildiğim kadarıyla aklımla zorum yok,” dedim. “Senin yüzünü

görmediğime eminim. Yani en azından uzun bir süre seni görsem,

kolayca unutulacak bir yüze sahip olmadığından ikinci kere gördü ğümde anımsayabilirdim.”

Bakışlarımı indirdim ve ellerine baktım. VI yazılı dövmesini in celerken donuklaşan harelerimle öylece durdum.

olabilir, His.

Bu dövmede bir şey

“Seninle daha önce tanışıp konuşmadığıma eminim,”

dedim, “Emin olamadığım bir kısım var. Zihnim bazen bana oyun

oynuyor.”

172 Ca^eanner„etafsM)

Bronz II Söylediklerime dikkat kesilmişti. “Bana şimdi doğruyu söyle,” dedim gözlerinin içine bakarken. “Biz seninle şimdiki zaman dışın

da hiç tanışıp konuştuk mu? Beni bu olaylardan önce, daha önce hiç gördün mü?” Sessizce yutkundu. Hiç uzatmadan, “Defalarca gördüm,” dedi.

Sesi olduğundan daha soğuktu. “Ama hiç tanışmadık.” Zihnim bin parçaya bölünmüş gibiydi. “Nerede? Ne zaman?” de dim merak içinde.

“Herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda. Hepsinin çetelesini tutamam,” dedi umursamaz tavrıyla. Bunun sadece bir kere görme

den ibaret olmadığını anlamıştım. “Seni çok kez gördüm.” Ortama

isli bir ses yayıldı. “Seni gördüm ama sen bana hiç bakmadın.”

Bana baktın ama beni görmedin. Bu adamın olduğu ortamda nasıl ona bakmayıp geçmiştim, an

lamıyordum. Burada yanlış bir şey vardı. “Böyle bir şey mümkün olamaz, seni gördüğüm an o gece yatakta olmamız gerekiyordu,” de

dim.

Biraz fazla mı açık sözlüsün, His?

Yakışıklı biriydi, fazlasıyla

çekiciydi de. Ona kapılmamam mümkün değildi. “İlgilendiğin görünüşüm değil de kimliğim olduğu için olabilir

mi, Hisar?” dedi bana kızar gibi. Kendimden emin bir şekilde, “Unutulmayacak bir yüzün var, seni gerçekten görmedim ben,” dedim.

Kafasını salladı. “Görmedin,” dedi tok bir sesle. Görmemi bek lemiş gibiydi. Bana belki de bu kadar acı ve sert bakmasının nedeni

buydu. “Bunda ikimiz de hemfikiriz.”

Odanın kapısı açılınca bakışlarımız oraya çevrildi. Gördüğüm be denle birlikte kaşlarım havalanırken Bronz da benim gibi gelen kişi ye bakıyordu. Sanaç emin adımlarla yanımıza yaklaşırken yüzündeki ifade kalbimin katrana bulanmasına neden oldu. Yorgun, kırgın ve

mutsuz görünüyordu. “Bronz,” dedi tekdüze bir sesle. Bana bakmıyordu. Sesi soğuktu. “His’le yalnız konuşmam mümkün mü?” “İyi gözükmüyorsun, neyin var?” diye sordu Bronz. O da bir şey

ler olduğunun farkına varmıştı. Sanaç, en son gördüğümden bir hayli farklıydı.

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Dudaklarımdan endişenin esiri olan bir ses döküldü. “Sanaç.. Sanaç’ın gökyüzü mavisi bakışları anında beni buldu.

Yüzü

gülmüyordu. Sürekli olarak sempatik tavırlarla gördüğüm adam

rebileceğim en sert hâliyle karşımdaydı.

a.sla gö-

Aramızdaki bakışma son bulmazken Bronz ayağa kalkıp,

sizi yalnız bırakayım,” dedi. Saniyeler içinde odadan çıktı ve bizi baş

başa bıraktı. Onun ayakta dikilmesine karşılık, “Otursana,” deyip yanımı işaret ettim. Oturmadı. Lafı hiç uzatmayıp direkt olarak sordu. “Beni Yasmin’in evine bilerek mi gönderdin, His?” “Sadece Yasmin’in iyi olduğundan emin olmak için gitmeni is

tedim,” derken dudağımın kenarını ısırdım. Sanaç a her ne olduysa

buna neden olan kişi bendim. “Keşke gitmeseydim,” dedi Sanaç, sesinden akan pişmanlıkla. “Ne oldu?” diye sordum emin olmamakla birlikte. Cevap verme diği için tekrar seslendim. Sadece boşluğa dalıp gidiyordu. “Sanaç?” Elimi koltuğa vurdum ve tekrar oturmasını işaret ettim. “Bura ya gelsene,” derken ses tonumu sert tuttum. Sanaç ne dediğimi anca işiterek ağır hareketlerle kendini koltuğa bıraktı. “Neler oldu? Onu bulabildin mi?” “O iyi,” dedi ifadesiz bir tonda. Ses tonu aksini iddia ediyordu.

“Hiçbir sıkıntısı yok. Gayet iyi. Üstelik…”

Sustu. “Üstelik?” “Evli, mutlu, çocuklu,” derken gözlerini gözlerime dikti. Kabur

galarıma bir ağırlık çöktü. “Daha ne olsun?” Yasmin, evli, mutlu ve çocukluydu. Utkan’la bildim bileli evliyi-

Yağız bildim bileli vardı. Sanaç bunu yeni öğreniyordu. Yılla1" s°!’r3

gördüğü kadını, başkasıyla evlenmiş şekilde bulmuştu. “Bu şekilde öğrenmeni istemezdim, özür dile-” “Dileme.” Bilerek yaptığım falan yoktu. Onun için çok endişelendimden başka kimse gitmezdi. Bunun için sana çok minnettarım t keşke ben gitseydim. Gitmek istedim ama Bronz beni gönderm^

174

|-aZ|asıyla üzgündüm. Sanaç öğrendiği şeylerin altında kalmış<JCı<aldıranıanl,ştL U ‘‘Keşke His,” dedi tamamen bana döndüğünde. “Keşke hiç öğren dim. Ben bu gerçekle nasıl yaşayacağım?” n’e‘‘Neler hissettiğini tahmin bile edemem,” diye fısıldadım. Sesim-

acı akıyordu. Benim bile kaburgalarıma keskin bir ağrı çökmüş-

ven Sanaç’rn nasıl ağnmasındı?

Sanaç yaralı olmayan dizime uzandı. Başını yaslaması için yer a tığımda yavaşça başını yasladı. Ağladı ağlayacaktı fakat yapamı-

ordu İçine kan doluyordu. Elimi saçlarına yerleştirdim ve yavaşça okşadım. Bu konuda teselliye ihtiyacı vardı. “Hiç maskeni düşülmek istedin mi?” diye sordu kısık çıkan sesiy le. Bakışları tek bir noktaya odaklanmıştı. “Çoğu zaman.” “Ben her dakika istiyorum, His,” dedi derin bir nefes alıp verir

ken. “Olmadığım biri gibi davranmaktan, bir kart sahibi olmaktan, arayıp bulamamaktan, bir maskeyle yaşamaktan bıktım artık.” Hepi mizin düşene kadar bir maskesi vardı. “Ben sadece onu istemiştim.

Benim olmayan bir kadım…” Yüreğime bıçak saplandı. Yasmin’in yapmış olduğu çok ağırdı fakat ona kızamıyordum bile. Çiçeğimin mutlaka bir açıklaması ola

caktı. Üstelik bana anlaşmayı bozmak istediğini söylemişti. Nasıl kı-

zacaktım ki? Hepimiz bir şeylere zorlanmıştık ve Yasmin’in belki de

aramızda en kötü hâlde olmayacağının bir garantisi yoktu. “Çok mu aradın onu?” “Çok aradım, kırmızı bültenle bile dünyanın her yerinde aradım. Bana mısın demedi. Gözümün önündeki kadına kör olmuşum, onu o tadar uzakta aradım ki, aynı şehirde olacağımıza hiç ihtimal verme-

dedi yoğun bir hayal kırıklığıyla. İnsan zaten en çok gözünün önündekine kör oluyordu. Tıpkı, gözümün önünde olmasına rağmen Bronz u hiç görmedigibi. bir111’11 e s,nlsıklam a§lk olduğu belliydi. Yıllar boyunca aramayı bilen

^,rakmam,Şb. Onu terk etmesine rağmen kırmızı bültenle

175

CamScanner ile tarandı

Bronz II

1

Özge Naz “Neden ihtimal vermedin?” “Aynı şehirde olup benden nasıl uzak duracaktı? Nasıl day^ cak dedim kendi kendime. Ben dayanamazdım ama o dayan^,

dedi nefret dolu bir sesle. “Ben onu sevmek dışında hiçbir şCy

madun. Çok sevdiğim için mi gitti benden? Gidene mi zor yoksa kalana mı? Gitmek cesaret istermiş. Deliler gibi severken gidebilmek, ce^

yüreklerin işiymiş. Yüreğinden bir parça bırakır, öyle gidermiş. hep kalırmış. Kalan ise gidenin bıraktığı o parçayı hiçbir yere kondu, ramazmış. Elinde kalan yarım aşkla, sevse gitmez dermiş.

Vedalar en çok sevene zordu. “Bazen yalnızca gitmen gerekir,” dedim kırgın bir sesle. Sanaç’m elinde kalan yarım bir aşk vardı. Yaşmin giderken ona yüreğinden bir

parça bırakmıştı. “Eğer gidersen beni öldür demiştim,” dedi seslice iç çekerken. İnsanı fiziksel olarak öldürmeyen tek şey aşktı. “Dediğini yaptı. Gi

derken beni öldürdü. O gittikten sonra öldüm ben, hem de her gün.” “Her şeyin bir açıklaması olmalı.” “Neyin açıklaması, His? Bütün yaşadıklarım bir açıklamaya sığar

mı sanıyorsun?” dedi haykınrcasma. “Ben kahroldum. O evlenmiş. Ben yok oldum. O bir çocuk dünyaya getirmiş. Ben ağladım. 0 her gece beraber uyuduğu adama gülmüş. Fotoğraflarını gördüm. Çok mutluydu. Ben onu yanımda hiç böyle mutlu görmedim.” Dudaklan düz çizgi hâlini aldı. “Hep tanktı, hep üzgündü, hep buruktu.” O çok eksik, Sanaç,” diye fısıldadım. “Onu neredeyse altı yıldır tanıyorum ve hep içinde kalan bir ukdesi var. Yarım, çok yarım.” .^nSIn! $anaÇ a ^lrakrnıştı. Sanaç’ta kalan bir ukdesi vardı.

Bir ailesi var, artık tamamlanmıştır. Kardeşiyle kendine yeni bir ayat kuracaktı. Çok daha fazlasını kurmuş,” dedi dilinden nefret sizlisine nrt ’trt

^onu5uy°rdu. O acısı bana da bulaşmıştı. His-

bile benden bahTetmmi”

h3™ y“

g™BbSXtaIVeakd Se” °‘arak değİ1’” dedİm ne dİyeCC’ CamScanner ile taraı

Utkan’la ilgili bir sevdÂ k 2 yeni yeni anlıy°rum’ Sana<?- 011Un Senin yerine Utkan’Hcoymuş “derkCn ası1 bahsett® ki5’ şenmişsin-

176

Bronz I! .‘Gördüm o pezevengi,” dedi Sanaç öfkeyle. “Adam beni görünce

13,11 ’

Ama eski sevgilisi olarak değil. Galiba Yasmin beni ağzından ve durumu kuzenim diye toparlamış. Tam bir aile babasıydı. karısına sevgiyle bakıyordu.”

‘*0 benimle konuşmuyor Sanaç, anlatmıyor. Neden bilmiyorum; seninle ilgili kendini bana tamamen kapatmış durumda ve üstelik fardır böyle,” dedim üzgün bir tonda. İkisinin aşkına dair öğren^ck istediğim çok şey vardı. “Bana senin anlatmanı istesem fazla mı

olur?” Barkan’ın aylar önce verdiği bir flaşlı bellekte Sanaç ve Yasmin’in görüntülerini görmüştüm. Çok, çok güzellerdi. Aşkla dolulardı. Çok

tutkulu bir aşktı. Sanaç’ın araba yarışlarını cn önde izleyen Yasmin,

Yasmin’in bale okulu ve podyumlarını cn önde izleyen Sanaç’a dair bir sürü fotoğraf vardı. “Ne anlatmamı istiyorsun?’’ dedi Sanaç. Soruşuyla biran duraksadım. “Bilmiyorum, mesela onu ilk ne za

man gördün?” “Arkana Cemiyeti’nden birbirimizi tanıyorduk, zaten herkes bir birini tanır. Cemiyetin birçok kuralı var. Her hafta katılman gereken davetler gibi,” dedi. “Yine birine katıldım. Üstelik yarış sonrasıydı.

Herkesin gözü benim üstümdeydi. Her zamanki bendim işle, Valacan ailesinin vârisi. Arkadaşlarımın olduğu masaya oturdum, Yakut ai

lesinin kızından bahsediyorlardı. Çok kötü şeyler söylüyorlardı. Adı

çıkmıştı, herkesin yatak muhabbetinde o vardı. Bahsettikleri kadına baktım. O zamana kadar hiç ilgimi çekmemişti. Sonra onu gördüm,

simsiyah saçlı, gözleri açık renkli olmasına rağmen katrana bulanmış bir hâldeydi. Güzeldi fakat garip bir şeyler vardı.” Yasmin’in özü esmer değildi. Onu çok kısa süreliğine esmerken

görmüştüm. Çok geçmeden saçlarını sıfıra vurmuştu ve yem çıkan saçlarını gördüğünde günler boyunca ağlamıştı. Saçı, oğlunun saçıyla birlikte uzamıştı. Elbisesinde kan çiçeği vardı. Çok somurtkandı. Yanma sürekl bilileri gidip geliyordu. Diyorum ya, herkes onu yatağına atma d ^eydi,” derken rahatsız olduğu yüzünden belliydi. “Onu oradan

^*P Çıkarmak istedim.”

177

Özge Naz “Sonra ne oldu?” dedim merakla. “Bana karşı hiç ilgili durmuyordu. Nefret ediyor gibiydi. $ Can İğrek diyor ya; birden çok yüreği öpen kalbın, bana tükürr,^ ben yağmur sandım.” Sanaç sandığımdan daha çok yaralıydı. çok kırık ve buruktu. Hem sevip hem kalmak en zor olanıydı. kendinden uzaklaştırıyordu. Herkese yakındı; bana uzaktı. Son^ olduğumuzu sandım. Kendimi kandırmışım, hiç olmamışız,” dedi ağ.

lamaklı bir tonda. “Bir sabah yok oldu. Beni hiç öpmemiş, beninı|e hiç uyumamış, benimle hiç sevişmemiş gibi. “Kendini her yerden sildirmiş…” “Evet. Delirdiğimi sandım. Bir fotoğrafımız bile kalmamıştı. On-

dan geriye tek bir şey yoktu. Çok geçmeden onu bir magazin kanalın da gördüm,” dedi. O anı tekrar yaşıyor gibiydi. Elim kalbine yerleş

tirdi. Ağrıdığı belli oluyordu. “Yanında o herif vardı. Utkan diye biri. Onu nasıl sevdiğinden bahsediyordu. Deli oldum. Delirdim. Kendimi kaybettim.” Derin bir nefes almak istese de alamamıştı. “Sonra onu kaybettim. Bir daha da hiç bulamadım.

“Onu buldun.” “Sen bizi karşı karşıya getirdin.” Gözlerimin içine baktı. ‘ O ben den ölesiye geçti artık. Ölürüz de olamayız, mahşere bile kalmadık.” “Öyle söyleme,” diye direttim. “Ben Yasmin’in bir şeyler gizledi

ğine eminim. Eğer bu senin içini rahatlatacaksa-” Lafımı kesti. “Hiçbir şey söyleme, His. Hiçbir şey bilmek iste miyorum,” deyip dizimin üstünden bir hışımla kalktı. “Bu konuşma ikimizin arasında kalsın. Kimseye bahsetme, kendine bile. Hiç ko nuşmamışız gibi davran. Onu bir daha göreceğimi sanmıyorum. 0

evli, ben evsiz bu saatten sonra.” O evli, ben evsiz. Sanaç, evsiz kalmıştı. İnsanın evim dediği biri olmalıydı, Sanaç111

yoktu. Ama başkasına ev olan kadınla karşılaşmak durumunda kalacak

lardı. Sanaç, dedim sıcak bir sesle. Bilmiyorum, diğerlerine oldu» gibi ister istemez kanım kaynamıştı. Sanaç’a baktığımda kendin^ bir parça görüyordum. “Biz tesadüfen bir araya gelmedik. ŞaI1S eS birbirimizi bulmadık.”

178

Bronz II I3ana anlamayan gözlerle bakınca konuşmaya devam ettim, ..Bizi bilerek bir araya getirdiler ve üstümüze büyük bir oyun oy alılar. Onlara karşı biz… Bu altılı hep bir arada olmalı,” dedim açık’ adına. ‘‘Belki de en çok senin için zor olacak. Yasmİn’le aynı 1U altında olmak zorunda kalacaksın.”

Ç‘ “Sikerler,” dedi hırsla. “Hiçbir şeye mecbur değilim.”

»Bir kart sahibisin,” diyerek hatırlatma ihtiyacında bulundum. Mecbursun. İmparator ne derse o olur.”

Împarator’un sözünü dinleyeceğimden değildi lâkin bu altılıyı dizginleyebilecek tek şey împarator’un hükmü olacaktı. Hepimiz ba

şımıza buyruk davranırsak, Bronz’un dediği gibi yalnızca birer kukla olurduk. “Sikerler kartı,” dedi Sanaç saf bir öfkeyle. “Ben hayatım sikilmiş

diyorum sen ne diyorsun, His?!” Onun yükselmek üzere olan öfkesini dindirebilmek adma elinden tuttum. Dostane bir tavırla sıkarken, “Ben yanında olacağım,” dedim. “Ne pahasına olursa olsun. Elim elini hep tutacak, hiçbir şeyi tek ba

şına yapmak zorunda değilsin,” derken gerçek histerimle konuşuyor dum. “Bu saatten sonra hepimiz bir arada olmak zorundayız.” “Onunla aynı çatı altında kalıp mutluluğunu izleyecek değilim,” dedi. “Her ne planınız varsa, bensiz yapacaksınız, Türk lokumu.” Telefonun zil sesi aramıza sızdığında ikimizin de dikkati dağıl dı. Sanaç elini cebine atıp telefonunu çıkardı ve arayan kişiye baktı. Bana kısa bir bakış atıp, “Bunu açmalıyım,” dedi. “Efendim güzelim? Hayır, uyumuyordum daha gün bitmedi. Ta mam, hangi mekân? Birazdan oradayım sen siparişi ver, buzlar eri

meden gelmiş olacağım.” Ona ağzım açık bir şekilde bakarken harelerim şaşkınlıkla ge

mşlemişti. Sanaç, saniyesinde ruh hâlini değiştirip gecelerin aranan adamı rolüne bürünmüştü. Sesi o kadar neşeli geliyordu ki, az öne ağlamaktan beter olan adam olduğuna inanmakta güçlük çekiyo

Telefonu kapattığında, “Ben çıkıyorum,” dedi ve oturduğu yere en

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

kalktı. a “Nereye?” dedim sesime yanstyan telaşla. Bütün gece yamsm. fekten başka bir şey yapmamtştım. Adam akıllı konuşamamış

179

Özge Naz “Binleri ortalıkta Valacan erkeği görmek istiyormuş. Gide]j^ gösterelim kendimizi.” “Sanaç,” dedim hızlıca. “Daha doğru düzgün konuşamadık bije„

“His,” dedi aynı duygularla. “Ben zaten sana karşı ofkeliy^ . an seninle oturup bir şeyler konuşmak inan istediğim bir şey değj| >,

“Ama konuştun…” “Konuştum. İçimdeki zehri d>şan taşırmam gerekiyordu fakati. me öyle işlemiş ki akmıyor. “Bana neden öfkelisin?” diye sordum. “Öfkeliyim çünkü 26 Mart tarihinde, beni Rusya’ya davet ettiği

de yıllar sonra onu tekrar görmeme neden oldun. Bana oyun oynadın. Amacın neydi bilmiyordum bile fakat bana daha fazla zarar veremez,

din.” Ağzımı açmak üzereyken beni susturdu. “Hiç boşuna kendini yorma. Öfkem geçene kadar seninle konuşmayacağım, His. Sanaç söyledikleri konusunda haklı olduğu için iyice konuşup üste çıkmava çalışmadım. Onun odadan çıkmasından dakikalar sonra

içeriye Bronz girmişti. Yüzünde garip bir ifade vardı. Belli ki, Sanaç’ın buradan çıkışı na şahit olmuştu ve bu durum hiç hoşuna gitmemişti. Yanıma gelir

gelmez, “Nasıl geçti?” diye sordu. “Sanaç işi olduğunu söyleyip çok konuşmadan ayrıldı.” “Bok gibi,” dedim kızgınlıkla. “Herkese hasar bırakıyorum.” “Hisar’sın sen.” “Değilim, sadece hasarım.” “Hisar’sın.” “Değilim.” “Öylesin.” Bu konuşma belli ki bitmeyecekti. Konuyu değiştirmeye karar

verdim. “Sen diğerleriyle konuşabildin mi?”

Konuştum,” dedi ifadesizce. Anlaşılan o da güzel bir sohbet yaşamamıştı. “Ne dediler?” Kafayı yemiş olabileceğimden bahsedip durdular.” „ Nefesimi seslice dışarıya savurdum. “Elimizde sıfır var desen*5Sanaç’ın durumu aklımı bulandırırken Yasmin’in ne hâlde old^ merak etmeye başlamıştım. Onu da görmeden içim rahat etmeyece

180

Bronz II aklŞjarımı kehribar gözlere çevirdim. “Yasmin’i görmem gerc r ’’ ^ortahk biraz durulsun, diyerek reddetti. “Sen uyu dinlen, sonra

buraya davet ederim.” 0,111 ocuk edasıyla, “Uyumak istemiyorum,” dedim. .^durumda kimseyle dövüşemezsin. ” “Renim kavgam hiç bitmez, Bronz. Her şartta dövüşebilirim.” ••Onun farkındayım,” dedi ifadesiz bir şekilde. “Ama uyu.”

“Duş almak istiyorum,” Ona üstümü işaret ettim. “Kanlar içinde nnak rahatsız ediyor. İlaç kokuyorum, üstüm başım berbat bir hâlde. Belki ondan sonra uyurum.” Ayaklandığımı görünce vakit kaybetmeden, “Nereye?” dedi.

“Duş almak istediğimi söyledim ya?” Biçimli kaşlarını çattı. “Bacağın uyuşturuldu, Hisar,” dedi. “Sana yürüyebileceğini düşündüren ne?” Yürüyebileceğimi göstermek üze reyken beni durdurdu. “Gel buraya,” deyip çok geçmeden beni kaslı

kollarının arasına aldı ve kucakladı. Dudaklarımda gülümseme peyda oldu. “Her fırsatta beni kucak lamanı bana âşık olmana yorabilir miyim?” diye sorarken sesimden muziplik akıyordu. Aksi bir tavırla, “Baş belası olduğuna yorabilirsin,” dedi. “Hiçbiri

keyfi olarak kucaklamamdan kaynaklanmıyor.” “İki dakika sevindirmiyorsun,” dedim ağzımın içinde homurda nırken. “Kızın nasıl?” diye sorarken konudan konuya atlamıştım.

“Durumu iyi şu an.” Bronz’un evinde kalırken, panterin hırlamasını gece uyuıken bile duyuyordum. Daha çok mırıltı gibiydi lâkin o büyük bir hayvan oldu

ğu için nefes alışverişi bile hırlama şeklindeydi. Onun bile sesi yoktu. “Kızın burada değil mi?” “Burada değil.” Sesi buruk çıkmıştı. İkisinin arasındaki bağ öyle yoğundu ki, hiçbir şey onları ayıramazdı. Helikopterden inince direkt

olarak kızının yanına gitmişti. Kaşlarım havaya kalktı. “Kızını tek bırakıp burada, benim başımCamScanner ile tarandı

mı durdun?” dedim şaşkınlıkla. . Senin başında durmadım, evimde durdum,” dedi. Evim e ur

derken kelimelerin üzerine bastıra bastıra konuşmuştu.

181

CamScanner ile tarat

Özge Naz “Uyandığımda benim başımdaydın, dedim.

Altta kalmayıp soğuk bir sesle, Serumunu birinin ayarla^

rekiyordu,” dedi. “Bunu yapabilecek yüzlerce çalışanın var. “O olaydan sonra yabancı kimse duramaz, derken bollarının sında üşüdüğümü hissettim. “Beni buradan gönderebilirdin.” dedim. “Sonuçta ben de bir ya

bancıyım.” “Seninle işim bitmedi.” “Bitirebilirsin,” deyip kuruyan dudağımı ıslattım. Ama bile^

bitirmiyormuş gibi bir hâl var sende. “Yaralısın,” dedi hazır bir cevapla. “Adı olmayan kızın da yaralı,” derken burnundan soluduğunu işit.

tim. “O bile burada değilken, ben neden buradayım?” Bir şey dememişim gibi sessiz kaldığında birkaç saniye daha

konuşması için bekledim. Cevap vermek istemediğini anladığımda

arayı çok açmadan dudaklarımı tekrar araladım. “Cevaplamazsan ses tellerimi yorarım.” Alay edercesine, “Ne bu, tehdit mi?” dedi.

“Nasıl algılıyorsan.” Banyoya geçmiştik. Beni küvetin mermerden kenarına oturttu ğunda emir verircesine, “Burada dur,” dedi. “Bir mum yakar mısın?” diye mırıldanarak ona istekli gözlerle

baktım. Bakışları tekrardan beni bulurken, “Neden?” dedi. “Birkaç gündür yakamıyorum… Normalde her güne bir mum kıyordum.” İçim aniden daraldı. Her yaktığım mum sönüp giderke" beni karanlığa boğuyordu. “Kaldığında da mum yakıyordun. Ne için yaktığına anlam medim. Odanda erimiş mumlan görünce şaşınnadım değil, Banyonun köşesinde duran, açık renkli mumu cebinden Ç* çakmakla yaktı. Fakat sadece onunla yetinmedi, banyoda olan mumlan yakmaya başlamıştı. “Bunlar da yakamadığın günler İÇ1

Tükenmek üzere olan ömrüme yaktığımı bilse, hiçbir munm

dınlanmasını istemezdi.

182

,,

MusluÖ0 ı|Zanmak islet,i6imtle benim yerime Bronz geçip suyu

. küvetin suyla dolmasını sağladı. Eliyle suyu kontrol ederken aÇar<ı’ cc çok soğuk olmadığına kanaat getirip dolması için bekledi.

^“‘Üstümü çıkaracağım, tansiyon aletini yanında tut, fenalaşırsan ba■ hemen,” diye keyifle mırıldansam da aniden durdum. “Ama dur, ^îısiyon aletine gerek yok. Sen her bana bakışında fenalaşıyorsun.”

Ters bir bakış attı. “Oradan ergen gibi mi duruyorum, Hisar?” “Göreceğiz,” dedim.

Onun bana olan bakışları arasında, alttan tuttuğum kıyafeti yuka

rıya doğru sıyırmaya başladım. Bakışlarını kaçırdı ve sırtını döndü. “Kapıda olacağım. Duşunu al, bir şey olursa seslen.” “Ben beraber alırız sanmıştım,” dedim alayla. “Su soğukmuş as

lında, beraber de ısıtabiliriz.” “Sertim ben biraz, yaralısın, daha fazla canını acıtmayayım. Baş ka zaman.” “Ha başka zaman olacağına inanıyorsun?” “İnanmıyorum,” dedi. Omzunun gerisinden bana bir bakış kondu rup hafifçe gözünü kırptı. “Biliyorum.” “Kendinden emin, sert adam…” Bakışlarımı bir saniye olsun on dan ayırmadan dudağımın kenarını hafifçe ısırdım. “Severim, Bronz.” Beni tek başıma bıraktı. Suyun içine, elime geçen bütün sabunla rı ve duş jellerini döküp köpürmesini sağladım. Üzerimdeki hastane

kıyafetinden kurtulduktan sonra tamamen çıplak kalmıştım. Sağlam olan ayağımı küvetin içine soktum. Normal duş alırken bile genel likle soğuk suda alıyordum. Albay beni buz dolu sularla uyanmaya alıştırdığı için sorun edeceğim bir soğukluk yoktu, ılıktı.

Kendimi suya tamamen bıraktığımda sargılı olan bacağımı küve tin kenarından dışarıya sarkıttım. Köpükleri üzerime çekerken başımı

soğuk mermere yaslayıp suyun tenimi kamçılamasına izin verdim. Yıl 2022, mekân bütün dünyaya kök söktüren Bronz’un evi. Çalı

şanlarının gözüne çip taktıracak kadar teknolojisi var ama gel gör ki sıcak suyu yok çünkü bir gece de fakirleşti!” dedim hayıflanırcasına. Söylenme Hisar, söylenme!” dedi Bronz. Kapının arkasından bana seslendiği için sesi boğuk çıkmıştı. “Oyalanmadan duşunu al.

acağını da sakın ıslatma!”

183

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Özge Naz “Beni mi dinliyorsun sen ya?” diyerek kızdım, “Kapıda olacağımı söylemiştim. İçimde rahat durmayan fenalığım baş gösterdi, Hiç düjf)fr)

Pişman da olmayacaktım. Dudaklarımın arasından seslice, döktüğümde bakışlarım kapıdaydı. Banyonun kapısı gürültüyle açılırken Bronz koşar Omlarlaya^

ma gelmişti. “Ne oldu?” diye sordu endişeyle. Bakışları yüzün^

dışarıda duran bacağımda geziyordu. “Neyin var’?”

“Bana bir şey olsa kaç saniyede içeriye damlarsın diye merak tim. Anında içeriye damladın,” dedim ılık bir sesle. Masumca

bakarken çok kızmamasını ummuştum. “Çocuk musun Hisar sen?” dedi. Yükselen siniriyle birlikte elini

küvetin kenarına sertçe vurdu. Oldukça tok bir ses çıkmıştı. “öjrşey

oldu sandım!” Umursamaz bir tavırla omuz silktim. Dudaklarımı ısırdım. “Birinin benim için endişeleniyor olması, ne yalan söyleyeyim hoşuma gi-

diyor,” dedim. “Eh bu kişi de Bronz olunca tadından yenmiyor valla.”

Burnundan soluyarak ayağa kalktığında banyonun kapısını kapa tıp kenara geçti. Öylece dikilirken sadece gözlerimin içine öfke dolu

bir hâlde bakıyordu. Boynunda belirgin olan damarları ve âdemelması dokun beni der gibi dururken dudaklarımı dişledim. “Başımda

mı dikileceksin?” diye sordum. Bunun gireceği yok His, sen mi suya çeksen?

“Evet.”

“Sana bir şey söylemem gerekiyor.” “Söyle.” “Bana yaklaşmalısın.”

Hisar, dedi bıkmış bir sesle. “Bu numaraları yediğimi mi döşü’ nüyorsun?” Dudaklarımı büzdüm. “Gerçekten ne söyleyeceğimi merak etmi yor musun?” Etmiyorum,” dedi. Gözlerini devirdi. “Suyu soğutmuşsun^ ’ fazla durma. İşin bittiyse çıkartıyorum seni.”

Ofladım. “Bitti,” dedim kısık bir sesle. “Çıkart hadi.” ikilemde kaldı. Çok geçmeden adımlarını bana doğru atıp

184

■ cıfira indirdi. Elini küvetin kenarına koyup bedenini

jak> ’ da yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Yüzlerimiz karşılıklı dururyasl^d’ğ1 . jer|e bana bakıyordu. Küvetin içinde hafifçe yükseldi ren soran 8 . üşüyordu. Yüzümü kamçılayan sıcak nefesleri ğin10 nat yaptığında bakışlarımı uzun süre gözlerinde tutmuş, sonb>r daklarına indirmiştim. Onu öpecekmişim gibi başımı hafifraS111 a eğdiğimde hipnoz olmuş gibi beni izliyordu. ÇC Dudaklarımız arasında milimler kalırken başımı aniden çevirip

w na doğru geçtim. Sesli nefeslerim boynunu işgal ediyordu. Ya lı bacağımı daha fazla hasar almaması için kendime çekip ikimizin

asından çıkarttım. Elimi boynuna yerleştirirken parmaklarım göm leğinin yakalarında hüküm sürdü ve onu kendime doğru tek hamlede çektim. Bronz, benimle birlikte küvetin içindeydi.

CamScanner ile tar<

Bronz 11

CamScanner ile tarandı

GERÇEK HİS RESİTALİ ehribar gözler, ölmek için en güzel yer olabilirdi. Bakışları, kirpik diplerime kadar ürpertiyordu beni. Keskin

K

bakışlı gözleri, gözlerimi hapsine aldığı zaman tutuklu yar

gılanmak isteyeceğim tek yerdi. Müebbet alsam, bana ödül olacaktı.

O gözler şimdi öfkeyle kuşanmıştı. Bronz ne olduğunu kestiremediği, beklenmedik hamlemle kendim soğuk suyun içinde bulmuştu. Onun girmesiyle su dışarıya taşarken köpükler etrafa sıçradı. “Ne yaptın sen Hisar?!” dedi Bronz. Fayansları kıracak kadar sert

çıkan sesinden sonra ona yalancı bir şaşkınlıkla bakmaya başlad*111 Niye beni suya çekiyorsun? Üstümde kıyafetlerim vardı!” Kıyafetleri köpüklü suyla bir olurken şaşkınlığını üzerinden fa men atabilecek gibi değildi. Suyun altındaki teni, çıplak tenime del

diğinde sağlam olan ayağımı oynattım. “Sanki kıyafetlerini çıkartıp gir desem girecektin, biraz hızla’”1"’

nn diye mırıldanırken şansımı zorlamamaya çalışıyordum- “Sc”’ sız duş almaya gönlüm razı gelmedi ” Bana, beni öldürecekmiş gibi baktı. “Ne?” dedim, bakışI»""1

186

.W>nda dikilmeyi mi tercih ederdin? Beraber duş a|mak

’ .. Küvetin içinde o yokmuş gibi lifi tenime sürterken köpükI-V, çınlak bedenim gözükmüyordu. ‘pliyle yüzünü kapatıp sınır içinde sıvazladı. “Sinirlenmeyeceğim, • E k yaP‘y°r-lstediğİnİ verme’” diYc kısık bir sesle konuştu. Konu

h’^olunca kendini dizginlemekte zorlanıyordu. bCl‘‘Kötü mü yaptım yani?” diye sorarken kirpiklerimi kırptım. “Yor-

unluktan bayılmak üzeresin. Duş alıp kendine gelmeni isteyende suç!”

“Bir de dalga geçiyorsun,” derken dilini damağına vurup onayla mayan bir ses çıkardı. Öfkesi deniz gibi köpürürken suyun içinde ha reketsiz kaldım. Anlamadığım dilde bir şeyler sayıklarken üstündeki

gömleğini ağır bir hareketle çıkardı. “Pantolonu da çıkartabilirsin,” diye mırıldandım kedi gibi. “Söz, hiç bakmayacağım.”

“Konuşacağına yaralı bacağım dışarıda tut, su değdirme sakın,” dedi tembihlemeyi unutmayarak.

“Çocukmuşum gibi davranmasan olmuyor sanki…” derken du daklarımı büzdüm.

“Gibi mi?” dedi, öfkesi dinçti. “Gibiyi kaldır, Hisar. Az önce yap tığın şey çocukluktan başka bir şey değildi.” Bakışları bende takılı kaldı. “Üstelik su da soğumuş. Zaten direncin fazlasıyla düşük, ken dini hasta etmeden duşunu bitir.” HİÇ eğlenceli biri olmadığından dudaklarım büzülmüş şekilde durmaya devam ettim. “Daha duşum bitmedi,” dedim su gibi soğuyan

se$ımle. Bacağım kanlar içinde, orayı da yıkamam lazım.” Yumuşak olmayacak şekilde beni kendine çekti, “Kanlan temizlenm’bana ver lifi,” dedi. Blimd^11111 £öğsdne yasladı. Kendince intikamını böyle alıyordu.

men

k$Püklü lifi ona attığımda havada yakaladı ve beni tama-

h*fi bac’a^annin arasına yerleştirdi. Kalbim dudaklarımda atıyoıdu. ^y°rdu

Sdrterken elinden adeta kıvılcımlar çıkıyor, tenime dü-

Sev*yed

aynı ortamda olduğu her an, bütün duygular en üst

187

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

“Bir şeyde de başıma bela olmasan olmuyor. “Senin de hoşuna gidiyor, biliyorum, diye mırıldandım, birlikteyken zaman geçmiyordu. Suyun içine girdiğim andan itibaren biraz daha kendime hissediyordum. “Bu evinde de helikopter pisti var mı?”

^clhıi|

“Var.” “O zaman helikopter pistini açıkta tutun,” dedim. “Bir saat Sonra gitmiş olacağım.” Yaralı bölgeye su değdirmeden diğer kanlı bölgeleri temizlediği sırada elini durdurdu. Hesap sorarcasına, Nereye gidebileceğini sa.

nıyorsun sen?” dedi. “Bütün her şeyden aklandım. Hâlâ evlenmediğimize göre burada

kalmamı gerektirecek bir şey yok diye düşünüyorum. Yanlış mı düşü nüyorum?” derken kaşlarım havaya kalkmıştı. “Yanlış düşünüyorsun.” “Sana ev arkadaşı oldum da benim mi haberim yok, Bronz?”

“İyileşmedin.” “Evimde de iyileşebilirim.” “Neredeymiş evin? Bilmem kaç katlı apartman dairesinden mi bahsediyorsun? Bildiğim kadarıyla asansörü bile yok.” Ona yan bir bakış attım. “Evimi mi küçümsedin, bana mı öyle

geliyor?” “Evini küçümsediğim falan yok. Bacağının durumu ortada. Her gün o merdivenleri çıkıp inemezsin.” Benim düşünmediğim detayı o düşün müştü. Şaşırmadan edemezken yaslandığım göğsüne iyice sindim. “Hallederim. İlk kez yara almıyorum. Zorlu bir saat sonra beni istediğim yere helikopterle bıraksın ya da beni almaları için birilenm

çağırabilirim.” Gözlerine ruhsuz bir tavırla baktım. “Sen karar ver.

Net bir şekilde, “Hiçbiri,” dedi. Ne demek hiçbiri?” derken kaşlarımı çattım. Sesim cırlaman11 etkisiyle tiz çıktı. “Şu an beni tutsak ediyorsun!” Sırtımı göğsünden ayırmak yerine daha çok bastırdığında nefeSin

kesildi. Suyun içinde olan bacağıma parmaklarını yerleştirdi ve melı eil yavaş yavaş yukarıya doğru çıktı. “Tutsak etseydim iklın*

i etin içinde olmazdık, Hisar, dedi. Şehvete yol alan boğuk bir

konuştu. “Bir daha düşün.”

parmakları nerede, His? Düşünmek istemedim. Hem Ûtıınuz pozisyon hem de yapmış olduğu işkence beni öldürecek °ldULe şehvet doluydu. Bakışlarını tenimi sahiplenen parmaklarına nX“B”nik,s“lıy°rsun!”

Ü “Duş almana yardımcı oluyorum sanıyordum. Şu an elim tenine deĞiyor’diye kısıtlandığını mı sandın?” Parmakları yukarıya doğru karken başımı tamamen ona bıraktım. Çl “Bana öyle olmadığını göster o zaman,” dedim, en az onun kadar

bocuk bir sesle. “Çünkü ben öyle hissetmiyorum.”

Sıcak nefesi şakağıma düşerken, “Sana,” dedi. Ateşten bir parça olduğunu düşündüğüm parmakları boynumu yakaladı. “Hiç hisset mediğin duygulan bile hissettirebilirim, Hisar.”

Onu küvete çekerek tuzağa düşen asıl ben olmuştum. Gözlerimi kapatıp anın etkisiyle başımı tamamen geriye attım. Kısık kısık çıkan nefes seslerim onun daha sert baskı uygulamasına neden oluyordu.

Parmaklan tenime işkence ediyordu.

“Ama yapmayacağım.” Gözlerimi açtığımda az önce üzerinde olduğumu hissettiğim bu lutlar yok olmuştu. “Çünkü ben öyle bir adam değilim,” dedi Bronz. “Duygularla oynamak bana göre değil.”

“Duygularla oynamak sana göre değil mi Bronz?!” diye bağınr-

ken sesim fayanslara sertçe çarptı. Ondan uzaklaşıp yüzüne kızgınlık la baktım. “Sen tam olarak öyle bir adamsın!”

Gözlerini usulca kapattığında, “Ses tellerini…” dedi, kısık bir ses le. “Bağırma Hisar, ses tellerin kopacak.” Benim duygularımla oynadın!” dedim ona aldırmayıp.

Rus-

da, mağazadayken suçsuz olduğun kanıtlanırsa o günlüğü sana Vereceğim dedin! Aramızdaki her şey açığa çıktı ama bana günlüğü

irmedin, Bronz!” ^Gerçekten günlüğü bu kadar istiyor musun, Hisar? ^Vet, dedim. “Niye anlamak istemiyorsun? Evet! Öutün her şeyin cevabı o günlükte olmalıydı. O günlüğü ıstıyor-

189

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

CamScanner ile tarandı

Ozgc Naz duın. Annemin beni neden kabul etmediğini, ahimin n.eder, ligini bu sayede öğrenebilirdim belki. “Sana vereceğim tek bir günlük var, benden yalnızca sin. Sana başka günlük vermeyeceğim. Ona anlamsız bir yüz ifadesiyle bakarken kaşlarımı çattı..-. dedim. “Ne günlüğü?” _ . “Duştan çıkınca yatağın üstüne bakarsın,” dedi ifadesiz Bacaklarının arasından tamamen ayrıldım. Küvetten

tığında üstünden sular aktı. Eline almış olduğu havluyla ka bir şey demeden banyodan ayrıldı. Yaşadığım karmaşık duyguların etkisinde ne düşüneceğim: ^ mezken küvette öylece kalakalmıştım, Sargım biraz ıslacmı^

hemen pansuman yaparsam bir şey olmazdı. Yara sandığımda?,

lı iyileşmişti. Küvetten yavaşça dışarıya çıktım ve bacağıma edip çıplak bedenime havluyu sardım, banyonun kapısını dp

lanan havayla birlikte gözlerimi kıstım. Yatağın üstünde eski bir günlük duruyordu. Üstünde yazı.ı d

harfler karalanmış bir hâkleydi. Yatağın diğer kenarında ise kıyafetler vardı. Birkaç parçadan şuyordu, yüksek ihtimalle Bronz bırakmıştı. Aralarında elbise can

seçtim ve üstüme geçirdim. Tekrar günlüğe odaklandım. Annem, Tania Vanizan Alaır/rgünlüğü değildi. Bir başkasının günlüğüydü. Fakat dokuları o

çok birbirine benziyordu ki, ilk gördüğüm an annemin günlüğü fr-2-’

ğunu zannetmem normaldi. Günlüğün üstünde bir sürü leke vardı. En belirgini kan ve dlekesiydi. Çok eski ve yıpranmış, yapraklan sararmış bir hâldeyi Günlüğün ilk sayfasını açtığımda burnuma keskin bir ker-y" kokusu doldu. İsli bir kokuydu. Beni büyük bir bilinmezliği çeken günlüğün esiri olduğumu hissederken bütün algılarım gü^^’

dikkat kesildi.

kcma-H-h~Böte-TcxİKİ Üstü karalanmış yazıyı okumaya çalıştım. Arkana IIL Bölge

ı an

’

Bronz II . .«yordu- Tarih kısmın. hiç okuyamanuştım çünkü tamamen ka$1 yaz-’J …. ™ ’dHrBölgcdesisi ûece,,in gi^e dn-em^i. Tesise geleli birkaç gun oluyor. Zaman ve saat kavramı olmadığ, . ■ "hangi tarihte olduğumu bilmiyorum; ama gökyüzünü kaplayan

’f" ..-âinüşünden gerenin ilk saatlerinde olduğuma eminim. Gökhaklım, bana nerede olduğumu söylemedi. Hâlbuki annem, VU‘:ııııe ……….. . ’ fanizüsana nerede olduğunu her zaman söyler demişti. Aynı gökyiiıüu alımda ailemden çok uzaktaydım. Gökyüzünü tutamam. Bura-

alışmak zor olacak. Abim ve ablam da burada ama bana hiç kardeşleriymişim gibi bakmıyorlar Arkadaşım da burada. En azından

konuşabildiğim biri olduğuna seviniyorum. Günlük tutmak zorunluy muş bir şeyler vazmayı sevmiyorum ama mecbur olduğum için her

gün ne yaptığımı karalayacağım. Birinin ismini yazmak yasak olduğu için yazdıklarımı her gün kontrol edecekler. Üstelik sadece Arkana diliyle konuşup yazıyoruz. Başka dil konuşmamız yasak. Saçmalık.

Umarım bir an önce buradan çıkarım. Umarım, umarım, umarım. Bakışlarımı gökyüzüne çevirdiğimde kâğıtta yazılanlar zihnime doldu. Gökyüzü sana nerede olduğunu söyler. Baktığım gokyuzu

bana nerede olduğumu söylemiyordu, üstelik bulutlar ak.p gidiyor-

du. Yazılaman Gökyüzünü anlayabiliyordum tutamam. kiiivorçünkü ben de Arkana d.bıhyor dum. Tesise giren her çocuk bu dili bilmek zorunthydrAtona, t.ek devlet tek dil tek millet mantığıyla yeni dünya üzen

du. Diğer sayfaya geçtim. Arkana İH. Bölge Tesisi Gündüzün geceye direnişi. Aydınlık, çok aydınlık. Günlerdir ay m 1 Kişisel eşyalarımı buraya getirdiler. İşıktan

tutuluyorum. ettiğime bir kere aı^a.

üaha emin oldum. Etrafımdaki kör edici ay ı madım. Alışmak zorundaymışım. Ben ranhk kalmaya o kadar alıştım ki aydın ı

ederim. Ka-

, ^ana iyi gelmiyor geriyor. Diğer 8lit^er’

Kulemi her oynatışımda sırtımdaki ağı ı baş 8

derin bir kesik var Her nefes aldığımda canım acıyor.

%

şeyleri yapmazsam daha büyük yaralar açacaklarmış. ârka(l(l^

sırtına yaptıkları kesikten kemiğini gördüm ve bu mide bıüa^^"h dı. Sırtında kocaman bir sıfır vardı. Üstüne tek çizik atılmış birsı^ O? Bende nc yazdığını merak ediyorum. Ömrümün sonuna kadar,’, orada kalacak. Ve ben göremediğim sırtımın izini hep acıyla hat^ yacağım. Acı. Acı. Acı. Sanki benim sırtım kesilmiş gibi durgun çehremi acı kaplat

Hangi işkence sonucunda sırtına böyle bir kesik bırakıldığım merak ettim. Sayfanın üzerinde kan lekesi yoğundu. Islanmış ve kurumuş bir

sayfaydı. Yazılar daha eğik ve karmakarışıktı. Elleri titrerken yazdığı belli oluyordu. Derin bir nefes aldıktan sonra diğer sayfaya geçtim. Arkana IH. Bölge Tesisi

Gündüzün geceye direnişi. Bugün kendimi daha iyi hissettiğim için aydınlık odadan dışarıya

çıktını ve sırtımı gördüm. Keşke görmeseydim. Sırtımda kocaman !7

yazıyordu. Arkadaşımla birlikte ayna bulduk ve sırayla kendi sırtla

rımıza baktık. Yüz tane ameliyata girsem o iz geçmez. Sanırım ben

altı numarayım, arkadaşım da sıfır numara. Hiçbir şey anlamıyorum.

Diğer çocukları gördüm, onların da sırtlarında bir şeyler yazıyor. Sayıları sırtımıza damgalamalarındaki amaç bizim kim olduğumuzu

bu şekilde ayırt etmekmiş. Bana sorsalar, kim olduğumu söylerdim. Hem de hiç bıkmadan söylerdim. Sırtıma bunu yapmalarına gerd yoktu. Dayanılacak gibi değil. Gömlek giyerken zorlanıyorum, kol

larımı geçirirken henüz kapanmayan yaradan dolayı acı çekiyorum Arkadaşım kendi tişörtünü verdi ama kabul etmedim. Tişört giytm’"11

annem uzun yıllar önce yasaklamıştı. Kendimi bildim bileli gö"1^

giyerim. Beyefendiler her zaman gömlek giyer. Ben bir beyefe^)11 Beyefendi. Beyefendi. Beyefendi.

Pekâlâ… Bu Bronz’a ait bir günlüktü. Onun günlüğüydü. Af^

Bölge lesisi’nde geçirdiği zamanlan not almıştı. Kaç yaşın^ Bütün bunları yazarken ve yaşarken kaç yaşındaydı? Sırtına koca^ harflerle VI damgalanırken kaç yaşındaydı? Sırtındaki izleri gör111 ’ 192

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

günlüğe bir şey yazmadım çünkü kalem tutacak hâlini yoktu,

s,rtI„daki izleri biliyordum Şimdi de S,rt,na nc iniştim- Hiç geçmeyeceğini düşündüğü izlerin üstünü dövme kap„tı Merakıma yenik düşüp yem bir sayfaya geçtim Gecenin gündüze direnişi. Sonunda hava karardı, bugün hiç bitmeyecek sanmıştım. Diğer finler gibi yorucuydu. Buradan ne zaman çıkacağımı merak ed’iyo-

,-um. Sıkı bir eğitime seçildiğimi, bugün kan kustuğumda anladım,

pir süredir tesisin içindeyim. A rtık günlük tutmak zorunlu değil; ama alışkanlık hâline getirdiğim için yazmaya devam ediyorum. Yakın za-

uıanda ailemi görebileceğim. Testlerde başarılı olanlar ailesini göre bilecekmiş. Pazar yemeklerini özledim. Bir pazar gününü daha ailesiz

içirmek istemiyorum. Ailemin yüzünü kara çıkarmak istemiyorum. Eğitimi başarıyla tamamlamam gerekiyor. Bugünkü testlerden sonra

yeni bir görev verildi. Adımı unutmam gerekiyormuş, ben artık sade ce VI olacakmışım. Bazı şeyleri anlamaya haşladım. Geldiğimizden

beri adımızı söylemenin yasak olmasının sebebi bize yeni ad verecek

olmalarındanmış. Adımı unutmak istemiyorum. Adımı unutmak iste

miyorum. Adımı unutmak istemiyorum.

Okuduğum her sayfada ruhum sıkışırken kalbimin ağrıdığını his settim. Ben bu acıya yabancı değildim. Bronz, daha Bronz olmadan önce kimliğini unutmaya zorlanmıştı. Kendi adını bile söylemesinin yasak olduğu yerdeydi, artık adını hiç kullanamıyordu. O sadece Bronz’du. Yüreğime bir sürü kurşun saplandı ve çıkış yolu bulamadı. Arkana III. Bölge Tesisi Gündüzün geceye direnişi. hu sabah tesise geri geldim. Hafta sonunu evde geçirdiği

ç

gün boyunca bir şey yazamadım. Hiç beklediğim gibi geç ^ilem yokluğuma alışmış gibiydi. Oysaki ben daha onları y &na alışamamıştım. Yok sayılmak canımı yakıyor. ^ıne &

fbl’ aile klasiği olan, pazar akşamı yemeğimizi^ dışarı

un

anı orada abime daha ilgili davrandı ve bir gün ımparaı

2’”“ °nun geçeceğini söyledi. İmparator kartı a ^Mar lsun- Ben Âşıklar kartını istiyorum. Kimsenin isteme gı

193

CamScanner ile tarandı

’/II/, II

kartını ben istiyordum. Çünkü beni de kimse istememişti. Dcıfa

küçükken, gördüğüm kartın üstündeki semboller hoşuma

her bos vaktimde onlar, çizmekten usanmıyordum. Ik msanlar Âdem ve Havva, ytlan. elma ağaç… Babam beni es,se göflc% için seçildiğimi zannetmiştim. Sadece gözden çıkarılmışım, evi tekrar ziyaret ettiğimde anladım. D,ger herkes gibi her, kurban,,,,. Üstelik bunu babam istiyor. Garip. Babama anık

ranUkla bakmıyorum. Hiç kimse çocuğuna bunu yapmama!,

“ tdıisi’olması neden kalbimin h.z.m art»? O„adairbi,

şey biliyor olmak beni heyecanlanıyordu. Bronz kara kutu gjbi gibiydi Bu günlüğü okuyana kadar ona da.r bir şey bilmiyordum, imdi ise öğrendiğim birçok şey vardı. Okumam ıçm verd.ği gB, lük aslında onu tanımam içindi. Yeni bir sayfaya geçtim, sayfalar^ dolu değildi yine de hepsini şimdi okuyamazdım. B.nken somlanma

cevap lazımdı.

■ >

t? /

Gecenin gündüze direnişi. Bugün benden taşlarımı aldılar. Cebimden hiç çıkarmadığım, sürekli avuçlarımın arasında oynadığım taşlarımdı. Taşlarımı benden aldılar. Üstelik zorla aldılar. Amber taşlarım artık benimle değil. Ses

çıkartıp diğerlerine rahatsızlık veriyormuşum. Sadece bu da değil, birini öldürme potansiyelim olduğu için direkt olarak yasakladılar.

Tesisten çıkana kadar taşlarıma dokunamayacağım. Taşlarla oyna mak beni rahatlatıyor. Eğer beni burada görmek istiyorlarsa taşlan-

mı geri vermek zorundalar. Diğer türlü rahat olamam, rahat olmadı ğımda sinirli bir çocuğa dönüşüyorum ve etrafıma zarar veriyor^

Ki bugün bunu gördüler. Uyarı cezası aldım. Babamın kızacağına Ç eminim, bana onu hayal kırıklığına uğratmışım gibi bakacak. Td1 tediğim taşlarım. Tek. Tek. Tek.

Amber taşları. Bu taşları avuçlarının arasında bir kere Seslerine aşinaydım. Bu taşlar insana rahatsızlık değil, aksine h veriyordu. En azından benim için öyle olmuştu. Bacağıma yed1^ bıçaktan dolayı günlerce uyuduğum zamanlarda taşların ritimli ses 194

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Öz£c Naz

. «niştim- Bronz bana ilk kez geldiğinde de önce taş seslerini duyl?1

m Sayfanın yıpranmışlığından, yazıldığı belliydi. GeCenin gündüze direnişi.

Bugün annem beni ziyarete geldi. Çok güzel ve şık giyinmişti. Ona

idim ve bol bol öptüm. Bana, “Biricik oğlum,” dedi. Bunu demeS• üzüldüm çünkü abimi es geçmişti. Tek oğlu ben değildim. Abim Slnun dediklerini yapmadığından araları çok iyi sayılmazdı. Buradaki herkes tek tip giyindiği için farklı kıyafette birini görmek beni rahatj ttı Kendi kıyafetlerimin içinde olmadığımdan bir hayli huzursuz

dum ama artık bitti. Annem bugün bana kendi kıyafetlerimi getirdi.

Artık onları giyebileceğim. Gelmesine hem üzüldüm hem sevindim. Gömleğimin ilk düğmesi açık olduğu için bana sert bir tokat attı. Di

ğer çocuklar bunu görüp güldüler. Bozuntuya vermedim. Annemden yediğim ilk tokat değildi. Hep aynı yere vurduğu için artık hissetmi

yordum bile. Kıyafetlerime baktığımda yine üzüldüm. Sadece bir kere ütülenmiş. Gece uyanıp çamaşırhaneye gitmem lazım. İki kere daha

ütülemezsem hayatta giyemenı. Üç kere ütülenmiş, üç kere katlanmış, üç kere yıkanmış. Üç. Üç. Üç. Okuduklarımın etkisinde kaşlarımı çattım. Bronz’u kanlı canlı

gördüğümden beri hep takım elbise giyiyordu. Kıyafetlerine özen gös terdiğini ilk andan biliyordum çünkü oturup kalkarken bile deh gibi dikkat ediyordu. Renkleri hep uyumluydu, tepeden tırnağa bir manken

edasıyla giyiniyordu. Gömlek, gömleğinin koluna taktığı s*ya § bir aksesuar, kravat, gömleğin üstüne bazen yelek, üstüne c

,

son da kaban. Jilet gibi olmuş bir pantolon, mat renkli, kun ura mo e ayakkabı, saçlar her zaman taranmış ve yapılı. Sabahın ya a gece Bönün hangi saatinde olursa olsun böyle giyinen bir adam Bir keresinde Safa kriz geçirdiğinde yere eğilme

™s> diz kapaklan yere değdiği için hafif kirlenmiş ı.

ba|ayordu.

’taiŞtı, bakışları hep dizine düşüyor, ° leke^ durumda bile, o geçmeden pantolonunu değiştirip gelmiş . Normal bile kıyafetini düşünüyordu. Takıntı seviyesindeydiEğildi.

195

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Bunları yazarken kaç yaşında olduğunu merak ettim, Küçücük y!u

şında kıyafetinin kaç kere ütülendiğini düşünen birinin bunlara kalması, şimdiki Bronz için hiç iyi değildi. Ruhum gitgide daha Çok

daralırken bir sayfa daha geçtim.

Arkamı İH. Bölge Tesisi Gecenin gündüze direnişi. Sana bir iyi, bir kötü haberim var. Önce kotu haberden başlaya cağım. Dün gece ütü yaparken sol elimi yaktım. Gizlice gittiğim iÇjn kimseye söyleyemedim. Çünkü çamaşırhaneye sadece görevliler gjre. biliyor. Sabah uyandığımda elim su toplamıştı. İyi haber ise, kıyafet,

terimi tam üç kere ütüledim. İstediğim gibi oldular. Diğer kıyafetleri

çöpe attım, daha fazla giymek zorunda olmadığım için mutluyum. Bugün atış günümüzdü. Sol elle atış yapmamızı istediler. Elimin üs tünde kocaman bir su balonu olduğu için hedefi neredeyse hiç tutturamadım. Berbat bir sayı yaptım. Arkadaşım birinci oldu. İyi bir kart sahibi olabilirmiş. Herkes onu tebrik etti ve gururla baktı. Ben de onun için sevindim çünkü buraya dair endişeleri vardı. Benim sayım berbat olduğu için, “Elin düzeldiğinde seni çalıştırabilirim,” dedi. Ben sonuncu oldum. Eğitmen sonuncu olmama, “Şaşırmadım,” dedi.

Seni şaşırtmak gibi bir amacım yok zaten bunak. Özür dilerim. Yaşlı

adam. Saygısız olmamalıyım. Saygısız. Saygısız. Saygısız. Bronz’u silah kullanırken görmüştüm. Eskiden atışta sonuncu olan kişi şimdi birinciliği kimseye kaptırmazdı. Üstelik kendine özel

ürettiği silahları vardı.

Arkana IHrBölge Tesisi

Gecenin gündüze direnişi. Bugün babam geldi. Yalnız değildi. Yanında bir adam daha vardıİsim yazmam yasak, o yüzden kim olduğunu söyleyemiyorum. Baba,n beni tanıtırken, “Oğlum VI,” dedi. Hayır, ben VI değilim, diye bağ"" mak istedim. Ben babamın üçüncü çocuğuyum ama bana altıyla hit°P ediyor. Adımı yine söylemedi. Adımı ilk kez söylediğinde ise ke^

mı burada bulmuştum. Ben adımı seviyorum, hem de çok seviyor""1’ Adımı arlık kimse söylemiyor. Babanım arkadaşı bana göz kırptı- &

zurne doğru yaklaşıp, "Keşke benim de senin gibi bir oğlum ols*

196

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Bronz II aSenden daha küçük bir kızım var. Tam bir babasının kızı. ” O JClİİ’ yaraladı- Yarasını kapatmak için buradaydı. Kızı vücuduna

yapnıasi“i is‘emiş)’a>asını görmek kızına acı verdillö^nyarasi”i" üstünü dövme ile kapatacakmış. Kızı sanırım sırtım’naraVı görse kusardı. Babam benden dövme çizmemi istedi. Ben

j/h

değdim- Dövüşçü olmak istiyorum. Olacağım da. En azından

kızım" istediklerini yapıyor. Kendi kendini yiyen yılan resmi ’■dini- 0 aileni" bir simgesiymiş. Yılan hoşuma gitti. Normalde yılan sevmezdim. Sanırını sırtımdaki yarayı kapatmak için büyük bir

dövnteyaptırsam iyi olacak. Yara. Yara. Yara.

Okuduğum yazılarla birlikte beynimden vurulduğumu hissettim ve zihnim, deprem etkisiyle enkaz altında kaldı. Bronz’un sırtındaki

izleri gördüğüm ilk ana doğru hızlı bir yolculuk yaptım. Küsmüş tüm. Küsmüştüm fakat Bronz’un sırtmı gördüğüm için değil, o an

gerçekten midem bulandığı içindi. Rusya’dayken, beni kendi patlattı ğım bombadan sağ kurtarmış ve bir otel odasına getirmişti. Gözümü

yeni açmıştım, midem bulanıyordu ama midemin bulanma nedeni

çok fazla is kokusuna maruz kalmamdı. Onun sırtını gördüğüm için kusmamıştım. Kendi kendini yiyen yılan, yani Ouroboros simgesi benim aileme aitti. Alatavlar’m bir simgesiydi. Alatav olan herkesin vücudunun bir

bölgesinde, çoğunlukla el ya da ayak bileğinde yılan resmi olurdu. Tıpkı bir bileklik gibi dururdu. îsim yazması yasak olduğu için baba mın admı yazmamıştı. Bronz ’un babasıyla, babam arkadaşmış. Ar kadaş. Babamın vücudundaki kurşun yarasının sebebi bendim çünkü

°nu *)en örmüştüm. Üstelik bunu yaptığımda daha çok küçüktüm, közümü dahi kırpmadan babamı vurmuştum. Tam babasının kızı… Günlük kafamı iyice karıştırırken merakım bir çığ gibi büyüdü. Deva-

e er olacağını deli gibi merak ederek bir sonraki sayfaya geçtim.

^Zün geceye direnişi. Seldi. Üstelik bu sefer yanında babam yoktu.

197

ro o co E ro

Özge Naz Hemen sayfalan karıştırıp yazının devamını okuyamadığa.. panikle doğruldum. Sayfalar yırtılnuştı. Devamı hiçbir şeki|de *

ve babamın geldiğini söylediği satırdan sonrasın, karalam.ş, gCrik“ lanını yırtınıştı. Babam ona ne mektubu vermişti? Neden onu ziyaret etmişti ki? Bu daha önce hiç bilmediğim bir şeydi.

Ne kadar süre öyle durdum, bilmiyordum. “Duştan çıkmışsın.” Duyduğum sesle birlikte bakışlarım kapıya döndü. Beni ilgiy|e izleyen kehribara yangın gözleriyle karşılaştım.

Okudum, dedim

kelimelerin üstüne basa basa. “ F7.” “Bana böyle hitap ettiğine göre gerçekten okumuşsun, dedi. Kir piklerini düşürüp kaşlarını hafifçe çattı. “Evet, okudum,” dedim sesimde beliren rahat bir tınıyla. Kapan

mayan şeyler var demiştin. Haklısın. Aramızda kapanmamış mevzular

var. Üstelik giderek de açılıyor.” Beni onaylamak adına kafasını salladı. “O zaman burada kalmaya devam edecek misin?” diye sorarken

ısrarcı bakışlarını bana dikti. “Seni zorlamayacağım. Sadece kalmam teklif ediyorum.” “Kızın bile seninle burada kalmıyor. Bana neden böyle ır şey

teklif ediyorsun?” dediğimde şüphe gözlerime yerleşti. “Seni iki ayak üstünde görmeden gönderirsem başıma daha ço bela alacakmışım gibi hissediyorum. Tamamen iyileşene kadar bu rada kalabilirsin. Eğer varlığım seni rahatsız edecekse tek başına

kalabilirsin.” Fazla düşünceli olması gözümden kaçmamıştı. “Eğer sen olmazsan bir yerden bir yere giderken beni kucag^

kim taşıyacak?” dedim dalga geçen bir ifadeyle. “Bu ra^ıat*1^.r|(aç mıştım, kolayca bırakmayacağım.” Kasılan bedeni gevşedi. gün daha kalmaktan zarar gelmezdi. Ondan öğreneceğim şeyler

dı. “Peki neden bana annemin günlüğünü vermedin?” Yutkundu. “Aradığın şey orada değil.”

“Ne anyonmuşum Bronz?” Çenesi kasıldı. “5evgf.” Yutkunamadım. Kelimeler boğazıma dizildi, kirpiklerim

198

njj olarak titrediğinde tırnaklarımı avuçlarımın içine bastırdım, ^ğüs kafesim sıkışırken sanki toprağa gömülüyor gibi hissettim. 00aradığım bu kadar belli miydi?

Çok mu muhtaçtım? gen sadece annemin beni neden sevmediğini öğrenmek istiyor dum Beni neden sevmedi? Bana vennediği sevginin bir nedeni ol

malıydı- Sadece doğduğum için benden nefret edemezdi. Bir neden İmak zorundaydı. Ya hiçbir neden yoksa, His?

Şakaklarıma saplanan ağrıyla dişlerimi birbirine bastırdım. Dili min ucuna gelen her kelimeyi yutarak bir süre daha sessizliğimi konıdum. O kadar mı sevgiye aç duruyordum? Bir günlüğün içinde, hissedemeyeceğim şeyi mi arıyordum? “Annemin günlüğünü okudun, değil mi?” Sessiz kaldı. “İçinde ne

olduğunu biliyorsun çünkü okudun,” diye mırıldandım, kendi kendi me cevap verirken. “Okuyabildiğim yere kadar okudum,” deyip bakışlarını bana doğ

ru çevirdi. Sıcak gözleri buz tutan harelerime karşı büyük bir savaş

veriyordu. “Bunu gizleyemem, Hisar. Haddimi aşmadan okudum.

İçine bakmam gerekiyordu, beni riske atacak hiçbir şey içinde barı

namazdı.” Burnumdan sesli bir nefes verdim. “İçinde seni riske atacak hiç ır şey yoksa neden günlüğü bana vermiyorsun? diye sordum. S

tersti. “O günlük sana ait değil, Bronz. Şu an elinde olması sana ait o duğunu göstermez. Ya da sana ait olan müzede sergilenmesi olduğunu göstermez. Ailen sana, sana ait olmayan eşyaları a

gerektiğini öğretmedi mi?” . ….. “Şimdi değil,” derken kafasını iki yana salladı. Şım 11 3İâîT1^2Sin ”

“DuŞ almak beni yordu,” dedim konuyu de.Günlüğü ^ana hiçbir şekilde vermeyecekti. Hiçbir zaman onu

ojur

1116 geçmeyecekti. “Hazır odaya geçmişken biraz uyuşa

nnp” Söylediğime aldırmayarak beni izlemeye

e

etti. Sanırım karşımda

bayacağıma emindi. Kollarını göğsünde bir eş

199

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

aralayıp, “Neden öyle bak.yorsun?” diye sordum. “B,r şey mi Kabullenemeyen bir ifadeyle, “Nas.l bu kadar>W, görfln^ anlayamıyorum,” dedi. . . Bu kadar derin bakmasının nedeni beni farklı gordügu ıçin

Gözleri hiç olmadığı kadar duygu barındırıyordu Bronz’a de§Iİ4

Vl’ya bakıyormuş gibi hissediyordum. Tek kaşımı kaldırdım. Fa^ kastı neydi merak etmiştim. “Farklı derken? “Tehlikeli değilmişsin gibi…” Sesinde gizemli bir ton sakhyi.

“Çoğu zaman bambaşka biri oluyorsun. “Şekil değiştirenim ben, istediğim her şekle girebiliyorum? kışları arasında ayağa kalktım. “Öyle olabilmen için sıvı olman lazım,

dediğinde sesi hoşnut

çıkıyordu. “Ya da kedi.” Durdu ve tekrar konuştu. “Tımaklanndan dolayı İkincisi daha mantıklı geliyor.” “Anlaşılan uyumama izin vermeyeceksin ve bu kedicikle bir oyun

istiyorsun,” dedim yüzümde beliren güleç bir ifadeyle. “Söyle baka lım, Bay Bronz benden ne istiyormuş?” “Uyumayacağını biliyorum, Hisar,” dedi kalın çıkan sesiyle. Gö zünde gram uyku yok. Nereye kaçabileceğini sanıyorsun?” “Kovaladığın yere kadar kaçmayı planlıyorum. Yakalarsan şeni nim. Tıpkı en başında dediğim gibi.” Dudaklarım kıvrıldığında ba

kışları dudaklarıma düştü. Alçak bir tonda, “Hisar,” diye mırıldandı. “Benimle kelime oyu®1 oynama. Kartlarını açık oyna.” “Kartlarım açık. Üç maymunu oynayan sensin,” dedim mC^ul

okurcasına. “Geri kalanını senin utangaçlığına veriyorum.” Sert adımlarını bana doğru atarken harlı bakışlarım onu süznu ten geri kalmıyordu. Üstündeki takım elbisesi, bedenini sardıg* K’

daha hoş görünüyordu. “Bunu neye dayanarak söylüyorsun ? sordu. Boynundaki âdemelması sertçe hareket etti. O çıkıntıya dud! larımı bastırmamak için zor duruyordum. “Hâlâ yatakta olmadığımıza…”

200

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

duruyordu. Omzunu ahşap kapının kinşınc yaslamışu ve ça(lk. la bana bak.yordu. Boğazımdaki kuruluğu umursamadan dudak|^

Kıslk minili dudaklarımdan döküldüğü an, hesaplayamad.ğım ka-

a sürede, sırtım soğuk çarşafa değinişti. dÖfRronz beni yalağa atm,Şt,‘ Ne? Ne dedin His?

Bronz. Beni. Yatağa. Atmıştı. cu an ikimiz yatakta, o benim üstümdeydi. Kalbimin gümbürtüsü

. jlaklanma ulaştı. Kirpiklerimi birkaç kere kırptım. Bu ânın gerçek lûp olmadığım anlamakla meşguldüm. Bronz üzerimde kurduğu hâkimiyetle beni tamamen yatağa hap-

ctti ve bedenimi altına aldı. Kaldırdığım bakışlarımla ona alttan bakarken yoğun bir tutku yatağa aktı. Duygularım onun karşısında

alaşağı olurken, rol yapmayı istemediğim tek an bu andı. “Sert olduğunu biliyordum,” dedim yavaşça yutkunurken. Yatağın

içine gömülmüş gibiydim. Bacaklarımın arasına bedeni yerleşince el

bisem yukarıya doğru sıyrıldı. Eli bel oyuntumda dururken tamamen üzerime eğildi. İçimde tatlı bir sızı oluştu. “Ama bu kadarını bekle miyordum, Bronz.” Bakışları gözlerimi dağlarken başını yana doğnı yatırdı. Boyun girintime nefesi düştü, kamımdan kaburgalarıma doğru tırmanan ke

lebeklerle bedenim karıncalanmaya başladı

“Tutamıyorum,” dedi. Dudaklarım boynumda hissettim. Başımı geriye doğru yatırıp onu bedenime davet ettim. “Kendimi.” Yutkunu-

şuyla birlikte bakışları dudaklarıma kaydı. Boynumdan aşağıya doğru ilerleyip göğsümün hemen üstüne, dekolteme sertçe dudaklarını bas

tırdı. “Sana karşı.” Parmaklarını bacağımın kenarına koyup elbisemin altından tenime dokundu. “Bu çok acı verici.” Parmaklarım aceleci bir tavırla üstündeki gömleğin düğmelerine gittiğinde nazik olmayacak şekilde düğmelerini açmaya başladım.

Kıyafetine davranışımdan dolayı rahatsız olduğunda, Ben yaparım, dedi. Yavaşça açtığı düğmeleriyle tenini ortaya çıkartırken elim pan

tolonunun kemerine gitti. Kızım,” dedi boğuk bir serzenişle. Dövmeli parmakları şiddetli bir şehvetle boynumu sardı. Kc

.

ana bastırdığında pantolonunun altındaki sertliğini hissett

tlkçebüyüyen varlığıyla her geçen saniye daha çok ıstırap o uy t.

201

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

“Bana ne yaptığını görüyor musun? dedi. Nefes nefese konuşu^ du. “Kendimi tutmakta zorlanıyorum.” Elimi boynuna yerleştirip onu yana ittim. Yatağa dcvri|diğ üste ben çtkm.ş, altta kalan o olmuştu. Bacak anm. tkt yan,n *

np beline yerleşirken ottu btrakmamtş. üzennde kayarak harel^

mistim “Kendini tut diyeceğimi sanıyorsan, yanılıyorsun Bror|?( dedim, iri elleri beni kendine bastırmaya devam ediyordu. Gö^

kafesim h.zla yükselip alçalırken saçlarım tenme döküldü,

düşen saçlarımı kulağ.mın arkasına sıkıştırd.ğmda yapabilecekle^

görmek adına bana izin verdi. “Gerçek olmayacak kadar…” Elinin tersini yanağıma yav^ sürttü. “Tehlikeli.” “Sen bu tehlike için kendini yok etmeye hazır olacaksın,” dedim ellerimi başının iki yanma koyarken. Yüzüne eğilip kulağına doğru

nefesimi üfledim. Kalbimin gümbürtüsü odanın içinde devriliyordu. Kesik kesik çıkan nefeslerim onun bedeninde ayrı etki yaratırken dik

kati dağılmak üzereydi. “Uğruna,” dedi Bronz. Sert bir soluk aldı. “Uğruna her şey yok

edilir.” İçimde kalmaması için bana yasak gibi olan âdemelmasına du daklarımı sertçe bastırdım, dudaklarımı çekemeden onun yutkunması

bir olmuştu. Günahkâr bedenlerin en büyük sevabıydı. Boynundan aşağıya giderken ikinci kere âdemelmasmdan öptüm. Sert ve tutku doluydu. Gözlerinin içine baktığımda tekrar yutkunmamak için zor duru

yordu. Alt bölgesindeki şişkinlikle gerçekten sabrının son demlenni oynuyordu. Dudaklarımı onun bana yapmış olduğu tatlı işkence gibi tenine bastırıp özenle çalışılmış karın kaslarında gezdirdim. Her

dokunuşumla daha aşağı indiğimde Bronz sertçe nefes alıp veriyi

du. Soluğundan dökülen nefesleri hırıltılara dönüşürken adoniskn11 ulaştım. Islattığım dudaklarımı onunla göz temasımı bozmadan pan^ _ nun üst kısmında açıkta kalan adonislerinin üzerine bastırdım. bcde"‘

titredi. Gözlerini kısa bir anlığına kapatıp tekrar açtı. Elleri saç^"

202

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

l4o yavaşça okşadı. Saçlarımı okşayan ellerine eşlik ederek azan -İnceme devam ettim. azaP

d° “Bu anı,” diye konuşmaya başladığımda sesimden yemin ak,yor„HİÇ unutamayacaksın.” Islattığm tenine nefesimi üfledim ve •trenıesine neden oldum. “Gözlerini her kapattığmda aklına bu an • M

S“ •İşkencelerinden biri, değil mi?” diye sorarken sesi hoşnut çıkı-

yOfdU. , , Parmaklarım fermuarına gittiğinde sert kamına minik bir buse kondurdum. “En sevdiklerimden,” dedim ihtirasın yuva bulduğu bir sesle. Tenindeki ıslak izler bana aitti. “Senin de favorin olacak, Bronz.” Kemerini belinden çözüp yanına bıraktım. Belimden daha aşağıya inen iri elleri, kalçalarımı sararak beni ku cağından kaldırdı. Yavaşça yatağa yatırdığında ilk hâlinden daha yu muşak davranıyordu. “Konuşmaya devam edecek misin, yoksa ateşe verecek miyiz?” dedi şehvet dolu bir sesle. Bileklerime elini kelepçe yapıp başımın üstüne yerleştirdiğinde göğüs kafesim hızla yukarıya kalktı. Dar elbisemden göğüs uçlarım belli oluyordu. Kemeri bileklerime yavaşça doladı ama sonuna kadar sıkmadı. Davranışları sert ama ihti ras doluydu. Haz ve hız ikimizi tanımlayan tek tutkuydu. Haz doluy du, hızı seviyordu. Sert onun eş anlamlısıydı. Diğer eli çenemin üzerinden dudaklarımı bulurken ıslattığım du daklarıma parmağını sürttü. Dövme işlenmiş parmaklan boydan boya dudağımın üzerinde gezip araladığım yerden içeriye sızdı. Your lips/” dedi aksanlı sesiyle. Tenime akıttığı her sıcaklığı onu arzula mama neden oluyordu. “My lips…**” derken kendinden izler bırakı

yordu. “Apocalypse.***” Göğüs kafesim derinleşen nefeslerimden dolayı hızla yükse ır en, büyük bir ahenkle onun temposuna ayak uyduruyordu. enna^

deyeceğinin farkındaydı. Ona nasıl düşeceğimin farkınday ı. ı e ferime doladığı kemeri sıkılaştırdı. Dudakların, udaklanm… Kıyamet.

203

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

bl

Özge Naz “Bazı insanlar…” Elbisemin düğmelerini açmaya başja insanların kıyameti olur.” Göğüs arama değen parmakları ’ 1 sına rağmen titredim. “Ve sen benim kıyametim olacaksın” Zihnimin içinde bozuk plak gibi tekrar edilen cümleler

beni tj.

tikledi. Aklıma düşen kelime, hem bir şeyin başlangıç hem de bitjj noktası gibiydi. Kıyamet. O bir kıyamet Haris ve ben onu doğurmak istemiyorum.

Kıyametsin, hepimizin sonu olacaksın. Kıyamet. Zihnine karşı koy, His. Bizim sonumuz olan bir kıyamet başlattı. Üstelik bunu yapan

onun dudaklarıydı. Onun dudakları. Benim dudaklarım. Kıyamet.

Bronz’un kehribar gözleri dudaklarımda takıldı. Dokunmak için yandığım dudaklarını araladı. Fakat daha fazla konuşmaması gerekiy u. Dudakların en büyük kıyametim. Ve ben bu kıyamete karşı çıkamıyorum.” eğimi tutan parmakları bollaştı. Onun pantolonundan araklaXmünT’yet’.kaPah SÜahl e’İme a,‘P nam,u-™ »"a doğrul»

Oldun, Bronz.

b

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

KIYAMET HİS RESİTALİ ıyamet. Bizim sonumuz olan bir kıyamet başlattı. Üstelik bunu ya

K

pan, onun ağzmdan çıkan kelimelerdi.

Onun dudakları.

Benim dudaklarım.

Kıyamet. Ben bu kıyametle baş edemiyorum. Zihnim bu cümle karşısında acı içinde tetiktendi. Söylenmemesi gereken bir kelimeydi. Gecenin

gündüze karşı direnmesine neden olan bir kelimeydi. Savaşm başlan gıcı olan bir kelimeydi. Kulağımdaki kulaklık bir anda çekilince korkmadan edemedim.

Bakışlarım, bana benzeyen gözlerle buluşurken kalbimden kanıma bir kor dağıldı. Babam kızgın olduğu belli olan gözleriyle bana baka rak, "Sana sesleniyorum! Ben sana kulaklık takmanı yasaklamadım

; W" dedi. Korku bedenimi kaplarken dişlerimi birbirine bastırdım.

Eğitimlerin için evden ayrılman gerekiyor, diye dexam kadar sürer bilmiyorum, alabildiğin her şeyi yanına al. Belki bir yı

I SÜrehiEr, belki birkaç hafta, bu senin kabiliyetine bağlı.’’ ^na çevrilen gözlerime karşı bana ters bir şekilde ba

205

lanma Hisar. " Yanıma doğru hızlı adımlarla geldi. Bakışları eli^ deftere düştüğünde sabırsızca. "Ne yazıp çiziyorsun? diyesotdu

’ Dişlerimi sıkmaya devam ederken elimden aldığı deftere ya„ le haklım. "Müzik hocası ödev vermişti, onu yapıyordum. ’ yo/a„

lan. Yalan. Dilimden kolay kolay doğru dökülmezdi. Notalarla il^ saçma sapan işler işte. Gözleri kısıldığında bana tehlikenin içine duşmuşum gibi baktı. "Müfredatından haberim var, unuttun mu yoksa kuçuk kızım? Senin

müzik dersi almadığını biliyorum, ” diye konuşurken elindeki deften

avuçlarının arasında parçalarcasına sıktı. “Tabu, başka öğretmenterden ders almıyorsan. Mesela Rozalia gibi…

Rozalia Vanizan. Vanizan imparatorluğunun korkulu rüyası olan kadın. Annemin annesi, benim de çoğu zaman annem gibiydi. Annemden daha çok

annelik yapmıştı. Lâkin babam onu sevmediği için ayda yılda bir gö

rüşebiliyorduk. Babamın bilmediği gizli buluşmalar haricinde onu nadiren göre biliyordum. “Bunun büyükannemle hiçbir alakası yok,” diye fısıldadım. Ba bam, söylediğim cümlelere kulak aşmazken ölüme doğru attığı adım

larıyla odanın içinde bulunan şömineye hiç düşünmeden defterimi attı. İrileşen harelerimle boğazımdan acı bir çığlık koparken şömine ye doğru hamle yaptım. “Notalarımdı!” dedim. “Sana hiçbir zararı yoktu! Benim notalarımdı!” Elimi şömineye atmış ama saniyesinde

geri çekmiştim. Harelerim şöminenin içinde yangınla dans eden def terde kalırken gözlerimden yaşlar düştü. Babam acımasız bir şekilde, “Sana yalan söylemeyi öğreten be nim, dedi. Ama sana hiçbir zaman babana yalan söylemeyi ögfd medim. Dahası, sana bunu yasakladım! Bana her yalan söylediği seni cezalandırdığımı biliyorsun!” Simsiyah olan, külleri etrafa saçılan defterden bakışlarımı afr’ madan, Bana verebileceğin en büyük cezayı verdin, baba, $ fısıldadım. “Anneme yazmıştım o notaları. Duyduğunda beni anW

çaktı. Müziğin tek bir dili olur. Evrenseldir. " Burnumu seslice çe^

206

CamScanner ile tarandı

Öz£c Naz

l

hİÇ. dİ’İm yOk’ ° h!Zİ’" °’“,k di<™* olacak,, Beni ve benimle konuşacaktı. uenı

sonra beni ^ninenin ba},„[lm Uhnl^ „,M, kendim doğru çevud,. Bunu söylen,e,„i beklen,iy„r „ıMak ki ■alin “W”" Çe’,yVr

A"“e”e >wdl*"" hilmlyardun, "

4,nk hllden ibaret olan deflerime hsa bir bak,, Zui fM’*- “Hem a”’W" Se“‘” Pİya“° Ça’”“"" Emiyor. - Bak,-

kaldırıp ona baktığımda ağzından çıkan kelimelere odaklandım, ’“yenen senin yazdığın notaları duysa, bunları ifitmemek için kendi kul unu kesebilir. Bunu ikimiz de istemeyiz.”

‘Neden? ” dedim. Neden? Neden? Neden? Neden annem benden

nefret ediyor? Babam yanımdan ayrılıp ellerine cebine koydu. Büyük bir rahat lıkla, “Bir nedeni yok,” dedi. “İstemiyor işte. Anneni ve beni kızdır

maktan vazgeç. Piyano çalmanı ben de istemiyorum çünkü odaklan man gereken başka şeyler var. Önceliğinin ne olduğunu biliyorsun. Bunlar boş işler. ” Elimin tersiyle gözlerimden sicim gibi akan yaşları sildim. “Biliyo rum,” dive fısıldadım. “Ama ben annemi kızdırmak istemedim ki! Tam

aksine, benimle konuşsun diye yaptım. Bir kere konuşsun benimle, bana ne olduğunu söylesin, söz bir daha annemi rahatsız etmeyeceğim! Oturduğu yerden ayağa kalktığında, Annem, annem, annem. Başka bir şey bilmiyor musun sen, Hisar?! diye bağırdı. Hiç ba

bam dediğini duymuyorum, dilinde varsa yoksa seni asla istemeyen annen! Sen şu an yaşıyorsan, benim sayemde yaşıyorsun! Aldığın o boktan nefesi bile bana borçlusun! Çünkü annen seni her fırsatta öl

Anneye çalıştı! " Annen seni herfırsatta öldürmeye çalıştı. Bedenimi litreme kapladığında yavaşça yutkundum. Nefes en

borumda kalırken, “Yalan söylüyorsun,” dedim.

Beni sınır

iljnek için yapıyorsun! Kendince bana ceza veriyorsun. Hiç

^ğunu öldürmeye çalışmaz! "

.

^bam tok bir kahkaha attı. “Sen niye doğıW Annen senin yüzüne niye bakmıyor? Niye sana m ^üliiyok?”

207

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Özge Naz “Annem hasta çünkü,” dedim kısık bir feryatla. Rozalia

“Annen çok hasta, sana o yüzden böyle davranıyor., iyileşmediği

rece öyle olacak, ne olursa olsun ona iyi davran,

demişti. Anneffı

hastaydı. İyileştiğinde benimle ilgilenecek, beni kı ı gibi görece^

Ben onun küçük kızıydım. Kafasın, iki yana salladığında, "Annen hasta fa an değil, ’■ de<Jj

“Gayet sağlıklı. Seni görünce delirdiği doğru, çunku senden ger^ anlamda nefret ediyor.” Bacaklarımın dermanı kalmamış gibiydi, bedenim daha fazla beni

taşıyamadı ve yatağın dibine yavaşça çöktüm. Zangır zangır tit^ yen ellerimle kulaklarımı kapatıp babamın ağzından dökülen zehirli kelimeleri duymazdan gelmeye çalıştım. Bu da onun oyunlarından

biriydi. Beni güçlü tutmak için yapıyordu, biliyordum. Acımasız bir şekilde davranıp kimseye acımamam için yapıyordu.

Kulaklarımı sağır edecek şekilde bağırıp,

dığında ne dediğini öğrenmek ister misin?

Sana ilk hamile kal dedi. Kafamı iki yana

salladım ve onu dinlemek istemediğimi belli etmeye çalıştım. Güçlü kollarıyla kulağıma kapattığım ellerimi açtı. “Aç kulağım ve beni iyi

dinle, Hisar! Bu hayatta seni benden başka kimse kabul etmez! Ede mez! ” dedi. “O bir kıyamet Haris ve ben onu doğurmak istemiyorum,

dedi. Annen senin için böyle dedi, Hisar. Seni doğuran kadın bileşeni istemedi! ” Ben annemin istemediği çocuğuydum. Bana hep şeytanmışım gibi

bakmıştı. “Annen seni hiçbir zaman sevmedi,” diye devam ederken kolla rımı sıkı sıkıya avuçlarının arasında tutup söylediklerini dinlemem1 sağlıyordu. Babam gerçekten korkunç bir insandı. “Onu korkutuy01

sun, senden ölesiye korkuyor çünkü onun sonu olacağını düşünüyü Yalvarırcasına, “Sus,” dedim. “Sus, lütfen devam etme, baba-

Babamın gaddarlığı sığındığı en büyük meskeniyken, ‘ Dinie)b

çeksin! dedi.

Ne yaparsan yap, hiçbir zaman seni sevmeyecek.

CamScanner ile tarandı

Dudaklarından beni yaralamak için döktüğü kelimeler kalbimi parçaya ayırmaktan öteye gitmiş, durma noktasına getirmişti- Anne

sevoru’ biliyordum. “Kimsenin sonıı olmayacağım,”y e anneme korkmasın benden, ben kimseye zarar vermem-

208

Bronz 11 sen^

kiyamet oknan

dünyaya getirdim. ”

Annem doğduğum için hiç sevinmedi çünkü ben zoraki bir çocuk-

pUnyaya bilerek getirildim. Annemin karnında bir tohum oldudo onlara sürpriz olmamıştı, ben zaten planlıydım. Ben bir amaç

Ug

na doğdum ve bir amaç uğruna öleceğim. En acısı da bu değil zaten? Yaşamayacaktım. Hiç yaşamamış sayılacaktım. Saatli

bomba gibi» pdb bebek gibi, kollarından ipler sarkan bir kukla b,-h ■ Ben zaten ölüydüm. Ölü doğmuş bir bebek.

% Babam kelimelerin üstüne basa basa, “Ölmek için doğdun,” dedi. KriZ geçirdiğim için bedenimin hâkimiyetini kaybederken o konuşmadevam edip zihnimi de kaybetmeme neden oldu. “Kıyametsin ve

hepimizin sonu olacaksın, Hisar. ” Kıyametim ve herkesin sonu olacağım. Son bendim. Sonu başla tacaktım. “Öldün, Bronz,” demiştim. Kelimeler dudaklarımın arasından zorlukla dökülmüştü. Aniden kaşları çatılırken yüzümdeki gülümsemeyi bozmamaya çalıştım. Kafamı kaldırıp hareket edeceğim sırada boynumda ne ol duğunu anlamadığım metal baskı bana, hareket edersem öleceğimi

fısıldıyordu. Bronz ihtirasın belirgin olduğu sesiyle, “Sen de öldün, dedi. Be

nim aksime onun yüzünde gülümseme yoktu. Ben ölsem bi e sanı yeler sonra sen de benimle öleceksin, Hisar. Unutma bu ışın sonunda birimiz değil, hiç kimse yaşamayacak. Hiç kimse yaşamayacak. Ben zaten yaşamıyordum. Boğazımdaki baskı arttığında, “Sikeyim,

diye bir

dum. Sert tavrı emir vermeme neden olurken, Çe

,.

şunu,

Nabzım baskıdan dolayı teklerken boğazımın kıpkırmızı o

hissediyordum. Nefes alırken bile güçlük çekiyor um. ^reket etsem boğazım kesilecekti. “Dudağıma dokunma bahanesıy

Şahdamanmı keseceğini nasıl hesaplayamam?

cıülık

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Kelimenin üstüne basa basa, “Kıyamet, gerçekler bana tokat gibi çarpıyordu. Bana BUiyor muydu His? Kıyametin ne olduğunu bı ıy

muydu? Nasıl

^k verdin!

209

Öz#’, Naz “Demek ki bir tek benim aklım karışmıyormuş, dedi, Art^ lümsemiyordum. Soğuk sırıtışım silinmiş, düşmanlığın maskcSj

zihne takılmıştı. “Silahı indir, Hisar!”Önce sen.” Dişlerimin arasında kısıkça mırıldanırken benim ak sime o rahattı. Ekside olan bendim lâkin artı yapabıbrdim. her ne koydaysan al onu. “Vunnayacaksan indir, Hisar,” dedi.

Kaşlarım alaycı bir şekilde havaya kalktı ve dudaklarım aralan. dı. “Sanırım öncesinde boynumdakini alman lazım, yoksa ikimiz de öleceğiz.” Elimdeki silahı kıskıvrak bir hareketle alıp emniyetini kapatarak

geriye doğru fırlattı. Yarattığı boşluktan, sağlam bacağımla onunbacağına sert bir tekme attım ve boynumdaki esaretten kurtulmak için hamle yaptım. Şahdamarımın kesileceğini de bilsem, savaşımı ver-

meden ölmeyi düşünmüyordum. Kural üç, sonuna kadar diren. Boynumdaki, ne olduğunu anlamadığım, aleti çekmesiyle derin

nefesi ciğerlerime doldurdum. Yataktan kalkmaya çalıştığım sırada Bronz beni bacaklarımdan yakaladı ve kendine doğru çekti. “Sanırım sonunda dövüşeceğiz,”

derken yüzümde gülümseme belirdi. “Bacağın yaralı,” diye fısıldadı. Sert bir soluk dudaklarından dö

küldü. Üstü çıplaktı ve kumaş pantolonu çıkmak için hazırda bekli

yordu. Bedenimi, tamamen bedeninin altına alırken beni bacaklanyla hapsetti. “Üstelik sen dövüşmek istemiyorsun, direkt olarak beni öl dürmek istiyorsun, Hisar. Hem de her fırsatta.”

“Seni öldürmek isteseydim, öldürürdüm, Bronz,” dedim. Yatağın başına doğru uzanmaya çalıştım ve yakaladığım yastığı ona fıdaI tim. Bunu ikimiz de biliyoruz. Ama sen bir ara gerçekten gardı111 indirmiş gibiydin. Bir başkası olsa, çoktan ölmüştün. Bunu biliy°rslUl

değil mi?” Beni kendisiyle birlikte yataktan aşağıya düşürdü. O altta, ben nst CamScanner ile tarandı

oyken, “Bir başkam değil,” dedi. Soluk soluğuydu “Şensin.” Y«** lanmumyla tekrar altmda kaldtm. “Ve gardmu düşürdüğüme piş®’’’

210

Bronz 11 Cevap vermeyip harekete geçerek beni serbest buakması için sa*-

lam bacağ.ml« vurmaya çalışttm. Beynim ajndan dolay, zonklarken islerimi birbirine bastırdım. Gözlerime kestirdiğim yerdeki silahı 2ak iÇin uzandığımda, “Rahat dur,” dedi. “Hisar.” Sesi, durmamı ’lüyordu. Kollarımı bileklerimden yakaladı ve kendi parmaklarıyla L kelepçe gibi sardı. “Rahat dur. Yaranı daha kötü bir hâle getirmem

• - bana zor kullandırma, man yaparım bunu.” “Beni durduramazsın, diye direttiğimde sağlam bacağımı bacak-

lannın arasına aldı ve baskı uyguladı. “Çekil Bronz!”

His, kendine gel. Karşındaki Bronz. Sana kıyamet dedi diye onu öldürecek değilsin. Tam olarak bunu yapacaktım.

Çünkü babam kıyamet dediğinde öldürmem için eğitmişti beni. Bu kelimeye karşı ister istemez harekete geçiyordum.

Gözleri gözlerimin içine öldürücü bir tonda bakarken, “Duracak mısın?” diye sordu. Kafamı iki yana salladım. Bileklerimi serbest bırakarak fevri bir

hareketle ayağa kalktı ve beni omzuna attı. Saçlarım aşağıya sarkar ken manzaram Bronz’un çıplak beliydi. Çok geçmeden beni omzun

dan atarcasına indirdiğinde bütün vücudum suya hapsoldu. Çığlığım suya gömülürken kendimi buz gibi bir havuzun içinde buldum. “Asıl savaşı şimdi başlattın!” diye bağırıp çıkmak için kena ra doğru yüzdüm. “Hak ettin sen bunu,” dedi. Ses tonundan acımasızlık akıyordu. Etrafıma baktığımda çok büyük bir havuz olmadığını gördüm.

“Islandım, ıslandım. Kahretsin!”

“Sana rahat dur, demiştim.” “Soğuktan nefret ederim ben, buz gibiymiş burası! Senin yüzün den üşüyeceğim!” diye söylenmeye devam ederken kendimi havuzun

kenarına çıkarttım. Onun öylece beni izliyor olması rahatsız olma neden oldu. Bilerek yapıyordu çünkü onu öldürmeye çalışan ^Iını dahi kıpırdatmayacağım bana kanıtlamaya çalışıyord ~

ş Ç

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Öfkeyle soluyarak karşısında dikilirken saçlarımdan aşağıy ^üldü. Onun göğsüne sert bir yumruk atmak için elimi kaldırdı ^da elimi havada yakaladı. “Sen bu ateşle ısınırsın biraz

211

“Bronz,” dedim dişlerimin arasından. Kaşlarını kaldırdı. “Ne?” dedi. “Ne var Hisat? Senin gibi

ranmak hoş değilmiş, değil mi! Her şeyi a aya a mak, umur>a|ı^ gözükmek, her an ölüm makinesi gibi gezmek. Hoşuna gitmedi

Islak gözlerimle ona baktım, göğüs kafesim sertçe yükselip Söylediklerinin gerçekliği yüzüme vururken bir sure daha bir^ demeden bakmaya devam ettim. Yanmdan geç.p g.tmek üzer^ ama gitmeme izin vermedi. “Burada dur,’ demesi kaşlarım, çatm^ neden oldu. İçeriye gidip geldiğinde elinde havluyla yanıma yaklaşu. Uattl.

ğı havluyu titreyen parmaklarımla yavaşça kavradım. Ellerimin ara.

sında havluyu uzunlamasma kıvtnp kalın bir halat hâline getirdim. Bakışları arasında havluyu onun omzuna attım ve parmak uçlannuh

yükselip boynundan geçirdim. İki omzuna düşen havluyu kendime

doğru çektiğimde aramızdaki boy fark, azaldı ve aş.lamaz uzakhl ölümcül bir tonda yakınlaştı. Beni havuza atması bir yandan iyi olmuştu. Soğuk su beni hızlıca kendime getirmişti, farkında olmadan zihnimdeki esaretten kurtul

muştum. “Ânı bozmasaydım beni öpecek miydin?” diye sorduğumda bakışlarım dudaklarına düştü. Sessiz bir şekilde yutkunurken bakıştamı dudaklarından çekmiyordum. Bana doğru bir adım attığında sıcak nefesini ıslak tenimde hisset tim. Bir yangın, gözlerimden dudaklarıma akıyordu. “Seni öpmemi mi isterdin?” diye sordu, sesindeki kadifemsi ton, taştan kalbime do

kundu. “Gittikçe bana benzemeye başlıyorsun,” derken gözlerine baktım. “Soruya soruyla karşılık vermeler…” “Hangi sana? Göründüğün gibi değilsin, Hisar,” dedi. Bakışla11®1

dudaklarıma indirmemek için kendiyle cebelleşiyordu.

“Beni öpmek istedin.” Beni öpmek istedi. Ne bu gerçek bir ândı. Söylediği her şey gerçekti. Bronz gerçekten kendine ördüğu varlan aşmaya başlamıştı ve bunu, benim dudaklarım başlattığ1 &

bitirmişti.

212

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

Bronz II n dajta attığında arkaya doğru geriledim ve ayağıma değen B’ra ’ krar ürperdim. Havuzun tam kenarında duruyordum. ıslfil<‘l’<’‘1^|.ırını çeneme yerleştirdi. Dudağımın üzerinde bir uçuru-

ında duruyormuş gibi gezerken sıcaklığını tenime akıttı. nıııii ken^ “Dudakların,” dedi. Bakışları artık dudaklarımday-

^^U’Uyordum ama soğuktan değildi. Onun bakışlarmdandı. “Du^Yutkundum. “Sakın onu söyleme,” diye fısıldadım. Söyleme. Sa lan onu söyleme. Kimsenin kıyameti olmak istemiyordum. Bronz’un kıyameti olacaksın, His. “Son” diye fısıldadığında bakışlarını dudaklarımdan çekip gözle

rime dikti. “Benim sonum.” Havluyu çekerek boynunu serbest bıraktım. “Neden sonun olaca ğımı düşünüyorsun?” diye sordum. “Çünkü başlangıcım değilsin, Hisar.” “Olmak da istemezdim sanırım,” derken gözlerime anlamsız bir

şekilde baktı. “Başlangıcın.” Kaşları daha da çatıldı. Çünkü başla mana neden olan herkes ölmüş.” “Sen kendini bir şekilde yaşatırdın,” dedi. Neden sesi bir şeyler

biliyormuş gibi çıkıyordu? Sanki ölmemi beklemiş ama ölmemişim gibi. Havluyu üstüme örtüp sıkıca sarıldım. İçeriye doğru kuş gibi

titreyen bedenimle giderken bakışlarım bacağımdaki sargıya düştü. “Doktor sargı ıslanmamalı demesine rağmen beni havuza attın. Bur numu seslice çektim. “Bacağıma bir şey olursa sorumlusu sensin. “Pansuman yaparız,” dedi ilgisini kaybetmeden. “Yarasına sahip Çıkamayan sensin. Beni buna sen zorladın, Hisar.” Şöminenin başına geçip kenardaki mindere oturdum. Dilimden

a^n netlikle, “Seni hiçbir şeye zorlamadım,” dedim. Öpmek istedi

n bir insanın boynunu kesmemelisin.”

r, ^Unu bana, kafama silah dayayan kadın mı söylüyor? diye sora ^ay dolu bir tavırla baktı. Sacı

ısıtan şöminenin sıcaklığıyla ısınmaya başlıyoı arırndaki suları sıktım ve başımdaki ağırlığı azaltmaya çalıştım.

213

c c CD U 00 E

CamScanner ile tarandı

()z^e Naz “Beni tetikleyen sensin,” diye mırıldandım. Kendimi şömin

atsam anca ısınırdım. “Ben seni tetiklcmesem de bunu yapacaktın, Hisar v.. tahmin etmek zor değildi.”

“Senden silahı araklayıp kendimi güvene aldığım içjn b, zamazsın. Dağın başındayız, üstelik beni parçalara ayırıp göm^ ceğinin garantisi yok. Aramızda olmayan tek duygu güven, Bron^

“Sana kızmıyorum, sen Hisar’lık yaptın. Yapmasan anormal j.

çardı,” dedi. Benim böyle olmam hoşuna gidiyordu. “Aramızda 0|’ mayan tek duygu da güven değil ayrıca.”

“Neymiş o diğer duygu?” diye sorduğumda bütün dikkatim ona çekildi.

Sevgi, His. Aranızda hiçbir zaman olmayacak duygu, sevgi.

Zihnim bu duygunun sevgi olduğunu çığlık çığlığa bağırsa da ondan duymak için gözlerinin içine baktım. Arkasını dönüp gidince oturduğum yerden kalktım. “Bronz!” diye seslendim. “Ortaya lafatıp

kaçamazsın!” O önden ilerlediğinde çok geçmeden peşine takılmıştım. Bana bakmadan, “Islak durma. Kıyafetini değiştir,” dedi. Tavrı çok geçme

den eskisi gibi olmaya başlamıştı. “Aklıma gelmişken,” diye mırıldanarak yavaşça gülümsedim.

“Sen de neredeyse kıyafetimi çıkarmak üzereydin.” “Gözlerimi her kapattığımda aklıma bu ânın geleceğini söylemiş tin; lâkin senin gözlerinin açık olduğu her an bundan bahsedeceğim söylememiştin, Hisar.”

Gülümsedim. “Senin de hoşuna gidiyor, biliyorum.” Omzunun arkasından bana ters bir bakış attı. “Üstünü değiştirecek misin artık?” “Evlenip ömrümüzü sonsuza kadar burada geçireceğimizi söyle,

mediğin için hazırlıksız geldim. Umarım senin için sorun değÜ^ Boş gözlerle baktıktan sonra yüksek çıkan sesimle, “Kıyafeti111 .vü dedim. “Bana yeniden kıyafet vermelisin.” Keskin bir dille, “Bende senin giyebileceğin bir şey y°k’

“Başak’ın kalan kıyafetlerinden vermiştim, onları da ıslattın za

214

,,

genleri t.rmanmaya başlad.. Nereye gittiğini bilmiyordum ama «an peŞ’ne takılnuştım. Tuvalete de girse peşinden gidecektim Ç ..Çjplak

duracağım? Sen beni odana götür, ben bulurum bir

vler” diye konuştuğumda hiç umursamamıştı. “Beni kendi odana

«tür’” diye bağırdım. g “Bağırma Hisar!” dedi öfkeyle.

Koridordan geçerken, “Odana götür o zaman,” dedim. “Ses telle rimi yorarım ve odana götürmediğin sürece başının belası-” demeye

Çalmadan bir odanın kapısını açmıştı. Gördüğüm manzarayla birlikte rahat bir nefes verdim. “Olmama gerek yokmuş.” Geçmeme izin verdiğinde odaya ilerledim ve kıyafet dolabına

yöneldim. Birkaç parça bir şey bulsam yeterdi. Dolapların kapağını

açtığımda karşılaştığım manzarayla birlikte kaşlarım havaya kalktı. “Hassiktir yani,” dedim.

Bakışlarım ona doğru döndüğünde inanmayan gözlerle baktım.

“Neden aynı kıyafetlerden bir sürü var?” diye sorduğumda gözleri miz buluştu. “Hepsi takım elbise!”

“Bazen kirletebiliyorum, yenisine ihtiyacım oluyor,” derken ya

nıma geçip kendine beyaz bir gömlek çıkardı. Jilet gibi ütülenmişti. “Üstelik çok da değil.” Diğer dolapların kapağını teker teker açarken, “Peki sweat falan

nerede? Rahat bir eşofman altı da olur,” dedim. Pantolon, ceket, göm lek. Başka bir şey yoktu. “Burada sadece süitlerin var.” Bronz büyük bir rahatlıkla, “Başka bir kıyafetim yok. O tarz kıya

fetler de giymiyorum,” dedi. Alık bir ifade yüzüme yerleşirken, “Ne demek giymiyorum? diye

sordum. “Süitini çıkardıktan sonra ne giyiyorsun?” Zihnime düşen

görüntüyle birlikte harelerim genişledi. “Şaka yapıyor olmalısın. Çıp^akmı duruyorsun? Bunu bana nasıl söylemezsin?!’ Çıplak durduğum falan yok, Hisar.” Bu gece birlikte uyuyacağız ve ben ne giydiğine bakacağım. ^uut bunu,” deyip kollarına geçirdiği gömleğin düğmelerini ilik .^ye başladı. “Uyku düzenim farklı benim. Sen erken uyuyorsun. klik gözlerimi açtığımda kendimi kafama silah dayanmış hâlde ^istemiyorum.”

215

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz Gözlerimi kıstım. “Ben de kendimi boynum kesilmiş bU| temiyorum.” Dolaptan siyah bir gömlek aldığımda bana doğru birkaç ac|lrn atlı, “Gömleğimi neden alıyorsun?” diye sordu.

Rahat bir şekilde, “Giyeceğim,” dedim. Bronz keskinliği azalmayan sesiyle, Giyemezsin, ’ dedi.

Omzumu silkip, “İyi,” dedim. Gömleği aldığım yere geri tim. “Çıplak dururum. Bana göre hava hoş.” “Ah başımın belası, ah!” Yerine koyduğum gömleği tekrar çıkar. tıp elime tutuşturdu. “Yemeyeceğim gömleğini korkma, dedim onu sakinleştirmek adına. Bundan rahatsız olduğu fazlasıyla belli oluyordu. “Kıyafetle, rim yıkanana kadar giyeceğim. Ben çıplak dururum durmasına da.,.’’ Elimi kalbinin üstüne koyduğumda kendi parmaklarını elimin üstü ne koydu. Elime yön verip diğer göğsüne götürdü. Kalbinin atışlan parmaklarımın arasındaydı. “Senin kalp sağlığın için giyinik dursam daha iyi olacak.” Kalp atışları düzensizdi. Bakışlarıyla dolabın altını işaret etti. “Altın için çekmeceye bak,” dedi. Elimi çekmemle gömleğinin bütün düğmelerini ilikledi. Odadan çıktığında gösterdiği yere doğru ilerledim. Çekmeceden boxer ve çorap alıp ilk olarak onları giymiştim. Siyah gömleği de üstüme geçirip odadan çıktım. Merdivenlerden inerken burnuma dolan kokulara dikkat kesildim. Kokunun geldiği yere doğru ilerlerken acıktığımı fark ettim. Kızartıl

mış ekmek kokuşuydu. Mutfağa girdiğimde Bronz’u tezgâhın önün de buldum. Kesme tahtasının üstünde domates doğruyordu. Arkadan yaklaşıp elimi iki yanma koydum. Boyu uzun olduğu için çok uz3 namamıştım. “Çok güzel şeyler kokuyor,” diye fısıldadım. Burnun13 onun keskin kehribar kokusu doldu. “Boyum uzun olmasına rağme

yine de sana yetişemiyorum. Çok sinir bozucu.” . Bana doğru döndüğünde yüzüm göğsüne değdi. Başını benn eğerken kaşlarını çattı. Sinir olmuş bir şekilde, “Neden öyle ba sun?” diye sordum. Kafamı işaret etti. Hoşnut olmayan bir sesle, “Saçların 1S CamScanner iletaraı

dedi. “Kurutmaya üşendim.”

216

■

Bronz II gömleğim’ ıslatıyorsun, Hisar. Keşke kurutsaydın. Islanırsa ütü

lür” dediğinde bakışları saçlarımın uçlarından akan sularda SÜ ^Gömleğine de£en sabrımdan rahatsızmış gibi baktı. duğunı kelimeler sinirimi iyice artırırken öfke patlaması ya*‘Ben de beni düşünüyorsun sanıyorum!” diyerek yükseldim. ?aylP fetini düşünüyormuş! Giydiğime pişman etme beni!”

’^^laşmak üzereyken, “Gel buraya,” deyip beni yakaladı. Betutup kendine çekerken yüzünü saçlarımın arasında hissettim.

içmeden havalandığımda kalçam tezgâha değdi. Beni tezgâhın “zerine oturtmuştu. Bacaklarımı açıp kendi bedenini iki bacağımın arasına yerleştirdi. Gözlerimiz aynı hizadayken, “Boylarımız şimdi aynl oldu,” dedi. 0 üstümdeki gömleğin düğmelerinden birkaç tanesini açarken pür dikkat onu izledim. Yanlış iliklediğim için doğru şekilde ilikle

yerek düzgünce giyinmemi sağladı. Kolumu katladığım yerden tek rar çözdüğünde, “Bu şekilde katlarsan kolunda çizgi oluşur,” dedi. Bakışları boynuma doğru düştüğünde kaşlarını iyice çattı. “Üstelik gömleğin yakalan açılmaz.” Umursamaz bir tonda, “Ben yanık birisiyim,” dedim. “Yakam açmak istiyorsan v yaka bir şey giy. Gömleğin düğmeleri

kapalı olmalı. Her şeyin bir kuralı var.” “Kapalı olmazsa?” “Beyefendilik kurallarına aykırı bir davranış.” “Ben beyefendi değilim,” diye mınldamp elimi yanağına yerleş tirdim. Hızlıca başını diğer tarafa çevirirken yanağına elimi koymamı engelledi. Bunu bir kere daha yapması dikkatimden kaçmazken kaşlanmı çattım. Yine elimi yanağına koyduğumda bu sefer elimin üzerine kendi

Parmaklarını kapatıp yavaşça aşağıya indirdi. Acı çeken bir tonda, “YaPma,” dedi.

Gözlerinin içine baktığımda gerçek bir ifadeyle, “Sen bir beye-

en k’S’n> ded’m- Sesim tokluğunu yitirmişti. “Gördüklerim arasında Bün^S” farelerinde parıltı gördüm, ellerimi sıkmayı bıraktı, tan b derncmc sevinmişti. Avuçlarının arasında parmaklarımı tutar-

UZ tutmuŞ ellerim onun sıcaklığıyla ısınmıştı.

217

Özge Naz “Neden bana kendi günlüğünü okuttun? diye sorduğumda derj bir sessizliğe gömüldü. Sessiz kalmasına karşılık devam ettim. «A

nemin günlüğünü okuduğun için kendini suçlu jssettın ve okudug^ yere kadar bana da kendi günlüğünü okuttun eğı mı. Çenesi kasıhrken, “Evet,” dedi. “Ödeşmiş olduk. Aklıma günlükte yazdığı şeyler gelince bakış arım omzunda^ du. Kısa bir süre sonra tekrar gözlerinin içme bakarak konuştu,,.

ilk kez lafımı kesti ve arkasmı döndü. “Kahvaltıya geçtyonım.»

Sırtındaki izi birinde daha görmüştüm; fakat o konuşmamaya ks.

rarl. olduğu için konuyu kapatmak zorunda kalmıştım. O izin fatkh roma rakamı birinde de var*. İkisi aynı şeyler yaşamış olmabydı. Domates doğradığı tabağı eline alıp masaya doğru ilerledi. Bata» çok büyük değildi ve mutfak da ona göre küçük bir alandı. Tezgâhtan aşağıya indim ve sesimi onun gibi kalınlaştırarak, “Biri konuşurken lafını bölmek saygısızlıktır,” dedim. Karşısına geçip oturduğumda bakışlarını bana çevirdi. Masadaki tabakların yerini değiştirip önüme bal dolu tabak ve birkaç tane kızar mış ekmek koydu. “Sınırını aşmayan herkese saygı göstermelisin, dedi Bronz. Sesi iğneleyici bir tonda çıkıyordu. “Altını çiziyorum,

sınırını aşmayan.” “Sen annemin günlüğünü alarak sınırını fazlasıyla aştın zaten! Bu durumda sana saygı duymamı bekleme!” derken sesim olduğundan yüksek çıktı. Elime kızarmış ekmek alıp üzerine tereyağı sürdüm. Ya

ğın üzerine de bal gezdirdikten sonra onun tabağına bıraktım. Onunla kahvaltı yapmayı özlemiştim. O da tereyağlı ballı ekmek leri özlemiş olacak İd hızlıca hazırladığım ekmeği eline aldı. “Annenin günlüğünü ben almadım, Hisar. İnsanların eşyaların1

çalıyormuşum gibi davranmayı bırak!” deyip elindeki çatalı sertÇe masaya bıraktı. Söyledikleri kulağıma yüksek oktavda çarparken ha relerim şaşkınlıkla genişledi. “Günlük bana verildi. Ben, bana ven^ eşyaya sahip çıktım. Oldu mu?!” ., Günlük bana verildi. Neden? Kim tarafından ve nasıl verildi H CamScanner ile tarandı

Annemin günlüğü kimdeydi ve o kişi neden Bronz’a vermişti? u Ne? diye dehşet içinde sordum. “Kim verdi sana?” “Her şeyi çok iyi biliyorsun.” Ekmekten bir ısırık almadan on

218

Bronz II du “Bunu da bilirsin. Şimdi izin verirsen kahvaltımı ya-

p^,,n. gınî şaşkınlık zihnimi ele geçirirken beynim adeta buzla Ya?8 e donuklaştı. Annem, babamın bile günlüğüne dokunmasıl-ıplta^1’ Sadece oğlu dokunabilirdi. Oğluna günlüğü verirdi. na>zinVÇ birkaç sayfa yazı yazmış bile olabilirdi. GünlükBronz’un Seçti. His? ^"adanan bildiği çokala şey vardı.

0 ‘ oıduğunu bile bilmediğim abimi bulmakta bana yardımek tek kişi oydu çünkü ikisinin sırtında da aynı iz vardı. C1012 d^bir zamanlar Arkana III. Bölge Tesisi’ne alınan çocuklarAb’T- «mis Kayıtlarını görmüştüm. Fakat şimdi, nerede olduğunu dan bınyn11?-

j

bilmiyordum. Karşımdaki adam biliyordu. Bildiğine emindim.

Yara zamanla iyileşir, izi hep kalırmış. Acısını da hiç unutmaz-

011 Bacağımdaki yara iyileşmiş sayılırdı. Hafif bir aksamamın dışında hiçbir şeyim yoktu. Dikişlerim alınmış, kabuk bağlamaya başlamış, kesik kapanmıştı. Yarım saat kadar önce Bronz’un evinden ayrılmış tan.

Ne ayrılmaydı ama… Bir yandan Bronz ağlıyor, diğer yandan

Safa. Gitmemem için yalvarmaya hazır olduklarım söylesem de bana inanmak gibi bir hata yapmayın. Sadece artık gideceğimi söylemiş tim, hepsi de sorun çıkarmadan kabul etmişti.

Sanırım kaldığım birkaç gün boyunca onları birazcık bezdirmiş olmalıydım. Sabah akşam başlarını şişiriyor, asla yemeyecekleri ye

nikleri yedirmeye çalışıyor, durmadan kendime hizmet ettiriyordum. Di£er türlü Safa’nm gidiyorum diye göbek atma isteğini başka türlü Sayamazdım. Yine de Safa bütün nazımı ağzını bile açmadan çek-

Bulduğu her fırsatta patronu hakkında benimle dedikodu yapC a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

ihroal etmemişti. Zorlu ise her zamanki gibi ketumdu. Bu bir veda değildi. Bronz beni bırakmamakta kararlı olsa da beni

Atacak hiçbir şeyin olmadığını biliyordu. Yine görüşeceğimiz

219

Özge Naz söyleyerek evinden ayrılmıştım. Kuklacı gibi bir faktör etraf ken Bronz’la daha çok görüşeceğime emindim. lnı,?^y

Zorlu kendi arabamı getirmişti. Safa, patronu gibi gitmem yor olsa da Zorlu dört gözle gitmemi bekliyordu. Bu yüzde’ bir sevinçle arabamı almış, kısa sürede bana getirmişti. Her^ böyle davransa da beni en çok sevenin Zorlu olduğunu biliv^ Girdiğim yolda etrafımı arabalar sardığı için kaşlarım cat

reksiyonun hâkimiyetini devralıp dikiz aynasından arkaya bakı Acaba Bronz bu kadar ayrılık yeter diyerek peşimden mi gelm ’111 Hayal dünyandan çık, His. Bronz hayatta peşinden gelmez. Bu arabaların kime ait olduğunu biliyordum. Sikeyim.

Geri geri gitmeye başladığımda farklı yollardan gelen arabalan gördüm. Önümde duran arabaların kapılan açıldı, kısa sürede kamuf

laj üniformalı askerler teker teker etrafıma dizildi. “Arabadan in, His.” Elindeki uzun namlulu silah beni nişan alırken diğer elindeki me gafonla tekrar seslendi. “Tekrar etmeyeceğim, sana ateş açma yetki sine sahibim.” Arabamın cammı indirip sevecen bir tonda, “Utkan,” diye seslendim. Yasmin’in kocası olan Utkan. Hayır, sil. KALE’nin bir askeri olan Utkan. Arabanın kapısını bir başka asker açıp, “Ellerini kaldır ve dışanya çık,” dedi. Yavaş adımlarla arabadan indim. Ellerimi kaldırdım ve gülümseyen bir suratla diğerlerine baktım. “Beni Yağız’a götürmeye mi geldin?” diye sordum. “Teyzesini mi

özledi yoksa?” “KALE seni çağırıyor ve oraya götürmek için yetkilendirildin1» dedi Utkan felaketin habercisi olurken. “Seninle tartışmak istenıiy0rum. Bunun benim görevimin olduğunu unutma. İşleri de sakın zor laştırma, His. Hepimizin başını yakarsın. General’in emri buyön^

“Anlaşılan General beni özlemiş.” ‘Çekil,” diyerek araya başka bir asker girdiğinde maskesi oln^ C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

sına rağmen gözlerinden tanıyabilmiştim. “Onu arabaya ben bin ririm.”

Barkan Ulusoy.

220

Bronz II ■■’et asker, Utkan a baktığında Utkan kafasını sallamakla yetinplg çekildi ve Barkan’a izin verdi. dİ’ASkkan’a onu öldürecekmiş gibi bakarken, “Sizinle geleceğime f misiniz yani?” diye sordum.

61 ’Seni bayıltmak istemiyoruz,” dedi Barkan. Sesinden yalan akı. geni bayılacaktı. Buradan ciddi anlamda uzaklaşmahydım. ^unıı hiçbirimiz istemeyiz. Sana eşlik edeceğim. Sadece bana izin ver” Hepsi benden bir hareket bekliyordu. Tetikte durmuşlardı. Buna

Barkan da dahildi. Her an bir şey yapma potansiyelim olduğu için özlerini bile kırpmıyorlardı. Sakın yakalanma, His. $ “General’le konuşmak istiyorum.” Sesim olduğundan soğuktu.

Beni çağırmasının nedenini söylerse ona ayak uydururdum. Diğer türlü kaçma girişiminde bulunacaktım. “Buna iznin yok,” dedi Barkan. İtiraz kabul etmeyen bakışları üs

tümde gezindi. “Sana sormadım Barkan,” dediğimde Utkan’a doğru bakıyordum. “Beni onunla konuştur, Utkan. Neden çağırdığını söylerse işleri zor

laştırmam.” “Pekâlâ,” dediğinde Utkan silahım indirdi. “Sen nasıl istersen.” Ensemde hissettiğim keskin acı, tiz bir çığlık atmama neden oldu. Bakışlarımı omzumun gerisine doğru çevirdim. Her şey için çok geç ti. Vurulmuştum. KALE’nin üretmiş olduğu son teknoloji uyuşturucu bedenime saplanmış, beni hareketsiz hâle getirmişti. Barkan düşme

mem için tuttuğunda dudaklarımdan son sözcükler döküldü. “Gözü mü açtığımda seni çok pis döveceğim, Barkan!”

Artık uyanabilirsin, Hisar.” mas^anmani İÇİ*1 bU Ses yeer olurken bir makinenin tekrar çalışEdenimdeki bütün yetilerimi geri kazanmıştım. Sese itaat

et

giyecektim. Etmek istemiyordum. Hafif

düşmüş şekilde dururken pozisyonumu bozmadım. Radığım gözlerimle nerede olduğuma baktım. Beyaz bir

221

Özge Naz odanın içinde sandalyeye bağlanmıştım. Beni bu şekilde esir t leceklerini düşünüyorlardı. Beni buraya getiren askerler de

içindeydi. „ “Hisar,” dedi aynı mekanik ses. “Uyan.” Uyan, His. Hep yaptığım gibi, aklımı ve ağzımdan çıkanları ayırdım, . başka bir şey düşünürken dudaklarımdan farklı bir melodi dökül^ Şarkıyı kendi kendime mırıldanıp işittiğim seslere karşılık vermejj!

Kulağımın içinde derinden gelen bir cızırtı yayıldı. Gözleri^ sımsıkı kapatıp rahatsız edici boyuta ulaşan sesi umursamamaya ça lıştım. Boşuna çabaladığımı biliyordum. Beynimi patlatacak derece

de yayılan tiz ses, çığlık atmama neden olurken artık dayanamadı^

için kafamı kaldırdım. Karşımda hologramdan oluşan bedeni gördüğümde ona tiksintiyle bakmaya başladım. İnsan silueti olan bir beden belirirken, renk daha

açık maviye doğru yol aldı. General dedikleri kişinin kim olduğu, açık olarak adı, sadece rütbeli kişilerce biliniyordu. “Gücün anca buna yetiyor,” dedim tiz bir sesle. “Başka türlü beni karşına getiremiyorsun!”

Yüzü net olmasa da kafasım kaldırıp bana üstten bir bakış attı, “Karşında öylesine biri yok,” dedi aynı duygulan taşıdığım sesiyle. “General’le konuşurken laflarına dikkat et!” “Beni neden çağırdınız? En son gerçekleşen görüşmemizden son ra bir daha beni görmek istemezsiniz sanıyordum,” dedim. Odanın içinde duran maskeli askerlerden tanıdık bililerini aramaya başladımHepsi aynı tipti. ‘ Sana erişemiyoruz,” dedi. Sesi kimliğinin belirsiz olmasından dolayı kalındı. Robotu andıran bir konuşması vardı. “Çipine neden karşı geliyorsun?”

“Gelmiyorum!” diye karşı çıktım. Geliyorsun, His. Beni hiç /emiyorsun.

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

….

°larak zihnini kandırman, içinden şarkı söylemen, söy^

, -.

apmaman ÇİPe karşı geldiğini gösteriyor!” dedi yü^6 e

"c v

Azuönce dc ,am °,arak bu-

“Ona hîrh,ln Cnden’ dediğimde bakışlarımı ondan ay^’.u ç İr zaman uymayacağımı, zihnimi kandırıp kendimde11

222

Bronz II • izleyeceği1™ söyledim! Aklımı bulandırmak dışında yaptığı bir?ey y sana neden taktığımızı biliyorsun!” dedi mekanik ses. “Her Eksiksiz ilerlediğinden emin olmalıyız!” şcy‘>” e .S’oruIÎÎ,” dedim. “İşleri zorlaştırmak için. Zihnimin içinde ol“B1.iy^ni kontrol altında tutmak için.”

plak >Ç,n yapıp edip karşı geliyorsun,” derken sesindeki nefretin - ^laştığm1 hissettim. “Sana erişmemize izin vermiyorsun. Süreky°£u eleyerek bizi kandırabileceğini mi sanıyorsun? Bir şeyler li yalan zjhninin içinden geçirmiyorsun bile! Her şeyi akimdan £ek zorundasın!”

Benden ayrılacak mısın, His/ Güldüm. “Beni kontrol altında tutamayacağınızı hâlâ öğrenemediyseniz bu sizin probleminiz, General.” Babam bana her koşulda yalan söylemem gerektiğini, zihnimi

kandırmayı, yalanlarıma kendimin bile inanmam gerektiğini öğret mişti. Fakat günün birinde kendisine karşı bir silah olarak kullanaca ğımı hiçbir zaman hesaba katmamıştı.

Son kez bir bakış attıktan sonra, “Başarısızsın,” dedi. “Çipin bile

ayarlannı bozdun. Sana His diye hitap edip duruyor. Onu da iyice kendine benzettin!” Askerlere doğru döndü. “Çipini çıkartması için

doktorlara teslim edin.” His, onlara karşı çık. Beni senden alırlarsa yapayalnız kalacaksın. Bana yaklaşan askerlerle birlikte oturduğum yerde dikleştim. İplere rağmen kalktığımda hiç düşünmeden beni tutan askere kafa attım. İki kişinin koluma girdiğini fark edince sandalyeyle onlaıa vur

dum. Çok fazlalardı ama kurallarıma göre yaşadığım için pes etmeye niyetim yoktu. Kural üç, sonuna kadar diren.

Odanın içine yeni bir grup askerin girdiğini görünce holograma doğru döndüm.

“Otets!*”

Sesim odanın içinde yankılandı. Bu her şeyi değiştiren bir keli C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

eydi. Söylememem gereken bir kelimeydi. Bana yasak olan dilden blr kelimeydi. ~^aba

223

Özge Naz General hızlıca elini kaldırdı. Onun elini kaldırmasıyla askerje hepsi durmuştu. 110 “Çıkın,” dedi otoriter çıkan sesiyle. “Hepiniz.” Bakışları beni bü|

du. “Onu benimle bırakın.” Herkes ışık hızıyla odadan çıkıp beni onunla baş başa bıraktı]ar

Hologram görüntüsüyle odanın içinde ilerlerken ellerini arkada bir leştirdi. Tok çıkan adım sesleri kulağımı aşındırdı, nefes alışın^

bile sinirli olduğu belli oluyordu. “Bana o şekilde hitap edemezsin.” Sesinden tiksinti akıyordu. Sır tı bana dönük olduğu için yüzünü göremiyordum. Bedeni hiç geril-

memişti. Pozisyonunu bozmadan konuşmaya devam etti. “Başarısız

olan biri, benim evladım olamaz.” Başarısızsın. Başarısız değilsin, His. Beni kendinden ayırma. Gözlerim saniyelik olarak karardı. Yalnızca benim yaptığım hata lar göze çarpıyordu. Ağzımla kuş tutsam da yaranamayacağımı içten içe hep biliyordum. Ben, hiçbir zaman takdir görmeyecek o kişiydim. Sadece.kendimi paraladığımla kalacaktım. “Oğlun da başarısız oldu ama onu hiçbir zaman evlatlıktan red detmedin. Tam aksine ona hep bağlıydın,” diye fısıldadım. Sesim hiç titrememişti. “Onun başarısızlığının cezasını çeken de bendim. Hem de her zaman. Neden?” Omzunun gerisinden bana doğru baktı ve hiddetli çıkan sesiyle, “O sağlıklı bir çocuk değildi!” dedi. “Onun bir engeli bulunuyordu! Hiçbir zaman kendini onunla bir tutamazsın! Sen onun aksine el be bek gül bebek büyüdün!” “El bebek konusunda haklısın, Otets,” dedim yavaşça gülümser ken. Gardımı düşürmemeye kararlıydım. Kan kussam da kızılcık şer beti içtim diyecektim. Benim sızlanma lüksüm yoktu. “Ama hiç

bebek olmadım. Hep öl bebektim.” “Öl bebektim diyorsun ama ölümü unutmuşsun, kızım.” Aşina madiğim bir kelimeyi söyledi. Bu kelimeyi onun ağzından duymay2’1 yıllar olmuştu. Garip hissediyordum. Kalbim ağrıyordu ama yüzümü

bunu belirten tek bir mimik yoktu. “Ne diyordum sana hep?” • Ezberimde olan cümleyi söyledim. “Memento mori. ” Ölümü hatırla.

224

Bronz II «Evet, memento mon,” diyerek beni onayladı. “Ölümü hatırla, . el kızım- Ölümü hatırla, çünkü her şeyin sonu sen olacaksın” ^General’’" kaybolmasıyla odaya askerler akın etti. Askerler beni k için hamle yaptığında bu sefer karşı çıkmadım. General ne der3 olurdu. Başarısızsan, cezalandırılırdın. SC Doktorların beni sedyeye yatırmasıyla boğazımdaki teller kopana kadar bağırdım. Çığlıklarım duvarlara çarpıp dışarıya doğru taşıyor

du Zihnim hiç hatırlamaması gereken bir anıya doğru yolculuk yap anda kendimi kaçtığım gerçeklikte buldum. •‘Yapmayın, ” diye fısıldadım. Yalvarıyordum. Akıttığım gözyaşla rını onların karşısında bir hiçti. Bana merhamet etmemek için gözle rime dahi bakmıyorlardı. “Ne derseniz yapacağım!”

Başarısız olmuştum. Başarısızlığını sonucunda bana bir ceza ve rilmişti. 0 da rahmimin alınmasıydı.

En büyük hayalim anne olmaktı. Bunu biliyorlardı. Bunu bildik leri için de beni bu şekilde cezalandıracaklardı. Her şey kabulümdü; ölüm bile… fakat bunu istemiyordum.

“Bir gün anne olmak istiyorum,” dedim gözlerimden yaşlar bo şalırken. “Kendi çocuğumu doğurmak istiyorum. Anneme nasıl anne olunacağını kendi çocuğuma bakarak öğreteceğim!” Anne olmak istiyordum ama annem gibi olmak istemiyordum. Benim çok canım yanmıştı. Annemin sevgisizliğiyle büyümek beni her geçen gün bıçak kesiği olmadan kanatmıştı. Gözlerinin önünde y^aş yavaş ama bana mısın dememişti. Bir kere kızım dese ne olur du? Bir kere kızım dese dünyalar benim olurdu.

Annem gibi anne olmayacağım, ” dedim yavaşça. “Kendi çocuğu mu acıları yaşatmayacağım ama ne olursunuz rahmimi almayın!” r‘nu ]1 larim boşunaydı. Benden geleceğimi, hayallerimi, umutla nacaklardı. Beni öldürmeden öldüreceklerdi.

dağiacj „ Vln’ dedim ama karnımı deşen o neşterin acısı zihnimi jy Almayın, buna dayanamam! ”

^ndi c

azdlm. Tek istediğim şey, bir çocuğa annelik yapmaktı.

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

^^aya - an> kanımdan bir evlat istiyordum. Doğurmakla anne tQ$l,nadn ağlnı annemden öğrenmiştim ama karnımda bir mucizeyi nölmek istemiyordum. 225

1»

Çok mu şey istiyordum? “Başka bir ceza verin! Başka bir ceza istiyorum!” Her yer kandı. Kan kokusundan, doktorlardan, sedyede» ediyordum. Ara sıra acıdan bayılmıştım. Yalvarmalar,^ karnıma kesik atılmıştı. Oradan kaçmıştım. Hem de kesilen bedenimle, yine de onl^^

şı çıkmıştım. Fakat geç olmuştu. Büyük bir hasar almıştım. Şimdi ise aynı senaryonun farklı versiyonunu yaşıyordum. BySe fer daha kansız, daha acısızdı lâkin aynı soğuk odadaydım:

Zihnimden gelen hiçbir ses yoktu. Bin bana His diye hitap her şeyime kanşmıyordu. Bir süre sessizliği dinledim. Kafamın içjn. deki ağırlık azalmış gibiydi. Dinledim, dinledim ve dinledim. Yapayalnızdım artık. Olmaktan korktuğum kişiye dönüşmüştüm. Sürekli olarak yalan söylememe, zihnimi kandırmama, farklı davran-

mama gerek kalmamıştı. Yine de bu tavırlanmı bir anda öylece bırakamazdım. Belki de çip hâlâ içimdeydi ve yalnızca sesini kesmişlerdi. Bir süre daha böyle devam edecektim. “Onu görmek istiyorum!” Bu ses Yasmin’e aitti. İlgili ses tonu kulaklanma çarptığında kendime gelmeye çalıştım. “Göremezsin, kendinde değil!” Konuşan Barkan’dı. Onu gerçek ten dövecektim. Asla blöf yapmıyordum. Temiz bir dayağı hak et

mişti. “Ne yaptınız ona? Buraya geldiğini nasıl söylemezsin?!” “Ben bir şey yapmışım gibi konuşma!” dedi Barkan. “Başınabela

almayı seviyor! Küçük bir kız gibi davranmaktan asla vazgeçmiyor“Lafa gelince ona bir şey olmasına izin vermem diyorsun ama ona bir şey olduğunda anca izlemekle yetiniyorsun, Barkan! dedi Yaşmin. İzlemekle yetiniyorsun. Barkan bundan ibaretti. Hayatım insanlar tam olarak böyleydi. Sadece izlemekle yetiniyorlardı. “Çekil şuradan!” diye devam etti Yaşmin. Çok geçmeden kapıolD

açıldığını işittim. . Başımda birinin durduğunu hissederken hafifçe gözlerimi dım. Ağlamaktan kızarmış gözlerle karşılaştım. San bir çiÇ6^1 }

şımdaki. Sağanak altmda kalmış, onca felakete rağmen sağ Ç1 başarmış bir çiçekti.

226

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

Benim çiçeğimdi. Yasmin’di. • His,” dedi Yasm‘n’ flSl’dar tOnda’ Bana dogru e8’ldl- “İyi misin rm7” Kafamı sallamakla yetindim. “Sesini duyayım.” gÜ Bana yalvaran gözlerle bakarken dudaklarımı araladım. Çığlık

aktan sesim kısılmıştı. Bronz yanımda olsa bana, “Bağırma ses ilerin kopacak,” der dururdu. Yanımda yoktu. Ne çabuk onun var-

“Su,” diye fısıldadım. Bana bir bardak su doldurup uzattı. Yavaşça doğrulup dudakla

ra yasladığı bardaktan suyu içmeye başladım. Kuruyan boğazıma değen suyla biraz daha kendime gelmiştim. “Teşekkür ederim,” de dim kısık bir tonda. “Ceza mı verildi?” diye sordu merakla. “Niye bu hâldesin?” “Sadece çipi çıkardılar.” Parmaklarım saçlarımda hissettiğimde çok geçmeden yanıma, sedyenin üzerine uzandı. Gözlerini gözlerimden ayırmıyordu. “Çok acıdı mı?” “Eskiyi hatırlamak acıttı,” dedim pürüzlü bir sesle. Boğazımda dikenler vardı sanki. Yutkundukça canım acıyordu. “Unutmak iste diğim bir anıydı.” “Ter içinde kalmışsın,” dedi alnımdaki saçları itelerken. “İyi mi

sinmiş?” “İyi olmak zorundayım.” diye fısıldadım. Hafifçe doğrulup kapıda bekleyen kişiye bakmaya başladım. “Barkan,” diye seslendim. “Gelir misin?” Barkan sesimi duyduğu an bütün yelkenleri suya indirip bana doğru döndü. Dudaklarımı arala dım ve tekrar admı fısıldadım. Dudaklarımı takip eden bakışlarıyla vakit kaybetmeden içeriye girdi. “Güzelim,” dedi. “Ne oldu? İyi misin?” diye sorarak yüzüme biraz daha yaklaştı. Bedenimin yetisini tekrardan hissettiğimde elimi kaldırıp hiç dü rmeden yüzüne yumruğumu geçirdim. Tam burnunun üstüne sert krk^^6

beklenmedik darbenin etkisiyle geriye doğru sende-

eikCn Uzan(Bğını sedyeden doğruldum ve hiç beklemeden karabasan büstüne çöktüm. d1 ardına yüzüne yediği yumruklardan fırsat bulup bana karşı

227

C a m S ca n n e r ile ta r;

Bronz II

Özge Naz koymaya çalıştı. Yaşmin çıkan seslerin dışarıya taşmamas, için, kapattı. Kenara geçip izlemeye koyulduğunda elinden gelse

yapacaktı. •‘Bana bunu nasıl yapabilirsin, Barkan?!

dedrnı kükrere^

Boğazlının acısına ac> eklenmişti. Elini yüzünü siper etse de^ ruklanmdan kaçma konusunda başarılı değildi. Bir de gelmiş hiçbi[ şey olmamış gibi güzelim diyorsun! Senin yüzünden buraya^ geldim!” “Beni dinle,” deyip doğrulmaya çalıştı. Hızımı alamayıp dirseğimle şakağına doğru sertçe vurdum. Bunu yapmamla bilincinin git. mesi bir olurken bir anda durdum. Kafası geriye doğru düştü. “Geri uyandırabilir miyiz?” diye sorarken bakışlarım Yasmin’j buldu. “Hıncımı henüz alamadım. Güzelce dövemedim. Yanın kal mış gibi hissediyorum.” “Formda olduğun bir gün dövsen daha iyi olacak,” dedi Yaşmin tatlı bir edayla. “Küçük bir operasyondan çıktığın için gücün yerinde değil. Hakkını burada bitirme bence.” Kafamı sallayıp, “Haklısın,” dedim. Yaşmin yanıma gelip elini uzattı. Barkan’m üstünden kalmak için onun elinden tuttum ve beni çekmesine izin verdim. Yeteri kadar güçlü değildim. Hem katliamdan aldığım yara hem eskisi kadar sık spor yapamamam ve şimdi de ge çirdiğim küçük operasyon buna eklenince zayıf düşmüştüm. “İşin var mı?” diye sordum toparlanmaya çalışırken. Yaşmin, Bal

kan’a basmamamız için biraz kenara doğru çekti.

“Hayır yok,” dedi Yaşmin. “Neden sordun?” Onunla konuşmaya ihtiyacım vardı. Bir süredir bir araya geleme miştik ve neler olduğunu merak ediyordum. “Anlaşmayı bozacağı111

söylemiştin. Bir yerde oturup konuşsak iyi olacak, Yaşmin. Kaşları şaşkınlıkla havalandı. “Şimdi mi konuşacağız? HeIÜ

sen bu durumdayken?” Aklımı dağıtmaya ihtiyacım var, Yasminka,” dedim İtiraz etme de yemek yiyecek yer bulalım. Orada da oturup hm. İkimizin de buna ihtiyacı var.” CamScanner ile tarandı

“Pekâlâ,” deyip kabul etti. “Otoparkta buluşuruz o zamanKafamı olumlu anlamda salladım. Yaşmin toparlanıp oda a tı. Baygın olan Barkan’la tek kalırken varlığını umursamadık

228

Bronz II .. aynatıın karşısına geçtim. Üzerimdeki bluzu yukarı doğ-

gu sQj-e zarfında zihnimden hiçbir şekilde ses gelmedi, al sıyır1Iî^e]<tcn çipi çıkarmışlardı. Artık içimde konuşup duran ganır1111 nllydı? Varlığına alışmıştım. Çıplak karnıma değen biri olnıay ısırjL Bakışlarım yara izine doğru kaydı. Korkunç puldukI intim Alt göbeğimden kasığıma kadar iniyordu. Çirkin bir yaraya sanıp ■ sriintü varolbİfS° oda bana büyük bir yara izi bıraktı. Bu oda, yandığım tek BU . bi’r mum gibi söndürdü. Bu oda, anne olmamı benden aldı. 113Curaya doğru dönüp gülümsedim. “Baba,” dedim düz bir sesle. “Her şeyin sonu olacağım.” Gozleni kameradan ayırmadan birkaç adım daha attım. “Senin de.” ml Her şeyin sonu olacağım. Hayır, sil. Yalnızca senin sonun olacağım.

“Korkma benden. Gidiyorum. Sen uyurken, ölüyorum. Yakın değilsin, göremezsin. Masum değilsin, ağlayamazsın.” Leyla The Band’ın Aşk Bitti şarkısı çalarken kendimi müziğin ritmine kaptır

mıştım. Tek bir noktaya odaklanıp öylece bakarken sözler zihnim e tekrar etti. Sen uyurken, ölüyorum…

Bir sahil kenarında batmakta olan güneşi izliyordum. Yasmin ile baş başa bir şeyler yapmayalı uzun zaman olmuştu. Yasmin lavabo

dan geri geldiğinde yavaşça masaya yerleşti. “Sipariş ettin mi?” diye sorarken kusacağını bile bile iştahla menüye bakıyordu. “Evet,” dedim ıssız bir tonda. “Sen kalkınca söyledim. Birazdan gelir.”

Rakı?” Merakla yüzüme baktı. “Rakı da söyledin değil mi.

Gözlerimi devirdim. “Söyledim, Yasmin,” derken ona takılmaya ^verdim. “Bugün bakıcılık yapmak istemiyorum. Ne olursun do-

n^a iç. Sonra seni kaldırımlardan topluyorum. Yasmin eliyle dudaklarını kapatmasına rağmen kahkahasını gızhur(L|Crn’^’ * Bana diyene bak, en son içtiğinde Albay m ara asını Ca Çıkarttığını ne çabuk unuttun?” C a m S ca n n e r ile tar<

de arakUrSaniaz ^lr ^vırla omuz silktim. “Ona iyilik yaptım. asını yeniledi. Yoksa o hurdayı kullanmaya devam edece tı.

229

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Senin yüzünden bize Albay’ın Yeri’nde içmeyi yasaklhafif kızgınlıkla. “Orada güzel mezeler vardı. Hiçbir şey i’

S

ği için oraya gitmenin keyfi çıkmıyor.” Gülmeye devam cd^’’

“Ece? Bronz’la neler oldu, His?” “Artık kavga etmeden anlaşabiliyoruz,” dedim merakını gj(je adına. “Bizim için büyük bir gelişme. Benimle ortak olma kon

hâlâ ısrarcı. Ortak düşmanımızdan dolayı bir araya geleceğiz ütbu düşman için yalnızca Bronz’la ben değil, hepimiz bir araya ’ meliyiz.”

Bunun mümkün olmadığını belli etmek amacıyla kafasını iki yana sallayıp, “Gelemeyiz,” dedi. “Nasıl bir araya gelelim, His? Kaç ya şında insanlarız, hepimizin farklı hayatları var.” “Biliyorum, Yasmin,” diye mırıldandım. “Bilmediğiniz şeyler var. Anlatmak için doğru zamanı bekliyoruz. Sanaç’la konuşmakla başlamıştım lâkin çok sıcak bir sohbet olmadı…” Laf arasına girip, “Sana karşı çok sinirli,” dedi. “Sanaç küserse tam küser. Gönlünü almak çok zordur. Ona zaman tanımalısın.” “Onu zamana bıraktım,” dediğim sırada siparişlerimiz gelmişti. Yasmin hiç yemeğine dokunmadan ikimize de rakıdan doldurdu. Onu tutmasam direkt şişeyi sek olarak kafaya dikecekti. “Yarın da Serdal ile konuşmayı deneyeceğim.” “Serdal diğerlerine nazaran biraz daha uyumlu,” dedi nahif çıkan sesiyle. “Çok zor geçeceğini düşünmüyorum.” Bardağını bana doğru kaldırdı. Kadehlerimizi tokuşturup birer yudum aldık. Mayhoş tat bo ğazımdan aşağı indi. “Benimle ne zaman konuşacaksın?” “Seninle konuşma işini Bronz’a bıraktım,” derken yavaşça göz

kırptım. “Değiş tokuş yaptık. Viran ve Serdal bende. Sen ve Sanaç

ondasmız.” Bardağından koca bir yudum aldığında neredeyse yarılamıştıyangın benle ölünceye dek yaşasın varsın! Dünyanın o son günü se

beni arayacaksın!” diyerek çalan şarkıya eşlik etti. Sezen Aksu >11

Yalnızca Sitem şarkisiydi. “Doymadım doyamadım. Sevmeleri ben. Kimseyi koyamadım yerine yeniden. Saymadım saya,lia sensiz geçen yılları. Ne inkâr ne itiraf bu yalnızca sitem..” Bunları kenara bırakalım da…” Balığımdan bir lokma attım. Garsonlar kullanmamız için masaya şal bırakmışlardı-

230

rnan heP üşürdüm. Şalı alıp sırtıma yerleştirdim ve ona sanltiğ»111 & nuşmana ve gerçekleri öğrenmeye ihtiyacım var.”

d’%e bilmek istiyorsun, His?”

lında çok şey,” dedim. “Fakat çok üstüne gelmek istemiyorum.” ’^afarn güzel olduğunda saçmaladığımı biliyorsun.” Hafif çakır-

f olmaya başlamıştı. Benden önce başladığı için alkol çoktandır lannda geziniyordu. “Üstelik vaktimiz de kısıtlı. Yağız uyanırek zorunda kalabiliriz. Beni sarhoş görsün istemiyorum.” 53 g’ütkan’dan başlayabilirsin,” dedim vakit kaybetmeden. “İkinizi Hardır tanıyorum ama aramızdaki sınırdan dolayı hiçbir zaman ir

delemedim, anlaşmamız vardı. Bu evlilik gerçek miydi?” Yüzünü incelemeye koyuldum. Bakışlarım parmağındaki yüzüğe dikti Konuşmayı çok istiyor fakat içindeki yangını anlatacak kelime ler bulamıyor gibiydi. “En başından düşündüğün gibi Utkan ile evlili ğimiz hiçbir zaman gerçek olmadı,” dedi kelimeleri zorlukla dökerek.

Ürperdim. “Hiç mi?” “Hiç,” dedi kısılan sesiyle. Burnunu yavaşça çekti. “Çoğu zaman arkadaşım gibiydi. Fazlası hiçbir zaman olmadı. Hayatımda Sanaç dışında kimse olmadı. Olamaz.”

Şimdi ise hayatında Sanaç dışında herkes vardı. “Sizi yan yana görmek için her şeyi yaparım,” dedim keskin bir sesle. “Sevgiliyken sizinle tanışabilseydim keşke. Nasıl bir çift oldu ğunuzu merak ediyorum.” Bakışlarını gökyüzüne dikti ve oraya kadeh kaldırıp, “Sana,” dedi. Bn çok sana.” Bardağı yarışına kadar içti. “Dillere destan dedikle dir aşktı bizimkisi. Sanaç, çok çapkın, her gün bir kadınla takılan

y i- Ben de masum sayılmazdım. Cemiyette herkes yanında beni g ^ek isterdi. Beni yanında görmek istemeyen tek kişi Sanaç’tı.” e fi etten doğan bir aşk mıydı?” landı^aSlni İİCİ yana saIladl- “Ben, Sanaç’ı ilk gördüğüm anda hoş^’yord ^en<d’me bunu kabul ettirmem zaman aldı. Onun ilgisini çekesdi1,¹¹1 ° £er£ek esmerlerden hoşlanıyordu. Ben çakma bir

^etlHlk •• n Uzun bakıp, “Ama yine de çok güzeldin,” dedim. $ düğümde saçların simsiyahtı. Şimdi özündesin. Daha da 231

C a m S ca n n e r ile tar<

Bronz II

CamScanner ile tar<

Özge Naz güzelsin. Bazı insanlar ruha âşık olur. Sanaç sana baktığın^ ya| bedenini değil, ruhunu da görmüş olmalı.

“Öyleydi,” dedi dalıp giderek. “Ruhuma âşık bir adamdı Ve rünüşüm nasıl olursa olsun ruhumun hep sarışın olduğunu söy|er(^ “Yağız peki?” dedim merakla. “Yağız’m öz babası Utkan mı?”’’ Her konuştuğunda ağzından çıkan harfler neşter kadar keskj^ di. Kendinden başka kimseyi yaralamıyordu. “Utkan gerçek baba. sı değil,” dedi yavaş yavaş kanarken. Omuzlarımdan koca bir kalkmıştı. Utkan’la hiçbir sorunum yoktu. Kendisini sever sayardın.

Yağız’a ve Yasmin’e karşı tutumunda yanlış hiçbir şey görmemiş, tim. Sadece Yasmin ve Sanaç’ın tekrar bir arada olmasını istiyordum.

“Ama Yağız’a karşı her zaman iyi bir baba olmaya çalıştı. Elinden geleni yaptı. Yağız’a bir baba lazımdı o da açığı kapattı.”

“Yağız neden gerçek babasıyla değil?” “Olamaz, His,” dedi ağlamak üzereyken. “Olamazdı.” “O bahsettiğin doktor yüzünden mi?” diye sordum. “Kim bu dok tor? Bana adını vermelisin, Yasmin. Kim olduğunu bileyim.’ Kim olduğunu aslında biliyordum. Kuklacı diye bilinen, eskiden doktor olan kişiydi. Yasmin onu farklı biri olarak tanıyor ve biliyordu. “His,” deyip derin bir nefesi ciğerlerine yolladı. “Suçu tek bir ki şinin üstüne yıkamam. Sanaç’ın ailesi de en az doktor kadar suçlu. Valacanlar masum değil. En çok üzüldüğüm konu, Sanaç ın ailesinin neler yaptığını bilmeden onlarla görüşmeye devam etmesi. Asıl her

şeye sebep olan ailesiydi.” “Madem öyle, Sanaç’a neden anlatmadın ki?” dedim kızarcasına.

“Bu kadar yıl boyunca nasıl söylemezsin?!” “Sanaç ailesine çok bağlı.” Kendine yeni bir bardak doldurduşenin dibini görmeye kararlıydı. “Ailesi onun için her şey ^enıe Abisi…” Gözlerini kapattı. “Nasıl diyecektim çok sevdiğin abin, lere sebep oldu diye? Yıkılır… Çok yıkılır hem de. Benden zate

darbe aldı. Yıkılmayan tek kalesi, ailesi.” Kafamı iki yana salladım. “Yıkılmayan tek kalesi sağlam diye, kendini kaç kere daha yıkacaksın?” dedim bu denli vazge? sini istemeyerek. “Belki de istediği yalnızca sensindir!” Yalnızca beni isteyemez. Ben artık yalnız değilim,” dedi ke lerin üstüne basa basa. Bir anlığına dalıp gitti. Gözlerinin önü"6

232

.slIl

Bronz II hnede en güzel şeyi görüyor gibiydi. Dudakları hafifçe kenara c?n san1 vnldı.“BiroğlumVar R -Oğlun var ama herkesten gizliyorsun,” dedim hatırlatmak adına.

.. ’lundaıı da gizlediğin şeyler giderek artıyor.”

-Utkan’m asker olması çoğu zaman işime geldi, His. Görevdeydi, k sık gelemezdi. Vardı ama yok gibiydi. Yağız babası sandığı kişiyi S’nede birkaç kere gördü. Utkan’ı çok seviyor ama bana olduğu kaJ hüöh demi ona. Bir gün gerçeği öğrenirse en az hasarı alacağını daroa»*1 » yuyorum,” dedi kırgınlıkla.

“Ne olursa olsun, küçük bir çocuğu yalanlarla büyütemezsin,” dedim yalpına körükle giderek. Onu harlamak, aralarındaki aşkı tekrar alev

lendirmek istiyordum. “Kendini kandırdın. Herkesi kandırdın. Onu kandmna, senden tek istediğim bu, Yasmin. Babası kimse gerçeği bilsin.” “Bilmesin,” dedi Yasmin. “Bilmesini istememek beni kötü biri ya par mı? Bilmesin, His.” “Peki ya Sanaç?” diye sordum hesap sorarcasına. “Sanaç çok kötü durumda, Yasmin,” derken dudaklarımın titremesine engel olama

dım. “Onu gördüm, ölmek istiyor gibi bakıyordu. O bakışı tanıyorum. Neden ikinize bu eziyeti yapıyorsun? Neden böyle bir yolu seçtin? “Onu öldürürlerdi,” dediğinde gözlerinden yaş süzüldü. “Ben on dan ayrı yaşamaya razı oldum. Ölürse yaşayamazdım çünkü. İkimizin de ölmeyeceği tek yol buydu. Biz olamazdık, His. Olamazdık. Başka

yolu yok gibiydi!” “Ağlama.” Oturduğum yerden kalktım ve yanına geçtim. Onım hıçkırıklarla ağlamasına karşılık kollarımı bedenine sardım. Ağlama

Ç’Çeğim. Akıtma gözyaşlarını…” “Ben onu çok sevdim ama bir seçim yapmam gerekiyordu, dedi Yasmin. “Yaptığım seçimden hiçbir zaman pişman olmadım çünkü Mığmda Yağız’ı yaşattım. Sanaç’ı bir gün kaybedeceğimi hep bıl’yordunı, ailelerimiz bize karşıydı. Yağız’ı da kaybedemezdim.

Bangi seçimi yaparsan yap, yanında hep beni göreceksin, san çi $ kim, dedim ona sıkıca sarılırken. Bir süre omzumda ağladı. Arada ra kından içti ve tekrar ağladı. Ona istediği güveni vermek ıstıyor-

son zamanlarda ikimiz de birbirimize karşı şeffaf olmaya çaÇünkü artık birbirimizden başka kimsemizin olmadığını anlamıştık.

233

(0 o 00

E C0

“Şimdi sıra sende,” dedi Yaşmin, gözlerindeki yaşı e]injn silerken. “Ailen hakkında gerçeği söyle bana, His. Yıllardır se^ konusunda mutsuz gördüm. Beraber gittiğimiz bir aile mezarla yordu ama sen yalnızca gitmek için gidiyordun.” gl »k Hangi gerçeği söylemem gerekiyordu ki? Kendimi birçok ger. inandırmıştım. Ailem konusunda yalan söylediğim çok konu vard/C “Dur,” dediğinde kafa karışıklığı yaşadığımı fark etmiş, ola^

atmıştı. “Şöyle sormam gerekiyordu. Ailen gerçekten öldü mü, “Öldüler.” Ağzımdan dökülen tek kelime bu oldu. Yasmin’in kaşları havaya kalktı. Zihninde çok soın oluştuğu belliydi. Lâkin ne demek istediği,

mi anlamıştı ve buna inanmak istemiyordu. Benim ağzımdan ilk anda kolay kolay doğru kelime çıkmazdı. Ben yalana doğmuştum.

Yüzündeki ifade buz gibi çözüldü. Derin bir nefes aldıktan sonra bana acı dolu bir şekilde baktı. “Sana bu denli yara açan ve büyük bir iz bırakan insanlar zaten yaşamamalıydı. Aile, cehennemdir.” İkimiz de dolu olan bardaklarımızı aynı anda kafaya diktik. Aile, cehennemdir. Ailemin yarattığı cehennemdeydim.

Yaşıyorlardı.

Bana yara açan ve büyük bir iz bırakan ailem yaşıyordu. Ama unutmayın, yara hep iyileşir. En kötüsü bile. Fakat izi hep kahr. Ailem en büyük yara izimdi.

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

CamScanner ile tarandı

11

SARI ÇİÇEK RESİTALİ YASMİN YAKUT GEÇMİŞ ZAMAN ezan olduğum san çiçekler vardı. Balçıklaşan toprağm bile

M

kabul etmediği kopanlmış san çiçekler, göğüs kafesimin

içinde kaldı. Ruhumdan dökülen her bir yaprak geriye bı

raktığı sivri dikenlerini tenime acımasızca batınyordu. Akan sıvı kan

değil, katrandı.

Bir soluk, kaç mezar? Kaç mezar, bir soluktu? Endişeyle harmanlanmış her bir kesik soluğum, kırıklan toplanmayan

kafesime yapmış olduğu baskının bedelini ağır ödüyordu,

^eyi Bekleyen tohumlar, daha sulanmadan çiçek açmaya başmevsimi gelmeden meyve vermişti. Mezarlıkta açan çiçeklerdi. sızd/anin °^an aPlsıncan içeriye, “Kızlar!” diyen bir ses

rak

Ses*’ bulaklarımı doldururken, kaşlanm da eş zamanlı ola^muzlanm istemsizce dikleşirken, bacaklarımı düzelttim.

e Yapmacık bir gülümseme yerleştirdim. “Hazır mısınız?”

235

Oturduğum koltuktan kalktım. Neredeyse bir saat süren a. makyaj yapmıştım. Takma kirpiğime kadar takmış, mal(yajln 8%,

kımuşu olan sabitleyiciyi yüzüme sıkmıştım. “Birazdan geliy ^<İ0diye u harfini uzatarak yanıt verdiğimde, sesimin aç.k ve netç,.^’

için bağırmıştım. Aynada gördüğüm kadın kesinlikle ben te"1 Safir mavisi gözlerim, koyu göz makyajiyla birlikte oldukça beJ*

dunıyordu. Zifir karası saçlarım, sürekli bu renge boyattığa " layı yıpranmış bir hâldeydi. Bedenimi saran elbisem vücuduma göre yapılmış, ünlü bir

kanın özel koleksiyonuna aitti. Simsiyah saçlarımı geride bırakacak gözlerimle aynı yakut mavisi renge sahipti.

Uzun boylu bir kadındım. Annem, zihnimde kaldığı kadarıyla, benim şimdiki hâlimden bir iki santim daha uzundu. Babam evin en uzu

nu, bir doksan boylarında vardı, ben ise bir yetmiş dokuz santimdim, Yasmin Yakut’tum ben. Evin en büyük kızıydım ama kendimi en küçüğü gibi hissediyor

dum. Sarışın olarak doğmasına rağmen, babasının ikinci evliliğinden olan kadının isteği üzerine esmerleştirilmiş bir kızdım. Hayatımıza

girdiği andan itibaren, öz anneme dair her şeyi silmeye yemin etmiş bu kadının pençesinde yaşamaya çalışıyordum. Ben kendimi hiç an nesinin güzel çiçeği Yasmin olarak hissetmiyordum. Titreyen bakışlarım, geniş odanm içindeki kız kardeşime doğru düştü. Yaprak benden üç yaş küçüktü. Benim tıpatıp ikizim, benden

sadece biraz daha dolgun bir kızdı. Lise öğrencisiydi; aklı bir karış havada, henüz ergenliğini atlamamıştı. Benim yaşadığım her şeyi0

da yaşamış, güneş sarısı saçları olmasına rağmen simsiyaha boyat mak zorunda kalmıştı.Siyah saçları, arayışta olmasının da etkisiyle onu biraz gotik bir tarza doğru itmişti. Ablacığım, lütfen hadi,” dedim bıkkın bir sesle. Odasına ğımden ben ona elbise giydirmeye çalışıyordum. O ise dizlerine nan kalın çorapla birlikte, pileli etek giymek istiyordu. Tarzlar11 . h’r 3 Z,tt Lâkin şu an içinde olduğum kıyafetler benim de z° bihvÎT ŞCtrdİ* En aZ,ndan onun Almayı istemedi^

verivoniîT

§U elb,seyi artlk- Sadece birkaç saatliğine

, senin yanından hiç ayrılmayacağım.”

236

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

Bronz II Saçlarını sinirle karıştırdı. Laptopunu kucağından ayırıp kenara ktI. Yatağın üzerinden doğrulduğunda, “Kameralara yalandan

aianısemekten bıktım! 1yı bir a.ley.niş pozlannı vcrmck(cn> hi bjr ^yokmuş gibi davranmaktan b.ktmı!” diye sinirle bağ.rdı. Sesini ,kamııanıaya çalışıyordu ama bağıramamak onu daha çok çıldırtı-

voriu- “YaPrak hastay™1?> karnı ağnyonnuş, bugün katılamayacak-

nnşde! Lütfen abla, lütfen… Lütfen!”

Cemiyet ailesi olmak, birçok kuralı da beraberinde getiriyordu.

Yapılan davetlere ailece katılma zorunluluğu, soyadını kirletecek tek bir şey yapmamak, sürekli gösteriş içinde olmak, sosyeteye mensup

olmak gibi nice, kim tarafından ve neden konulduğunu bilmediğim katı kuralları vardı. Yakut ailesi bildim bileli bu topluluğun içindeydi.

“Olmaz,” dedim kesin bir dille. “Hastayken bile katılmak zorunda olduğumuzu biliyorsun, evde tek kalmana ne babam ne de Oya izin verir.”

Oya Yakut, babamın eşiydi. Annemin vefatının bir senesi dolma

dan babam, Oya ile evlenmişti. Oya, babam ve annem hatırladığım

kadanyla en yakın üç arkadaştı. Ben daha küçüktüm, annemin kuca ğından bile inmezken Oya’nın bizim evden çıkmadığını, bütün aile

yemeklerimizde olduğunu anımsıyordum. Annemi ölüme götüren şeyse babamın, anneme ihanetiydi. Hayatımızın her şeyi Oya tarafından yönetiliyordu. Onun izni ol madan bir bardak su bile içemediğimiz günler olmuştu. Her şeyi kalo-

n bazında, düzenli ve programlı bir şekilde bize dayatıyordu. Yaprak

Ve ben, onun istediği şekilde yetişmiş kızlardık. Kendisi gençliğinde mankenlik yaptığı için bizi de kendi mesleğinden ilerletmek adına Ç°k küçük yaşlarımızda alıştırmıştı. Günlük yiyeceğimiz yemekler

°nUn Verdlği listeye göre hazırlanıyordu. Hiçbir şey yiyemiyoruz de-

sem daha doğru olurdu. dand^rna

yemeLler yapıyorlar…” deyip acı bir tonda mırıl-

yeınj bendini yatağın üstüne bırakarak elini kamına yerleştirdi. “Yi-

Ve geberiyorum. Dünyanın en iradesiz insanıyım. ^kb’ âl* yeğimin sızlamasına neden oluyordu. Üstelik ablası oladiye $ey yapamamak beni günden güne kahrediyordu. “Biliyorum, Adanıp yavaşça yutkundum. “Ben yemekte bir şey yemeye-

Özge Naz ceğim. Sen kendine istediğinden al, ben de kendime senin

başka yemekten alırım. Tabakları değiştiririz tamam mı? gSevdi^.

de sen yersin.” Yaprak, uzanmış olduğu yataktan kalktı. Bu aralar mutla Okul hayatında değişen bir şeyler olmuş olabilirdi çünkü sadece kötülükle besleniyordu. İnce kollarını bana dolayıp y dan sertçe öptü. “İyi ki benim ablamsm.” nah Ona yavaşça gülümsedim, dudağımdaki acının tatlı tebes ~ dü. Üstümdeki baskıdan dolayı ona annelik yapamadığım içj A

dimi çok kötü hissediyordum. Attığımız adım bile Oya taraf

yönetilirken, ikimiz bir olup karşı çıkmayalım diye her şeyimi/

yaptırıyordu. Oya Yakut çok tehlikeli ve akıllı bir kadındı. Odanm kapısı tıklatılmadan açıldığında, “Kızlar!” diyerek girdi. Yüksek topuklu ayakkabıları parkeleri sertçe döverken

dığı tok ses kulağımı aşındırdı. Oya’dan içten içe korkuyordum ana bunu ona hiçbir zaman belli etmemiştim. “Kime söylüyorum ben? Yaprak arkama doğru adımladığında önüne geçtim. Ne yapaca ğı belli olmadığı için ona karşı kardeşimi hep koruma içgüdüsüyle duruyordum. Oya’nm bakışları beni bulurken gözleri kısıldı. Esmer bir kadmdı, gece gibi saçları vardı. Koyu bakışları beni göz hapsine aldığında kaşları havaya kalktı.

“Yaşmin…” derken şaşkınlığı koyu dudaklarından döküldü. Nefes alışlarım adımı söylemesiyle sıklaştı. Adım, bir tek annemin sesine yakışıyordu. Sen kuaföre gitmedin mi?!” Bana, saçlarımı kökünden yolacakmış gibi bakıyordu. Yapmadığı bir şey değildi. Sırf saçmudyah yapmıyorum diye, kökünden koparırcasına çekmişti. Unutamadı’

ğım anlardan sadece biriydi. Dudaklarımın kenarını dişledim. “Sınav tahmin ettiğimden surdu,” dedim tok bir sesle. Saç diplerim gelmeye başlamış1- Saf1’ n uzayan kısımları sapsarıydı. “Sonrasında çekimlere gittim aför ıçm vaktim kalmadı…” bu Zh a îSİnWe bak,yordu-Tek kaşım havaya kaldırdığında, “Ç^ CamScanner ile tarandı

bu saçlarla mı yaptın?” diye sordu.

Evet, ’ diyebildim. de tuttuğu telefonun ekranını açtı. Burnundan soM01^

238

>

Bronz II jansla iletişime geçiyorum ve Fahri Bey’den fotoğrafların “HemeIÎ rica diyorum. Bu saçla asla ve asla fotoğrafların yayımlasilin^Spibin gelmiş, Yasmin!” dedi yüksek, tiz çıkan sesiyle. “Yarın

DaniaZ

t yedi gibi ajansta olur, çekimleri tekrar gerçekleştirirsiniz.”

ye(ude ajansta olacaksam ne ara saçlarımı boyatacağım?” $a , Karşısında güçlü durmaya çalışmak oldukça zordu. . çnfou**** ~ d>ye hiç karşılık veremiyordu, kardeşime güçsüz abla izlenimi ^^rrıek için kendimi zorladığım çok konu vardı. “Üstelik sabah

rinde yine vermem gereken bir sınavım var, günü hiç uyumadan mı geçireceğim. “Umurumda değil, Yasmin.” Kafasını iki yana sallarken yüksek

uklu ayakkabısını ritmik şekilde zemine vuruyordu. “Benim sanhir kızım olamaz! Saçların simsiyah olmak zorunda! Bak annenin

saçlarına… Simsiyah,” derken kendi saçlarına fönünü bozmadan do kundu. Dilimi acımadan ısırdım, ona annemin o olmadığını haykır mak istiyordum ama yapamıyordum. “Uykundan biraz ödün verebi

lirsin. Anneniz gibi dinç olun biraz.” Derin bir nefes aldım. “Sorun şu ki ne ben ne de Yaprak senin kızın değiliz,” diye mırıldandım. “Annemden nefret ettiğin için saç larımızı görmeye tahammülün yok-” “Gereksiz konuşmak yüzünün erken yaşlanmasına neden olur, boş yere çene çalma Yasmin,” dedi beni susturmak adına. “Babanızla

evleneli yıllar oluyor, yani uzun bir zamandır benim kızmışınız. Bu durumda ben ne istersem o olur, diğer türlü yüzünüze asla bakmayan babanızla karşı karşıya gelmek durumda kalırsınız. Açık açık tehdit ediyordu. Gerçekten güçlü bir kadındı çünkü arkasında babam, Ay kut Yakut vardı. Bakışlarını Yaprak’a çevirdi, “Senin de dibin gelmek

üzere, sen de saçlarını boyatıyorsun. Yarım saate kuaför gelmiş ola Cak> davete biraz geç katılabiliriz,” deyip iğreti bir ifadeyle bizi baş kaşağıya süzdü. Tek kaşını kaldırıp ağzının içinde homurdanarak

basını döndü ve odadan çıktı. Boya kokusundan kusacağım,” dedi Yaprak. Odadan çıkmas y birlikte rahatlamıştı. Benim korktuğumdan daha fazla korkuy CamScanner ile taraı

( • Oya yüzünden panikatak hastası bile olmuştu. Benden uza ş rÇekten kusacağım. Bıktım ben bu kadının mükemmeliyetç

239

Ozt>c Naz InkınlısındımI” Ağlamamak için kendini sıkıyordu. “Bizi de iyice kendisine benzedi.” Yanına doğru gidip açmış olduğu mesafeyi kapattım. İnce, kemik,

leri sayılan parmaklarımı onun yumuşak yüzüne yerleştirdim. Tenin de makyaj olmadığı için rahatlıkla yanaklarını okşadım. “Birazdaha dayan,” diye fısıldadım sır verircesine. “Üniversiteye başladığımdan

beri biraz daha özgürleştim. Lisede olduğu gibi üzerimde çok fazla hakimiydi yok çünkü okul yönetimine sözünü geçiremiyor,” dedim umut dolu bir sesle. Bütün arkadaşlarım iyi bir anne ve babanın kızı

yım sanıyorlardı ama hiç kimse göründüğü gibi değildi. “Hiçbir şey

kolay değil, Yaprak. Ama ne olursa olsun, seni yalnız bırakmayacağı mı bil. Kendimize yeni bir hayat kuracağız. Sadece sen ve ben. Yas

min ve Yaprak.” “Yasmin ve Yaprak.” Parmaklarımızı birbirine doladı. “YY.”

“Çıkıyoruz!”

Oya’nın sesini işittim. Bütün evi inletircesine bağırdı. Topuklu ayakkabısının sesi kulağımda çınlıyordu. Yüzümdeki ifadeyi bozup

dış kapıya ilerledim. Oya beni görmesiyle birlikte, “Ah,” diye bir ses

çıkardı. Yüzündeki gülümseme beğendiğini doğrular nitelikteydi. Baştan aşağıya beğeniyle süzdü. “Çok güzel olmuşsun, Yasmin.”

Saçlarımı omzumun gerisinden itti. “Stilistin olduğum için çok şanslısın, bu gece bütün kameralar seni çekecek,” dedi, heyecanlı bir

sesle. Manşetlere çıkmam için para verip ilk sayfalarda yer aldıraca ğına emindim. “Güzel kızım benim, esmer güzeli.” Midemin bulandığını hissederken dilimi ısırdım. Omzumun kena

rından dökülen saçlar bana ait bile değildi. Tüylerim sapsarı çıkarken,

insanların görebileceği her kılım simsiyaha boyanmak zorundaydı. Oya takıntılı kadının tekiydi. “Zoraki esmer güzeli,” diye mırıldan dım dişlerimin arasından. “Solaryumdan dolayı tenimde lekeler oluş

maya başladı. Yakında cilt kanseri olursam şaşırmayın.” Oya umursamaz bir tavırla omuz silkti. “Boş konuşmak yok.” Se sindeki uyarı tonunu işittim. Küçük çantasından çıkardığı beyaz şeyi

ağzıma doğru zorla itti. “Şimdilik şu sakızı çiğne ki çene kasların 240

CamScanner He tarandı

Bronz II çalışsın. Sen de doğal bir çene hattı görüntüsü verecek. Fotoğraflarda

daha güzel çıkacaksın.” Dudaklarımın arasında duran sakızı yavaşça döndürdüm. “Sakız beni acıktırıyor,” derken çok geçmeden karnımdaki ağrı varlığını bel li etti. “İlk kez aç kalmıyorsun ya! En sonki model yarışmanda yirmi gün boyunca sadece sıvıyla beslenmiştin. Bunlar senin için hiçbir şey

olmalı.” Tok bir kahkaha attı. Benimle eğlendiği barizdi. “Geleceğin en ünlü modellerinden biri sen olacaksın ve o zaman bana teşekkür edeceksin.”

“Eminim öyle olacaktır, Oya Hanım.” “Anne!” dedi sertçe. “Anne diyeceksin, cemiyetin önünde sakın

pot kırmayın!” Uzun yıllardır bize anne diye hitap ettirmeye çalışı yordu. Ona anne dersem, asıl anneme haksızlık olmayacak mıydı?

Onun kemikleri sızlamaz mıydı? Annem küçükken bizi elleriyle bes lerdi, her gece sütümüzü ve kurabiyemizi eksik etmezdi. Sabah büyük

bir heyecanla kahvaltı hazırlardı. Oya ise aç yattığımıza emin olmak için evin içinde hiçbir şey yedirmiyordu. Her şey sayılı ve kalorisi

hesaplanmış şekildeydi. Biri anneyse, diğeri neydi? Yaprak, yavaş adımlarla merdivenlerden aşağıya doğru indi. Gel mesiyle birlikte dikkatimiz ona dönmüştü. Oya kızgın bakışlarıyla

Yaprak’ı süzerken dilini damağına sertçe vurdu. “Bu niye ölü gelin gibi olmuş?” Kızgın bakışları beni hedef aldığında,

bilmiyorum der-

cesine omuz silktim. “Küçük kızım, sana düz ayakkabı giymemen gerektiğini söylemiştim. Bu elbisenin altına bu ayakkabı hiç olmuş

mu?” diye konuşurken yardımcısına eliyle bir şeyler işaret etti. Oya’nın yardımcısı kucağına alabildiği kadar ayakkabı kutusuy la gelip hızlı bir şekilde Yaprak için ayakkabı seçmeye başladı. Son

kutudaki ayakkabı hoşuna gidince giymesini söyledi. Yaprak büyük

bir memnuniyetsizlikle ayakkabıları giydiğinde Oya onun aksine çok memnundu. “Yüzme derslerini artırsak iyi olacak, yoksa boyun ab

landan çok kısa kalacak, Yaprak. Bunu kesinlikle istemezsin çünkü

kimse ablasının gölgesinde yaşamak istemez.” İyiliğimizi mi düşünü yordu yoksa kötülüğümüzü mü bilmiyordum ama kardeşleri birbirine düşman etmeye kararlı gibiydi.

CamSeanner ile tarandı

Naz Babam gelir gelmez Oya. “Mükemmel gözüküyoruz” deta davete gitmiyorduk. Haftanın yüz günü gittiğimiz, C^’ abartı kaçmazdı. “Bir fotoğraf çekilmeliyiz.’’ S

Yardımcısı profesyonel fotoğraf makinesini eline aldı, ip , zildik, ortamızda babam ve Oya vardı. Oya yanına Yaprak’ı de. ben de babamın yanına geçmek durumunda kalmıştım.

I^n’

“Kızlar!” dedi irrite eden bir sesle. “Dik durun ve bir hanım

gibi gülümseyin.” Yaprak onun söylediğini takmadığı için aynı nuniyetsizlikle öylece duruyordu. “Yaprak,” dedi sabrının son de^

lerindeyken. “Bu şekilde dik durmalısın.” Babamın arkasına doğru usulca gözlerimi kaydırdım.

Oya, Yaprak’ın dik durması için saçlarını eline dolamış, acımasız ca çekiyordu. Bunun etkisinde, Yaprak tam da Oya’nın istediği »ibi dimdik duruyordu. İkimiz de onların bedeninin arkasmdan birbirimize baktık. “Özür

dilerim bu acıyı çektiğin için,” diye fısıldadım ve dudaklarımı birbi

rine bastırdım. Canının acıdığına emindim. Yaprak’ın canı çok tatlıydı. En ufak şeyde aglardı. Üstelik saçlarını çok severdi, en büyük zaafıydı. Ya

vaşça gülümsediğinde gözlerinden bir damla yaş süzüldü. “Alıştım abla, sorun yok.” Birkaç poz verip dakikalar boyunca Oya’nın istediği şekilde fo

toğraflar çekildik. Fotoğraf çekilme seansı bittiğinde vakit kaybetme den Yaprak ı yanıma çektim. Elimi ensesine yerleştirip yavaşça ok şamaya başladım. “Kızlarım çok mutlu,” dedi babam. Çekildiği fotoğraflara bakıyordu. İçine sineni basma servis edecek, Ycıkırt^

leşinin Davet Hazırlığı diye paylaşılmasına izin verecekti. “Bu senin sayende. Oya, dedi. Bütün olan bitenin bir hayal olmasını unısau1^

gerçekti. İyi ki seninle evlendim diyorum.” “Aykut, beni şımarıyorsun. Gerçekten,” dedi Oya. İkilin’11

,

. , 30 ’S’lğinde sakin bir şekilde öpüştüler. Bu hâlde birk’fJ

muvord™» °ldUİar *klsinin de mutluluğu gözlerinden fakın o. şev vana ‘’T"’ yapamıyordum.

242

°yun olduÖunun farkındaydını anın 1"

Bronz II namarIarımin aras,nda 8ezınen sancılar, kalbime ekil™; ♦ u Dbttyûttüğü filizlerden açan çiçeklerin acısıyd, ? hum‘ 13 Annem doğana kadar ad,m, koymam,,; fakat dogd

^uyfa ad,m. bulduğunu söylerd

»imden ald’S1

Lükken heP anlat.rd, sut kokusunun aksine senden hep yasemin Lği kokusu alırdım, d,ye. Ç.çeklere âşık bir kad.n olarak, bana Lileliği boyunca hep yaSem,n

Yetiştirmiş. Şimdi ise sadece

nahak parfümler kokuyordum. Bir de Oya’dan gizlice içtiğim sigara-

lann yoğun duman kokusu vardl* San çiçekleri koparılmış ruhumun kuru toprağına izmaritler ekil

mişti-

.,

Üzerimde tenimi incecik göstermesi için giymiş olduğum dar elbisemle, oklava yutmuş gibi dimdik duruyordum. Parmaklarınım

arasında içmemem gereken bir içecek, önümde lezzetinden sürekli

olarak yutkunduğum yemekler vardı. Yememiz yasaktı. Sadece gös teriş için konulmuştu. Koluma dokunan ince, soğuk parmaklarla birlikte dikkatim içinde olduğumuz ana sürüklendi. “Abla,” diye mırıldandı Yaprak heyecan la. Beni birkaç kere dürtüklediğinde bakışlarım ona kaydı. Bakışla-

nyla ileriyi işaret etti. “Sanaç Valacan içeri giriyor… Davet alanının ihtişamlı kapısından içeriye adımladığını gördü ğümde, kısılan bakışlarımla onu göz hapsine aldım. Yüzünde silin meyen bir gülümseme vardı. Güldüğünde dudaklarının kenarlarında

ince çizgiler oluşuyordu. Saçları dolunay gibi parhyordu, özenle ya pilmiş gibiydi. Takım elbisesi ona o kadar yakışıyordu ki, bir Va ac

^keği olduğu her hâlinden belliydi. Medyanın aranan yüzleri, elerin hiç değişmeyen başlıklarının tek isimleriydi. Cemıy

^ilen ailesiydi.Varlıklı bir ailenin çocuğu olmak birçok başarıyı a kraberinde getirmişti.

,

,

h_ı.-nP

Yanında beliren, aynı yaşlarda olduğu belli olan a faklarını yerleştirdi. Esmer, uzun saçlı kadın, magazin defile

CamScanner ile tarandı

01 f’tlamış gibiydi. Onlar kameralara poz verirken er e > çektne telaş,ndaydı. “Şımarığın teki,” diye d.şlenmm aras.nda ’İdadim. “Klasik Valacan işte.” “Hadi hadi. VaPrak’ın dudaklarından hoş bir kıkırtı döküldü.

243

Yeme beni. Birbirinize olan bakışlaımızı görmüyorum sanma a görmesin, ikinizin de gözünüzü oyar, dedikten sonra aniden dUr? “Oya, oyar.” Kahkaha atsa da birkaç masa ilerimizde duran 0ya-^ bakışlarıyla ciddi bir tavra büründü. Bir süre ikisini izlediğimde damarlarımın arasında gezinen sancı> lar daha da artmıştı. Mutlu görünüyordu fakat kimsenin göründüğü

gibi olmadığının bilincindeydim. Yaprak bana doğru iyice sokuldu,

ğunda “Yanındaki kadın kim sence?” diye sordu. “Cemiyetten mi?” Umursamaz bir tavırla, “Ne bileyim ben kim,” dedim. Dudakla,

rımdan dökülen kelamlar kısıktı. Kısa bir bakış ^atarken yanındaki kadının gerçekten çok güzel olduğunu fark ettim. Güzel birisi işte… Öncekiler gibi.” Yaprak yanağıma öpücük kondurdu. Sen de çok güzelsin, ablam benim,” dedi gerçekçi bir ifadeyle. “Acaba orijinal esmer bomba de ğilsin diye mi sana bakmıyor?” diye sorarken dalga geçiyordu. “Ya nında hiç sarışın bir kadın görmedim. Yan yana dursanız keşke, belki

çok yakışacaksınız.” Kısılan gözlerimi rahat bıraktım. “Yan yana kelimesi bile bitişik yazılmıyor, Yaprak.” İçimdeki umutsuzluk filizleri yavaş yavaş bü yürken yutkundum. “Ben kim, onunla yan yana olmak kim.” İçeriye giren Valacanlar’la ilgilenmekten yanımıza doğru gelen

Kayalar ailesinin tek veliahtı Onat Kaya’yı daha yeni görmüştüm. Yüzünde hiç iyi olmayan bir gülümseme vardı. Bir elini pantolonu nun cebine yerleştirmişti. Rahat bir tavırla ilerleyerek aramızdaki me

safeyi kısa sürede kapattı. “Yasmin ve Yaprak,” derken samimi bir tavırla elini Yaprak m

omzuna attı. Bakışları bendeydi. “Dans etmek için beni mi bekhyor dunuz?” Davetliler yavaş yavaş dans etmeye başlamıştı. “Dans? kaşlarımı çattım. Kafamı olumsuz anlamda salladım. Kız kardeşi omzundaki kolunu parmaklarımın arasına aldığımda, “Sana ya söylemişler, Onat. Elini kırmak için seni beklediğim doğru ama-

im sert bir tavırla. “Kardeşimden uzak dur. Senin gevşek tavırla^ .

244

Yaprak onun yanından ayrılmıştı. Birkaç? onunla karşı karşıya gelmiş hatta bir keresinde kolunu sı

C a m S ca n n e r ile tar<

Öz^c Naz

göğüstü“1’ Ar^da?Ç“ b‘ryaklaş,m dc^. üstelik aralarında yaş r t Vaprak heP k:nd’nden yaŞÇa bUyUk ki?i’”lc takılıyordu^

durum beni tedirgin ediyordu. 0UOnal. “Y«n’edim can,m’ kardcşini>” dcrke” Yaprak’a bakarak göz

„ “Sadece eğleniyoruz. Değil mi Yaprak?” Yaprak’.n ona dönüp k‘n vernleıncsi beni içten içe sevindirmişti. ^“Abla,” dedi Yaprak. Kulağıma doğru fısıldadı. Onat’ın bizi duya-

ayacağı kadar kısık sesle konuştu. Sanaç Valacan. Buraya bakıyor.”

“Ava çıkmıştır… “Adımlarını buraya doğru atıyor.” “Yolunu şaşırmıştır…”

geni birkaç kere daha sarstığında, “Gerçekten Valacan erkekleri

çok yakışıklı, abla! Abisi, babası ve onu ilk kez bu kadar yakından görüyorum,” dedi Yaprak heyecanlı bir sesle. Onat, onun bu hâline

yüzünü buruşturarak bakıyordu. “Ay gerçekten buraya geliyor! Kamelya’ya anlatsam, asla inanmaz! Umarım birileri ikinizi kadraja alır, diğer türlü Oya telefon kullanmamızı yasakladığı için fotoğrafınızı

çekemem. Elimde kanıt olmasını istiyorum.” Çehremde yer edinen ifadeyi bozmadım, kaşlarım hafifçe yukarı

ya kalktı. Sanaç’ın babası ve abisi, Yakut ailesinin yanma doğru iler

ledi. Oya Hanım, iki Valacan erkeğini karşısında görünce eh ayağına birbirine girmiş gibiydi. Kendini beğendirme çabalarıyla, bir Yakut’la evli olmasına rağmen gözü hep Valacanlar da takıh kalmıştı. Sanaç Valacan ise tam karşımda durdu. İnsanın yüreğini ferahlatan gökyüzü, onun gözlerine hapso

ama benim nefesimi kesiyordu. Gökyüzü bakışlı adamdı,

ş

nu g

mek istediğim zaman gökyüzüne bakardım. Sanaç bakışlarını Onat’a çevirip, “İşte tam burada gltm kiM” dedi Sanaç. Ses tonu kendinden emindi. “Hatta dire

betten ayni, Onat. Olduğum yerde bulunmaman gere ıgı Çok güze’ bir şekilde anlatmıştım. Anlamadıysan te ar an

^Şiarım çatıldı, ikisinin arasında ne geçtiğini e ı g Sanaç Valacan, parmaklarını boğumları

eyaz a

ka(]ar g-bi

81k°Uştı. Onat ise elini ağzına götürmüş dudağının ena

245

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Onat baştan aşağıya ona bakt.ğmda, “Ştmartk züppe,- diyc

nııı içinde söylenerek ayrıldı. “Siz kızlar burada durursunuz değil mı

diye sordu Sanaç. Ba,

«I«“b

<

dİ> Yanmgdipbeni belimden yakaladı ve kendine doğru çekti. tık var,” derken göz kırptı. Beni baştan aşağ.ya süzdüğünde, içimden dışıma doğru, s.c^

«atlayan bir volkan edasıyla yükseldi. Yüzümdeki porselen makyaj,

rağmen kızarıklığımı belli edecek bir seviyeye ulaştı. Dilini dudağmın üzerinde gezdirdiğinde, “Boşuna hazırlanmışsın,” dedi Sanaç.

“Bu siyah saçlar, koyu bakışlar…” Ses tonu hoştu. Kendim sabahtan akşama kadar dinletirdi. “Gerçekten böyle ilgimi çekebileceğini mi

sanıyorsun Jasmie? ’ “Buraya gelip bana bunu sorduğuna göre, ilgini çekmişim demek

tir Valacan.” Gözlerim, gözlerini delercesine baktı. Ciddi tavrım onu daha çok gülümsetti. “Seninle dans etmeyeceğim.” Kaşlarım havaya kalktığında, “Ama şu an senin kollarının arasındayım ve dans ediyoruz,” dedim. “Ruhundan bahsediyorum.” Kulağıma doğru ılık bir tonda fisidadı. “Ruhunla dans etmeyeceğim.” Yavaşça geriye çekildiğinde ba

kışlarımızı tekrar birbirine mühürledi. “Ama sen benim duyguların 3 dans edecek gibisin, Yasminka.”

“Adım Yasmin.” .. “İsim hafızam iyi değil, üstelik yüzün çok tanıdık. Sanki sem birkaç gece geçirdim,” diye mırıldanarak yüzüme doğru eğild1-

zinden gelen hırıltılı nefesi tenime dağıldı. Aramızda fazla bo) kı yoktu. Üstelik ayağımdaki topuklular sayesinde bu fark dah

azalmıştı. Babamdan kısaydı, boyunun bir doksandan kısa ol llemindim. Gözlerini alaycı bir ifadeyle kıstığında, “İsmin koni* bana yalan söylemiyorsun, değil mi?” diye sordu. a lr

24(i

.değİ1’tek bir gece geçirmiş olsaydık, adımı asla 1.. Valacan. Bu ismin seninle anılması için her şeyi yap‘

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

-ne ciddiyetimi korurken aynı rengin farklı tonlarına Jim- °nUfl ade harlı bir yangın belirdi. “Yalan mı?” dedim meydan ^h’p£ÖZİerİin dimi tamamen ona bıraktığım için dansı yöneten de ^aSina vatlar dünyanın en dürüst insanıyız.” ° du ‘saklayan gökyüzü hareleri, saçlarımın üzerinde dikneden esmer olduğun konusunda dürüst değilsin?” » Yutkundum. “Ben ve kardeşim de. Ailemizde hiç »Esmerini–de> bunun bu kadar canımı yaktığını dilimden

yvlaca

srt“ıy ar bilmiyordum. “Küçüklüğümden beri kamera karşı^ene ka® saç|anm simsiyah. Sarışın olduğumu sınday^fl’

,

*"eredertn5umlanm birer kelepçe gibi çeneme yasladığında sıparmak bog bir ^^yia aşağıya doğru cakl» kaynayan emmi estr^ İlerlerken kırnakları dokunduğu yeri yakmaya yemin etmiş gıgeçen

biydı. Bakışlarını, ak S

anmdan ayırm.yordu. Göğüslerimin uzenne dokundu. Pamıaklannın altında hız-

geldiğinde, açık olan dekol y la tekleyen nabzım, boğum arı boynundaki âdemelması sertçe hareket etti. tüylerin sapsan, Blondinka.

“Dekolten,” dediğinde üze| tenjndeki ince g

.

Sanşm. Rusça, sarışın diyeo]abilir misin acaba?” İfadesizliğim alaşağı olurken,

“di. Gülmek o kadar çok yak^rdu ki, insanini Joyım kıyım ediyordu. “Adını hatırlayama

Onun

ıgun

okmuşum gibi elimden tutup beni goz^ iyesinde renkleri herkes gibi görmediğimi an am

m j$te 0 zaman . x hastır-

«kadına âşık olmuştum.” Kulağımın alt noktasına

4‘Tescillemniş renk körüyüm.”

fıslldadım. “Başrolleri

Güzel bir tanışma hikâyesiymiş, dıy ltîller?” n Sen değil“Kesinlikle biz değiliz,” dedi Sanaç. “O kadm sarışı .

$a<*am ise çok âşık. Ben âşık olmam, Blon ı M?aylayan bir ses Çıkardım. “Doğru, sen âşık ,5”’» arasında müziğin etkisiyle tutkuya boğulmuştu

derken

“Bence

ve sarıyı da ayırt edemiyorsun.

247

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Özge Naz Kimi kandırıyorsun sen?”

Hareleri dolunay gibi parladığında kafamı kaldırıp kulağınadoğry boğuk bir sesle fısıldadım. “Seni, Valacan.”

Sesli yutkunuşu kulağıma dolarken geriye doğru çekildi. “Anla dım, Jasmine,” diye ağzının içinde boğuk bir sesle fısıldadı. Konul mamdan etkilenmişe benziyordu. Pantolonundan hissettiğim şişkinlik

de bunu doğrular nitelikteydi. “Bir dahakine koyu renkli lens takarsan ilgimi çekebilirsin gibi. Bu sefer de davetten seninle ayrılmayacağım.”

“Olur.” Dansı bitirdiğimizde ikimiz de birbirimize teşekkür ba bında reverans yapmıştık. “Anneciğime iletirim.” Müziğin yüksek sesine rağmen duyabildiğim topuklu ayakkabılannın zemine sert vuruşları sonrası yanıma gelen Oya Hanım, “Ne konuştunuz?” dedi nefes nefese. Benden daha heyecanlı görünüyor du. “Ne dedi, Yasmin?” diye sorduğunda gözlerimin içine bakıyordu.

“Beğenmiş mi seni?” Dans alanından çıkmak için yürümeye başladığımda, “Çooook,” diye alay edercesine konuştum. “İlk görüşte aşk diyor. Yatak ısıtıcısı lazımmış, yarın gelip işe başlar mısın diye sordu. Hemen kabul ettim. Memnun oldunuz mu sevgili anneciğim?”

“Terbiyesiz!” dedi Oya, kızgınlıkla. “Kendine bu yakıştırmayı na

sıl yaparsın?” “Ne oldu?” dedim, ona hatırlatmak adına. “Evimize beş çayına ge len sosyetik arkadaşlarınız benim hakkımda böyle diyordu. Sanaç Valacan’ın olsa olsa yatak ısıtıcısı olur diye. İstediğiniz bu değil miydi?” Gözlerinin beyazlığında kırmızı damarlar belirginleşti. “Beğendi-

remedin değil mi kendini? Ne yaptın, çıyanlık mı yaptın?” dedi nefret

kusarcasına. “Hayır anlamıyorum, her şeyine dikkat ediyorum. Gi yimin, kuşamın, saçm, başın… Bir başkası olsa sana çoktan evlenme

teklifi etmişti. Cemiyetin yüz karasısın!”

Onu dinlemek istemediğimi belli etmek adına arkama döndüm.

Bakışlarım Yaprak T ararken onun iyi olduğundan emin olmaya çalış tım. Aynı bıraktığım yerde, Sanaç ve kız kardeşiyle duruyordu. Gül düklerini görünce içim bir nebze olsun rahatlamıştı.

Oya ağzının içinde mırıldandı. “Annen gibi… Tam bir san çıyansın!” “Bitti mi?” 248

CamScanner He tarandı

Bronz II “Sana verdiğim emeklere yazıklar olsun.” Cevap verme tenezzülünde bulunmadan oradan çıkıp davet ala

nının Çalışanlar dışında kimsenin giremeyeceği bölgesine ilerledim. ‘Personel Harici Girilmez’ yazan tabelalı kapıyı açıp kendimi hışımla içeriye attım. Saçlarımdaki tokayı çıkararak yere fırlattım. Üstümde

ki elbisenin fermuar kısmını zorlukla indirip bedenimi rahatlatmaya

çalıştım. Bileğimi saran ipleri çözerek topuklu ayakkabılarımın rahat sızlık seviyesini azalttım.

Sinir, bütün bedenimi esir aldı. “Nefret ediyorum!” diye bağırdım. “Her şeyden nefret ediyorum.” Aynadaki yansımamı gördüğümde durdum. O kadın ben değildim. Annesinin kızı değildi. Başkasının

kızıydı. Çiçek kokmuyordu artık. “En çok kendimden.” İçime sığmayan acılar vardı. Gerçek arkadaşım yoktu bile. Çünkü Oya o kadar korkunç bir insandı ki, tanıştığım her kişiyi manipüle

edip kendine çekiyordu. Başta benim arkadaşım olan, Oya’nın tavır

larından dolayı bana düşman kesiliyordu. Tek varlığım kardeşimdi. Her şeyimi bilen kız kardeşimdi.

Gözlerimden yaşlar akarken beyaz tenli biri olduğum için tenim çabucak kızarıyordu. Haftanın bir günü solaryuma gitmek zorunday dım. Bronzlaşmama rağmen yine de kıpkırmızı kesiliyordum. îçli içli ağlamalarım göğüs kafesimde gömülü olan çiçekleri yaşatırken yap-

raklanmı da aynı zamanda kurutuyordu. “Blondinka?”

Duyduğum hoş ses, gözlerimden akan damlaları silmeme neden

olurken elimin tersiyle göz altlanma hızlıca dokundum. Burnumu içi me çekip yüz ifademi düzeltmeye çalıştım. Boğazımdaki yumrunun

gitmesi için hafifçe Öksürdüğümde oturduğum yerde toparlandım. “Sarışın değilim ben,” diye fısıldadım. Birkaç adımda aramızdaki mesafeyi kapattı.

Ortamdaki boğucu havayı yok etmek için dudaklanndan melodi ler eşliğinde kelimeler döküldü. “Tenin esmer…” Tok sesi, melodili

söylerken sertleşiyor ve onda daha hoş bir hava yaratıyordu. Kısa bir

es verdi. “Ruhun sanşın.”

Bakışlarımı kaçırdım. Kirpik diplerimde yoğun bir ağrı vardı. “Bak bana…” Dizlerini kınp eğildiğinde bacaklanmııı önünde dur-

I

249 CamScanner ile tarandı

Özge Naz muştu. Parmaklan çenemi sanp yavaşça kendine doğ^ ğunlaşan hareleri gözlerimin içinde yaşamım sürdüren dcn attı. “Ağladın mı sen?” “Hayır,” dediğimde dudaklarım yukarı k.vnldı, BirHyyr,t sine gülümsedim. “Oya’nın işlen. Gözüme bir şey srktr 0-

bir tık. Yoksa ağlamadım.” , “Evet, ben de Süpermen’im. “Henry Cavill kadar yakışıklı değilsin.” Konuşmamla Sanaç’ın yüz ifadesi ciddi anlamda asıldı. Dudaklarımı hızla .4*

araladım. “Şakaydı! Gerçekten sevgilim?’ “Sevgiline yalan söylemeye utanmıyor musun?* Yüzümü buruşturdum. “Sevgilim sanşınlardan hazzetmiş; 4

dim kısık bir sesle. “Hatta nefret ediyor olabilir…” Onu hiç sanşm^ le yan yana görmemiştim. Esmerlere ayn bir ilgisi ve zaafı varşiŞi Sanaç ellerini belime yerleştirdi. Aramızdaki mesafeyi kapattı “Tek sevdiğim sanşm sensin,” dedi tok bir sesle. B’-.-.ra üzerine dudaklannı bastırdı. Ölü çiçekler sanki sulanmış gibi »i aldı Dikenli çiçekler, dikenlerinden sıyrılıp kalbimin tüm odadür nnı yapraklarıyla doldurdu. Dokunuşu, narin bir çiçeğin dotopı

aratmıyordu. , , “Ama esmerlere âşık olduğun gerçeğini değiştirmiyor. Keskinleşen alaca mavi hareleri gökyüzüne yerleşen dolıW: parlıyordu. “Hayır,” dedi net bir dille. Kalbimin hızını artıraıaj-,min etmişti. “Âşık olduğum sensin. Sanaç Valacan, bir süredir herkesten gizlediğim sevgi ur>

Oo®’

la bir ilişki içinde olduğumu kimse bilmiyordu. İnsanların ı, —

birbirinden haz etmeyen iki kişi gibi davranıyorduk. Benim de âşık olduğum kişi Sanaç’tı. Dudakları burnumun üzerinden saçlarıma öpe öpe külen sıcak nefesi, nefret ettiğim saçlarımın üzerinde g

fr

“Saçlarını kendi renginde görmeyi, dokunmayı çok

da öpüp koklamayı. Eminim o hâline de deli olacağın^ Bana dair her şeyi biliyordu. Sahte bir esmer olduğa CamScanner ile tarand

“O renge ulaşmam için saçımı kazıtmam lazım, Valaca yıpranmıştı. Tıpkı bakımsız bir çiçek gibiydi. Toprağ,nin

250

Bronz II .s görmesine, sulanmasına gerek yoktu. O çiçeğin tn ««•^“si lazımdı. Slcakllğlni hisset,iğim parmaklan siyah?”?"

8ezdi’ GÖZ’erİmİ k3Pat’P °nUn ten™deki varhğmm tX

" ,kordun- Her zaman bulamad.g.m, nadir bir and.. Bana saçlanmm ” hâlini sevdirmeye çalışıyordu ama başarabildiğini söyleyemezdim

bÜ yordum, sevmeyecektim. “Kel bir sevgili istemezsin.” “Çirkin sarı çiçek, derken elinin tersiyle gözümden akan yaşları

“Ağlayınca çok çirkin bir kadın oluyorsun.” Sll<“Benfgüldürebilen tek kişi sensin.” Öyleydi, ondan başka kimseaülmemiştim. Ondan başka kimse gülüşümü duymamıştı. Ondan başka kimse beni güldürmemişti. Gülüşümü ona borçluydum. ’“Sadece seni güldürmek istiyorum,” dedi istekli bir şekilde. O,

Valacan erkekleri arasmda en masumu olabilirdi. Kardeşlerine göre

farklıydı- Medyada gözüken ailesinin tam tersiydi. “Sadece sen gül, Blondinka.” Dudaklarını, dudaklarımın kenarına bastırdı. “Ne başka

kimseyle gülmek ne de kimseyi güldürmek isterim.” “Türkçe söyle,” diye mırıldandım. Sesim yalvarır gibi çıkmıştı.

“Sanşrn.” Yutkunamadım. İçimde, en derin yerlerde saklı kalmış hücrelerimde, annemin gözlerini yummadan önce yetiştirdiği küçük sanşrn kızın varlığı bana gülümsüyordu. O kızı ben bile unutmuştum, oysaki hâlâ içimdeydi. O kızı bana bu adam hatırlatıyordu. Dudakla nnı şakağıma bastırdı. “Benim sarışınım. “Sanaç Valacan’m sarışını…” Ona tamamen yaklaşarak dudak larımı, dudaklarına bastırdım. Öpmeye başladığım dudakları

kaldığım bir duygunun tadım barındırıyordu. Gece sonunda Sanaç’m basma servis edilecek fotoğrafları a ı

Ediğinde, kaşlarım istemsiz bir şekilde çatıldı. Ona, bun an hakkım yoktu. Kıskançlık, damarlarımın arasmda gezıy

y _

Bugün beraber geldiğin kadm çok güzeldi… İyi bir a1 ®sl’ ® s var, kendisi başarılı bir kadm” dedim çata,Uıbmsesle^

u Vûzüme baktığında ne diyeceğimi anlamadığım ® ibaret. “Bir de bana bak… Hayatım tamamen yal nda^ı CamScanner ile tarandı

d bile değilim. Bende ne buluyorsun, anlamıyo > Ska bir şey değilim. Baksana, personel gıy»-*

1

da

^yoruz.”

251

Ozgf Xaz Göz kırptı. “Seninle düşmanmış gibi davranmak hoşuma g^. “Her seferinde ilk tanışma anımızı canlandjrmak zorunda ’yor”? “Ben o günden sonra seni unutamadım, derken yoğunlaş-^ bana odaklanan gözleri de katılmıştı. İnce tüylerin seni ele v j*

ne. yor.” Dudakları boynumdan aşağıya ağır bir vurguyla ilerler^ bir dokunuşunda soluğum alev alıyordu. Sapsan…

“Başta gerçekten düşmandım sana, diye itiraf ettim. Bunıj $ meşem bile her hareketimle belli ediyordum. Bakışlarım bi|c te|^

şına yetiyordu. Hatta bakışlanmdan dolayı Oya’dan çok fazla uy^

almıştım. “Seni gerçekten öldürmek istiyordum çünkü burnun havadaydı. Hoş, diğer Valacanlar da öyle ama sen onlardan ayn bir

yakışıklı olduğun için bambaşka bir havan var.”

“Sana kadar gerçekten sarışınları sevmiyordum, derken o da itiraf etmişti. “Senin sarışın, asıl hâlini o kadar çok merak ediyorum ki,beni cezbeden de bu sanırım.” Bakışları yüzümde karış karış gezdi. “Böyle

gizli buluşmalar, yakalanma korkusu, sevgili olduğumuzu gizleme

miz, herkesin içinde atışıp düşman gibi davranmak… Gerçekçi bir

gülümseme belirdi. “Normal değiliz ve bu hoşuma gidiyor, Sanşın.” Karşımdaki koltuğa oturdu, dudaklarımı ısırmaktan yara etmiş tim. Canım aşın derecede sigara çekiyordu ve içmeden rahatlamayacaktım. Bakışlarımı kaldınp ona, “Sigaran var mı?” diye uysal bir tavırla sordum. “Cebimde,” dedi. Kendi bedenini işaret etti. “Al bakalım,’ derken sesinden hoş bir ton akıyordu. Tutkunun getirdiği yoğun bir çeldin

ikimiz arasında mekik dokurken meydan okurcasına gözlerinin iç*0 baktım. Kalçamı oturduğum yerden kaldınp zemine bastım. Onun ^en nin önüne gelirken üstüne eğildim. Bakışlannı bakışlarımdan ay1^

yordu. Ceketine parmaklanın! yerleştirdiğimde iç tarafına doğn1 i aldım. “Cıks,” dedi düz bir sesle. “Orada değil.”

“Benimle uğraşma, Valacan.” „ O ise tam aksine uğraşmak istercesine baktı. Dizlerin1’11 çöküp onun bacaklarının arasında dururken ellerimi pantolOIllII1|j C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

leştirdim. Bakışlanmı bir saniye bile olsun ayırmazken,

yutkundu. Kemerinin üzerinden ilerleyip fermuar kısmında

252

Bronz II kartıP dudaklarımı oldukça yavaş bir hareketle yalarken kupiliıf’

• • onun bakışları arasında ıslattım.

?ey olmaml? gİbİ Sİgara paketini cebinden al>P ayağa bir dal sigara çıkarıp dudaklarımın arasına koyduğumda

eş zamanlı olarak çakmağını yakmıştı. Uzanıp sigaramın Sanaç da 6 5|arken beni izlemeye devam ediyordu. Ateşlenen siga-

yanITia5ial -imde ucundaki külden bir har oluştu. O harın is kokusu • dolarken derin bir nefes aldım. Gerilen vücudum duma^^tldsinde bir nebze olsun rahatlamıştı. Ona doğru döndüğümde,

çioara paketini işaret ettim. “Açken içmiyorum, midemi bulandırıyor,” dedi. “Sen de açken daha iyi olur.” Kendimi koltuğa bırakarak arkama yaslaniffl Kendi yanma doğru uzandı ve vestiyerin üzerinden bir şey aldı.

“Hem bak…” derken bana döndü. “Kruvasan getirmiştim sana.” Göz lerinin içi parlıyordu. “Beraber yeriz, değil mi?” Beyaz kâğıda sanlı olan kâğıdını açıp kruvasanı ortaya çıkardı.

“Sanaç,” deyip sigarayı parmağımın araşma aldım. Kızarmış hamu run rengiyle içine sürülen krema birbirine zıtken arasında frambuaz

davardı. “İçine krema bile sürdürmüşsün! En sevdiğim!” Kaşları çatılırken, “Yemediğini gördüm,” dedi hafif bir kızgınlık

la. “Kendi tabağım kardeşine verdin. Sen hiçbir şey yemedin. “Sıkı bir diyetteyim.” İçime çektiğim sigara dumanım üfleyip ha vaya kanşmasmı sağladım. “Yanşmaya az bir zaman kaldı. “Beni kandırma, Sanşın.” Gözlerimi devirdim. Başımı boşta kalan parmağınım araşma alıp

yava?Ça sıktım. “Oya,” diye bıkkın bir sesle mırıldandım. “Son bir haftadır her gece tartıya çıkartıyor. Eğer bunu yersem, diyeti bozduanlar. Çok güzel gözüküyor,” derken dudaklarımı açlıkla yala

.nt Canım çok istiyordu ama kendimi tutmam gerekiyordu. Ama tyemem.” ana ben yedireceğim,” deyip kruvasanı dudağıma doğru uzattı. naldıer taraPa Çeldim- İçime çekeceğim sırada sigarayı elim CamScanner ile tar<

0 l" $nce Bir şeyler ye, Yazzmin!” yemeye bayılıyor, ben ise yemek yiyemiyordum.

253

Oj^c Naz Başımı çevirmemin onu bozguna uğrattığını fark cdcrkCn sinde yer edinen ifadeyle ayn. şekilde duruyordu. “Gerçektcn A yorum,” dedim kararlı çıkan bir sesle. Ayağa kalk.p arkam ve sırtımı işaret ettim. Burada çok oyalanmam ve Oya-nın

%

daveti birbirine katması an meselesiydi. İçeriye geçip davet aIa|)J korkuluk gibi boy göstermem gerekiyordu. “Üstümü giyinnıwıey‘

dım eder misin?” “Gel kucağıma.” Elimden aldığı sigaranın kalanını kendisi içerken dizlerine otur.

dum. Üflediği sigara tenime dağıldığında, vücuduma boşalt^ pahalı parfüm kokularından daha ben gibi hissettiriyordu. Saçlar^

önüme çektim ve ona kolaylık sağladım. Parmakları elbisemin sırt kısmını kavrarken fermuarını yukarıya çekti. Vücudumu sımsıkı sa ran elbisenin verdiği rahatsızlık hissi çok geçmeden tekrar bedenim-

de yerini alırken ayağa kalktım. Sigarayı, bana getirdiği kruvasanm paketinde söndürdü. “Ayaklarını uzat,” derken çözülmüş ipleri işaret etti. Dengemi

sağlayıp bir ayağımı uzattığımda çevik hareketle bağlamıştı, sonrasında diğer ayağımı da uzatmıştım. Geri çekeceğim sırada ayak bi leğimden tutup elbisenin açılan yırtmacından dizime buse kon ur ıı.

“Yasemin çiçeği gibi kokuyorsun,” diye fısıldadı. A in gı Afalladım. Bana bunu ilk kez diyordu. Hücrelerime agı a kinlik, beni bir dalga gibi içine hapsederken dudaklarım ara

“Öyle miyim gerçekten?” _ Fllerini belin* Beni bıraktığında oturduğu yerden ayağa kalktı. yorsun, yerleştirirken kafasını olumlu anlamda salladı. Öyle ^defl çok güzel…” Gülümsedim. Ruhumda gömülü olan kız çocug daha çok sevinmişti. . seS|e. Du‘ “Üstünü giydirdiğim gibi…” dedi ihtiras kokan de.-” daklan ezbere bildiği tenimin üzerinde gezdi. “Çıkarta Kulağıma kısık sesle fısıldayışı beni çıldırtacak noktad^^

çekildiğimde usulca kapattığım kirpiklerimle kendimi ta bırakırken dudaklarımız birbirine değdi. Teninin nafl? C a m S ca n n e r ile tar<

kuru her bir zerremi ıslatmak istercesine gezinirken u me sevgisi nakşedildi. Aralanan dudaklarıma sızan dili s

254

ka^’

Bronz II -jfliz kesildiğinde Sanaç geriye çekildi. Aramızda çok boşNC mıadan nefesi tenime düşüyor, düştüğü yeri yakıyordu. Duluk ın üstüne fısıldadı: “Ama sen en iyisine layıksın. Tenin daha Jaklalll|1 cak, saçların ise sapsarı. Özüne döneceksin… Sen, sen ola-

bey£lZ°0 zaman biz olacağız.” c^5"1’ tl kesildiğimi hissederken yüzümde varlığını sürdüren ifal<aS du Harabeye dönen duyguların etkisinde harelerimde bir

<le,n nkaz belirdi. Ağırlığının altından kalkamayacağım harabeleri ’l^aya Çalışmak o’dukça zordu.

Ben, ben olduğumda, biz olamayacağız. ’ i:,♦dedi Sanaç, bir şey dememe izin vermezken parmaklan-

birbirine kenetledi. Avucunun arasına yerleşen elimle ona karşı inadım. “Benimle geliyorsun.” V Ellerimizi ayırmadan bizi odadan çıkardı, kaşlarım şaşkınlıktan do layı havaya kalkmıştı. “Sanaç?!” dedim uyarır bir tonda. Davetlilerin arasında ilerlerken istikameti Yakut ailesinin olduğu tarafaydı. Aklıma

gelen senaryolar felaketin habercisiydi. “Sanaç! Sakın yapma bunu!”

Sanaç Valacan, yürüyüşüyle bile insanların dikkatim çekerken, asla yan yana gelmeyecek iki kişi davetin ortasında el ele tutuşmuş

bir hâldeydi. İkililerin dans etmesi nezaket gereği normal sayılıyordu fakat bu durumda cemiyete bir sürü dedikodu malzemesi verilecekti.

“Merhaba efendim,” dedi Sanaç, ailemin olduğu masaya geldiğin

de. Bütün dikkati üzerine çekmişti. Babam Aykut Yakut un bakışlar direkt olarak beni bulmuş, oradan kenetlenen ellerimize düşmüştü. “İyi akşamlar.” Babamın sesi oldukça soğuk ve mesafeliydi.

Masanın kenarında duran diğer aileyi görünce kalp atışlarım İçmişti. Vücudumu kuru bir sıcaklık kaplarken yüksek ateş

s,nde fenalık basmıştı. Kendi kendime konuştuğumu sandığım sıra a,

pislik,” diye mırıldandım. Oya’nın kız kardeşinin kocası, geçm ş

e l’Öm çiçekleri kurutanların başında geliyordu. , S^ç ln bakışları aniden bana dönerken, Ne oldu.

‘Hiç,..” banJ?Zvel yenimiz. Epeydir görmüyoruz seni, C a m S ca n n e r ile tare

’

dedi, ad

ins doğru «arken. Yeğenim kelimesinin ağzına hiç ya 1?"ıa * ^i olabilirdi. Tam önümde durarak yüzümü avuçlad..

çükken ayrı bir güzeldin. Şimdi daha güzelsin. Esmer güze|Neden teyzenin yanına gelmiyorsun hiç? sCnj Bakışlarımı ondan kaçırdım, put kesmiş gibiydim. Ağzlrıll den, “Okulum var,” dedim. Kalbim, göğüs kafesimi Parçalay^, dar hızlı atıyordu. “Arayı çok açma Yasmin. Sen bizim ilk göz ağnmızsın,” a göz kırptı. Çok genç birisi değildi, kırklarında vardı. “Hem y^1

değiliz ya, teyzenin evi. Bizim de kızımız sayılırsın.”

Parmaklarımın arasındaki elin sahibi beni hafifçe dürtükledi

ancı “q-

zelim,” dedi, kulağıma ilişen sesi yüreğimi ferahlatıyordu, “jyj sin?” Sadece kafamı sallamakla yetindim ve yüzümü tamamen çevirdim. İyi olduğumdan emin olmak için yüzümü dikkatle inceledi

Hiçbir tepki vermediğimi görünce, “Oya Hanım,” diye seslendi “Ya kut kızlarının güzelliği sizden mi geliyor?”

Oya, elini kaldırıp saçlarının arasından geçirdi. “Utandırma Sa naç,” derken yarım bir ağızla gülümsedi. Kaçamak bakışlar atıyordu. “Güzellikleri benden, evet…”

“Uzaktan uzağa aktarım mı yaptınız?” diye sorduğunda Sanaç, oldukça rahat bir tavırla konuşuyordu. “Öz anneleri olmadığınızı bi liyorum. Sanırım o yüzden çok güzeller.” Oya’nın yüz ifadesini incele diğimde, sıfatının aldığı şekli zihnime kazıdım. Oya Yakut’a kimse say gısızlık edemez, ters laf söyleyemez, haddini aşamazdı. Bu adam hariç. Sanaç hiçbir şey olmamış gibi gülümsemeye devam ederken ma sada gülen tek kişi oydu. “Aykut Bey,” dedi çok arayı açmadan. “İzni

nizle, bu iki güzel hanımefendi benimle olacaklar.” Yaprak’ı da kolu nun altına aldığında, ikimizi işaret etti. “Çok geç saatlere kalmayız-” Çok ileriye gitmemesi için, “Sanaç,” diye kısık bir sesle mıri^ dım. Babamın bana olan bakışları hiç normal değildi. Çenesi kasıl’

mış, çatılı kaşlarıyla, burnundan soluyordu.

Ova’vâ F eD kümeralara P°z veririz, Oya Hanım,” dedi Sanaçyordu

ŞtL ÇÛDkÖ babamın kalbi^ giden yol, Oya’dan^

heyecanb bir Şekilde. Ellerini birbirine

ğunda uzun bk

hakkı var ” divpr v

•

^’lksıniar bence Aykut, kızların eğ

1Zln vermesi gerektiğini belirtmişti-

256

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

cnöıık, otoriter sesiyle, “Saat on iki olmadan evde olsunlar” dedi L. Bakışlarını Sanaç’a çevirdiğinde direkt olarak onunla’konu03"^ falanndan ayrılmak üzereyken Oya, Yaprak ve benim kolumdan

tnı. “Kızlar’” dcd1, “Sakm,Ç°k kaÜ Şeyler Gazlı şeyler kusmanız kolay olsun. Onu sessizce onayladığımda bizi bekleL Sanaç’m yanına geçtim. y içimde beni tüketen karamsar bir duygu vardı. Anın tadını çıkara-

nııyordum. Kapıdan dışarıya çıktığımızda magazincilerin objektifle rini hazırda beklettiğini gördüm. Bizi fark etmeleriyle poz vermemizi isterlerken Sanaç, Oya ya söylediğinin aksine poz alınmamasını ke

sin bir dille belirtti. Medyayı Valacan ailesi yönettiği için saygı duyup çekim yapmamışlardı. Ona minnettardım. “Sizi çok güzel bir mekâna götüreceğim,” derken son model, süper lüks arabasının kapısını önce

Yaprak için açtı. Yaprak mutlu bir ifadeyle arka koltuğa otururken ön yolcu koltuğunu da benim için açmıştı. “Bayılacağınıza eminim. Umarım açsınızdır. Albay’ın Yeri.” Hepimiz lüks araca yerleştiğimizde Sanaç arabayı çalıştırıp patika yoldan çıktı. Kısa süre sonra asfalt yola geçmemizle yolculuğumuz başlamıştı. Sükunetimizi koruduğumuz yolculukta Sanaç’ın bir eli benim bacağımda duruyordu. “Ablamla mı evleneceksin?” diye soran

Yaprak’ın sesi, arabanm içine çığ gibi devrildi. “Yaprak!” dedim kızgınlıkla kaşlarımı çatarken. Sanaç’m tam arkasında oturduğu için ona daha yakın duruyordu. “Oya’nın sizi baş göz ettiğine hiç bu kadar sevineceğimi düşünme miştim,” dedi Yaprak mutlu bir edayla. “Oya’ya sözün geçiyor, ab-

apahm,” dedi Sanaç, bakışlarını yoldan ayırıp bana çevirdi.

“Çağımı tutan elini hafifçe sıktı. “Yaprak istiyor diye evleniriz biz d * 0°a Şaşkınlıkla baktığım, ağzından ilk kez evlilikle ilgili bir şey lan^°rdum’ Benim bozguna uğramış ifadem onun dudaklarının ara4hfSlna neden oImuştu- “Ne?” dedi biçbir şey olmamış gibİ’ <Kar’ ’ mi kıracaksın Jazzmine? Ben bu miniği kurnazdım. ÖnCe/n ab’amdan Biç ayn kalmadım,” dedi Yaprak bir anda. Daha

“Atın 3naÇ k Vakb içirmediği için onun şakacı ruhundan bihaber ı. 01 gibi o benim. Bizi ayırmasan olur mu?” Yaprak m tavrı kar

257

C a m S ca n n e r ile ta n

Bronz 1!

şısmda, Sanaç onun durumu ciddiye alacağını tahmin edcir)C(|.

arabanın hızını yavaşlattı. “Yaprak… Ablacığım bir yere gittiğim yok,” dediğimde

K ’ty

nüp gülümsedim. Elimi uzatırken tutması için işaret ettim, ]krA

liyordu ki, önceliğim hep Yaprak olacaktı. “Hem yaşımız daha çük.” Bakışlarım düşünceli bir ruh haline bürünen Sanaç’a doğrı|(J İJ’

“Değil mi Sanaç?” Cevap vermeden ağzının içinde sessizce onay. ö

Hızını tekrar arttırdığında bahsettiği mekâna bir süre sonra gelmiş1 Deniz kenarında, çok fazla bilinmeyen, oklukça salaş bir yer(J.

Meyhane gibi dursa da daha çok sıcak bir aile ortamı barındırıyor Bir servis elemanı, bir de buranın sahibi, Albay diye hitap ettikleri bjr

adam, vardı. Yemeklerimizi kısa sürede yediğimizde, Sanaç yemedi, ğim her şeyi elleriyle yedireceğini söyleyerek beni tehdit ediyordu

İkimiz alkol alırken, Yaprak kendi hâlinde takılıyordu. Kamım tıka basa doyduğunda rahatsızlık hissi beni bir türlü terk

etmiyordu. Anı mahvetmemek için düşüncelerimi bir kenara bırakıp

bedenimi Sanaç’a yasladım. Beni kolunun arasına alırken bir yandan

ince uzun bardaktan rakısını içiyordu. Hafiften çakırkeyif olmuştu. “Özledim seni, Jesmi.” Şakağıma dokunan dudaklarından dökü

len kelimeler ruhuma dokunuyordu. “Bana ne zaman Yaşmin diyeceksin?” dedim meraklı bir vurguy

la. Tanıştığımızdan beri ağzından hiç kendi adımı duymamıştım. “Bana seni seviyorum dediğinde,” dedi. Bardağını kafasına dike rek son rakısını yudumlamıştı. “Biliyorsun…” diye fısıldadım. Biliyordu, bilmeliydi. Bilsin isti

yordum. “Biliyorum ama senden hiç duymadım,” derken ona yaslı oldu ğum için bedenindeki kasılmayı hissettim. Kalbi gereğinden a hızh atıyordu. “Söylemeden beni terk etmeyeceksin, değil mi? “Ne?” dedim yoğun bir şaşkınlıkla. Yaslandığım yerden do^

dum. Yüzlerimizi aynı hizaya getirirken, ciddi olup olmadığı111 a mak için çehresini odağıma aldım. “Onu nereden çıkardın, Bakışlarını benden kaçırmak üzereyken çenesine parmak

yasladım ve yüzünü sabit tuttum. Hıçkırdı. Gerçekten sarhoş 0İI11lJ^

ve içinden geçen her şeyi söylüyordu. “Sana davetteyken, <Sen’ 258

CamScanner ile tarandı

uz(t>c ı az

0 Zaman. biz olacağız’ dediğimde bana çok kötü baktın. o|acllksin k mıyız?” diye sorduğunda, kelimelerinden kan sızıyordu. Olıii^1101’ vız?” derken dili aksi için her an yalvarabilirdi. “Olalım…”

‘’kddınp saçlarımın üzerinde koyduğunda avuçlarının sıcakBlinl . lcrimc aktı. Yavaşça okşarken saçlarımın üstüne dudak lımı stırdı. ”Bcn bekleyeceğim. Sapsarı olsunlar,” dedi. “Söz” l^1” baS ken hem dudağından hem de ruhundan yemin akıyordu. ı>kraröPCI •• » ; ,dc Valacan sözü. “Hcn ’ kalmama karşılık devam etti. “İstersen saçlarını kazıt. ^CSS,Zseviyorum, saçlarını değil. Saçın olmasın. Hiç olmasın.” ^dediğini bilmediği kelimeler dudaklarından çıkarken yalpalayıp

ordu. “Sen ol, yeter.” Dudakları dudaklarımı buldu ve beni m kesilene kadar öptü. Dillerimiz birbirine karışırken dudak larından içtiğim alkolle tekrar tekrar sarhoş oluyordum. Nefes nefese •

geriye çekilip, “Olacaksın değil mi?” diye sordu. b “Sarhoşsun şu anda,” derken kendim değilmişim gibi davranıyor dum. Uzanıp dudağına buse kondurdum. “Mantıklı düşünemiyorsun, Valacan.” Bakışları yıldız gibi parlıyordu. “Beni terk etmeyeceğim söyle.

“Sanaç…” Kafasını kabullenemeyen bir ifadeyle iki yana salladı. “Biteriz, dedi kırık harfler damlayan bir sesle. “Sonucu ne olursa olsun, affet mem. İstersen, ölecektin o yüzden gittim de ama gidersen ben zaten ölürüm. Bitirirsin, yok edersin bizi. Beni kendine düşman etme. Gi derken öldür, gıkımı çıkarmam ama terk etme beni. Hiçbir şey bizi

ayırmaya değmez.” “Asla ayrılmayacağız,” dedim fısıltılı çıkan bir sesle. Dudakla rdan dökülen kelimeler, gökyüzünü bana sunan gözlerinde intihar etl’- Yalan söylemiştim. Biz onunla gökyüzünde asılı kaldık. Gök,

°nun y^ünde, bense onda asılı kalan kadındım. ^lak dudaklarını gözlerime bastırdı. Asla,” dedi Sanaç. Yemin eder gibiydi. “Seni benden, sen bile fazsın, Blondinka.”

8>bi ikimizin arasına aktı. İkimiz de günün sonun L/ 8Ün bunun olacağını bilsek de hiç olmayacakmış gibi davrany diştik.

259

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz Eve geçişimiz saatler sürerken meyhaneden nasıl deyse hiç hatırlamıyordum. Tek hatırladığım, Albay’ltl bi^‘n,l>. çağırdığı ve birinde Sanaç Valacan’ın, diğerinde kardeşi^’"’1

olduğumdu. Yaprak yol boyu dizlerime uzanıp uyumuş, ben k h" saçlarını okşamıştım. Zamanın nasıl aktığını bilmezken, 2?’“" evin önüne istemesem de gelmiştim. Yardımcılar bizi taksiden’ tıp ücreti öderken kapıda sabırsızlıkla bekleyen Oya’yı gördünı Ne zaman çıkardığımı bilmediğim topuklu ayakkabılarım eli^ duruyordu. Çıplak adımlarımla zemine dikkat edip yürürken “sa

üç olmak üzere,” diyen Oya’nm sesini duydum. Bir yandan kolun daki saati işaret ediyordu. “Umarım Valacan’ı kendine âşık etmeyi başanyorsundur, Yasmin.”

Gözlerimiz birbirine çarptı, o ışıltıyı görmesiyle yüzünde sinsi bir gülümseme oluştu. Cevabını, ben söylemesem bile almıştı. Elinde tuttuğu kovayı bana uzatırken başmı diğer tarafa çevirdi. “Kus şim di.” Öğürmelerimle içimde hiçbir şey kalmayana kadar kustuktan

sonra Oya ve ben rahatlamıştık. Onun yamndan ayrılıp yukan katta olan odama doğru ilerledim. Göz kapaklarım kapanmamak için di reniyordu. Ayakkabılarımı bir köşeye attığımda elimde duran kâğıda anlamsız bir ifadeyle baktım. Kimin verdiğini hatırlamamakla birlik* te satırları aydınlık olmayan zihnimle okumaya başladım. Yalanlarla büyüdün. Sence de artık gerçekleri öğrenmenin vakti g medimi, Yasmin Yakut? Annenin gerçek ölüm nedenini bilmek M’ Yeniri Ö&renmek istiyorsan ne yapman gerektiğini biliy°rslın’ aniden doğmuş gibi ol. Kıyametten önce doğru yolu bul. KALE. "

CamScanner ile tarandı

12

ÖLÜMSÜZ HİS RESİTALİ HİSAR. ALATAV azı insanlar kendini hiçbir satıra ait hissetmezmiş. Yanlış ya zıldığını düşünürmüş. Yarım kalan bir romanda tamamlanma yı beklermiş. Mürekkep yetmemiş, satır boşluğundan düşmüş, virgülle ara ve rilmiş gibiydim. Hangi satırda kaldığımı bilmiyordum. Hikâye bitmesin diye çabalayan yanım, bir evin önünde duruyorU’ $v’ Serdal Alpan Qarayev’e aitti. Katliamdan sonra günler geç-

B İ

Ve bendime geldiğim ilk an ayaklanmıştım. Bronz’un evindeki

nlm sandl§lmHan kısa sürmüştü. Kaldığımız dağ evinden ayzorjj’ ^en kendi yoluma o kendi yoluna gitmişti. KALE tarafından

beynimdeki ÇİP çıkartıldıktan sonra serbest kal ka^. • Yaşmin le küçük bir dertleşme seansınm ardından unutana CamScanner ile tarandı

ya

zd zurna sarhoş olmuştuk. am gereken bir görev vardı, ölümü hatırlamam gerekiyordu.

261

Özge Naz Ben ise konuşmak için Serdal’ın yanma gelmiştim. dal’la konuşmayı denemiş fakat başarıl, olamam.şt,.

Sfc

“Serdal?” diye seslendim. Kap. önündek. kameraya el sa|| Beni görünce kap.y. açs.n diye kameraya bir şebeklik yap)n> kalmıştı fakat açmamakta ısrarcıydı. Sabırsız çıkan sesimi,. J’ dan, “Alpan!” dedim. Belirsizlikten nefret ederdim. Bir şey|cri fi

leştirip yoluma öyle devam etmeliydim.

Doğru eve geldiğime emindim. Üstelik bana konumu aten

Bronz’du. Serdal dakikalar boyunca kapıyı açmadığı için telefon^ çıkarıp Bronz’u aradım. Çağrıyı yanıtlamasıyla, “Hisar?” diyen sesini işittim.

Bir başkası Hisar dediğinde tetiklenirken Bronz deyince kendimi hiç rahatsız hissetmiyordum. Hem demesini istiyor hem de istemi-

yordum. Araya uzun zaman girmemişti. Onun hayatımdaki varlığına alış tığımı, gözlerimin sürekli olarak onu aramasıyla fark etmiştim. Bana Hisar diye seslenmesini kulağım hep arayacaktı.

“Bronz,” dedim gerçekçi bir hissiyatın verdiği sıcak sesimle. Ha

fif nazlı bir ton çıkarmayı da ihmal etmemiştim. Etrafıma kısa bir bakış atıp konuşmaya devam ettim. “Beni özledin mi?” Hattın ucundan tok bir soluk aldığını işittim. “Ne için aramıştın, Hisar?” dedi oldukça düz çıkan bir sesle. Sesinden beni özlediği belli

oluyordu. Dilimi damağıma vurup, “Çok samimiyetsizsin,” dedim. Sesim olduğundan gıcık çıkmıştı. “İnsan yalandan evet der. Hem korkma, nikah masasında değiliz. Evet deyince beni olmayan nüfusuna alma yacaksın!”

Bu sefer burnundan soluk almıştı. Bunu ayırt edebilmiştim burnu genel olarak kapalı olduğu için yeteri kadar soluklanamıy0^ Ne için aradığını söyleyecek misin?” diye sorarken sesindeki sa ödeyen tonu hissettim. “Toplantının ortasındayım ve beni bekliyi* nim için bekletemez misin?” derken sabrını taşırmaya ye etmiş gibiydim. geçmede^ p S°^Uk SeSİC’ “KaPatly°rüm,” dedi eski hâline.^j geçmeden gen dönmüştü. “Anlaşılan önemli bir şey demeyi 202

Bronz II

ve

sıkıldığı için benimle uğraşmakta buldun çareyi. Diğer ^birkaç gün $nce sar^°Ş bir şekilde arayıp sabaha kadar

rlö ılar s y

erek rahatsız etmenin başka bir açıklaması olamaz.” ılıkla havaya kalktı. “Bunu masada herkesin içinde

9„ diye sordum hayret verici bir ifadeyle. pli söyIed* ’ telefonla konuşacak değilim. Saygısızlık olur. Toplantı^aS

ya

-etim ”

dedi sesi her zamanki gibi bıkkın çıkarken.

tjurum karşısında sesim kendiliğinden inceldi. “Çok tatlısın,” Dudaklarım sempatik bir tavırla kenara kıvrıldı. “Benimle ko-

için toplantıya ara verdin demek…” nUŞy Inızca “Hisar,” dedi. Bir serzenişten ibaretti. Adımı söyleme-

•vle o isme neler sığdırdığını anlamıştım. “Tamam, tamam,” dedim telefonu kırmaması için dalgaya hızlıca verirkem Sesime ciddiyet yükledim. “Çok bile dayandın. Şansımı zorlamayacağım,” deyip etrafa göz atmaya devam ettim. “Serdal’ın evine geldim ama evde yok. Çarayev’in nerede olduğunu bılı-

^“Evde olması lazım…” Derin bir nefes alıp verdi. “Biraz bekle,” demesiyle zemindeki küçük taşlan ayağımla itip beklemeye başla

dım. “Safa,” diye seslendiğini işittim, sesi uzaktan geliyordu. “Efendim abi?” dedi Safa çok geçmeden. “Serdal’ın nerede olduğuna baksana, dedi. Kısa bir sessizlik oldu. Dakikalar içinde Safa, “Evinde gözüküyor abi,” dedi. “Çağn göndereyim mi?” “Kalsın,” diyerek yanıtladı Bronz. Telefona yaklaştığını anla ım.

“Hisar, sana göndereceğim tek kullanımlık kodu sisteme gir. Arka rafta çalışıyor olabilir.” Tamam,” deyip telefonu kulağımdan uzaklaştırdım. Tele onu „ Selen kodu girişteki zil kısmına girdiğimde kapı açılmıştı. „ Açıldı.

Telefonu kapatacağım sanırken, “Gelmemi ister misin. diye

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Sesi netti. Merakla konuştum. “Beni görmek için mi?’ Serdal’la konuşmak için diyorum.” İçinden bana lanet e ğ ^’Hdim. Onunla uğraşmayı seviyordum ve onun buna sinir o eaha cnL v «• yapmama neden oluyordu.

263

s

Özge Naz “Bronz,” dedim bıkkınlıkla. “Hayatında hiç kimseyle flört

din mi? Sana ders vermem gereken konular vaı! Söylediklerime aldırmayıp, “Serdal la tek konuşmanı istcinjy() rum,” dedi büyük bir ciddiyetle. “Sana eşlik edebilirim.” Scrd,^^ ikna edemeyeceğimi düşünüyordu. Ama Kuklacı ya karşı birlik ()| mamız için Serdal’a değil, Alpan’a ihtiyacım vardı.

Tek başıma gelmemi de onaylamamıştı ve beni buraya istcıncyc.

rek göndermişti. Gün içinde iletişimde kalıyorduk ama görüşmüş, duk. Kuklacı, katliamdan beri sessizdi. Onu göı düğüm yerde eceli

olacaktım, sanki bunu biliyormuş gibi ölüm sessiziiğindeydi. Bunu fırsat bilip diğerleriyle bir arada olmamızı sağlayacaktım.

“Lolipopla baş başa olsam daha iyi olacak,” dedim onun gibi cid diyeti ele aldığımda. “Kapatıyorum.” “Görüşürüz,” dedi ve kapatmadan önce son kez konuştu. “Onu

gördüğünde bana mesaj at. Serdal’a da bana ulaşmasını söyle.”

Temkinli adımlarla içeriye doğru yürüdüm ve taşlarla döşenmiş

bahçede ilerledim. Şehrin çıkışma yakın oturuyordu bu yüzden evinin çevresinde çok fazla konut bulunmuyordu.

Bahçede ilerlerken, “Serdal?” diye seslendim. Evinin etrafında kim se yoktu. Koruması bile yoktu. Bronz’un evindeki, adım başı koruma

lardan sonra burada kimseyi görmemek beni şaşırtmıştı. Serdal uzun boylu, kalıplı bir adamdı. Boksör geçmişi bulunduğu için atletik bir ya

pıya sahipti. Böylesine birinin hiçbir şekilde korumaya ihtiyacı yoktu. “Serdal!”

Seslice ofladım. Hiçbir yerde yoktu. “Evine hırsız girse fark etme

yeceksin demek ki!” Evin arka tarafı denilen yere geçerken nereye gideceğimi bileme dim. Kendi kendime gezerken sürgülü kapıyı gördüm. Kapı tamamen kapalı değildi. Oradan içeriye girdiğim an, “Lolipop,” dememle lafm1 havada asılı kaldı.

Gördüğüm manzaradan dolayı kaşlarım havaya kalktı. Nefesin1 ğ terimde sıkıştı. Ne olduğunu anlamaya çalışırken kaşlarımı in^*

np gözlerimi kıstım. “Serdal…” istiyorum ata

264

çocu^ ellerini çırparken. “Ben çilekli pilSta

Bronz II r hayır. Ç°cuk ^’rck* °Bnrak Türkçe konuşmuyordu. Anladı* H‘,>"dildi. Azerbaycan dilinde konuşuyordu ve çok latlı bir lisana

nbirjbu dilde baba demekti. lannn senin değil, annenin istediği pastayı yapacağız,” dedi “AS |cyen gülümsemesiyle. SCrdl1 Toz olmuş bir şekilde kıpırdamadan onları izliyordum. Bütün

^uyuşmuştu. Gördüğüm manzarayı açıklayamıyorum vc nebiIe bİr anhğ,na bırakm,?tımKüçük Ç°CUgUn dudaklan büzüldü- “Ama ata, benimki can değil

rtiP”dedi. n ..ggpim canımsın sen,” dedi Serdal. Onu izlerken ne kadar mutlu »unu gözlerinin ışıldamasıyla fark etmiştim. Yıldızlar kadar par-

hktı Çok huzurlu ve mutluydu. Onu ilk kez böyle görüyordum. 3 Karşımda baba olan bir Serdal Alpan Qarayev vardı.

“Benim adım Aslan,” dedi karşı çıkan küçük çocuk. Aslan. Boksörlük kariyerinde Aslan lakabıyla sahalara çıkan Serdal Al

pan, oğluna da bu adı vermişti. Bu küçük çocuk Aslan Qarayev’di. Serdal’ın üç yaşında ölen oğluydu.. i a Ölü olması gereken bir çocuktu. Şu an onu görmemem lazımdı.

Fakat Karşımdaki bir hologramdı. Gerçek bir beden değildi. Serdal ger

çekti ama yanındaki çocuğun bedeni teknoloji ile hayata geçirilmişti. “Babasının aslanısın sen,” dedi Serdal, büyük bir gururla. Bir yan

‘hn da kapta bir şeyler çırpmaya devam ediyordu. Hafif tempo u ®ûzik açıktı. Bu yüzden ona seslenmelerimi duymamıştı. Zaten böylesine bir ortamda beni fark etmesi imkânsızdı. Oğlunun teknoloji ürünü görüntüsüne o kadar kapılmıştı fekten yanındaymış gibi davranıyordu. ;ıpmin değimin burkulduğunu hissettim. Dudaklarım titre »

^nda kanlı canlı şekilde olmama rağmen hiç sevilme

ın

VnVıyÜZÜme tokat gb 9arPtL Evlatlarını çok seven aı e ’ . sınanırken, evlatlarını sevmeyen aileler onların varlığıyla

İ Rıyordu.

265

Özge Naz Serdal, oğlu ve karısıyla sınanmıştı. Aslan, “Annem ne peki?” diye sordu. Dilinden adeta bal da^ı yordu. Konuşması o kadar şirindi ki, Azerbaycan dilini anında bcnj^ semiştim. Hiç yabancılık çekmiyordum. “Sen canım, annen cananım,” dedi Serdal yoğun bir şefkatle.

“q

benim Nur’um, sen gözümün nurusun. Oğlunun başına elini koy^ ama görüntüsü parmaklarının arasında kayıp gitti. Söyle neyli pasta

istiyorsun? Sadece çilek mi?” diye sordu. “Çilek olsun, muz olsun, çikolata olsun, annem gibi çok güzel ok sun!” dedi Aslan. İstemsizce dudaklarım kıvrıldı.

Buradan hemen giunem gerekiyordu ama yelimden bile kımıldayamıyordum. “Birazdan annen gelecek,” dedi Serdal. Tekrar kaplara yönelerek çırpmaya devam etti. “O gelmeden yapmamız lazım. “Benim doğum günüm ne zaman?” diye sordu Aslan.

“Daha var aslanım.” Merakla, “Bana da pasta yapacak mısın?” dedi. Serdal kabm içindeki kremadan bir parça alıp oğlunun burnuna dokundurdu. Görüntüde kayıp gitmişti. ‘ Yaparım tabii ki. İstemen yeterli küçük aslanım.” Hiçbir doğum günüm kütlanmamıştı. Abimin her doğum gününde evden gönderilmiştim. İkimize karşı büyük bir ayrımcılık yapılıyordu

ve herkes buna göz yumuyordu. Çünkü annem öyle istiyordu. Baba ma doğum günümü sorduğumda, “6 Haziran,” derdi. “Hem doğum

hem ölüm." Hem doğum hem ölüm. “Aslan!” diye bağırdı Serdal bir anda. Onun bağırışıyla hızla

daldığım düşüncelerden sıyrıldım. “Oğlum?” Aslan’ın bedeni yavaş yavaş silinirken neler olduğunu anlayamamıştım. Serdal’ın bakışla11 direkt olarak beni bulurken hareleri şaşkınlıkla genişledi. “His…” Yutkundum. “Qarayev.” Beni görmeyi kesinlikle beklemiyordu. Olduğu yerde kalakalın1?’ tı. Aynı şekilde ben de onu, o şekilde görmeyi beklemiyordum. Yüzü

müzde belirgin olan tek bir ifade vardı; şaşkınlık.

266

AJıA’1 ’ lll“‘1’ h”

pjrr>< ■ /yj’m bir şekilde bA.Hfsı bu *„■ /nb< ‘b-Anrı, AvtrteAı 1/m 1,7 Mı t>Aır,y(,T(İU’ ^^m(, A’/ten ir/Aryc i’lı^A ’/AMM& ÜMW " ^}j<’dedi aynı bmrte, bJirıı tamamen Ateir’b r,

<;îrngCTİ gidiyorum

O diyene kadar onrlan değildim,

’’teımteıte 7/%/^“, ,t

,

,

Yüzümde oludan yjAty ^<tey vterr>;‘/’;i’:7ff; te/ ///-’; jf4.feini >aklayabilcrt beri, yi bunVhfm ’j-ter. ’A/./’A ■

,

< ■ (

‘/>/, 7’//:^,

^varlığını sürdüren ifade bütün te’A.li d ,/y;7,m ‘A//’,;’‘., ‘>’>7 kotm’a benirn için bite fa/Ja/dt ’‘<> vfrtA/Ar^ y-//7 <ter7w A,);r (nkdirnele-ri dökmek hiç btt kada; z/a ehaa.’aj^j, >te :’" “‘feknik olarak o^lum de^il, o^iamua b;r /a/’ < /e a.ç,z te adırn atmayı bıraktı. Sırtım v-rt bir yb/r/yte ^rt.Anrm durdurmak zr>rtında kaldım, ^Onları üç boyutlu holograma mı ak’ardm?” diye vz’arr.<m mera^

kıraa yenik düçmü’^tüm, 44Bu naeıl bir teknoi'ı" “Gizli, kullanıma açık de^il/’ Kajlarımı çatlım, “Lazer ıçmları j/ihi btr >/ry mi,/z> “Daha gdiçrniç hâli, Hcrkeain kulJafiahi’eee^i b;r ’/ry ce^jl, (A//li bir proje,” O da en az benim karlar güçlükle kon uçuyordu, bez

görüntöîüne rağmen mahcup bir tavır takındı, “ /mi kork ztiuğ’nn’m fekmdayırn, His,”

Derin bir nefes alıp verdim. Hemen hazmed-eoLco^ğirn bir olay ^İdî, ifle hologram gürmüyordurn ama ilk k-ez bu kadar ?•> bir teknolojiyle karalamıyordum, “fkerri yalnızca k.orkuVr.dm, dak” Beni dehçete dü^ürmü-çtü, Neye uğradığımı ya.;ırrnr/nm,

yutkunup, “Bunu kimseye sZylememeHsin dt/li, Se ,mbir ima vardı, CamScanner ile tarandı

ân kapıdan kaçmaya hazır gibiydim. Yerimi iyice gar an jloma ona sorgulayan bir tavırla baktım, “Diğerleri biliyor

^G7

Özge Naz mu?” Sessiz kaldı. Kollarını göğsünde birleştirdi ve bakış|a mine dikip bir süre öylece kaldı. “Alpan,” dedim sessiz kal ’ «■

Icsrşılık Bakışlarını hızla kaldırıp çatılan kaşlarıyla sertçe, “Sö dedi “O adımı kullanma, His.” Benim gibi o da asıl adını kullap istemiyordu. Sesinde saf bir öfke vardı. “Alpan öldü!» * “Öldü denilince ölüyor mu peki? diye sordum, onun aksine da]ja

sakin bir tonda. Ben desem de ölmüyordum.

“Ben, onlar için Alpan’dım.” Sesindeki kırıklar birer kıymık olup tenime battı. Ona bakarken kirpiklerim titriyordu. “Onlar yok. Hjç

yok. Alpan da yok.” “Sana bu isim daha çok yakışıyor,” diye mırıldandım. “Bir anlamı var mı?” “Azerbaycan dilinde aslan yürekli demek, diye açıkladı. ‘Babam

koymuş. Kimlikte yazan adım bu. Serdal ise dedemin adı. Onu da annem koymuş fakat Azerbaycan’da herkes beni Alpan olarak bilir.” Kısa bir es verdi. “Sana da Hisar daha çok yakışıyor ama ben demi

yorum çünkü saygı duyuyorum.” “Bronz bana saygı duymuyor,” dedim kaçak bir sesle. “Üstelik onun gibi saygılı biri nasıl olur da bana Hisar demeye devam eder

anlamıyorum. Saygısızlık yaptığının farkına varmalı.” “Ona anlattın mı?” Kaşlarımı kaldırdım. “Neyi?” “Neden bu ismi kullanmak istemediğini?” diye sorarken bana me

rakla baktı. Yüzümdeki ifade yumuşadı. Suç benimdi. “Anlatmadım, diye

fısıldadım. “Bronz müneccim değil, His. Bildiğim kadarıyla zihin okum2 gücü de yok,” dedi alay eden bir tınıyla. Ona içten içe hak verdini “Anlatmazsan bilemez. Ona neden kullanmak istemediğini anlattı»

CamScanner ile tarandı

zaman, kimse sana istemediğin bir adla seslenemez.” digi111’ Dedikleri doğruydu. Ona bu ismi neden kullanmak isteme neden hiçbir zaman söylememiştim. Kendi kendine bilemezdi. Fakat olarak kullanmak istemediğimi söyleyemezdim. Bunu bana karşı koz da kullanabilirlerdi. 268

Bronz II beni kontrol altında tutmak için adımı kullanıyordu. Zilı$abalU oynaınış, adımı her duyduğumda itaat etmemi sağlamıştı, tiine°U ^banını asi kızıydım vc zapt edilmeyen bir yanım vardı,

çünkü

desin

jstiyOrum,” diye fısıldadım. Bu, kabul etmekte zorlang$y|ecliği için kızıyordum ama içten içe hoşuma da

jıgiin bu Adınîl tonlayışı güzeldi. “Yine de bunu ona söylemedim; gidi’V°rdU’lerken diğerleri kadar rahatsız olmuyorum.”

ania°- ı ” dedi rahatlayan tavrıyla. “Çünkü o sana bu şekilde ses• seviyor gibi.” Seviyor muydu gerçekten de? “Yani anlatsan jenmeyı söylemek olur, sana yapacağı tek saygısızlık da da tercini wıu « hıl

i

•

»Bizim bir adımız var, her ne kadar kullanmayı tercih etmesek

Onun bir adı bile yok, bu daha üzücü,” dedim sesime yansıyan acı la “Asıl konumuza dönersek, diğerleri bu meseleyi biliyor mu?” 3C%iliyorlar fakat buna devam ettiğimi bilmiyorlar,” dedi Serdal

çekinsen bir tavırla. “Başta sadece gerçekliğini anlamak için kullan dım. Sonra kullanmadan yapamayacağımı fark ettim.” Kullanmadan yapamayacağını fark etmek kadar kötü bir şey yok tu “Serdal,” dedim sıcak bir sesle. Aramızdaki mesafeyi kapatmak adına yanına doğru ilerledim. Tam karşısında durdum ve gözlerine içine bakmak için başımı kaldırdım. “Aileni kaybetmenin nasıl bir

şey olduğunu bilemem.” Bana meraklı bir ifadeyle bakarken, “Senin ailen yaşıyor mu?’

diye sordu. “Kaç kardeş olduğunu bile bilmiyorum. Gözlerimi kıstım. “Doğrulan mı duymak istersin yoksa yalanları mı?” “Yalanlarım,” dedi tok bir sesle. “Oradan doğru çıkarımlar yapa-

cağun. Çünkü senin doğrundan ziyade yalanların güven veriyor. “Tek çocuğum,” dedim kesin bir dille. Ona büyük bir ciddiyetle barken kaşlannı çattı. Bir abla-” dediğinde kafamı olumlu anlamda salladım. Hızl

U(kldannı araladı. “Erkek kardeşin var.” diın^1-116111 Ve aam’ küçük kardeşim olsun diye evlatlık aldı, C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

oyted’ğim her şey yalandan ibaretti. ….. ‘<en “V^ en Çğü sensin anlaşılan,” dedi yalanlarımın tersim soy „’ ^binle aran nasıldı? Genelde kız çocukları ahilerini çok sever.

269

ÖZL’I’ NfIZ

Abi.nl Hb.S’7<lbn «ok sınırlı zjınıııılın «»-«■ binilin d^nıyn çığlın <> tn. yemek zınnn.ılnrınıln „««<*■ "l“’ll’h:’1

ro o 00

E

,,

C0

/(

unu yine de yllzü’"-’ bnkıııay» inek yememeye başlamıştı, Yüzünün neye benzediğini bile bdrrny//rdmm ’fek

f

zündc benimki gibi soluk kahverengi M ’^b, Bakışlarımı fek bir noktaya diktiğimde küyhkke.u dimi bir masala inandırdım, wHcrke«in izği

da erkek sinek bile gczvliımez, sürekli olarak

Aileme karşı hep korumaeı oldu, Jz/dckilcre U/ıa h;> ,’af e?

Sürekli korur kollardı. Beraber oyunlar oynardık,

’

Serdal beni dikkatle dinledikten wnrn, "fîeral/z nizdedi. Teni buz kesilirken aniden yüzünü kork■;

garibi bunları anlatırken gerçekten yakıyor gibisin,

’ra

vz.

adın olabilir mi?” “Abartıyordun sanki biraz,” dedim gülümvjrken, "Ji

“Şimdi bu doğru muydu yalan mıydı?” derken yuz>-> o-

Beni hafifçe itti. Ama onun hafif vurucu başkasının hafif değer değildi. “Beynimi yaktın be kızım!” Dalgın bir ifadeyle, “Senin kardeşin var,” dedim. te

söylediğimi fark edip düzelttim. “Daha doğrusu kardeşıenn. Tek kaşını kaldırıp şüpheyle baktı. “Hakkımızdaki her ■ yorsun yani.” “Her şeyi değil de birçok şeyi biliyorum,” dedim sesime

2^*

sakinlikle, “Onlarla görüşmüyor musun?” “Azerbaycan’dalar,” dedi. Bakışları durgunlaştığında /

ifadesi silindi. “Çok fazla görüşmüyoruz.” “Benim senin gibi bir abım olsaydı sürekli olarak gör1-?” dedim imrendiğimi fazlasıyla belli ederken, Kıskanılmayacak gibi değildi. Az önce çocuğuna ğını gördükten sonra onun kötü bir abı olmadığını Hologram görüntüsünü bile bu denli seven bir adam, ni nasıl sevmezdi ki?

270

..Aramızda dokuz yaş var, His. Ben de senin abın saydmm," dedi n-t dolu bir sesle. Bu söylediklerinin benim için ashnda nc ka(|.u.

’ «e farklı olduğunu bilmiyordu. “Omzum seni bekleyecek derken ^Lsaylen>iy°rdum-” y -Bana inanmamıştın fakat bunun için sana kızamıyorum bile,” rken buldum kendimi. Katliamdan sonra Bronz’un evine geldiğin^söyledikleri kulağımda çınladı. Ona çok görmüyordum. Durum LmiziÇİnenkötasaydU-

Elini omzuma koyduğunda dostane bir tavırla yavaşça sıktı. Göz

lerimin içine ısrarla bakarken sesine yansıyan pişmanlıkla, “Özür diIerim,” dedi. “Gerçekten. O an evi öyle görünce aklım başımdan uçtu.

Yapmamalıydım. Ben Bronz kadar soğukkanlı değilim.” “Olsun.” “Olmasın, His,” dedi benim aksime. “Neler yaşadığını bilemem

ama bu yaşında nelere katlandığını az çok tahmin edebiliyorum. Ken dini neden kurtarmıyorsun? Niye her şeyi bırakıp gitmiyorsun?” “Sen Azerbaycan’dan gidince her şey düzeldi mi, Alpan?”

“Hiçbir şey düzelmedi,” dedi. Nereye gidersen git, acıların seninle gelirdi. Acmm olmadığı bir yer yoktu. “Senin daha yaşın küçük. Be

nim ailem öldüğünde yirmi dokuz yaşındaydım. O an on yıl yaşlan dım. Üç kurşun. Üç kurşun onları benden aldı. Karımı ve çocuğumu öyle görmek beni öldürdü zaten. Ben yaşayan bir ölüyüm ama senin

önünde uzun yılların var, biliyorum.” Üç kurşun. Üç kurşun ailesini ondan almıştı. “Herkes uzun yaşamaz, Lolipop.”

‘Ben de uzun yaşamayacağımı düşünürdüm ama bak, bu sene otuz beşinci yaşıma gireceğim,” dedi karamsar bir ruh hâliyle. “Üste li karım Nur, ringin içinde öleceğimi sayıklar dururdu.”

fendimi tutamayıp, “Onu çok mu seviyordun?” diye sordum. r

Ç°k seviyordum, öyle böyle değil,” dedi derin bir iç çekişle. Di-

en dökülen harflerin arasmda yoğun bir özlem vardı. “Onun için kar bir s n

edm- En zor kavgamdı. Onu kolay kazanmadım. Kolayca R*ngin sahibinin kız kardeşiydi. Kendisi hemşireydi ve Orada yaralıları tedavi ederdi. Ben bilerek dayak yerdim, Ve bile olsa Nur’u görmeden o ringden ayrılmayayım diye.

271

C a m S ca n n e r ile ta rt

Bronz II

“Senin gibi bir eşi olduğu için çok şanslıymış,” diye fısıldacj Kafasını iki yana salladı. “Şanslı olan bendim, benim ha J kurtaran oydu ben ise ona hayatı zindan ettim,” dedi yoğUn bir **’ manlıkla. Birçok rengi barındıran gözlen şu an sadece acıy, ta P1?’ du. “Benim düşmanlarım tarafından öldürüldü…”

Ona uzanıp kollarımı kaslı bedenine doladım. “Yapma,” diye f dadım. Sıkıca sarıldım. Öyle bir sıkıyordum ki, onu kötü hissetti^ her şey içinden yok olup gitsin istiyordum. Fakat bu duygu hiçbjr

zaman geçmezdi. Geçecek bir şey değildi. O, bu acıyla ölecekti. Gözlerimden akan yaşlar tişörtüne damlarken bir süre daha öy]e

durdum. “Yaranı deşmek istememiştim,” dedim pürüzlü bir sesle. Dağ

gibi olan bedeni bir avuç toprak olacaktı neredeyse. “Bu şey,” derken yavaşça geriye çekildim. Kirpiklerimin kuruduğuna emin olup bakış larımı ona kaldırdım. “İkimizin arasında sır olarak kalabilir.”

Kaşlarını kaldırdı. “Bronz’a söylemeyecek misin?” “Hayır, istemezsen kimseye bahsetmem.” “Bahsetme,” dedi rahatlamış bir şekilde. “Bunca zaman bahset medim. Bu saatten sonra da bahsetmeye niyetim yok. Sen bir istisna oldun benim için.”

“Buraya neden geldiğimi bile unuttum.” Arkama doğru döndüm ve ona belli etmeden gözlerimde tekrar birikmek üzere olan yaşlan hızlıca sildim.

Serdal ilerlediğinde, “Kahve ister misin?” diye sordu. “Evet. İkimize de sert yap, ihtiyacımız olacak.” Serdal kahve makinesinin başına geçti ve sessiz bir şekilde iki bü yük kupaya kahve yapmaya başladı. Onun gibi sessizleştim ve izle meye koyuldum. Bu eve gelirken böyle bir olay yaşayacağımı tahmin etmiyordum. İyi mi olmuştu yoksa kötü mü emin olamıyordum.

Bazı şeylerin yaşanması gerekirdi. Bu da onlardan biriydi. Yanıma gelip kupanın birini bana uzattı. Karşılıklı bir şekilde oturduğumuzda, “Lafı uzatmak istemiyorum,” dedim. “Kuklacı bize

savaş açmak üzere. Belki de açtı ve farkında değiliz.” Bardağından bir yudum aldı. “Güç kartına sahip olarak ne y* mam gerekiyorsa yaparım,” dedi. “Bronz kartlarımızı aldı ve g verene kadar da hiçbir şeyim. Zaten aramız o zamandan beri bozı “Hâlâ düzelmedi mi?”

272

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

” dedi- “Haklı olarak kızgın. Tam bize sırtını yaslayıp gü“^ay.ir> rada bir bokluk çıkıyor. Aramız yine ilk baştaki gibi olu^neceg1 S1^larını ıslattı. “Bir de bugün örgüt daveti var. Gideceğiz y°r- $n11Zda sert rüzgârlar eser.

aflia ara mi?” diye sorarken dikkat kesildim. Bunu bilmiyor“örgUt da yakın zamanda bahsetmemişti. dutu- Bf°nZ . “Evet,” dedi. “Katılım zorunlu.” Kafasını saiıay p, ■■Kimler katdıyor? «fireüt üyeleri ve yakınları. - •• merak ettiğim için bu davete de katılmak istiyordum. • ^Tolduğunu, nasıl bir şey olduğuna bakmam lazımdı. Belki K1Ilierlakın binlerini ve ona dair bir şeyler bulabilirdim. Nedense abime ynmnz’un eskiden arkadaş olduğunu düşünüyordum. İkisinin abimveDIU . . ,

de •■Anladım,” dedim oturduğum yerde dikleşerek. “Kuklacı konu

sunda da, kartına değil direkt olarak sana ihtiyacımız var, Serdal. “Ben artık yalnızca kartım için yaşıyorum.

…ı, „„ı, w , ı—’

»“*■ “■ … ……………..

ediyorum.” „ »Bir kart istiyorsan «“a^k bir X. “Ben kartsız hayatta

“Hayır, istemiyorum, dedim açiK oır kalmayı başaranlardanım.” Bu konuya pek^gu şu an bir arada olmamız tesadüf deg , doğmadan önce seçildi. Boksör olarak yetl^d

“Bizim daha isteğin Senin asıınl belki

değildi. Arkana tarafından verilen görevin uy sen(jen? sen dekimse bilmiyor. Ben aslına ulaşmak lstıy“X konuştuğunda ha-

olarak yardım istiyorum. Neden Bronz senin

yu dedin?”

His”

.

“Çünkü bu savaştan altı kişinin de sağ çıkması

Kayıp

de<iı kendinden emin bir sesle. Savaşları, savaş yapa Vermeden savaş kazanılamazdı. “Kimseyi kay e famızdan birini kaybetmek istemiyorum. Sürüden aynlanı kurt kapar, hiç duymadın m Sor(W Onlar zaten Bronz için her şeyi yapardı, bu P

sözü?” diye

,

j^endi273

t-

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

‘His,” dedi Serdal. Elindeki kupayı öndeki sehpaya bıraktı n lan beni buldu. “Açık konuşayım mı?” “Konuş.” “Bronz’la ölümüne giderim. Onun davasındayım ve bu dava uğruna her şeyi yapanm. Fakat sen?” diye sordu. Gözleri bana kim oldu, ğumu hatırlatmak istercesine bakıyordu. “Sen davamızda bile değil. sin. Kartın bile yok. Senin bu işten çıkarın ne?” Hiç düşünmeden, “İntikam,” diye fısıldadım. “Beni kandınna,” dedi histerik bir sesle. İnanmamıştı. Haklı ola rak artık her dediğime inanmıyordu. “İntikam istesen saniyesin^ alırsın. Bunun için bize ihtiyacın yok. Hem neyin intikamı? Yaralandığm için mi? Bronz zaten Kuklacı’nın belasını sikti. İkisi arasında büyük bir savaş başladı. İntikamını aldı, merak etme.” “Ne?” dedim şaşkınlıkla. Ne demek Bronz, Kuklacı’nın belasını sikti? Ben? Benim niye hiçbir şey yapmama izin vermemişti? “Ne, ne?” dedi Serdal. “Sana bir şey olacaktı ve Bronz öylece du racak mıydı, His? Bacağını sakat bıraktığını söylüyorlar. Kuklacı’ya yakın kaynaklar onu bir bastonla görmüşler.” Bedenimi sıcaklık basmıştı. Bronz’un kızım diye hitap ettiği pan teri de bacağından yaralanmıştı. “Benimle bir alakası yoktur,” dedim ilgisiz bir şekilde. “Sonuçta kızı da aynı şekilde bacağından yaralandı.” “Bildiğim kadarıyla panterin adı Hisar Alatav değil.” Gözlerini kıstı. “Çünkü sadece senin adını sayıklamış. Hisar Alatav’ın selamı var, demiş.” Bu gerçekten beklemediğim bir şeydi. Bunu ne zaman yapmıştı? Nasıl böyle bir şeyi bana söylemezdi? Sikeyim. Bronz ne işler çeviriyorsun sen? Konuyu değiştirmek istercesine, “O yüzden bana neden bu altılı nın bir arada olması gerektiğini söyle,” dedi yumuşak bir tonda. “Sc” ne için bunu istiyorsun?” Yavaşça yutkundum. O bana karşı olabildiğince şeffaftıayatımda Yasmin dışında kimse yoktu,” dedim sesime yansıyan ya nızhkla. Çok isterdim kalabalık arkadaş gruplarında olmak, dost iğim insanların olmasını. Fakat babam beni herkesten soyutlat’

274

CamScanner ile tarandı

teri için hiçbir şey yapmayan adamlarla karşı karşıyaydım. “gj kaldığımız sürece birbirimizi koruyabiliriz.” 1Far^

,rU düzg®’ arkadaşım büe olmamışt,. Küçükken bir arkadaş,m C»» ° da babam taraf“,’da” *UtUİan bİriyJİ- “O da son alt, y d ,c onu da aramıza almak istiyorum. Bir kart sahibi olabil i l’CI’ likle bayatındaki tehlikeler biraz olsun azalır.” ‘ C^dcn kendin için istemiyorsun?” îsnün’in buna benden daha çok ihtiyaç, var,” dedint kuru çıkan cin,le. “Ben hep bir tehlike tçtnde olmaya alış.ğtm. Eğer kart sahibi f’ koruma altına alınır.”

••His…” Bana garip bir ifadeyle baktı. “Burnuma hiç iyi kokular eclnıiyor. Bunun içinde sen olmayacak mısın? Niye sadece Yasmin

■Çin istiyorsun?” Sessiz kaldım. Benim yenme o konuşmaya devam etti. “Sen, Bronz’la Kuklacı’yı alt etmek için değil, sana bir şey olursa Yasmin yalnız kalmasın diye bir arada olmak istiyor gibisin. Kendin için istemediğin ortada.” “Kendim için istemediğim konusunda doğrusun, Lolipop. Aslın da sadece Yasmin için değil. Asıl yalnız kalmamasını, koruma altına alınmasını istediğim başka biri var.” “Kim?” diye sordu merakla. Bu soru işin rengini değiştirecekti. Derin bir nefes alıp devam ettim. “Yasmin’in bir çocuğu var.” “Siktir,” dedi şaşkınlıkla. “Şaka yapmıyorsun, değil mi?” diye sormasıyla kafamı iki yana salladım. “Bir çocuğu var yani… İşte bu beklemediği bir şeydi. Kafamı salladım. “Evet…” “Sanaç hiçbir zaman bir çocuğunun olduğundan bahsetmedi. Bunun imasını bile yapmadı. Böyle bir şeyi saklayabilir mi onu da bilmiyorum…” derken daha çok kendi kendine konuşuyor gibiydi. Bakışlarını kaldırıp bana baktı. “Bu durumda Yasmin başkasıyla mı evlendi?” Evet, şu an bir başkasıyla evli,” dedim fısıldayarak. Sanaç ın o CvÜ, ben evsiz dediği aklıma geldi. f Şoka girmişti. “Sanaç’a bunu nasıl yapabilir?!” diyerek saf ır o keyle sordu. fisinin arasında ne olduğunu bilmiyoruz.” Sen bilmiyor olabilirsin ama ben Sanaç’ın tarafında ne o _ lyorum> His. O adam kaç kere çocuk gibi ağladı. Kaç er

275

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Özge lYaz minden kafasına sıkmak istedi. Kaç kere sona geldi, bili sen?” diye sorduğunda hiddetle bana baktı. Elini göğsüne dini işaret etti. “Ben hepsine şahidim! Hepsine!

yorN

Sanaç buna nasıl dayandı? Sanaç bundan sonra nasıl dayana “Sanaç hep mutlu duruyordu, dedim ne diyeceğimi bilemez/’ hâlde. Keşke göründüğü gibi biri olsaydı.

‘r

“Öyle olmak zorunda çünkü,” dedi sertçe. Sanaç umarını mez bunu.” Artık bir arada olacaksak herkes her şeyi bilmeliydi. Bunu bilmc sinde sakınca yoktu. Hiç düşünmeden bildiğimi söyledim. “Öğrendi *

Sesim darbe etkisi yaratırken Serdal elini saçlarının arasından geçirdi. Dirseklerini dizine dayayıp öne doğru eğilirken kafasını İh yana salladı. Boşluğa doğru bakıyordu. Öğrendikleri onu bu denli pe rişan ederken Sanaç’ın neler hissettiğini tahmin bile edemiyordum.

“Demek o yüzden Sanaç geçenlerde çok kötüydü,” dedi dalgın bir sesle. “Demek o yüzden her şeyi bırakıp gitmek istedi…” İkimiz de bir süreliğine sessizliğe gömüldük. Sessizliği bozan şey, Serdal’ın ayaklanması oldu. “Onun yanma gideceğim,” dedi aceleyle. Yüzünden hüzün akıyordu. Aynı zamanda öfkeliydi de. “Konuşsam iyi olacak. Yoksa içim rahat etmeyecek. İçindekileri dökmesi lazım.” “Ben konuşmaya çalıştım ama…” Elini omzuma koydu. “Biz erkek erkeğe halletsek daha iyi.” Ha fifçe tebessüm etti. İkimiz de bir tıkırtı sesi işittiğimiz an, dikkatimiz dağıldı. Etrafa keskin bakışlar atarken aniden sessizleşmiştik. Serdal beni kendine doğru çekip, “Yere yat hemen!” dedi. Onu dinlemedim. Birileri bu rada geziyordu. Davetli olmadığını Serdal’ın da silahlanmasından

anlamıştım. Belime yerleştirmiş olduğum silahımı çoktan çıkarM nişan almıştım. Serdal öylece duruyor olmama karşılık beni omzumdan sertçe tu

tup yere doğru çekti. “Burada dur!” dedi. “Ölmeye ne meraklısı Beni sıkı sıkıya tutarken bahçeden geçen kişilerin beni görmesi

gelledi. Kırmızı lazer ışıklan bakış açıma girdi. “Ne oluyor?!” dedim endişeyle. Beklenmedik olaydan dolay111

fesim sıklaştı. Göğüs kafesim hızla yükseliyordu. “Binlen silahla etrafta geziyor,” dediğinde gözleri avcı e^1

276

Bronz 11 ||dl. Alaca gözleri beni buldu ve fazgmldda baktl.

inıi takMn sen7! ” ..Ne? Hayır!” dedim. “Oldukça dikkatli geldim! Kimse peşimde ynnda silahtan başka bir şey var-”

Lafını yanda kesen şey kaldırdığım bluzumla onaya çıkan bıçak

lardı. Karın bölgemdeki bıçaklara dehşetle baktı. “Yuh!” dedi. “Yürüen cephane misin sen? Bunlarla nasıl geziyorsun?!”

Silahsız ya da bıçaksız asla gezmezdim. Bir elime bıçak bir elime

silah aldım ve silahın emniyetini kapatıp hazır hâle getirdim. “Sen o tarafa ilerle,” dedim bahçeye açılan kısmı işaret ederken. “Ben bura

dan gideceğim.” Serdal da silahını çıkardığında birbirimizin arkasını kollayarak

olduğumuz yerden temkinli adımlarla ilerledik. Etrafa dikkatlice ba karken, “Serdal!” diyen sesi işittim. Tanıdık sesin varlığıyla. “Bronz muydu o?” dedim. Sürgülü kapıdan içeriye giren kişiyle karşılıklı bir şekilde silahla

rımızı çektik. Karşımdaki adam Safa Bcylcmir’di. Bronz’un koruma

sı olan Safa’ydı. O da en az bizim kadar şaşkınken, “Türk lokumu yenge? dedi.

“Serdal abi?” “Safa?” dedik Serdal’la aynı anda. Safa kulaklığına doğru, “Abi,” diye seslendi. Silahını indirmeyip nişan almaya devam etti. "Arka bahçe girişimleyim. Buraya gelir

misin?” “Silahını indir, Safa,” dedi Serdal. “Eve niye bu şekilde giriyorsun?!” Safa, Serdal’ın dediğini yapıp silahını indirdi. “Şey abı,” dedi kir piklerini birkaç kere kırparken. “Şeyden.” Yine şeylemeye başlamış*’• Geçmiş olsun, onu anca Bronz düzeltirdi. Saniyeler içinde ülkesinden teni kıpkırmızı olan bir adam iç

Sİtdi. Aynı şekilde onun da elinde silah vardı. Safa ya nazara •4» bir model kullanıyordu. Kehribara yangın bakışları ı ro^J“,

«ada mekik dokudu. “Niye çağrılarıma cevap vermiyorsunuz.. adeta kükredi. Sesinde yırtıcı bir hayvanın gücü vardt Serdal bana doğru döndü. “Hani peşine kimseyi

derken suçlayıcı bir şekilde bakıyordu.

“Bronz’un peşimde olduğunu hep biliyordum ama bu k değil!” dedim suçu üstümden atmaya çalışarak. Serdal’ln

ayrılıp Bronz’un karşısında durdum. “Karısını her fırsatta kont meye gelen koca gibi ne diye peşimden geliyorsun sen? Tek konuşacağım demiştim!” “Sen beni delirtmeye mi programlandın, Hisar?!” dedi kulak t,

layıcı bir tonda. “Ben sana eve girince bana dönüş yap, demedim Kaşlarımı çattım. “Benim için mi endişelendin?”

“Soruma cevap ver!” Bağrışı diğerlerini mum ederken bana hiçbir etki etmemişti “Adamlarının yanında bana sakın sesini yükseltme!” diyerek uyanda

bulundum. “Hem ne var haber etmediysem? Aklımdan çıkmış!” Haber edecektim lâkin Serdal’ı öyle görünce her şeyi unutmuş

tum. Bilerek yapmamıştım. Harelerinde harlanan bir alev vardı. Ben konuştukça daha çok ar tıyordu. “Çıkmasın!” dedi sertçe. “Akimdan çıkmasın, Hisar!” dedi ğinde siniri bir an olsun azalmamıştı. “Şüpheli bir durum var sandım!” “Şüpheli bir durum yok,” dedim rahat bir şekilde. Uzun boylu adamı işaret ettim. “Serdal’ı buldum. Evindeymiş.” “Görüyorum herhâlde!” dedi yüksek bir tonda. “Ben gelmeden önce zahmet edip telefonumu açsaydın da söyleseydin keşke!” Serdal ikimizin bağrışmasını kesmek için araya girerek, “Ne şüp heli durumu olacak Bronz?” dedi. “His’in geldiği yer benim evim,

burada ne olabilir?” “Hisar’m ayaklı bela olduğunu bilmiyormuş gibi konuşma, Ser

dal,” dedi Bronz bıkkınlıkla. “Üstelik kuyruğuna bastığım biri var. Her an, her şey olabilir.” Serdal ikimizin arasına girip bizi bayırdı. Her an birbirimizin us tüne atlayıp parça pinçik edecek gibi duruyorduk. “His’in üstüne g11

me. Lafa dalmışız,” deyip ortamdaki gerginliği azaltmaya çalışk

“Saatler boyunca mı?” diye sordu Bronz. a “Bu kızın çenesi kapanmıyor, ben ne yapayım?” dedi SerdaI tll bakıp göz kırparken. “Her neyse… Benim acil bir işim var. O Ç°k muhabbetinizi dinleycmeyeceğim. Gitmek zorundayım.” Bronz zoraki bir şekilde bakışlarını benden ayırdı. “Ne i?*11 v

diye sorarken Serdal’a bakmaya başladı.

278

CamScanner ile taraı

Öz£c Naz

Bronz II .tg.ııuıç’ın yanınu gideceğim,

dedi Serdal sıkıntıyla. Yanımız-

mainen ayrıldı ve iyice uzaklaşmadan önce arkasına döndü. aClânnıı Şevden Çekilsinler.”

1

Ç dal’ın çıkmasıyla Zorlu diğer bütün adamları toplamıştı. Diğer dialar hızlıca gözden kayboldu. Biz de ilerlemeye başladık. Bize

derek arkamızdan Sala ve Zorlu geliyordu. C? Bahçenin taşlarla kaplı yolundan yürüdüğümüz sırada Bronz’un ./ baktığını hissettim. Ses tonunu alçak tutup, “Sonuç ne, Hiyi.7”diye sordu. Az öncekine nazaran daha ılımlıydı. SlU Scrdal’m bir araya gelmeye niyeti yoktu. Kolaylıkla kabul etme

yecekti. “Olumsuz…” Bronz bana inanamayan gözlerle baktı. “Hani elinden kimse kur tulamazdı?” “0 sadece sana özel. Herkesi avuçlarımın arasında tutacak deği lim” dediğimde vücudunun kasıldığını fark ettim. Ona bu tarz cüm leler kurduğum an, bedeni mutlaka tepki veriyordu. “Benden kolayca

kurtulacağını sanıyorsan yanılıyorsun, Bronz!” “Kurtulmak mı?” Kafasını iki yana salladı. “Bunu hiç düşünme

dim. Başımın belasısm diye boşuna demiyorum. Safa Zorlu’ya karşı, “Abim…” dediği an Bronz arkasına doğru döndü. Safa anında sesini kesti. Azıcık işittiğim kadanyla Zorlu’ya bizim hakkımızda bir şey demek üzereydi. Evden dışarıya çıktık. Kuru bir kalabalık vardı. Bütün arabalar ıp

gibi dizilmişken Bronz’un gerçekten endişelendiğini, gordugum araba konvoyuyla anlamıştım. . Kendi arabama değil de Bronz’un arabasına doğru ilerlerken ta ı bir ifade takındım. “Beni bırakırsın, değil mi? diye sor ugum a kışları arabama doğru kaydı. Senin arabanın nesi var, der gibi bakmıştı.

Yine de üstelemeden tek kelimeyle, Bin, deyip sert ır s Direksiyonun başına geçtiğinde vakit kaybetmeden Y° tuna yerleştim. O öfkeli bir şekilde arabasını çalıştırır en ^alar teker teker ayrılıyordu. “Asma suratını, dedim onu

takmaya çalışırken. “Merak etme, ben His Alatav sam ı bülacağım!” …. Dronz, “Kemerini tak,” diye uyardı. Uzatmadan dd1"^^niz ca babayı sürmeye başladı. Yola çıktığımızda nefes a ış

279

dışında herhangi bir ses yoktu. Bacağım bir süre boyunca ay^ yonda kaldığı için uyuştuğunda oturduğum koltuğu geriyc

kendime biraz daha yer açtım. “Bacağın ne durumda? Ağrıyor mu?” diye sordu.

vt

Katliamdan bu yana günler geçmişti. Bacağımdaki yara> h

lerimi artık kısıtlamayacak kadar kapanmıştı. Belirgin bir izden

t,‘

hiçbir şey yoktu. Yara kapanır, izi hep kalırdı.

“Ağrımıyor,” diye fısıldadım. Bugün bacağıma çok yüklenmiş “Uzat bacağını,” dedi boğuk çıkan sesiyle. Bakışlarımı ona kaldı/

dım. Arabanın hızını yavaşlatıp oturduğu koltukta bacaklarını biraz

daha iki yana açtı. Kamımın ağır bir makine gibi kasıldığını hisseder, ken ona bakmaya devam ettim. “Lafımı tekrar ettirmeyi ne kadar çok

seviyorsun, Hisar! Ayakkabılarını çıkart ve bacağını uzat!” Bir bana, bir yola bakmaya çalıştığı için ona daha fazla eziyet etmeden bacağımı kendime doğru çektim ve ayakkabılarımı yavaş

hareketlerle çıkardım. Bacaklarının üzerine ayaklarımı uzattığımda parmaklarını tenime yerleştirip kendine doğru çekti. Parmaklarındaki

sihir tenime yayılıyordu ve her bir dokunuşunda içime işliyordu. Ortama devrilen sessizliğini bozmak için, “Serdal bir davetten bah setti,” dedim dudaklarımı ıslatırken. “Beni de çağırmayacak mısın?” “Ağzındaki baklayı çıkardın sonunda,” dedi aksi bir sesle. Tekeli

direksiyonu sertçe kavradı. Diğer eli yarah olan bacağımda duruyor du. “Sabahtan beri kıvranıp duruyorsun. Davet için miydi?” “Evet,” dedim kirpiklerimi kırparken. “Beni davet etmemene alın

dım. Haberin olsun.” Gerçekten alınıp alınmadığımı anlamak için yüzüme baktı. Aldıg1 cevapla dudaklarını sakinlikle araladı. “Bu davet ricaya kalacak bir

davet değil. Öyle olsa davet etmesini bilirim.”

“Ne daveti de ricaya bile kalmıyor?” “Örgüt daveti.” Gözlerimi kıstım. “Senin örgütün olan BVI’nın mı?” Evet. Aldığım cevapla arkama yaslandım. Mantıken ör^1 olmadığım için davete katılamazdım. Ama sonuç olarak öıgâ^

ri Bronz’du. O ne derse o olurdu. Araya zaman girmeden ortam hâlâ sıcakken, “BV1 nC 280

,$j

4?"

CamScanner ile tarandı

Uzgc Naz

. merakla. I’akal hızımı ulamadım vc !K>/ .^Açılın" nc7 İ’“‘;’C’”e/

Mc

„a|, tüfek gibinin.” ‘^«enıcrııkeıliy»™“1” kr.ni buldu, “Benimle ortak olacak rrııaın’r B”%cdimkeMn bir dille, “,,ayl sorunu cevaplamam için hiçbir neden yok,” dedi sesin,.q zam1" 3 ■rahat tınıyla dek’ ril )n(Jan merakımı giderebilirsin, ” diye mırıldandım. “Diğer tür’ ln etini yemek zorunda kalabilirim. İkimiz de bunu istemeyiz.”

^^vrnın açılımını kimse bilmiyor,” diye başladı. “Bunu bilmen olman lazım. Örgütün amacını ve davanın ne olduğunu örgü’çlfl ° i herkes bilir. Ortaklık yoksa hiçbir zaman bilemeyeceksin, tc üye °ıan ’ ili çar»

Bana söylemesi için hiçbir neden yoktu. Bu dava, örgüt ve artık de. Arkana yalnızca onun elindeydi. Buna da önem verdiği belliydi. “Birbirimize şans vermeliyiz,” derken davete gitmenin yollarını arıyordum. “Belki birbirimizi daha iyi tanırsak neden ortak olmaya lım ki? Bizden güzel partner olur! Bunun için de beni örgüt etkinliği ne davet edebilirsin.” “Benimle ortak olduğun zaman davama katılmış olacaksın, dedi bakışlarını yoldan ayırmadan. “Davamda olduğun sürece bütün da

vetlere katılabilirsin. Eğer istediğin buysa tabii. Kaşlarımı çattım. “Örgüte üye olmadığın için katılamazsın demek miydi bu?” “Birbirimizi daha iyi tanıma konusunda haklısın,

derken yeşil

«Şıkları yakmıştı, içim istemsizce gıdıklandı. “O yüzden bir adım ata

biliriz, Benimle katılmandan şeref duyarım, Hisar. Budaklarımın kenara kıvrılmasıyla bakışları oraya doğru kaydı, düşümü izledi. “Ben de elbise seçimi konusunda bana yardımcı

fanızdan şeref duyarım, Bay Bronz.”

^asıl istersen,” dedi bana uyum sağlayarak. Gülüşümü so uran 1Se son dedikleri oldu. “Fakat istediğin her neyse amacına u aşa। ayacaksın, Hisar( Çünkü bütün gece seni izliyor olacağım. Şeytan

sahip çıksan iyi olur.”

281

CamScanner ile tarandı

Bronz II

“O, şeytanın teki!” Annemin gözünde böyleymişim. Beni şeytan,n çoctlğu

riivorınuş. Şeytanın tohumuymuşum. Şeytanın tekiyn,^ ’ ®. bana saydığı laflardan yalnızca birkaçıydı.

Neden sadece annemin kızı değildim.

"Onun yüzünden oğlum gitti! Oğlum ortalıkta yok! pıp oğlumun gitmesine neden oldu! Duyduklarım zihnimde deprem etkisi yarattı. Göçük allnıd nnşgibi hissederken sığındığım her şey yerle yeksan olmuştu,

savaştan nasıl sağ çıkacaktım? Sevgisizliği neyenerdi? Kirpiklerim titrediğinde sesimin de titrememesi için kendimi^,

ladini. “Beni oğlunun gitmesiyle mi suçluyor, Verda?” diye sontut

Arkadaşım üzgün bir şekilde kafasını salladı. “Ama ben hiçbir $ yapmadım ki.” Verda oturduğu yerden kalktı. Eli ayağı birbirine dolaşmış gibiy. di. “Konuşmaları dahafazla çevirmek istemiyorum,” dedi isteksizbir

şekilde. Açık renkli saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı. Ona üzün tüyle baktım. “Genel olarak hep aynı şeyleri söylüyor.”

Rusça bilmediğim için hem Rusça hem de Türkçe bilen arkada şımdan annemin söylediklerini çevirmesini istemiştim. Kriz geçirdiği bir an, onun sesini telefona kaydetmiş, neden kriz geçirdiğini öğren

mek istemiştim. Meğer buna sebep olan benmişim. Çünkü ben şeytanmışım. Verda’nın yanından ayrılıp çok geçmeden malikâneye gdlı^ Onunla hep ormanda buluşuyordum. Ormanın içinde konum belid

yici kolaylıkla çalışmıyordu. Eve geçtiğimde annemi yemek masa da gördüm. Babamla birlikte yemek yiyorlardı. Arkalarındaki ı de Son Akşam Yemeği tablosu vardı. Ben şeytan değilim, ” dedim onu görür görmez. Bakıfa

rekt olarak ondayken o, üstündeki şalı düzeltti. Oğlu gittiği yaştaydı. Sadece siyah giyinirdi. Oğlu gitmeden Önce de h P

gyinmeye dikkat ederdi. Anneme beyaz çok yakışırdı-

Annem, Haris? diye seslendi. Benimle konuşmak y bamla konuşacaktı. Hep bunu yapıyordu. Beni yok say

glunun gitmesini ben istemedim, ” dedim fısıltı gibi bV

282

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Uz^c ivaz

Bronz II eldi. Bana veda etti ama buna ben sebep olmadım! Gi-

n ayaklarına kapanıp gitmemesi için yalvarırdım! ” ^naHi^ı-diyebağtrdt.

inatla, “Çıkmayacağım!” dedim. Annemin yam^irrıe _> ördüğü yerden hızlıca kalktı. Tam gitmek üzereyken rjıneapıştım ve onu durdurmaya çalıştım. t^^^edim özlem dolu bir sesle. “Anneciğim.” itmeye çalıştı. Yüzsüzün tekiydim. Annem itse de

o benim annemdi. “Benimle konuş! Bana çağır, PTtkus ama ne olur konuş benimle!” !&■rS1 , , hile açmadı. Önceden olsa bağırırdı. Artık haı’nmışmaaı. Ağan. T hile Sesini çok özlemiştim. pır-bor ..erİYOnım abimi bulup getireceğim," dedim gozlerım-

sicim sicim akarken. Dilimden dökülen her söz birer ye-

*7“Oğluna kavuşacaksın. Eskisi gibi mutlu olacaksın. Yine ona Og ninniler söyleyeceksin. Onun için piyano çalacaksın ,12. r**”■ ^rum. Oğlunla seni kavuşturacağım.

’ KsMişturamamıştım.

bulamamıştlm. Abimi

01“ >• "■ “■ e“

r^mahydt

EVSİZ HİS RESİTALİ //

_1

“T eye daldın yine?” Düşüncelerim kurşuna

dizilmiş

gibi

hissederken

Bronz’un sesini işittim. Sorusu beni kendime getirdiğinde daldığım düşüncelerden hızlıca sıyrılarak ana döndüm. Anneme verdiğim sözü yerine getiremediğim için yıllardır kendimi kahredip durmuştum. Bronz bana sürekli ola rak kendisini neden aradığımı sorup durmuştu. Hiçbir zaman net bir cevap vermemiştim. Bronz’u arama nedenlerimden en büyüğü; abimdi.

Abimi bulamıyordum. Abim, resmi kayıtlarda olmayan bir çocuk olarak büyümüştü. Bu

yüzden onu bulmam imkânsıza yakındı fakat hiçbir zaman pes etme miştim. Sadece yardıma ihtiyacım vardı ve bana bu yardımı sağlay3 cak tek kişiyle bakışıyordum. . , Kederli bakışlarımı ifadesiz tutmaya çalıştım. Zihnimin der

CamScanner ile tarandı

lerine kadar sızmış olan ona, “Seni düşünüyordum,” dedim. ü ten de öyleydi. Bronz’a dalıp gitmiştim. Herkes gücünden ba1 dururdu. Güçten kastım herkesi öldürebilecek ya da diz çöktüıe

284

Bronz II . »ildi. Bunlara hcrkcs s"h’1’ «’«bilirdi. Fakat admı duyunca .>ln“1SI1 insanlar vardı. Bunu herkes başaramazdı.

bileün “en,” eğlenir bir tonda. “Ne düşünüyordun?” <Bak de hayran olduSumu belIİ eden bir t,myla. “Bir sınırın yok SCS1 z” dedim. Çenesi kasıldı. Kaşlarını çattığında söylcdiğim2ib!13,01 t’0|mnmlş gibiydi. “Şayet bir gün seninle ortak olmam kar-

Ceyi1™1“7” ?1 “Bahsettiğin her şeyi bilmem gerekiyor,” dedi bakışlarını yoldan t nn çevirdiğinde. Kısa süreliğine yüzümü inceledi. “Seninle vıflP

°

1 lınak her şeye değer ama senin her şeyden kastın ne, Hisar?” Oft Benimle ortak olmak her şeye değer miydi gerçekten?

Bronz’ungerçekten birsinin yoktu.

“Senin için basit bir şeydir,” dedim ona karşı hissettiğim güvenle. • ’bulmak onun için zor olmamalıydı. Arkana şu an tamamen ona hizmet ediyordu. Karanhk örgüt avuçlarının arasındaydı, bir zaman lar orada bulunan çocuğun şu an ne durumda olduğunu öğrenmesi

zor olamazdı. Ben bulamıyordum çünkü Arkana’ya girişim yasaktı, annemin günlüğüne erişemiyordum, ailemle konuşamıyordum bile. “Söyleyecek misin?” diye sordu. Yüzünde beliren ifadede heyecan vardı. İkimiz eşitlenecektik. Ben istediğimi alacaktım; o istediğini.

“Eğer ortak olmayı kabul edersem sana karşılığında ne istediğimi söyleyeceğim,” dedim net bir dille. “O zamana kadar beklemelisin.” Abimi bul, Bronz. Hem de ben ölmeden. Ölmeden bul kı, anne

min beni sevme şansını kaybetmeyeyim. Diğer türlü o benden ne ederek ölecektim. Ve bunu istemiyordum. Yolculuğumuzun büyük bir kısmını sessizlik içinde geçirmiş dakikalar sonra arabayı durdurdu. Tamamen bana dönerek, g gazaya girmek istersin?” dedi. Bacaklarımı dizinden indirip mağazalara kısaca göz attım

içmeden onu yanıtladım. “Üçüncü.” v Biine telefonunu aldı ve çok geçmeden, “Safa, dedi.

„ çu”

gazaya gireceğiz. İlgilenin.” Başka bir şey demeden tele onu CamScanner ile tarandı

"■

,

.

z°rlu, Bronz’un kapısını açtı. Bakışları dudaklarını ta ısrarla bakan gözlerime karşıhk aniden bana döndüğünde

n

gıcık bir şekilde ona baktım. Bana karşı çok don

285

Özge Naz Elbet aramızdaki buzları eriteceğimiz gün gelecekti.

Ayakkabılarımı giydim ve sakinlik içinde arabadan indim. Brorl?

yanımda yerini alırken beraber yürümeye başlamıştık. “Beniger^

ten yanında götürmeye kararlı mısın? Eğer vazgeçtiysen…” Tek kaşını kaldırdı. “Vazgeçtiysem ne?” “Gelmeyebilirim,” dedim yalnızca.

“Seninle katıldığım son davet güzeldi,” dedi yalın bir dille. “Ban

şeyler bende kolay kolay alışkanlık hâline gelmez. Bu etkinlik nere deyse her üç ayda bir olur. Bağış gecesi düzenlenir, örgüt üyeleri ve

yakınları katılım sağlar. Yıllardır katıldığım için bir bıkkınlık oluştu.

Ama ben katılmazsam kimse de katılmaz. Saygısızlık yapmak iste mediğim bir şey. Beni öldüreceğini de bilsem, davete seninle katıla

cağım, Hisar. Çünkü senin olduğun yer, çekilebilir hâle geliyor.” Son cümlesi midemin kasılmasına neden oldu.

ğun yer, çekilebilir hâle geliyor.

Çünkü senin oldu

Yüzümdeki ifadeyi bozmadım. “Bu

durumda beni kullanmış oluyorsun,” derken çoktan mağazadan içe riye adımlamıştık.

“Beraber vakit geçiriyoruz demeni tercih ederim,” dedi sıcak bir tonda. “Sonuçta benimle ortak olacaksın ve nasıl bir adam olduğumu

öncesinde görmek isteyebilirsin.”

Ona ters bir bakış attım. “Seninle ortak olacağımı düşünüyorsun yani?” “Düşünmüyorum,” dedi oldukça emin bir tonda. “Biliyorum, Hisar’’

“Kendinden emin, sert adam…” Kısa bir es verdim. “Severim. Bronz.” Onunla ayrıldığımda mağazada personel yardımıyla kendime bit

şeyler baktım. Hepsi özel üretim ve sınırlı sayıda olan parçalardı. Kabine ilerleyip elime gelen ilk elbiseyi denemeye başladım. Bronz

kapıda beni bekliyordu. Arkada bağcıkları vardı ve bel kısmımda ol duğu için sıkamamıştım.

“Bronz.” Ona seslendikten sonra adım seslerini işittiğimde çok geçmeden içeri girmişti. Beni baştan aşağıya süzmeyi ihmal etmedi İki kere daha bakıp yavaşça yutkundu. “Zahmet olmazsa bağcıktan yapar mısın?” derken sırtımı işaret ettim. 286

CamSeanner He tarandı

Bronz II Daha öncesinde ona bağcıktı ayakkabımı çözdürmüştürn. Aklım o ana gitmeden kendimi durdurdum.

Belimden sarkan bağcıkları parmaklarının arasına doladı. Bağcık lardan (utup beni sertçe kendine doğru çekti. Beklenmedik hareketin den dolayı sendelerken diğer eliyle beni belimden kavradı. Bakışları mı? aynada birbirine kenetlenmişti. Kalbinin atışını sırtımda hissederken nefesim bir bıçak gibi ke

silmişti. Benim bakışlarımın arasında elbisenin bağcıklarını sıkıca bağladı. “Nasıl?’’ diye sordum ondan tamamen ayrılıp aramıza mesafe ko

yarken. Lacivert bir elbiseydi. “Çok içime sinmedi.”

Bakışlarını benden alamıyordu. “Benim sindi.” “Senin bedenin değil, benim bedenim,” dedim huysuzca. “Ben

pek kendime yakıştıramadım.”

“Elbette senin bedenin fakat bu bedeni gören de benim gözlerim.” Parlayan gözlerle beni izlemeye devam ediyordu. Elbise çok hoşuma gitmemişti ama onun derin bakışları arasında kendimi beğenmemek elde değildi. Böyle bakmasa olmaz mıydı? Her şeyi daha da zorlaştınyordu.

“Gözlerin beğenmiş gibi bakıyor.” “Sadece beğenmiş gibi mi?” dedi boğuklaşan sesiyle. Bana tekrar yaklaştı ve kulağıma doğru fısıldadı. “Başka bir şey deneyeceksen bağcıklarını çözeyim.” “Diğerlerinin fikrini alacağım,” deyip kabinden dışarı çıktım. Zorlu kapıda nöbet tutuyordu. Bronz’dan en fazla altı adım uzakta duruyordu. İkisinin arasındaki mesafe hep altı adımdı. Tam karşına

geçtiğimde beni görmesi için yüzüne baktım. “Zorlu,” dedim beni

duymayacağını bile bile. “Elbise hakkında fikrini alacaktım ama be

nimle göz teması kurmuyorsun bile!” İfadesini hiç bozmadı. Bakışları sadece Bronz’daydı ve beni din lemeyi reddediyordu. Bronz bu duruma hiçbir şey demedi.

Diğer bir korumasına doğru döndüm. “Safa,” dediğim an bakışları beni buldu. “Buyur yenge.” “Abının yorumuna pek güvenemedim. Sence nasıl olmuşum?”

287

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Ona elimi uzattığımda yavaşça kavrayıp etrafında bir tur

mi sağladı. Safa da beni beğenmiş gibiydi. Gözlerinin içi gülüyor^ “Bomba gibi olmuş-” demeye kalmadan tok bir öksürük sesi yayılfc “Abim ne diyorsa doğrudur, yenge.”

“Safa, sana soruyorum ben!” dedim Bronz’un olaya dahil ota sıyla. Safa bakışlarını yere indirip bana bakmaktan vazgeçti. Sata

zemine odaklanmıştı. Ağzının içinde kısıkça, “Ayakkabılarınız gta olmuş,” dedi. “Ayakkabılarım yeni bile değil!” Kafasını kaldırmadı. “Yine de güzelmiş yenge.”

“Ayağıma değil, üstüme bak!” Safa masum bir tonda, “Türk lokumu yenge, bakmasam olunun’7 dedi. “Bakarsam Bronz abim gözüme mum damlatır, gözümü seri-

yorum.” “Sen gerçekten çok kötüsün!” dedim Bronz’a dönerek. Bir şekLMc

beni sinirlendirmeyi başarmıştı. “Tehdit etmene gerek yoktu!” “İşine dön, Safa,” dedi Bronz. Çok geçmeden yanımda belini öfkeyle çalkalanan gözlerimin içine baktı. “Hoşuna gitmediyse başh bir elbise dene, daha vaktimiz var.” Kabinden içeriye girdiğim an, peşimden Bronz da geldi. Kaşla? mı çattım ve ona ters bir bakış attım. Oldukça soğuk bir tonda, “Per sonel çağıracaktım,” dedim. Yüksek ihtimalle korsenin bağcıklarız çözmek için gelmişti. “Giyerken neden çağırmadın peki?” Aldırış etmeden arkama geçi

ve iplerden tutarak beni yine sertçe kendine çekti. Sırtım ona yaslan dığında aynadan kızgın gözlerle baktım. “Keyfimin kahyası mısın?!” dedim ne diyeceğimi bilemez bir hâlde.

Bağlamış olduğu ipleri çözmeye başladı. Başını şakağıma yasb-

yıp kulağıma eğildiğinde onu aynadan izlemeye devam ediyordukBakışları direkt olarak bendeydi. “Ben dokunduysam başkasının de* ğil dokunmasına, bakmasına bile müsaade etmem, Hisar.”

“Fark ettim onu,” dedim hafif öfkeli çıkan bir sesle. “Hemen n nipüle ederek Safa’nın bakmasına bile izin vermedin! Kötü biranı1 yoktu, yorum yapacaktı sadece! Garibimin boynu bükük kaldı!” 288

CamScanner ile tarandı

Bronz II Kısa bir anlığına gözlerini kapattı. Çenesi şakağıma yaslı duruyor

du. “Seni davete götürmekle doğru mu yapıyorum bilmiyorum.” Sert bir soluk verdi. “Biraz daha bakmaya devam edersem…”

Kaşımı havalandı. “Edersen?” Elbisenin bollaşmasını sağladı. Gözlerini tekrar araladığında koyu harelerimi odağına aldı. Ademelması hareket ederken, “Gideceğimiz

yer davet olmaz,” dedi. Başka bir şey demeden kabinden çıktı. Yeni bir elbise seçtim. Az

öncekinden daha iddialıydı. Yine aynı şekilde korsesi bulunuyordu. Bunun ipleri daha inceydi. “Bronz,” diye seslendim. Devamında bir

şey söyleyecekken Bronz’un içeri girmesiyle konuşmayı kestim. Bakışları sırtımı doğru kaydı. Sonra istediğini bulamayınca yüzü me baktı. “Ön tarafta bu sefer,” deyip tamamen ona döndüm. “Zah met olmazsa…”

“Bu tarz bağcıklı almak konusunda emin misin?” diye sorarken kamıma kadar inen ipleri sırasıyla çekti. Straplez yakaydı. Vücuduma bakmamak için diretse de ipleri düzgünce sıkmak için bakmak zorun

da kalıyordu. Fakat sert davranmaktan da geri kalmıyordu. “Eğer sen giydireceksen eminim, Bronz.” “Çıkartırken giydirdiğim kadar yumuşak olmam,” dedi emin bir sesle. “Benim giydirip çıkartmam konusunu bir daha düşün.” “Bu yumuşak olduğun hâlin miydi?” diye sorarken irileşen göz lerle ona baktım. “Elimden geldiğince,” dedi.

İpleri tamamen sıktı. Beni aynaya çevirdiğinde sırtım göğsüne yaslandı. Aynadan onu izlemeye başladım. Gözlerimiz kesiştiğinde

harelerinin büyüdüğüne şahit oldum. Yine üç kere baştan aşağıya süz me ihtiyacı hissederken ellerini nereye koyacağını bilememişti. En sonda dayanamayıp, “Elbiseyi seçerken hoşuma gitmemişti,” dedi.

“Ama şimdi?” İlgiliyle baktı. Fakat baktığı elbise değildi. “Hoşuma gitti.” “Korumalarını uzaklaştırdığın için mağaza çalışanlarının fikrini alacağım.” Kabinden çıktım, iki çalışanı kapıda gördüm. Biri kadın biri erkekti. Karşılarında durup, “Sizce nasıl görünüyorum?” diye

sordum.

289 CamSeanner ile tarandı

Özge Naz Kadın çalışan sıcak bir şekilde gülümseyip, “Çok şıksınız,” dedi. Dolabınızda mutlaka olması gereken bir elbise.’’ “Sizin için yaratıldığını söylemek isterim,” dedi erkek çalışan.

“Bu elbiseyi burada deneyen çok oldu ama daha önce kimseye hu kadar yakıştığını görmedim.” Bakışları göğüs bölgemde durdu. “İzin

verirseniz şu kısmı düzeltmek isterim.” Kafamı sallayıp, “Elbette,” dediğimde yanıma geldi. Elini kaldı

racağı sırada bakışları birinde takılı kaldı ve hareketleri donuklaştı. Hızlıca arkamı döndüğümde oldukça sinirli bakan kehribar göz lerle karşılaştım. Sanki

sıkıyorsa dokun

der gibiydi. Gözlerimi de

virip kabine ilerledim. Peşimden Bronz da geldiğinde ifadesizliğini kollıyordu. “Kıyafet seçiminde yardımcı ol, demiştim. Bana karışabileceğin!

söylememiştim,” derken duvara yaslanan onu izledim. O da beni baş tan aşağıya süzmekle meşguldü. Bakışları yoğundu. “Bu tarz bir şey yapmaya hakkın yok.” Kaşlarını kaldırdı ve habersiz olduğunu belli eden bir tavırla.

“Sana karışmak mı?” diye sordu. “Ne zaman karıştım?”

“Korumalarına sözün geçiyor, anlıyorum fakat mağaza çalışanı

nın da bana dokunmasına izin vermedin!” “Sen de izin vermemelisin,” derken sakinliğini korumaya devam

etti. “Kuklacı her yere kuklalarını yerleştirmiş olabilir. Elbiseyi dü zeltme bahanesiyle sana bir şey yapabilirdi. Biraz fazla mı rahatsın?”

“Gerçekten mi?” dedim histerik bir kahkaha atarken. “Bahanen bu mu yani?”

Bir şey demek için dudaklarını aralamış sonra geri kapatmıştı.

Dayanamayıp konuşmaya karar verdi. “Mağazaya girdiğimizden beri

sadece sana bakıyor.” Bu durumdan hoşnut değildi. “Mağazada sadece ben olduğum için olabilir mi?” dedim mantıklı bir soruyla. “Başka müşteri yok! Elbette bana bakacak çünkü işi bu ve duruma göre elbise konusunda yardımcı olacak!”

“Tedbiri elden bırakmamakta fayda var. Hisar.” “Bırak bunu ben düşüneyim,” dedim bağcıkları kendim çözmeye başladığımda. “Arkadaşım bile değilsin. Benimle ilgili konulan ben düşünürüm.”

290

CarnScanner,te tarandı

Bronz II

“Ben zaten seninle arkadaş olamam.” İpleri bıraktım ve başımı yana yatırdım. “Benimle arkadaş ola mazsın ama ortak olur musun? Bu nasıl bir çelişki?” diye sorarken yüzümde anlamsız bir ifade belirdi. “İkisi ayrı şeyler,” dedi kalın sesiyle. “Seninle ortak olmak istiyo-

nıın ama arkadaş?” Net bir şekilde kafasını salladı. “Olmak isteme

diğimi biliyorum.”

“Ben de sana bayılmıyorum zaten!” diye yükseldiğimde sesim ka binden dışarı taştı. “Bizden olsa olsa düşman olur!”

Yaslandığı duvardan ayrıldı ve bana doğru yaklaştı. “Ben seninle düşman da olamıyorum, Hisar,” dedi çatılan kaşlarıyla. “Aklım sen

den nefret ediyor, kalbim de nefret etmek istiyor ama yapamıyorum.

Bana ne yapıyorsun sen?” “Sana bir şey yaptığım yok,” dedim yavaşça. Bedenimi tamamen ona çevirdiğimde yüz yüze bakmaya başladık.

“Yapıyorsun.” Aramızdaki çekim belirginleşmeye başladığında adımlarımız bir birimize doğruydu. İkimizin de bakışları dudaklarımız arasında gidip

geliyordu. “Ben sana bir şey yapmıyorum,” dedim tekrardan. “Yapıyorsun,” dedi üstüne basa basa. “İçimden senden nefret etti ğimi söylediğim hâlde dışım bambaşka davranıyor.”

“Bambaşkadan kastın ne Bronz?” diye sordum anlamayarak. “En

başından beri bildiğim gibisin!”

“Mesela şu an seni düşünmemeliyim,” dediğinde kaşlarım çatıl

dı. İkimiz de bir kuyunun dibindeydik. Gökyüzünü görüyorduk ama ulaşmak imkânsız gibiydi. “Bunu yapmamalıyım. Ne giydiğin umu

rumda olmamalı fakat ben sana bakacak gözleri düşündükçe kendime hâkim olamıyorum.”

“Belki de benden nefret etmiyorsundur,” dedim iyice bilinmezliğe

doğru sürüklenirken. “Kendime hâkim olamadığım için daha çok nefret ediyorum.” Kısa bir anlığına gözlerini kapattı. Yavaşça yutkundu. “Senin yüzün

den yine senden nefret ediyorum. Çünkü bana bir şey yapıyorsun.”

Nefret de bir duyguymuş. Sevgi de.

CamScanner ile tarandı

simle-Ben sana ne yaptım, Bronz? Bazen baz. somlar cevaps.z kaim Bu da onlardan b.ri, Hisar> l,in oâribi söyledikleri doğruydu. Nedensiz bir nefreti vard.. Hemd(

en basından beri. Bakışlar, hiç değişmemişti. Hep ac. ve sert baklyo,

du Bana karş. çekildiği de barizdi. Ayn. şey. yaşad.ğ.mdan bi|lyo, dum. Karşı koyamyordum. Sanki günahtım da ışlememeliydi beni Yoksa yalnızca günahkâr olup çıkacaktı. ■‘Bir kıyafet deneme zevkim vardı, onun da içine sıçtın,” dedi

ğimde bozulan suratımı gizlemedim. Eserini görsün istedim. “Çık kabinden.” Beni tek bıraktığında kaçan keyfimle birlikte diğer seçtiğim kıya

fetleri de denedim. Hatta bir ara hiçbir şey yapmayıp kabinin içinde

oturdum. Bilerek oyalandım ve Bronz’un burnu sürtsün istedim. 0 kadar denediğim kıyafetten sonra da ilk denediğim korseli, belden

bağlamah elbiseyi seçtim. Mağazanın içinde dolaşırken erkek bölümünü görünce isteksiz bir mırıltıyla, “Sana da bir şeyler bakalım,” dedim. “Ben hazır giyim değil, özel dikim tercih ediyorum. Giydiğim

kıyafetlerin başkasıyla aynı olmasını sevmiyorum. Kendime ait bir

tasarımcım var,” dediğinde onu baştan aşağıya süzme ihtiyacı hisse tim. “Her davette, giyeceğim kıyafetleri günler öncesinden ayarlat’ rım. Yani benimkiler hazır.” Hayatı bana normal gelmiyordu. Onunla bir gün geçirip onun g^

yaşamak nasıl olurdu acaba diye düşünmekten kendimi alaınıy0 dum. ‘Eee? Ben neyim? Bana da özel tasarlattırsaydın! ” “Bundan sonrası için öyle yaparız,” dedi ılımlı bir tonda. “Soye

men yeterli, Hisar.”

Çalışanların elinde mağaza poşetleri gördüğümde Bronz a düm ve merakla, “Sadece bir elbise almadık mı?” diye sordum“Hayır,” dedi. Bu gece on tane elbise giymeyeceğim!” dedim neden bunuyaP

ğını anlamazken. “Yalnızca giyeceğimi almamız gerekiyordu!”

292

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

.enediğin bütün her şey. sal.n aidim,” dediğinde ona inanmayan bakam, ciciydi8 »seni bezdirmek için bilerek bir sürü kıyafet giymiştim!” diyerek

. itirafta bulundum. Hepsini satın almana gerek yoktu!” ^darını Çattı. Bunun için kızacağını sanırken, “Tenine değdi,” . .‘Nasıl satın almayacaktım ki?”

‘‘Sen gerçekten normal değilsin, Bronz.” Safa’nın, “Yenge,” dediğini işitirken hızlı adımlar atarak onun ya

nına geçtim. Koluna girip yürümeye başladım. Bronz hoşnut olmuşa benzemiy°r^u“Bana yenge demeyi ne zaman bırakacaksın, Safa?” “Hiçbir zaman,” dedi Safa. “Abimin bezdiğini sanmıyorum çünkü

erkekler her ne kadar belli etmese de kadınların onlar için bir şey gi yip çıkarmasını seviyor.” Bana doğru baktı. “Hoşumuza gidiyor yani. Kesin Bronz abimin de hoşuna gitti.” Pes ederek, “Ekmeğine yağ mı sürdüm yani, Safa?” dedim.

Safa güldü. “Bal ve tereyağı sürmüş kadar oldunuz.” “Gerçekten bezmiş olsaydı bu saate kadar dayanmazdı, değil mi?” “Onu bir saniye bile tutamazdınız,” dedi Safa emin bir şekilde. “Sabırla bekledi. Arada sinirlendi ama size değil. Kıyafetlerinize. Bir

ara bütün modacıların gelmişine geçmişine sövdü hatta. Yeni küfürler öğrendim.” “Bence bana âşık,” dedim kısılan sesimle. “Başka açıklaması ola maz, Safa.” “Abimin dedikodusunu yapmış gibi olmak istemem ama-” Gör üsü bakışlar karşısında susmak zorunda kaldı. “Emredersin, Bronz abi.” Ağzını açmadı bile!” dedim yaşadığım şaşkınlıkla. “Ne emretti detamam dedin?!”

açtı

bakışları yetiyor,” derken binmem için arabanın kapısını $na teşekkür niyetine gülümseyip açmış olduğu kapıdan geçtim.

tIlüz ,Onz da kendi yerine oturdu. Arabayı çalıştırmasıyla yolcu! uğuduaL,aamıştl- İ? bundan sonrasıydı. Nereye gittiğimizi bilmezken

sordUnıar,mi aralaytP, “Davete biraz daha vaktimiz var mı?” diye

293

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

“Çok yok, neden?” dedi Bronz. “Otele gidip hazırlanmam lazım.” “Otel?” dedi bakışları beni bulurken. Bunu demem garibim

mişti. “Evin yok mu senin?” “Benimle ortak olmak istiyorsun ama hakkımda hiçbir *;<;y yorsun,” dedim sitem edercesine. “Evim yok ki benim. Sadcu

çici süreyle konakladığım bir yer var ama buraya çok uzakla, gidene kadar yakındaki bir otele gidip hazırlanmak d?ıha inanıp.

Vaktimiz de yokmuş zaten.” “Hiç mi evin olmadı?” derken söylediğime çok teklimi) yordu. Parmakları direksiyonu daha sıkı kavradı. Bir yer… Dünya₺% herhangi bir yerinde?” “Hayır,” dedim yalın bir dille. Yoktu. Evim yoktu, Sanırım bende

Sanaç gibi evsizdim. “Ev olarak bildiğim sadece Alatav Malikâne vardı. Orası da cinayet sebebiyle devlet tarafından mühürlenmiş

Ben biraz göçebe gibiyim. Ait olduğum bir yer yok.” İnsan bazen evim diyebileceği bir yer istiyordu. Ancak bazı insanlara hiçbir yer ev olamazdı. “Ev bazen bir histir,” dedi Bronz. “Hiçbir yere ait değilsen bdkı de senin evin, hislerindir.” Ev bazen histir. Hislerin yoksa evsizsindir. Evim diyebileceğim hislerim bile yoktu.

“Ben hissizlerin hissiyim.” “Benim evim var,” dedi kelimelerin üstüne basa basa. Sanki dah çok senin de evin var der gibiydi. “Daha yakında. Oraya gidelim- or*’ da hazırlanıp birlikte çıkmamız şu an için cn mantıklısı.”

Yol sessiz bir şekilde geçerken Bronz’dan izin alıp şarkı yüksek olmayan bir tınıyla dinleyerek yolculuk yapmıştık.

En son katliam günü girdiğim evine, neredeyse haftalar yanımda Bronz’la birlikte tekrar giriyordum. O günkü hâlinden kalmamış, çok daha güzel bir şekilde karşılamıştı beni. Daha f^" daha sıcak bir ortam vardı. İçeriye doğru yürürken adımlanın çekingendi. Bronz bunu etmiş olacak ki, önümden yürüyüp alışmam için bana zaman tani^

294

1

Bronz II kan kokusu burnumun ucundan silinmiyordu. Bakışlarım, çığ° „ yanan elma ağacının isli kokusu dün gibi aklımdaydı. |lkl3r’^z’un panteri heyecanlı bir şekilde salona girdiğinde kehribar

^adam direkt olarak oraya döndü. “Kızım?” dedi içli bir şekilde. gÖZİllJnvqk ucuna gelince hafifçe eğilip onu öpmeye başladı. “Beni panter ay<«* • özledin babacığım. 11 sinısiyah tüylerini şefkatle okşarken panterden huzurlu mırıltılar "küldü Dilinden akan salyalardan rahatsız olmayıp silen Bronz, bir |ayli keyifli görünüyordu. İkisi dakikalar boyunca hasret giderirken ’anterbiranda bana doğru döndü.

Kapının dibinde öylece dururken onun gelmesiyle ilerlemeye baş ladım. Kendimi bir anda Bronz’un yanma buldum. Büyük kedisinden kaçıp ona sığınmıştım. “Yemeyeceğim babam, korkma,” dedim bana

daha çok yaklaşmasıyla. Üzerime doğru alılınca korkudan çığlığı

bastım. “Hem beni buraya getiren kendisi! Git ona düşmanlık tas la!” Bronz’un etrafında pervane gibi dönerken panter de beni takip ediyordu. “Bronz,” diye bağırdım. “Kızını al hemen!” Beni belimden kavrayıp etrafında dönmemi engellemişti. Sakin ol,” diye seslenmesine rağmen bakışlarımı panterden çekemiyoruum. Kulağım onun söylediklerini işitmiyordu. “Senin iyi olduğundan

emin olmaya çalışıyor. Bırak koklasın. Ben buradayım, seni parçala masına izin vermem.” Yok bir de verseydin!” dedim ters bir şekilde. Kesin sen bu hay vanın önüne canını sıkanları atıyorsundur, parçalasın diye!

Bronz

beni sabit tutmaya çalışırken kendisiyle birlikte yere oturttu. Onun bağında olduğumu kedinin daha çok hırçınlaşmasıyla fark etmiştim, g fisinin birini omzuma koyduğunda, “Bana dokunuyor, dedim °nz ^duyken onun aksine ben hiç mutlu değildim. Patisini de omzuma koyup ağırlığını bana verdi. Elinin ’ ensemde hissetmek beni yumuşatsa da korkum daha ağ,r

( • ensenden hoşlandı sanırım,” dedi. ıtlak -nSetn degü-” Kısık kısık nefes verdim. “Direkt ka amı ’o. ak’StiyOr!n 2.95

(0 o 00

E C0

Genelde söylediklerimi yapardım. Daha önce kaldığım odaya çıktım ve kıyafetlerin çoktan bırakıl dığını gördüm. Arkana’nm içine girdikten sonra kontrol etmem gere ken şeyler için plan yapmaya başladığımda hazırlanma işini sonray3 bıraktım. Aklıma her şeyi not ettikten sonra elbiseyi paketinden çıkardım’ zırlanmak için kolları sıvadım. Hazırlanma işi sandığımdan dah3

296

CamScanner ile tarandı

Bronz söylediklerime aldırmayıp, “Abartma Hisar,” dedi. pa] lnter beni es geçip babasına doğru atıldı. “Ne istiyorsun, babacığı^?» <lİye sordu. “Hmmm.” Fırsat bulsam ikisinin de elinden kaçacaktım auıa beni tam aralarına aldıkları için kaçamıyordum. “Sen de en çok zekâsını sevdin değil mi? Bronz’un söylediği şey beni bayıltacak raddeye getirmişti. “Batla bak,” dedim tatlı bir sinirle. “Ben bu eve gelin geleceksem baştan söyle, böyle alttan alttan ima yapmakla olmaz, Bronz!” “Gel babacığım,” dedi Bronz. “Biz kendi yerimize gidelim.” İkisi de aynı anda beni rahat bıraktı. Hızlıca ayaklanarak aramı za mesafe koydum. Onlar kadar rahat olsam belki de üçümüz şu an oyun oynuyor olabilirdik ama o katliamdan sonra pantere yaklaşmak istemiyordum. Benim yüzümden yaralanmıştı. Ona yardım edeme miştim. Hiçbir şekilde ilgilenememiştim. “Yukarıdaki eski odana geçip hazırlanabilirsin. Gitmek üzereyken merakla seslendim. “Neden senin odanda ha zırlanmıyorum?” “Adı üstünde, benim odam.” “O bloğa neden kimseyi almıyorsun?” diye sorarken alay dolu gözlerle baktım. “Takım elbise giymediğin zaman çıplak dolaştığın için mi?” “Esprilerini kendine sakla, Hisar.” Panter onu takip ederken evin kapısına doğru ilerledi ve gitmeden önce son kez konuştu. “Bir an önce hazırlan. O bloğa da girmeyi unut.” Gülümsedim. Ne istediğimi bilen bir gülüş dudaklarımda peyda oldu. “Beni oraya kendi elinle sokacaksın, Bronz. Üstelik ben zorlama yacağım bile!”

owa verdim. Gelen Bronz’du. ,ok s‘S9’„a her zaman,” diyerek yüksek ç.kan sesimle yamt verdim ,w oday» daVe’ T °““ c süzdüm.”Geleb.hrsm.’ “’küPI

S*°n kez bak’P indimi bege’ ge

aç-hnea önce kendine has kokusu doldu içeri. Onun girme

,İV|C oturduğum yerden kalkıp karşısına geçtim. Şık olmuştu Çeke

d„in yakasmda kad.feden ince bir şerit vardı ve onu daha da cazibeli «termiŞti- “Bağcıklarımı yapmak için mi geldin?” diye sordum ’ Elinde bir kutuyla gelmişti. Kutunun ne olduğunu anlamaya ça-

Itştıgmı sırada konuşmaya devam ettim. “Çıkartman da tercihim,” dedim arsız bir tonda. Kehribar bakışları elbiseme düştüğünde birkaç

ata! atarak kutuyu yatağın üstüne bıraktı. Yanıma tekrar gelip beni yavaşça çevirdi. Aynı sertlikle bağcıkları bağlarken nefesi saçlarıma düşüyordu. Korseyi tamamen sıkmasıyla geri çekilmek üzereyken beni durdurdu. “Saçlarım kaldır,” deyip az önce bırakmış olduğu kutuya doğru yöneldi.

“0 ne?” diye sorarken meraklı gözlerle bakıyordum “Kolye.”

Bunu beklemediğim için kaşlarım yukarıya doğru kalktı. “Bana mı aldın?” dedim hayretle. Almadım, aslında yaptım sayılır…” Ken^ benİ/aha çok Artırken kısa sürede kendimi toparladım.

daeoL^?1’ d İ?İ bİr k°lyeyİ bana takacaktı. “Keşke bu anı Sanaç “Dave ’ dedİmseslice oflarken. akardı

° °n^r

®e^ecek’” derken dikkatlice kolyeyi kutusundan

s’n!” Aklıma^ Sev’nemezdim- Hemen ona göstereceğim. Yerini bilS^eyman da rı-^11 eye s’nske gülümsedim. “Biliyor musun, Sultan Anacak”

arrem Sultan’a takılar yapar, verirmiş. Sanaç çok kıs-

kolygyj Boynu^31411111 arasına almasıyla saçlarımı toplayıp yukarı kal-

a takması için yer açarken aynadan bize bakıyordum.

297

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Gördüğüm değerli taşlarla harelerim genişledi. Bu taş|;ırı

dum. Bronz’un elinden düşürmediği taşlardı. “Amber taşı

hastalığına, kehribar taşları iyi gelirdi. Parlayan gözlerle amber taşlarına bakarken yüzümdeki den değişmişti. Bütün gece boyunca Bronz’a somurtmayı düşünL^ dum ama o, küçük jestiyle kalbimi fethetmeyi başarmıştı.

takıp yavaşça geri çekildi. Ayrıntılı şekilde incelerken burnuma kokuyu yeni fark etmiştim. Derin soluklar alıp içime çekiyo^

Çok rahatlatan bir kokuydu. “Tıpkı senin gibi kokuyor,” dedim uysal bir sesle. “Çok

Kehribar…” “Bu kokuyu beğenen bir tek sen varsın,” derken odunluğunda; ödün vermiyordu. “Boynumda seni hatırlatan bir koku değil de direkt olarak dudak ların olsa fena olmazdı,” derken muzip bir ifadeyle göz kırptım. “Bu nunla idare edeceğim artık.” “Dudaklarım olur olmasına da…” Bakışları kolyedeydi. “Sonra-

sında beni kesmeyeceğinin garantisi yok.” Aramızdaki mesafeyi sıfıra indirdim. Uzun boyuna ulaşmak için hafifçe parmak uçlarımda yükseldim ve yanağından sertçe öptüm. “Nefret ettiğin bir kadın için fazla güzel bir hediye. Teşekkür ederim. Bronz.” Onu öpmemi beklemiyor olacak ki kalakalmıştı. Hızlıca kendim

toparlayıp öksürdü vc konuştu. “Nefret de bir duygudur.” “Haklısın,” dedim buzulları aratmayan bir sesle. “En azınU’ bana karşı bir duygu besliyorsun.” Gözlerinin içine boş bir ifa<M» baktım. “Ben senden nefret bile etmiyorum, Bronz.” Son cümlem darbe etkisi yaratsa da bozuntuya vermedi. K°

ki saate kısa bir bakış altıktan sonra, “Çıkalım,” dedi. Beraber, meye başladık. Umarım helikopterle gideccğizdir,” dedim. “Arabayla gideceğiz,” dedi. İ linde imkânlar olmasına rağmen kullanmamasını alg’I*1’

dum, uzatmaktan zevk mi alıyorsun?”

2!IS

CamScanner ile tarandı

Öz^(‘ Naz

Bronz II ro O)

lıkla bir nefes savurdu. “Sadece merak ediyorum,” derken 0|kkin avaşlatü- “Çenen hiç yorulmuyor mu senin?”

adlIlllarinıani‘ bekliyorsan daha çok beklersin!” dedim tüm inatçıh“Sll^iar daha gece başlamadı bile! Hem şu ana kadar hiç başının Sl”’l‘q ,,nedim ki!”

etin1 y

„ hısıma çok fazla bela olmamaya çalış, Hisar.”

n hela sana hiç yakıştıramadım, Bronz!” -Ben ve u ’

•‘Bronz’un Arkana sınırları içine biriyle gelmesine alışamayacaSırn sanırım.

“ Bunu diyen kişi Viran’dı. Kül Asker. Geleli bir süre olmuştu, Bronz’la ikimiz Arkana’da boy göster miştik. Buraya ilk kez gelmiyordum. Çocukluğumun büyük bir ço ğunluğunu bu karanlık örgütün içinde geçirmiştim. Üç adamın ya nına gittiğimizde çok sıcak bir karşılama yaşamamıştık. Benden çok

hazzetmiyorlardı. Viran’la en başından beri anlaşamadığımız için bu durumu sorun etmiyordum.

“Ne o?” dedim sevecen bir tonda. “Rahatsız mı oldun, Ölüm Me leği?”

“Rahatsız olmayan var mı ki?” dedi Viran. Serdal, Viran’ın koluna nazik olmayacak şekilde vurduğunda, “Ne?” dedi. “Yalan mı?”

“Sen ona takılma,” dedi Serdal, yarım ağızla gülümserken. “O in san sevmiyor.”

“Biliyorum,” deyip sorun yok dercesine gülümsedim. “Her za-

•nanki Viran işte.” Bronz viskisini yudumlarken canım sıkıldığı için yanına geçtim

°na dudaklanmı büzerek baktım. “Bana bu kadar sıkıcı bir orğım”a1 sökmedin. Biraz daha durursak sıkıntıdan patlayacaeehilir hâle geliyor dememden anlamalıydım! Daha Brortavete kaldığımı hatırlamıyorum!”

Viizüjj] ZartaBlnı masanın üstüne bıraktı ve elini belime yerleştirdi. d°ğru hafifçe eğilerek, “Sana etrafı gezdireyim,” dedi.

299

oc c (ü U co E ro

Özge Naz “Lütfen,” dedim bıkkınlıkla. “Örgüt işleri gerçekten çok sıkIC1 Gezsek iyi olacak. Hava da alabiliriz. Yeler ki hareket edelim.”

Beraber yürümeye başlayıp insanların arasından ilerledik. Arka, na, kart sahibi olmak isteyen her ailenin çocuğunu getirdiği ycrdj Çocuklar uzun bir süre boyunca buradan çıkamazdı. En azından o

kasvetli görüntüsünden biraz olsun kurtulmuştu. Çocukların çığlıkla,

rı silinmiş gibiydi. Bunu da yanımdaki adam başarmıştı. Arkana’yı ele geçirdiğinden beri artık hiçbir aile çocuğunu kart

uğruna feda etmek zorunda değildi. Bronz, kendi ailesine bile karşı

çıkmıştı. En çok da, örgütün kurulmasında büyük rol oynayan dede sine ihanet etmişti. “Bu tabloyu seviyorum,” diye konuştuğunda dikkatimi ona verdim.

Gustav Klimt’in Öpücük tablosunun bir örneğiydi. Resim altın va rak, gümüş ve platin içeren bir tuval üzerine işlenmişti. Altın Dönem

denilen bir zamanda yapılan tablonun neden Arkana’nın girişinde ser

gilendiği belliydi. Bronz’un dedesi olan Altın tarafından konulmuş olmalıydı. Re simdeki çift de Altın ve Roza’ydı. Roza, büyükannemdi. “Deden kendi için koydurmuş olmalı,” diyerek mırıldandım.

“Onun hakkında her şeyi biliyor musun?” “Hayatımın büyük çoğunluğunda vardı.” Büyükannem de be nim hayatımın büyük çoğunluğunda vardı. Hayatımda önemli bir rol

oynamıştı. “Söylediğine göre, çok sevdiği kadın ona ihanet etmişti. Bana, kadınlar konusunda çok dikkatli olmamı söylerdi. Gülüşlerine asla kanma, derdi. Seni bir gülüş tav edebilir, uğruna her şeyi y°k

ede bilirs in. ” Bronz birinin gülüşüne kanacak biri değildi. “Dedeni dinliy°r malısın,” dedim tabloya bakmaya devam ederken. Dedesinin bahset tiği her şeyin yalandan ibaret olduğunu bilse, neler olurdu kim bilif-’ “Dedemin senin gülüşünden haberi yok,” dedi kalbimi kesen bı keskinlikle. “Haberi olsaydı, seni söylediklerinin dışında tutmak 2

runda kalırdı.” Kaşlarım duyduklarımın etkisiyle havalandı. Vücut ısım a»l<,eÖ

yükseldi. Gülüşüm uğruna her şeyi yok edersin yani?”

300

Bronz II ..pcdcm yaşasaydı sem onunla tanıştırmak isterdim.” Bakışların,

ablaya Ç‘vW’VC ko,’u’“,aya devam etti. “Bir gülüş ugruna”” yj değil, kandım b|lc yok edeceğini göslcrmck i™

bu büyük bir laftı Yüzümde oluşan ifadeyi görmediği inin rahall,m fakat bedenimin kas.lmasma engel olamamtşt.m. Gülüşüm

uğruna her şeyi değil, kendim bile yok edebilecek bir adamla karşı Icarşiyayd*01, -Gülüşüm için kendini bile yok edebileceğini söylüyorsun ama

gülüşü İÇİ" kendini yok edeceğin kadına bir kere bile gülmüyorsun.” Sesim kırgın çıktı. Deden de senin gibi kimseye gülmez miydi?” Sorum karşısında bana bakmaya başladı. “Küçükken beni ona çok

benzetirlerdi. Gülüşüm de dahil.” “Küçükken gülüyordun demek ki…”

“Gülmek için bir neden gerekir,” dedi. “Benim uzun zamandır bir nedenim yok.” Hangi neden seni güldürürdü Bronz? Gülüşüne bir neden olmak

vardı. Beni Arkana içinde gezdirmeye devam ettiğinde değiştirdiği kı sımlar genel olarak hoşuma gitmişti. Çoğunlukla aynıydı, hatırladı

ğım gibiydi. Tablolar hâlâ duruyordu. Büyükannemin bahsettiği gizli kısımları kontrol etmem gerekiyordu ama Bronz bir an olsun beni yalnız bırakmıyordu.

“Alatavlar hakkında ne biliyorsun, Bronz?” diye sordum. Belki abimle ilgili bir şeyler biliyor olabilirdi. “Babam da ölmeden önce bir koltuk sahibiydi. Onunla görüşmüş olmalısın.” Bronz’un okuduğum günlüğünde görüştüğü yazıyordu. Hem de küçükken tanışmışlardı. ;

‘Koltuk sahipleri birbirini tanır,” dedi Bronz. “Babanı elbette tan,yürum. Anneni de.” Abim? Abimi tanımıyor muydu? .. j Ona beklentiyle baktığımda bizi teras gibi bir yere çıkartmıştı. ’nıse yoktu ve gökyüzü tamamıyla gözlerimizin önündeydi. Hafif

rüzgârın tenime değmesiyle ferahlamıştım. Biraz ileride sigara içeceğim,” dedi Bronz bana kısa bir bakış £,nda. Eğer üşürsen içeriye geç, Hisar.”

rası r°nZ ere^^en Çok fazla sigara içiyordu. Bugünkü kaçıncı sigaBilmiyordum ama yanında olmadığım her an sigara içmişti.

301

Özçc Naz Benim yanımda içmemeye özen gösteriyordu. Katliam olduktan son ra evinde kaldığım süre boyunca da öyleydi. ilerleyip terasın köşesinde durarak gecenin manzarasına odak

landı. Ben de ona bakarken temiz havayı içime çektim. Biraz vakit geçince canım sıkıldığım için yanına gittim. Ondan yalnızca yarım

dakika ayrı kalabilmiştim. Biraz vakitten kastım otuz saniyeydi. “Kalbi sağda olan insanların kalp krizi riski yüksekmiş.”

Varlığımla hızlıca bana döndü.

Hiçbir şey dememesine karşılık konuşmaya devam ettim. “Sigarayı çok fazla kullanan insanların da kalp krizi riski yüksekmiş. Zaten kalbin sağda olduğu için risk altındasın bir de sigara içerek ölüme

davetiye çıkartıyorsun.” “Dedi yüreğime dört vurgun yapan kadın.” Sesinde bariz bir alay vardı.

“Üç yalnız,” diyerek düzeltme ihtiyacı hissettim. “Dört, Hisar,” dedi üstüne basa basa. “Dört.”

Saniyeler sonra sigarasından tam içeceği sırada rahatsız olmuş gibi bana bakarak, “Yanımda durma,” dedi. “O niyeymiş?”

fl

“Sigara içiyorum.” “Görüyorum.”

“Dumandan etkilenme, Hisar, az kaldı zaten. Yanma geleceğim hemen. Astımını tetiklemesin.” Esen rüzgâra karşılık kollarımı birbirine doladım. Onun gibi gök

yüzünü izlerken, “Astım hastası olmak çoğu zaman kötü bir şey,” diye fısıldadım. “Şu an canım çok sigara istedi ama içirmeyeceğini biliyo rum. Sigarayı içersem ölmeyeceğim bunu da biliyorum ama sonra

nefes darlığını yine ben çekeceğim.” Çehresini inceledim. “Hastalığı

araştırmıştım. Kalıtsal olabiliyormuş. Ailemde kimsede bu hastalık yok. Keşke bende de olmasaydı.”

“Ailende olmamasına rağmen sende olabiliyor muymuş?” diye sordu.

“Evet,” diye yanıtladım. “Anladım.”

-.1

Bronz kısa adımlar atarak benden uzaklaştı ve aramıza mesafe

|1 ^^amer He tarandı

Bronz II koydu. Sigarasını rahatlıkla içmeye devam ettiğinde sessiz kalmıştı.

Sigara içerken dingin bir hâle bürünüyordu. En iyi anı, sigara içer

ken olabilirdi. Bu yüzden sormak istediğim her şeyi şimdi sorsam iyi olacaktı.

“Dünyanın merkezi diye bahsedilen yer-”

Bronz, beni çevik bir hareketle kavrayıp sırtımı balkonun merme rine yaslayarak lafımın yarıda kalmasına neden oldu. Beni kendine

hapsetmesiyle ona irileşen gözlerle baktım. “Sıkıldım diyorsun ama sıkıcı sorular sormaktan geri kalmıyorsun. Direkt ne sormak istiyor

san onu sorsan ikimizi de yormasan, Hisar?” “Sadece konuşmaya çalışıyordum,” diye mırıldandım yaşadığım şoku atlatınca. “Sigara içerken genelde sessizleşiyorsun.”

Saçlarım mermerden aşağı dökülürken rüzgârı daha keskin hisset tim. Başımı hafifçe yana çevirdiğimde Arkana’nın ne kadar yüksek ol duğunu şimdi fark ediyordum. Aşağısı bulutlardan gözükmüyordu bile.

“Konuşmaya çalışmıyorsun. Bir şeyler sormaya çalışıyorsun. Hem de bunu yarım saattir yapıyorsun.”

“Farkında değilim,” derken bakışlarımı bakışlarından ayırmadan

konuştum. Gözlerine tutulup kalmıştım. “Seninle kavga etmeden ko

nuşmak çok zor. Ortak bir noktamızı arıyordum.” Tekrardan aşağıya baktım ve konuyu değiştirmek için yeni bir soru yönelttim. “Beni bu radan atmayacaksın, değil mi?”

“Atamam,” derken kafasını kaldırıp sigarasından bir duman çekti. “Bana şu an öyle bir sarılıyorsun ki, buradan ancak ikimiz düşeriz.”

Buradan ancak ikimiz düşeriz.

Bu sözün, atlamakla bir alakası

yoktu. 0 sigara içtikçe benim canım çekiyordu. Çok güzel içiyordu. Ne söylediğini fark ettiğimde bacaklarımı ne ara ona doladığımı bilmi

yordum. ’ “Bronz,” dedim içli bir şekilde. Kehribar gözlerine o an gömül mek istedim.

“Hisar?”

“Sigara içmek istiyorum,” dedikten sonra o karşı çıkmadan hızlıca konuşmaya devam ettim. “Ya seninle içerim ya da paketini çalıp hep

sini gizlice içerim. Seçim senin.” 303

CamScanner ile tarandı

hissettirmiyor.” “Senin için zararlı,” dediğinde yaklaşıp alnını alnıma değdirdi ve bana hep olduğu gibi acı ama sert bir şekilde baktı. “Ama sen sigara- I dan daha zararlı bir şeye maruz kalmışsın. Hem de yıllar boyunca.” I “Neye maruz kalmışım?” “Ailene.” Sigaradan daha zararlı şey; ailem. Tekrardan, “Ailene,” dedi. “Ailene maruz kaldın ve bu hastalık 1

annen yüzünden oldu.” Kaşlarımı çattığımda göğüs kafesim hızla yükseldi. “Ne demek j istiyorsun?” diye sorarken söylediklerini algılamaya çalıştım. Annem | yüzümden mi olmuştu? Annem astım hastası bile değildi! “Hiç,” diyerek geçiştirdi. “Bronz!” deyip bacaklarımı ona bastırdım. “Bir lafı söylüyorsan 1 devamını getir!” “Şşş,” dedi susturmak adına. “Sigara içmek istemiyor musun?’ i “İstiyorum,” dedim. Sigarasını tekrar dudağına yaklaştırdı, “Dudaklarını arala,” dediSigarasından derin bir nefes çekti. Dediğini yapıp dudaklarımı ar^ ladım ve sabırsızlıkla onu bekledim. Sigarayı dudağıma yaklaştır® cağını düşünürken yüzlerimiz arasındaki mesafe azaldı. Bana doğ^l eğilip ağzının içinde hapsolmuş dumanı yavaşça dudağıma üfledi- a Aralık dudaklarımdan içeri üflediği dumanı, tek seferde İÇ’111 çektim. Dudaklarımızın arasındaki mesafe o kadar azdı ki, ikimi^

biri biraz kımıldasa dudaklarımız birbirine değecekti. Beni öp^a çekti, biliyordum. Öperse mahvolurdum. Öpmezse… ölürdüm304

CamScanner ile tarandı

Bana bıkkınlıkla bakarak sigarasını dudaklarından indirdi “ 1 seçenek sunma, Hisar. Seçenek sunulmasından nefret ederim ” Bedenlerimiz arasına tek bir hava taneciğinin dahi giremeye I şekilde kendimi ona bastırdım. Beden nin sıcaklığı tenimde yJ^ lurken daha çok sırnaştım. “Sadece si, jara istiyorum,” dedim J bir tavırla. “Ben bile sağlığımı bu ke dar düşünmüyorum. Sen n’^ A düşünüyorsun ki?” “Birinin düşünmesi gerekiyor.” “O kişi sen değilsin. Olma, Bronz.” Sesim titredi. “Bu beni iyi]

Bronz 11 ikrarla,” dediğimde sesimden hoşnut olduğum belli oluyordu •^uzaklaşıp sigarastndan tekrar çekti ve dumanı, onu sabtrstzhkla

Bır

n dudaklarıma doğru savurdu.

parayı duda$ina

^rada çevik bir hareketle par-

|danmın arasına aldım. Bitmek üzere olan sigaradan derin bir ne

fes çektim. Ba?ıml hafifçe yana eğip Bronz’un dudaklarına dumanı üfledik“Sandığımdan daha keyifliymiş,

dedim dudaklarım kıvrıhrken.

•Seninle sigara içmek.” “İlk ve sondu, Hisar.” “Saçmalama, dedim sesimde beliren kızgınlıkla. “Bundan sonra nasıl sigara içerim sensiz?” Bakışlarım dudaklarına kaydı. “Hem de o

dudakların olmadan?!”

“İçmeyeceğin için dudaklarıma ihtiyacın olmayacak,” dedi keskin bir tonda. “İçeri geçelim. Bir süredir ortalıkta yokuz.”

Ona ayak uydursam da aklım az önce söylediklerinde kalmıştı.

Sen sigaradan daha zararlı bir şeye maruz kalmışsın. Hem de yıllar

boyunca… Ailene. Bronz bunları nereden biliyordu?

Sanaç heyecanla tabloya bakarken, “Siktir, yine sayacı bozdu,’ dedi. Bağış etkinliği yapılmıştı ve kart sahipleri arasında küçük bir

rekabet başlamıştı. Henüz İmparator’u, yani Bronz’u geçen olmamış ta ‘Yarışları seviyorum ama konu Bronz olunca aşık atamıyorum. Neyse ki araba yarışında birincilik hep bende. Bir de golf oynarken yensem gerisi önemli değil.”

Bronz viskisini yudumlarken, “Golf biraz sıkar yalnız, dedi.

Seni hiç golf oynarken görmedim,” dedim onların konuşmasına al‘klama atlarken. “Evinde kocaman bir golf sahası var ama hiç ora-

^lunınuyorsun.” Bu aralar vaktim olmuyor,” dedi Bronz. ol erd< ‘Sen golf biliyor musun, His?” diye soıaıak olaya da

sağladl.

305

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

5

CamScanner ile tarandı

Özge ıVaz “Hayır,” dedim. “Bronz öğretir sana,” dedi Serdal.

“Öğretse çoktan öğretirdi,” dedim bu duruma bozulduğundu tirken. “Kendime öğretmen bakmaya başlasam iyi olacak.”

.1

Serdal gülerek, “Bronz’dan daha iyisini bulamazsın,” dedi

ten bütün öğretmenleri tanıyordun İşin biraz zor yani. Sana öğretece|r kimse bulamayabilirsin.” Rahat bir tavır takınıp. “Sen orasını bana bırak, Lolipop,” dediml

“Abicim seni kimse geçemiyor zaten,” dedi Sanaç. “Ne diye daha da artırıyorsun?”

“Bu önemli bir proje, Sanaç,” dedi Bronz. “O yüzden elimizi ne kadar açık tutsak o kadar iyi.”

“Onun için bir şey değildir, Sanaç,” dedim bilmiş bir tavırla. “Çoğu ülkenin hava, kara ve deniz ticareti ona bağlı. Bunlardan yük

sek meblağda paralar kazanıyordur zaten.”

Bronz konuya dahil olarak, “Sisteme karşı olup sistemin parasını mı kullanacaktım, Hisar?” dedi.

“Bu sistemle alıp veremediğin ne?” diye çıkıştım. “Birçok şey var,” dedi büyük bir sakinlikle. Onunla oturup sabaha kadar konuşma isteği içime işliyordu. “Senin sistemde karşı olduğun

hiçbir şey yok mu?” diye sordu tavrını korurken. “Mesela ekonomik özgürlüğün var mı?” Yüzümü buruşturup cevap vermek üzereyken, “Benim yok,” dedi

Sanaç. Onu dinlemeye koyuldum. “Bütün paralar bir merkeze bağlı

ve merkez tarafından yönetiliyor.” “Onu biliyorum,” dedim. Koyu bakışlarım, sıcak kehribarları ya kaladı ve göz hapsine aldı. “Senin buna karşı bir çözümün varım? “Sisteme bağlı kalmamak,” dedi Bronz. “Benimle olanlar da sis

teme bağlı kalmaz.” “Yani?” Bıonz olduğumu ilk duyurduğumda çoğu hükümet tarafında0 terörist ilan edilmiştim. Bu benim içim oldukça kötü bir durumda I Bana dair hiçbir şey bilmiyorlardı, tek bildikleri adımın Bronz nl duguydu,

30G

diye başladığında ona dikkat kesildim. “Yeniden dogüP

S

fırdan başlamıştım. Ne para nc de mülk. Gerçekten çok

jıef p kat kazandığım her paraya, devlet sanki kendisi kazanmış çalıŞtırn’ orju Çünkü ben Bronz’dum. İlk başta sahte kimliklerle gibi d ç^jştun. Büyük paralar kazanıyordum. Banka hesabıjeVaın etmey gün sahte kimliğin giriş yaptığı alanda

111 ’kım oluyordu. Kazandığım para gun içinde gen gidiyordu. P°11S elimde sıfır vardı.” Y111£ bir es verirken bu konuya canının sıkıldığı belliydi. “Para KlSa k gerçekten kolay değil. Çünkü Bronz’u durdurmak iste-

1132 para hayatta önemli rol oynuyor, bu acı bir gerçek. İnterneti dl et zler fikirleri durduramazlar ama parayla oynayabilirler. Her ^"parasıyla vururlar, değersizleştirirler, çünkü biliyorlar kı kâğıt

narcası en büyük silahtır. … <• P “Ona karşı olan hükümetlerin Bronz’da beklemediği olay neydi

biliyor musun?” diye araya girdi Serdal. Merakla, “Neydi?” diye sordum. “Ben söyleyeyim mi, Bro?” dedi Sanaç. “Söyleme desem, kaç saniye söylemeden dayanırsın, Sanaç. saniye, söylemezsem ölecekmişim kusura bakmazsın ar ak,” dedi Sanaç. “Yanmda olan var mı?” derken bakışlarım diğerlerine çevirdi. „ “Benim olacak,” dedi Serdal. “Cüzdanımda hep taşırım, diye de

ekledi. Elini cebine atarak deriden bozma, koyu renkte bir cüzdan

çıkardı. içini açıp parlayan bir şey aldı. Bana doğru fırlattığında yumuşak bir sesle, “Yakala,” dedi. Attığı metal yapıdaki şeyi havada yakaladım. un • metal paraya benzetmiştim. Boyutu ondan daha büyü , bir şeydi. Üzerindeki işlemeleri incelerken, ». … a|lm mı bu?” diye sordum, parlamasından dolayı altın o

dprken

gini

düşünmüştüm. ÎŞiğa kaldır bak,” dedi Sanaç. w jrtxrıl tuttum Cevap vermeden dediğini yapıp metal parayı ışığa Ü^nden bir sürü yanstma geçip gitmişti. B harfinin yanında ıkı harf

307

CamScanner ile tarandı

Bronz II

daha belirmişti, sadece ışıkta belli oluyordu. Tanıdık olan harf] bir şeyler anımsattığında kaşlarım çatıldı. Cr

“BVI yazıyor bunun üstünde, kripto para gibi.”

Zihnimdeki bulanıklığı gidermek istercesine, “Bronz’ ait para birimi var,” dedi Sanaç. “Bu da o.

U,> keıWine

Bronz’u döndüm. “Senin kendine ait para birimin mi var?” sordum hayret verici bir ifadeyle. Kehribar gözler kafasını olum]*

anlamda salladı. “Peki kendi para biriminin olması Bronz içjn likeli bir durum, değil mi?” diye sordum. “Kimliği nasıl açığaçı^ mıyor ki?” Viran benimle bakışmasını kesmeden, “Çok basit,” dedi. “Kripto

para Bronz gibi bir oluşum için mükemmel bir kılıf. Kriptografi kullanarak bu para oluşturulur ve dijitale dağıtılır. Şifreler aracılığıyla oluştuğu için gerçek bir kimliğe ihtiyaç duyulmaz. Merkez Bankası ya da hükümet tarafından yönetilemez, bir yere bağlı değil. Tamamen

özgürlük demek. Kimliğini gizli tutar. Arkasında kim var bilemezsin. Onun banka hesabı bile yok, bir para kaynağı olmak zorunda. Bunu

da BVI ile sağlıyor. Bronz da özgürlüğü seven ve savunan birisi oldu ğuna göre kendi para biriminin olması uçuk bir şey değil.” Sanaç, “Bronz yönetemediği bir şeyi kullanmak istemez,” dedi.

“Bir oluşumun getirisi olarak da kendine ait şeyleri olması gerekiyor.” Yani…

Konuşan Serdal’dı. “Dijital çağdayız. Ayak uydurmak

gerekiyor. Ben ilk duyduğumda, siktir demiştim ama artık çok normal

geliyor. Birçok kişinin kendine ait para birimi var.” O zaman hepiniz Bronz’un parasını kullanıyorsunuz,” dedimYaşadığım aydınlanmayla konuşurken olayı kavramıştım. Bakışla

mı beni öldürmek için hazırda bekleyen bedene çevirdiğimde, “Vi«” ıçm artı bir şey olmalı,” dedim bilmiş tavırla. “Para kullanmadığı ıÇ® de bunca zamandır bulunmaması çok normal. Diğer türlü kredi, nalj

51emlennde polisler tarafından kolaylıkla bulunabilirdi. ”

dedi.

”

Söyle.” y

308

S°gUk bakl?ları berimde gezerken, “Akıllı kadın®1®

m Canim’ “edim dalga geçerek. “Bilmediğim b‘‘

$4

CamScanner ile tarandı

ÖzıÇc Naz

bana dönünce diğerleri uzaklaşmıştı. Kulağıma doğru cği^^ilnıediğin bir şey söyleyeyim, Hisar,” dedi. Gözlerini gözle

terek . .• “genimle ortak olursan her anlamda kazanırsın.” • kenetle 01, m.?” < er anlamda “Her anlamda. başından beri amacın bir ortaklıksa, beni bunun için ıstıyorE d n bana oyun oynadın, Bronz?” Zihnim bu konuda net değil-

sandirekt ortak olmak istediğini söyleyebilirdin.” Tıpkı onun gibi

’ na yaklaştım ve fısıldadım. “Kuklacı böyle yaptı. Üstelik ortak için bana bir şey bile verdi.” Bronz’un evinin adresini. ° tüyleri diken diken olmuştu. Kuklacı’nın adını duymak onu ra hatsız etmişti. “Seni tanımadan bir teklifte bulunmak istemedim.” 3 “Beni tanıyamadın ama,” dedim kırgın çıkan bir sesle. Genye çe

kildim. “Benim senden bile daha kimliksiz olduğumu söyledin. Hani asıl kimliksiz bendim?” “Benliğini ortaya çıkartamadım, bu doğru,” dedi beni onaylaya

rak. “Fakat sana dair birçok şey biliyorum artık. Öncesinde elimde sıfır vardı.” „ “Bu yine de oyun oynaman için yeterli bir neden değil. “Bazen kafesindeki kuşu özgür bırakırsın, uçuşunu izlemek için

değil; gittiği yollara bakmak, rotasını öğrenmek için,” diye başladı. “Seni Rusya’dan alıp evime getirdim. Esir almak için mı yoksa ha

reketlerini izlemek için mi getirdim? Her defasmda bir şeyler yaptı

ğının farkındaydım ama sessiz kaldım. Sesimi bilerek çıkarma ım Niye çıkarmadım? Kuşun uçuşuna değil, çizdiği rotasına bakarı Yüzündeki ifade daha belirgindi. Başa baş ilerlediğimiz bu oyu & ikimizin de kaybetmeye gönlü yoktu. İki kere seni özgür ı .

üm, üçüncüye ne yapacağını tahmin etmek zor olmasa Şere~ ’ Y devam etti. “Kuş ölür Hisar, sen uçuşunu hatırla. Ben çizdiği rotayı fırlayacağım.”

kuş ölür, sen uçuşunu hatırla. $en çizdiği rotayı hatırlayacağım. Kuşu bırak uçsun,” dedim meydan okuyan bir tavır a.

’r gün ölecek.”

309

CamScanner ile tarandı

Bronz II

Özge Naz Konuşmamız sonlanmış, ikimiz de sadece bakışmakla yetinmiş

tik. Diğerleri çoktan yanımızdan ayrılmış, bizi tek bırakmışlarda Da

vet boyunca benimle konuşmaktan kaçman tek bir kişi vardı, Oda Sanaç Valacan’dı. Onun bana olan davranışını hak etmiştim. Haksız yere bu şekil-

de davranmıyordu. Onun hayatı olan insan üzerinden, onunla oyun oynamıştım ve ikimiz arasında derin bir sınırın çizilmesine neden ol

muştum. Onu takip ederek diğerlerinden uzakta konuşmak için fırsat kollu*

yordum fakat Sanaç ne yapacağımı anlamış gibi bana hiçbir şekilde

müsaade etmiyordu. “Sanaç!” dedim en sonunda. “Nereye kaçtığını sanıyorsun sen?” Adımlarını yavaşlattı ve ona yaklaşmama izin verdiğinde etra

fımıza göz attı. “Sarışın buralardan bir yerden çıkmayacak, değil ‘OM mı!

“Hayır,” derken dilimde tek bir yalan yoktu. Bana inanmayan gözlerle baktı. “Gerçekten. Artık oyun yok. En azından sana karşı.”

Bir şey demeyip sessizliğe gömüldü. Bakışları beni teğet geçi yordu ama yine de dayanamayıp yüzüme çaktırmadan bakıyordu. Dudaklarımı büzdüm ve gerçekten üzüldüğümü belli edecek şekilde

baktım. “Gerçekten benimle konuşmayacak mısın?”

“Ne konuşacağım-” Bakışları beni bulduğunda içmek üzere olduğu bardağını durdur du. Gözlerini kısıp tek bir noktaya odaklandı.

Sonunda.

Boynuma

şaşkınlıkla bakarken, “Boynundaki ne senin?” diye sordu. Saatler sonra boynumu fark edebilmişti.

Hava atmak için vakit kolluyordum ama Sanaç beni görmezden geldiği için adam akıllı yüzüme bile bakmamıştı. Saçlarımı geriye it

tim ve boynumu gözlerinin önüne sundum. “Güzel mi?” diye sordum kinayeli bir tonda. “Bronz kendi elleriyle yapmış!” İnanmayan bakışlar atarak, “Hassiktir oradan,” dedi. İçkisinden

bir yudum aldı.

“Tıpkı Sultan Süleyman gibi özel olarak yapmış, takmam için bana verdi. Tabii sen Mahidevran Sultan olduğun için pabucun dama

310

CamScanner ile tarandı

Bronz II

alıldı Sana gözdesi olacağımı söylemiştim.” derken kolyeyi ısrarla

cörilnc sokmaya çalışıyordum. “Umarım kıskıınnuşsırulır.” Gözlerini iyice kıstı. “Bronz bunu sana vermez, çaldın mı yoksa?” “Görsem çalardım ama ben çalmadan kendi elleriyle boynuma

laktı.” “Ne taşı bu?” ■‘Kehribar" dediğim an Sanaç yutmak üzere olduğu içkiyi püskür

dü Bana gelmemesi büyük bir şans olurken neye bu kadar şaşırdığını anlayamamıştım.

“Ne oldu?” diye sordum. “Neden şaşırdın?”

Elindeki bardağı kenara bıraktı ve büyük bir ciddiyetle kolyeyi inceledi. Bu sefer gerçekten kıskanmıştı. “Onun ne anlama geldiğini

biliyor musun?” diye sorarken sesi tehlike sinyalleri çalıyordu. “Hayır.” dedim bir anda neden bu kadar farklı davrandığını anla maya çalışırken. “Bilmem mi gerekiyor?”

Sinsice gülümsedi. “Bilmediğin daha iyi yoksa kıyameti kopar tırdın.” Bakışları sürekli olarak kolyeye gidiyor ve sonrasında kafasını iki yana sallıyordu. “Bronz yine yapmış yapacağını. Hayatta söyle

meyeceğim, merakından çatla, sana az bile!" dediğinde beni bırakıp yürümeye başladı. Peşinden ilerlerken kolyenin ne anlama geldiğini çözmeye çalışıyordum.

“Sanaç,” dedim durması için. “Peşinden sürükleme beni.” “Sen hak ettin bunu,” dedi. Çocuk gibiydi ve bu hoşuma da gidi

yordu. Kardeşler gibi didişiyorduk. “Sadece beni kızdırmak için diyorsun. Kolyenin bir anlamı yok,

değil mi?” “Bronz sana neden durduk yere kolye versin ki His?” “Seni kıskandırmak için yapmış olabilir.” “Beni kıskandırmak için mi?” Elbette böyle bir şey için vermezdi.

Bronz kolyeyi sana öylesine vermedi,” dedi ve çok geçmeden de vam etti. “Bir anlamı var,” “Ne için taktığını söyle-” Ona laf yetiştirmekten geri kalmazken çarptığım bedenden ötürü lafım yarım kalmıştı.

311

CamSeanner ile tarandı

Özge. Naz Hızlıca, “Pardon!” dedim. Çarptığım kişi sertçe, “Önünüze baksaydınız keşke,” dedi. Beni

tutan adamın sesi zihnime kıymık gibi battı. Tanıdık sesin varlığıyla

bakışlarımı aniden yüzüne kaldırdım. Koyu gözleri beni kıskıvrak ya kaladığında eş zamanlı olarak dudaklarından, “His?” döküldü. Lider. Lider Kandemir. “Kaçak sevgilim?” Bakışları direkt olarak beni göz hapsine al

mıştı. “Ne güzel bir tesadüf bu böyle? Seni görmeyeli uzun bir zaman

olmuştu.” “Hiç güzel bir tesadüf değil,” dedim.

Yüzünde tehlikeli bir gülüş belirdi. “Benim kaçak eski sevgi-. lim…” Ses tonu da en az ifadesi kadar tehlikeliydi. “Karşımaçıktın sonunda…”

CamScanner ile tarandı

YASAK HİS RESİTALİ

Y

asak olan bütün şeyler adımla anılmıştı. Altı kuralım varsa, işlemekten bıkmadığım altı da günahım vardı. İnsanlar bazen gurur duymayacağı şeyler yapabilirdi.

Yapmak zorunda kalabilirlerdi. Pembe yalanlardan, insanları kırma

mak için edilen yapmacık sözlerden değil; yedi ölümcül günahtan, cehennemin en üstünde yer alacak günahlardan bahsediyordum. Gü

nahkârlığa ait bütün şeylerle adım anılmıştı. Hepsi bir amaç uğrunaydı.

İlk basamakta amacım Bronz’u bulmaktı. Bir hiçliği bulamazdın. Orada olduğunu bilirdin ama kanıtlayamazdm. Bronz da öyleydi.

Onu bulmak hiçbir zaman kolay olmamıştı. Bu uğurda yaptığım çok

şey varken, şimdi biri karşıma çıkmıştı. Lider Kandemir.

Birbirimize hiç iyi davranmamıştık. En kötü yüzlerimizi gösterir

ken bundan hiç çekinmemiştik.

“Demek buralardaydın, kaçak sevgilim…”

Dişlerimi birbirine bastırıp rahatsız olduğumu belli eden bir sesle,

313

CamSeanner ile tarandı

(toÇc Naz “Kaçak sevgilini mi?” dedim. “Bana başka bir lakap bulamadın m

Lider? Yoksa asıl lakabımı unuttun mu?”

“Seni unuttuğumu düşünmedin umarım. Hem nasıl unutabil.^ ki?” diye sorduğunda tek kaşını havaya kaldırdı. “Yatağımız bırirş

ğın gibi sıcak…" “Beni görür görmez dilinden dökülen ilk şey yatak mevzusuo duysa atlatamadığın şeyler olmuş demek ki. Lider.” Sesim acımı ;-

lığın yuva edindiği tek yerdi. Elini cebine koyup beni baştan aşağıya süzdü. “Demek sonunl başardın ve en üst olan o tabakaya eriştin, His.”

“Bir şey başardığım yok,” dedim tıslayan bir sesle. Başımda ağrı arttı.

Başarısızsın.

Bunu diyen bendim. Çip değildi. İçimde ko

nuşup duran sesin varlığına o kadar alışmıştım ki. benden alınmasın

rağmen içime işleyen kelimelerinden kurtulamıyordıım. O olmasa i sayıklıyordum. “Burada olduğuna göre başarmışsın,” dedi üstüne basa basa. “Bu |

davete öylece girmiş olamazsın. Örgüte üye olsan bilirdim. BintaJ

fından buraya getirilmiş olmalısın. Bu sefer kandırdığın kim’.’ Kimi | ertesi sabah yatağında bırakacaksın? Kimi pençelerinin arasına aldın, j His?” I “Seni ilgilendirmiyor, Lider.” Bakışlarım etrafta gezerken Sanaç’ı aramaya çalıştım. Çok uzaklaşmış olamazdı. Onunla konuşmam g« rekiyordu. “Hasret gidermen bittiyse, gidiyorum. Umarım bir daha1 J

hiç karşılaşmayız.” Yanından gitmek üzereyken kolumdan tuttu. Parmaklan tenimi | kavradığında hızlıca avucumun arasına aldım ve elini tersine döndûr-ij

düm. Kıracak noktaya getirdiğimde, “Sakın bana dokunmak gibi biti

hala yapma, Lider,” dedim. Dişlerini gösterecek kadar gülümsedi. “Hadi ama,” dedi eğlenir I bir tonda. “Sana dokunmamı hiç mi özlemedin?” Yüzüme doğru yalJ laşıp nefesini üfledi. “Ben seni çok özledim.” Tuttuğum elini biraz daha kıvırdığımda yüzündeki gülen ifadesi-1

lindi. Çenesi kaşıtırken dişlerini sıktı. “Hisar,” diyen sesi işittiğim gibi kaybettiğim kontrolümü elin* aldım. “Ne yapıyorsun burada?” 31 I

CamScanner ile tarandı

Bronz II Bir çift kehribar bakış, gözlerimin önünde belirdiğinde dikkatimi

ona verdim. Parmaklarım kırmayı hedeflediğim adamı geriye doğru

sertçe itip aramızda mesafe oluşmasını sağladım. “Sanaç’la konuşu yordum,” dedim sıklaşan soluklarımla. ‘’Gelecektim birazdan. Bir şey

mi oldu?”

Bronz, “Seni merak ettim,” dedi. Yanıma doğru geçti. “Bir süredir

ortalıkta yoksun.” Lider’in bakışları yanımdaki adama doğru kaydığında kaşlan ha

valandı. Bu manzaraya inanamadığından dudakları şaşkınlıkla ara landı.

Bronz, ona hayretle bakan adama doğru büyük bir sakinlikle,

“Konuşmanızı mı böldüm?” dedi. “Bitmişti,” dedim Lider’in bir şey demesine izin vermeden.

Lider bakışlarını benden zorlukla çekip kollarını bana dolayan Bronz’a çevirdi. Meydan okuyan tavrıyla, “Bronz,” dedi. “Merhaba.”

Direkt olarak kehribar gözleri odağına almıştı. “Merhaba, Lider,” dedi Bronz. Tanışıyorlardı. Zihnimde bir çığlık meydana geldiğinde hareleri

me mürekkep damlatılmış gibi göz bebeklerim irileşti. Şaşırma sırası

bendeydi. Lider, diğer eliyle ceketinin cebine uzandı ve ortaya bir kart çıkar dı. Kart, Kılıç Şövalyesi kartıydı. Bronz kartı görür görmez, “Onun sende ne işi var?” diye sordu

ğunda sesi olduğundan sert çıkmıştı.

“Ne demek sende ne işi var?” dedi Lider. Yüzünde yer edinen ifa dede tamamen yalınlık vardı. Kaşlan çatılırken kafasını hafifçe yana

çevirdi. Onu tanıyordum. Lider’i çok iyi tanıyordum ve şu an oldukça endişelenmişti. “Sabah kapımın önünde bu kartı buldum…” Bir adım öne atıp aralarındaki mesafeyi kısalttı. Bronz’a doğru yaklaştığında

kısık bir sesle mırıldandı. “Kart sahipsiz.” “Sahipsiz değil,” dedi Bronz, kaya gibi bir sesle.

Lider, paniğe kucak açmıştı, sakin kalmaya çalışırken, “Kartın sahibine ulaşamıyorum,” dedi. “Bilgiler sıfırlanmış hâldeydi, yeni sahibini bekliyor yazıyordu.” Karşısındaki adama saygı duyduğu 315

CamScanner ile tarandı

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz belliydi. Lider Kandemir kolay kolay birine saygı duymaza apımın önüne bırakılan paketin içinde bununla karşımsı * Sab*h yeni sahibi ben olduğum için bana gönderildi sandım ” 0Ca’

Çehremde hiçbir şey anlamadığımı belli eden ifade yer ald -

’.e

Neler oluyor?” diyerek ikisinin arasına girdim. ‘Önemli bir şey değil,” diye geçiştirdi Bronz. “Kartı orta.ı . dır, Lider.” orta^nkaf

.1 1

Lider kartı alıp ceketinin iç cebine tekrar yerleştirdi, kadarıyla seni de bir şekilde pençesine almış.” Koyu gö

-ı “Gördüğüm

arasında mekik dokuyordu. “Gerçekten seni tebrik etmeliyim His^

Amacına sonunda ulaşmışsın. Bu uğurda beni hiç düşünmeden har carken, en azından onun yanındaki yerini almışsın.”

Neyden bahsediyorsun, Lider?” dedi Bronz. “Açık konuş.”

Sizi yan yana görmek ne güzel,” dedi Lider. “Demek önünde so- J

nunda sen de onun tuzağına düştün, Bronz.” Kafasını iki yana salladı, “imparator olsan bile günün sonunda bir Türk kadınına yeniliyorsun.” 1 “İmparator kimseye yenilmez,” dedi Bronz. “Adı üstünde, İmparator. Sadece daha yükseğe tırmanır. Ya tek başına…” Kehribar ba- | kışları bakışlarımı talan etti. Ya da yanmdakiyle. Ne o ne de onunla

olan, bu davada hiç yenilmez.”

“Haklısın,” dedi Lider hoşnutsuz bir tınıyla. “Herkes bir İmpara- ?■ tor olamaz işte.”

a

Bronz istifini bozmadan, “Siz nereden tanışıyorsunuz?” diye sordu. Parmaklarını belimde hissettiğimde beni biraz daha kendine doğ- 1

ru çekti. “Onunla tanışma şerefine nasıl sahip oldun, Lider?” Lider gözlerimin içine baka baka, “His benim eski sevgilim,” dedi-ya Bir geçmişiniz olduğu belli,” dedi Bronz tok çıkan sesiyle 3

Umarım her şeyin geçmişte kaldığının farkındasındır. Diğer türlü bd ısrarcı bakışların bir daha ona bakamayacak hâle gelir.” “Sakin ol, Bronz,” dedi Lider. “His’i uzun bir süredir gönnûyO’ | rum. Konuşmak istemekte bir sakınca mı var? Sonuçta bir geçıtâ1 m iz bulunuyor.” “O konuşmak istediği sürece onunla konuşabilirsin,” dediği | Bronz bana doğru döndü. “Onunla konuşmak istiyor musun, Biraz rahatsız olmuş gibisin.” < ;

316

J J|

ü

Bronz II

“HİS“r

j? Sana Hisar mı diyor gerçekten?” dedi hayrete düşmüş imse Hisar diyemezdi. Bronz istisnaydı. Çünkü o kimse

bilin”dcdim çok n°rmal bİr ?eymİ? 8İbİ‘ ^’yCÖ1 isimden ölesiye nefret ediyorsun! Kimliğinde bile ismin ..$cıı bu kara|anmlş şekilde duruyor, His! Bu adam sana nasıl Hi-

b’l yor?” ded* kider> en az benim kadar kızgınken. nCC[en Hisar demeni istemiyordum, Lider?” diye sorar’ sert bakışlar atmaya devam ettim. k’cn°na .. ;P;n ” dedi Lider hiç düşünmeden. “Kendin Hisar’ı öl“Öldüğü ûn için His’i ortaya çıkardın. Ölü bir kadının adıyla anılmak ^vorsun Senin için Hisar bir ölüden ibaret.” Yalın bir ifadeyle, “Arttk değil, Lider,” dedim. Bakışlarım!

nz’a çevirdim ve ona bakarak konuşmaya devam ettim. “O yaşa»r o, ölü bedenime yaşam vadetti. Hisar onunla birlikte yaşıyor.” “Gerçeği biliyor mu yoksa bana yaptığın gibi onu da kandırıyor

musun? Kabul etti mi seni böyle’!" dedi Lider. Son kozunu oynayacaktı. Beni yakmaya değil, yıkmaya çalışaca t, Yanabilirdim ama asla yıkılmazdım. Bakışlarım. Bronz’a çevırerek,“izin verir misin?” diye sordum. Çünkü birazdan olacak şeylere

tanık olmasını istemiyordum. “Lütfen.

Bronz gözlerimde yakaladığı ifadede yalnız olmak istedıg.mı anlamıştı. “Sadece bir dakika,” dedi. Bronz yanımızdan ayrılarak bizi görebileceği ama duyamay

t1 kadar uzaklaşmıştı. Lider’in tam karşısında durduğum a tenW kamıma gitmişti. “Kimsenin beni kabul etmesine ı tıyacı l°k, Lider.” Benden gidemezsin,” dedi Lider acı çeken bir duyguy , ® ^ diremiyordu. Gururuna yediremediği çok şey o muş u-

‘4lrnalle benden intikam almak istiyor, bunun ateşiyle yanıp Vordıı.

Janahiç gelmedim,” dedim hissizliğim baş gösteriık^

d

^Meydin, benimle uyudun, benimle yattın

jnanmak

pusunu hiçbir zaman gizlememişti. Acı ç

317

istesem de yapamtyordum. Lider’i birazcık tan,d.ySam içi karşı bir sevgi bile varsa artık yoktu. Tek ısted.g, benden i^

aln-Îk kez birinin kalbini hızlandırdım söylemiştin! ilk le »yuduğunu söylemiştin, ilk kez birini böyle sevdiğini söylenıiT

Hepsi yalan olamaz,” derken acının emaresi kelamlarına bulaş,yordu

•‘O haftanın ilkiydin,” dedim. Acımasızlık tek meskenindi. Lidt[

irileşen gözlerle bana baktı. Ses seviyemi azaltmayı denedim. Daha ılımlı bir tona düşürdüğü,

mü hissederken konuşmaya devam ettim. İnsanlar sever, âşık olur, soğur, ayrılır. İnsanız çünkü robot değiliz, duygularımız var. Benim sana önceden hissettiğim her ne varsa artık yok, nefret bile etmiyo rum senden, o kadar gittin benden.” Gözlerinin içine mezarlığa bakı-

yormuş gibi baktım. “Vardın, artık yoksun Lider. Gözlerime baktı. Bu bakış sana dair bir şeyler biliyorum der gi biydi. “Benimle oyun oynadın, His,” dedi gerçekçi biı ifadeyle. Beni bir basamak olarak gördün, yükseğe tırmanman için bir piyondum^ Yanındaki adamı da yükseğe tırmanmak için bir basamak olarak gör düğüne eminim,” derken bakışlarını Bronz’a çevirip onu işaret etti.

“Çünkü sen herkesin üstü olmak istiyorsun.” “Beni aldattın!” diye bağırdım. Sesim olduğundan yüksek çıkmış tı. “O dilinden düşüremediğin yatakta, bir başka kadını gördüm! Bize bunu sen yaptın!” Hızımı alamadım ve yüzüne karşı tekrar bağırdın»-.

“Beni, aldattın!” Etrafımızda olan insanların varlığı umurumda bile olmamıştı- Ben suçsuz biri değildim ve hiçbir zaman üste çıkmaya çalışmamış! ■ Lider, suçlu olduğu hâlde üste çıkmaya çalışıyordu. Tahammül ede mediğim tek şeydi. “Bunu nasıl affetmemi beklersin? Eksiğim, evet öyleyi»11-

beni aldatmanı gerektirmezdi. Beni aldattın sen!” diye devam

yüzüne karşı bağırırken. Bronz hesaplayamadığım kadar kısa sürede yanıma gelmişi’kendine doğru çekip yüzümü göğsüne yasladı. “Bağırma Hısa| J ğırma! dedi öfkeyle. “Ses tellerin kopacak!” . Bağırırım! dedirn. “Sinir etmeseydi beni» Kopsun ses telle

81«

CamScanner ile tar<

Öz(^c Naz

Bronz II Yanağım göğsündeyken beni sertçe kendine bastırıyordu. Etra fımdaki insanların varlığını unutmuştum. Lider’den beni uzaklaştırdı ve köşeye doğru ilerledik. Benim aksime kısık çıkan sesiyle, “Sakin

d." dedi. “Herkesin içinde seni öperek susturmamı istemiyorsan, sa kin ol Hisar!”

Göğüs kafesim hızla yükselip alçalıyordu. Sakin olmak şu an en

son istediğim şeydi ve karşımdaki adam öperek sustursa bile içimde

kaynayan ötke son bulmayacaktı. Beni kendinden yavaşça ayırdı. Öfkeden kudurur vaziyetteydim. Sıcak parmaklan yanağımı avuçladı ve çenemden kavrayıp yere ba

kın bakışlarımı yukarıya doğra kaldırdı. Yüzüme doğru eğilirken onun bakışları karşısında çoktan yumuşamıştım. Nefesi, nefesime döküldüğünde sıcaklığında eriyeceğimi sandım. Islak, ve bir günah

kadar sıcak dudaklarını boynuma, her zamanki yere bastırdığında

gözlerim usulca kapandı. Boynumda gezinen dudakları en büyük günah olabilirdi. Bana

bir dokunuşuyla bile cehennemi vadediyordu. Yanmak istiyordum. Bronz’la birlikte bu ateşten nasibimi almak istiyordum. Dudakları sakinleştirmekten fazlasını yapmıştı. Uysal bir kedi hâline gelirken

dejâ vu

hissine kapıldım. Beni boynumdan öpüyor

olması bütün bedenimi uyarmaya yetmişti. “Ses tellerin koparsa ba şımın etini yiyemezsin,” derken ortamda oluşan gerginliği azaltmak

amacıyla eğlenir bir tonda mınldanmıştı. “Bağırma ki kopmasın ses tellerin.” Tamamen geriye çekilmesine rağmen dudaklarının sert baskısını bâlâ boynumda hissediyordum. “Sakinleştin mi?” “Biraz sakinleşmiş olabilirim,” dedim bakışlarımı ondan kaçırır ken. “Ama birazcık. Ayrıca beni boynumdan öperek sakinleştirmeye

hiç alıştırma!” Diğerlerinin varlığıyla yerimde huzursuzca kıpırdan man. “Yoksa sen zararlı çıkarsın.”

“Onunla konuşmak istemiyorsan bana söylemen yeterli,” dedi Bronz. “Konuşacağım,” dedim tekrar sinirlenmeye başlarken. “Neyse

terdi söylesin. Ben yaptığım her şeyin arkasındaytm!” 319 CamScanner İle tarand,

Bronz kafasını sallayarak benden tamamen ayrıklı. Tekrar^

na doğru ilerledik. Lider’e döndüğünde yüzünde tek bir ifade Vaı dı. ()/A<’. Daha saniyeler önce bamı oldukça normal şekilde bata

adam, bir başkasına öldürecekmiş gibi bakıyordu. Bronz tok çıkan sesiyle. “Lider,” dedi. Ellerini yumruk yaptığa gönlüm. Çenesi kasıldı. “Saygısızlık yapanları hiç sevmem. Üstelik benim yanımda olana yapılan saygısızlığı asla affetmem.”

“Bronz,” dedi Lider altta kalmadan. “Bu His ile ikimizin arasında. Bilmediğin şeyler var. Bu kadın çok tehlikeli sularda yüzen biri.” “O tehlikeli sularda yüzer,” dedi Bronz karanlık bir sesle. “Benise tehlikenin ta kendisiyim.”

“His’le konuşmam bitmedi, Bronz. Araya girmeni istemiyorum,

lütfen." “Benimle muhatap olacaksın, Kandemir,” dedi Bronz. “Asıl ko

numuza dönelim.” Bir eli cebinde duruyordu. “Bu senin kartın değil. Ve aynı anda iki karta sahip olamayacağını biliyorsun. Bir terslik ol

duğunu fark etmen gerekirdi!”

“Gece uzun geçti, bir hayli uçmuştum,” dedi Lider. “Ayık kafada değildim anlayacağın. Sana ulaşacaktım hatta Zorlu’ya çağrı bırakıp

birkaç mesaj attım. Buraya geleceğini bildiğim için seni görünce va kit kaybetmeden kartı gösterdim.” “Evet mesaj atmışsın, Zorlu bunu bana iletti,” dedi Bronz. “Ne mesajı attığının farkında bile değilsin. Senin uçmuş kafayla attığın

mesajları çözmek için ayrı bir birimim yok. Bundan sonra benimle ilgili, özellikle de kartlarla ilgili konularda ayık kafada ol, Lider"

Kulağıma ilişen taş sesleri senkronize olmuş şekilde birbirine değdi. Amber taşlarıydı. “Kafanı kopartırlar.”

“Görev üzerindeydim, bir miktar uyuşturucu kullanmam gerektiAdamlar çetin çıktı. Mafya babası olmak kolay değil. Bahane olafik

sana bunu sunmuyorum fakat senin yüzünü açığa çıkarmamak İÇ® elimi taşın altına koydum,” dedi Lider. Yeraltı dünyasında tanınan bi

riydi. Büyük bir mafya babasıydı. “Davayı sekteye uğratacak hiç^ şey yapmam.”

“Yapmam değil, yapamazsın. Davadan bahsediyoruz,” dediBro^

320

ann^rand,

Bronz II Sesi çok sertti. “Kartı bana teslim edebilirsin. Neler olduğuyla ben ilgilenirim.” Bakışları kısa süreliğine beni buldu. “Bir daha onun ya

nında seni görmeyeceğim.” “İllaki görüşeceğiz. Sonuç olarak His, benim eski sevgilim.” İfadesiz bir tonlamayla, “Evet az önce de söylemiştin,” dedi. “Umanın bütün gece bunu tekrar etmeyi düşünmüyonsundur.” Se sindeki vurguda bariz bir sınır vardı. İhlal edilmemesi gereken bir

sınırdı. “Peki ya His sana gerçeği söyledi mi?” dedi Lider. Kalbimin du racağını sandım. İçimde bitmek bilmeyen ateş tam bu anda küle dö nüştü. Bütün ışıklarım karardı. “Eksik olduğunu söyledi mi? Haberin

bile yok değil mi? Benim de olmamıştı!” “Eksikliğimi yine yüzüme mi vuracaksın Lider?” diye sordum. Kelimelerim ona tokat gibi çarpıyordu. “Bana öyle demiştin, değil

mi? Yüzüme karşı,

eksiksin sen His, demiştin. Ama beni tamamlama

yı hiç düşünmedin. Bunu bir eksik olarak gördün. Hâlâ unutmadım.” “Bir gün baba olmak istemiştim sadece,” dedi Lider. Hak verme den edemiyordum. Ben en başından beri masum değildim, o da değil di. îki şeytan bir araya gelmişti. “Sen baba ol, Lider,” dedim soğuk bir mırıldanmayla. “Benimley-

ken zaten olamazdın.” “Bronz’un amacını, varlığını, neden ortaya çıktığını, neyin ne

olduğunu biliyorum, His,” dedi Lider. “Onun davasında bu tarz ro mantikliklere yer yok. Hiçbir zaman da olmayacak. Bu aşk davası

değil; akıl davası. Aranızdaki ilişki her neyse, gerçek olmadığını da biliyorum. Görev, operasyon ya da adına her ne diyorsanız…” Bakış

ları aniden boynumda durdu, şaşkınlıkla mırıldandı.

“İmparator ’un

ebedi kolyesi.’’ Lider’in bakışları aniden Bronz’a döndü. “Bu kolye…” Kaşlarını hafifçe çatmıştı. Lider, Bronz’un bakışlarından sonra sessizliğe gö müldü. Kehribar bakışlar ona en büyük cevap olmuştu. “Sikeyim,” dedi Lider. “Ben özür dilerim, Bronz. Affedersiniz. Haddimi aştım. Gözümden kaçtı tamamen. Onu eskiden tanıdığım için öfkem daha ağır bastı ve kolyeyi fark edemedim.” Bakışlarını yerde tutarken bana karşı kalın bir duvar örmüştü.

321

CamScanner ile tarandı

Özge Na z Etrafıma baktığımda ise diğer herkes aynı şekildeydi. Kimse bana bakmaya cesaret edemiyordu. Siktir, siktir, siktir. Koca bir siktirdi!

Elim kolyeye doğru giderken kaşlarımı çattım. “Size iyi geceler.” Lider’in ağzından çıkan kelimeler artık ifadesizliğe bürünmüştü. “İmparator ve ebediyeti.”

Lider’in yanımızdan ayrılmasıyla tamamen Bronz’a doğru dön düm. “İmparator ve ebediyeti derken?” Kolyeyi tutmaya devam edi

yordum. “Söylemen gereken bir şey var mı?” “Sana kolyeyi kendimin yaptığını söylemiştim,” dediğinde kolye ye asılan parmaklanma hiç hoş bakmıyordu. “İmparator’un sonsuz

luğunu temsil eder. İmparator ve ebediyeti diyorlar. Bu kolye bir za

manlar Arkana’da sergileniyordu. Oraya giren çıkan herkes mutlaka bilir. Tabii artık bilmeleri mümkün değil. Çünkü ait olduğu yerde.” Kafamı olumsuz anlamda salladım. “Bana ait değil,” dedim inkâr ederken. “Bu kolye bana ait değil!” Parmaklannı koluma yerleştirdi. “Sakin ol, Hisar.” Önce kolyeye

sonra gözlerime baktı. “Sana kötü bir anlamda vermedim. İmpara tor’un sonsuz-” “Ben İmparator’un ebediyeti falan değilim! Kolyeni hemen geri

al!” Sertçe kolyeye asıldım. Ben sadece o verdi diye takmıştım. İmparator ya da onun sonsuz

luğu için değil. İnsanlar bana farklı gözlerle bakıyordu ve bu kendimi kötü hissettirmişti. Böyle bir kolyeyi de insanların bana farklı bakma sını da istemiyorum. Kolye parmaklarımın uyguladığı baskıdan dolayı koparken taşlan yere döküldü.

Ensemden boynuma doğru keskin bir acı yayıldığında canımın acımasını umursamadım. Çok sert çekmiştim ve kolyenin kopması

na neden olmuştum. Bronz’un bakışları aniden hüzne boğuldu. Elini kendime çekip avucunun arasına kalan taşlarla kolyeyi bıraktım. Üz günce kolyeye bakıyordu.

Yanından ayrılıp onu arkamda bıraktım, davet alanında şık giyimli insanların arasından fevri hareketlerle sıyrıldım. Titrek bakışlarım çı

kış kapısını ararken etrafımda birkaç kere dönmüştüm. Gördüğüm çı kış kapısıyla adımlarımı oraya yöneltip arkama bile bakmadan gittim. 322 d C3rnscanner ile tarandı

Bronz II Sanaç Valacan’ı arabasına binmek üzereyken gördüğümde, vale yanıma geldi. Ona geldiğimiz arabayı söyledikten sonra çok geçme den kapı önünde belirmişti. Arabanın anahtarını aldım ve vakit kay betmeden arabaya doğru yürümeye başladım. “Hisar,” dedi arkamdan gelen ses.

Onu dinlemeden gitmek üzereyken bileğimden tuttu. “Nereye gi diyorsun?” diye sordu. “Araba kullanacak hâlde değilsin!” Kan çanağına dönmüş gözlerimle, “Buna sen mi karar veriyor sun?” diye sordum.

“Çok sinirlisin şu anda. Arabayı ben kullanayım.” “Bronz,” dedim yoğun, duygulu bir sesle. Bileğimdeki parmakla nın tenimden ayırdığımda gözlerinin içine bakarak konuştum. “Çok

sinirliyim, yalnız kalmaya ihtiyacım var. Sonra Sanaç’la konuşaca ğım. Onu takip edeceğim. Beraber oluruz, merak etmeni gerektirecek hiçbir şey yok.” Kemerimi bağlamadan arabayı çalıştırdığımda park alanından çı kabilmek için dikiz aynasına bakışlarımı kondurdum. Onun bedenini görürken bana sadece bakmakla yetinmişti. Elinde kolyeyle öylece kalmıştı. Ani bir manevrayla olduğum yerden çıktım ve telefona gelen bil dirimi umursamadan son hız sürmeye başladım. Arabanın üst kısmın daki camı açıp içeriye dondurucu havanm girmesine izin verdikten sonra yüksek sesli bir müzik açıp iç sesimi dinledim. Gözlerimden yaşlar aksın istiyordum. Bütün yaşanmışlıklarım

kırk derece sıcaklığa sahip göz yaşmin içine karışsın ve bedenimden akıp gitsin istiyordum. Ama ben ağlayamıyordum. Ağlayamadığım için hep içime atıyor, içimde nasır oluşmasına neden oluyordum. Ağ-

layabilsem kesin gözyaşlanmdan simsiyah damlalar akacaktı.

Akmayan gözyaşları, katranla kaplı bir kadındım. Bundan yıllar önce Lider’in yüzüne karşı, “Nefret

ediyorum ço

cuklardan’.” diye

bağırmıştım. Hayır, etmiyordum. Sadece kendimi kandırıyordum. O anlar zihnimi istila etti ve kaçmak istediğim anılara tutsak etti.

Lider, “Çocukfikrine bu kadar düşman olman normal değil!” de mişti, “Bir şeyler var sende, benden gizlediğin… Çocuk mu düşür323

CamScanner ile tarandi

Naz dun? Bu yüzden mi bu kadar tedirginsin?" Sürekli

sel H

i

yaHerİ kUrnWŞtU‘ Bİr bebeğİmİZ °lması erekti?

ıp duruyordu ve sonunda bir gün dayanamayıp ona h

b<

O anları hatırlamak istemiyordum. O anlara git™ l . 1?S dum. Bu yüzden yola odaklandım. C ^stcrniyor, Sanaç’la aramda mesafe vardı, yakalayabilirdim. San

ayırt etmemi sağlıyordu. Şerit değiştirerek açık yoldan °niJ Gözlerimin önüne perde indiğinde kaçtığım anıya tekrar yaka?‘”1’

“Lider,” demiştim. Sesim onun karşısında ilk kez bu d a?“11’ inişti.”Beııim çocuğum olamaz."

° 1 tbre’

Şaka yaptığımı sanmıştı. Beni ciddiye almamıştı. Her zam gibi onu geçiştirdiğimi düşünmüştü. an’ “Bu gerçek olamaz” diye inlemişti. “Yalan söylüyorsun, hem üzmek için yalan söylüyorsun.” Yüzümde çıplak kalan ifadeyi gör-

düğünde dilimden akan kelimelerin gerçek olduğuna inanmıştı. Bilmeye hakkı vardı. Benimle ilgili çocuk hayalleri kurarken gerçeği bilmeye hakkı vardı. Gerçek,

diyebilmiştim. “Gerçek.” Yalan söyleyemediğim tek

konu buydu. “Çocuğum olamaz.” Ama yemin ederim olmasını çok

isterdim.

Şaşkınlığın getirdiği ifadeyle, “Eksik misin yani?” diye sormuş tu. Bunu sormasına ilk başta anlam verememiştim. O diyene kadar kendimi eksik biri olarak düşünmemiştim bile. Öfkesi onu çileden çıkartmıştı. Tartışma, kavgaya dönmüş, bütün iplerin kopmasına neden olmuştu. îkımiz de birbirimize ağza alınmayacak laflar say

mıştık. Dudaklarım titremişti. “Bu bir eksiklik değil,” demiş olsam da

zihnim öyle olduğumu çığlık çığlığa bağırmıştı. “Ben eksik değilim”Senin," demişti Lider, zehir gibi bir sesle. "Senin bir çocug11’1

bile olamıyor. Ve His Alatav buna rağmen eksik olmadığını tnıs0’ lüyor?!" Bu şekilde doğmamıştım. Bu bana verilen bir cezaydı. Ona ani CamScanner ile tarand

maya çalıştığım şey buyken, beni dinlememekte ısrarcı davrann» Keşke yıllar önce konuşma burada bitseydi. Sadece bendeki onu tirmişti.

324

liriniz II . m» uğruna trafikte canımı tehlikeye atıyordum.

His’”demİŞtİ’Bu kel>meleriyle yüreğimde bir yar.k bİr da,ha h’Ç kapanmamasını sağlam^,. “W,, ;„7e o

. gfaiksin ve hep öyle kalacaksın." “klima geldikçe kendime hâkim olamadım. Arabayı sür-

devam ediyordum. “Allah senin belanı versin!” diye boğazım ^Uİaeak derecede bağırıp elimle direksiyona vurdum. “Nefret edi-

senden! Beni bununla vuracak kadar aşağılık bir adamsın } r Çığlıklarım müzik sesine eşlik ederken bir yandan direksiyonu ^yuyordum- Koma sesi etrafa yayıldı, her yerden bir ses geliyordu

kendimde değildim. Telefon çalma sesi kulağıma dolarken esir düştüğüm geçmişten

kurtuldum. Arabanın hızım biraz yavaşlattığımda önümde olması ge reken san arabayı göremedim. Sanaç’ın adını telefon ekranında gö

rünce vakit kaybetmeden çağrıyı yanıtladım.

“Manyak mısm His sen?!” diyerek bağırdı. “Bu kadar hızlı gide cek ne var? Ölmeyi mi planlıyorsun? Yavaşla hemen!”

“Neden önümde değilsin?!” diye sordum onu göremezken. “Durdur hemen arabayı!” Onun kelimeleri beni kendime getirirken sağa sinyal verip şerit

değiştirdim. En sağa geçip yavaşlarken frene asıldım. Nefes nefese soluklanıyordum geçmişe doğru yolculuk yapmak tem hiç iyi hissettirin emişti. Arkama san araba park ettiğinde kapısı

e? zamanlan olarak açıldı. Sanaç içinden çıkıp bana doğru yürürken

yanunızdan vızır vızır geçen arabalara dikkat ediyordu. Kapımı açıp ^ana ters bakışlar atarak diliyle damağına vurdu. ‘ Çık arabadan,” dediğinde kapıyı tamamen açtı. “Hava al biraz.” ^ama yardımcı olmak için uyuşmuş bedenimi yavaşça tuttu. Araın önüne gidip kaportaya yaslandığımda yanımda bekledi. „ Kemerini de takmamışsın, sen gerçekten ölmeye çalışıyordu ’nbakışlanyla. CamScanner ile tarandı

Ne oldu?” dedim. “Öleceğim diye korktun mu yoksa? S,” JCeğİnden değil de Bronz’a nasıl hesap vereceğimden kork-

e i masumane bir tavır takınarak.

325

Özge Naz “Seni Bronz’a şikâyet etmemi istemiyorsan artık ben dedim tehditkâr bir tonda. “Konuşsak her şeyi Çözeceği^0

yaptığımı anlayacaksın ama sen benimle konuşmayı redded^ “Sen o hakkını kaybettin.”

Iy°rsut|?

Gözlerinin içine dudaklarımı büzerek bakmaya basl

Sanaç!”

‘"Va

“Hiç öyle bakma, His,” dedi. “Gerçekten sinirliyim ve s‘ ’ ■ çene kadar konuşmayı düşünmüyorum.” linirinin geçmesini bekleyebileceğim bir konu deeil ”

ge j

ses tonum taviz vermiyordu. “Bu hepimizi ilgilendiren bir se olmalıyız.” ’

“Kimse beni Blondinka ile yan yana getiremez.” Derin bir nefes savurdum. “Yan yana gelmek istemezsen seni an-

lanm, Sanaç. Ama konuşmamız gerekiyor.” Bakışlarını otoyola çevirdi. Kısılan gözleriyle geçen arabalara ba

karken birkaç saniye öylece durdu. “Yarış yapalım mı?” diye sorma

sıyla ona kaşlarımı hafifçe çatarak baktım. “Ne?” dedim bunu beklemezken. “Ben ne diyorum sen ne diyor

1

sun Sanaç!”

“Yarış yapalım,” diye üsteledi. Geriye çekildiğinde buraya kadar gelmiş olduğum arabaya alıcı bir gözle baktı. “Neredeyse eş değer

arabalar. Eğer yarışı kazanırsan seninle ne istiyorsan konuşacağım ve

koşulsuz şartsız kabul edeceğim.”

Haksızlık!” diye cırladım. “Sen rallicisin! Seninle yarışmamı na sıl bekliyorsun? Üstelik akan bir trafikteyiz!” Onun hayatını araşit’ ğımda en ön plana çıkan şeyler gece hayatı ve yarışlarıydı. Katıldı»* yarışları genelde birincilikle bitiriyordu. Dünya çapında düzeni0 birçok yarışta adını duyurmuştu.

Ama gel gör ki, Bronz’un sağ koluydu. Kendi arabasına doğru giderken yüzünde tehlikeli bir sınK

Ben sana bir seçenek sundum. Katılıp katılmamak senin C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

,m^C yar,Ş yapars,n ya

hiçbir zaman konuşmayız» His-

J>enbeni çok hafife alıyorsun!” dedi. Çok eğlenceli geçeceğini biliyorum.”

326

Bronz II banın kaportasından ayrıldım ve sürücü koltuğuna doğru iler-

dudaklanmı araladım. “Bitiş noktası neresi peki?” |ef <onum atacağım,” dediğinde arabasının kapısını açtı. “İlk varan ,r. Üstelik her şey serbest!” kazal1 bir nefes alıp seslice savurdum. “Yarışalım o zaman Vaperin ’

l!1C Arabaya tamamen yerleşip telefonuma gelen konuma baktım. Sa, Q uitis noktasının yerini atmıştı. Yarış bir mekânda bitiyordu, nac bana D V kulübü olduğu yazıyordu. Sanaç’tan da böyle bir yer beklenirdi ^aten Sol şeridime geldiğinde farlarını yaktı.

gakışlanmı ona çevirdiğimde o da camı indirip bana baktı. “Ke merini tak!” diye uyarınca göz devirip kemerimi bağladım. “Başlı-

7” dediğinde damarlarımın arasındaki kan, adrenalinle birleşti. Heyecan tüm bedenime yayılırken el frenim indirdim ve ayağımı

frenden çektim. Arabanın hızı gitgide yükselirken camlan tamamen kapattım. İkimiz de hızlı bir başlangıç yapmıştık ve arabalann arasın

dan ışık hızıyla ilerliyorduk. Yaptığımız çok tehlikeliydi. Akan bir trafikte bunu yapabiliyor olmamız deli olduğumuzun işaretiydi. Gece vakti olduğu için otoyolda çok araba olmasa da yine de hızımı yavaşlatacak kadar araba vardı. Kontrolü ele alıp gaza iyice asıldığımda hız ibresi daha da yükseldi.

Sanaç’ın arabasından az buçuk öndeyken dikiz aynasın an a ış nm onu buldu. Benim aksime çok sakindi ve eğlenme ara ay diyordu. • Şerit değiştirdiğini gördüm. Önümdeki arabayı sol ayıp y

•

değiştirirken Sanaç’la aramda bayağı bir mesafe oluşmuş •

Tekerleğinin sesi kulağımda çınladı. Motorun guçu ses

faltl inletirken Sanaç önüme doğru arabasını kır ı.

an

mızı Şimdi hissederken onun arabasının arkasına ogru Sanaç tam mesafe oluşturacakken arabamın tamp | basına değdi. Yan şeridin boşalmasıyla hızımı C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

lreksıyonu hafifçe sağa kırdım. Sanaç’ı yarışta yen

yordunı. O, hayatını yanşa adamıştı. Hız konusu

arka

ve eğjmi bigeçemez_

atabiürdim.

m fakat arabasında bir hasar bırakırsam onu gen

327

Özge Naz . ı -nmatıki dbi silah vardı. Arabasının tekeri Yanımda her zamanki Kcrleğinih s„n atan ve tekerini patlatsam büyük bir kazaya Sehebiycl ’•

Sanaç- her şey serbest dese de onu öldürmeyi düşünmüyo^ beni buna zorlamazsa. Onu aramaya karar verdim. Telefonu açttk.an sonra, -Nc dedim. “Şu an çoktan beni geçmen laz.mdt! Formunda değjf voksa Sanaç?” . ’ Tok bir kahkaha attı. “Ben sem geçerim geçmesine de sonra varak Bronz’u arar, beni şikâyet edersin!

’

-Bronz istese hepinizi yola getirir de bunu zorunluluktan y.w

yın istiyor” dedim. “Tek bir emrine bakar. Galiba onun yumuşan,, ğından yüz bulduğunuz için üçünüz de hiç yanaşmıyorsunuz!”

“Seninle aynı masaya oturma konusunda hemfikir değiliz. “O niyeymiş?” “Çünkü Bronz’un zaafı olacaksın,” dedi beni dumura uğratan bir sesle. “Sana her konuda öncelik tanıyacak ve seni hayatının merke

zine koyacak.” “Beni mi kıskanıyorsunuz siz?!” dedim öfkeyle. “Hem bahsettiğin kişi Bronz! Adam bana gülmüyor bile, ne merkezinden bahsediyor sun! Hayatımda gördüğüm en odun insan! Hem odun hem centilmen

çok garip bir denklem!” “Sana karşı kafa karışıklığı yaşadığı bariz,” derken öyle olduğunu Bronz bile dile getiriyordu. Bunu demesine şaşırmamıştım. Davay

düşünüyoruz. Dava için. Seni içimize alırsa tüm dengeler bozulur

çok da onun dengeleri!” “Ben, beni almanızı istemiyorum ki Sanaç!” diye bağırdım•

ibresi biraz daha yükselmişti. “Hepimizin ortak bir düşmanı var bu konuda bir olmak istiyorum. Karşılığında ise Yasinin in ha) garantiye almak için bir kart istiyorum! Benim amacımın masa

ğunu falan mı sanıyorsun?”

. y^

“Senin amacın öyle olmasa da Bronz’un amacı öyle. şeridimde belirdiğinde ikimiz de aynı anda gazı köktik- k CamScanner ile tarandı

ses kulakları sağır edecek kadar yüksekti. “Seni masada gör,n

yor. Arkana da görmek istiyor, davasında istiyor ve ortak istiyor."

328

Bronz II . fakat reS <

hir kartım bile yok,” dedim rahat bir tınıyla. Aslında vardı

bir kart değildi. hu Bronz’un umurunda bile değil. Arkana’da kartı ol-

“lna rağınen bulunacak tek kişi sen olacaksın.” nıaaıaS1Iia Gerçekten sikeyim. Bu büyük bir şeydi. Çok tehlikeli ve

Sike)l” |corkutucuydu. Arkana’da olan herkesin kartı olmak zobir°aarg-artsız kimse olamazdı. Arkana’nın amacı karttı bir kere… şaşirmış şekilde dudaklarımı araladım. “Delir®’5„° ™” dedi Sanaç. “Nasıl bir tehlikenin geldiğinin farkında mı-

7 Buna sebep olan sensin, His. Daha içimize girmeden böyleysen, * ■„ «irdikten sonra olacakları düşünsene.” 1Ç’”bu adam hep böyle miydi?” diye sordum. “Benden nefret edı-

nr biliyorum çünkü gözleri öyle bakıyor. Üstelik kendisi de bana »ı sevgi barındırmadığını söyledi. Bronz ikili oynayan bin değil. Sır, gerçekten değil. Az çok tanıdım, benden nefret ediyorsa edıy<II“Sevginin sahtesi olur ama nefretin sahtesi olmaz, His,” dedi Sa-

naç Ona içten içe hak verdim. Nefretin sahtesi olmazdı. Tıpkı annemin bana olan nefreti g . Annem benden gerçekten nefret ediyordu, iki nefret fakat sıfır cevap-

tı. ikisinin de benden neden nefret ettiğini bilmiyordum. “Bronz hep böyleydi,” diyerek devam etti. “Gozu karagozu çok kara. Ne istiyorsa er ya da geç alır. Seni istiyorsa alacaktır.Sem A ra’da görmek istiyorsa görecektir. Sen ondan açtığını z

aslında kucağına düştüğünün farkında bile olmayac

yeni istemiyor His, yıllar önce seni gördüğünden e

sın.

y

Yıllar önce seni gördüğünden beri istiyor. Bronz beni ne zamandan beri istiyordu? vurdum. Dikkatimi son anda topladığımda direksiyona devam ‘W’ diye bağırdım. Onun şerit değiştirip ayrdan yold.» d C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

fiğini görünce direksiyona bir kere daha vur um konuşi n “Yalan yok,” dedi Sanaç keyifle. “Bilerek yap-.çk, ^akUyarış yapmak da güzeldi. Bitiş noktasında b g

1111 kumlayarak bekleyeceğim, His!’

329

Ayrılan yoldan devam etmem gerekiyordu. 0 y0]

yordu ve ben otoyolda ilerlerken bir sonraki ayrıma kad in’ en az on kilometre gitmek zorundaydım. glN Arabayı en sağa çekip emniyet şeridinde durdum. “DUr. dedim hızlıca. “.Arabam bozuldu ve kaportadan duman çıkıydı?a!”

mıyordu. Yalan söylemiştim.

’ Çık.

“Bir çekici çağırman gerekebilir, numara atmamı ister misin?’ “Sanaç, beni böyle bu hâlde bırakacak değilsin değil mi?” “Bir yarıştayız,” dedi Sanaç. “Bütün hünerlerini göster, His”

Telefonu suratına kapatıp direksiyona bir yumruk daha attım y

tesi R’ye taktım ve köklediğim gazla geriye doğru gittim. Emniyet

şeridinde olduğum için buradan geçen hiçbir araba yoktu. Yol ayrım, na kadar geri geri gittim ve aynaları kontrol edip onun gittiği yoldan

girdim. Sol taraftan yol alıp hız ibresini iyice yükselttim. Telefon tekrar çaldığmda aynı ismi gördüm. Çağrıyı yanıtladım

“Motorları patlatacak kadar yüksek sesle gelen sen misin?” dedi Sa naç eğlenir bir tonda. Arabasını henüz görmemiştim ama çıkardığım

ses bütün asfaltı inletiyordu. “Sen gerçekten delirmiş olmalısın!”

“Bu gece istemediğimiz şekilde bitecek, Sanaç,” dedim. “Ona hemfikiriz.” “Neden artık yarışlara katılmıyorsun?” diye sorduğumda cevabını

merakla beklemeye başladım. “Ölmediğimi fark ettim.” Bedenim buz kesti. Kaşlarımı çattığımda söylediğini hemen idrak edememiştim. “O ne demek şimdi?” “Ölmüyorum,” dedi ağırlaşan harfleriyle. “Araba kullanınayı0 kadar iyi öğrenmişim ki, ne kadar hızlı gidersem gideyim ölnri)0

rum. Kaza anında bile nasıl en az hasar alabileceğimi otomatik olaf hesaplıyorum. ” ‘Ölmek için mi yarışlara katılıyordun?”

Bir yerden sonra evet…” dediğinde derin bir nefes alıp v Blondinka’dan sonra yarışlara sadece bunun için katıldım.’’

Dilim damağım kurumuştu. Ne diyeceğimi bilmiyordumhiç ölmek isteyen biri gibi durmuyordu. Çok hayat dolu, neşeli S°

.

Bronz II ölmek isteyen biri gibi durmuyorsun,” dedim açık bir

]âiy°rdU’ ü bir maske var sende?” jjjle.t<î4aS ..lrnek istemedin mi, His?” diye sordu. “Hiç bitsin iste men HiÇ 0 demedin mi? Her şeyin sonu gelsin istemedin v,;9 Yeter arn».

nıi!” ■ emiştim ama benim yerime karar vermişlerdi. Ben ölBCn ’T"muştum Babamın doğduğum ilk an kulağıma, “Her şe

fi* , olacağın gibi sonu da olacaksın," dediğini biliyordum, yi» Wto“g’C’ olacaktım. Ben istemesem de ölecektim. tnaniar oldu, herkes gibi,” dedim. “Fakat şendeki

KSen sevilseydin ve sonra her şeyim dediğin kişi seni terk ebeydi, ne demek istemn,H.vjimenjn GWXiyordum Wle. Sanaç bunu tatmıştı. Tatmad.ğım bir duylnMfssettfrdiğini anlayamazdım. Bu yüzden onu çözemiyordum. Fakat yaralıydı, yarası tamdık

yavaşça yutku-

“Seni hiçbir zaman an y Tatmadığım tek duygu o nurken. Çünkü kimse sevmeyecekti beni, latm olacaktı. . , w A u„çflrdı “Ara yollara gireceHafifçe öksürüp dikkatimi agı m elirsen devamını uzun K dedi. “Kapatıyorum, eğer benden önce gelirsen

uzun konuşuruz, terminatörlü lokum. Gazı iyice kökledim.

Varış noktasına ulaşmıştım.

Başarısız olmuştum. , Zihnim yine aynı şeyleri tekrar edip durU^t geçmiştim ama beni CamScanner ile tarandı

Sanaç, araba yarışını kazanmıştı. Bir ara

araıarında dolaşıp

etmenin bir yolunu bulup kazanmıştıbanlan tehlikeye atmadan araba yarışı yap ^i- Onunsa alışık olduğu her hâlinden belhy

zordu. Benim için

331

Konuma gelmiştim, bir gece kulübüydü. İçeriye şık yarım saattir Sanaç’ın gelmesini bekliyordum

vap vermiyordu. Onu buraya girerken görmüştüm fakat Özel bir yerdi ve başta alınmayacağımı sanmış sonrası^⁰ davetlisi olarak mekâna girebilmiştim.

a

Beni karşılayan kişi bir içki getirmiş, Sanaç’m birazd

ğını söylemişti ama dakikalardır ne gelen vardı ne de »ije önümde duran boş bardaklar vardı. Dans eden insanların arasından geçip giderken özel olarak

yerlerde bakışlarımı gezdirdim. Sanaç Valacan kesin bir w

j

rek beni izliyordu.

Ayağım sendelediğinde yere baktım. Hiçbir şeye takılmadı’ hâlde tökezlemiştim. îyi değildim. İçeride yayılan ve gittikçe duman astımlını tetikliyordu ve nefes almamı zorlaştırıyordu

Kendimi tuvalete zor bela attığımda bulanıklaşan bakışlarım^

arasmda telefonu çıkardım. Rehberden B harfini bulmaya çalışıvordum. Rehberdeki bütün B harfine sahip kişileri aramıştım. Midem bu

lanmaya başlarken kendimi duvara yasladım. Tuvalete gireli kaç da kika olduğunu bilmiyordum ama bir hayli zaman geçmiş olmalıydı.

Sanırım sarhoş olmuştum. Karşı taraftan, “Alo?” sesi geldi. Sonunda istediğim kişiye ulaşmanın heyecamyla dudaklanmı arı

ladım. “Bronz!”

Onu aramamı beklemiyor olacak ki, “Hisar?” dedi.

Onu neden aradığımı bir anlığına unutmuştum. Direksiyonun hâkimiyetini kaybetmemek için bileğimle o kadar sert asılmıştım ü şimdi bileğim ağrıyordu. Elimi alnıma vurdum. “Şey…” dedim

diyeceğimi hatırlamaya çakşırken. Ağladığımı burnumu çeknı^mfark etmiştim. Gözlerim acıyordu. “Sanaç’ı kaybettim sanırını”

“Ne demek kaybettim? Küçük çocuk mu bu?” diye sorduk ır anlığına durdu. “Ağlıyor musun sen?”

Evet, derken dudaklanm aşağı doğru kıvnldı. “Çünkü be»1 arJ C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

yarışında yendi. Nasıl yenildim ki! Kesin hile yaptı!”

çıktı “«T1 T” mi.ağhy°^un, Hisar?!” diye sorarken sesi anaç m rallici olduğunu bilmiyormuş gibi konuşu^

332

n

Bronz II onu kimse yenemez! Ne diye onunla yarış yapıyorsun?!” vanŞlllda °orlctan haberi olmamıştı. Keşke söylemeseydim ama artık fllaş10

çokgeçtl‘ arnayacağımı anladığımda araba bozulmuş gibi davran“Kazan__re göre fcenj yenmesine izin vermeyecektim tabii ki,” ded.]je içeride her ne soluduysam beni doğru söylemeye

duıi) g° d,n1 y

“Fakat o kadar merhametli bir insan ki beni bozulan arabam-

,a ^redesin?” dediğinde hareketlendiğini işittim. “Hâlâ yolda

mlS“Hayır-” Yavaşça yutkundum. “Sorun da bu ya, beni bir bara ge

tiri ve onu kaybettim,” derken olduğum yeri inceledim. * “Seni almamı ister misin?” diye sordu. Hızlıca, “Hayır hayır,” dedim. “Sen bana Sanaç’ın nerede olduğu

nu söyle. Onun yanma gideceğim.” “Sadece sorma nezaketinde bulunmuştum Hisar, çoktan yola çık’ tim” dedi tok çıkan sesiyle. “Seni almaya geliyorum. Kaşlarım havalandı. “Nasıl geleceksin? Nerede olduğumu söyle

medim bile…” “Ben bulurum seni.” “Şu kolye…” Dudağımı yalayıp kuruluğun gitmesini sağladım.

“Ben kolye için üz-” “Kolyeyi unut, ana odaklan. Şu an kolye yok,” dedi ılımlı bir ton da. “Oradan ayrılma ve beni bekle.” “Dur,” dedim kapatacağını sandığım için. “Dur, söylemem gere

ken bir şey var.” “Seni dinliyorum.” “Kendimde değilim, seni arayana kadar rehberde kaç kişiyi ara ğunı bilmiyorum. Gözüm resmen görmüyor… “Bir şey mi içtin?” dedi yükselen siniriyle. Bu kadar dikkatsiz

Namazsın!”

CamScanner ile tar<

“Belki…” İçtin mi içmedin mi Hisar?” . … . Sadece susamıştım. Susadığım için bir şeyler içmiş o a I anaÇ ın özel karışımıymış, barmen öyle söyledi. Sanaç ana ı

333

marladı. Ama alkol değildi!” Dudaklarımı ısrrdım. BUraya değil Sanaç’la konuşmaya gelmiştim. “Alkol olsa bili^ sadece,” dedim anlatmaya çalışırken, kelimeleri teker teker söy?y(1’ dum. “O, işte. Sen susayınca bir şeyler içmiyor musun? Ben

işte. Of, ne çok konuştum!” Hattın ucundan, “Adın ne?” diye sorulunca, “Hı?” dedim.

Bronz, “Adın ne?” diye tekrar sordu. “Ya sen kiminle konuştuğunu bilmiyor musun?!” diyerek^ dun. “Senin adın yok anladık da benim adımı nasıl unutuyorsun?^ “Adını hiç unutmadım,” dedi benim aksime sakin bir tınıyla. “BeD sana soruyorum, bana adını söyle, hadi. “Adım mı…” diye kendi kendime tekrar ettim. Babam bana“^. le’msin, kuşatmamsın” derdi. Annem ise

Seni istemiyorum, keşke

doğmasaydın” derdi.

Ben kimdim? Benim adım neydi? “Adını söyleyecek misin?” Kendi içimde hesaplaşmamı bölen sese karşılık, “Hisar,” dedim, “Adım Hisar.” “Senin kafan gerçekten gitmiş!” dedi Bronz öfkeli bir tonda. Yan lış bir şey söylemiş hissine kapılırken kafamı geriye doğru attım. Sa kın oradan ayrılma, duydun mu beni?” “Bekliyorum.” “Uslu uslu bekleyecek misin?” Kaşlarımı çattım. “Ben uslu bir kızım!” “Kesinlikle öylesin,” dedi aksini iddia eden bir tonda. Telefon kapatma, benimle konuşmaya devam et. Yola çıktım zaten. Ağlan11

yorsun değil mi?” < “Hı hı,” dedim. “Seninle konuşunca durdu. Zaten ağla#11?s y mam, biraz su akıttım. İstediğim her zaman yapabiliy°rurn“Biliyorum.” “Şey…” dedim bileğimdeki ağn gittikçe artarken. ‘ Bronz-

“Safa gibi şeylemeden ne diyeceksen söyle, Hisar, Bakışlarımı telefona çevirdim. “Telefon elimden kayıy°r

mıyorum, çok ağır. Bıraksam olur mu?”

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

“Sen çok güçlüsün,” dedi. Bunu söylemek içjn öy|c olduğumu duşunuyordu. “Onu taşıyabilirsin” ’%eğil n»7 ** fÜÇİÜyÜ“’!” dedim -vinç nidalar. göslcrirken

da bana bakan b.rtnt gönance gözlerimi klrpt,m. hl birg®ellig’ VardL YOr8U”dU ama ,at" tatl> ^>yordu. Sonra içi“

i endişe kaplayınca dayanamay.p dudaklarım, aralad.m. “Bronz bu gelmesen olur mu?”

..Oniyeymiş?” diye sordu. ■■Burada çok güzel bir kız var,” dedim kısılan sesimle. “Ona ilk jrüşte âşık olmanı istemiyorum.” ’ ..yanmda birileri mi var?”

■‘Sadece bir kişi,” dedim ondan başka kimseyi görmezken. “O da sürekli olarak bana bakıyor.” “Sana bakmayı kesmesini söyleyebilirsin.” Telefonu kulağımdan ayırmadan, “Bana bakmayı kes!” dedim. Aynı sesi ondan duyunca aceleyle, “Bronz, duydun mu?” diye sor dum telefona doğru. “O da bana aynısını dedi!” “Ah başımın belası, ah!” dedi katı bir tınıyla. Hemen sinirlenmiş ti. Bu adam resmen sinir küpüydü. “Ona sırtını dön ve olduğu yere bakma.” Seslice oflayıp yana doğru döndüm. Gözlerim hissettiğim acıdan ötürü kapanmak üzereydi. “Ona âşık olmayacaksın değil mi? diye merakla sordum. “Olamazsm zaten! Ben, bizim evli olduğumuzu belirttim ve ona kendimi tanıtırken Bronz’un karısı olduğumu söy ledim!” Söylememiştim ama biraz daha bakmaya devam ederse söyMilirdim. “Biraz kıskandı gibi, kıskanmakta çok haklı! Ben de

inimle evli olsaydım çok kıskanırdım! Çok şanlısın, Bronz. Böyle konuşmamdan keyif aldığını belirten sesler çıkardı. Biraz olsun ciddi hâline geri döndüğünde konuşmaya devam etti. “Tuvalet te misin sen?” Bvet,” diye yanıtladım. “Bir şey için gelmiştim ama ne Ç unuttum” Düşünmeye başladım. Her şeyi u”utuy° . dedim ne için geldiğim akltma gelirken. “Hat.rladtm, hatırla lm! kusacağım ben! Bekle hemen geliyorum!”

335

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

tu. Vücuduma yoğun bir enerji yüklemesi geldiği için kendimi dan eden insanların arasına attım.

Bedenimi hareket ettirdikçe içimde, çıkmak için bekleyen enerji ye ayak uyurdum. Gözlerimi kapatmış, kendimi müziğin ritmine bı rakmıştım. Bir süre boyunca dans etmeye devam ettim. “His!” Duyduğum ses, kapattığım gözlerimi aralamamı sağladı. Karşım da gördüğüm kişiyle kaşlarımı çattı. Bu hareket başımı daha çok ağ rıtırken gözlerimi kıstım. Yanlış görmüyordum.

“Barkan…” Adını söylediğimde gözlerindeki ifade değişime uğra dı. Barkan Ulusoy karşımdaydı. “Ne işin var burada?” Tam önümde durdu ve elini yanağıma yerleştirdi. “Gelip seni al mamı söyledin!” dedi. Yalan söyler gibi bir hâli yoktu. Üstelik endi şeli gözüküyordu. “Bu hâlin ne senin?” Seni değil, seni aramadım ben!” dediğimde ondan uzaklaşmaya çalıştım. Rehberdeki B harfindeki herkesi aramıştım. Buna Barkan da dahildi. “Ben Bronz’u arayacaktım! Git buradan!” Uçmuşsun sen, derken bana inanmayan gözlerle bakıyorduBronz demem onu sinirlendirmişti. Kolumdan tuttuğu gibi beni sü rüklemeye başladı. “Çıkıyoruz.” Yüksek bir sesle, “Barkan!” dedim. Hissettiğim güçle onu ittimBronz gelecek, seni görürse hiç iyi olmaz!” Öyle biri yok, öyle biri hiç gelmeyecek,” dedi. Hayır, Bronz ger

f , 1 ama Barkan bana kafayı yemişi111 “S t 1ÜZgÜ” bİr şekiIde bakarken tekrar kolumdan tu«* Sem sürüklemek istemiyorum, His. Yürü hadi.” 336

CamScanner ile tarandı

“Gitme-” Onu dinlemeden telefonu kapattım ve kabinlere ilerledi demdeki sıvılar eş zamanlı olarak ağzıma geldiğinde daha faz] dimi tutamayıp içimdeki her şeyi çıkardım. Tekrar kusmayaca-.Cl1’ anladığımda geriye doğruldum. Kabinden çıkıp lavaboya «?,..• 11111 i j ®cviın vn ağzımı, elimi, yüzümü yıkadım. e Müzik sesi dikkatimi çekerken adımlarımı oraya doğru yöneltf Anlık olarak düşüncelerim değişiyordu ve zihnim kazan gibi o]^

Bronz II »Gelmek •stemi>’orum An„mzd«ki mesafeyi kısaltıp ellerini yanaklar,ma ycrlcştir(|. Y„

’ dogru eğildiğinde, Güzelim,” dedi. “Kendinde değil,in v bİ1”,İy°rSUn’ Arad,n’ 8Cİdİnl İŞ,e- Beni geldiğime pi,m» r • m ^en Bronz’11 arayacaktım,” dedim yalın bir dille. Yalan söyleme

..»im nadir anlardan bınydı. “İkinizin ad, B harfi ile başlıyor” Gözlerinin beyazına kırmızdık çöktü. İyice sinirlenmişti. “His,” jjedi kızgnıhkto- “Senin şu çocuksu tavırların sıktı artık, güzelim.’’ ’ »Gerçeği söylüyorum!”

“Sadece ergen ergen davranıyorsun,” dedi tahammülsüz bir şekil de “Bara girip kafayı bulmak tam ergenlerin işi!”

Beni yürütmeye başladığında kısa süre sonra adımlarımı durdur dum. “Başım dönüyor,” dedim cılız bir tonda. Bağıracak gücüm kal

mamıştı. “Koşturup durma!”

Barkan da adımlarını durdurduğunda hareketleri yavaşlamıştı. Bütün duyguları aynı anda yaşıyordum. Az önce çok enerjiktim şimdi ise bayılmak üzereydim. Barkan’ın duygu değişikliği gözümden kaç mazken tamamen bana doğru döndü. “Ne oluyor bana?” diye sordu.

“Senin de kafan uçuyor…”

“Bir şey içmedim!” “İçmene gerek yok, burası farklı bir yer…” Bakışlarımı etrafta gezdirdim. “Sis farklı hisler uyandırıyor.” “Beni nereye getirdin sen?” dedi öfkesi bir çığ gibi büyürken. ‘Niye senin aklına uyup geliyorsam!” Yüksek ses kulağımı acıtırken, “Bağırıp durma!” dedim. Bakışla

rı eğlenen insanlara çevirdim. En son ne zaman her şeyi boş erip

indiğimi hatırlamıyordum bile. “Keşke eskiden olduğu gibi eğle-

I nçbilsek. Eskiden ne güzeldi. Sen, ben, Yasmin ve Tarkan.”

0 günleri mi özlüyorsun?” “Evet” diye yanıtladım. “Hepimiz kardeş gibiydik.” Een seninle hiçbir zaman kardeş gibi değildim, c de hoşlanmazdım. Bir tek Tarkan kardeşimdi. barımın üzerinde durdu. Bir süre boyunca pozisyonun

337

madı. Etrafımdaki herkes silinmişti. “Kardeşin gibi gordüğünb öpmek istemezsin, His. Seni yillar önce öptüm. O zaman am^1

dm. Seni şu an bile öpmek istiyorum. Gözlerimin önüne Bronz’un çehresi düştü. Kalbını hızlannıl Damarlarımın arasında gezinen kanın hareket edişi kulağım^ at|’ yordu. Dudaklarımı yaladığımda, “Ben de öpüşmek istiyorum,”^ mırıldandım. .. Bana acı bir şekilde baktı. “Öpmek istediğin kışı ben değilim.» “Değilsin,” dedim. Gördüğüm yüz Bronz’a aitti. Kehribar gözlen

ışıl ısıldı. Öpmek istediğim tek kışı oydu. ’ Bakışlarımız birbirimizin dudaklarındaydı. Barkan bana doğru

eğildiğinde ona karşı çıkmadım.

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

EKSİK HİS RESİTALİ

v bazen histir. İnsan hep evine dönermiş. Döndüğü yer, ona o güzel hisleri

E

bahşedermiş.

Hisar Alatav bana nefretten başka bir şey hissettirmiyordu. Yine

de kendimi onun yamnda buluyordum. İnsan sadece sevgi besledi ği kişinin yanında olmuyormuş, bunu Hisar Alatav’la öğrenmiştim. İçimdeki nefrete rağmen onu yanımda görmek istiyordum.

Neydi bu nefretin nedeni? Beni görmezden gelmesi miydi? Ya da ona Akarken başka duygular hissetmek isteyişim miydi? Şu an nefret duygum daha da kabarmıştı fakat bu sefer Hisar a

değildi. Onu öpmek üzere olan Barkan Ulusoy’a karşıydı. Olduğu mekâna gelmiştim, içerideydim ve kalabalığın arasında * görebilmiştim. Barkan’la hararetli bir şeyler konuşuyorlardı. n anna gidene kadar ikisi yakınlaşmaya başlamıştı.

maVıarkan i omzuncian tuttuğum gibi Hisar’dan uzaklaştırdım. Par arım karıncalanıyordu. Sertleşen avuç içlerim kaşınıyordu. A

339

sorunu olan bir adamdım vc bu sorunu ortadan kald

tedavi görmüştüm. Şimdi ise o öfke dışarı çıkmak yordu. Hisar, beni gördüğü an, az önceki yüz ifadesinden ; lamış hissiyle birlikte adımlarını bana attı ve aramızk’ kapattı. Kollarını bana dolayıp sarıldı. “Hiç gelmeyecek^

“Keyfin gayet yerinde gözüküyordu, Hisar,” dedim sertb^’ “Böyle mi bekliyorsun beni?”

rM

Masum bir tavırla elini kısa bir anlığına kaldırdı. “Ben« i ensu^. Gerçekten! Barkan’m yere düştüğünü kalktığında fark ettim. OdağımıH, sar’dan çekip ona dönünce, “Sen de kim oluyorsun amma kop. yım?!” diyerek araya girdi.

Yüzüme baktığında beni tanımaya çalışıyor gibiydi. Gözlerini

sıkça kırparken kaşlarını çattı. Bir bana, bir Hisar’a bakıyordu. Hi

sar’ın bana dokunuyor olmasından rahatsızdı. “Bu kadının etrafında kimseyi istemeyen o adamım,” dedim kes kin bir dille. “Eğer biraz daha etrafında durursan, kim olduğumu öğ renemeden diğer tarafı boylayacaksın. “Sikerim feriştahım,” deyip tam dibimde bitti. Yüzlerim^ daki mesafe azalm.ştı. Pozisyonumu bozmadan ona bakmaya^

ettim. “Kız benimle. Uzak dur ondan. Bakışlarımı Hisar’a döndürdüm. Bana sanlan

odaklandığımda Barkan’m da bakışları oraya duş . mi?” diye sordum. “Emin misin?”

. .. ^pko-

Bu onu daha çok kızdırmış olacak kı, “Gı >y0 lundan tuttu. Bu durum Hisar’ı rahatsız e er beni de etmişti. Hisar’ın hiç kımıldamaya tekrar etti. “His! Gidiyoruz dedim!”

dibin’1 ’

“Seninle gelmeyeceğim!” dedi Hisar.

durma!” “Geleceksin!” diye bağırdı Barkan. Parmaklarım onun boynunu sa«llp,n 8 “Ona bir daha sesim yükselinsen, er “O sesini çıkartmanı sağlayan ses tel!

dillu;hâkin’ aşÇa

sjkerin>scl""

CamScanner ile tarandı

Öz^c Naz

’K’n’s,n

cn?" dedi Barkan. Onun boğazına sarılmamla elleri ce. “Kendini ne bok zannediyorsun lan?”

madiği belli,” dedim ona üstten bakışlar atarak. “Tanı%cni >an” •İbiscmc dokunanın parmaklarını kıracağımı bilirdin."

^•,ak"nCelbisemi kırıştıran parmaklarına

J

,ie takı»1 <

baktım. "O elini der-

hâl ÇC t İ l “Ne oldu abisi?” dedi gevşek bir tavırla. “Kıyafetlerini kir°Un için annenden dayak mı yersin yoksa?” lcttl^jcrinıin karardığını hissettim. Sanki annem yine yanağıma toıc aibivdi. Öfkemi dizginleyemiyordum. “Seni yok ederim,

tİlusoy” dedim sertçe. Boğazım daha çok sıktım. O ses tellerini kortacaktnn. “Benim kızıma da takım elbiseme de dokunan parmak

lanın lime lime doğrar, sana yediririm.” Ceketime asılan elini tuttum vegeriyedoğnı döndürdüm. Yaptığım hareketten ötürü gözleri irileşti

ve acı dolu bir inleme dudaklarından döküldü. Onu kendimden uzak

laştırmak için ittim. “Bronz,” diye mırıldandı Hisar. Sesi kısıktı fakat o kadar sese rağ men onun ince çıkan sesini duyabihniştim. Tamamen ona döndüğüm de konuşmaya devam etti. “Beni çıkart buradan,” derken yoğun tutku içeren gözlerle baktı. “Gittikçe kötüleşiyorum.” Ellerini avuçladım vc parmaklarımızı birbirine kenetledim. Onu kendimle beraber ilerletirken yavaş adımlar atmasına dikkat edi yordum. “0 Sanaç’ı gördüğüm yerde geberteceğim,” diye homurdandım. Mekândan dışarıya çıkmıştık. Zorlu kapıda beni bekliyordu. Beni görmesiyle hareketlendi. Arabaya doğru ilerlediğinde etrafı kontrol ediyordu.

Beraber dövebilir miyiz?” diye sordu Hisar. Masum soruşu kar cında yüzümdeki ifade buz gibi eridi. “Döveriz.”

önce^11 araban,n kaP>sını bizim için açtı. Arka tarafa geçtiğimizde tatar^Sar 1 oturtrnu?» arkasından ben geçmiştim. Elini sıkı sıkıya KOpaen ^isar kir hışımla elini çekti. “Parmaklarımı kopartacaksın! den mıSaU b*r daha piyano çalamam! Ve ben piyano çalmayı her şeyÇok seviyorum!"

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Ne yaptığımı son anda anlayarak ondan uzaklaştım Ko betmiştim. Kaybetmemeliydim. “Farkında değildim;. ••Çok acıttın,” dedi dudaklarını büzerken. Elini banad(,^

“Üfle hemen acısı geçsin… Zil zurna sarhoştu. “Kız çocuğu gibisin.”

’"A

Elini avuçlarımın araşma aldım ve yavaşça üfledim. Bıraj. önce sıktığım yere dudaklannu hafifçe bastırdım. Bu hoWna^ olacak ki sıcak bir şekilde gülümsedi.

“Dudağım da acıyor,’ dedi Hisar kaçamak bakışlar atarken.

“Şansını fazla zorlama istersen, Hisar. Oflayıp önüne döndü. “Zorlu,” dedim onun da arabaya yerleşmesiyle. Bakışları dikiz aynasından beni takip ediyordu. Dudaklarımı okumak için her z®*

hazırda beklerdi. “Eve gidiyoruz. Sanaç’a da çağrı bırak. Gördüğü £ an bana dönsün.” Öne doğru yaklaştım ve onunla bağlantımı kesmek için perdr.ı

kapattım. Hisar hemen dikkat kesildi. “Ama kapatırsan Zorlu bizi

remez,” dedi. “Görmesin diye kapattım zaten, Hisar. “Ama bizi duyamıyor…” dedi kısık çıkan sesiyle. Sanki duymasın diye fısıldayarak konuşuyordu. “Çok üzuluyorum en

duyamıyor hem konuşamıyor.” Dudakları titredi. Başka zaman

onda hiç merhamet olmadığım düşünürdüm fakat şim

ağlayacak gibi duruyordu. “Hep böyle miydi? yüzümde “Hayır, değildi,” dedim derin bir nefes alarak. “Benim bu hâlde.” . .^^d“Neden?” diye sordu merakla. “Niye herkese senin , k’Mp” Önce Ka?* bir şeyler oluyor? Safa da senin yüzünden bu naıuc. çatmıştı sonra ne dediğinin farkına varmış gibi hızlıca aralamıştı. “Bunu içimden söylemem gerekiyordu, Ç° pardon…” “Yanlış bir şey söylemedin,” dedim. Etrafımdaki kaynaklı bir şey oluyordu. Bronz olmak kolay değiş

likte olmak hiç kolay değildi.

342

. v ti anında dağıldı. Bir şeyler aradığı için sormadan edemeI . farıyorsun?” dl“’.:sı,şadım, içecek bir şeyler arıyorum.” tarafıma uzanıp içecek bölümünden küçük su şişesini aldım. ^an vi almak için uzanırken onu durdurup kapağını açtım ve iç• çin yardım ettim. Üstüne dökerse bir de döküldü diye konuşup

I

^caktı Suyunu içirdikten sonra yanağıma öpücük kondurdu. Hiç demediğim anlarda beni öpüyordu. Niye beni öpüyordu ki? “Çok sıcak olmadı mı?” diye sordu. “Biraz oldu,” dedim klimanın seviyesini arttırırken. Arabanm içi

sıcak değildi. Direkt olarak bedenim kaynıyordu. “Bayağı oldu. Çok

oldu-” “Gömleğini açmaya ne dersin?” Parmaklarını düğmeye yerleştirdiğinde onu durdurdum. “Açmak

istemiyorum, Hisar,” dedim. Gömleğimin düğmesini hiçbir zaman açmazdım. Sevmiyordum. Kapalı durmalıydı. Telefonum çalmaya başladığında arayan kişiyi görür görmez ya nıtladım. “Sanaç?” dedim. Hisar beni dinlemeyip elini gömleğimin

düğmesine yerleştirdi fakat ne yapması gerektiğini unutmuş gibi düğ meyle oynamaya başladı. Onu kendimden uzaklaştırmaya çalışınca

kızarak karşılık verdi. “Müziğin sesini kısın biraz!” diye seslendi Sanaç. Arka taraftan müzik sesi gelirken çok geçmeden müzik kesildi. Yine nerelerde sa

bahlayacağı kim bilir… Sanaç dikkatini bana verdiğinde, “Seni dinliyorum abicim, dedi. “0 araba garajını yakacağım, Sanaç,” dedim kendimden emin bir

sesle. “Arabalarının tek bir külü bile kalmayacak! “Ne yakması ne arabası ne diyorsun sen?” dedi anlamayarak. Hisar irileşen gözleriyle bana bakıyordu ve heyecanla bizi din liyordu. Bir yandan düğmeyle oynamaya devam ediyordu. Seni ebertsem de içimdeki öfke sönmeyecek. O yüzden canını acıtacak ^a?ka yol buldum, ondan bahsediyordum,” dedim.

J*en ne yaptım şimdi?!” dedi Sanaç. Hisar’ı ne diye peşinde sürüklüyorsun sen?” diye sordum. En üyük suç sende!”

343 «rat..

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

“Kendisine küsüm ben, bir sure konuşmayacağım,” çocuk gibi. “O yüzden sadece onu atlattım. Sarhoş olursa bC| bırakır diye düşündüm. Umarım zil zuma sarhoş olmuştur.”

’ er,i

“Küsmeni sikeyim senin,” dedim yoğun bir öfkeyle. ”S zünden bara girmiş. Sonra seni bulamamış. Bir şeyler içtinı

valadı. İyi değil, kendinden geçmiş!

“Oh iyi olmuş!” dedi Sanaç. “Sanaç!” dedim. “Tamam abicim ya, birkaç saate geçer, kalıcı bir şey değil,”

Sanaç. “Onunla mısın?” “Evet.” “Haydarinna rinna rinna rina nay,’ diyerek bir şeyler geveledi Sa naç. Çok geçmeden kahkahayı patlatmıştı.

“Neye gülüyorsun lan sen?”

“Benden duymuş gibi olma ama…” dediğinde söyleyeceklerine

daha şimdiden sinir olmuştum. “His’in içtiği içkilerde birazcık afrodizyak olabilir. Özel bir karışım. Etkisi geçene kadar ondan uzak dursan iyi olur!”

“Ne?” dedim duyduklarımın şokuyla. “Sanaç!” demeye kalmadan telefonu kapatmıştı.

Perdeyi araladım ve Hisar’ı üstümden kaldırdım. Düğmeyle ara sındaki bağ kesildiği için kaşlarını çatmıştı. Kollarını göğsünde bir leştirip bana ters bakışlar attı. “Zorlu,” dedim, bakışları bir yolda bir bendeydi. “Hızlı git. Çok hızlı hem de.” Zorlu yalnızca kafasını salladı.

HİSAR ALATAV

rKX7Takiçinbekieyenbirhis^‘layacak kıvf “k’?”

yordum.

344

uyuklam|Şt>m, sonra somurtmuş111111

m* ’ ° 8elmış,lm- Her şeyi yaşama hissiyle dolup taf

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

Bronz, II arabayı park ettiği andan itibaren Bronz bana sabrı kalmaZ°rUbakıyordu- Arabadan inmemi bekliyordu fakat ben ayakkabıflii?glbl.’jrdığun için tekrardan giymeye çalışıyordum. 1110,111 Ç,” dedim bileğimi bağlamaya çalışırken. “Çok

“lJ1,lt ama bir o kadar da canımı acıtıyor. Niye sevdiğim her şey ^ıby01’7’’ câ,1cî buraya,” dedi Bronz. “Ben yaparım.”

, eğinden fazla centilmendi. Çok centilmendi. Bu centilmenliği beni öldürecekti. Ayağımı ona doğru uzattığımda ayakkabıyı bİ-^Idı Dakikalar içinde onun da küfrettiğini işittim.

-‘‘Giymene gerek yok aslında,” dedi ve en sonunda ayakkabıyı ın dışına doğru kelimenin tam anlamıyla fırlattı. Yaklaşıp tek ^ıleyle beni kuca^ına aldl- “îçeriye kadar ta?,mak ?u an için cn

mantıklısı„ “Beni kucağına almayı sevdiğini biliyorum, Bronz. “Bak sen,” dedi eğlenir bir tonda. “Başka ne seviyormuşum?” Biraz düşünür gibi yaptım. “Bilmem,” dedim harfleri uzatarak.

“İçinde benim olduğum her şeyi seviyorsun.

“Öyleyse benim neden haberim yok? “Sadece kendine itiraf edemiyorsun.” Kendimi onun sıcak kollarına bıraktım. Üşüyen bedenimi sanp şamalarken gözlerim hissettiğim rahatlıkla kapanmıştı. Kısa sure sonra irkilerek gözlerimi açtığımda ne ara kapattığımın farkında

ğildim. “Uyudum mu ben?” diye sordum. “Uyumak üzereydin,” dedi kısıkça. Uyumaya devam et, ha Omuz silktim. “Uykum kaçtı,” derken nerede olduğuma a Bronz’un göğsüne yaslanmış bir şekilde koltukta oturuyorduk. Daha

doğrusu o oturuyordu, ben ise kucağındaydım.

Uyusan daha iyi olacak.” ‘Ama uykum yok.” , .t Az önce uyuyordun, korkarak uyandın. Neden or

„„ Hive

Çoğunda ne gördüğümü hatırlamaya çalıştım.

Sadece boşluktan düştüm.” Çünkü sımsıkı tutulsan bile rüyalarından düşerdin.

345

Kalçam dizlerinin üstüne yerleşirken boynuna sarılı kollariJ destek alıp biraz daha doğruldum. Yüzlerimiz karşı karşıyay^] 3(1 Bakışları boynuma doğru kaydı. Yavaşça yutkundu. Parrnak|;ir] boynumda hissederken okşamaya başladı. Kolyeyi zorla çıkarma^

çalıştığın için burayı tahriş etmişsin, dedi. Mutlaka krem sür.”

Elim boynuma gitti. “Kolyeni kopardım ve düşündüğün boynUn) mu?” “Kolyenin canı acımaz.” Kolyenin değil ama kopardığım içjn

onun canı acımıştı. “Ben ne İmparator’un ne de bir başkasının ebediyeti değilim. Ben Hiç’im.” Dilim sürçtü. “His,” dedim. “Ben His im.

Dilini damağına vurdu. “Hisar’sın sen, dedi. “Gelip beni bardan aldığın için teşekkür ederim, diye fısıldaya rak yanağından sertçe öptüm. “Tuvaletteki güzel kızı görmedin, değil

mi?” “Ona bakıyorum şu an,” dedi. Tuvaletteki güzel kız sanırım ben

dim. “Ayrıca beni bir anda öpüp durma, Hisar.” “Ama öpmek istiyorum.” Elini yanağıma koyup kısıkça, “Dinle,” dedi. Parmaklan yana ğımı okşamaya başlamıştı. Dokunduğu yerler yanıyordu ve parmak

uçlan bunu daha çok harlıyordu. “Sarhoşsun.” “Yani?” dedim. Ona karşı ilk kez böyle hissetmiyordum. Evet şu an daha yoğundu ama Bronz arzulanmayacak bir adam değildi. “Sarhoşum ama yaptıklarımın bilincindeyim. Merak etme, sabah ol duğunda her şeyi hatırlayacağım.”

“Yine de uzaklaşmalıyız, Hisar.” Alnımı yavaşça alnına yasladım ve derin bir şekilde soluklan dım. Terlemiştim. İkimiz de aynı durumdaydık. “Uzaklaşmamız1

söylüyorsun ama beni nefessiz kalana kadar öpecek gibi bakıyorsun Bronz,” dedim sakince. “Haksızlık değil mi?” Yavaşça yutkundu. “Haksızlık,” dedi. “Haksızlık fakat bana yala” söyleyen dudakları öpmek istemiyorum, Hisar.” Geriye doğru çekildim. Kirpiklerimi kırptım. Kuruyan dudakla11

mı ıslatıp seslice yutkundum. “Öyleyse beni hiçbir zaman öpmeye

346

C a m S ca n n e r ile tar<

Özge Naz

Icnıcyi bırakamazdım. Ben konuşmayı öğrendiğim ,ksir>’’ Y“‘r’retfyal’”’ söylüyordum.

n onilf’1 ll”a *^ylc

” zk-ıli acı çeken bir tonda. Gözlerini kapatıp açtı.

Mk:’r’T<1 öper misin beni?” diye sordum. “Nc°,y° “‘|.ımazsın,” dedi gerçekçi bir ifadeyle. Bakışları yo*r«’ k“yl’ kirpiklerinin alımdan bana şehvetin en yoğun tonuy-

{tınW’”şl’’ ,.Bende yarattığın etkiyi görüyor musun?” diye sorduIabak’yözlcrini bir an olsun benden ayırmadı. “Hissediyor musun,

Hisar?” n,n kalçamın üzerinde gezerken kendimi ona bastırdığıpan“ak.‘ dc6i|dim. Altımda hissettiğim sertliği gittikçe büyüyorf” is,ıyor gibiydi-0 sertlik beni kendimden seç"

L istemsizce kalçalanmı oynatt.m Hissetmekten ziyadeuçuntm alt b61gesi-

. sık kirp“ kapT tr fcîgm irislerini benden gizledi. Âdemelmas, sertçe hareket ediyordu. , . “Dudaklarımı hissetmek istemez mısın, Bronz. Hızlıca gözlerini araladığında kollarımı arkaya doğru goturup bir

birine kenetledi. Hareket alanımı kısıtlamıştı.

..

.

••0 dudaklarından nefret ediyorum,” diye sertçe mı “Şşş.” Uyarır tonda ftsıldadım. “Nefret etmiyorsun sadece kendim

Nişken. “Dudakların yalnızca yalan soyluyor ve ıç ır dolmayacak.” . . ,, burnumu burnuna sürttüm. “Bunu, öpmeden bileme , “ilk günah,” diye f.s.ldadt, “ilk günahız biz. Sen dokunul™

gereken o meyvesin… Ama nasıl dokunmak istiyorum,

Nusun?”

y

•

h”

biraz daha yükseldim ve kollarımı boynuna doladım e^*nı- “Belki de o ilk günahı işlemeliyiz, Bronz.

347

CamScanner ile tarand

Bronz II

Htsar, durmalıyız,” dedi dayanamadığını belli ed

Bunlar senin gerçek hislerin değil. Sarhoş olduğun inuşuyorsun.”

bir

çın böy|,,, ’

Kollarımı tutan ellerini hafifçe gevşetti ama tamamen h

*0.

Beni kendine yasladığında çenesinin altına başımı yerle hoş olmadığımda da böyle konuşuyorum.”

W *’ $ar.

“Ama böyle bakmıyorsun.” “Nasıl bakıyorum? Senin gözlerinde çok mu acizim, Bronz?” “Asla,” dedi. “Hiç olmadın.” Hareketlenip havalandığımı hissettim. Düşmemek için bacak]

rımı beline sardım. Gözlerine kenetlenmiş bir hâlde olduğum içjn gittikçe kehribarlarında kayboluyordum. Parmaklarım onun teninde arsızca hareket ediyordu. “Bana biraz kızacaksın ama yapmalıyım” dedi. “Yanlış bir şey yapmadan önce seni ayıltmahyız.”

“Ben zaten ayık bir durumdayım!” “O yüzden mi kemerimi açmaya çalışıyorsun, Hisar?”

“Giyinik olmasan her şey daha kolay olacak,” dedim dudaklanmı

ısırırken. “Seni sonra ısıtırım,” dediğinde ona anlamayan gözlerle baktım. “Su ne kadar soğuk olursa o kadar iyi. Daha çabuk kendine gele ceksin.”

Kaşlarımı çattım. “Ne suyu?” Bedenim düşmenin etkisiyle, beton sertliğini aratmayan soğuk

lukla buluştu. Soğuk su bedenimde kırbaç etkisi yaratmıştı. Gözleri

mi araladığımda etrafımın bulanık olduğunu gördüm. Farklı renkler deki fayanslarla karşılaştım. Havuzun içindeki ışık gözlerimi almaya

başlıyordu. Nefessiz atladığım için panik vücudumu ele geçimi

başladı. Beklenmedik atlamanın şokundan kurtulup yukanya kendimi çekerken Bronz’un kollarının arasında olduğumu ycnI ediyordum. Beni havuza atmıştı.

Kendini de benimle beraber. . Hızlıca suyun yüzeyine çıkartmasıyla çığlıklarım tiz bir

yayıldı. “Neden yaptm bunu?!”

348

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

W Naz

CamScanner ile tarandı

Bronz II Hisar, bağırma!” dedi öfkeyle.

.•0a£,rIîia । peni havuza attın sen!” Soğuktan dolayı konuşama^>r,r”’1! genime çivi gibi batıyordu. nl, SU.b ,,’dcdi suyun aksine sıcak bir sesle. “Şşş. Nefes al. İyisin .’Saki1101, ( hadi.” Soğuk astımımı daha çok tetikliyordu. Ne-

K’.ene sokmaya çalıştım. l>nU elmeye başladığım ilk an, “Neden yaptın kı?!” diye baKendimeg sen? Beni niye havuza atıyorsun? Hiçbir şey “Albap, Akıırna nefesimi geliştirmek adı altında beni sürekli

yapmamı?11111-

eden Albay gelmişti. Kafamı zorla suya

olarak havu23

ciğerlerimi geliştirene kadar

*"k ’ hir süre boyunca tekrar etmişti. b““U ““’diyerek lafını yeniledi. “Biliyorum hiçbir şey yapmadan.,

*?XevX^e’”n temle yaptığımda suyun etkisiyle hare-

“Sen de diğer herkes gibisin!” Kendimden uzak-

Dud"zang,r zangır titriyordu’ “Hepın,z ‘Hsar^dedi’benTtuhuaya çalışırken. “Seni öldürmeye çahş.yor-

ibi davranma, öyle olsa sadece seni havuza atardım Bak,

ta de seninle birlikte havuzdayım, üstelik kıyafetlenmleı atladım “Atlamasaydın!” diye cırladmı. “Ben mi dedim sana atla diye.. “Sana havuza gir desem girmeyecektin. “Deli miyim ben Bronz? Bu kadar soğuk suya niye gireyim..

dim kızgınlıkla. Titremekten konuşamıyordum bile. Senin yuzun „ üşüyorum. Soğuktan nefret ederim ben. Soğuk. Hem de ço soğu .

Elini bana doğru uzattı. “Seni ısıtacağımı söyledim. ‘Ama bu üşüdüğüm gerçeğini değiştirmiyor. ‘Gel buraya,” dediğinde az öncekine nazaran daha ser kendine doğru çekti. Havuzun kenarına yasladığıma D Aklanmaya başladık. Su gerçekten buz gibiydi.

çf»kiL .

’

a ı

ıt barımız mosmor olmuştu. J^ni havuza attın,” dedim. “Kalpsizin tekisin. ‘^eyim,” dedi.

349

CamScanner ile tarandı

(Mge Naz ^ötü birisin,” dedim. “Öyleyim,” dedi.

“Acımasızsın,” dedim. “Öyleyim,” dedi.

^Merhamet denen şey sende yok! “Biliyorum.”

ollarımı ona doladtğımda, "Ama bana karş, öy|e dp5, .

im- ‘Sem çok zorluyorum. Başını ağrıtıyorum. Bağ, J’

’’ *’

ragmen bağırıyorum. Yalanlar söyleyip hep kandmyomm o ?icne gesız davranıyorum. Seni defalarca kez öldürmeye çalıştan »t*"’

burnumu çektim. “Bana karş, niye böyle değilsin, Bronz? Niveb”’ hep tolerans gösteriyorsun? ”

y Dana

“Bunun cevabı bende de yok, Hisar.” “Hayır var,” dedim huysuzca. “Bunun cevabı yalnızca sende

Bronz. Beni neden hep alttan alıyorsun?” “Eksik bir şey… Dolmayan bir boşluk var,” dediğinde çehresinden

damlalar akmasına rağmen dolgun dudaklarının arasından fısıldadı. “O yüzden kesin bir cevabım yok. Lâkin o eksiklik ne diye sorarsan,

o eksiklik sensin, Hisar.” Eksiksin sen, His. Kendine kadın mı diyorsun?

Lider’in söyledikleri kulağımda çınlıyordu. Eksik olduğumu söy lemişti bana. Yıllar sonra beni yine kötü hissettirmişti.

Dudaklarım titredi. “Sen de mi Lider gibi düşünüyorsun? Eksik miyim ben? “Lider ne düşünüyor?” diye sorduğunda sesinde rahatsızlık vardı.

“Eksik olduğumu,” diye mırıldandım suyun dinginliğine bakar

ken. “Ve bunun çok önemli bir şey olduğunu. Eksik olanı kimse sev mezmiş.” Kafamı kaldırıp ona baktım. “Eksik olan birini sever miy din?” diye sordum merakla. “Eksik olmaya zorlanmış birini.•• “Anlaşılan sabaha kadar soru sorma seansımız başladı. t>a ‘ nmı beline dolayıp beni kendi bedeninden yukarıya kaldırdı. Sor

ya başladığına göre kendine geliyor olmalısın.” “Ben zaten kendimdeyim!” dedim tiz bir sesle. Sabaha ka ‘ soracaktım. Çünkü ben böyleydim. “Eksik olanı kimse sevm

350

nI

Duyunca çıldırdı, biliyor musun? Beni böyle kabul

epvınc01,

<’<l .ceii"isöylC‘

,

lde bir boşluk var diye mı sevmedi seni?” Çok karışık “Ki,|b,n için hiçbir şey anlamamıştı. Anladığını da yanlış an-

<■ lcn bahsetmiyorum, Bronz.” kalpten bahsediyorum.” “bu o(idan bahsetmiyorum hem senin kalbin solda, neden kal.Xw|ukoisunki?”dedim’ »u

benim kalbim sağda,” dediğinde elimi alıp kendi göğsüne

। tirdi Parmak uçlarımda atan kalbinin ritmini hissettim. Düzen-

•7 atan bir kalpti. 5 “Hayır,” diyerek kızdım. Onun elini alıp kendi elimle birlikte Öösünıe yerleştirdim. “Bak, solda…” Fakat parmak uçlarımda hiçbir Stknyoktu. Aniden dudaklarımı büzdüm. Gözlerimin dolduğunu hisederken “Senin kalbin ölmüş,” dedim. “Hem bedeni çok soğuk hem de kalbi artık atmıyor. Ölü, bir o kadar da soğuk bir kalbin var. Senin

için üzüldüm. Benim kalbim sağda olmasına rağmen atıyor. Senin solda ama atmıyor.” “Hisar-” . t .. … Onu konuşturmayı? kendim konuşmaya devam ettim. Ben uzul-

düm diye üzülme sakın, bu kalp ikimize de yeter. „ “Kalbin atmıyor çünkü orası sağ tarafın Hisar, solun burası, e ken elimi kavrayıp göğsümde hareket etti. Hissettiğim ritim e

blp atışları daha da hızlanmıştı. Gözlerimdeki yaşlara rağmen gülümseyip ıslak dud arımı a “Kalbin atıyormuş, bak sana dediğim gibi senin kalbın solda.

$en doğrusunu biliyorum. Yanlış olan sensin. Gözlerini kıstığında, “Bu benim kalbimse, senin kalbin nere

।

diye sordu. ®Urada,” dedim ve elimi az önce koyduğu göğsüne “Benim kalbim sağda.” Eğilip başımı göğsüne y < • > atan ritmi kulaklanma doldu. Bir süre kalbm.n atmasmt

351

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

“Artık anladın mı?” diye sordum. Soğuk suyun yan ö siyle ona daha çok sokuldum. “Kalbinde hiçbir eksikli^ somlanma cevap bulabilirsin. Eksik olan yalnızca benim
“Anladım,” dedi kabullenmiş bir ifadeyle. “Artık anladlnı Başka bir şey demeden beni havuzdan çıkardı. Eve girip ’ meden daha önce kaldığım odaya çıktık. Üstümdeki elbiseyi mamda yardımcı olduktan sonra kumlanmam için havlu ve^

Hiçbir şey yapmayıp öylece durduğum için beni göğsüne vad Ijyı* kendisi kumlamaya başlamıştı. p “Herkes anne baba olmak ister. Sen de olmak ister miydin?” diye sordum bir anda. “Bilmem, hiç düşünmedim.” “Ama evine çocuk koruması yaptırmışsın. Hiç düşünmediysenneden böyle bir şey yaptırdın?” diye sorarken ona yaslı olduğum için bedeninin kasıldığını hissettim. “Bir gün baba olacağını biliyordun, değil mi? Kendini baba olarak düşünmedin ama bir çocuğun olacaktı.” “Evet,” dedi yalnızca. O an kalbime ağırlık çöktü. Kirpiklerimi indirdim. “Benimle sakın olma. Beni sakın sevme. Bana sakın âşık olma. Benimle olursan baba olamazsın, Bronz.” Beni sertçe göğsünden ayırdı ve birbirimize bakmamızı sağladı. “Bana ağlamadığını söyle,” derken sesinde acının emareleri vardı. “Ağlıyorum,” dedim gözlerimden sağanak gibi yaşlar akarken.

“Ben ağlamayayım da kim ağlasın?” “Niye ağlıyorsun, Hisar?” Sabırsız çıkan sesine karşılık sessizce ağlamaya devam ettim

“Bana neden ağladığını söyle.” Bana yine sert ama acı bir şekilde bakmaya başladı. “Bakma öyle,” dedim hıçkırıklarımın arasında. “Bakma^ bakma.” Kafamı iki yana salladım. “Bakma öyle bana. Ben ettiğini hissettiriyorsun öyle bakarak. Öyle bakmanı istemi Yavaşça yüzümü kavradığında, “Ağlama ki öyle ba dedi. “Bana neden ağladığını söyle. Seni bu denli ağlatan “Benim hiçbir zaman çocuğum olmayacak.” Sesim ortama şiddetli bir yıldırım gibi düştü.

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

övle bir baktı ki, kendimi daha kötü hissettim. Böyle bir şey .leırıiyor °İ3Cak kİ yÜZÜnde ?a?kınllk belirdi. d< /söylüyorsun,” dedi kaşlarını çatarak. “Her zamanki gibi

xylüyorsun. . 4 ]<e ” dedim bunu dilerken.

Keşke yalan söylesem. Büyük

aldım- Hisar yalnızca hasar alıyor. O yüzden rahmimde hiçbİfhaSuk tutunamaz çünkü çok hasarlıyım. Olur da hamile kalırsam bİrÇ°C,çin de ölüm olur.” Dudaklarım kenara kıvrıldı. “Ben zaten bir de onun katili olamam.” ^Bozguna uğramıştı. “Bu hasarı kendi kendine almadın değil mi?”

sorarken sesinde tehlike sinyalleri çalıyordu. ^Sessiz kaldım. Titremeye devam ediyordum. Elini yanağıma yer leştirip yavaşça okşadı. “Cevap ver, Hisar.”

“Kendime böyle bir hasar vermezdim çünkü anne olmayı çok is tediğimi biliyordum. Kısa bir anlığına gözlerini kapattı. Dişlerini birbirine bastırdığın

da çenesi kasıldı. “Kim yaptı sana bunu?” diye sorduğunda aralanan

gözlerinde yoğun bir öfke vardı. “Kimin yaptığını biliyorum ama ona hiçbir şey yapmadım. Çünkü zamanını bekliyorum,” diye yanıtladım. “Zamanı geldiğinde asıl kı yametin ne olduğunu görecek.” Alnını alnıma yasladı ve dişlerinin arasında sertçe konuştu. Bana

kimin yaptığını söyle, Hisar.” “Uyuyacağım ben,” diyerek geçiştirdim. “Benim için bir mum yakar mısm? Ben artık yakmıyorum; çünkü mumlarımın bitmesini

istemiyorum.”

“Hisar,” dedi. Bronz,” dedim.

Konuyu değiştirmiyorum uyumak istiyorum. Bak zaten çok so

$en’ ısıtacağım dedin, ısıtmadın da. Üşüdüğümle kaldım!

var] /^terimi çıkartıp kuru olanları giyerken onun yanım a dısJ?1 Urnursamadım. Saçlarımdaki ıslaklığı havlu yardımıy a a ^en‘ Yatağa yatırdı. “Biraz olsun ısındın mı? diye sorar en 010 Örttü.

353

CamScanner iletarand

Bronz II

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz “Sen sarılırsan ısınırmışım. “Islak kıyafetlerle duruyorum,” dedi. “Sarıhrsam üşürsün.” “Hasta olursan ben bakmam şimdiden söyleyeyim ZorJ sana Hasta olan kimseyi çekemem çok huysuz o]uyor|ar <?% huysuz bir şeysin iyice çekilmez olursun.”

“Tamam,” diye fısıldadı. “Zorlu bakar bana.” “Bronz,” dedim. “Bir şey soracağım.”

“Sor.” “Çocuğun olursa adı Platin mi olur?” İğrenç bir şey söyleş gibi bakarken konuşmaya devam ettim. “Altın, Gümüş ve Bronz diye

devam ediyorsunuz. Herhâlde çocuğun olursa adı Platin olur,” “Sen mümkünse bir daha sarhoş olma, Hisar.”

“Komikti kabul et,” diye mırıldandım. “Soyadını çok merak edi-

yorum. Acaba adıma yakışır mıydı?” Bir anlığına duraksadı. “Yakışıp yakışmadığına baktın, değil mi?” diye sorarken muzip bir ifade takındım.

“Evet.” “Eee yakıştı mı peki?” “Yakıştı,” diye yanıtladı. “Hem de çok.” “İyi ki çocuğum olmuyor,” derken uykunun beni esir altına alma sıyla seslice esnedim. “Yoksa adını Junior Bronz koymak zorunda

kalabilirdim.” “Bronz bir isim değil, Hisar. Yalnızca bir lakap. İsim olarak ko

yamazsın.” Yüzünü buruşturdu. “Hem izin vermezdim zaten. Um1 sen onu.” “Ben izin verirdim,” dedim ona bir vasiyet verdiğimi fark etn

den. Çocuğuna benim adımı koyabilirsin. Hisar’ı değil ama Sonsuza dek yaşardı. Yaşatır mısın?” Sessiz kaldı. “Bronz YaşatU

sın. diyerek tekrarladım. “Eğer cevap vermezsen hiç ğım ve başının etini yiyeceğim.” “Yaşatırım,” dedi. O an ilk kez bana uyu dememiştiHisar.”

354

‘’ fll0

Bronz II

,< raşatınm,” demiştim. O an ilk kez ona uyumak dtşmda farklı

•Y q

bir şey demiştim. “Yaşatırım, Hisar.”

gece sabaha kadar ağladı. Göz yaşlarından göl yaratmak is-

peşine hiç susmadan ağladı. Ona ne sus ne de ağlama demiştim. Bajından bir an olsun ayrılmamıştım. Teselli edebileceğim bir şey de

ğildi- Söyledikleri çok ağıı şeylerdi. Acıları gözlerinden akmayacak

kadar yüreğinde nasır tutmuştu. Ağlamakla bitmezdi. Yana yana sönecekti. Bazen o kadar iyi bir oyuncu oluyordu ki şaşırmadan edemiyor

dum. 0 geceki gözyaşları her şeyiyle gerçekti. Anne olmayı çok iste diği aklıma dahi gelmezdi. 0 gecenin sabahı ise her zamanki Hisar gibi uyanmıştı. Kahval

tıya tereyağlı ballı ekmek yaparak başlamış gülmeyi bile ihmal et memişti. Sarhoşken neler yaptığını ya da neler söylediğini hatırlıyor

muydu bilmiyordum lâkin bu konuyla ilgili onunla hiç konuşmadım.

Kendisi bir şey demediği sürece de kolay kolay konuşmazdım da.

Arkana’dan eve dönmüş, kendi bloğumda dinleniyordum. Hisar’da burada kalıyordu. Burada dediğim kendi kısmımda değildi,

misafirlerin ağırlandığı bloktaydı. Sarhoş olup onu eve getirdikten sonra kalmaya devam etmişti. Buradaki varlığına alıştığım için onu

aü’k misafir olarak görmüyordum.

Sesine de alışmıştım. bağırıp çağırmasına, sürekli olarak gürültü çıkarmasına, başımın etinı yemesine alıştım sayılırdı. Tam bir sessizlik oldu diyorum, çok ge«en, “Bronz tırnaklarıma baksana güzel mi?” diye bir ses duyurdum. İşin garibi Hisar yanımda bile değildi. Zihnime işlemişti art

ba

de fazla kendi hâline bırakmamaya dikkat ediyordum. İlla

belaya sokacak bir şeyler buluyordu. elefonuma bildirim düştüğünde bakışlarım oraya

og

Saj gelmişti.

355

Zorlu: Akşam yemeği için ateşli bir sunum mu istediniz? Bunu neden sorduğunu anlamadım için kaşlar,mı yediğimi içtiğimi genelde yemek yapıld.ktan sonra ko J’A öncesinde hiçbir şey demezdi.

S

Ben: Hayır, akşam yemeğimi yedim çoktan.

Zorlu: Bana söylemediniz? Okuduğum yazılarla alındığını anlayabilmiştim.

Ben: O saat diliminde sana izin vermiştim. Her neyse, ne yemeğinden bahsediyorsun?

Zorlu: Diğer blokta mutfaktaki termal kameranın bakış açısına göre sıcaklığın arttığını görüyorum.

Devia Hanım ne zamandan beri ateşli yemekler yapıyor?

Ona hızlıca cevap yazdım. Ben: Devia Hanım yıllık izinde, Zorlu.

Saniyeler içinde ondan cevap geldi.

Zorlu: Anladım, o zaman eviniz yanıyor. Mesajı okuduğum gibi oturduğum yerden kalktım. Kızım baca ğıma sırnaşmış olduğundan için ani kalkışımla o da toparlandı. Dış kapıya doğru ilerleyip vakit kaybetmeden dışarıya çıktım. Zorlu da

kendi yerinden çıktığında ileriden gelen Safa’yı gördüm. Abi…’ Bakışlarıyla misafir bloğunu işaret etti. “Korumalarbu bloktan is kokusu aldığını söylüyor. Bir yerde yangın başlamış ola bilir.”

Zorlu elindeki tableti bana uzattı. Evin bütün krokisine termal göT ^,e!bakarken

e

’r

kırmızılık telaşlanmama neden oW

ışının adı aklıma gelirken, “Hisar,” diye fısıldadım. SaK

kenden ı^1 üzereydk Çoktan uyumuş olmalıydı. Gene1^ SyZdU:.’‘HemCn.il8ilenin Safa, mutfak fasnunda"^

ilerledi. Yanâ^T

Sala’ Zorlu’nun önderliğinde yangın böL^.

ferah tutmaya çalış.?“?6111” dcvrcYc gireceğini bildiğim ıf’" * eeğim sırada kanalı °î. Um’ Ev’n dİ$Cr bir g’ri?inden

o|arak kilitlenmişti Z’l kaplyla Mllaştım. Sikeyim. Ev 0 ’ VttnkU gece yarısı olmuştu.

35G

CamScanner ile taraı

Öz^c Naz

u evde unutmuş, tableti de Zorlu’ya vermiştim. El izimi Telef0D biçbir kapı açılmayacaktı. Hisar içerideyse, kendi başı-

0KUtöiadan soluyacağı havadan dolayı baygınlık geçirebilirdi. Hızeiimi çabuk tutmam lazımdı. Safa yanıma gelerek bana

l!

piaskes

. uzattı. Çoğu koruma da maskelerini takmıştı. İçeriye bekliyorlardı. Elime aldım ama yüzüme tak-

girmek IÇ1°

madırn’ da konum aldığında, “Nereden başlamış?” diye sor^^nın kaynağını öğrenebildiniz mi?!” dUm’ mutfaktan başlamış, abi,” dediğinde bakışlarını endişeyle ^irdi “Yangın söndürme devreye girmiyor. Bir aksilik mevKendimiz girip söndürmeliyiz. ‘Hay sikeyim,” diyerek belimdeki silahı çıkarttım.

“Türk lokumu yenge içeride miydi?” Evin içindeki her adım, takip ettiğim için nerede olduğunu. anhk otok biliyordum. “İçeride olması lazım, bahçeye çıktığına

bildirim almadım,” derken kapıya doğru nişan aktan Safa kulaklığına, “Tamam,” dedi. Bakıştan beni buldu. Yeng j uhareketlilik var. Termal kameraya içerideymiş. Mutfak kısmında bir haretcetıuiK v

yansıyor. Kesin olarak orada. , “Geri çekil, Safa.” öğrendiğim bilgiyle gözlenmt

VP sila-

tandaki bütün kurşunlan sürgülü cama boşattım. kurşun delik açılmasına neden olurken ard. ardına yağmur gibi yag kurşunlarla cam kısa sürede tuzla

Camdan dışanya taşan yoğun ko

kaybetmeden koşmaya başladım.

S® maskesini yüzüme geçirdim ve ıçenye •dm’” diye eni kleri peşimden gelirken, “Hemen odasını kontro rettinı. Dumanların izin verdiği kadarıyla görmey Ç

sesleri-

0İan> ezbere bildiğim mutfağa yürüdüm. Duy u^ul

ilerledim. “Hi-

ne> kırılma sesleri de eşlik etti. Gelen gürültüye Sar?” diye seslendim. Tam nerede olduğunu

vordum. Yangın

§esini duyura-

harlı olmasa da duman her yeri kaplamıştı preden geldiğini irin bir şeyler kırdığını fark ederken sesin nere

Miadım. Bahçeye çıkan kapı kısmındaydi-

357

(ü

C a m S ca n n e r ile tar<

Bronz II

Özge Naz Dizlerinin üstüne çöküp kendim korumaya aldığım gördügü neye uğradığımı şaşırdım. Eli boğazını tutuyordu. Yüzümdeki keyi çıkarttığım gibi onun yüzüne geçirdim. Ne işin var senin bura

da?!” diye bağırdığımda sesim olduğundan yüksek çıktı, olmaman gereken yerde oluyorsun Hisar.

îyice kötüleşmeden onu bacaklarından tutup kaldırdım ve ku. cağıma aldım. Oturma odasındaki koltuklara bırakıp iyi olup madığına geç olmadan bakmak istedim. Saçlarını iteleyip yüzünü inceledim. Gözlerimiz kesiştiği anda ağlamaklı bir ifadeyle, Nasıl oldu anlamadım,” diye fısıldadı. Kelimeleri parça parça, zorlukla söylemişi

“Bir anda büyüdü, kapıdan çtkamadım. Bahçe kapısı kilitliydi! Klr.

maya çalıştım, kıramadım!” Evdeki her şey kırılmaz yapıdan oluşuyordu. Üstüne otomatik kilitlenme de devreye girdiği için orada kalakalmıştı. Onu susturup, “Sakinleş,” dedim. “Nefes almaya çalış, kendini

yorma. “Öleceğimi sandım,” diye fısıldadı. Gözlerinden yaşlar yağmur gibi yağıyordu. “Bağırdım, çağırdım ama kimse beni duymadı!” “Ses geçirmez sistem var,” dedim bakışlarımı ondan kaçınrken. “Korumalar eve yaklaşamaz. Yangını erken fark ettiler.” Bedenine

hızlı bir bakış attım. “Yanmadın değil mi?” Bana cevap veremeden öksürmeye başladı. Nefesi kesilir gibi olurken parmakları gömleğimi kavradı. “Hisar,” diye seslendim.

Diğer eli göğüs kafesini tırmalıyordu. “Astım ilacını veriyorum, dedim elimi gömleğimin cebine atarken. “Sakin ol tamam mı? Maskesini indirdim ve ilacını çıkarttığım gibi dudaklarına yasla

dım. Derince nefeslenirken ıslak kirpikleriyle kuş gibi titremeye

devam etti. Onu kendime çektim ve göğsüme yasladım. Bir yandan saçla11 okşarken sakinleşmesini bekledim. “Ah, Hisar ah! Niye hep belan10

dibinde bitiyorsun?” Yanarak,” dedi cılız bir sesle. “Yanarak can verecektim ve sen bana dediğin bu mu?!” Gömleğimi avuçlarının arasına sıkıştığı- $

gömleğimi tutan parmaklatma düştü. Ütüsünü bozmuştu,

kapılar otomatik olarak kilitleniyor? Ya gelmeseydin ne * d’y?!,. İdim,” dedim hızllca’ “Geldim ben sana derken onu sakin“öe -n yollarını arıyordum. “Bak ben buradayım. Hiçbir şey leştin11^1 7

ol

0İnW£İ1fret ediyorum senden!” diye bağırdı. Ardından defalarca ök-

sardö.

ucyinde hep başıma bir iş geliyor! Senden de evinden de nefret „

^’»Taînam nefret et. Haklısın.” Sesimde yoğun bir pişmanlık vardı.

vde olma düşüncesinden artık nefret ediyordum. Onunla ilgili BU 6ey, günün sonunda nefrete dönüşüyordu. 6 “Abi .” Safa’nın salona girdiğini gördüm. Başındaki gaz maskeini Çi^ardl ve Yanında duran komodinin Çekmesine yerleştirdi. Hisar da benim gibi Safa’yı izliyordu. Hepsine kızasım vardı ama yeri deJldi. Önemli olan Hisar’dı ve o da kucağımda duruyordu. Diğerle rine hesabı sonra soracaktım. “Yangın tamamen söndürüldü. Koku dışında hiçbir şey kalmadı. Havalandırılmasını sağlayacağız.”

“Hisar’ın odasını hazırlayın ve bana oksijen tüpünü getirin, dedim.

Safa, “Hemen ilgileniyoruz, abi,” deyip ayrıldı. Hisar göğsümden ayrıldığında cılız bir sesle, “Götür beni bura dan,” diye fısıldadı. “Aynı havayı soludukça kötü oluyorum. “Üst katı senin için ayarlıyorlar,” dedim soğukkanlı durmaya çalışırken. “Henüz hazır değil.” Konuşmamla tamamen bana doğru döndü ve ters bir a iş

“Kafayı mı yedin sen?!” dedi öfkeyle. Her yer buram u

kokuyor. Üst kat kokmayacak mı sanıyorsun? Öksürme en ura

yorum! Amacın beni öldürmekse doğru yoldasın! Daha fazla bağırmasına müsaade etmeden onu kuca

yP

^“kaldırdım. “Ah başımrn belası…” Yürümeye lrku? gibi bana iyice sokuldu. Başını boynuma yerleştirip Çalarak nefesini düzene sokmaya çalıştı. Titremesi azalm.yordt.

aklnleş biraz,” diye fısıldadım. “Kuş gibi titriyorsun.

359

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

Söylemesi kolay tabii,” dedi kinayeli bir tonda “y x ermek üzere olan sen değildin!” anarak ı anmadın Hisar.” dedim bıkkın bir tonda. “Rn • gun süre boyunca sana bir şey olmasına bir daha asla ‘ ■ ae° ceğim.” ’anvey₺

Gözlerini gözlerime dikti. ‘‘İzin vermez misin gerçekten?” “Vermem.” Onu kendi bloğuma getirene kadar bahçede olabildi»; ■ uııuıglllce yav davranmıştım. Ona dışarıda dur, hava al desem yine bağıracak vanm soğuk olduğunu söyleyecekti. Kapı girişine yaklaştığım^

nardaki mekanizmaya gözlerimi zorlukla okuttum. Daha önce be^’

nimde kurşun varken, üstelik bayılmak üzereyken, bu kapıyı açmaya çalışmış fakat şimdiki kadar zorlanmamıştım. Açılan kapıyla kuca ğunda Hisar’la içeri girdim. Titrek bakışlarını aydınlık yerde gezdir diğinde gözlerini kıstı. “Kendi bloğuna mı getirdin beni?” diye sorarken kaşları hava landı. “Evet,” dedim. Sesi az öncekine nazaran daha güçlü çıkarken, “Dur,” diye minidandı. “Yürüyebilirim artık.” Onu kucağımdan indirince bedenini dikleştirdi ve durmadan sor guladığı eve kısa bir bakış attı. Saçlarına kadar is kokuyordu. “Üstündekilerden hemen kurtul,” dedim. “Hatta sen direkt duşa gir, ben sana yeni ve temiz kıyafetler getiririm. Bütün tenine duman kokusu sinmiş. Seni rahatsız etmesin.” Bakışları beni bulduğunda sorun çıkarmadan, “Haklısın, duş al sam çok iyi olacak,” dedi. Kolaylıkla kabul etmesine şaşımuştınl

“Nerede duş alacağım?” .. • T? r Ve5!!Önden yürümeye başladığımda, “Benimle gel,” dedim, m di içinde üç katlıydı. Diğer bloklarla aynı olsa da diğerlerine o daha mütevazıydı. Peşimden gelirken onu kontrol etmeyi ihmal e yordum. İkinci kata getirdiğimde banyonun olduğu kapıy1 ‘ıra’

Göstermiş olduğum yere girdi. “Duş alabilecek misin? di}e s ğumda bana anlamayan bir ifadeyle baktı.

360

aklaşlk olarak yirmi alt. y.l „■ kcndiln „

birt.ntyla «• kk™

"y^<>nuşll,S11„„ gflre

" »^

J„|.aahyJ’- “Am” bcn’“’,C d“’ »”"»>’ dersen llllyır <lcmcy^

banyo’1» tek bırakmadan önce, “Knp,y„ klya|. ||crj

••deli’"Y,ağının nasıl gerçekleştim öğrensem iyi olacaktı. Ona bu evin

hiçbir şey olmasın istedikçe her geçen gün daha kötüsü oluyorBu gidişle bu ev onun mezan olacaktı.

HİSAR ALATAV u, tenimden akıp giderken kendimi suyun dinginliğine bıraktım.

S

Dumandan fazlasıyla etkilenmiştim ve bütün tenime o isli koku

yapışmıştı. Vücudumu tekrar tekrar Bronz’un duş jetleriyle sabun larken rahatlatıcı kokuyu soludum. Bir süre boyunca ılık suyla duş

aldıktan sonra duman kokusundan arınıp tamamen temizlenmiş, ken

dime gelmiştim. Tenimde tek bir is kokusu yoktu ve bu beni rahatlat mıştı. Bronz’a ait ürünlerin kokusu tenimde yuva bulmuştu. Banyodan çıkınca sessizlik beni rahatsız etmişti. Bana bırakılan kıyafetleri giydim. Kendi aldığım giysilerdi. îlk geldiğim yere ilerle

rimde kollarını göğsünde birleştirmiş duran Bronz u gördüm. Bir ayağını hafifçe diğerinin üstüne uzatmıştı, yavaş ve tempolu şekilde vuruyordu. Sinirliydi.

Hem de çok. fakat çok seksi göründüğünü kabul etmeliydim. Öfke ona çok ya kıyordu. k 8eni görmesiyle dolgun dudaklarını araladı. “Söylemek istediğin ’’^yvarm.r

oldu$unu düşündüğüm sesimle, “Banyon güze mış,

MI

L

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Knnu II

|a ilgili Hisar,” dediğinde sesmdeki tehlikeh “Wnl‘7 d6virdim% ■”eraleg6ZXağ.m1 ^’nrken gÖr* k°ItU«a^aş

Nereye baka

söylemek istediklerim var elbette

mi miattım- , İne atarken. “Eğer bu sefer de beni buraya “İ“X-““k’ “■ “■

’d|»

“Tonz dumura uğrayan ifadesiyle dudaklarını arala*. „B ® , dedi sesine yerleşen hayal kırıklığıyla. “Yangını bilerek „

kX’ Kamera kay.tlannı izledim. Yapan sensin!”

Pişkinliğim yüzümden okunuyorken saklama gereği duymak

“Evet?” “Sen gerçekten kafayı yemişsin!” diye bağırdığında alnındaki damarlan belirginleşmişti. “Yangın söndürmeyi devre dışı bırakanda sen miydin?!” Dudaklarımı bilmiyorum dercesine büzdüm. “Belki…”

“Hisar…” Sesindeki tehlikeli tınıyı derinliklerime kadar hissettim “Hisar!” Kafasını iki yana salladı ve kabullenemeyen bir ifadeyle bana baktı. “Beni çıldırtmak mı istiyorsun sen? Ya zamanında gelmeşeydik o zaman ne olacaktı? Buraya girme pahasına nasıl yanmayı

göze alabiliyorsun?!” Umursamazlık ikinci derim olabilirdi. Bir şeyi istiyorsam, al®

için gözümü kararttığım doğruydu. Hemen olmazdı ama mut olurdu. Ah Bronz, beni hiç tanımamışsın.”

<

Bu oyun oynayabileceğin bir şey değil!” diye bağırdıkonusu! dediğinde öfkesi fokur fokur kaynamaya başladı-

faktasın! Orada patlayacak bir sürü şey var! Evi kendin^

’"’y

pat,attlğım “Senn

362

yapardı

a • aha önce yapmadığım bir şey deg lkimiz vardık.” rmal değılsın,” dedi. “Bu normal değil.”

$öz

• kendi elinle bu eve sokacaksın, demiştim.” Sesim

^’lıınh ve kendinden emindi. “Beni kendi elinle, kendin ,3İ,1C ’ -nktun. Ben bir şeyi istiyorsam mutlak surette alırım lcbueVCS

.£1111°

! koltuğa sert bir tekme attı. “Kafayı yedirttin bana, ka^^^nsesini sıvazladı. “Sen tehlikeli olmaktan da çıktın!” ij)i!“blıylt Cılarla iki kere tanışırmışsın,” dedim ifademi bozmadan.

“BaZ‘ ^zSeninle daha çok tanışacağız, Bronz.” ^1innl k

şenle tanışacağım bilmiyorum ama bıktım, Hisar,” dedi “Erktim! Tanışacaklarım arasında canına değer ve-

. Hisar var mı? Söyle de ona göre boşuna beklemeyeyim!” ^•Korkma,” diye mırıldandım. Tahmin ettiğimden çok sinirlenffli ti Onu hep hayal kırıklığına uğratıyordum ama sanırım bu en hasıydı. “Henüz ölmeyeceğim. Daha vaktim var, bir şey olmazdı bana.” Bana son bir bakış attığında bir şey deme gereği duymadı. Dese

deçok bir etki edeceğini düşünmüyor gibiydi. Evin içinde ilerlediğin

de oturduğum yerden kalktım. Bir yandan evi incelemeye başlamış tım. Yüksek tavandı, daha önce bu kadar yüksek bir yer gördüğümü bulamıyordum. Diğer bloklar gibi üç katlı olmalıydı. Gri ve siyah ıslıklıydı. Duvardaki tabloları incelerken, “Hiç misafirperver değilsin, diye

indini. “İnsan bir şeyler ikram eder!” Odama geçeceğim,” dedi soğuk bir tonlamayla. Sen de ne halt

istiyorsan yiyebilirsin! Sonuç olarak istediğin yerdesin!

^^nıızdaki mesafeyi sıfıra indirdim ve ona arkadan sarıldım.

M3’-’dedİm masum bir tavırla- “Tamam kızma’ senİn bana klZ’ 1 yalnızca yükseltiyor ve öpesim geliyor. diyerek uyarır bir tonda adımı söyledi. Şu an bana

81FaS1

Sana bu kadar öfkeliyken bana sarılıp dunm •

gdrnesiyle onu takip ettim. Burası yabancı gibi gc çekmiyordum. Tanıdık kokuyu almam buna enUÇİft kaPlhydı. Kapıyı araladı ve içen gır< »■

s

’r hışımla çıkarıp aynanın karşısına geçti-

3(13

CamScanner ile tarandı

Bronz II

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

galoşlarım merakla oday. mcelemey başladl. 0 cok Jldi. Ağır bir havas, vard., S,vah renk burada Ü Bronz’un odas.y.m d.ye bağlıyordu. Boydan boy, > isinde dışarısı tamamen görünüyordu ama dlşandatl ,

tünmesine imkân yoktu. Duvarlar tablolarla doluydu. Bir tek yatağının baş üc yoktu. “E hani, odanda resmim asılı değil?” diye sordum “Yatak örtünde de panterinin resmi yok?!”

r<

Bronz aynadan beni incelerken, “Ne sanıyorsun bilmiyorurn çok fazla hayal kuruyorsun,” dedi. Bir yandan kol düğmesini

tıyordu. “Ama neden insanları buraya almıyorsun ki?” Soruşum karşısında kaşlarını çattı. “Ben de ne sanmıştım… Bana takıntılı olup her yerde resmimin asılı olduğunu bile düşünmüştüm!” “Mahremiyet diye bir şey duymadın mı? Bana ait bir yer olsun

istedim sadece!” Kimliksiz biri için bu mahremiyet az bileydi. Ben onun yerinde olsam, eve kimseyi almazdım. O sadece bloğuna almıyordu.

“Hiç beklentimi karşılamadı,” derken kalçamı yavaşça yatağa bı raktım. “Kendi bloğunda çıplak da gezmiyorsun. Bütün hayallerim yıkıldı.”

“Sana yıkılacağını söylemiştim.” Bronz üstündeki siyah gömleği çıkartmış hâlde bana doğru adım ladı. Yatak ucuna geldiğinde dirseklerime yaslanıp doğruldumkaşımı kaldırıp, “Niye üstüme üstüme geliyorsun?” diye sor^uD1’ Tek bacağını yatağa yasladı ve üzerime doğru eğildi- Ne k3 ?

i durduğunun farkında değildi. Üstelik yan çıplak sayıl^1 ? «J™ teınİne bakmamak için zor dayanıyordu.

istivnn TaZen £er$ek anlamda ceza veresim geliyor, 3oZ?lan blr daha “ yap-, Hisar.”

«X

d,ken dlta etmişti: “Sonra diyorum U

°^Ur’ ° zaten bunlan istiyor.” „ Üstüme a? Ohlrcasına baktım. “Nash cezalar, Bre®Ona m? a

a a fok eğildi Eğilmesiyle bedenim tama®

. • avuç içlenme yerleştirdi ve yavaşça sıktı. “Böyle E”euagiadığım-” Bakışları bakışianma kenetledi. “Bütün

< üolu"11

„ yutkunmama neden oldu. “Tüm sinirimi çıkart

.zfl’

L,.-’ j tenime düştüğünde sert bir soluk aldım. “Neden bana ’W1,66 diye sorduğumda ellerini çekip belime doğra dini bana bastırıyordu. “Uslu bir kız olmam için beni

^laIldl hafifçe sıyırıp elini belime yerleştirdi. Çıplak tenimle pluzumn düdâklanrndan memnuniyet içeren bir mırıltı dökülvarlığım hissettiğim soğuk metal benden sıyrıldı. Bronz, hıraĞinnı alm’şt1’

•‘Sana hiçbir şey yapmayarak en büyük cezayı vereceğim, derken Jto. Bıçağımı alıp benden uzaklaştırdı. •Beni yükselttikten sonra böyle demen…” Ona ters bir bakış attım.

»Amca silahlarımı almak için bana dokunmaya son ver!” «HİÇ rahatsız olmuş gibi değildin,” dediğinde elini kemerine yer

lerdi. Gözlerimin içine baka baka kemerini ağır bir hareketle açtığındametal sesi odada yankılandı. Fermuarım indirdi. Kemeri tamamen belinden çıkartıp avuçlan-

■arasında sıktı. O tok ses odanın içinde duyulduğunda irileşen gozferimle ona bakmaya devam ediyordum. “Siktir, siktir siktir,” dedim kendimi tutamazken. Gerçekten g’ ferimin içine baka baka soyunacak mısın? Büyük bir sakinlikle, “Uyuyacağım,” dedi.

Ama soyunuyorsun,” dedim. Üstümü çıkarıyorum,” dedi. /ant°lonunu özenle çıkardığında altında baksınyla a

o-

$

’Ç Çamaşırı tenini kaplarken onu incelemekten kendimia ^Jakım elbiseyle uyumuyor musun?” diye sordum şaşkınlıkla.

elbiseyle uyuyorsun sandım!” ja 5aşlnı.adarbir bütün hâldeydi ki, takım elbiseyle uyuyorum Î°nu takım elbise dışında hiçbir kıyafetle görmemiştim ° Ublle giymiyordu.

365

CamScanner ile tarandı

Bronz II

«Anlaşılan bu gece daha çok hayal kınkılğ

Hisar” ..K1nla kınla un ufak oldum,” dedim acı çekei)

’<l

k,nlan kalbimi tamir etmek istersen onu da çıkartabilir >• X nnıla altım işaret ettim. Vücudu çok iyiydi. Kendine f‘J’ ’’ < veriyordu. Bu apaçık ortadaydı. Gözlerimi ondan alam, “Çok beklersin,” dedi. ^dnın, Odanın içindeki kapıya girdi. Geri geldiğinde altım d yine siyah fakat farklı markaya ait bir iç çamaşırı giydi-1?tİrdi^,

Yatağa yaklaşmasıyla, “Beraber mi uyuyacağız?” diye So gÖrdünı“Seni evimin içinde ancak böyle kontrol altında tut^^”1 radaki varlığına alışmam için bana süre ver,” dedi “B

001 B“’

başka kimse girmiyor. Şimdiyse sen de benimlesin.”

3

Seninleyim. “Yani beraber uyuyacağız,” diye fısıldadım. Heyecanlanman. Öyle gözüküyor. Yatağımdan çıkmaya niyetin yok gibi," dedi “Yatağımdan başka yerde uyuyamam.”

Beni koyamıyordu. Ben de arsız yüzsüz bir şey olduğum için oda sından gitmiyordum. Onun yatağını işgal etmiştim. “Bana olan sini rin geçti mi peki?”

Bayır, dedi. Kendine değer verene kadar da geçmeyecek.” ağa uzandı. Anlaşılan takım elbiseyle değil de sadece iç çama şırıyla uyuyordu. Daha ne isterdim ki…

S1Cak °^mu§tu ve tenim ısınmıştı. Bu yüzden, “Odanda kli ma yok mu?” diye sordum. nsına kariln sıca^hğını yüksek tutuyorum,” dediğinde bedeninin )a Tamam Ö^ÜyÜ çe^‘ “Yarı çıplak uyuduğum için.”

aklımda kurd

doğru döndü. Bakışlarımız kesiştiğinde def’*

Şey olduğunuU8Uni an’Sonunda gelmişti. Bronz ’ la uyumanınnaS l’Benbö

diye sordu

meral< ediy°rdum.

acalrn da sen kıyafetlerini çıkartmaya0^

Elini kıyaf • dedim. 8 ’me a«ığında onu durdurup aynı zarnan-

36(1

C a m S ca n n e r ile ta ra t

Öz^c Naz

1

“Sabaha kadar pişersin,” dedi.

… hir seSİe’

IS1" olmaz.” ‘S01’“’ sertleşti- “Çıkart- Hlsar> dedi- “İÇ Çamaş.rlannla kal” rum,” derken sesim nettİ*

“İS,ell’ldan kamım’ bulduğunda beklemeden içeri sîzdi. Hafifçe ,s”"lğru kaydb alt göbeğimden kasıklarıma yol aldı. İzi hep ularımın üstünde durduğunda sıcak parmaklarını tenimde

mı sorun ediyorsun?” diye sordu. Eğer iç çamaşırlarımla cırsam

aavet açık bir şekilde orta yerde duracaktı. Yara izlerimin _

fesini sevmiyordum. ’ Sessiz kaldım. Benim sessiz kalmamla konuşmaya devam etti. “Sorun etme, Hi sar” dedi yatıştırıcı bir sesle. Parmak uçlan tenime hafifçe baskı uy guladı. Yara izlerimin üzerinde gezerken bir yandan da okşuyordu.

“Sorun edilecek hiçbir şey yok.”

Kendimi kastığım için öylece kalakalmıştım. Daha önce kimse

Okunmamıştı. Dokundurtmamıştım. Görmelerine bile izin verme miştim. Şimdi ise Bronz orayı okşuyordu.

“Kötü duruyor,” diye fısıldadım. Ben bile bakmaya tahammül edemiyordum. Kendim dikiş atmaya çalıştığım için normal yara izle

mden daha berbat bir durumdaydı.

Tam aksine,” dedi Bronz. Bluzumu yukarıya sıyırdığında ona S Çıkamadım. “Öpülecek gibi duruyor.” Niç beklemediğim bir şeyi yapıp yara izimin üstüne dudaklarını

tlrdı. Tenime şifa akıttı. O an öleceğimi sanmıştım, nefesim kesil-

’^arnıaklarım çarşafı kavradı ve yavaşça sıktı. Bronz kötü oldu^^Şündüğüm yara izini bir kere daha öptü. den öPüy0SÖdylÜyorum diYe dudaklarımdan öpmeyen adam, yara ızım$etıbe

iyalan söylemezmiş.

Bana, 1 ^eP yara izimden öp.

^iın,

^yi unutturmak istercesine tekrar öpünce usule

367

CamScanner ile tarandı

Bronz 1|

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Öz£c Naz Bluzu biraz daha sıyırdı ve sutyenimi ortaya

hareketle kafamdan geç.rd.g.nde üstümden tam

ar, ahundaki eşofmana g. hgmde onu da aynı hl2la

.p

Yara izi daha çok ortadayken bakışlarmt oradan çeknıi Xlyı ’ olduğunu merak ediyorum, dediğinde nefesini tim. “Anlatacak mısın?

“Başarısız oldum,” dedim tek nefeste.

“Neyde?” diye sordu. Anlatacak gücü kendimde bulamıyordum. Üstelik buk

mn içinde ona nasıl anlatacağımı bile bilmiyordum. Ani

mıydı, o da meçhuldü. Daha önce kimse sormamıştı. Kimse mi merak bile etmemişti. yara’2’-

“Fazla merak iyi değil, Bronz,” dedim alaya almayı seçerek “F la merak iyi değil.” 3z “Bacağındaki kesik tamamen iyileşmiş,” dedi orayı okşarken. “Uslu bir kız olduğunda yaraların nasıl da iyileşiyor.”

Bana doğru iyice yanaştığında gece lambasına uzandığını gör düm. İçimi kaplayan endişeyle, “Işığı kapatmayacaksın, değil mi?” diye sordum.

“Işıkh ortamda uyuyamam,” dedi. İşıksız ortamda uyuyamam,” dedim.

Biri geceye, biri gündüze âşık iki kişiydik. Ben Güneş, o ise Ay’dıAsla kavuşamazdık.

Gecenin gündüze direnişiydik.

SİJ-Ü 8arİP bİr İfade kapladl‘ “Nİye bU

mazdım v*’ dedbn omuz silkerken. “Aynı olsak senden hoş

kimse sevm^ lm gİbİ birini görmek istemem.” Beni kolay Vernezdim nidası vardı

y°rdu‘ ®en’m gibi olan biri olsaydı, sanırım

$ anıy°r musun?” diye sorduğunda sesinde Ş‘ ?

büzümü pîiin ’’ Konuyu kan .mSeme kapIadl- “Yalan yok, hoş adamsınyU kapatn>ak istercesine, “Uyu hadi,” dedi. *

368

.

.yorum ama o zamana kadar iyi bir uyku çekmek istiyıııi biln"ry,. Bana takıldığı için gözlerimi devirmeden edemedim.

V»‘lin’’^ceğimiduSünüyordu“Sana 3 ?

& seslenmemı ister miydin?” diye sorduğumda tepkisibakışlarımı çehresinde tuttum.

n’inCe 6

lannı havaya kaldırmış sonra çatmıştı. “Bu nereden çıktı

<>e

“önceden yaptığın gibi her gece uyumadan önce isim e devam edecek misin gerçekten?”

şey bilmemek çok can sıkıcı,” dedim uykumun “Sana fark ederken. “En azından bana söyleyebilirsin! Benimle olınaClfnak istiyorsun ama hakkında bildiğim tek bir şey yok!” taklidimi yaparken, “Fazla merak iyi değil, Hisar,” dedi. “Fazla merak iyi değil-

“Adın acaba-” “Uvu Hisar, uyu!” M kapatmamıştı. Uzandığı yerden hafifçe doğruldu. Onun yakalkmasıyla bütün dikkatim dağılmıştı. Sanırım ışık açık ol duğu için burada uyumayacakü. Yatakta dldu^^ «a diktim. “Seni yatağmdan etmek istemiyorum,, dedtm. ger blokta uyurum. Koku bu saate kadar çıkmıştır.

“Ne oldu bir anda?” diye sordu. “Gidiyorsun,” dedim. “Kızım,” dedi. Kime dediğim anlamamışt

Rekledim ve ko.

nuşmaya devam etti. “Normalde her gece yanıma ge ır.

uyur. Sanırım kokunu aldığı için gelmek istemiyo “Kızınla bildikte mi uyuyorsun?” geleceğim-” “Evet,” dedi normal bir şeymiş gibi. “Sen uyu, ona bakıp

B* bir şey demeden odadan çıktı- ®^^yorduın. Burası s>rtım yatak başlığına yaslanmış bir hanvo teras… “On»al bir ev gibi görünüyordu. Bir sürü oda, mutfa , b J

J*«e sıra dışı hiçbir şey yokmuş gibiydi ancak yine

^1Z1

içeri gir-

r°nz, yatak odasına tekrar geldiğinde peşin , ^nter beni gördüğünde hırladı. Kend.n. Bronz

bacakları

yitirmeyen bir şeyler vardı.

.

869

CamScanner ile tar<

Bronz II

Öz#c Naz arasına yerleştirip tüylerini sürtmeye başladı. Bronz, onun bu s,ı. lenici tavrına tüylerini okşayarak karşılık vermişti. Kafasını kend^

doğru kaldırıp burnunun üstüne öpücük kondurdu. Bronz yatakta benim olduğum tarafa geldi, bacaklarımdan tutu beni aşağıya doğru çekti ve tamamen uzanmamı sağladı. Bacaki^

mı hafifçe ayırdığında bedenini yerleştirdi. Ona şok olmuş gözlerle bakarken kendini benim bedenimin üstüne bıraktı. Kollarını belime

doladığında yüzünü tamamen çıplak kamıma gömdü. Sıcak nefesi tenime düştü. Kokusu, kokumla bütünleşiyordu. Pan-

ter, Bronz’un yatmasıyla çok geçmeden yatağa çıktı. Yatakta ikimize baktıktan sonra küçük bir mırıltı çıkartmıştı. Sonra babasının bacak larına doğru ilerledi ve kuyruğunu kıvırıp oraya uzandı.

Uyumak üzereyken tek düşündüğüm, Bronz un yara izimi öpen

dudaklarıydı.

C a m S ca n n e r ile tarc

HAZ VE HİS RESİTALİ Imek istemiyorsan ne yapman gerektiğini biliyorsun. Sayısız kere çınlayan sesin varlığı kulaklarımı agrıttyor yüzümden akan kanlar, soluk borumu tıkıyordu. Ölme

■ „e yapmam gerektiğini biliyordum. Annemin yanına istemiyorsam ne yapma g . onunla gülmek istıyorgitmek, annemle olmak, annemle konuşman,

dum. Çok mu şey istiyordum?

,n knfamt zorla kaldırdı. “Sana

Parmaklar çenemi yakala ^duna etki el iyorum!” dedi giderek artan bir ofk • j duymam neküzere, sanapanzehri verebilmem için sihirli

Melodi mırıldanıyordum. Mırıldandığım me -veden oluşuyordu, ^girmek üzereydim. Normalde iki dakika, UÇ sanı dum. Öl-

^dür ne kadar sürede etki edecekti onu an aTna^ooros ^ana bunu I ^k üzereyken bile bir şeyler öğrenmekteydim.

: Yetmişti. Rz/îi babam.

371

1

Dudaklarımı araladım. “Haklısın,” diye mırıld

için çok gencim. Yaşını daha on dokuz. Belki yirmi ceğirn bile ama on dokuzu yaşamalıyım. ”

Zu

Sert bir tokat attı. “Taşakgeçmenin sırası değil! Sana kında her şeyi söyleyeceksin dedim, A latav!” a’ bab»n “Babam ünlü bir iş adamı…” diye mırıldandım. Dili başlamıştı. Zehri boynumdan enjekte etmişti. “Çok SevdUyu^d rısı, bir de kızı var.” Böyleydi. "Üç kişilik çekirdek ail &

ve Türkiye arasında gidip geliyoruz. Tek bildiğim, babamı olduğu."

“Ne dediğinin farkında bile değilsin!” Bacaklarımda y0^ ağrı hissederken çok geçmeden bana yine vurduğunu anladım "

ban zaten ölü bir adam, onunla birlikte gömülmek istemiyorsan ti zimle iş birliği yapman gerekiyor. Bizimle iş birliği yap ve hayatın, bağışlayalım. Bu demir parmakların arkasında çürüme. ”

Kafamı iki yana salladım. Bir diğerinin bana yaklaştığını hissederken tırnak diplerimde yoğun bir acı meydana geldi. ‘‘Baban yer

altı dünyasının en pis insanı. Gerçekten onun kızı olmak istediğine emin misin? Bir farklılık yap ve bize onun kızı olmadığını kanıtla," dediğinde tam olarak babamın kızı olduğumu biliyordum. Soğuk, uykumu getirirdi. Soğuktan nefret etmem için en büyük nedenlerden biri buydu. Uykum geldiği zaman, şeytanın nidalarını duymak isterdim. Annem, oğlu uyuyacağı zaman ona ninni söylerdi.

Şimdi uykum vardı ama ninni söyleyecek bir annem yoktu. Zaten hiç olmamıştı. Her zamanki gibi kendi kendime annelik yaptım. Rodnoymoy, "dedim, titreyen dişlerimin arasında. ‘‘Tılitbo Zakroy glaza skoreye. Kto-to khoditza oknom. I stııchit-sya v dved

Ne diyor? " dedi içlerinden birisi. “Hangi dili konuşuyor! “Rusça konuşuyor.”

Hani Rusça bilmiyordu bu kız? ” Duyduğum ses bir çarpık siydi. Fakat olduğum pozisyondan dolayı bakanıamıştmi- “punca

man boyunca bize yalan mı söylüyormuş?!" Tili tili bom. Krichit nochnayaptitsa. On uzheprobraty0’ R tem, komu ne spit-sya,” derken gözlerim kapanmak iizoro}

372

C a m S ca n n e r ile ta r;

Öz^o Naz

hl,hl1 çn^,,,,h " (,lyı! <l,,y(,HI öllL "Vl!rin W

<hrhıİ (k’> 1{,^İ konuşmaya karar verdi." > lan dökülen kelimelere yabancı olmama rağmen

gürültüler arın. Konuşmama-

^"h’iiııi ellim-

<U ıinluı değildi- Vakit erkendi. "On idet… On uzhe.

M" arlık y“l,l”‘İ11 ,llyı“’”M1,

l, ,i llhom- W dwhlfifl’’ kMo ryudom? Prltallsya za uglom. “11,İ 11 U û,„dnm” dediğimde dilim dönmüyordu. Kelimelerim

^’l’ho’H. Duydun mu. yaklaşan kim? Saklandı bir köşeye, „« bakıyor," diyerek benim gibi ritimle söyledi.

, bam He rkroyel noch’nemaya. Za toboy kradet-sya on. ’

"Mim’G6zlerim ,amamen karanl’ğa sömulur’ “o ^saK Sana doğru geliyor. Veya-

Ut!or’ne “demek?” diye sormayla bacaklartma ağır bir darbe

tırnak gerek. Onun konuşmayacağı belli.

“Sikeyim!” "Tüm tırnaklarını sökün!

‘’Girdiye.bağırdı.’ ödediğini anlayana kadar bırakmayın!

,ı^iSi ninniy-

,»<™»./— »

z

Onlm Jfe/tee dinlediğim S^Oe. r lstemez annemi taklit ediyordum. Ne dediği

m,amuenm da (nie

 z^an konuştuğu kelimeleri içimden tekrar^ninnisinin

l e^’ Ninniyi o kadar güzel söylüyordu kı,

ı

boyunca,fark

lnda korkunç kelimelere sahip olduğunu uzun y | diştim.

m

Annemin, ahim huzurla uyusun d,ye söylediği Tili Tlli dim. Ninnide uyumayanlar, yakalamak için gelen canava>

bendim. Annem, abimi benimle korkutuyordu. Gözlerinde bi‘^ vardanfarktm yoktu. Evin dışuıda yürüyor. kapıy. çaılyor

suda, dimdik sana bakıyor Tilı Tılı bom.

Pu-

Gece her şeyi saklardı.

Gördüğüm kâbus geçmişimden bir anıydı. İliklerime kadar işl nen anı, rüyalarıma kadar konuk olmuştu. Sıçrayarak gözlerimi araladığımda ilk başta nerede olduğu^ rak edemedim. Bakışlarım odayı korku içinde taradı. Bronz’un oda*

smdaydım. Kimseyi almadığı bloğuna girmeyi başarmıştım. Beni kendi elleriyle buraya getireceğini söylemiştim ve öyle de olmuştu Biraz hile yapmış olabilirdim ama hedefe giden yolda her şey mu. bahtı. Dün gece bir ilk yaşanmış, onunla, onun yatağında uyumuştum Bu sefer hile yoktu, ikimiz de istediğimiz için olmuştu. Bronz yara izimden öpmüştü beni. Yüzünü bedenime gömerek uykuya dalmıştı. Kendimi hasta hissediyordum fakat bundan daha iyi olamazdım. Dudaklarım istemsizce kıvrıldı. Ter içindeydim. Yatakta tek kal dığımdan beri türlü türlü kabuslar görüp durmuştum. Onun kalktığını işitmiş ama kolumu kaldıracak hâlim olmadığı için uyumaya devam etmiştim. Yattığım yerden hafifçe doğruldum. Gri çarşaf terden dolayı iyice yu şmıştı. Odanın içindeki banyoya doğru ilerledim ve vakit kayverp C-en bİr duş almakiçin içeri girdim. Burası dün duş aldığı® yere gore daha küçük fakat aynı tasarıma sahipti. dimi huzurlı kayıP giderken temizlenmenin verdiği hîsle kenra beden^haTtmeye baŞ‘adlm- °“ kadar duş aldtktan *

™ merak ediyordum^R P bany°dan çıktun- Bronz’un nerede olduğuOdadan çıktım leri etrafa yayıldı *1

601 Uyandlrmadan yataktan kalkmıştı. ay"a^ianrnla parkeye bastığımda çıtır*1 seS

âğından içeriye bakt 1 ^P1 gördüm. Kapıya ilerleyip & " baktlm‘ Bu ^yı görmemiştim. Sadece tuvaller ve

374

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Özge Naz

rdı. Orta yere konumlanmış tablonun başında Bronz oturuçıplakt’» altında ise siyah kumaş pantolonu vardı. Elleri l,SU karşısı® duran tabloya resim çiziyordu. Uliçi’U,ej kam kirişine yaslayıp onu izlemeye koyuldum. Bir sa-

^‘“idugund».’hl,bcrsizdin»lCSC’ arkasına döndü. “Nc yapıyorsun?” diye sordu. Beni fark Jnıkânsızdı. Bir süredir öylece onu izliyordum. ctrîlCl1ieS’izliyoruın’ ded’m memnun b‘r ideyle.

*$Cnl d vım,” dediğinde arkasına tamamen döndü. Beni baştan

’*aI$üz(|ü Âdemelması yavaşça hareket etti. “Üşümedin mi?” görünce pek üşüdüğüm söylenemez.” ••Soğuğu emiyorsun,” dedi tok çıkan sesiyle. Elini yavaşça dizi-

. vurdu. “Buraya gel-” ’ Parmak uçlarımda ilerleyip bir kedi misali yanma ulaştım, işaret dizine geçip oturdum. Kumaş pantolonu çıplak tenime değ.1 Tenimde yer yer tslaklık mevcuttu. “Bana sözün vardı, d.ye

fcddadım. “Onu mu gerçekleştireceğiz? Hazır üstümde sadece hav u ’ite düşen saçlarım, geriye doğru itti. “Daha değil,” dedi sert bir tonda. Beni kendine yaslad.ğmda tslak saçlarım onun çıplak göğ

sünde yaşam buldu. Yanağını şakağıma yasladı ve araımzdakı _ safeyi s,hra indirdi. Onunla bu kadar yakın olmak hem günah hem

sevaptı. “Resimlere dair bir şeyler biliyor musun? diye Hafifçe ona doğru döndüm ve bir sanat, andıran çehresine baktım.

Hülyalı bir şekilde ona bakarken, “Sanata ılgım var,

e

c^ına. “Çok hem de.” “Ciddi olmaya nc dersin?”

I

“Soru neydi?” ■ “kesimdi,” dedi dikkatini önündeki tabloya verir

“Nebilivor-

resim|e ilgili?” Boya ve tuval…” Kaşlarımı belirsizlikle çat*1,n ^ruh” Dudaklarımı bilmiyorum derccsine büzdüm.

Sanırım bir . bj|jjgim

ttI indirdi. Yeni, hiç . Meyler çizili olan tuvali yarıda bırakıp aşa . । r yerleş; ^mış tuvali şövalcyc yerleştirdi. Palete yen.

C a m S ca n n e r ile ta ra n d ı

Bronz II

tirirken su kabını değiştirdi. O kadar çevik ve dikkati’ yakıştığı yadsınamaz bir gerçekti.

“Ne yapıyorsun?” diye sordum onu ilgiyle izlemeye dev “Biraz daha bir şeyler bilmene yardımcı olacağım.” Gözlerimi kıstım. “Öğrenmek istemiyorsam?”

ki,

edcS

“Öğretmenin benim,” dedi iddialı bir ses tonuyla £e emin bir şekilde devam etti. “İsteyeceksin.” endllS Kalbimin hızlanmasına neden olduğunda ona heyecanla h

Bana bir şeyler öğretecek olması hoşuma gitmişti. Dün gece bu girmek için kendimi yakmayı göze aldığıma hiç pişman de*’!^

“Ne yapman gerektiğini çok iyi biliyorsun, Bronz.” “Fırçayı eline al,” dedi emreder bir tonda. Ona uydum ve dediği yaptım. Kucağında olmam, ona ayak uydurmama neden oluyordu

Avuçlarımın arasında fırçayı tutarken Bronz’un parmaklarını dizleri min üstünde hissettim. “Bir renk seç,” diye devam etti. Kırmızı.

Şehvetin tonu olan kırmızı rengini seçtim. Koyu bir kırmızıydı. “Aklımda hiçbir şey yok. Ne çizeceğim peki?” diye sorarken ona

en masum hâlimle baktım. Yüzümde beliren gerçek bir ifadeydi. Ak lımda hiçbir şey yoktu. Tuvale aktarabileceğim hiçbir hayalim yoktu. “Gözlerini kapat, zihninde belirecektir,” dediğinde bir eli fırçayı tutan parmaklarımı kavradı. Bana bir şeyler çizebilmem konusunda yardımcı olacaktı. Diğer eli ise dizimde duruyordu. Gözlerimi kapat mak üzereyken tekrar sesini işittim. “Ya da kapatma, zaten kendili ğinden kapanacak.”

Ne dediğini ilk başta idrak edememiştim fakat sonra anladığımda harelerim heyecanla irileşti. Böyle konuşması kalbimin ritmini değiş tirdi ve daha çok hızlanmasına neden oldu. Dudaklarını boynumda hissettim. Dilinin varlığı aklımı darm^11’

man ederken tüm bedenimi yakıcı bir his sardı. İnce, tüy gibi dok11 .UŞ,Uyla aşağı inerken kendinden izler bırakıyordu. Eş zamanlı ol W enm diken diken olmuştu. Bir yandan bana fırçayı kullap Ç n ire if verirken diğer yandan dudakları tenimde keşfe Ç1^0

çim gıdıklandı. Zincirlerimi kıracaktı. Bana bahşetti1 11 ayı eriyeceğimi düşünürken derin soluklar almaya başa

376

C a m S ca n n e r ile fare

Öz^e Naz

,» Sesim yaşa^mı duygu yükselmesinden dolayı inler gibi ’ vjkların.” kl rIni hafifÇc tenimden ayırdı ve bana doğru bir bakış attı,

çıK*1

“plldllkla5uyeri sevdim.”

. tcdjği onayı almış gibi dudaklarını tekrar tenimle buluş-

okşadığını yeni yeni fark ederken diğer elini ustaca turdu- tuvalin üstünde benimle birlikte hareket ettiriyordu. İki elini ,1* ki|dc kullanabiliyordu. İkisini ayrı ayrı yönetiyordu. taF ,

ıcink olan dudakları omzuma doğru yol aldı. Azap verici

i Ha nnün ihtirasla dolmamı sağlarken kendimi ona bastırtjir yavaşh^ıa «Puı niaktan alamıyordum. Bacağımdaki eli, iç kısma doğru ilerledi. Tenimin sıcaklığı, onun cakhğıyla yarışıyordu. O okşadıkça daha fazlasını istiyordum. Üstömdeki havlu ikimiz arasındaki tek engeldi. O da bunu fark etmiş olacak ki havlunun etek kısmını biraz daha yukarı sıyırdı. Bir bacağı mı hafifçe diğerinden uzaklaştırdı. Elinin gezebilmesi için daha çok

alan açılmıştı.

“Çok sıcaksın, Hisar,” diye fısıldadı. “Çok sıcak. Tenindeki bu sıcaklık insanı yakacak türden.”

Göğüs kafesim hızlanan soluklarımdan dolayı yükselirken kalp atışlarım duyulacak seviyedeydi. Elini kasığımda hissettiğim an, öle

ceğimi sandım. Başım, geriye doğru yaslanarak omzuna yerleşti. En hassas bölgemde parmaklarını gezdirmeye başladığında gözlerimi imamen kapattım. Eli, bahsettiği sıcaklığımla buluşunca onun da titrediğini hisset

im. Kalın ve uzun parmakları havlunun altından beni okşamaya deVam etti.

$unu sevdin mi peki?” diye sorarken sesindeki arzunun yoğun ^hissettiğim tek gerçek duyguydu. . Ç°k,” dedim fakat sesim kesildi. Devamını parmaklarının hızm^^yla getirememiştim. Dairesel hareketleri tenimde kanncalan-

yaratırken en dokunmaması gereken bölgeye dokunuyordu. ’knimr*010 °nun boynuna gömdüm. “Ah,” diye inledim. Zevkten

ltfiyordu. Sesim de aynı şekilde titrekti. “Sevdim. Çok sevdim.

„

CamScanner ile taraı

Bronz II

Özge A’az Benim ona söylememe gerek kalmayacak kadar serrj. yz., . davranmıyordu. Tenimi sahiplenen parmaklan ne yapm»; ;

ğini çok iyi biliyordu. Parmaklarına değen ıslaklıklar

davranmasını sağlıyordu. Kulağına çarpan arsız sesim, tm. 1 aştırıyordu. Nabzım avuçlarında atıyordu.

Tenimi saran havlu tamamen yukarıya sıyrılmıştı. Kalça#^

arasında onu daha çok hissetmek için oynatmaya başladım. ker. çalarımı hareket ettirdikçe aleti sertleşip büyüyordu.

Gözlerimi araladığımda kırmızı boyanın tuvali tamamen ’tzfe.

ğını gördüm. Ellerimiz boyadan nasibini almıştı. Şehvetin basa»

lannı tırmanan sesimle. “Başka bir renk istiyorum,” dedim.

Bronz elimdeki fırçayı su kabına dokundurdu. Hiç vakit kar/rzde siyah boyaya daldırıp fırçayı tekrar tuvalle buluşturdu. Orta parmağını içime ittiğinde titredim. Kendimi daha çok kate. “Uspokoysya, moya devochka*,” diye fısıldadı. “Daha başJazaâs

böyleysen…” “Ne dedin?” diye sordum.

“Sakinleşmeni söyledim.”

“Ama öyle demedin, Bronz,” dediğimde huzursuzlanan birnzs: çıkardım. “Devochka, kızım demek. Bana tam ne dediğini söyfe.’

“Hani Rusça bilmiyordun?” diye sorarken bana şüpheyle bakı

“Ana dilim gibi bilmiyorum ki,” dedim. “Anne, baba. kız. raca gibi temel kelimelerin karşılığını biliyorum. Duya duya alıştığı-c-

limeler var. Moya zhena gibi. Bunu bana birkaç kere söyledin. Aûmini bilmiyorum…”

“Bir gün Rusça öğrenirsen, o zaman ne demek istediğimi olursun,

moya zhena.”

Elini yavaşça hareket ettirdi. Kasılmadan edemiyordum. Fâr

o durmuyordu. Bana süre tanıması gerekiyordu. Varlığına alı^zs

gerekiyordu. Yüzük parmağını da aynı hareketle ittiğinde gözlrr. gece gibi karardı. İkinci parmağını beklemiyordum. Çok senti. Di lediğimden daha sert…

Bronz! Adeta adını haykırdım. Bir sürü yıldız gözlerimin Ğofc* Sakin ol, kızım. 378

Cq">Scs„

Bronz II & belirdi. “Bronz… Bronz… Ah, Bronz…” Başım öne doğru düştü.

Tuvaldeki elimi yavaşça bıraktı ve beni boynumdan yakalayıp kendi ce doğru yasladı.

“Yanlış bir şey mi yapıyorum?” Soruşu karşısında kapanan gözlerimi hafifçe araladım. Bana daha

önce karşılaşmadığım duyguları tattırıyordu. Bunda yanlış ne olabi lirdi?

“Ne? Hayır!” dedim hızlıca.

“Neden kendini kasıyorsun o zaman?” Bronz daha önce kimseyle sevişmemiş miydi? Az önce bana süre

tanımaması, beklemeden ikinci parmağını içime itmesi, gereğinden fazla sert davranışları böyle düşünmeme neden oluyordu.

Onun geriye çekileceğini hissettiğim an, dudaklarımı çenesine bastırdım. “Kasıyorum çünkü daha fazlasına ihtiyacım var, Bronz. Ellerin bana bunları yaşatırken asıl içimde olması gerekeni düşün

dükçe daha çok kasılıyorum.” Bedeninin rahatladığını hissettiğimde

konuşmaya devam ettim. “Bu iyi bir şey.” İstemsizce onun içimde olduğunu hayal ederken buldum kendimi. Parmakları bana bu denli zevk veriyorken o, daha fazlasını bahşede

cekti. Dudaklarımdan derin bir inleme döküldü. “Ah…”

“Sikeyim, Hisar,” dedi arsızca. “Sesin…” “Sesimi daha çok duymak istiyorsan ne yapacağını anlamışsındır umanm.” Hareketlerini hızlandırdı. İki parmağı da içimdeydi. Gel git yap

tıkça duvarlarım kasılıyordu. Sert davranışı kendimi tamamen kapat-

luama neden oluyordu. Bronz tekrardan fırçayı tutan elimi bıraktı. Katı bir şekilde kapanan bacaklarımı zorla araladı. “Sen nasıl bir şey

sin, Hisar?” “Ah, daha hızlı.”

Tuvalde bir şeyler çizmem konusunda yardımcı olmaya devam etti. Kalçamdaki sertlik taş kesilmişti. İçimden akan sıvılar onun pan tolonuna dökülüyordu. Başka zaman olsa rahatsız olacak adam tam aksine bundan hoşnuttu.

Dudaklarımdan dökülen inlemeler birer melodiydi. Yüzümü tek-

ra ona gömdüm ve dudaklarımı

teniyle buluşturarak boğukça inle379

CamScanner ile tarandı

Öz<e Naz dim. “Alı. Bronz,” derken dilim (utulmuş gibiydi. "İdlerinin bubd» iyi olduğunu nasıl daha önce söylemezsin?’’ Adını haykırdıkça hızlandı, hızlandıkça haykırdım

“Kızım,” dedi nefes nefese bir hâlde. “Keşke sesini çizcbıhcm”

K< kolay kolay adımın Hisar okluğunu bilc-

jiK/iln, Nefel.” İdimi çenemin alıma koydum, “Gerçekten beni nereden laniyoruun?”

Bakışlarını masada en sessiz duran adama doğru çevirdi. Kehribar gözleri odağına alilken, “Bronz’dan,” dedi. Çarpık bir şekilde gülüm

sedi “Yakalandık pekâla, Olayları gizleme konusunda iyi değilim. Onun sayesinde bu adını biliyorum.” Onun gibi gülümsedim. “Yoksa Bronz gibi resitallerimi kaçırma

tyan biri inisin?” “Bir keresinde seni dinledim,” dedi Nefel. Dost görünümlü şeytan

gibiydi. Laren en azından rengini belli ediyordu ama bu kadın saman

altından su yürütüyordu. “Bu işte gayet iyisin.” “Bir keresinde beraber katılmıştık,” diyerek araya girdi Bronz. “Orada senden Hisar diye bahsedince akimda o isminle kalmış olma

lı. Sen nasıl istiyorsan o şekilde hitap edecektir.” Güçlü bir tonda, “İmparatoriçe,” dedim.

Masadaki herkesin bakışları aniden beni buldu. “Derken?” dedi Nefel. Kafası karışmışa benziyordu. “Sen nasıl istiyorsan o şekilde hitap edecektir, dedi ya Bronz,

paratoriçe diye hitap etmeni

İm

istesem acaba abartmış mı olurum, Ne

fel?" Düşünüyor gibi yaptım. “Sanırım hiç abartmış olmam.”

Ncfd’in gülüşü hızlıca solarken, “Arkana’da bir İmparatoriçe’miz

yok," dedi. “İyi ya, bu boşluğu kapatmış olurum,” derken Bronz’a bakarak gfe kırptım. Dikkatli bakışlarını üzerimden çekmiyordu.

Yemeğinden bir lokma alıp, “Böyle bir şey ne yazık ki mümkün değil, His,” dedi Nefel. Artık bana His diye hitap etmeye başlamıştı.

“Şansına küs.” En büyük şansım büyükannem Roza’ydı. “Azize kartına sahip olarak Sanaç gibi Bronz’un sağ kolu musun

yoksa daha tekil mi takılıyorsun?” diye sordum. “İkisi de biraz var,” dedi Nefel sakin bir tonda. “O ne isterse o olur. Ej davada onanlayız. Birbirimizden her zaman haberdar oluruz.”

Dudaklarım hafifçe kıvrıldı. “Her zaman?” diye tekrar ederken bu kama takıldığımı belli ettim. “Emin misin öyle olduğuna, Nefel?”

’M Camscanneriletarand,

A’az Bronz’un bakışları beni bulup oldukça sert bir şekilde haklı (

kıl ne yapmaya çalıştığımın farkındaydı, “Evci,” dedi Nefel hiç ıvddütsüz.

“Peki 3 Mart gecesi onu kurşunladığımı da biliyor musun?” sorarken gözlerimi avcı edasıyla kıstım. “Ya da 26 Mart akşamı ıç.*,

de bulunduğu evi patlattığımı…” “Ne?” diyen sadece Nefel değil masadaki üç kişiydi. Serdi11{

Viran da en az Nefel kadar şaşkınlıkla bakıyordu. “Şakayı bırak. Hisar.” dedi Bronz oldukça ciddi bir tavırla. Bn

öfkelenmişti. “Şaka mı yapıyormuşum?” derken öne doğru eğildim. Yüzümde

korkutucu derecede tehlikeli bir ifade vardı. “Sol göğsünü aç ve her kese yalan söylediğimi kanıtla. Çünkü oraya baktıklarında yalnıza

sana yaptığım vurgunun izini görecekler.” “Uzatma,” dedi Bronz, harflerin üstüne basa basa.

“Tamam, His’in şakacı bir kimliği var ama onu daha önce hiç bu kadar ciddi görmemiştim,” dedi Serdal. "Bronz, 3 Mart ve 26 Mart tarihleri arasında neredeydi, Nefer

diye sordu Viran. “26 Mart tarihinde benimle konuştu,” dedi Serdal. “Olduğu yerde bir bombanın patladığını, suikaste uğradığını söylemişti. Sonraki te lefon çağrımızda ise yapanları bulduğunu söylemişti.”

“Değil bunu yapmak, aklından geçirmesi bile Bronz’un onu öl dürmesi için yeterli bir sebeptir,” dedi Nefel. “Kimse böyle bir şeye cesaret edemez. O yüzden şakacı bir kimliği olduğunu düşünmek ıs*

tiyorum. Diğer türlü Bronz tarafından çoktan öldürülmüştü.” “Belki de Bronz’u yeteri kadar tanımıyorsunuzdur vcbenokışiy. tanıma şerefine nail olmuşumdur,” deyip Bronz’a meydan okuma baktım. “Afiyet olsun size.”

Bronz burnundan sert soluklar alırken elini yumruk yapmıştı Ün

yeterince sinir ettiğime göre kaniim gerçekten doymuştu. Yıstn»’’ merak ettiğim için tuvaletin olduğu yere doğru gittim. Tanı kondca

gireceğim sırada duyduğum sesle olduğum yerde kaldım. “Yapına, Sanaç…” diye fısıldadı Yasmin. Sesi alçaktı.

’.MU

Ca,ns^n er ile

Granat

Bronz II “Öğünden beri aklımdan çıkmıyor,” dedi Sanaç acı çeken bir ton da. “Çocuğunun olduğunu öğrendiğimden beri günleri tarihleri he saplamaktan kafayı yedim. Ki ben sayıları çok severim, Blondinka.” “Hiçbir şeyi hesaplama!” Dişlerinin arasında mırıldandı Yasmin. “Kafanı da boş yere yorma! Sadece hayal kırıklığına uğrayacaksın, Sanaç.” “Elimi tutana kadar ihtimal vermedim,” dedi Sanaç. Bağırmamak için kendini zor tutuyordu. “Elimi tutunca kanım kaynadı, içim ısındı. Tekrardan yaşadığımı hissettim ben. Hem de öyle böyle değil. Elin den düşürmediği araba figürlü anahtarlık bana ait! Yıllar önce bu ço cuğu gördüm ben, üstelik ona anahtarlığı veren de benim!” Sikeyim. Sanaç’ın dedikleri zihnimde gezerken, fark ettiğim ger çekle olduğum yerde kalakaldım. Sanaç, benden dolayı Yağız’ı görmüştü ve Yağız benimle birlik teyken Sanaç ona arabalı anahtarlığı vermişti. Yasmin’in bundan ha beri yoktu. Kısa bir sessizlik oluştu. “Eğer bu çocuk benim çocuğumsa bilme ye hakkım var! Kendini benden yıllar boyunca gizledin! Ama çocu ğumu gizleyemezsin, er ya da geç gerçekler ortaya çıkar!”

Çocuğumu. Onların geçmişini deliler gibi merak ediyordum. Nasıl tanıştıklannı az çok Sanaç anlatmıştı ama eskiden nasıl bir çift olduklarını kendi gözlerimle görmek isterdim. “Anneeee!” diye seslendi Yağız. “Bitti! Geliy mişin?” Sanaç yanımdan şimşek hızıyla geçip giderken beni fark etmemiş ti. Aradan biraz zaman geçtikten sonra Yağız ve Yasmin tekrar yanı mıza gelmişti. Herkes salonda oturuyordu. Nefel’in nerede olduğunu bilmiyordum, Safa ise bahçe kapısmda nöbetteydi. “Sen iyi misin, His?” diye sordu Yasmin. “Biraz gözlerin kızarmış.” “Gerçeği söylememi mi istersin yoksa yalanı mı?” dedim. Bronz yanıma gelip oturdu. Bilmiş bir tavırla, “İki türlü de doğru yu söylemeyeceksin,” dedi. “Bu tanışıklık nereden geliyor acaba?” diye sordum. Ses telle rimde bariz bir alay vardı. “Benim hakkımda bu kadar hüküm ver

395

CamScanner ile tarandı

Özge Naz melerin, beni tanıyormuş gibi bakmaların… Artık gerçeği söyleye

misin, Bronz?” Serdal hafifçe öksürüp, “Kavga edip durmayın.” dedi. “Ç^

var.” “Evet, Viran varken böyle şeyler konuşmayın,” dedi Sanaç güleri

Viran buz gibi bir sesle, “Sanaç, abiciğim fazla oluyorsun, olma.’

dedi. “Ne o.yoksa beni de mi öldürür-” Sanaç’ın sesini kesen şey Yas-

min’in öksürüğü oldu. “Öpersin, diyecektim ne öldürmesi? Bu adc hiç birini öldürecek tipe benziyor mu? Anca öper!” “Sıçtın, sıvıyorsun şu an,” dedi Serdal. “Hiçbirinizde baba olacü

kılık yok. Ne biçim adamlarsınız, ben kimlerin ortasına düştümbil miyorum ki!”

Elini Yağız’a uzattı Serdal. Yağız hızlıca onun yanına gittiğinde Serdal kulağına kulak üstü kulaklık takmıştı. Yanında rahatçakoo

şahm diye bunu yapmış olmalıydı.

Fakat çok geçmeden Yağız kulaklığı yere fırlattı.

Bronz, “Bütün işimiz gücümüz bitti, sıra baba olmaya mı geldiT derken dilini damağına vurdu. “Hem benim zaten kızım var. Babalâ tattım sayılır, fazlasında da gözüm yok.”

“Bronz’un baba olduğunu düşünemiyorum hiç,” dedi Sanaç.

“Çocuğu doğar doğmaz, ‘Bana Bronz derler’ diyerek el kadar b;-

beğe racon keser,” dedim gülüşlerimin arasında. Bronz bana imalı bakışlar atarken, “Hoşuna gitti bakıyorum.” dedi. “Seninle ilgili her şey hoşuma gidiyor, Bronz,” diyerek göz tap

tım. “Kocam diye demiyorum güzel racon keser. İyi ki evlenmişiz? Yağız ve Sanaç aynı anda ağızlarındaki suyu püskürterek, “Nt

diye bağırdılar. “Şaka,” dedim, ikisiyle de uğraşmak istemediğim için. “Şaka yç-

mıştım.”

“Anne,” diye seslendi Yağız. Sesi suçlu edasıyla geliyordu. “Ûtüm ışlandı. Şu döktüm yanlışlıkla. Geyçekten bileyek yapmada

Hiş evlendi şandım.”

396

a4

BronzU ‘‘His teyzen evlensin anneciğim,” dedi Yasmin. “Sen niye sorun ^n?”

“Benimle evlencek,” dedi Yağız. “Şadece büyümem laşım. Biraş Vûçûğûm!” İkisi beraber üst değiştirmeye gittiklerinde Sanaç, Yağız’a kederli

bir şekilde bakıyordu. Yağız üstünü değiştirip elinde kitapla birlikte yanıma doğru gelirken deli gibi gülümsüyordu.

“Hişdedi heyecanla. “Benim uyku şaatim geldi. Bana maşal anlatıy mışın? Şeşini öşledim!”

Elindeki masal kitabını elime aldığımda oturduğum koltukta bi raz daha yayıldım. Kibritçi Kız masalıydı. Bu masal ezberimde ol

duğu için kitabı kapatmak üzereydim ki Yağız’ın bakışları arasında

bu mümkün değildi. “Şen de gel!” diye söylenip Bronz’u kolundan

tutup yanıma doğru getirdi. Ona kirpiklerini kırparak baktı. “Kışın da gelebiy mi?”

“0 şu an burada değil,” dedi Bronz. “Sen diğerinin yanına geç,” demesiyle ona kaşlarımı çatarak baktım. Yağız, “Şanaç neyede?” diye sordu. “O da gelşin!” “Sanaç şu an kestiriyor,” dedi Serdal. “Yemek yedikten sonra uyu mayı çok sever.” Onun konuşmasıyla birlikte harelerim donuklaştı. Geçtiğimiz günlerde aklıma Yasmin’in dedikleri gelmişti. Yağız için, ’Yemekyedikten sonra uyumasına bayılıyorum” tarzında bir şey de mişti. İkisinin bu denli benzerliği göz dolduruyordu.

Yağız, “Hiş bişe maşal anlatcak!” dediğinde hava karannak üze reydi. “Şen kitabı tut! Hiş okuşun!”

Bronz ortamıza geçip otururken Yağız’a karşı çıksa da Yağız he

men ağlama rollerine bürünmüş, bir şekilde ikna etmişti. Masal ki tabını o tutarken sağında ben vardım, solunda ise Yağız oturuyordu. “Bir varmış bir yokmuş,” derken esnedim. Benim esnememle birlikte Yağız da esnedi. Bronz’un açmış olduğu ilk sayfada olanlara göz at tım ama orada yazılanları okumadım. “Bir haziran gecesinde, kimse nin kızı olmayan, evi olmayan, yalnız bir Kibritçi Kız varmış.” “Hiş, Mumcu Kış değil miydi?” dedi Yağız, anlatmama izin ver meden. 397 CamScanner ile tarandı

“Mumcu Kız’ımş” Boğazımı temizleyip koınışnuıyn devam cı. tim. “Mumcu Kız her güne yaşamak için bir mum yııkıyonııuş…”

“Peki sonlayı aynı mı?” diye sordu Yağız. “Mumcu kış. kihyitçı kış gibi ölçek mi?” “Ne olursa olsun sonları değiştiremezsin Yağız,” diye mırıldan,

dım. Ezbere bildiğim masalı anlattıktan sonra ikisinin de sesi kesil mişti. Yağız, Bronz’a sarılmış bir hâlde uyurken, Bronz da olduğu

yerde uykuya dalmıştı. İkisini öylece bırakıp, yanlarından ayrılarak

dışarı çıktım. Blok değiştiren Viran’ı görünce aramızdaki mesafeyi kapattım, Daha önce girmediğim bir bloğa doğru ilerliyordu. “Viran!” diye ses

lendim. Beni duydu ama duymamış gibi davranmayı seçti.

Girdiği yer hobi alanı gibi bir şeydi. Buranın ambiyansı daha farklıydı. Kasvetli bir ortam yaratılmıştı, mekânın ortasında geniş bir

bilardo masası vardı. Etrafta farklı oyunlar olsa da en dikkat çekeni oydu. Dinlenme bloğu bile olabilirdi, emin değildim.

Viran bilardonun yanına geçti ve ıstakayı eline alıp düzenli olan

toplara vurmaya başladı. Kendi kendine oynadığı sırada dudaklarının arasında duran sigarayı eline aldı. Bana alttan bir bakış attı. “Nereye

gidiyorsun böyle?” Rahat bir tavırla, “Yanına geliyordum,” dedim.

Viran Kül, yeşil gözlerinde alayla bana baktı. “Ne işin düştü?”

“Seninle konuşmam için illa işimin düşmesi mi lazım?” diye so rarken ters bir bakış attım. “İşine yaramayan kimseyle konuşmuyorsun da ondan dedim.” Si

gara dumanını sertçe dışarıya savurdu. Bakışlarım dövmelerine kay

dığında gözlerim kısıldı. Erkek portrelerinin yanı sıra kadın yüzüne ait portreler de vardı.

Yanma geçip oturduğumda elindeki sigarayı almak için hamle

yaptığım an benden uzaklaştırdı. Kaşlarını kaldırınca ona karşılık kaşlarımı çatarken tekrar uzandım. Bana bıkmış bir tavırla baktıktan

sonra sigarayı uzattı.

Viran farklı bir sigara çeşidi içiyordu. Kokusundan belliydi ve 398

Bronz II canını çekmişti. Sürekli kullanan birisi değildim ama yanımda biri içiyorsa benim de içesim geliyordu. İsli koku ciğerlerime yapıştığın

da yoğun dumanı üfledim. Sigara dalım ona geri uzatıp, “Bronz’u gördün mü?” diye sordum. Viran sigarayı yere atarak ayakkabısının altında ezdi. Umursa maz bir tavırla omuz silkip, “Sigara içtiğine göre burada olması an meselesidedi. Yeşil gözlerini gözlerime çevirdiğimde bir ormanın derinliğinde kaybolduğumu sandım. “Buralarda bir yerdedir. İkimize kızmaya geliyor.” Dudaklarımı büzdüm. “Bana kıyamaz o,” dediğimde kedi bakış lın attım. “Seni bilemeyeceğim. Ringe, teke tek dövüşe çağırabilir.” Kol kaslarını yavaşça sıktığımda bana, beni öldürecekmiş gibi baktı. “Sana kıyabilir.” Harelerinde sönmüş olan bir yaşamın ruhu barınırken kafasını ağır bir hareketle sallayıp gözlerimin içine yoğun bir şekilde baktı. “Sen ona kıyacaksın, değil mi Alatav?” diye sorduğunda ses tellerinde asılı olan tehlikeyi hissettim. “Bronz’u yok edeceksin.” Kalbimin üzerine bir ağırlık çöktüğünde kirpiklerimi dahi kırpma dan ona bakmaya devam ettim. “Henüz kimseyi öldürmedim,” diye mırıldandım. Doğru söylediğim nadir anlardandı. “İlkinin Bronz olması bir hayli ilgi çekici duruyor,” derken bariz bir şekilde alay ediyordu. Kısa bir sessizlik sonrası dudaklarımı araladım. “Adını seri katil olarak dünyaya duyuran sensin, Viran,” dediğimde bakışlarımı yere diktim. “Sen varken bana pek iş düşmüyor çünkü senin ilkin Bronz’du.” “Ne demeye çalışıyorsun?” diye sorduğunda çenemi tutup kendi ne doğru çevirdi. Yeşil harelerine damlayan kızgınlıkla birlikte bana bakıyordu. “Hiç,” dedim vc oturduğum yerden ayağa kalktım. “Ben şu kim liksize bakayım, yaramazlık yapmama rağmen ortalarda yok. Başına bir şey gelmiş olabilir, hiç hayra alamet değil.” Birkaç adım atmamla Viran beni kolumdan yakaladı. Soğuk par maklan koluma baskı uygularken, “His,” dedi. Sesindeki ton kaya gibiydi. “Bir lafı söylüyorsan devamını getir!”

399

CamScanner ile tarandı

“Dıveıum ki. bethâlde bir ıındıı kendini Bronz’un yanında bulmadut Sonuçta bu’ tetikçisin. Viran Kili. Dünyaya nam salmış bir sui

kastçısın. Nouıuıl bir zihne sahip değilsin, bana baktığında bir ölü beden gördüğüne cininim, insanlar sana iş vermek için servet yatırmaya

ha.nr. Aldığın bir iş üzerine kendini Bronz’un yanında bulmuş olabilir

sonra onu öldüremediğin için ortaklık imzalamış olabilirsin," dedim, ezbere biı şekilde. Dudaklarımda soğuk bir sırıtış belirdi. “Tabii bun lar sadece benim düşüncem. Eminim öyle olmamıştır, Ölüm Meleği.”

Viran bana aynı izleri taşıyormuş gibi baktı. “O zaman ikimizin de amacı aynı mıydı. Türk Lokumu?” “Ben onu gerçekten öldürmek isteseydim, çoktan ölü bir adam olurdu,” divc fısıldadım büyük bir soğukkanlılıkla. “Üstelik bunu ya parsam ne olacağını biliyorum. Sadece bir bedeni öldürmüş olurum.

Bronz’u değil.” Bir beden. Ondan

beden diye bahsetmek dilimde acı

bir taı bıraktı. O sadece bir beden değildi. Katasım iki yana sallayarak sıkıca tuttuğu kolumu bıraktı. “Onu öldüremezsin, artık değil.” Soğuk bir sesle. “Viran,” dedim, bakışlarımız buluştuğunda de

vam ettim. “Yağız sana Viyan dediğinde neden bu kadar kızdın?” Viran dilinden akım nefretle. “Çocuk sevmiyorum,’’ dedi. Bende sevmiyordum. Hiç sevmiyordum. Azıcık bile sevmiyordum. Ötesiyle nefret ediyordum. Görmeye, duymaya, bakmaya bile tahammül ede

miyordum. Yağız’a kadar. Güneşten bir parça olan sapsarı saçlı bebek Yağış’a kadar. Annesi yanında olmasına rağmen hıçkırıklarla ağlayan minicik bebeğe kadar. Bıçak kadar keskin bir dile sahip olmanın acısı Viran’ı oluk oluk

kanatacak kadarken, “Senin birini sevdiğini düşünmüyorum zaten,” dedim. “Fakat bu farklı bir şeydi. Hiçbir şeye tepki vermeyen sen, sessiz duran sen, aşırı öfke gösterdin.” Bana boş gözlerle baktı. Ken

dini kamufle etmeyi biliyordu. Diğer herkes gibi. Ben gibi. “Kendini ele verdin.”

Viran tehlike çanlarının çaldığı sesiyle, “Benden uzak dur, His.

Yoksa durmak zorunda bırakırım seni,” dedi. Bana kendi portremi vücuduna işletmek istercesine baktı.

•100

Bronz II “Zoru seviyorum Viyan,” diye mırıldanıp aniden duraksadım. “Pardon! Viran. Ölüm Meleği.” Bana bundan hoşnut olmamış gibi bakarken nasıl bir kadınla karşı karşıya olduğunu yeni fark ediyordu

sanki. Bu hikâyenin en kötüsü olmaya aday tek kişi bendim. Kötülük

benim kanimdi. Kanımdan geliyordu. Kan kaybından ölen ruhumdan.

Viran umursamaz bir tavırla bilardo oynamaya geri döndü.

“Viran,” diye seslendim. “Gerçekten benimle konuşmayacak mı sın? Benimle?”

Viran yeşil bakışlarını bana kaldırmayıp dudaklarını araladı. “Ses

sizliğe ihtiyacım var sadece, kişisel olarak algılama,” dedi. “Neden?” diye sordum. Yanına doğru ilerledim. “Hep sessizsin zaten, toplaşan üç kelimeden fazla konuşmadık.”

“Sessiz olduğumda insanları analiz edebiliyorum,” dedi Viran, kor kokan bir sesle.

“Bu sefer ne analiz ettin?” dedim. Meraklı, saf ve heyecanlı göz lerle ona baktım. Yeşil gözleri, simsiyah kirpiklerinin altından beni bulurken du daklarını hafifçe araladı. “Acaba diyorum,” diye başladı. Beni baştan

aşağıya rahatsız edici bir tavırla süzdü. “Kendi kendini bıçaklatacak kadar psikopatlaşmış olabilir misin?” Katliam günü bacağımdan yaralanmıştım. Ondan bahsediyordu. “Kendi kendime yaptıklarımı görseydin…” dedim en az onun kadar

sinsi bir tonda. “Bu sadece kısa bir fragmanı.” Kafamı olumlu anlam da salladım. “Bıçaklatacağımı da bilmiş olurdun.” “Bu evden gidesin yok. Sanki hep burada kalmak istiyor gibisin,”

dedi Viran bilmiş bir tavırla. Sorgulayıcı bakışları beni irdeliyordu. “Neden gitmiyorsun?” “Bu eve girmek için can atıyordum. Neden hemen çıkayım?” der

ken yüzümdeki sırıtışı silmeden konuştum. Aramızdaki ters çekim

den dolayı büyük bir kavga çıkacak gibiydi. “Neden girmek istiyordun?”

Gözlerimi kıstım. “Bu evde bana ait bir şey var.” “Neymiş?” “Bulmamda yardımcı olacaksan söylerim,” dediğimde geriye doğru ağır bir hareketle çekildim. “Yoksa söylemem.” 401 Camscanner İle tarandı

Özge Naz “Pay alırsam yardımcı olurum,” dedi Viran, büyük bir sahtelikle

“Hem burada en eskilerden biriyim. Serdal ve Sanaç benden sor« geldi,” diye devam ederken bana güven vermeye çalışıyor gibiydi

ama baştan aşağıya başarısızlıktan ibaretti. “Kendi evimden iyi bili

yorum burayı. Her bir santimetrekaresi ezberimde.” “Bronz’a ihanet etmek için fırsat kolladığını bilmiyordum,” de

dim. Hayret verici bir ifade yüzüme yerleşirken ikimizden de yoğun bir sahtelik akıyordu.

“Bronz’a ihanet edecek kadar kafayı yemedim henüz,” dedi

Viran.

Dudaklarımın arasından histerik bir kahkaha kaçtığında zorlukla

dudaklarımı birbirine bastırdım.

“İroni galiba,” dedim. Tam önünde durarak gözlerinin içine alay edercesine baktım. “Herkesin bir fiyatı vardır, Viran. Herkesin. Kim se benim fiyatım yoktur demesin, mutlaka bir değer biçilir.” Yüksek

topuklu ayakkabılarıma rağmen biraz daha yükseldiğimde kulağına doğru fısıldar bir tonda konuştum. “Yirmi altı, sana bir şeyler hatır

latmıyor mu hiç?” Kaşlarını çattı. “Ne saçmalıyorsun sen?” Öfkesi tenini kızartacak

kadar yükseldiğinde beni bileğimden yakaladı. “Yirmi altı bin mi desem, milyon mu desem, milyar mı yoksa kat rilyon mu?”

“Bana bak!” dedi Viran. Tamamen bana doğru dönüp dibimde bitti. “Ben diğerleri gibi senin nazına oynamam. Benimle açık açık

konuşacaksın, Alatav.” “Senin fiyatın,” dedim duygusuz bir sesle, kendimden emin tav

rımla karşısında durdum. Sesim hiç bu kadar korkutucu çıkmamıştı. “Bu fiyata Bronz’u öldürmeyi kabul etmiştin.” “Sen bunu nereden biliyorsun?” dediği an, bileğimi tuttuğu eliyle

etrafımda döndürerek beni duvara yasladı. Bir elini boğazımın ahıra

yerleştirip koluyla öldürücü bir baskı uyguladı. “Bunu ben bile hatır lamıyorum! Sen nereden biliyorsun?” diye bağırdığında olduğumuz yerdeki camlar titremişti. “Kimsin sen, Hisar Alatav?”

402 4 Cems^n„eri, e tarandı

r-

■ Bronz I)

Gülüşümü artık gizlemediğimde, onun karşısında kahkaha alımı-

nıak için zor duruyordum. “Yanlış,” dedim uyarır bir tonda. Kan ça

kına dönen gözlerine bakıp devam etlim. “His Ahılav.” “Sen. Bunu. Nereden. Biliyorsun?” “Sadece bunu da bilmiyorum,” dediğimde onu itip üzerimden uzaklaştırdım ve sırtımı duvardan ayırdım. “Diğer bildiğim şeyleri de duymak ister misin?” derken bu sefer yaklaşan ben oldum. “İstersin

bence.” Kulağına uzanıp sadece onun duyabileceği bir tonda önce kısa bir

ıslık çaldım, sonra fısıldadım: “Kili thc Bronzc*." Gülüşüm onu daha çok kudurttu. Parmaklarıyla boynumu hayvani

bir duyguyla sardı. “Tek kelime daha edersen,” dedi. Sesinde tehlike kol geziyordu. “Soluğunu keserim senin.”

Yüzlerimiz arasında hiç mesafe yokken Viran’ın öldürücü güzel likteki yüzüne tek seferde kafamı gömdüm, öfkeden kavrulan beden lerimiz, durdurulamaz bir raddeye giriş yaptı. Viran aldığı kafa dar besiyle anlık olarak duraksadı, eli saçlarımı kavramış, geriye doğru çekmişti. Aynı hamle ondan bana gelirken yan dönüp karnına tekine attım. Çevik bedeni savurduğum bacağımı yakalayarak kendine doğru çe kip kırmak istercesine bacağıma vurdu. Dudaklarımdan acı bir inle

me dökülürken bacağımdaki bıçak yarasının izi fena sızlamıştı.

Viran kamıma yumruk attı, sert olmaya karar verdiği açıktı. Kar

nıma yediğim darbelerden sonra çenemin altında dirseğini hissettim. Viran yemin eder gibi, “Öleceksin Alatav,” dedi. “Lütfen,” dedim yalvarır gibi. Güler gibi olmuştum ama gülme

dim. “Sen öldüreceksen memnun bile olurum, Kül.” Tırnaklarımı tenine bastırıp onun boynunu sardım. İkimiz de bir

birimizi bırakmamaya yemin etmiştik. Gözlerime çekilen perdeyle nefretim dışarıya aktı, parmak uçlarımdan akan tek şey ölümün kum soğukluğuydu. “Kendine hiç edinmemen gereken bir düşman edindin,” dedi Vi ran. Tükürürcesine konuşurken burun deliğinden kan sızmaya başla’ Bronz’u öldür.

403 CamScanner tarandı

()z,t§c Naz dı. Burnundan dudağına akan kan, çenesine yol aldı. “Beni karşına almayacaktın.”

“Ben hiçbirinizin dostu değilim,” dedim kelimelerin üstüne basa

basa. “Yalancılar ve yılanlarla dost olmam, Viran.” “Burada yalancı ve yılan varsa o da sensin, Alatav.” Viran’ın yumruğunu kaşımın üstünde hissettim. Bacağımla ona sert bir tekme attığımda hiç ara vermeden kaşımın acısının aynısını

yüzünde hissetmesini sağladım. Parmaklan boynumu yakalamak için

hamle yaptığında ona tekrar tekme atmak istemiş, ayağımı yakalama sına neden olmuştum. Beni bacağımdan tutup kendine doğru çekti.

Sert çekişinden dolayı yere düşünce topuklu ayakkabımın sivri kıs

mını tenine acımadan geçirdim. Çok geçmeden ikimiz büyük bir kavgaya girişmiştik. Viran ne ara yere düşmüş, ben onun üstüne ne ara atlamıştım, bilmiyordum. Yer

de yuvarlanmaya devam ederken beni üstünden atmaya çalışıyordu ama başarılı olamıyordu. Uzun tırnaklarım teninin çoğu yerine hasar

vermişti. Üzerine bir zebani gibi çöken bedenim, bir başkası tarafından çe kilip beni tek hamlede Viran’ın üstünden almıştı.

“Ne oluyor!?” dedi Bronz. Bakışları Viran’ın kıpkırmızı kesilen suratmdaydı. Tekrar atakta bulunurken, “Viran! Uzaklaş!” diye kük redi adeta. Serda!’m beni çektiğini hissettim. Buna artı olarak Zorlu da beni

tutuyordu. Bir anda odanın içi bu kadar insanla nasıl dolmuştu bilmi

yordum.

“Viran!” dedi Bronz, onu elinden saniyelik hatayla kaçırdığı için ikimiz arasına giremiyordu. Viran beni öyle bir yakalamıştı ki, ancak öldürürse rahat bırakırdı. İkimizin arasına kimse giremezdi, Bronz ve

diğerleri boşuna uğraşıyordu. Bronz’u uzaklaştırmak adına ittiğimde kendime yer açtım.

“Hisar bırak!” dediğinde Bronz, Viran’ı alamayacağını anladığı için beni tutmaya çalışıyordu. Yumruklarım Viran’ın üzerinde gezer

ken Bronz da arada nasibini alıyordu.

404 CamScanner ile tarandı

Hvmız II “Anıma koyayım ben böyle işin!” dedi Viran. Bronz aniden beni

kucaklayınca Viran’ın üstünden kalktım. Viran yerden hızlıca doğ uldu. Dağılan saçını başını düzeltme gereği duymadan, “Gidiyorum ben,” dedi dişlerinin arasında. Yediği yumruklardan dolayı dudağı kır

rıyordu. Kor srzı çenesine doğru akarken elinin tersiyle yüzünü sildi.

■‘Bunun olduğu yerde kalırsam öldürmeden durmayacağım.’’ “Sakin ol, şampiyon,” dedim, sinir stresimi atmış gibiydim. "Ihı

kadar sinir adamı öldürür.” “Sizi yalnız bırakmaya gelmiyor! Ne işiniz var burada?!” dedi

Bronz. İkimizin sonunda ayrılmasıyla beni de kendisiyle beraber ayağa kaldırdı. “Birbirinizi boğazlayacak kadar ne oldu?” Bronz, ko

nuşması için Viran’ın göğsüne doğru sert bir yumruk attı. “Cevap ver, Viran!” “Vermeyeceğim!” dedi Viran. Aldığı yumruktan ötürü geriye doğ ra sendelemişti.

“Cevap ver!” dedi Bronz. Ona bir yumruk daha attı. Bu daha çok aklını başına getirmek için atılan bir yumruktu. Viran yoldan çıkmış

tı. çıkartan bendim. Kayışı kopmuş, kafesinden dışarıya sahnnııştı. “Lafımı tekrar etmeyeceğim!” “Beyler…” dedim, bu sefer ikisinin arasında giren bcıikcn

Bronz’un daha fazla Viran’ı tartaklamasına izin vermeden bedenini

tüm gücümle geriye doğru ittim. “Benim için kavga etmenize gerek yok. Ben hepinize yeterim.”

Bronz sanki onu itmemişim gibi hiçbir şekilde yerinde kımıldamazken Viran’la burun buruna geldi. “Bronz!” dedi Viran. "Sana eli

mi kaldırmak istemiyorum!”

Bronz, Viran’ın çenesinden tutup onu sarstı. “Bir daha benim evimde böyle davranışlarda bulunacak mısın?” diye öldürücü bir ton

da sordu. “Hak edene hak ettiği gibi davranırım!” dedi Viran, kan bulanmış

dişlerinin arasından sertçe konuştu. Biriken kanlan başım yana çevi

rip tükürdü. “Kadın diye alttan alacak değilim!” “Başlatan benim,” dedim. Kafamı ona gömüp ortalığı yangın ye rime çeviren bendim. “Bana göre adil bir dövüştü.”

105

C®’»>SCa

tiz^r Nm “Silkin!” dedi Bronz. Koyulaşmış gözleriyle, bir abı edasıyladeğij de ona gerçek anlamda Bronz gibi bakıyordu. Herkesin bakmaktan korktuğu Bronz gibiydi. “Benim evimde, benim yanımda sakın bir daha böyle bir şey yapma, Viran Kül. Tekrarı olursa aynı cümleleri kullanmayacağıma, aynı tavrı sergilemeyeceğime emin olabilirsin!” Viran bana bakmak üzereyken Bronz önüne geçti. “Git şimdi.” Başıyla bloğun dışını işaret etti. “Üstünü başını dü

zelt ve olman gereken gibi ol, diğerlerini alıp toplantı odasına geçin.

Birazdan geleceğim. Geldiğimde seni aynı şekilde görmek istemiyo rum» Viran.” Bronz onu rahat bırakınca Viran ağzında biriken kanları yere tü kürdü. Viran’ın yeşil gözleri beni bulunca yavaşça göz kırptım.

Göz kırpmamla Viran’ın dudakları kenara kıvrıldı ve hafifçe gü lümsedi. Onun gülmesiyle ben de gülümsedim. Oyuncular birbirine hiç yabancı değildi. Düşene kadar herkesin bir maskesi vardı. Bronz onun arkasından bana dönmeden hemen önce yüz ifadem duygusuz bir hâle bürünmüştü.

Şekil değiştiren bir insan olsaydı, o kesinlikle ben olurdum.

CamScanner ile tarandı

emal Süreya’nın da dediği gibi,

C

hisler söylenmemeli, hisler

hissettirilmeli.

Hissettiğim güçten dolayı gözlerimi aralamak zorunda kal

dım. Beni uyandıran şeye dikkat kesilirken ışığın açık olmasıyla ra hatlamıştım. Bronz’la uyuyordum. Evet, bu hayal etmemin ötesinde bir şeydi ve biz birkaç gecedir

bunu yapmaya devam ediyorduk. Ne o bir şey diyordu ne de ben. Sanki hep buna ihtiyacımız varmış gibiydi. Gün içinde nerede olur sak olalım gece olduğunda uyumak için bir araya geliyorduk.

Onunla uyuduğum kaçıncı geceydi bu? Artık günleri aklımda tutamıyordum. Kaç mumum kaldığını bile

bilmiyordum. An’daydım, an’ı yaşıyordum ve an’da kalıyordum. Sayılı gün çabuk biterdi ve ben hiç ölmeyecekmişim gibi yaşı

yordum. Beraber uyuduğumuz her gece uyumadan önce Bronz beni yara

izimden öpüyor,

bacaklarımın arasına yerleşiyor, ışıktan rahatsız ol

duğu için yüzünü göğsüme gömüyordu.

Karanlığı seviyordu.

•107

CamScanner iletarand,

Şimdi ise pozisyon değiştirmişti, direkt olarak bana sarılıp. Bana neden sarılıyordu ki? Daha önce hiç böyle bir şey yapma^

Beni uyandıran da pozisyon değiştirmesiydi.

“Bronz,” diye fısıldadım. Beni kızıyla karıştırmış olabilirmiy^ Daha önce bana sarıldığını hatırlamıyordum. Beni defalarca larının arasına almıştı ama sarılmakla, kollarında olmak arasında^

lar kadar fark vardı.

Uyanması için hafifçe koluna vurdum. “Bronz,” diye tekrarla^. “Bana sarılıyorsun!” Sitem gibi çıkan sesime karşılık uyumaya^ vam etti. Uykusu derin gözüküyordu ve uyandırıp uyandırman^

arasında kalmıştım. Bakışlarım dijital saate kaydı. Sayıları okudum.

00.00’dı. Saat tam gece yarısı olmuştu, artık ertesi güne geçiş yapmıştık.

Bir mum daha sönmüştü ancak bu sefer onun kollarının arasında;,,

dım. Mumlara değil; an’a odaklandım.

Ölmek için güzel bir yerdi kollan.

Bu gece kollarında ölmei^

terim. Gözlerimi kapatıp bana sarılmasının keyfini çıkarttım. Onasanlmamıştım. Beni sarmaladığı için hareket edemiyordum. Yalnızca:

bana sarılıyordu. Sanırım hiç aynı anda birbirimize sanlmamıştık.

Yüzümü onun göğsüne gömdüm ve kehribar kokusunu doyasıy. içime çektim. Hiç tatmadığım bu hissin bana yaşattığı duyguyu aki ma kazıdım.

Sanki yalnız değilsin der gibi sarılıyordu. İlk defa gerçekten de yalnız olmadığımı hissettim. Saçlarımın üstüne sıcak dudaklannı yerleştirdi. Gerçek mi yds

rüya mı olduğuna emin olamazken gerçek olmasını umarak keris

onun kollarına bıraktım.

Hayır, sil. Kollan değil, kalbi. Kendimi kalbine bıraktım. Orada bana bir£ olmazdı.

408 Carnsca „ Csr>nef ,7_. ’arsrw,

Ih on/ II Sabah olduğunda mutluluğum yüzümden okunuyordu. İsler isickendimi gülümserken bulmuştum. Ağzını kulaklınuna vanıcııkiı.

İtam; kalkana kadar bana sarılmaya devam etmişti. Bunun ^'k mi ya da sanrı mı olduğunu ayırt edebilmek için ara ara uyanıp Vr.tn’l etmiştim.

O gerçekti. Bana sarılmıştı. Kollarının arasında uyumama izin vcmıişn. Paha biçilemez bir hisli.

Bu gece kollarında ölmek isterdim, demiştim ama o yeniden doğ-

r.sağlamıştı.

Asansöre yöneldiğim sırada ortalıkta gezen küçük bir ördek gör-

dim. Yağız tek başına üstündeki, sarı ördek baskılı gecelik takımıyla cadın oraya koşturuyordu. Tek başına olduğu için yanına gitmeye hm verdim. Yağız benim gürültümle birlikte bakışlarım bana doğru çevirdi, ördek ağzını büküp, “Teyşe,” dedi. Bana doğru gelip bacağıma sarıl

dığında çenesini kaldırdı. “Yüşüne n’oldu?” Tiran’la kavgamın izleri yüzümdeydi. Dudağımın kenarında hafif

bir çizik, kaşımda ise bariz bir yara vardı. “Biraz yaramazlık yapmış olabilirim…”

“Şen de mi Yaşmin’i siniylendiydin?” Kafamı salladım. “Yasmin çok kızdı ama geçecek,’’ dedim üzül memesi için. “Önemli bir şey değil. Hem bayağı iyileşti.”

“Öpeyim de geçşin.” Ellerini bana doğru uzattı. Onun boyuna eği

te beni öpmesine izin verdim. Sapsan olan saçlarını karıştırdığımda, “Yağış’ım,” diye fısılda dın. “Sen niye bu kadar erken uyandın, ördeğim?”

“Kediyi göymek için,” derken kirpiklerini kırptı. “Ama şu an burada değil,” dedim. Bakışlarımı etrafta gezdirdi

ğimde ondan başka kimseyi görememiştim. Evin içinde herkes var

diye biliyordum. Her dakika yanımda olan Bronz bile ortalıkta yoktu. Yağızdudaklarını büzdü. “Göymeden gitmek iştemiyoyum, İliş.”

Bakışları omzumda asılı olan çantamı bulduğunda, “Buydun gitçek miyiz?” diye sordu. “Şanaçı biy daha göyemcyccck miyim?”

Onun sorusunu es geçip, “Annen nerede?” diye sordum.

409 CamScanner ile tarandı

.V.’jz “Uyuyo,” dedi minicik elleriyle gözlerini ovuştururken, “(ı nnıtlu göydüın. Ama babamşış. Babamın yanında hiç mutlu

Babam onu üzüvo.” Yağız küçük olmasına rağmen böyle bir yaşantıya maruz kalfy

için diğer yaşıtlarına göre bazı şeyleri daha iyi anlıyordu. Anne^

çok düşkündü. Onsuz asla uyumazdı. Babası sandığı Utkan’ıda^ seviyordu ama annesi karşısında bir hiçti.

Elimi ona uzatıp, “O zaman annenin mutluluğunu bozmayalım; dedim. Yasmin uzun zamandır bu kadar rahat uyumuyor olabilirdi Hoş, eskiden terk ettiği adamla aynı çatı altında çok rahat olduğu^

söyleyemezdim. “Çiçeğimiz biraz daha uyusun. Sen aç mısın? Kah valtı hazırlayayım mı sana?”

Kafasını hızlıca salladı ve göbeğini açıp yavaşça okşadı. “Acıktım.” “Gel o zaman, karnını doyuralım.” Biranda bacağıma sarıldığında, “Hayıy, duy,” dedi. Mutfağa yö

nelmeme bile engellemişti. “Gitme.” “Ne oldu?” diye sordum. “Şanaç, şabah olunca gülen suyatlı omlet yapcam, dedi. Sen yap

ma Hiş. O yapşın.” Onu bacağımdan ayırıp poposuna yavaşça vurdum. “Koş o zaman Sanaç’ı uyandır,” diye direktif verdiğimde benden ayrılmış ama çok

uzaklaşmamıştı. Yağız elini ağzına aldığında çekingen bir tavırla, “Ben onu uyan-

dıydım ama uyanmadı,” dedi. “Uyandıyamayınca buyaya geldim.” “Eğer hemen uyanıp sana kahvaltı hazırlamazsa, üstüne işeyece ğini söyle.” Duyduğumuz sesle birlikte ikimizin de bakıştan arkaya

doğru döndü. Serdal Alpan Qarayev, ada tezgahına yaslanmış, elinde

kahve bardağıyla duruyordu. Yağız kenara doğru geçip Serdal’a baktı. “Üştüne çiş yapayım mı

peki?” diye sorduğunda dudaklarımı birbirine bastırdım. Serdal gülmeye başlasa da dudaklarında buruk bir gülümseme be

lirdi. “Sana temizletmesini istemiyorsan yapma,” derken tek birnok-

taya odaklanmıştı. “Onu sakın kızdırma, Sanaç blöf yapmaz.” Yağız bir şey demeden mutfağa girdiğinde ada tezgâhın önüne

410

Carns^nn

tarandı

Bronz II geçti. Eliyle uzanmaya çalışırken boyundan dolayı bir türlü musluğa

^emiyordu. Gökyüzünü aratmayan iri bakışları beni bulduğundu, •’Hiş.”dedi, “Boyum yelmiyo, bana şu vey!” Yanına doğru adımlarken, “Susadın mı ördeğim?” diye sordum. Yağız hızlıca kafasını sallayıp, “Hı hı,” dedi. “Çabuk ama ökem

kuşluktan,” derken dilini çıkarmıştı. Ona büyük bir bardakla su verene kadar sabırsız bir şekilde bekle

di Hine aldığı bardakla birlikte bir anda koşmaya başladı. Bardağın

çmdeki sular biraz taşmaya başladığında arkasından, “Bardakla koşmYağış!”

diye bağırdım. “Niye suyu içmeden gidiyorsun?!”

Yağız merdivenlere doğru tırmanırken yüzünde şeytani bir gülünı-

iOTCvardı. “Şanaç’ın üstüne dökeem!” Ona irileşen gözlerle bakarken az önceki oyunculuğundan dolayı

dudaklarım aralandı. Gerçekten susadığını sanmıştım. Serdal kahve bardağıyla birlikte mutfaktan çıkarken dudakları kıvrıldı. Yanımdan geçip imalı bir ses tonuyla, “Yalan konusunda birine çekmiş,” dedi.

“Hiç çekmemesi gereken birine.” Gözlerimi devirdim. Peşinden ağır adımlarla ilerlerken Serdal kendini televizyon karşısında duran

koltuğa bıraktı.

“Buraya gel Yağız!” diyen Sanaç’ın sesi kulaklarıma dolduğunda yüzümü buruşturdum. Sesi çok yüksek çıkıyordu. “Ben de senin üs tüne işemezsem bana da Sanaç Valacan demesinler!”

“YAŞMİN!” diye güçlü bir ses duydum. Çok geçmeden ardından,

“VİYAN!” dedi Yağız. “BYONŞ!” Konuşmasından dolayı gülme is teği gelirken adımlarımı hızlandırdım. “ŞOYLU!” demesine kaşla rım çatıhrken Zorlu işitme engelinden dolayı Yağız’ı duyamayacaktı. “ŞAFA!” diye bağırdı. Anlaşılan Yağız herkesi çağıracaktı. “ŞEYDAL!” Son kişinin ismini söyledikten sonra tekrar bağırdı. “LÜT

FEN KUYTAYIN BENİ!” Sürgülü kapıdan geçtiğimde Yasmin’in üstündeki siyah saten ge

celiğiyle merdivenlerden inmesi bir olurken bakışlarımız keşişti. Se

sindeki korkuyu iliklerime kadar hissettirerek, “Yağız…” dedi. “Nasıl uyudum ben bu saate kadar?” deyip sarı saçlarını karıştırdığı sırada

elindeki emniyeti açılmış silahı gördüm. “His, Yağız bağırıyor. Oğ

lum nerede?!”

411

Cams«nnerltetarand,

Ozgv :u

Yağız. Sanaçi uyandırmaya gidecekti. “Sanaç* ın odasında^; dedim lelaşa kapılmış hâlinden dolayı adımlanın! ona yönclua.”Sakın ol,’ diye mırıldandığımda yukarıdaki sesler kesilmişti. “Sü.. ol, Vasinin…” Yasının, mavi gözleri lavlara karıştığında bana kızgınlıkla bil .

"Ne demek sakin ol. 1 lis?! Bu evde katliam oldu! Sen ölmek (izcrcz

dm’** diye bağırınca boğazıma yumru oturdu. “Yağız?” diye seslen!.

Yağız gürültülü bir şekilde merdivenlerden inerken ikimizin <k bakışları oraya döndü. Yağız nefes nefese, “Yaşmin!” dedi. San uç

lan terden dolayı ıslanmıştı. Yasmin elindeki silahı hızlıca ortadan kaldırıp merdivenlerle

doğru ilerledi. Yağız annesinin üstüne atlayarak kendini ona bıraktı Yasmin kuş gibi titreyen sesiyle, “Oğlum,” dedi. Daha uykusu açıl mamıştı bile. “Niye bağırıyorsun anneciğim? Beni ne kadar korkuttu

ğunun farkında inisin sen?”

Yağız suçlu edasıyla bakışlarını yere indirdi. Nefes nefese olduğu için göğüs kafesi hızla inip kalkıyordu. “Ben biyaz yayamaşlık yap

tım." dedi. “Hiş gibi.” Beni annesine işaret etti.

Yasmin, oğlunun alnına dökülen perçem perçem saçlarını par

maklarıyla geriye doğru itti. Alnına öpücük kondurduğunda derin bir soluk aldı. “Kendi evimiz dışında yaramazlık yapmak yoktu hani?Ne anlaşmıştık anneciğim?” Kendini sakin tutmakta zorlanıyordu. “Na sıl ter içinde kalmışsın!” Çok geçmeden sarmal merdivenlerden aşağıya Sanaç inerken ba-

kışlan üzerimde gezdi. “Nerede o dağ ayısı?!” diye sorduğunda kim den bahsettiğini anlayamamıştım. Bakışları koltukta oturan Scrdal’lı

buluşunca ölke içinde, “Sen mi öğrettin git üstüne işe diye?!’’dedi.

Serdal ve Yağız birbirine masum bir şekilde baktılar. Serdal duılıklarını yavaşça araladı. “Haberim yok, Sanaç,” dedi sakince. “Kü çücük çocuk, biran kendini tuvalette sandıysa işemiştir. Olur öyle, bu an rüyayla gerçeği ayırt edemeyip işiyorlar.” “Siktirgit şuradan pezevenk kılıklı,” derken sesini alçak tutnuy çalıştı Sanaç. “Kaplan ’la otıınırkcn bana bir video izletnıişti. Kıphn’ı uyandırmak için oğlunu, ‘Git üstüne işe’diyorsun. Unutmadım” Serdal’m yüz ifadesi aniden değişirken artık gülmüyordu. Etrafta de li?

CarnScanner He tarandı

Bronz II rin bir sessizlik oldu. “İşedi bu çocuk üstüme! Hem de senin yüzün den!” Bakışlarını Yağız’a çevirdi. “Sizin yüzünüzden Bronz bir daha evine beni koymayacak, His’in işine gelir tabii.”

Yasmin oğlunu kucağına alıp ateş saçan gözlerle baktı. Soluk pembe dudaklarından, “Sanaç!” döküldüğünde Sanaç’ın bakışları sa ncın kadını buldu. Sanaç uykusundan uyandırıldığı için bir hayli huysuzdu. Yağız’a sert bakışlar atıyordu. “Sen karışma, Blondinka! Oğlun suçlu!” dedi.

Yağız en sonunda kısık bir sesle, “Şanaç,” dedi. “Ben şeni uyandıymaya çalıştım ama uyanmadın, şen uyanmayınca üştünc şu dök

tüm.” Kollarını annesine doladığında üzgün bir tavırla baktı. “An neme kışma şakın. Ben bişi yaptığım şaman babam hemen anneme kışıyo.” Sanaç’ın kirpikleri titredi. “İşemedim. Şuydu şadece. Şen de beni ışlat. Ödeşelim.” Yasmin duyduklarının etkisinde irileşen hareleriyle kaşlarını çattı ve onaylamayan bakışlar attı. “Yaptığın doğru bir şey değil, Yağız. Sanaç seninle sürekli olarak ilgilendi, istediğin yemekleri bile yaptı. Karşılığı bu şekilde olmamalıydı,” dedi. Yağız kafasını sallayıp annesinin kucağından aşağıya indi ve Sanaç’ın bacaklarına sarılıp kafasını kaldırarak ona baktı. “Özüy dile yim,” dedi, kirpiklerini kırparken. Şu an tam yavru bir ördek gibiydi. “Bayıştık mı?” Sanaç içinin gittiğini belli etmemeye çalışarak dudaklannı ısırdı. Yağız iki numaralı etkileyici bakışlarına dolu dolu gözlerini de ekle di. Dudaklarını tam büzdüğü sırada Sanaç dayanamayıp, “Yann sabah Serdal’ı uyandırmak için üstüne gerçekten işersen banşınm,” dedi. Yağız geriye doğru çekilip, “Hayıy, işemem!” dedi. “Anneşi yok, şonya nasıl banyo edecek? Beni hep annem banyo yaptıyıyo. Altına işeyenleri anneleri banyo yaptıyıy. Şeydal’ın anneşi yok İd,” dedi ğinde bakışlarını annesine doğru çevirdi. “Yaşmin, Şey dal’ı banyo yaptıyıy mışm?” Hep bir ağızdan, “Hayır!” diye bağırmamızla Yağız, korkmuştu. Yağız omuzlarını düşürüp çaresiz bir şekilde, “Ama başka anne yok ki,” dedi. “Hiş anne değil. O çocuk şevmiyor. Beni bile çok zoy şevdi…” His anne değil. His anne olamazdı. Bana doğra gelip AVA

CamScanner ile tarandı

tizçi’ Ikic.iK hıııınu

dohııuh

ve (•özlerimin

içine baktı. "Seviyoşıın beni di

mi İliş?" (iılncşk’iı bir parça suçlarını karıştırıp dudaklarımı burnunun üstü ılıhasındım. “Seviyorum tabii ki, minik ördeğim.” “lininim tamam, kimsenin üstüne işeme sakın,” diye araya girdi Sarnıç. “Annen kimseyi banyo lalan yaptırmayacak. Yok öyle bir şey unut hemen,”derken daha çok kendi zihnine düşenler için konuşuyor gibiydi. “Hem büyükler kendisi banyo yapar, duş alır.” “Ben ne şaman büyüyüm?” diye sordu Yağız. “Sen hep çocuk kal, Yağız,” dedi Sanaç. Diğerleri kendi hâlinde takılırken Serdal’m yanma doğru ilerle dim. “Bronz nerelerde?” diye sorduğumda meraklı gözükmemeye çalıştım. Uyandığımdan beri ortalıkta yoktu. Bakışlarını kaldırmadan, “Arkana’dadır,”

"Ne işi

dedi.

var ki?” dediğimde bunun mantıklı bir soru olmadığını

kafasını kaldırınca karşılaştığım yüz ifadesiyle anlamıştım. "Sen buralardasın diye evinde duruyordu. Malum, rahat durduğun

söylenemez. Normalde onu kolay kolay Arkana binasından çıkartamazsın,”diyerek açıkladı. “Gece gündüz çalışıyor, daha iyi bir düzen için.”

“Anladım,” diye mırıldandım. “Ben bahçede olacağım.” Dakikalar sonra yaz bahçesine geçtiğimde tek başıma oturmaya başladım. Hafif yağmur çiselediği için dışarıyı izlemeye koyulmuş

tum. Dışarıya Sanaç ve Yağız da çıktı. Peşlerinden Yasmin de gelmişti.

“Islanıyorsunuz,” diye seslendi Yasmin. Huzursuzdu. “İçeriye ge çelim mi bebeğim?”

“Şanaç’la oyun oynucaz. Şen git,” dedi Yağız. Sanaç’ın sırtına çıkmış deli danalar gibi koşturuyorlardı. Hâllerine gülümsemeden Bir süre boyunca yağmurun altında oyun oynamışlardı, Yasmin

ise ikisine de kızıp durmuştu. İçeriye gelmeyeceklerini anladığında

giymeleri için yağmurluk getirmişti.

Onları izlemek güzeldi. Tıpkı bir aile gibiydiler. Sanaç, oğlunun her şeyi yapmasına izin veren bir baba, Yasmin ise otoriteriyi elinde tutmaya çalışan bir anne gibiydi. IH

CamScanner He tarandı

Hinıiz II hileni

onlar felaketin poı ireninden

ibaretli,

Çok geçmeden herken oılnlıkhin kııyholnm.myln kabıığımı/ı çekil

dini. Bir süredir yoklardı. (,’meleyen y/ığınııııı izlerken yeninden uy.

nlınndıın. Ne kadar süre durduğumu bilmezken bıılıçcyc icknıı çıkan Yasmın’i gördüm. Beni görmesiyle yanının doğııı gelmeye Hiçindi,

Sabah kahvaltıdan beri bir karın ağrısı vardı. Benimle konuşmak r; rıyordu, bir türlü fırsat bulamadığından bnkışhınnıızhı anlaşmaya ça lışıyorduk.

“His,” dedi etrafını kontrol ederek. “Seninle konuşmam gerekiyor.” “Biraz yürümeye ne dersin, sarı çiçeğim?” diye sorduğumda unu

kendimle birlikle yaz bahçesinden dışarıya çıkardım, Bakışları ısrarla yüzümde geziyordu. Daha fazla dayanamayıp,

“Burada mutlu gibisin,” dedi. Benim mutlu olmamı çok istiyordu.

Benim mutluluğumu kendi mutluluğundan daha çok düşünüyordu. “Bronz’la uğraşmak hoşuma gidiyor,” dedim. “Onunkiyken haya tın gerçeklerinden bir nebze olsun kaçabiliyorum. Yanında ne kadar saçmalarsam saçmalayayım, alttan almayı başarıyor.”

“Gerçekten mutlu görünüyorsun ve bu hoşuma gidiyor,” deyip ya

vaşça gülümsedi. Etrafı bir kere daha kontrol etliğinde koca sahanın içine baktı. “Burada konuşmamız güvenli mi?”

“Golf sahasında her şey güvenlidir,” derken şapkayı kafama ge çirdim. Yaklaşık on dakikadır yürüyorduk ve sahanın ortasına hile ge lememiştik. Elime sopayı aldığımda lopla kendi kendime oynamaya

başladım. Rastgele bir atış yapıp giden topu izledim.

“Zenginler neden golf oynar biliyor musun?” diye sordum Yasmin’c bakarak.

“Bilmiyorum,” dedi. Sıkılmışa benziyordu. Bu tarz sporlar çok hoşuna gitmezdi. Onun, araba yarışlarına ihtiyacı vardı.

“Golf sahası çok büyük, burada konuşulan hiçbir şey kaydedile mez ve dinlenilemez,” derken diğer bir topa daha sertçe vurdum. Hiç

bir şey bilmeden kendimce oynuyordum. “Nefel’lc Bronz’u burada golf oynarken gördüm. Soluğu burada aldıklarına göre oldukça gizli bir şey konuşuyor olmalılardı.” Öğrendiği bilgiyle hareleri genişledi. “Senden gerçeklen korkulur. His.”

L

(h^c Naz

“Her neyse, oynamaya çalışıyormuş gibi gözükelim. Nc diyecek,

tin?" dediğimde atış yapması için sıramı Yasmin’e bıraktım. Benim aksime daha iyi atış yaparken, “İkizler sana ulaşamadıkla^ için bana ulaştı,” dedi. “Biri seni s orgu 1 ııyormuş. Sisteme düjmfy Bir süredir de devam ediyormuş.” Kaşlarımı çattım. “Kim?”

“Laren Sarah,” dediğinde kaşlarım havalandı. Beni sorgulamakta geç bile kalmıştı. Onunla ilk kez katliamda karşılaşmıştım. 0 zaman

dan beri sessizdi. “Hükümetin yasakladığı profiline girmeye çalışmış. Mesleğini kullanarak açtırma talebinde bulunmuş.”

“Şaşırmadım.”

“Kim ki?” diye merakla sordu. “Bronz’un korumalarından, hükümete bağlı biri,” derken onu sa

kinlikle izlemeye devam ettim. “Ona yasaklanmış dosyayı açık hâle getirin.” Yasmin atış yapmayıp bana doğru döndü. “Ne?”

“Duydun, Yasmin,” dedim sesimde beliren netlikle. “Ne görmek istiyorsa görecek. Bütün arşive erişsin. Bakalım ne kadar sürede Bronz’a ispiyonlayacak beni.”

“Saçmalama, His,” derken bana kızgınlıkla baktı. İfadesinde yo ğun bir endişe vardı. “Kim olduğunu ve geçmişini öğrenirlerse seni

bir saniye bile yaşatmazlar. Bronz için büyük bir tehditsin.”

Safa, golf aracıyla yanımıza geldiğinde, “Yenge?” diye seslendi. “Yengem?” dedim alayla. “Öyle söyleyince de bir garip oldu şimdi,” dedi Safa mahcup ol

muş bir tavırla. “Sonunda fark etmene sevindim, Safa.”

“Abim çağırdı da. Sizi götürmemi ister misiniz?” diye sorarken

bakışları ikimiz arasında gidip geldi. “Olur,” deyip araca doğru yöneldim. “Biz de geliyorduk zaten.” “Yağız hâlâ dışarıda mı Safa?” diye sordu Yasmin. “Evet, yenge,” dedi Safa.

Yasmin kaşlarını çatıp öfkeyle mırıldandı. “Ben senin nereden

yengen oluyorum, Safa?” 416

I Ca^nnerlletarandı

Bronz1| Safa hafifçe arkasına döndü. “Saygıdan öyle deriz, yenge,” dedi,

“Saygıdan.” Araç durduğunda üçümüz de inmiştik. Yasmin sinir küpüne dön

müş ifadesiyle oğlunun yanına ilerledi. Safa ile yürümeye başladığımızda, “Ahimle ortak olmayacak mı

sınız?” diye sorunca dikkatimi ona verdim. “Bence örgülün sizin gibi birine ihtiyacı var.”

“Sadece kart için ortaklık istiyor,” dedim sıcak bakmadığımı belli ederek. “Bana daha büyük şeyler vermeli. Mesela örgütü bana verir

mi? Vermez. O yüzden kart da ilgimi çekmiyor çünkü bende daha

iyisi var.” “Sizin kartınız mı var?” diye sorarken Zorlu’nun yanından geç mek üzereydik. Bakışları ikimiz arasında gidip gelirken dudaklanmı-

zıokuyordu. Hiç hoşnut değildi.

“Şşş.” Safa’yı susturdum. “Zorlu dudak okuyabiliyor ve benden hazzetmediği için Bronz’a yetiştirebilir,” derken yavaşça göz kırptım. “Sana da selam Zorlu! Müsaaden varsa biraz gezeceğiz!”

Zorlu kaşlarını çattı. Safa, “Abim bizi bekliyordu yenge, yanına

gitsek iyi olacak,” diyerek Zorlu’nun sert bakışlarından kurtulmaya

çalıştı. “Gidelim,” dedim. “Zorlu biraz kıskançtır,” dedi Safa ortamı yumuşatmak için. Zorlu

daha çok köpürürken Safa’ya doğru bir adım attı. Safa hızlıca geri ye çekildiğinde, “Kötü bir şey demedim abi!” dedi. Bakışları hızlıca

beni bulduğunda, “Biz gidelim yenge,” dedi. Bloğa doğru yürürken, “En sevdiğiniz koruma benim, değil mi?” diye sordu Safa.

“En tatlısı sensin,” derken gülümsedim. Gerçekten çok tatlı biri

siydi. Heybetli görüntüsünün altında kalbi yumuşacıktı. “Bunu Bronz abime de söyler misiniz? Beni bir türlü yakın koru ması yapmıyor, yıllardır istiyorum. Belki siz derseniz-” Tam o sırada Bronz karşıma çıkmıştı.

Bütün dikkatimi kendine çekip aldığında onu inceledim. Yüzünde garip bir ifade vardı. Daha önce görmediğim bir ifadeydi.

(İzı$’ X;i7 Safa lafını yarıda kesip, “Hemen görevime dönüyorum abi,” dedi

Bana baş selamı verip hızlı adımlarla uzaklaştı. “Gel. Hisar.”

Sesi de hiç olmadığı kadar garipti.

Bu dunun şüphe etmeme neden olurken daha fazla oyalanmadan dudaklarımı araladım. “Neden öyle bakıyorsun? Yine bilmeden bir

şey mi yaptım?” Sürgülü kapının dışında öylece duruyor olmama karşılık yavaşça kolumdan kavradı. “Mutfağa geçelim.” Beni de kendisiyle birlikte

yürütmeye başladı. Yağız, “Hiş!” diye bağırınca, “Yağış’ım,” diye karşılık verdim.

Koşarak yanıma geldi ve bacaklarıma dolandı. Bronz’un kolumu tu tan parmaklarını nazik olmayacak şekilde benden itti. Bronz onun bu hareketine kaşlarını çatmıştı.

“Biş paşta yaptık,” dedi Yağız. Heyecanı gözlerinden okunuyor du. “Şanaç’la beyabey! Çok güşcl! Tıpkı şenin gibi çok güşel oldu!”

“Hani, bakayım pastanıza,” derken elimden tutup beni tezgâha götürmesine izin verdim.

Pastayı gördüğümde acıktığımı hissettim. “Çok güzel gözüküyor gerçekten, ne için yaptınız?” Tarihi kontrol etmem gerekiyordu. Yas-

min’in ya da Yağız’m doğum gününü kaçırmış olabilirdim. “Üstünde mum bile var.”

“Senin için,” diyen Yasmin’di. “Benim için?” diye sormaya kalmadan diğer herkesi mutfağın içinde gördüm.

Yasmin sıkıntıyla, “Seni buradan uzaklaştırmam gerekiyordu çün

kü sürpriz yapacaktık,” dedi. “O yüzden golf oynayalım bahanesiyle oyalayabildiğim kadar oyaladım.” Şaşkınlıkla dudaklarım aralandı. “San çıyan seni!”

“İlk ben kutlucam!” diyerek ortaya atılan Yağız oldu. “Doğum günün kutlu olşun teyşecim. Şeni çok şeviyoyum. İyi ki benim leyşemşin”

Onu saçlarından öptüm. “Asıl sen iyi ki benimlesin, Yağış’ım. Seni çok seviyorum.”

118 CamScanner He tarandı

Bronz B Onun arkasından Yasmin geldiğinde gerçekten kızarak baktım. Kızarmış bile olabilirdim. “Seninle sonra konuşacağım!” dedim tehdıtkâr bir tonda. “Beni ne kadar utandırdığının farkında mısın? Neden söylemiyorsun? Bilmiyormuş gibi rol yapardım!”

“Adı üstünde sürpriz,” dedi Yasmin. Gerçekten beklemiyordum. Gönleri unuttuğum için hangi tarihte olduğumuzun farkında bile de lilim. “Hep beraber kutlayalım istedim.” Bana sıkıca sarıldığında, “Seni çok seviyorum, kız kardeşim,”

dedi. “Asıl ben daha çok seviyorum,” dedim.

Yağız ve Sanaç pastayı tutarak üflemem için bana doğru yaklaştır

dılar. “Pasta için çok teşekkür ederim,” derken üstündeki yazıyı oku maya çalışıyordum. Yağız’ın yazdığı, anlaşılmayan harflerden belliy di. “Çok lezzetli gözüküyor, görür görmez aç olduğumu fark ettim.” Benim yerime Yağız dayanamayıp üflediğinde gülümsedim. San ki üflemek istemediğimi fark etmişti. “Eyimeşin diye üfledim!” diye şakıdı Yağız. Artık kaç mumum kaldığını biliyordum. 365 tane mum kalmıştı. Yalnızca bir senem vardı. “Nice yıllara terminatörlü lokum,” dedi Sanaç bana sarılırken. “Umanın benli geçen bir yılın olur.” “Barıştık mı?” diye sordum masumca bakarak. “Doğum günü kı zını üzmek istemezsin.” “Bir günlüğüne barıştık,” deyip göz kırptı. “Gece yansı olunca geri küseceğim.” Sıra Serdal’a gelince kollarını bana doladı. Saçlarımı karıştırdı ğında dağıttığı için ona kızgınlıkla baktım. Yüzümdeki ifadeyi görün ce hızlıca saçımı geri düzeltmişti. “Kaç yaşına girdin?” diye sordu. “Yirmi altı,” diye mırıldandım. Bu yaşımda kalacaktım. “Artık yirmi altıya girmiş bulunuyorum.” “Daha küçükmüşsün, aranızda en yaşlı ben kaldım,” dedi Serdal. “Kaç yaşmdaşın Şeydal?” diye sordu Yağız. Serdal ona beklentiyle bakan çocuğu karşılıksız bırakmadı. “Ağustos’ta otuz beş olacağım.” “Kocamanşın! Annemden bile büyükşün!” derken ona bakmak için kafasını geriye doğru attı. “Şana amca diyebiliy miyim?”

ı

419

t? CamScanner ile tarand,

“Sen anıca de, amcan yaşında sayılırım zaten,” deyip gülümsedi. “Şeyda! amca.” “Anıca de sadece, adımı söyleme mümkünse.” “Hayıy,” dedi Yağız. “Adını da şöylücem, Şeydal amca.” Viran bize katılmayıp tek başına oturuyordu. Ona aldırmadın Bronz’un karşısına geçtim. Yeni yaşımı tebrik etmeyen bir o kalmıştı Kollarımı ona dolayıp sıkıca sarıldım. Tıpkı gece onun buna sa rıldığı gibi. Gece yarısı doğum günüm olduğunu biliyordu ve beni doğum günümün ilk dakikaları yalnız bırakmamıştı. Onunla birlikte, onun kollarının arasında girmiştim yeni yaşıma. Sadece farkında değildim. Umarım ölümüm de böyle olurdu ve ben hiçbir şey fark etmezdim. “Teşekkür ederim,” dedim fısıldayarak. “Hiçbir şey demedim bile,” dedi Bronz şaşkınlığından sıyrıldığın da. Herkesin içinde ona sarılmamı beklemiyordu. Bu yüzden de ona sarılan yalnızca bendim. Kolları öylece kalmıştı.

“Gece için,” diye ekledim. Sadece onun duyabileceği bir tonda mırıldanıyordum. “Teşekkür ederim. Bazen kelimelerle anlatamazsın. Ama hissettirebilirsin ve ben gece yansı ilk kez yalnız hissetmedim.” Saçlarımın üzerinden öptüğünü hissettim. “Mutlu yılların olsun.

Hisar,” dedi tekdüze bir sesle.

Onun kutlayacak bir doğum günü bile yoktu artık. Bronz olmak uğruna her şeyini feda etmişti. Bu durum moralimi bozarken kırgın

bir şekilde baktım. Keşke hangi tarihte doğduğunu bilebilseydinı. “Ben şarılıcam!” dedi Yağız. İkimizi ayırmaya çalıştığında Bronz bana satılmadığı için ayrılmamız kolay olmuştu. Onu kucağıma alıp

bana sarılmasını sağladım. Boyu uzadığı için Bronz’la yüz yüze ba kıyordu. Merakla, “Kışın geldi mi?” diye sordu.

Bronz’un anlamadığını hissederken, “Kızın diyor,” diyerek dü

zelttim. “Kızın geldi mi?” Bronz, “Kendisine bakıyorsun şu an,” derken ifadesizliğini korudu.

“Hayıy,” dedi Yağız kızarak. “O şenin kışın değil!” Hızlıca bana

döndü. “Dcğilşin di mi Hiş? Şen kimşenin kışı değilşin!” “Evet, ördeğim.” Sesim kuruydu. “Kimsenin kızı değilim.” Bu cümle nedensizce yüreğime oturmuştu. 420

CamScanner He tarandı

Bronz II “Bizim artık gitmemiz gerekiyor, His,” dedi Yasmin, “Senin dogunı gününü kutlayabilmek için güllümüzü uzattık ama artık gitsek iyi olacak,” “Ama Yaşmin kediyi göymedim!” “Kediyi sonra da görürsün.” “Gitmicem.” Yasmin bıkkınlıkla nefesini savurdu. “His teyzen bize kediyi ge tirecekmiş.” “Yağış,” dedim durumu kurtarmak adına. “Kedi bugün de gelme yecek, ben kediyi sana getirsem olur mu?” “Olmaş!” dedi Yağız.

Kulağına doğru yaklaştım. “Babası sana onu sevdirmeyecek, çok kıskanç bir insan. Ama onu sana getirirsem istediğin kadar sevebilir sin. Seçim senin,” diye fısıldadım. “Bunun için annenle birlikte eve gidip beni beklemeniz gerekiyor.” Yağız’ın bakışları yavaşça annesine doğru döndü. Kafasından bir şeyler hesaplıyordu. Benim kucağımdan inip annesinin elinden tuttu. “Yaşmin biş evimişe gidelim,” dedi Yağız. “Benim ödevleyim vaydı. Ödev yapmam laşım!” “Ne?” dedi Sanaç. Bakışları irileştiğinde bana ters bir şekilde bak tı. “Ne dedin çocuğa? Nasıl kandırdın da gitmeyi kabul etti?” “Hiçbir şey,” diye mırıldanırken yüz ifademi sabit tuttum. “Ödevi

varmış, duymadın mı?” Sanaç, “Bu çocuk okula bile gitmiyordur!” dedi. “Kreşe gidiyor,” dedi Yasmin. Sanaç, Yağız’ın boyuna eğilip onu kendine doğru çevirdi. “Gide cek misin Yağız?” diye sordu. “Sana arabalarımı gösterecektim, biraz daha kalsan olmaz mı?” “Gitmem gerekiyoy, babamı öşledim,” dedi Yağız. Sanaç duyduğu baba kelimesiyle hızlıca kendini toparlayıp ayağa kalktı. Sadece kafasını sallamakla yetinerek Yağız’ı rahat bıraktı. “Biz gidelim o zaman. His,” dedi Yasmin. Yanıma geldiğinde bana sıkı bir şekilde sarıldı. “Senden haber bekliyor olacağım. Bizi merak etme.”

421

Ca™«nner,(e

tarandı

Özge X:ız Yağız çantasını sırtına almış, elindeki ördek peluşuyla Bronz’^

karşısına geçmişti. “Kışını seviyor musun?” diye sordu. Soruşu o ta

dar tatlıydı ki, Yağız’ı alıp içime sokasım gelmişti.

“Neden soruyorsun?” derken Bronz ona doğru yaklaşmıştı.

“Meyak ettim,” dedi Yağız. “Kışını şevmiyoyşan aylık benim ol-

şun mu dicektim.” Bronz kaşlarını çattı. Bariz bir kıskançlık havaya yayıldı. “Sevi

yorum,” dedi. “Benim kızım, senin olamaz. O sadece benim kızım? Yağız’m bakışlan beni bulduğunda, “Şeviyoymuş.” dedi. Dudak

ları büzüldü. Bakışlarını tekrar Bronz’a çevirdi. “Meyak etme,bende çok şevicem. Şenin yokluğunu hiç ayatmıcam.” Yasmin elinde montla birlikte Yağız’m yanına geldi. “Gidiyoruzan-

neciğim,” dedi tatlı bir dille. “Bronz’a her şey için teşekkür etlin mi?” Yağız fevri bir hareketle tezgâhın üstüne çıktığında Bronz’laaynı

boya geldi. “Teşckküy edeyim,” dedi ve Bronz’u yanağından öptü

Bronz bunu beklemiyor olacak ki, öylece kalmıştı. Ben öptüğümde

de öylece kalakalıyordu. “Bro,” diye seslendi Sanaç. “Ben de onlarla birlikte gidiyorum? Yasmin ve Yağız’la vedalaştıktan sonra onları içim rahat bir şekilde

arabaya bindirip göndermiştim.

Herkes gittikten sonra can sıkıntısından oje sürmeye karar ver miştim. Bronz’a doğum gününü sormak istiyordum ama bana söyle

meyeceğini biliyordum. Bakışları normaldi fakat eminim içinde fır tınalar kopuyordu. Sonuçta hayatının bir döneminde doğum gününü kutlamış olmalıydı. Aklım ondaydı. Salona giren Bronz’u görmemle, “Bronz,” diye seslendim. Ko

nuşmaya devam etmem için beklentiyle bakarken adımlannı bana

doğru yöneltti. “Oje konusunda kararsız kaldım,” diye mırıldanarak kutu içindeki ojeleri ona gösterdim. “Sence hangisi?”

Çatılan kaşlarıyla kutunun içine baktı. “Hisar,” dedi tekrar tekrar

bakarken. “Bunların hepsi aynı renk?”

“Aynı renk mi?” diye sorarken kutudan birkaç tane ojeyi elime al dım. “Nasıl hepsi aynı dersin?” İki tanesini kaldırıp ona doğru tuttum.

“Bak bu simli, bu da mat. Sürünce aynı olmuyor.”

422

Bronz II

“Ama hepsi kırmızı” “Bu açık kırmızı” derken kutunun içinden farklı olanları seçtim. “Bu da koyu kırmızı.” “Ve bunların içinden bir seçim yapmamı istiyorsun?” Kafamı olumlu anlamda salladım. “Ben de neden saatlerdir aynı yerde otur duğunu merak ediyordum. Meğer bu yüzdenmiş.” “Elbise seçimine benzesin istemiyorum,” dedim hayıflanırcasına. “Bak bugün doğum günüm. En azından bunun hatırına bana yardımcı olabilirsin. Ojesiz bir doğum günü geçiremem!”

“Bir saate hazırlanman mümkün mü?” diye sordu.

“Ojemi seçmezsen değil bir saat, yüz saate bile hazır olmam. Oje benim kırmızı çizgim.” “Tamam seçeceğim, sadece ojeni de değil. Her şeyini seçeceğim.” Kaşlanm havalandı. “Sen sadece bana bir saate hazır olup olamaya cağını söyle.”

“Sen istedikten sonra her şey mümkün,” dedim bu fikrinden mem nun olurken. “Nereye gidiyoruz?” “Yemek yemeye.” Anlamsız bir bakış attım. “Bugün günlerden pazartesi, sen sadece pazar günleri dışarıda yemek yiyorsun.” “Bugün doğum günün,” dedi önemli bir olaymış gibi hissettirir ken. “Yani gün tamamen sana ait. O yüzden, bir saate hazırlan ki doğum günü kızıyla dışarıya çıkma şerefine nail olayım.”

Her hikâyenin iyisi olamazsın derler fakat biri hikâyemin iyisi ol mak için bütün şartlan zorluyordu. Bakışlarım üstümdeki elbiseye düştü. Bronz, benim için seçmişti. Zevki güzel ve farklıydı. Asla giymem diyeceğim tarzdaki bir elbise yi bana giydirmeyi başarmıştı. Elbiseyi görür görmez yalandan gü lümsemiş, giyip ona olmadığım söylemek üzereyken aynada kendimi görmüştüm. Çok farklı görünüyordum. 123 CamScanner İle tarandı

Tabii bu iyi anlamdaydı. Elbise benim için dikilmiş gibiydi. Diz. terimin üstünde bitiyordu. Transparan kumaştı. Straplez olan elbise

nin göğüs kısmı ince taşlarla doluydu ve o ince taşlardan çapraz bir şekilde boynuma doğru yine ince bir askı geçiyordu. Sırtım, belim deki gamzeme kadar açıktı. Elbisenin alt kısmında verev kesimle sol

bacağımda yırtmacı bulunuyordu. Uzaktan bakınca elbisenin duruşu kelebeğin tek kanadını anımsatıyor gibiydi. Çekici fakat bir o kadar

da masum duruyordu. Tek kelimeyle elbiseye bayılmıştım. Bütün her şeyin bir sanrıdan ibaret olmasından deli gibi korkuyor

dum. Genelde doğum günlerimi tek başıma geçirir ve anneme bir gün okuyacağı umuduyla mektup yazardım.

Şimdi ise yalnız değildim. Sarı çiçeğim sayesinde, diğerlerinin katılımıyla sürpriz yapılmıştı. Yıllardır aradığım adam benim için elbise seçmişti, doğum günümü kutlamak üzere bir yere gidiyorduk.

Lütfen bugün yaşadıklarım gerçeklikten ibaret olsun. “Neyin var?” Sessizliği bıçak gibi kesen onun sesi olurken bakışlarımı çevirip dikkatimi verdim.

Ne oldu

dcrcesine baktığımda konuşmaya devam etti. “Yasmin

senden daha mutluydu. Sanki onun doğum günüymüş gibiydi. Diğer herkes de öyle. Bir sorun mu var?”

Yüzümde yer edinen, saklamaya çalıştığım ifadeyi fark etmişti.

Sorun oydu. Hakkında hiçbir şey bilmemekti. Doğum gününü bile bilmiyordum. Ona dair bir şeyler bilmek isti

yordum. Hiçbir şey bilmemek haksızlıktı. “Yaşlanmak hoşuma gitmiyor,” diye fısıldadım.

“Sadece bu mu?” diye sorarken bana şüpheyle baktı.

“Sadece bu.” Keskin bakışları yolu takip ediyordu. Direksiyonu sağa kınp ara cın hızını alçaltmıştı. “Geldik,” dediğinde hem onun tarafındaki hem de benim tarafımdaki kapılar valeler tarafından açılmıştı. Kapımı

açan kişi elini uzattığında, ondan destek alarak arabadan indim. Kapı

yı arkamdan kapattı, Bronz da aracın motorunu kapatmadan aşağıya inmişti.

424

Bronz II Bronz, görkemli duruşuyla gecenin zifiri karanlığında yanımda belirdi, elini belime yerleştirdi. Birlikte yürümeye başladığımızda, kulağıma doğru eğilip kadife gibi bir sesle kulağıma fısıldadı. "Bura

yı gerçekten çok seveceksin.”

Çok nezih bir yere benziyordu. Beni öylesine buraya getirmiş

olamazdı. Bakışlarım etrafı taradı. Bildiğim bir yer değildi. "Buraya

özellikle mi geldik?” dedim ağır basan merak duygumla. “Evet,” dedi. “Sevdiğim bir yer. Eskiden sıkça gelirdim.” Eskiden demesine takılırken çok geçmeden dudaklarımı tekrar araladım. “Eskiden kastın… Bronz olmadan önce mi?”

“Evet.” “Bana geçmişini açmaya başladın sanırım,” dedim heyecanla. “Diğerleriyle hiç buraya geldin mi?” “İlksin,” dediğinde midem kasıldı.

Lüks mekânın kapısına geldiğimizde kapıda bizi karşılayan perso

nel, “Hanımefendi, hoş geldiniz,” dedi. "Beyefendi, siz de hoş geldi

niz.” Kapıyı açıp içeriyi işaret etti. “Buyurun.” Kendisi bizimle beraber yürüdüğünde içerisi oldukça kalabalıktı.

Dışarıdaki şaşalı ışıklandırmaya nazaran oldukça mütevazıydı. Karşı lama personeli sandalyemi çektiğinde yavaşça gülümseyip oturdum.

“Ne yemek istersin?” diye sordu Bronz karşıma geçtiğinde. “Buraya daha önce gelen sensin. Sıcak bir şeyler mi yoksa soğuk mu yemeliyiz?” Açtığım menüyü incelerken farklı lezzetlerle karşı

laştım.

“Önce soğuk yemekleri tadıp sonra sıcak yemeklere geçebiliriz,”

demesiyle bakışlarımı menüden çekip ona kaldırdım. Ben menüyü incelerken o yalnızca derin hislerle bana bakıyordu.

“Bugün her şeyimi sen seçtin. Yemek konusu da sana bırakıyo rum, yoksa ben bütün menüyü sipariş edeceğim.” Menünün kapağını kapatıp arkama yaslandım.

İlgisi gözlerinden okunurken hafifçe göz kırptı. “Zevkime güven.”

Bakışlarını bize yardımcı olan adama çevirdi. “İ ler zamankinden, iki kişilik,”dediğinde tavrını koruyordu. “Birde hanımefendi için beyaz

şarap.”

425 cams

cannerj|e

tarandı

Naz Garsonun ayrılmasıyla, “Beyaz şarabı sevdiğimi nereden bib^.

sun?" diye sordum kendimi tutamayarak. Daha önce de ben söyleş den bana beyaz şarap sipariş etmişti.

“Sadece bunu bilmiyorum. Hisar.” Dudaklarım aşağıya doğru kıvrıldığında, “Ben senin hakkından,

redeyse hiçbir şey bilmiyorum," dedim. “Bana kendin hakkınca r:

şey söylesene…" “Ne bilmek istiyorsun?” diye sordu.

Kaşlarım havalandı. “Direkt söyleyecek misin?” diye sorakr. sesimde şaşkınlığın izleri vardı. “Ben başta nazlanırsın sanmıştım’’

“Ne zaman seni yanıtsız bıraktım?” “Hiçbir zaman,” dedim. Evet çoğu zaman dolaylı da olsa beri cevaplardı. Masanın üstünde duran çantamdan telefonu çıkanp ta

rihten emin olurken konuşmaya devam ettim. “Bugünün tarihi-1

Haziran?" “6 Haziran,” diyerek onayladı beni. O sırada siparişlerimiz Eri mişti ve vakit kaybetmeden yemeye başlamıştık.

“O zaman bundan sonra her ayın 6’sında sana soru soracağa ve…” “Üç soru,” deyip lafımı kesti. “Yalnızca üç soru yanıtlarını.”

Ona meydan okurcasına baktım. Şu ana kadar iyi gidiyorduk. Baş ta direkt karşı çıkacağım düşünmüştüm ama bana ayak uydunnıu devam ediyordu. Doğum günü kızı olmak gerçekten böyle biı $

miydi? “Ailenle ilgili sevdiğin bir anını merak ettim.”

Şaşırma sırası ondaydı. “Bunu mu merak ediyorsun?” “Evet?”

’Beni mi daha çok seviyorsun Bronz yoksak^ mı? Kızın nıı ben mi Bronz? Kızın ve ben, uçurumun kenarındı olç* dik ilk hangimizi kurtarırdın?’ diye soracaksın sanmıştım.” “Ben daha çok,

Bariz bir şekilde alay ediyordu. “Daha iki tane som hakkım ve soracak 12 ayım var”dedimgöA" rimi tehlikeli bir tavırla kısarken. “Bunu söylemen için çok erW’ “Bu som aklına bile gelmedi ve ben senin aklına soktum.

CamScanner ile tarandı

Bronz II diye sorduğunda kendi topuğuna sıkanın o olduğunun farkına

rcnmştı.

“Bunu her gün düşünüyorum zaten. Fakat her gün sorumu özellik le yanıtlayacak bir Bronz bulamam…”

Soruma geri dönerek, “Pazar günleri,” dedi. “Ailemle birlikte ge

çirdiğim pazar günlerini severdim. Benim için unutulamaz anlardan biri. Bütün aile bir arada olur ve birlikte yemek yemeye giderdik.”

“Birlikte yediğiniz özel bir yemek var mıydı?” diye sorduğumda çok geçmeden, “Ama dur,” dedim. “Bu soruyu cevaplarsan hakkım

ın mı gidecek yoksa aynı sorunun içinden sayacak mısın?” “Bugün istediğini sorabilirsin,” dedi yine kadifeyi aratmayan ses

tonuyla. “Bundan sonraki aylar yalnızca üç soru yanıtlarım” “Diğer aylarda da yalnızca üç soruyla sınırlı kalmayıp bir sürü

»ru soracağımı biliyorsun; ama yine de otoriteyi elinde tutuyormuş gibi gözükmen hoşuma gidiyor,” dedim tatlı bir edayla.

Dudaklarımda hafif bir tebessüm belirdi. 0 ise hafif tebessümü bile büyük bir ilgiyle izledi. “İtalyan yemekleri yemeyi severdik. Kırmızı şarap soslu dana fi leto ailecek favorimizdi. Babam bu yemeği yemek için İtalya’ya bile

Ederdi," dedi gözlerinde buğu belirirken. Sanırım anılarına gitmişti. “0yemeğin masada olması bile karnımı doyuruyordu.”

“Ne

güzel,” dedim sıcak bir sesle. Ailecek yaptıkları

bir alışkanlıkları

bir şeyler,

bulunuyordu. Benim hiç böyle bir anım olmamıştı.

“İtalyan yemeğini en son ne zaman yedin?” “Uzun bir zaman oldu,” derken derin bir iç çekti. “Son pazar günü

Emeğimizde olsa gerek.” “Peki ya doğum günün?” Sabahtan beri karın ağnm olan soruyu gün yüzüne çıkardım.

Tep

kini incelemeye koyuldum. Alnında hafif bir çukur oluştu. “Ne olEuş doğum günüme?” “Ömrün boyunca hepimizin doğum gününü kutlayıp duracak, bizi

‘demekle yetineceksin,” dedim ruhumun daralmasıyla. Sakinliği üstüne ceket niyetine örtmüş gibiydi. “Bunda bir sorun göremiyorum,” dedi. 427

Camscanneri|e

tarandı

“Yapma…” diye inlcrccsinc ses çıkardım. ”1 Hç mi pastadaki!ls,.!r

lan üflemek istemedin?” “Sen de bugün istemedin,” dedi. Gözlerini kıstı. “Neden ^,ltt din. Hisar?”

Evet, istememiştim. Çünkü benim geçerli bit nedenim vyi; Mumlarım gittikçe azalıyordu ve ben bu gerçeği unutmak isiev;ır.<t unutamıy ordum. “Mumların sönmesi hoşuma gitmiyor,” dedim iç çekelken.

dece biraz daha normal olabiliriz. Hangi günde doğduğunu bık bi miyoruz.” “Diğerlerine söylemeyi düşünmüyorum. Sanaç öğrenirse kırk git

kırk gece kutlama yapar. Alışık değilim ve beni rahatlatmak yerine huzursuz ediyor.”

“Bana söyleyecek misin peki?” diye sorarken arsızlığım gün yü züne çıktı. Bunu sormam kaşlarını çatmasına neden oldu. Hoşuna git

memişti. “Hangi günde doğduğunu gerçekten merak ediyorum. İte

doğum gününde hediye verilir. En azından hediye niyetine doğum tarihini söyleyebilirsin. Seve seve kabul ederim.”

“Hisar-”

Beni reddetmeden önce lafını ışık hızıyla kestim. “Diretmeye

ceğim gerçekten,” dedim. Ona dair bir şeyler öğrenmek istiyordun Doğum tarihini ona koz olarak kullanacak değildim. Yılın hangi güni

ona aitti, bilmek istiyordum sadece. “Bugün doğum günüm ve k azından bugünün hatırına bana bunu söyleyebilirsin.” Yutkundu. Kaşlarını iyice çattı. Elimi onun elinin üstüne koyup yavaşça sıktım. “Söylemen için her an diretebilirim. Diretmemi iste

mezsin, değil mi?”

“Ne söylemesi, Hisar?” dedi sertleşen sesiyle. Bakışları da es zz sesi kadar sertti. “Eğer şakaysa cidden komik değil.” Dudaklarımı ısırıp, “Sadece bilmek istiyordum,” dedim.

seni zorladıysam…” Sesim kısıldı.

“Hatırlamıyor olamazsın…” Gözlerini kapatıp beni gözlerinde malınım ederken kendine kendine mırıldandı. “Nasıl unutursun?”

Söylediklerinden hiçbir anlam çıkaramazken ona boş gözlen; baktım.

Rroıız II “Neyi?” derken göğüs kafesim sertçe yükseldi. Tenim karıncala nırken bedenim ısınmaya başladı. “Neyi hatırlamıyorum?” Gözlerini geri açtığında âdcmclması yutkunduğu için sertçe hare keletti. Kendini hızlıca toparladığında az önceki ifadesinden sıyrıl mıştı. “Sen değil,” dese de gözleri benmişim gibi bakıyordu. “Unutan benim. Doğum günümü unuttum. Artık hatırlamıyorum. Sen de bu nunla ilgili bir şey sorma, Hisar.” Garip bir şeyler vardı. Unutmamıştı. Fakat şimdi hatırlamak iste mediği kesindi.

Peçeteyi alarak dudağını sildi. Kristal bardağının içinde kalan sı vıyı tamamen içip masaya sertçe bıraktı. “Üzerinde emanet olarak ne

var?” “Ne?” diye sordum.

“Üzerinde ne var?”

“Gördüğün gibi…” derken geriye doğru çekilip ona elbisemi gös terdim. Elimi yavaşça bedenimde gezdirirken silahların olduğu kısmı

işaret ettim. Bakışlarını benden çekip tek bir noktaya dikti. “Restoranın kapısı kapatıldı mı?” diye sordu. Onun arkası dönük olduğu için göremiyordu. “Evet,” diyerek onayladım. Tuhaf bir şeyler olduğu belli olurken

aniden kahkaha atıp bütün dikkati üzerimize çektim. “Devam et böyle,” dedi Bronz. Gülüşümle her ne işler çeviriyorsa

kamufle ediyordum. “Bar kısmında birileri var mı?”

Bakışlarımı bahsettiği yere çevirirken saçlarımı karıştırıp sıkılıyornıuş gibi yaptım. Bar tarafını gördüm, orada çalışan tek bir kişi loş ışığın altında siparişleri hazırlıyordu. “Evet,” dedim.

“Bir dakika sonra ayağa kalk ve oraya git,” dedi. Elindeki tele fonu başka bir yöne çevirdiğinde kanımdaki adrenalin yükseliyordu.

“Dümdüz,” dedi, telefonun yansımasından arkasına bakıyordu. Ba-

kışlan masaya dönerken, “Bardağı eline al ve kadehini bana kaldır,” dediğinde karşı çıkmadan söylediklerini uyguladım.

Elimdeki kadehi ona kaldırırken yavaşça geri indirdim. “Kahkaha at şimdi.” Sert bir kahkaha patlattığımda gözlerimden yaş geliyormuş

42» Cams«nneritetaraw,

(V/.gc Vaz gözlerimin altını sildim. “Güzel.’* dedi otoriter bir sesle. Elini sıktığını fark ettiğimde, “Bar kısmına yürü,” dedi. gibi elimle

“Yapmayacağım bunu.*’ dedim kızgınlıkla.

“Dediğimi yap.

Hisar." derken hiçbir şey yokmuş gibi davranma»

beni çıldırtıyordu. Bakışlarım bar kısmına tekrar gittiğinde çalışanın

gördüm. “Niye kendini çapraz ateşin

silahlandığını

ortasına bırakıp beni alandan çıkar

tıyorsun?” diye sorarken burnumdan soluyordum. Burun deliklerim

genişliyor göğüs kafesim sertçe yükseliyordu. Burası ya yok olacaktı ya yok olacaktı. Başka bir seçenek yoktu. Üstelik bütün bunların hep

si biz içindeyken yaşanacaktı. Beni saf dışı bırakmaya çalışıyordu.

“Birinin seni koruması lazım.” “Korumaya ihtiyacım olduğunu mu sanıyorsun?” dedi.

"Ben

Bronz ’um.” Tüylerimin diken diken olmasına neden olan kelimeleri ağzından dökse de gözlerimi devirmeden edemedim. Alay eden bir tonda mınl-

dandım. “Dedi evinde 33 tane koruması olan adam.” “Onların beni koruduğunu düşünmüyorsundur umarım. Hem öyle

olsa neden her saniye yanımda değiller? Hiç onları evin dışında gör dün mü?” diye sordu.

Haklıydı. Yalnızca evi kapsayan arsanın içindelerdi. “Hayır,” diyebildim. “Demek ki neymiş, beni korumuyorlarmış.”

“Dünyanın merkezi her neyse onu koruyorlar değil mi?” diye

sormaktan geri kalamadım. Kuklacı’nın kendine kukla ettiği, katli amı yapan koruma bana oranın dünyanın merkezi olduğunu söyle

mişti. Gözlerimi kısıp devam ettim. “Evinin altında gerçeklen ne var.

Bronz?” “Herkesin istediği, fakat asla sahip olamayacakları bir şey,” diye rek açıkladı. Gizemli konuşması kalbimin depar atmasına neden oldu.

“Sana ne olduğundan bahsetmiştim.” Bakışlarını istemeyerek de olsa benden çektiğinde kısa bir anlığı

na etrafını taradı. “Restorandan dışarı çık, Hisar. Olacakları görmek

istemezsin.”

430

CamScanner ile tarandı

^oıı/ H “İnin ııksinc ir.tiyojum,” dedim tinin bh ıhı’b ■/!•;

O flrthb,/,

Bfttrtz’ln lııııışnuık iMİİynmiıı,’4 “Bunun bil yanın yok,” dedi, |(ıılıııl<uzdl ama ola/,akla/dao v,p;

göıco^gjın içindi, Rcslornniiı İnin orta kısmımı bıı fidanı y* İdi. fîüıbn kapılar kılitlcnipperdeler kııpıılılnıışlı, Bindi Ölümcül bir tonda izledi. Herkte u-.-

dcp.il.onun biı pıırçtısı olun jo’iÇ’klığini

ker teker bakıyordu, En sonunda konuşmaya katar verip, “Karşımıza çık. Bronz,” dedi, “Burada olduğunu biliyoruz,” Burada olduğumuzun haberini almıştı fakat Bronz/un yüzü bilin

mediği için onun kını olduğunu anlamıyordu, “Buradaki tüm masumlar ölecek,” diye ekledi

tehditlerine devam

eden adam. “Eğer şimdi çıkmazsan,”

Bronz, oturduğu yerden yavaşça kalktı, Üstündeki ceketini dü zeltti ve kol düğmesine elini yerleştirdi, Kalkmasıyla birçok

insanın

bakışları onu buldu, “Kalk Hisar,” dedi elini bana doğru uzatırken. Parmaklarını yakaladım ve ayağa kalktım, “Eğer burada benimle du racaksan biraz geride kalmalısın, zarargörmeni istemiyorum.” Kafamı salladım ve uysal bir tavırla birkaç adım

geriledim. Ona

ayak ııydıırmazsam beni tamamen saf dışı bırakabilirdi ve şu an bunu

hiç istemiyordum.

geldiğimin haberini almışsınız,” diye konuşmaya “Bronz’u biliyor olmanız, onu tanıdığınız anlamına tanısaydımz, onun yemek zevkini kaçırmak istemez

“Belli ki buraya başladı Bronz.

gelmez. Çünkü diniz,”

çekmişti. “Demek sen sin,” dedi adam onu incelerken. Yüzünü hafızasına kazımaya çalışıyor gibiydi. Göz leri titriyordu. Bakmaya korktuğu belliydi. “Vermen gereken bir he Bütün dikkatleri üzerine

sap var.”

veriyorum?1’ diye sordu Bronz. “Yüzsüz, sizi elinde oynatacağına karşıma çıksın. Etrafın da sarkan ipleri görüyorum. Ben karşındaysam, ustan da karşıma çıksın.” Yüzsüz dediği Kuklacı’ydı. Ona hu şekilde hitap ediyordu. “Gerçekten söyledikleri kadar pişkinsin.” “Kuklalara ne zamandan beri hesap

i:n

CamScanner ile tarand,

Özvçe Naz Bronz kendinden üçüncü bir şahıs gibi bahsederek, “Bronz kim

seye hesap vermez,” dedi ağırlaşan kelimeleriyle. “Ama sizin an

itibariyle vermeniz gereken bir hesap oluştu, hem de İmparator’a… Ancak, İmparator verilen hesapları bir bahane olarak görür ve bahanelerden hiç hoşlanmaz.” “İmparator olman bir şeyi değiştirmez, Bronz,” dedi. “Senin da

vanda değiliz, olmayacağız da. Hak etmediğin imparatorluğu er ya da geç elinden alacağız.” Bronz büyük bir rahatlıkla, “Böyle söyleyenlerin mezarı bile ol

madı,” dedi. İçlerinden biri, “İmparator kartına hükmeden Bronz olduğunu

bize kanıtla,” dedi. Sesin geldiği yere döndüm. Elinde susturucu si

lahla bir adam adeta mekânı taramak için bekliyordu. Adamın tam karşısında durdu. Öldürücü güzellikteki gözleri di

rekt onu göz hapsine alınca silah tutan elini çevik bir hareketle kav

radı. Adamı kendi silahıyla tam alnından vurarak kafasında bir delik açılmasına neden oldu. Bu süre boyunca gözünü dahi kırpmadı. Ür perdim. O ise kendi yüzüne kanlar sıçramasına rağmen istifini boz

madı. Tuttuğu eli bıraktı, oldukça yavaş bir şekilde ceketinin cebin deki mendili çıkardı ve tenine değen kanları sildi. O an, neden sürekli olarak bir siyah mendil taşıdığını anlamıştım.

Bakışlarını kaldırdı. Kehribar hareleri simsiyahtı. Birçok ölümü barındıran gözleri en az gece kadar karanlıktı. Etrafına kısa bir bakış

atarken, “Başka kanıt isteyen?” diye sordu. Kimse nefes dahi almı

yordu. “Ben de öyle düşünmüştüm.” Herkes silahlandı. Bronz’un tetiği çekmesi iki taraf arasındaki sa

vaşın başlaması için yeterli bir sebepti “Unutmadan,” dedi. Görebildiği herkesin yüzüne baktı. Tehlike

tek ifadesiydi ve nefes kesici gözüküyordu. “Yüzüme iyi bakın; çün

kü göreceğiniz en son yüz bu olacak.”

Bronz az önce oturmuş olduğumuz masaya tekme attı. Aramızda ki mesafeyi kapatıp beni yanına doğru çekti. Masanın devrilip bize

siper olmasını sağlarken oldukça dikkatli davranıyordu. Kurşun ma saya saplanınca beni hedefi olmaktan kurtarmıştı. O kısa sürede iki

silahı çıkardığımda aynı şekilde Bronz da silahlarını çıkarmıştı.

432 C8’nSCann-"etara

‘aran<//

llronz II

“Buraya gelenlerden herkesin eskiden Arkana’ya üye olması im lânsa. O yüzden herkesin bana biat etmesini bekleyemem.” Ona kararlı gözlerle baktım. “O zaman savaşırız.” “Güzel,” dedi tok çıkan sesiyle. “Böyle düşünmene sevindim. Ama sensiz, Hisar.”

Şaşkınlıkla, “Ne?” dedim. “Neden?!” “Üzerimdeki kıyafetler kurşun geçirmez. Bana bir şey olmaz ama sana olur. O yüzden hemen hedeflen çık,” dedi otoriter bir sesle. Öy

lece durmama karşılık devam etti. “Hisar, vakit yok!” Garsonlar, müşteriler hepsi silahlanmıştı. “Baş belası,” diye homurdandı. Üzerindeki ceketini fevri bir hare

ketle çıkardı. “Giy şunu hemen,” dedi emreden sesle. Uzatmış olduğu ceketi onun yardımıyla çabucak bedenime geçirdim. Bir yandan silahları kontrol ederken bir yandan, “Doğum günü yemeğimi mahvettiklerine inanamıyorum,” diye fısıldadım. “Üstelik

doğru dürüst yiyemedim bile.”

“Onları bunu yaptıklarına pişman edeceğim.” Gözleri söyledikle rine doğrular nitelikteydi. “Hiç şüphesiz.” “Yalnızca yemek yemeye geldik sanıyordum,” dedim huysuz bir

tonda. Tek istediğim bu adamla düzgün bir akşam yemeği yemekti. Onu bile beceremiyorduk.

“Demek ki birileri kurşun yemek istiyor, Hisar,” dedi. Silahlarını ayarlayıp avuçlarının arasına yerleştirdi. İstekli bir şekilde, “Yedirelim o zaman,” dedim. İkimiz de dikkat

li bir şekilde sırayla atışlarımızı yapıyorduk. Bronz biraz bodoslama daldığı için her masanın kenarından çıkışında şarjörünü boşaltıyordu.

Attığı mermiler hedefleri asla ıskalamıyordu.

Kurşunlarım özel kurşunlardı. “Ben topuklanın hedef alacağım,” derken onunla iş birliği yapacaktım. Kuralımı bozmazdım, istesem dc yapamıyordum. İki silahı da ileriye doğrulttuğumda bize doğru gelenlere ateş açtım. Mermilerin hedefi olmadan masaya tekrar sığın

dım. “Sen başlarını hedef alabilirsin.” Masaya eğilip silahlarının şarjörlerini çıkardı. Gömleğini kaldırdı, bedenine yerleştirmiş olduğu yedek şarjörü çıkartırken iki silahının

da kurşunlarını yeniledi.

433

CamScanner İle tarandı

Bakışlarını bana çevirip bedenimi ve yüz ifademi incelediği^ yapacak bir şey olmadığının farkındaydı. “Uç deyince kalkıyoruz/

dedi. Seken mermilerden sesini az duyuyordum. “Ben senin arkanı, dediğinde ona kafamı salladım. “Sen benim arkamı.”

İkimiz de aynı anda, aynı heyecanla, “Üç,” dediğimizde bir, ifa diye savanaya vaktimizin olmadığının farkındaydık. Yukarıya yüksel

diğimizde göğüslerimiz birbirine değdi, onun kollarının altından rastgele ateş açtım. Aynı şekilde o da kollarımın üstünden ateş açarken

tam bir partner gibiydik.

“Boyunun uzun olması istediğim atışı yapmamı engelliyor,”dedi ğimde aramızdaki boy farkından dolayı bakış açım net değildi. ‘Bu

kadar uzun boylu bir adam olmak zorunda değilsin!”

“Sırt sırta,” diye konuştu. Aynı anda sırtlarımızı dönüp ateş et

meye devam ettim. Benim vurup sendelettiğim kişinin işini Bronz bitiriyordu. “Aynı pozisyonu al.” Tekrardan göğüslerimiz birbirine değdi. Kalp atışlarımız aynı

yerde, aynı hizada atıyordu. Ritimlerimiz bir olmuştu. Sağ kalbi, sol kalbime eş değerdi.

“Bacaklarım belime dolarsan aynı boyda oluruz,” dedi adrenalin

dolu bir sesle. “Daha rahat olursun.” Ona aldırış etmeden atış yapmaya devam ettim. “Atla kucağıma,

Hisar!” dedi. Nefes nefese silahlarımı indirip boynuna kollarımı dola dım. Kendimi yukarıya çektim ve bacaklarımı sıkı bir şekilde beline doladım. Beni tamamen kucakladığında ellerini serbest bırakıp alışla

rına hız kesmeden devam etti. “Tam tur döneceğim.” “Çok fazlalar…” diye mırıldandığımda kurşunlarım bitmek üze reydi. “Kurşunlanınız yetmeyebilir.” “Kafanı koru,” dediğinde kollarımı onun kafasına sardım. “Benim

kafamı değil, Hisar, kendi kafanı koru!”

“Şu an beni taşıyan sen olduğun için mecburen seni korumam ge rekiyor. Bindiğim dalı kesemem,” diye söylendim. Artık atış yapama

yacağım için onu korumam cn mantıklı noktaydı. Ben vurulsambüe o devam ederdi ama o vurulursa ikimiz de devam edemezdik. Bronz, “Zorlu,” dedi. İsmi duyunca bakışlarım baktığı yere dön-

4‘M

Bronz II £. Bsni dikkatlice kucağından

indirdi ve Zorlu’nun oluşturmuş oldujspverJi alana bıraktı. “Onu hemen buradan çıkart.” *>‘«?** dedim, ~’>’’kit yok, Hisar,” dedi Bronz aceleyle. Tekrar Zorlu’ya döndü. ’Arabi köşede olacak. Onu arabaya bindir ve beni orada bekleyin. ’rirsnza geleceğim,” Safa’nın koşar adımlarla geldiğini gördüm.

Bizi korumaya almıştı.

Zzdini siper ediyordu. Emir almadığı için silahını kullanamıyordu. Zcnu’nun bakışları bana kaydı. Beni korumak için emir alması y/cra gitmemişti, Bronz elini kaldırıp şıklattı. Zorlu tekrar ona baktfcds konuşmaya devam etti. “Tekrar etmeyeceğim.” “Hayır, Bronz,” diyerek karşı çıktım. “Seni tek bırakacak değilim. Zcrfa ve Safa da burada olduğuna göre dördümüz üstesinden gelebiHzT

*I,7.paratorün yanmdasın, Hisar,” dedi Bronz güçlü çıkan sesiyle.

değil. Bırak onlar düşünsün.” Büyük bir inatla ona baktım. “Yanında kalacağım.”

T’*fcwnden gelmesi gerekenler onlar, sen

Elrii yanağıma yerleştirdi. Tenini tenime sürttü. “Eğlenceyi kaçır-

istemezdim ama gidiyorsun. Hisar.” Ssz. kez korumasına baktığında Zorlu kafasını sallamakla yetindi. ’fiafa,” diye seslendi Bronz. “Sık,” dedi. “Sık Safa ve hiç durma.” Safa aldığı emirden dolayı yüzünde masum olmadığını belirten ‘’zgâlâş oluştu. Gördüğüm en hızlı silah çekme yeteneğiyle iki elini ’ttâdurup atış yapmaya başladı. Zorfa beni kavradığı gibi orantısız güç uygulayıp ondan uzaklaş-zna neden olurken tekmelerime rağmen durmamıştı. Elinden kur’ZeYk. için ona yumruk salladığımdan en sonunda beni omzuna atıp ty. etmeye çalışmıştı. Dakikalardır silah sesi kesilmiyordu. b’ıyük gürültü çıktığında gökyüzüne doğru büyük bir alev bulu’■OYcvddi. Oluşan aydınlıkla etrafa yayılan siren sesleri bir ahenk ykZadığında patlamanın etkisiyle kulaklarım uğuldadı. Araba hafif alarmı çalmaya başlamıştı.

fjfdü ise oldukça normal bir şeymiş gibi bakıyordu. ’^’âiolan seslerin hiçbirini duymamıştı.

Kaosun ha-

435

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Arabadan inmek için hamle yaptığımda beni ensemden yakaladı,

Kafamı hiç düşünmeden yüzüne gömdüğümde hatifçe geriye doğru sendeledi. Bulduğum fırsatla arabanın kapısını açtım ve yanan binaya

doğru koşmaya başladım.

Tekrar bir patlama olma ihtimaline karşı dikkatlice koşuyordum. Kenardan ilerlerken arkamdan Zorlu’nun geldiğini gördüm. Bronz’a

ne olduğunu merak etmiştim. Yüreğim ağzımda atıyordu. Onu gördüm. Bronz’u. Alevler arkasında yükselirken yavaş adımlarla yürüyordu. Safa dağılan saçlarıyla arkasından koşarak geldi. Cebinden çakmağını çı

kartıp Bronz’un dudağında olan sigarayı yaktı. Üstü başı dağılmış

olmasına rağmen kendinden ödün vermiyordu. Onlar henüz beni fark etmemişti. Zorlu, Bronz’un geldiğini görünce peşimden koşmayı bıraktı.

Adımlarımı yavaşlattığım an, bayılacağımı sandım. Oksijen beynime gitmiyordu. Kendimi bir anda çok zorlamıştım. Tam pes edeceğim

sırada Bronz’un bana doğru koştuğunu fark ettim. İkimiz ortada buluşunca düşmemem için beni tuttu. Kollanmı ona dolayıp kendimi bedenine bıraktığımda soluklarımı düzene sokmaya

çalıştım. Hiçbir şey demedim. Fakat ona sarılışımdan ne kadar kızgın

olduğumu fark ediyordu. Yumruk yapmış olduğum ellerimle sırtına vuruyordum. Sadece onunla sarıldığımda üst üste gelen kalplerimizin ritmine

odaklandım. Kalplerimiz birdi ve kalplerimizin bir olduğu nadir an

lardan biriydi. An’a odaklandım, an’da kaldım, an’ı kaçırıyordum.

İlacım onun kokuşuydu ve istediğim her an soluklanmak istiyor dum. Kokusuyla sakinleşmek için boynuna sokulmuştum. Boyun gi

rintisinden geriye çekilmek istediğimde Bronz buna izin vermedi. Tam aksine bana daha çok sarıldı. Öyle bir sarıldı ki, kalbimin rit mini bir kere daha değiştirdi. Bana sarılan kolları değildi, yüreğiydi.

Teninden yayılan koku beni sarhoş etti. Gelen is ve barut koku suna rağmen o keskin kehribar kokusuyla mest oldum. Bedenleri miz birbirine karıştı. Birine sarılmanın, sevişmekten daha tehlikeli

136

CamScanner ile tarandı

Bronz II olabileceğini hiç düşünmemiştim. Sevişmemizin sonumuz olacağını zannederdim ama hayır, bu yaşadığım hissiyat çok daha tehlikeliydi.

Bir kere sarılmak, bin sevişmeye bedeldi. Ve paha biçilemez bir duyguydu.

Patlayan binadan savrulan parçalar bomba gibi yağarken biz sanlmaya devam ediyorduk. Kokumu içine çekti ve kulağıma doğru,

“Bugün günlerden sen,” dedi. Tüylerim diken diken oldu. “Doğum günün kutlu olsun, Hisar.” Geriye çekildiğinde alnını alınma yaslayıp seslice soluklandı.

Sanki öpüşmüşüz de nefes nefese kalmışız gibiydik. Hâlbuki sadece birbirimize doğru koşup sarılmıştık. Hem de geç olmadan. Pişman

olmadan. Keşke demeden. Bakışlarım onun bedenine kaydığında endişeyle sordum. “Vurul

madın değil mi?” Kafasını iki yana sallayıp, “Hayır,” dedi.

“Yalan söyleme,” dedim bakışlarımla onu kontrol ederken. Ba-

kışlanm yeterli gelmeyip elimle onu yokladığım sırada tenindeki

sıcaklık dikkatimi çekti. Yanakları hafiften kızarmış, alnında terler birikmişti. “Bronz,” dedim dehşete düşmüş sesimle. “Çok ateşin var, normal değil. Bak, vurulmadın değil mi?”

“Vurulmadım, Hisar,” dedi sakince. “Kızımdan bana hastalık bu laşmış olmalı.” “Sabahtan beri yorgun gözüküyordun zaten,” dediğimde onun için duyduğum endişe artmaya başlamıştı. “Eve geçelim mi artık?”

Sorarcasına, “Ama doğum günün?” dedi. Kolundaki saate baktı. “Doğru düzgün kutlayamadık. Yemeğini bile yiyemedin. Hem daha

bitmesine saatler var.”

“Az önce sarılarak kutladın,” dedim bağımlılık yapacağını fark etmeden. “Normal bir gün geçireceğimizi hiç düşünmedim. Bizim

normalimiz bu, üstelik keyif aldım. Gerçekten partner gibiydik.” Tek kaşını kaldırdı. “Bu, seninle ortak olacağım, demek miydi?”

“Bronz…” Sıkıntılı çıkan sesim onun benden ayrılmasına neden oldu. “Benden sana ortak olmaz.” “O niyeymiş?”

Camscanner ile tarandı

Özge Xaz “Ben ortak olabileceğin biri değilim,” dedim acımasızca çıkaı kelimelerle. "Bunu anlaman için ne yapmam gerekiyor? İşe duygu*

ianmı karıştırıyorum, yanında arsız arsız konuşup sana sırnaşmaktan başka bir şey yapmıyorum, hayatına burnunu sokuyorum, yalancıma tekiyim, doğru söylemek lügatimde yok, olduğum yere hasar bırakı yorum! Benden soğuman için daha ne yapabilirim?”

Dudakları şaşkınlıkla aralandı. "‘Bunları senden uzaklaşmam için

mi yapıyordun?*’

“Çoğu zaman.” diyerek itiraf ettim. Beynimin içinde sürekli olarak bana komut veren bir çip olduğu için zorunda kaldığım zamanlar da oluyordu. “Çünkü sen söylediklerimin tam tersisin. Gerekmedikçe ya

lan söylemiyorsun, duygularım kontrol edebiliyorsun, saygılı ve edep lisin. Benim gibi birini istememelisin, ortak dediğin senin gibi olur…*

Öfkesi gözlerinde bir çığ gibi büyüdü. “Kendim gibi birim iste

diğimi nereden çıkardın? Ben seni istiyorum, Hisar. Hem de en ba şından beri,” dedi emin bir şekilde. Doğruydu, en başından beri beni

istiyordu. “Âşıklar kartını seninle birlikte bulmak istiyorum. ’”Bu yalnızca kıyamet olur…” “Şşş.” Elini dudağıma yerleştirip beni susturdu. “Doğum gününde

banlan konuşmayacağız.” Az ileride duran Zorlu ve Safa bakışlarım bizim olduğumuz tarafa çevirmiyorlardı bile. Yürümeye başladığımızda Bronz iki koruması

na karşı konuştu. “Eve geçebilirsiniz,” dedi. Zorlu arabanın anahtarım patronuna teslim edince Bronz arabanın

anahtarını bana doğru fırlattı. Ani bir refleksle anahtarı düşmeden ha vada *vakaladım. “Sen kullan.”

“Emin misin?” diye sordum. “Hiç olmadığım kadar.”

Büyük bir sevinçle sürücü koltuğuna geçip oturdum. Son model arabasına yerleştiğimde aynaları ve koltuğu kendime göre ayarladım. Dikiz aymasını da düzelttikten sonra, “Kemerini bağla, uçuşa geçire ceğim seni,” dedim. Bronz kemerini bağlayıp gecenin karanlığında bakışlarını yola dikti. Ani gaz köklemesiyle bedenlerimiz koltuğa yapışmıştı. Araba

CamScanner ile tarandı

Bronz II uçuşa geçtiğinde bunu mecazi anlamda söylemediğimi yeni yeni fark ediyordu.

“Yermişin?” diye sormasıyla bakışlarımı ona çevirdim. Elma yi yecekti ve ısırmadan önce bana soruyordu.

“Hayır.” dedim. Kendisi ısırık aldığında büyük bir keyifle çiğne di. “Elma yemek kalbe iyi geliyormuş ya,” diye mırıldandım. “Bunu sana biri söylemiş. Öyle demiştin. Kim bu biri?”

Umursamaz bir tonda, “Biri işte,” dedi.

“Teşekkürler süper zekâ, ben anlamamıştım.” Yan bir bakış attım.

“İsmi yok mu bu kişinin?” “Yok, o da kimliksiz,” dedi sesine yerleşen sakinlikle. “Ben Bay,

oda Bayan Kimliksiz.” “Çok gıcıksın, biliyorsun değil mi?” diye hayıflandığımda güler gibi olmuş ama gülmemişti.

Araba yolculuğunun geri kalanı sessiz geçerken saatler sonra eve ulaşmıştık. Arabayı garaja bıraktığımda Bronz önden ilerlemeye baş ladı. Yorgun gözüküyordu fakat günü yarıda kesmemek için elinden

geleni yapmıştı. Hastalığı ağır geçiyordu ama o ayakta atlatmaya ka rarlıydı. Bütün gününü yalnızca bana ayırmıştı. “Buradan,” dediğinde onu takip ettim. Bu sefer farklı bir asansör

kullanması dikkatimden kaçmazken sessiz kaldım. Garajdaki asan sör, direkt olarak onun kendi bloğuna çıktığında kaşlarım hayretle kalktı. Kapı açılır açılmaz panter ayak ucumuza doğru gelmişti. Babası na sırnaşmaya başladığında ikisinin yanından uzaklaştım. “Kızım…”

Bronz bir yandan tüylerini okşarken bir yandan öpücüklerine karşılık veriyordu. “Özledin mi beni, babacığım?” Hastalandığı için günlerini veterinerde geçiren panter en çok Bronz’u özlemişti. “İyileşmişsin,” dedi. Onun bu atik hâlini gö

rünce az önceki yorgunluğu gitmiş gibiydi. Panter hızını alamayıp üstüne çıkarken hızlıca onu durdurdu. “Yavaş, ben de seni özledim ama yavaş.” Çıkan mırıltılar eşliğinde kuyruğunu salladı. Kendini kucağına bırakmaya çalıştıkça Bronz onu geri itiyor, o daha çok atlamaya çalı

439

CamScanner ile tarandı

şıyordu. “En çok babanın kucağını burnunun üstünden öptü.

Dudağımı ısırdım. “Evet,”

mı özledin kızım?” diye

diye mırıldanmaktan kendimi atama,

dım. Bronz’un bakışları beni buldu. “Baban da senin gibi hasları, şu an hızına yetişemez. Güzel kızım benim.” Panter, onun hasta olduğunu anlamış gibi her tarafını yalamaya çalışıyordu. Bir anda bana doğru dönüp Bronz’u korumak ister gibi

baktı, “Selam isimsiz kedi, yine ben,” derken elimi hafifçe salladım

“Bakıyorum beni gördüğüne çok mutlusun!” Babasına gelince rmrlayan panter bana gelince adeta aslan kesilip hırlamıştı. Bronz onun tasmasından tutup karşımdan çekmeye çalış

tı. Panter sarı bakışlarını benden çekmemekte ısrarcıyken

Bronz’a

elinden kurtulamamıştı. “İçeri geçelim.” Lavaboya gidip kıyafetlerimi çıkarmış, rahat bir şeyler giyerek

elimi yüzümü yıkamıştım. Salonda Bronz’u görünce yanına gittin Yanakları hafifçe pembeleşmişti. Elimi yanağına koymamla irkilip bana döndü. “Cayır cayır yanıyorsun,” dedim hissettiğim sıcaklıklı

Normal seviyede değildi. “Ateşin iyice artmış.”

“Evin içi çok soğuk,” dedi. “Sıcaklığı biraz artırırım.”

“Neresi soğuk? Fırın gibi pişmiş! Ateşin olduğu için üşüyorsun, sakın artırayım deme!” Hızlıca oturduğum yerden kalktım. “Koru malarla konuşacağım. Sen odaya geçip üstünü çıkar, gel iyonun şim

di.” Onu kendimle beraber ayağa kaldırdığımda yatak odasına doğru

postaladım.

Telefonumu elime alıp Yasmin’in numarasını taşladım. Uzun sûre

çaldıktan sonra tam kapatacağım sırada çağrıyı yanıtladı. “Doğum günü kızı, gün bitmeden beni aradığına göre önemli bir şey olrouj olmalı,” dedi sevecen bir tonda.

“Ne kadar önemli bilmiyorum ama bir şey soracaktım,” dedim.

“Seni dinliyorum.”

“Bronz biraz rahatsızlandı, onun için ne yapabilirim diye soracak tım,” diye konuşurken sıkıntıyla ofladım. Karşı taraftan ses kesildi

ğinde, “Yasmin?” diye seslendim. “Beni aradığına göre durum çok ciddi olmalı…”

Bronz II “Aslında çok bir şeyi yok-” “Senden bahsediyorum. His,” dedi Yasmin. “Senin için bu durum

çok ciddi olmalı. Biri gözlerinin önünde ölse bile beni aramazsın. Şimdi Bronz hastalandı diye beni arayıp ne yapabilirim diye soruyorsun.”

Dudağımı ısırdım. “Sormamak mıydım?” “Şapşal,” dedi hâlime gülerken. “Sadece şaşırdım.”

“Bu konularda bilgili duruyorsun. Ne yapacağım?” diye sordum.

“Geçen ben hastalandım diye çorba yaptın ve kendimi biraz olsun toparladım. Ona da çorba yapmalı mıyım?”

“Hmm,” dedi beni dinledikten sonra. “Nesi var?”

"Ateşi var. Zaten tüm gün hâlsiz gibiydi. Son bir saattir de keyfi

yok. Araba bile kullanmak istemedi. Normalde arabasına dokundur maz.” diyerek açıkladım. “Evin soğuk olduğunu söyledi az önce de.” “Şifayı güzel kapmış. Soğuk algınlığı ilacı varsa ondan içir, bir de nane limon kaynatabilirsin. Ateşinin düşmesi için ince giydir. Uyu yup terlemesi lazım,” dedi ilgili bir tonda. “Ağrısı da olabilir. Uyu madığı sürece kolay atlatmaz, His. Onu elinden geldiğince uyutmaya

çalış tamam mı?” “Tamam, Yasmin,” dedim söylediklerini aklıma not ederken. “Seni seviyorum,” deyip telefonu kapattım.

Kapıyı açıp dışarıya çıktığımda ileride nöbet tutan Zorlu’yu gör

düm. Karşısına geçip, “Zorlu,” dedim. Bana bakmamasıyla elimi kal dırdım. “Bronz hastalandı. Doktor çağırmamız gerekebilir.” Hiçbir

tepki göstermedi. Yüzüme bakmadığı için de ne dediğimi bilmiyordu. “Zorlu!”

Kendimi katliam günündeymiş gibi hissediyordum. Yardım isti yordum ama kimse bana yardım edemiyordu. Başıma ağrılar saplan

dığı sırada başkasının adım seslerini işittim.

“Ben yardımcı olayım mı Türk lokumu yenge?” Yanımıza gelen Safa’yla bakışlarımı ona doğru çevirdim.

“Bronz,” dediğimde yüzümdeki ifadeyi görmesiyle endişeye ka pıldı. “Hastalandı. Ciddi boyutta değil fakat daha da kötüleşebilir. Olası durumda doktor çağırmaya hazırlıklı olabilir misiniz?”

CamScanner ile tarandı

()z£c Naz “Elbette yenge,” dedi Safa,

“Soğuk algınlığına iyi gelecek bir ilaç, birde nane limon kaynatıp

getirebilir misin?” “Oldu bilin,” dedi Safa. Yanından ayrılıp Bronz’un kendine ait bloğuna geçerken Zorlu aynı yerinde duruyordu. Bu kısma girip çıkmamdan hiç hoşnut de

ğildi.

Bronz’un yatakta uzandığını görünce adımlarımı ona yönelttim,

“Korumam tekme tokat dövmek istiyorum. Yüzüme bile bakmadı!” diye söylene söylene içeriye girdim.

“Zorlu kimsenin lafını dinlemez, Hisar. Seninle de göz teması ku ramaz, yasak,” dediğinde kafasını hafifçe kaldırdı. Gözleri kızarmıştı.

“Ona kızmam gerektirecek bir şey yok.” “Ya sana bir şey olsaydı? Kalp krizi geçirip onu çağırsaydım ama bana benimle göz teması kurması yasak olduğu için geç kalsaydık?” Verdiğim örnekle biraz damardan girmiştim. “Hayati değerlerimde değişiklik olduğunda sen çağırmadan Zorlu

yanımda biter,” dedi büyük bir rahatlıkla.

“Seninle ilgili konularda biraz esnek olabilir.” “O ne yapması gerektiğini biliyor. Kimsenin lafını dinlemeye

cektir.” Gözlerimi kısarak baktım. “Ben kimse miyim Bronz?” “Değilsin.” Gülen yüzümle yatağa geçtiğimde yanına uzandım. Merakla, “Zorlu ne zaman benim korumam olacak?” diye sordum. “Eğer or taklığı kabul edersem onu bana verecek misin? Sonuçta bir korumaya

ihtiyacım olabilir ve Zorlu bunun için biçilmiş kaftan!”

Kaşlarını çattı. “O sana verebileceğim bir şey değil. Üstelik benim korumam, ondan uzak dur,” dedi rahatsız bir tonda. Titremeye başladığını fark edince uzandığım yerden doğruldum.

“Titriyorsun, Bronz,” dedim. Elimi tekrardan yüzüne yerleştirdim ve ateşini kontrol ettim. Az öncekinden daha sıcaktı. “Ateşini düşürmek için kıyafetlerini çıkaralım.” Ben iyiyim,” derken yüzündeki ellerimi indirdi.

442

CamScanner He tarandı

Bronz II “Bronz gerçekten hastalanmışsın ve iyi değilsin. Daha da kötü leşiyorsun. Doktor çağıralım,” diye öneride bulunduğumda yataktan doğruldu.

“Hayır,” dedi net bir şekilde. “Doktor falan istemiyorum. İyiyim

diyorum.” “Tamam ama kıyafetlerini çıkaralım,” diye direttim. “Sana rahat

kıyafetler getireyim ve biraz dinlen.” Elimi gömleğine yerleştirdiğim gibi geri itti. İyice huysuzlanmış-

tı. “Çıkarmak istemiyorum, Hisar.” “Takım elbisenle yatacak değilsin!” “Yatmayacağım zaten işim var, çalışacağım.”

“Bronz,” dedim öfkeden kaynayan sesimle. Onu tutmak için elimi

kaldırdığım sırada söylediği kelimeyle öylece kalakalmıştım. “Vurma,” dedi. Vurmayacaktım.

Sadece onu tutacaktım. Fakat elimi kaldırarak hamle yaptığım

için ona vuracağım sanmıştı. Neden öyle sanmıştı ki? “Kıyafetlerim ütülü. Hem de üç kere ütülendi. Hiçbirini kırıştır madım. Kırışmasın diye oturmadım bile. Gömleğimin düğmeleri de

kapalı. Kravatımı hiç indirmedim,” diye sıralarken transa geçmiş gi biydi. Yanağını çevirerek benden gizledi. “Vurma o yüzden.”

Yutkunamadım. “Bronz…” Dilimden adı dökülürken ona acı bir şekilde baktım. Yüreğime çöken ağırlıkla onun nasıl bir anda böyle

birine dönüştüğüne anlam verememiştim. “Vurmayacaktım, sakin ol. Neden vurayım?” “Ceza vermek için,” dedi. Kaşlarımı çattım. Ne cezasından bahsediyordu? Bakışlarını ben

den kaçırdığı için onun

baktığı yere geçtim. Yüzüne tekrardan bakar

ken sakin bir şekilde, “Kıyafetin kırıştı diye sana vuracak değilim,”

dedim. “Bazen

beyefendilik

kuralına aykırı davranıyorum,” dediğinde

gözlerini kıstı. “Annem beyefendi olmamı istiyor, olmazsam beni

ce

zalandırır.” Nefes alamadığımı hissederken onun dizlerine kendimi daha çok 443 CamScanneriletarand,

Özçc Naz bıraktım. İçimden hep Bronz’un bu kadar klas giyinme nedeninin ta-

kıntı olduğunu söyleyip duruyordum. Günlüğünde de annesinin tokat

attığını okumuştum. Fakat altında daha büyük bir şey yatıyordu. 0bu şekilde olmaya zorlanmıştı ve şiddet sayesinde gerçekleşmişti.

“Annen seni dövüyor muydu?’’ diye sorarken kelimeleri birtûrlü

toparlayaınamıştım.

“Ben biraz söz dinlemem. Annemi üzerim. Gizli gizli dövüşe gi derim. Beyefendiler dövüşmez, Hisar.” Tek bir noktaya odaklanmış

tı. Şu an benimle değildi. Zihniyle kavga hâlindeydi. “Dövüşürsen

kıyafeti kirlenir, kan olur, kırışır. Zarar gelir. Bu da hoş değil. Sonra annem görürse kızar, çok kızar. Çünkü beni öyle yetiştirmedi. Dayağı

hak ettim.”

Yanağına dokunmamı istemiyordu. Bir keresinde dokununca hız

lıca geri itmişti. O yanağına tokat yemeye o kadar alışmış olmalıydı ki, basit bir dokunmayı bile kaldıramıyordu. Yine de onun durumu

nun bir tokatla oluştuğunu düşünmüyordum. Daha ağırlannı yaşamış

olabilirdi. “Bana sakın basit bir kıyafet için dayak yediğini söyleme…”

“Artık yemiyorum. Geçti,” dediğinde bakışları beni buldu. “Hem ben beyefendiyim, kıyafetlerime de dikkat ederim.”

“Beyefendisin,” diyerek onu onayladım. Bunu söylememe ihtiya cı yoktu ama duysun istedim. “Çok dikkat ediyorsun. Çok şıksın.” Yavaşça gülümsedim ve kendini iyi hissetsin istedim. “Ama böyle

oturursan kıyafetlerin kırışabilir. Çıkaralım, kırışmasın, olur mu?” Son söylediğim aklına yatmış olacak ki, “Tamam,” dedi. “Kınş-

masın.”

Tam o sırada kapı çaldığında Safa’nın geldiğini anlamıştım. “Sen

çıkart üstünü, ben geliyorum.” Kafasını salladığında yanından aynldım. Kapıyı açtığımda elinde tepsiyle duran Safa’yı gördüm. “Safa”

dedim ondan tepsiyi alırken. “Teşekkür ederim.”

“Başka bir şey ister misiniz? Abim iyi mi?” diye endişeyle sordu. “Biraz ateşi var,” diye seslendim tepsiyi köşedeki masanın üstüne

bırakırken. Onun kapıda beklediğini görünce gerisin geri yanına ilerle dim, Bir şey soracağım, abini hiç normal kıyafetler içinde gördün mü?"

444

Bronz II “Abimin normali bu zaten yenge. Onu bildim bileli yalnızca takım elbise giyiyor. Başka bir şey giydiğini de hiç görmedim. Giyerse an layın ki kıyamet kopacak.” “Tamam, Safa,” derken kafamı salladım. “Teşekkür ederim. Ahi nin en iyi koruması sensin.” Ona doğru iyice yaklaşıp sesimi kıstım.

“Yakın bir zamanda yakın korumalıkta yer açılabilir… O yüzden terfi almaya hazır ol.” Beni ciddiye almasa da gülümseyip kapıdan ayrılmıştı. Kapıyı ka

patıp içeriye geçince bıraktığım tepsiyi elime aldım ve yatak odasına geri döndüm. Onun hasta hâliyle bile kıyafetlerini geri askıladığını,

kılıfına yerleştirdiğini ve sanırım kuru temizleme için hazırladığını gördüm. Alt iç çamaşırıyla dururken giysi odasına doğru ilerledim. Dolap-

lan her açışımda yeni bir takımla karşılaşırken seslice ofladım. “Pija

ma gecelik tarzında bir şeyin yok mu Bronz?” “Yok,” dedi. Aklıma gelen fikirle, “Spor yaparken ne giyiyorsun?” diye sordum.

“Dokuzuncu dolaba bak,” demesiyle dolapları sayarak oraya iler ledim. Sadece altı için şortlar gördüğümde hayretler içinde, “İnsanın hiç mi tişörtü olmaz?” diye yakındım. Tekrardan içeriye doğru seslen

dim. “En yakın zamanda alışverişe çıkmalıyız!” “Kıyafetlerimi özel diktiriyorum,” dedi. “Gidip öylece satın ala

mazsın.” “Takım elbise almayacağız, dolabının baştan sona düzenlenmesi gerekiyor!” dedim kızgınlıkla.

“Kıyafetlerime karışma, Hisar.” Burada bir yangın çıkmalı, tüm takım elbiseleri yanmalıydı. Bronz’un zaafı elma ağacı falan değildi. Burasıydı. Kuklacı onu ye

terince tanımıyordu. Üstü çıplak bir şekilde yatağa uzandığını görünce ilacı ve bir bar dak suyu ona uzattım. Karşı çıkmadan içti. Birkaç dakika sonra da

diğer bardağı uzatınca yüzünü buruşturdu. “Nane limon, biraz topar

lanmada yardımcı olur.”

445

Camscanner ile tarandı

İçmek istemiyor gibi bakıyordu. “İç hadi.” Dilini damağına vurup onaylamayan bir ses çıkardı. “Çok mız. nazlanıyorsun, hayır huysuzsun zaten hastalanınca iyice huysuz olu

yorsun!”

“Zorlu bakar bana.”

“Zorlu ne alaka şimdi?” diye sordum. Zorlu’nun ona bakma dü

şüncesi kıskanmama neden olmuştu. Ben bakıyordum işte. Bu konuş ma bana tanıdık gelmişti ama nereden geldiğini bilmiyordum. “Sen öyle demiştin, Hisar. Hasta olursan Zorlu baksın sana…”

Kafam karışırken niye tanıdık geldiğini onun söylemesiyle anla mıştım. “Ben niye hatırlamıyorum ki…”

Araya laf girmesiyle nane limondan içmeyeceğini sanmıştı ama

geri konumuza dönüp ona bardağı tekrar uzattım. Uzanıp kokusunu içine çekti ve iyice yüzünü buruşturdu. “Garip kokuyor,” dedi.

“Bak ben içiyorum, gayet de güzel içmemek için bahane arama,” derken onun içmeyeceği kısımdan bardağı dudağıma yasladım. Bel

ki onu zehirleyeceğimi düşünüyor olabilirdi. Ben içsem de yüzümde hiçbir ifade değişmedi. “Birkaç yudum al, zorlamayacağım.”

Bardağı tekrar uzattığımda karşı çıkmadan içmeye başladı. Yan sından fazlasını içtikten sonra devam etmeyeceğini kafasını iki yana

sallayarak belli etti. Onu rahat bıraktığımda içtiği ilacın paketiyle oy nuyordum. “İlacın bilgi kâğıdını okudum,” dedim. “Biraz sersemletip uyku yapıyormuş. Zaten uyuman gerekiyordu. Uyandığında da hiçbir

şeyin kalmayacak.”

“Sana da bulaştırmayayım,” dedi. “Şey…” dedim ona masum bir şekilde bakarken. “Benden sana

bulaştı zaten.” Tek kaşını kaldırıp merakla baktı. “Ne ara hastalandın, Hisar?Be nim niye haberim yok?”

“Ayakta geçirdim ben,” dedim. “Yasmin fark etmişti. Ben hasta lıklarımı genelde ayakta geçiririm. Bünyem alışkın, pek yorgan dö

şettik olmam.” Söylemeliydin,” dedi kaşlarını çatarken. Kaşlarını çatması başını

ağrıtmış gibi kısıkça inledi. 446

Bronz II “Geçti bile.” diyerek geçiştirdim. “Kısacası aile boyu hastalandık.” “Aile mi?” Kafamı sallayıp, “Hı hı,” dedim. “Önce ben, sonra kızın, şimdi

de sen…"

Gözleri hafifçe kapanırken kendi kendine mırıldandı. “Aile…

Aileni.”

Arada uyanıp kendince, “Soğuk,” diyordu. “Neden soğuktan nefret ettiğini anladım. Sen soğuktan nefret etmekte haklısın. Çok

soğuk.”

Tamamen uykuya dalmıyordu. Tam uyuyacak gibi olurken bede ni titriyordu. Ona sarılıp ısıtmaya çalışırken tekrar ateşi çıkmaması için çabalıyordum. Teni aslında sıcacıktı fakat o soğukta kalmış gibi üşüyordu. “Seni bir daha soğukta bırakmayacağım,” dedi yemin eder gibi. “Hiç üşümeyeceksin.”

Ne kadar süre geçti bilmiyordum ama nihayet titremesi durmuştu. Elimi alnına yaslayıp ateşini kontrol ettim. Önceki kadar sıcak de ğildi fakat ateşi yine de normal seviyeye gelmiş sayılmazdı. “Ateşin biraz düşmeye başlamış,” dedim uyanık olup olmadığını bilmeden.

“Çok kötü müydü?” diye sorarken beni kollarının arasına doğru çekti.

“Ne?” “Doğum günün,” dedi pürüzlü bir sesle. “Çok kötü mü geçti?” “Kendimi yalnız hissetmediğim tek doğum günüydü.” diye fısıl

dadım. “Sence kötü olabilir mi?” Sesinde hissettiğim pişmanlıkla, “Daha iyisi olabilirdi, daha iyisi

ni yapabilirdim,” dedi. “Daha iyisini geçirmeni isterdim.”

“Benim için elbise seçtin, güzel bir mekâna götürdün, tüm gününü yalnızca bana ayırdın,” dedim hissettiğim huzurla. “Daha iyisi nasıl olur bilmiyorum, Bronz ama benim için en iyisi buydu.” Hafifçe gözlerini araladı. Kehribar gözleri daha önce görmediğim kadar ışıl ışıldı. Yüzüme doğru eğilmesiyle beni öpeceğini sandım. Nefesi tenimi işgal ederken onun sıcaklığıyla ısındığımı hissettim. Yüzlerimiz arasında hiç mesafe kalmadığında kalbimin ritmini değiştirecek bir harekette bulundu.

447 CamScanner ile tarandı

Özge Naz Beni dudağımın kenarından öpmüştü.

Pozisyonunu bozmadan hafifçe geriye çekildi. Kalbim gümbür gümbür atıyordu. Dudaklarım kıyametimdi; aynı şekilde onun da.

Dudaklarımız arasında milimler varken beni tekrar yaşattığını hissettiğim kelimeleri söyledi. “İyi ki varsın.” Biri bana ilk kez

iyi ki varsın dedi.

Bu an’ı zihnime kazıdım. Bu an’ı hiç unutmayacaktım. Bu an’ı hep düşledim. Bu an, yaşamam için yeterli bir sebepti. Bakışlarım saate doğru kaydı. Yazılanları okudum. Saat 23:54’tü.

Doğum günüm henüz bitmemişti. Son altı dakika kalmıştı. Doğum gü nüm, ölüm günümdü ama bitmeden bana bir güzellik daha yapmıştı.

Ölsem de gam yemezdim artık. Bronz hem beni neredeyse öpmüş hem de

iyi ki varsın demişti.

“Eva…” Gözleri kapalı hâlde mırıldanırken ne dediğini anlamadığım için

ona kaşlarımı çatarak baktım. “Eva mı?” diye tekrar ettim. “Bu ne demekti? Bir isim miydi?”

Kalın sesiyle, “Evet,” dedi kirpikleri lambadaki alev gibi titredi

ğinde. “Sevgili nişanlımın adı. Eva Petrova.” Zihnim çığlık çığlığa

bağırarak onun söylediklerini tekrar etti.

Sevgili nişanlımın adı, Eva

Petrova. Eva Petrova. “İyi ki varsın, sevgili Eva. İyi ki doğmuşsun.” Beni nişanlısıyla karıştırıyordu. Beni nişanlısı zannediyordu.

Beni, ben olarak bilmiyordu. Ne zamandan beri böyle sanıyordu? Kelimeleri yüreğimi bir bıçak gibi kesti. İyi ki varsın dediği oydu.İyi

doğmuşsun dediği oydu. Sevgili nişanlım dediği oydu. Daha iyisini yapabilirim dediği oydu.

Az önce dudağımın kenarından öpmesi de yüksek ihtimalle yine

beni Eva sandığı içindi. Sindiremedim, algılayamadım, neler yaşandığını bir türlü anlaya madım. Anlatamadım da. Dilim lâl kesildi. Geçirdiğim en iyi doğum

gününden en kötü doğum gününe evrildi. 448

Bronz II

Lütfen bugün yaşadıklarını sanrıdan ibare! olsun. Keşke doğmasaydım.

Aradan saatler geçti. Gün artık 7 Haziran’dı. Ben 6 Haziran 23:54‘tc kalmıştım.

Kalbim ağrıyordu. Hayır, sil. Ağlıyordu. Kalbim ağrımaktan ağlıyonlu. İnsanın kalbi ağlar mıydı?

Ben nasıl bugünü unutup yaşayacaktım? Ben nasıl bugünü hiç ya

şanmamış gibi yaşayacaktım? Ben bugünden sonra kalbinde bir baş kası olan adamla nasıl yaşayacaktım?

Bronz uykulu ve hasta hâliyle beni kollarının arasına çektiğinde ona karşı çıkacak gücü kendimde bulamadım. Buz kestim. Onun

larının

kol

arasındaydım. Donuyordum. Onun kalbinde olamazmışım.

Artık hiçbir şey beni ısıtamazdı.

İnsan ne dilediğine dikkat etmeliymiş. Bu gece kollarında ölmek isterim demiştim, öyle de olmuştu.

CamScanner İle tarand,

V

DİĞER. HİS RESİTALİ oğuktu.

S

Bütün bedenim buz kesmişti. Soğukluk beni kendime getirip uykumdan sıyrılmama neden

oldu. Gözlerimi araladığımda Bronz’un artık bana sanİmadığmıgöl düm. Siyah tüy yumağı ona sarılmış, ikimizin arasına ginnişti. Pante

rine sarılarak uyuyordu. Bacaklarımı kendime doğru çekip birkaç saniyeliğine öylece boş luğa baktım. Koyu gri, saten örtü bacaklarıma dolanmıştı. Dün yaşa

nan her şey gerçekti. İlk defa biriyle uyumama rağmen, yalnız oldu ğumu iliklerime kadar hissettim. Hâlbuki 6 Haziran ’a girdiğimiz gece

kendimi ilk defa yalnız hissetmiyorum demiştim. Bazı hisler yirmi

dört bile sürmezmiş, zaman bana bunu da göstermişti. Ölü gibiydim. Ya da diğer kadın gibi. < Giyinip odadan ayrıldıktan sonra bile Bronz uyumaya devam edi

yordu. Garaja inerken etrafta çok gözükmemeye özen gösterdim. Bronz’un sayısını bilmediğim lüks arabalarının arasında dolaşırken lacivert olanını beğenip ona bindim. Evden ayrıldığımda saat sabah

450

CamScanner He tarandı

Bronz II Uzun bir yolculuktan sonra arabayı park edip yürüme mesafesin

de olan yere adımlamaya başladım. Bu kısma araba girmiyordu ve dikenlerin arkasında olan bir yerdi.

Yürüyüşten sonra bir eve ulaştığımda etrafa dikkat kesildim. Kö

pek havlama sesleri geliyordu. Bahçe kısmına geçtiğimde çitlerin ile

risine odaklandım.

Viran’ı gördüm. Ayağında kalın postalları, üstünde siyah bir atlet, bacağında ise

kargo pantolonu vardı. Dudaklarının arasında sigara dururken dikkat kesilmiş bir hâldeydi. Bahçede köpeğini yıkıyordu.

Beni fark etmesi an meselesiyken çok geçmeden bakışları beni

buldu. “Ne işin var senin burada?”

Rahatsız olduğunu belli eden tonlamayla sözler dudaklarından dö küldü. Soruşuyla birlikte köpeği gerilen ortamı hissedip bana havla

maya başladı. Kokumu almış olacak ki bana doğru atak yaptı. Viran, köpeğin demir tasmasından tutup elinden kaçmasını engellediğinde

zorlukla zapt etti. Bronz’un panteriyle kapışacak güçte olan köpek, ben durdukça havlamalarını artırdı.

“Sana diyorum!” dedi Viran. Gözlerimi köpeğinden ayırmadığımı anlayınca, köpeği arkasına alıp ikimizin bakışlarını kesti. Köpek elin

den kurtulmaya çalışıyordu ama sahibi buna izin vermemeye karar

lıydı. Yeşil gözleri bana kızgınlıkla baktı. “Tek misin?” “Tekim,” diyebildim. Bana şüpheli gözlerle bakarken bıkkın lıkla dudaklarımı araladım. “Buraya ne zaman biriyle geldim, Kül Asker?”

“Hiçbir zaman,” dedi. “Her zaman tek geldin.” Köpeğine doğru, “Ash,” dedi. Siyah köpeğinin Ash idi ve

kül an

lamına geliyordu. “De tapoj!” Arkana’nın kendi dilinde git diye ko mut verdi.

Köpek tasmasının bırakılmasıyla bana doğru yaklaştı ve aramızda

olan çitleri atlayarak tam ayaklarımın dibinde durdu. Bir kere havladı ve yere oturduğunda dilini çıkartarak bana baktı. “Özledin mi beni, Ash?” dedim kafasını okşarken. Gözlerini ka-

451 CamScanner ile tarandı

ü/£c Naz patıp onu sevmemin keyfini sürdü. “Ben seni de babanı da çok özle,

dini." Kafasını bacaklarıma sürterken (cni sulu olduğu için beni

ıslattı. Viran da çok geçmeden yanıma geldiğinde kollarını bana sardı

Tanıdık kokusu bana geçmişi hatırlatırken bedenim kasıldı, (»eriye çekilip sıcak bir şekilde bakarken dudaklarını araladı. “Ben de ver,>

özledim,

kardeşim."

Kardeşim. Ne kadar süre boyunca onu görmüyordum? Ne kadar süre boyun

ca tanımamazlıktan geliyordum? Ne kadar süre boyunca kardeşim

dediğim insandan uzak kalmıştım? Şimdi hepsi sona ermişti.

Viran’la bir geçmişimiz vardı ve herkese karşı gizliyorduk. Diğerlerinin yanında birbirinden hazzetmeyen iki insan gibi dav-

ransak da gerçekliğimizde oldukça iyi anlaşan iki insandık. Geriye

çekilip sarılmayı sonlandınnca beni baştan aşağıya süzdü.

“Hangi rüzgâr seni buraya attı?” diye sordu Viran. Kulağına koy muş olduğu sigarayı dudaklarına yerleştirip cebinden çakmak çıkardı.

“Aslında daha önce gelecektim ama diğerleriyle aranda nasıl bir ilişki olduğunu bilmediğimden dolayı bir süre daha izlemeye devam

ettim." “Buraya çağırmadığım sürece gelmezler,” dediğinde evin girişine

doğru yürümeye başladık.

Tanıdığım en soğukkanlı insandı. “Herkese karşı yine çok sıcak kanlısın,” dedim alay dolu bir sesle. Sigara dumanını üfleyip, “Hayat beni buna itti,” dedi. Kapıyı açıp

geçmeme izin verdi. Girdikten sonra kilitlemeyi ihmal etmemişti.

“Bronz buraya geldiğini biliyor mu?” Mütevazı evinde deriden bozma tekli koltuğa geçip oturdum “Sence?” “Karşılaştığımız ilk anda söylememekle büyük bir hata yatılı

mızın farkındasın, değil mi?” derken oturmak yerine bedenini duvara yasladı. Sigarası dudağında kalırken kollarını göğsünde birleştiril

“Herkesi kandırıyoruz.”

452

Bronz II “Ben zaten kandırıyorum. Kül.” Gözlerim söylediklerimi doğrular nitelikteydi. “Sen kendi derdine yan. Ben yalan söylerim, Bronz’un diyeceği, ‘Hisar yine Hisar’lık yaptı. Şaşırmadım’ olur. Sen yalan söylersin, ‘Alın kellesini’ derler. Bilmem anlatabiliyor muyum?” “Bu seferki farklı,” dedi. Kafasını iki yana salladı. “İkimiz de boka battık.” “Benim de hoşuma gitmiyor ama hemen söyleyemeyiz. Biz diğer leri gibi değiliz. Kendimizce doğru olanı yaptık; çünkü bize öğretilen buydu.”

“Bronz’u hayal kırıklığına uğratmak istemiyorum,” derken sesin den pişmanlık akıyordu. “Yakında söylerim. Zaten seni de aramızda görmek istiyor, sonsuza kadar düşman gibi gözükemeyiz. İlla bir yerde

patlak vereceğiz. Daha fazla devam etmeden söylemek en mantıklısı.” “Ne diyeceksin?” dedim hesap soran bir tavırla. “Nasıl anlata

caksın?”

Her şeyi anlatamazdı. “Bronz geçmişimi bütün gerçekliğiyle biliyor,” dedi. Aniden kaş

larımı çattım. Her şeyi anlatmış olamazdı.

“Şaka yapıyorsun,” dedim inanamazken.

“Bronz ile bir yola çıkıyorsun,” dedi kelimelerinin üstüne basa basa. “Beni davasına koşulsuz şartsız kabul edecek değildi. Zaten hakkımda fazlasıyla şey biliyordu. Ben anlatarak açığı kapattım. Adil bir paylaşım oldu.” Her şeyi söylediğine göre ikisinin birbirine karşı

güven duygusu yüksek olmalıydı. “Seninle nereden tanıştığımı söy

leyince çok şaşırmayacaktır.”

“Keyfin bilir,” deyip bacaklarımı orta sehpaya uzattım. Bana beklentiyle baktığında, “Eee? Sen niye geldin?” diye sordu. Öylesine oturmaya gelmediğimin farkındaydı.

“Hasar kaydı için,” derken yüzünü işaret ettim. Yara bere içindey di. “Biraz fazla ileri gittim. Üstelik Bronz da sana patlayınca sanırım

vicdan yaptım.” “Bana diyene bak.” Soğuk bir tavırla baktı. Eliyle kaşımı işaret

etti. “Kaşına güzel iz bırakmışım. Aynı şekilde dudağına da.”

153

CamScanner ile tarandı

Öz^c Naz

“Eskiden daha kötüsünü yapıyorduk, büyüdükçe birbirimize acı

maya başladık sanırını,” dedim. “O zaman küçüktük ve ölmekten korkuyorduk. Bizi ölümle kor kutuyorlardı. Yaşamanın güzel bir şey olduğunu sanarak büyüdük.

Şimdi ise ölmek için her şeyi yaparız,” dediğinde içten içe ona hak verdim.

Küçükken yaşamanın güzel bir şey olduğunu sanıyorduk.

Büyüdük. Şimdi ölmek için her şeyi yapardık.

“Biz ölmek için doğanlarız,” dedim umutsuz bir tonda. “Aileden kaybettik, Kül Asker.” Sigarasını dudaklarından indirip yüzünü buruşturdu. “Şöyle hitap

edip durma.”

“Gerçek adınla mı hitap edeyim?” diye sordum. Viran Kül, ona verilmiş bir isimdi. Gerçek adı ve soyadı bu değildi. Türk bile sayıl

mazdı ama gördüğüm kadarıyla ortama fazlasıyla ayak uydurmuştu.

Kurşun asker, kül asker olmuştu. Odanın içinde birkaç adım attığında tehditkâr bakışlarını üzerim

de gezdirdi. “Şimdi ölmek istemeyen birine benziyorsun,” dedi. Öl

dürmekten haz duyan bir sesi vardı. “Soğuk bir şeyler getireceğim. Ortalığı karıştır, istediğin her yere bak.”

Dilimi damağıma vurup onaylamayan bir ses çıkardım. “Böyle söyleyince de bir şey yapasım gelmedi.”

“Biliyorum; çünkü seni tanıyorum, Alatav,” dediğinde güler gibi olmuş ama gülmemişti. “Eğer karıştırma deseydim odadan çıktığım

an karıştırırdın.”

Gözlerimi devirip, “Anladık, tanıyorsun,” dedim oturduğum yer den kalktığımda. Alt kata inen merdivenlere ilerlerken bakışları ben

deydi. “Mahzende olacağım. Kutum için gelmiştim. Sen içecekleri hazırla, birazdan geliyorum.” “Kafana göre takıl.”

Odadan çıktı. Mahzen denilen fakat bir sığınaktan bozma olan yere geldiğimde kapıyı sıkı sıkıya kapattım. Yıllar önce bu kutuyu

ona vermiştim ve saklamadığını sanırken hâlâ onda olduğunu öğren-

454

Bronz II nıiştim. O zamandan beri bu kutu için evine gidip gelirdim. Senede yalnızca bir kere, o da 6 Haziran’da. Doğum günümde anneme yazdığım mektuplarla dolu olan bir ku tuydu. Kutuyu sakladığım yerden çıkardım ve elime aldım. Bir sene içinde fazlasıyla tozlanmıştı. Öksürme dürtümü bastırıp rastgele bir

kâğıdı aldım ve göz gezdirmeye başladım.

Bugün doğum günüm. 6 Haziran bitmek üzere. On ikiye altı kala, ışığa ihtiyacım var. Seni göremediğimden değil; senin beni göreme zinden ihtiyacım var. Kaç mum daha yakmam gerekiyor? Kaç mum daha yakarsam görürsün beni? Kaç mum sonra bana Kızım ’dersin? Birgıin tamamen karanlıkta kalmaktan korkuyorum. Doğum günlerinden nefret ediyorum. Çünkü pasta yiyemeyece ğim. Arkadaşlarım hep doğum günlerinde pasta yiyor. Üstelik an neleri yapıyor Bana bugün sınıf arkadaşım, ‘Annen pasta yapacak mı? diye sordu. Yapmayacağını biliyorum. Yapma zaten. Yorulursun, yorulmam istemiyorum. Üçüncü evimizde eski bir video kaseti buldum. O kaseti gizlice çalıştırdım. Meraklı birisiyim, biliyorsun. Biliyorsun değil mi? Çok meraklıyım hem de. Köşedeki tarihi gördüm. 06.06.1996 21.00. Vide oyu hipnoz olmuş bir şekilde izlerken beni birisi yakaladı. Sana yaka lanmaktan korktum. Bana kızıp kendim üzmeni istemiyorum. Çünkü çok bağırıyorsun ve sonra öksürüyorsun. Rozalia Vanizan yani büyükannem bana hiç kızmadı, hatta be nimle birlikte oturup izledi ve bana nasıl doğduğumu anlattı. Gece olmak üzereymiş, gökyüzünde yaz yağmuru varmış. O yağmur senin gözyaşlarına eşlik ediyormuş. Kasette, ‘Doğurmak istemiyorum ’diye sayıklıyorsun. Başta beni istemediğini düşünmüştüm fakat sonra sen den cevap alamayacağım için Rozalia ’ya sordum. ‘Senden ayrılmak istemediği için doğurmak istemedi’deyince inandım ona. Senden ay rıldığım için mi bu kadar uzaksın bana? 21 dakika sonra dünyaya geldiğimde babamın odaya girişini izle dim. Seni alnından öptü. Babama sarılıp hıçkıra hıçkıra ağladın ama bana bakmadın bile. Sonra onu gördüm. İçeriye girdi, göz ucuyla bana baktı. Abim. Bana ilk bakışıydı ama benim gözlerim kapatly-

455 CamScanner,letaratWl

Özge Naz

dı. Hiç onunla göz göze gelemedim. Onım varlığı sana babamı da unutturdu ve videonun geri kalan kısmında oğlunla ilgilendin. Bana el baktı. Senden ayrıldığım için benimle konuşmuyorsun. Seni anlıyorum. Babam peki? Ben onım hiç karnına girmedim ki. Onu hiç tekmeleme dim. Aşermedi de. Ama bazen bana öyle bakıyor ki, sanki onım da mi desini bulandırıyorum. Bir kuklaymışım gibi davranıyor. İplerim yok ki benim. Beni oynatamıyor. Hem sen buna izin vermezsin. Vermezsin değil mi? Verme lütfen. Oyuncak olmak istemiyorum. Oyuncakların kalbi olmuyor, an nesi olmuyor, babası olmuyor, kardeşi olmuyor, aklı olmuyor ve aşkı da olmuyor. Kuklalardan nefret ediyorum ama seviyorum da… çünkü tek oyuncağım o. Babam hep bir amaç uğruna doğduğumu ve bir amaç uğruna öleceğimi söylüyor. Bu beni korkutuyor, anne. Hayır, sil. Bu beni korkutuyor, TVA. Sen anne dememi istemiyor sun. Ya sizin sevginizi hiç görmeden ölürsem? Babam saçımı ok şamadan, sen saçımı taramadan, abim saçımı öpmeden ölürsem? Rozalia Vanizan her doğum günümde sana mektup yazmamı söyle diğinden beri hep yazıyorum. Bana kızma diye, yazamadığım doğum günlerimde de mektup yazdım. Rozalia buna gerek olmadığım söyledi ama ben akıllılık yaptım. Bu sayede sana daha çok yazmış oldum. Bu da dokuzuncu yaşımın mektubu. Geçen seneki doğum günümde sana bir sürü şey yazdım. Okuyup okumadığım merak ettiğim için seni denedim. Okudu ğunu biliyorum çünkü okıımasaydın benim piyano çaldığımı öğ renmezdin. Rozalia piyano çaldığımı asla söylememem gerektiğini tembih etmişti ama ben mektubumda sana yazdım. Yasaklatacağını biliyordum, sen her şeyi iyiliğim için yasaklatıyorsun. O mektup tan sonra müzik dersinde bana piyanoyu yasakladılar. Ben okulda öğrenmedim ki, senden öğrenmiştim. Çünkü sen piyano çalarken gözlerini kapatıp çalıyorsun ve benim seni izlediğimi bilmiyorsun. Bana çok güzel öğrettin. Şu an hava sıcak. Bir kere kış aylarında dondurma yememe izin vermiştin, keşke şimdi de izin versen. O zaman seni çok sevmiştim. 456 CamScanner He tarandı

Bronz II

Hoş, şimdi de seni çok seviyorum. Abitne o kadar güzel annelik yapı yorsun ki sevmemek elde değil. Bir gün beni de öyle seveceğin günü sabırsızlıkla bekliyorum. Her sabah hazırlanıp bekliyorum, kalbim hızla atıyor, bazen ge celeri heyecandan uyuyamıyorum; uyuyamadığım için sabah kalka mıyorum. Hep düşünüyorum, ‘Acaba o gün bugün mü?’diye. Henüz gelmedi. Çok beklemem lazımmış. İlk o doğduğu için sıra onunmuş. Keşke ben ilk doğsaymışım. Ama olsun. Beklerim ben. Ogün ne zaman gelir? Bu seneki doğum günümü iple çektim çünkü sana bunu sormak istiyordum. Çok mu var? Daha ne kadar bekleye ceğim? Birde… Beni nedemsevmedin.

Hayır, sil. Beni neden görmedin ? Hayır, sil. Bana-neden gülmedin?

Hayır, sil. Sesin çok güzel. Sırf duymak için bazen bilerek seni delirtecek şeyler yapıyorum. Sevgiler. Hisar Alatav: Hayır, sil. His Alatav. Kâğıdı geri katlayıp yerine bıraktım. İki tane boş kâğıt gördüm.

Yazılmayı bekliyorlardı. Birini bu sene, diğerini gelecek sene kulla nacak ve sonra her şey başladığı gibi bitecekti. Kutuyu yanıma alıp yukarıya çıkmak için merdivenlere yöneldim. Temiz havaya ihtiyacım vardı. Viran’dan bir süredir ses seda gelmi

yordu. Köpeği Ash, içeri girmeye çalışıyordu fakat kapı kilitli kaldığı

için dışarıdan havlayıp duruyordu. Kapıyı onun için açtığımda ışık

hızıyla içeriye koştu.

“Viran?” diye seslendim. Oturma odasına göz attığımda ne içe cekleri ne de onu görebilmiştim. “Viran, soğuk bir şeyler için kuzey kutbuna mı gittin?” Hiçbir ses gelmemesi garibime giderken mutfağa doğru adımla-

dım.Aslı tekrardan havlamaya başlamıştı.

457 Camscanner ile tarandı

Öz^c Naz “Viran?” dedim tekrardan. Mutfakta da onu görmeyince Ash’in havlama seslerini takip ettim. Yatak odasına geldiğimde aralık olan

kapıyı gördüm. Sadece köpeğin geçebileceği kadar açıklık vardı.

“İçeri giriyorum bak, neden ses vermiyorsun?!” Kapıyı itmeye çalıştığımda arkasında olan ağırlıktan dolayı tama

men açılmamıştı. Kafamı uzatıp içeriye baktım. Viran’ın kapı arka

sında yere yığılmış bir şekilde gördüğümde beynimden vurulmuşa döndüm.

“Siktir, siktir siktir,” Güç uygulayıp kapının biraz daha açılmasını sağladıktan sonra

vakit kaybetmeden içeri girdim. Yere eğilip durumuna bakarken, “Ne kadar süredir bu durumdasın?” diye sordum. Kriz geçiyordu. Uyuştu

rucu kriziydi. “Neden beni çağırmadın?!”

“His,” dedi kısıkça. “Git.” “Seni kaldırmaya çalışacağım,” dedim onun ne dediğini umursa

madan. Kafasını iki yana salladı. “Kriz anında tek başıma olmam gereki

yor,” dedi. Alnından terler dökülüyordu. “Zarar verebilirim. Bir sını rım yok, biliyorsun! Git hemen!” Ona sinirle baktım. “Seni bu hâlde bırakacak değilim!” Hissetti

ğim güçle onu kollarının altından tuttum ve kendime çekmeye çalış

tım. Kalkmak için o da kendini zorladı. Hangi evredeydi bilmiyordum ama gördüğüm manzaraya göre

çok kötü durumdaydı. Bu ana gelene kadar neredeydi?

Benden aldığı destekle ayağa kalktı. Onu zayıflamış görmüştüm. Tanıştığımızda ikimizin de kemikleri sayılıyordu. O hâlimizden eser yoktu fakat Viran hâlâ çok sağlıklı bir bedene sahip değildi.

“Viran,” dedim bana bakması için. “Aklım dağıtacak bir şeyler bulmalıyız.” Varlığım yokmuş gibi davranırken ayağındaki postalları teker teker çıkardı. Dolabına gidip kıyafetleri dökmeye başladı.

“Ne arıyorsun?” diye sordum. Yanına geçtiğimde beni yine yok saydı. Hareketleri daha da hızlanırken katlı tek bir kıyafet bırakma

yana kadar tüm dolabı aşağıya döktü. “Söyle bana yardımcı olayını.”

“Susarak çok büyük yardım edersin.”

lâK

Bronz II Sonra aklına bir şey gelmiş gibi yatağına yöneldi. Yatağı tek ham lede kaldırdığında ahşabın üzerindeki paketi gördüm. Eline aldığında derin bir nefes aldı. “Hayır. Hayır, hayır,” dedim onun üstüne atlayıp

elinden almaya çalışırken. Viran beni sertçe ittiğinde yere düştüm. Bulduğu fırsatla komodinin çekmesini açtı ve lastik çıkardı. Kol

larını sıyırdığında gördüğüm morluklar durumunun vahametini bir kere daha kanıtladı.

“Viran, hayır kullanmayacaksın!” dediğimde elinden almak için

hamle yaptım. Onun hareketleri benim aksime daha yavaştı. Elleri titrediği için kontrolünü sağlayamıyordu.

“Rahat bırak beni!”

“Kullanmayacaksın!” dedim keskin bir dille. “İşte bu yüzden ba

ğımlılığın devam ediyor! İşte bu yüzden yıllar önce nasılsan hâlâ ay nısın!”

“Seni ilgilendirmiyor, Alatav!”

“Bırak!” dedim. Kamına tekme atarak yatağa düşürdüm. Elindeki malzemeleri düşürdüğünde yerden kapıp gibi avuçladım.

“His!” diye bağırarak kulağımın çınlamasına neden oldu. Odadan koşar adımlarla çıkarken onun ağır adımlarla peşimden geldiğini bi liyordum. “Nereye gittiğini sanıyorsun?!” diye seslendi koridordan.

“His!” Tuvalete girdiğimde paketi açtım. “Sakın düşündüğüm şeyi yap ma!” diye bağırırken sesi az öncekine nazaran daha yakından geli

yordu. “Sakın!” Vakit kaybetmeden bütün paketi klozete döktüm ve düşünmeden

sifona bastım. Tam o sırada içeriye Viran girdi ve bana öfkeyle baktı. Dudağımın kenarını ısırdım. “İyiliğin için…”

“Sikerim senin iyiliğini,” diye adeta hırladı. Klozete doğru ham le yaptı. Elini fayansa sertçe vuruyordu. “Son kalanlardı! Kahretsin! Ondan başka yoktu!”

Dizine sertçe vurduğumda tamamen yere düşmesini sağladım. Onu boynundan tutup kendime çekerken başından tutup bedenini ba caklarımın arasına sıkıştırdım. Hareket alanını kısıtladım. Ne kendine ne de bana bir şey yapamazdı artık. 459

CamScanner „etarandı

()z£c Naz Elimden kurtulmak için hareket ederken, “Boşuna çırpınma,” de dim. Onu bırakmadığım sürece benden kurtulamazdı. “Belli ki Albay

sana yeteri kadar işkence çektirmemiş.” “Son kalan paketti,” dedi klozete doğru bakarken. “Son kalandı!”

“Viran,” dedim dikkatini dağıtabilmek adına. Zihninin başka şeyler düşünmesi gerekiyordu. “Eskiyi hatırla. O soğuk odaları. Ne kadar so ğuktu hatırlıyor musun?” diye sordum. “Titremekten dişlerimiz kınldı.”

Kafasını geriye atıp göğüs kafesime sert bir darbe indirdi. Bu pozis yonda olsak da beni yine de dövebileceğini unutmuştum. “Kes sesini!”

“Sonra bir ses gelirdi,” dedim. Hatırlamak istemiyordum. 0 za manlar beni kötü ederdi. Unutmak istediğim zamanlardı. Eminim o da hatırlamak istemiyordu. “Biz köpek gibiydik. Gelen sese koşardık

Sevilmeyi beklerdik. Bir kap yemek, bir avuç su. Muhtaçtık. Hatırla, ne kadar aciz olduğumuzu…”

“Seni dinlemiyorum. Boşuna konuşuyorsun,” dedi nefes nefese.

Kolumu kırmaya çalıştığını varsaymazsam gayet iyi gidiyorduk. “Şu

radan bir kurtulayım…” “Hep bunu derdin,” dedim. “Şuradan bir kurtulayım, seni de kur taracağım.” Yutkunamadım. “Beni kurtarmadın, Viran. Beni neden

orada tek bıraktın?” diye sorduğumda hareketleri yavaşladı. “Ben kurtarılmaya değer değil miydim?”

“Sus, His! Sus!”

“Gördüğüm en bencil insan sensin,” dedim sinirle. “Sen kurtul dun! Beni arkanda bıraktın! Sadece kendini düşündün! Biz seninle aynı şeyleri yaşadık ama kurtulan sen oldun!”

Beni dinlemeye başlamıştı. “Değilim,” dedi. “Bencil değilim.”

“Öylesin. Bencil herifin tekisin!” “Neler yaşadığımı bilmiyorsun amma koyayım! Neler olduğunu bilmiyorsun!” diye bağırırken dikkatini artık başka bir şeye verebil mişti. “Bilmiyorsun… Bilmiyorsun…” Sayıklamaya başladı. Durma

dan sayıkladı. “Bilmiyorsun. Ne yaşadığımı bilmiyorsun.” “Geçti bak,” dedim. “Geçmedi,” dedi.

“Geçiyor, Viran,” dedim. “Yemin ederim geçmiyor, His,” dedi.

460

Camscanner He tarandı

Bronz II “Şimdi sakinleşeceksin, ihtiyacın olduğunu sandığın şeye aslında ihtiyacın yok. Seni yalnızca aciz hâle getiriyor ve biz zaten o şekilde büyüdük. Daha fazlasına ihtiyacımız yok, Viran. Öyle değil mi?” “Öyle.” Dakikalar geçti, saatlere ulaştı. Uzun bir süre boyunca öylece dur duk. Ben bol bol konuştum, o ise yalnızca küfürler savurdu. En so nunda ise sustu. Krizi bitmiş olmalıydı ki, nefesleri belirli bir düzene ulaştı. Uyanıktı. Hiçbir şekilde uyuyamazdı. Bakışları tek bir noktaya odaklanmış öylece bakıyordu. “Seni orada bırakmak istememiştim,” dedi saatler sonra konuşma

ya karar verdiğinde. “Sen benim kardeşim gibiydin. İnsan kardeşini

bırakırını?” “Bırakır,” dedim. “Herkes herkesi bırakır. Viran.” Kirpikleri titrediğinde, “Ben bırakmazdım,” dedi. “Hiç öz karde

şim olmadı ama bırakmazdım. Seni de kardeşim gibi bildim. O yüz den seni de bırakmazdım.” “Aylar sonra ilk kez dışarıya çıktığımda iyi ki içerdeydim dedim. Çünkü bütün kötülükler dışarıdaydı,” derken onu sıkıca tutmaya de

vam ettim. “Kendi öz abim bile benimle hiç konuşmamışken, senin beni bırakıp gitmen koyar mı sanmıştın?”

“Kardeş olmamızı çok istemiştin.” “Her istediğimizin olmadığını öğrendim sonra,” dedim üzgün bir tonda. “Abini hâlâ bulamadın mı?” diye sordu. “Bulamadım,” dedim. İnanmayan bir tavırla, “Siktir git,” dedi. “O kadar yıl geçti. Bulmuşsundur. Kandırma beni, His.” “Bulamadım… Onu en son gördüğümde on altı yaşındaydım,” de dim yalın bir sesle. “Anneme verdiğim tek söz oydu. Abimi bulup getirmekti. Çünkü abimin evden gitmesinin sebebi ben gösterildim. Sözümü yerine getiremedim. Ama getireceğim, sözümü tutacağım ve abimi bulup eskiden olduğumuz gibi bir aile olacağız.” “Artık daha çok insan tanıyorum,” dedi. “Abinin adı neydi?” Dudaklarımı büzüp, “Bilmiyorum ki,” dedim. “Abim VI projesine dahil olan çocuklardan yalnızca biriydi. O çocuklar nüfusa hiçbir za461

Oz$c Naz man kaydedilmedi. Kaydı olan çocuklar da Arkana’ya girdiği andan

itibaren silindi. Hiçbirinin kimliği olamazdı. O yüzden o da aile soyağacımızda bulunmuyor. Sistemde yok.” diye devam ettim. Arkana

çok korkunç bir yerdi. Küçücük çocuklara yaptıkları kan donduracak türdendi. “Abim hakkında bir şey bilmem yasaktı. Konuşmak, gör mek, aynı ortamda bulunmak…”

“Tamam da illaki adı vardır, hiç mi hatırlamıyorsun? Ne diye hi tap ediyorlardı?”

“Adı vardı… Çok adı vardı,” dedim o anlara giderken. Herkesçe çok sevilirdi. “Annem ona canım oğlum derdi. Babam ise biricik oğ lum. İsmi Rusça imiş. Türkçe isim konulmamış hiç. Çünkü annem onu

kendi kanından gördüğü için Rus kökenli bir isim koymak istemiş.” “Sikeyim senin aileni ya,” dedi Viran. “İyi ki geberip gittiler. On

ları öldürdüğün için sana ödül bile verilmeli.”

“Viran sen yaşlandıkça bunamaya mı başladın?” dedim hayretler içinde. “Ailemi hiçbir zaman öldürmedim ki! Benim altıncı kuralım vardı,

hislerin katili ol.

Yani şu ana kadar kimseyi öldürmedim! Ha

tırlasana!” “Görüşmeyeli uzun zaman oldu,” diyerek ağzının içinde soğukça

mırıldandı. “Seni unutmadığıma şükretmelisin.” “Bir ara gerçekten unuttun sandım, öyle bir bakışın vardı ki…”

“Senin gibi iyi bir oyuncuyum. Benden korkmuş numaralan, kim

olduğumu bilmezden gelmeler…”

“Neyse,” dedim eskide kalan konuları artık konuşmak istemedi ğim için. “Bronz’un evine gitmeliyim. Orada eşyalarım vardı.” “Ben de geleceğim, birlikte gidelim.” Evin yolunu biliyordum ama Viran bilmiyordu.

“Niye öyle bakıyorsun?” dedi Viran. “Evin yolunu bildiğini bili yorum, His. Beni de sen götüreceksin.” “Eee? Bronz siz ne ayak derse ne diyeceğiz?”

“Dövüştük barıştık.” Histerik bir kahkaha attım. “Seni gerçekten çok özlemişim, Viran.”

462 ^mscanner ile tarandı

Bronz 11 Arabayı park ederken garajda yalnız olmadığımızı gördüm. Gizli girişi kullandığımı fark edince direkt buraya gelmiş olmalıydı. Viran arabaya biner binmez kendi isteğiyle gözünü bağlamıştı. Bronz’a her anlamda saygı duyuyordu. Park etmek için yavaşladığımı anladığında

gözlerini açmıştı. Viran’ın evinden getirdiğim kutuyu elime alıp arabadan inmeden önce kısık bir sesle mırıldandım. “İşte başlıyoruz…”

Viran’la arabadan inince Bronz yanımıza doğru geldi. Bakışları ikimiz arasında gidip geliyordu. Gece hastalandığı için gördüğüm ka darıyla huysuzluğu hâlâ üstündeydi. “Arabam güzel miydi Hisar?”

diye katı bir sesle konuştu.

“Sahibi gibi çok hızlı,” dedim düz tutmaya çalıştığım sesimle. Ya

vaşça gözümü kırptım. “Ve sert.” Anahtarı ona doğru fırlattım. “Te şekkür ederim kullandırdığın için.” Sert bir soluk aldı. Hey heyleri yine üstündeydi anlaşılan. Kızgın

olması gereken benken sanırım bunu da ona kaptırmıştım. “Kullan madan önce izin almadın ama rica ederim.”

“Senin malın benim malım. Benim malım yine benim malım. Ara

mızda bir arabanın lafını yapacak değiliz,” dedim sesime asılan alay la. “Hem benimle ortak olmak istiyorsan daha çok şey paylaşacağız. Alış bunlara.”

Biz onunla hiçbir şey olamazdık.

Özellikle de 6 Haziran gecesin

den sonra. “Benimle ortak olmak dışında her şeyi yapacak gibisin. Asıl buna

alışsam iyi olacak,” dediğinde kırgın gözlerle baktı. Parçalara ayrıl mam gereken yerde direnmeye devam ediyordum.

Ona söylemeli miydim? Dün gece, hayatımın en iyi gününü ge çirdiğimi sandığım anda, bana nişanlısının adıyla hitap ettin demeli miydim?

Alacağım cevap beni tedirgin ediyordu. Bronz kollarını göğsünde birleştirdi. “Buluşacağınızdan bahset

mediniz,” derken bakışları tekrar ikimiz arasında gidip geldi. “Tek konuşmadığım Viran’dı,” dedim yeşil gözlü adama bakar ken. “Onunla konuşmak için erkenden yanına gittim. Şansa bak, Vi ran da beni sayıklıyormuş. Görünce bayağı sevindi. Hatasını anlamış, 463

Camscanner İle tarandı

Özge Naz özürler diledi, yalvardı yakardı. Affet beni dedi. Henüz affetmedim. Arkadaş olmaya çalışacağız.” Elbette inanmamıştı.

“Ben yukarıda olacağım,” dedi Viran sıkıldığını belli eden bir ta

vırla. “Sizin sohbetiniz uzun sürecek belli ki.” Viran çok uzaklaşmadan Bronz seslendi. “Sonra konuşacağız,

Viran.” Viran kafasını sallayıp, “Emrin olur,” dedi. Asansöre binip soğuk bakışları arasında olduğumuz yerden ayrıldı. Onun gitmesiyle Bronz bana daha çok yaklaştı. Kaşlarını daha

çok çattığında dilinin ucundan dökülmeyi bekleyen kelimeleri sonun da söyledi. “Eğer yatakta uyuyorsam haber edip kalk, Hisar.” “Uykunu bölmek istemedim.” Sesim buz gibiydi. Bu saatten son ra nasıl ısınırdı ki?

“Uykumu bölmen, uyanınca boş bir yatak bulmaktan daha az sini rimi bozar. Nasıl uyuduysam öyle kalkmak isterim,” dedi.

Buna mı sinirlenmişti? Yüzündeki ifadenin sebebi yalnızca bu muydu?

“Sinirlenme,” dedim onun aksine oldukça ifadesiz bir tonda. “Bi

riyle uyumaya alışık değilim. Bir dahakine mutlaka not bırakır ya da söylerim.”

Asansöre doğru yürümeye başladık. Bakışlarını benden çekme

den, “Bunu sürekli yapacak mıyız?” diye sordu. “Neyi?” dedim. Kafam allak bullaktı. Beden olarak burada olsam da ruhsal anlamda çok başka yerdeydim. Dün gecede kalmıştım.

“Birlikte uyumayı,” dedi. “Farklı yerlerde olsak da bir süredir

uyumak için bir araya geliyoruz.” “Neden sordun?”

“Bir dahakine öyle yaparım, dedin. Sanki bundan sonra hep birlik te uyuyacakmışız gibi konuştun.”

Gömülmeyi bekleyen bir ruh gibi baktım. “Hiçbir şey sonsuza ka dar sürmez, Bronz.”

Harelerine sinen ifade aniden değişti. “Böyle dediğine göre bir

sabah yatakta olmayışına kendimi hazırlamam gerekecek,” derken asansöre binmem için yol verdi. İçeriye girmemle peşimden o da

Bronz II geldi ve sırtın] duvara yaslayıp cümlesini tamamladı. “Tıpkı doğum

gününün ertesi sabahı olduğu gibi.” “Benimle uyumaya alışmış miydin ki?” derken yüzüne bakmaya devam ediyordum.

“Alışmamak ne mümkün, Hisar?” dedi derin bir iç çekerken. “Alışmamak ne mümkün…” Kafamın içini toparladığım an, ona ne yaptığını söylemem gereki yordu. Nereden başlayacağımı bile bilmiyordum. Sonuç olarak has

taydı. Ateşi çok fazlaydı. Ne dediğinin farkında değildi. O an rüya ile gerçeği ayırt edememiş olabilirdi.

“Kahvaltı yapmamışsındır,” dedi ilgili çıkan sesiyle. “Kahvaltı hazırlanmak üzereydi. İstediğin bir şey var mı?” “Canım istemiyor.” dedim keyifsiz bir tonda. “Eşlik etmesem olur mu?” Kaşlarım kaldırdı. “Sen ve kahvaltı yapmamak? Burada olduğun süre boyunca kaçta kalkarsan kalk, hep kahvaltı yapan biri oldun. İs temediğine emin misin?”

“Biriyle karıştırıyor olabilirsin,” derken hızlı adımlar atarak ya nından ilerledim. Aramızda çok mesafe açılmadan beni kolumdan narince yakaladı. “Zannetmiyorum,” dedi beni kendine doğru çekerken. “Kimseyle ka

rıştın lamayacak kadar özelsin.”

Ama karıştırdın. Hastaydın, yanında ben vardım. Bana sevgili nişanlım dedin. De ğildim. Hiçbir zaman sevgili nişanlın olmadım. Olamam da. Sessizliğime karşılık, “Şimdi kahvaltı için bahçeye çıkıyoruz,” dedi. Ve ben bir şey demeden beni bahçeye çıkardı. Kahvaltı masasında iki kişi için fazlasıyla çeşit bulunuyordu. “Tek olmayacak mıyız?” diye sordum. “Diğerleri de bize eşlik edecek.” “Sanaç olsa bizi beklemeden başlardı,” derken dudaklarım kıv rıldı. “Garajdalar, kokuyu alınca koşarak gelir,” dedi Bronz. “İstersen

başlayabilirsin.” Sandalyeye geçip otururken masada bir şey Bronz’un canını sık-

CamScanner ile tarandı

Özg’c Naz iniş olmalıydı. Oturduğu yerden doğrulup uzak bir noktaya uzandı. Balı alıp tabağımın kenarına koydu. Tereyağı, kızartılmış ekmek vc

bal artık yan yanaydı. Onun eksikliği gidermesiyle bir rutin hâline gelmiş ekmeği hazırlarken Bronz beni izliyordu. Birlikte olduğumuz

her kahvaltıda yapıyordum, büyük bir keyifle yiyordu. Acaba nişanlısı da yaptığı için mi yiyordu? İster istemez her şeyi

nişanlısına bağlamaktan kendimi alamamaya başlamamıştım. Bir adet ekmek dilimini hazırlayıp tabağının kenarına bıraktım,

Bronz hiç bekletmeden dilimi eline aldı. “Diğerlerini beklemeyecek mi sin?” diye sorarken şaşırmadan edememiştim. Normalde hep beklerdi.

“Bu bekletmeye gelmez,” deyip hafifçe göz kırptı. Başka zaman dese sevineceğim sözüne yalnızca tebessüm ettim, o da kınk bir te bessümdü. Bronz ekmeği tam ısıracağı sırada içerden dışarıya gürültü sesleri

taştı. İkimizin de bakışları sesin geldiği yere döndü. Bağnş sesleri artarken duyduğum kadın sesiyle dikkatimi tamamen oraya verdim.

“Bu çok ağır bir itham!” dedi Serdal. Sesi camlan kıracak kadar

şiddetliydi. “Elinde kanıtın olduğunu söylüyorsun ama bana göster

miyorsun! Şansını sakın zorlama! Seni buraya getirdiğime beni piş man etme!” “Yalnızca Bronz’a gösteririm,” dedi Laren. “Tek istediğim Bronzla konuşmak. Fakat Zorlu beni onunla konuşturmuyor. Serdal, söyleye ceğim her şey gerçek olmasaydı senden bunu istemezdim zaten!”

“Bak,” dedi Serdal tahammülsüz bir tavırla. “Şu an cezalı oldu ğunu ve uzaklaştırma aldığını biliyorsun. Eğer tüm iddialann boşa

çıkarsa Bronz’un elinden kimse seni alamaz.”

Laren öfkeyle, “Boş değil!” dedi. “Beni Bronz’la konuştunın!” “Bağırıp durmayın!” dedi Viran.

“Bırakın, görüşsün Bronz’la,” dedi Sanaç. “Safa, bıraksana oğlum!’’ “Abim demedikçe bırakmam,” dedi Safa. “Yengem hakkında çok kötü şeyler söylüyor, nasıl bırakayım Sanaç abi?”

Safa’nın yengesi bendim. Sesin geldiği yere gittiğimizde herkesin burada olduğunu gördüm.

Viran, Serdal ve Sanaç, hazır ol pozisyonunda dururken Safa ve Zorlu

bir kadını zapt etmeye çalışıyordu.

466

CamScanner He tarandı

Bronz II “Laren,” dedim düz bir sesle. “Kahvaltı için mi geldin? Biz de tam kahvaltı yapıyorduk. Şanslısın.” Yüzü bana döndüğü an, gözünü gördüm. Böyle bir şey bekle mediğini yüzümden okunuyordu. Ardından bakışlarım direkt olarak Bronz’u buldu. Dediğini yapmıştı. Laren’in sağ gözünde bir bant bu lunuyordu. Bronz, Laren benim durumumu söylemedi diye gerçekten mum damlatmış mıydı? “Onunla aynı masaya oturduğunuza pişman olacaksınız,” dedi Laren. Bana büyük bir kinle baktı. “Sonun geldi, Alatav!” Bronz, “Bu gürültü ne?!” deyip araya girdi. “Niye bağırıp duru

yorsun Laren? Ayrıca senin burada ne işin var?!” “Ben getirdim, benimle geldi,” dedi Serdal açıklama yapmak adı na. “Geceden beri bir şeyler zırvalayıp duruyor. Seninle konuşmak istiyormuş.” “Bronz,” dedi Laren hırsı gözlerini kör edecek kadar yoğunken Zorlu’ya tekme attı. “Acil konuşmamız lazım. İşler sandığın gibi değil!” “Söyle, Laren,” dedi Bronz sert bir şekilde. “Bu gürültüyü çıkar ma nedenin umanm önemli bir şeydir.” “Bana iki dakika ayırmanı istiyorum,” dedi Laren. Safa ve Zorlu onu tutarken kollarının arasında debeleniyordu. Bronz gözlerini kapatıp açtıktan sonra sert bir tonda, “Laren,” dedi. “Ne diyeceksen de.” Laren bana öfkeyle baktıktan sonra, “Onun yanında mı konuşa

cağız?” dedi. Bronz rahat bir şekilde, “Herkesin içinde konuşabilirsin,” dedi. Laren büyük bir istekle, “Söyle bıraksınlar beni, vermem gereken bir şey var,” dedi. Gülümsemeye başlamıştı. Tehlikeli sayılacak bir gülüştü. Bronz iki korumasına bakıp kafasını salladı, eş zamanlı ola

rak Laren’i rahat bıraktılar.

Laren gülüşünü bozmadan elini cebine attı ve siyah bir şey çıkardı. Adımlarını direkt olarak bana atarken aramızdaki aşılamaz mesafeleri

kapattı. Elinde tuttuğu şeyi bana uzatırken, “Telefonunu getirmiştim,

Alatav. Düşürmüşsün,” dedi. Telefonu elime bıraktı. “İlk gördüğüm

an anlamıştım zaten ama yine de araştırıp emin oldum. Malum, senin kanıt olmadan, emin olmadan bir şey yapmama huyun var.”

467

CamScanner ile tarandı

(İzg’c Naz “Ne söylemeye çalışıyorsun?’’ diye sordu Bronz. Kafası karışmışa

benziyordu. “Ne telefonu?”

“Evinde katliam olduğu gece ondan çıkan telefon,” dedi Larcn şevkin koyu tonu harflerine bulaşırken. “O bir asker.”

“Asker mi?” diye sordu Sanaç. “Evet,” diyerek konuşmaya başladı Laren. “Bu telefon sadece

KALE’ye bağlı askerlerde oluyor. Onların emir kulu olması muhte mel. KALE’nin nasıl bir kuruluş olduğunu biliyorsunuz. Özel asker leriyle bilinir, evine ancak böyle bir insan sızabilirdi.” “Öncelikle,” dedim lafını keserken. “Evine sızmadım. Beni kendi

eliyle buraya getiren Bronz’du. Ben sadece arabayı sürdüm.”

Serdal uyarır bir tonda, “Bırak konuşsun His,” dedi. Laren kollarını göğsünde birleştirdi, kendine duyduğu güven en üst seviyedeydi. “Karşımızdaki sadece Haris Alatav’ın kızı değil,” dedi bilmiş bir tavırla. “Aynı zamanda gizli bir asker. Öylesine bir asker de değil. Reşit olduğu andan itibaren savunma birliği tarafından

yetiştirilmiş.” Güldü, gülüşü sinsi bir yılan gibiydi fakat yalanın ema-

resi yoktu. “Seni yok etmek için saniyeleri saydığını biliyor muydun? Artık biliyorsun, Bronz.” Yalanlar ve yılanlar. Birazdan kimin yalan ve yılan olduğu ortaya

çıkacaktı. Burada bulunan kimsenin tek bir yalana ve koynunda bes

leyecek yılana tahammülü yoktu.

CamScanner ile tarandı

F

19

YILAN HİS RESİTALİ an çıksa da huy çıkmazmış.

C

Yılan deri değiştirse de huyundan vazgeçmezmiş.

Değiştim deseler de insanlar değişmezmiş.

Kimi zaman yalan, kimi zaman yılandım. Sarılırsa yılan, inanırsa

yalan olurdum. Ve bunu hiçbir zaman gizlememiştim. Çünkü kendi kendini yiyen yılan, Alatavların olmazsa olmazıydı. Beni henüz kimse tanımıyordu. Tanıdıkları kadarıyla da kimse

beni

iyi ki tanıdığını söylememişti.

dım denilen bir kadın olmamıştım.

iyi ki seni tanı Ben keşke seni (anımasaydım de Ben hiçbir zaman

dikleri kadındım. Derin bir nefes alıp, “Laren,” derken yüzümde ifadesizliğin mas

kesi vardı. “Bronz’u öldürmek için elime bir sürü fırsat geçti. Bu fırsatım hâlâ da var. Artık saniyeleri saymıyorum. Sanki biraz geç

kaldın gibi.” Laren bana doğru hamle yaptığmda Serdal ve Bronz onun önüne oo

eçti. “Seni yok edeceğim,” dedi. “Her şeyi biliyorum artık. Kim ol duğunu biliyorum, Alatav!”

“Zorlu,” dedi Bronz. Başka hiçbir şey dememişti. Zorlu aldığı

di

469 Camscanner ile tarandı

Özge Naz rektifle Laren’in bacağına hafifçe vurdu ve yere düşmesini sağladı.

Onu yerde sabit tutup hareketlerini kısıtladı. Şu an bağlı olması gereken o değildi; bendim. “His,” dedi Sanaç katı bir sesle. “Karşındaki yalnızca Bronz değil, * İmparator. Onu öldürme düşüncesinde bile olamazsın.” “Elbette olamaz,” dedi Serdal çok geçmeden onu desteklerken. “Bu şaka yapabileceğin bir şey bile değil. Bronz’un gücünü hafife

alıyor olabilirsin; ama onun bir de bilmediğin tarafı mevcut. Onu Ar

kana içinde görmek istemezsin.” “Emin ol çok görmek isterim, Serdal,” dedim bakışlarımı alaca

gözlerinden ayırmadan. “Asıl Bronz’la tanışmak için her şeyi yapa rım, mesela öldürmemek gibi. Belki de bu yüzden onu henüz öldür medim.”

Viran sessizliğini bozdu. “Onunla hatırı sayılır zaman geçirdin. Öldüremeyeceğinin farkına varmışsındır,” dedi.

Ters bir bakış attım. “Senin konuşmaya hakkın yok, Viran.” Sa

kinliğimi korudum. “Sonuç olarak Bronz’un yanma onu öldürmek için gelmiştin, yaşatmak için değil. Eğer Laren’in söyledikleri doğ

ruysa bu durumda ikimiz de eşit sayılırız.”

Solgun dudakları kenara kıvrıldı Viran’ın. “Sanırım bu sefer ger

çekten dövüşeceğiz,” dedi soğuk bir şekilde gülümserken.

“Bronz’un anımızı bölmeyeceğine emin olsam, seninle gerçekten dövüşürüm,” dedim.

“Bu saatten sonra anımızı bozacağını hiç zannetmiyorum, Türk lokumu,” dedi Viran.

“Sonucu ölümlü olursa sevinirim, Viran,” dedim. Onun gibi soğuk gülüş dudaklarımda peyda oldu. “İlki çocuk oyuncağıydı, beni hiç

tatmin etmedi.”

Laren yükselen öfkeyle, “Sana en başından demiştim, Bronz,” dedi. “Bu kadında normal bir şeyler olmadığını söylemiştim. Zaman

beni haklı çıkardı. Seni öldürmek istiyor ve sana zarar vermeden or tadan kaldırılmalı. Tehlike arz ediyor!” “Tehlike arz etmiyorum,” dedim kelimelerin üstüne basarken. Ba kışlarım sıcak kehribarları buldu. “Bronz benim tam olarak tehlike

olduğumu söylüyor. Öyle değil mi?”

470

Bronz 11 Yüzümde beliren ifade bir maskenin altında yatan gerçeklikten

-okuzaktı. Gecenin sökemediği şafakta o maske düşecek, gerçekliği min belirli kısmı yıldızlar gibi ortaya dökülüp parlayacaktı.

Sanaç üstten bir bakış atıp kollarını göğsünde birleştirdi. “Bronz

banlan bilmiyorsa da evine aldığı kişinin potansiyelinin zaten farkın dadır, Laren,” dedi. “Katliam olayına dönmesin. His, geçen neredey

se katliamdan sorumlu tutuluyordu. Şu an hiçbirimizin aynı olayları yaşamaya niyeti yok.” Laren, Sanaç’a öfkeyle baktı. “Karşınızda duran kadın çok canice yetiştirilmiş, onun profilini inceledim,” dedi. Bronz sert bir nefes aldığında burnunda soluyordu. Bana doğru bir adım atıp aramızdaki mesafeyi azalttı. Elimdeki telefon bir anda çe

kildi, Bronz bulduğu ilk fırsatta benden telefonumu hamlede almıştı. Serdal,” dedi Bronz. Bakışları bir adım gerisinde duran uzun boylu adama döndü. “Telefonu kontrol et. Söylenildiği gibi KALE’ye

ait bir telefon olup olmadığına bak.” Sesi buz gibiydi. “Hızlı ol.” Serdal bana ait olan telefonu aldı. Özel yapım bir telefondu. Dün

yada sadece belirli kişilerde bulunan, herkesin kolay kolay kullana mayacağı bir cihazdı. Telefonu Tarkan’dan almıştım. Buraya o telefonla girmiştim ve katliam gecesinden sonra artık bende değildi. Kaybettim diyemez

dim, çünkü bilerek bırakmıştım. Şimdi bana geri gelmişti. “Bu telefon savunma birliği çalışanlarına ait Bronz, defalarca kontrol ettim,” dedi Laren, kendinden emin bir şekilde. Serdal aldığı telefonla birlikte ortadan kaybolmuştu. “Senin kanıt olmadan bir şey yapmadığını biliyorum, söylediğim her şeyi doğrulayacak kanıtlarım var. Sadece beni dinlemesin. Seninle yalnız konuşmak istiyorum.” Bronz kısa bir süreliğine Laren ile göz kontağı kurdu. “Herkesin, her dediğine inansaydım Laren, etrafımda kimse yaşamıyor olurdu,” dedi. “Gün uzun, Serdal gelsin, konuşacağız. Biraz sabırlı ol.” Laren saçını kulağının arkasına yerleştirdikten sonra kollarını göğsünde birleştirdi. “Bana hak vereceksin,” dedi öyle olmasını de liler gibi isterken. “Sadece iş işten geçmemiş olsun, tek istediğim

bu.”

CamScannerıletarand,

Öz£c. Xaz

1

“Scrdal gelene kadar seni dinliyoruz, Hisar,” dedi Bronz, tehlikeli 1 bir tınıyla, “Nasıl bir açıklama yapacaksın?” | “Larcn’i dinlemeye devam edebiliriz. Anlatacak çok şeyi var gibi,” I dediğim sırada koyu bakışlarımı Larcn’e doğru çevirdim. “Kimtah | kuçıı kuçtısuyum başka?’’ 1 Larcn kendine cevap hakkı doğunca harelerinde bir aydınlık be- j

lirdi. Parlak bakışlarını Bronz’a çevirip dolgun dudaklarını araladı, il “Kurtuluş KarabaL” dedi. Ezbere bildiğim isim onun dudaklanndaa dökülürken yüzümde tek bir ifade yoktu. “Türkiye de bilinen adıyla Albay. Kod adı gibi bir şey, herkes bu isimle tanıyormuş onu. Haris Alatav’ın kızı Hisar Alatav’m, onun sayesinde 19 yaşındayken askeri savunma birliğine katılması sağlanmış.” |

Nokta atışı diye ben buna derdim. Sanki bir metin okuyordu. Eline bir kâğıt verilmiş de o kâğıtta yazan sözcüklerden başka bir kelâm 1 söylemesi yasak gibiydi. Ezbere konuşuyordu. Hırslı, nefes nefese ’

konuşurken bir şeyler bulduğu için heyecanlı gözüküyordu. Laren, “19 yaşından beri onların emir kulu,” diye ekleyip eş za- ı manii olarak başım salladı.

Bronz kısılan bakışlarıyla, “Albay…” dedi ıslak dudaklannınara

sında fısıltılı bir sesle. Bir şeyler hatırlamak istiyor gibiydi. “Albay’” ı dedi sorarcasına. Hem bana hem Laren’e bakıyordu. Bakışlarını üzerinde hisseden Laren, saçlarını tekrar kulasına li kasına sıkıştırdı. “Albay yani Kurtuluş Karabal’m himayesi altını

geçmiş. Beraber görüntüleri mevcut hem de birçok zaman diliminde Ailesinin katili olarak bilinen Alatav, bütün suçlardan arınmış.”

“Bir dakika, bir dakika, ailesinin katili olarak derken?” dediSanıç “Evet, yıllar önce ailesinin katili olduğu söylenen haberler ppilmiş,” diye yanıtladı Laren. “Savunma birliğine girmeden önce

olmuş.” “Bir katili gözlerinden tanırım,” diyerek araya girdi Viran. Ye}gözleri ölümcüldü. “Onun gözlerindeki ışık cılız olsa da henüz sfc

memiş. Birini öldürdüğün zaman gözündeki ışık söner.”

“Ben kayıtlara göre konuşuyorum, Viran,” dedi Laren. “Kayıtlarda yazan her şeye inanmalı mıyız?” diye sordu kaşlarını kaldırarak.

472

Bronz II Laren ona onaylamayan bakışlar altı, “Bir operasyondaki görün tülerini izledim. Adam beni öldür diye yalvarıyor, üstelik yalvaran kişinin kim olduğunu söylesem aklınız hayaliniz durur. O adam Bronz’a bile kafa tutmuş birisiydi. Bronz’a kafa tutan adamın, kafa mı kes artık diye yalvardığı kadınla günler geçirdiniz, Viran,” dedi.

Bahsettiği operasyonu hatırlıyordum. Adamın, Bronz’a kafa tut tuğunu da biliyordum. Laren’in söylediği çoğu şey doğruydu. Bunu inkâr edemezdim.

“Hassiktir,” dedi Sanaç. “Bronz, dedikleri doğru olamaz.” “Ailesini öldürdüğü kısım hakkında ne biliyorsun, Laren?” diye sordu Bronz. “Bunun bir kesinliği var mı?” Diğerleri de aynı şekilde şaşırmışa benziyordu. Safa ve Zorlu’nun silahlarını çıkarmalarına ne den olan bir bilgiydi.

Sessizliğimi korudum. Çünkü dudaklarımdan dökülecek tek şey yalan ve zehir olacakken, sahneyi bir süre daha parlayan bakışlı Laren’e bıraktım.

“Birçok şey var,” diyerek başladı Laren. “Rus annesi büyük bir imparatorluğun sahibi, aynı zamanda babası da. Alatavlar sadece Tür kiye’de normal gözükürken, Rusya’da herkesin korkulu rüyası. Ta ki, biricik kızları Hisar Alatav onları öldürene kadar. Tania Vanizan ve

Haris Alatav o gece öldürülmüş, ailesinden geriye kimseyi bırakma mış. Göründüğünün aksine çok tehlikeli bir varlık.” Viran araya girerek, “Peki ya bunların hiçbirisi neden kayıtlar da mevcut değil?” diye sordu. “Haberlere çıkmış diyorsun ama adım

yazdığında piyanist olduğu dışında hiçbir bilgi çıkmıyor.” “Çünkü,” derken yutkundu Laren. “Hepsi silinmiş. Cezaevi ka

yıtlarını inceledim. Aynı zamanda orada bulunduğuna dair görüntü leri de mevcut. Tutuklu yargılanmış. Savunma birliğindeki kayıtlara

göre bu kısa bir süre sonra gizlilik haklarından dolayı tamamen si

linmiş ve temiz bir profil oluşturulmuş. GBT’si geleceğimden temiz.

Hiçbir veri tabanında bulunmayacak şekilde ortadan kaldırılması sağlanmış.”

Tam on ikiden vurmak diye ben buna derdim. Bu kadar bilgiye ulaşması takdire şayandı. Ah, unutmuştum. Bütün bilgileri Laren’e ben vermiştim, yoksa hiçbir şekilde ulaşamazdı.

CamScanner ile tarandı

Özyjc Naz

j

’‘Yalanlamayacak inisin?” diye sordu Bronz. Dilinden dökülen I kelimelerin ağırlığında,

bütün bu söylenenleri yalcınla diyen bir arzu

yatıyordu. Yalanlar ve yılanlar, bir de yılmayanlar. “Hayır,” dedim güçlü bir sesle. “Anlatacağı hiçbir şeyi yalanla

mayacağım.” “Silinmiş bir arşiv buldum,” dedi Laren. Heyecanı hâlâ dinçti,

“Belgeler, kamera kayıtları…” Onu uyarıp sen bulmadın ben sana ver dim demek istesem de dudaklarımı birbirine bastırıp sustum. “Asıl | olayı sona sakladım.”

“Bize şimdi göster o zaman,” dedi Viran. Laren küçük bir alet çıkarttı. “Perdeleri kapatmam da bir sorun var mı Bronz?” diye sordu. “Daha net bir görüntü için ihtiyacım var.” “Kapat,” dedi Bronz üstelemeden. Bakışlarım sürgülü cama düş

tü. Dışarıdan içerisi hiç gözükmeyecek, gün ışığı sızmayacak şekilde

perdeler kapatıldı. Gidebilmek için bana yol yaptıklarının farkında değillerdi.

Loş bir karanlık odaya hâkim olduğunda, elindeki aletten ışık ya yıldı. Projeksiyon cihazı olduğunu yeni fark ettim. Çok geçmeden boş duvara yansımasını sağladı. “Buradaki kamera kaydında, oraya

ilk adım attığında çekilmiş bir görüntü. Amacını, kim olduğunu kendi

ağzıyla anlatıyor,” dedi Laren. Bakışları ben hariç diğerlerinde gezdiğinde, “İzleyelim mi?” diye sordu büyük bir istekle. “İzleyelim bence.”

“Mısır?” diye seslendim. Laren tam başlatmak üzereyken sesimle tuşa basmaktan vazgeçti. “Patlamış mısır yok mu?” diye merakla sor duğumda beni öldüreceklermiş gibi baktılar.

Viran ters bir ifadeyle, “Sence bunun sırası mı?” diye sordu. “Kuru kuru mu izleyeceğiz? En azından sinema salonunda izleseydik!” diye hayıflandım. Laren tuşa bastı, duvara yansıyan görüntüde kamera kaydı oy namaya başladı. Ortama sessizlik çökerken ekranda beliren kişiyle birlikte kalbim tekledi. Yansıyan görüntüde ben vardım. Ben ve on dokuz yaşım. Reşit olmuş bir kız çocuğuydum. Görüntü akmaya baş ladığında kız çocuğu resitalinin melodisi kulağıma sızdı.

171

Bronz II On dokuzuncu yaşım, ölmem gereken yaşım, sonrasını hiç gör memem gereken yaşımdı. Saçlarım erkek modeli, dayak yemekten ötürü kaşım dudağım patlak bir hâldeydi. Benim için çok zor olsa da izleyecektim. Önümde tek bir ahşaptan bozma masa, sandalyeye zorla oturtul muş olan zayıf ve kuru bedenimle ondan aylar önceki hâlim arasında

dağlar kadar fark vardı. Tırnaklarımı teker teker sökmüşlerdi, o yüz

den avuçlarım kapalıydı, ellerimde sargılar vardı. Saçlarım yamuk yumuk kesilmiş, bazı bölgelerde yolunan saçlarımdan dolayı kellik vardı. Üstüm başım kelimenin tam anlamıyla kir pas içindeydi. Ek randan bile kemiklerim sayılıyordu.

Fakat ekrandaki Hisar Alatav yine de gülümsüyordu.

Ona kimse gülümsemez. 0 hep gülümserdi. “Saçlarım…” Dudaklarımdan dökülen fısıltıyla Bronz’un kısa bir anlığına bakışları bana düştü. “Sıkıldım ben,” dedi ekrandaki Hisar. Kafasını yasladığı masadan kaldınrken bakışlarını kameraya değil sol tarafa dikmişti.

“Burası çocuk parkı değil!” diye ses geldi. “Nasıldeğil?” diye sordu His. “Sen gayet şaklabana benziyorsun.” “Dilini koparttırma bana! Seni getirdiğimize pişman etme bizi!” “Şarkı açın bari, sessizlik baş ağrıtıyor” dedi Hisar. Onu kim se dinlemeyip aynı sessizliğin içinde gömülü kalırken yüzünü tekrar masaya yaslayıp öylece beklemeye devam etti. Kayıt hızlandırılıp be

nim konuştuğum kısma getirilmiş, sonrasında tekrardan normal hıza dönmüştü. Yabancı dil konuşan adam,

“Bahsettiğiniz kişi bu olamaz,” dedi. “Ben de o olmasına şaşırdım ama kontrolleri sağladık. Haris Alatav’ın kızı Hisar Alatav” dedi bir başkası. “Bu kızın on dokuz yaşında olduğuna emin misiniz?” diye sordu. “Aşırı sıska ve çelimsiz gözüküyor. Olsa olsa on beş yaşındadır.” “Cezaevinden sonra bu hâle gelmiş, bir de yıldırma politikasın dan dolayı büyüyeceği yerde iyice küçülmüş. Eski fotoğraflarında böyle değil.” Konuşan adamlar ekranda gözüktü. 475

CamScanner ile tarandı

UZgC IVtZ

Sonundal

diye şakıdı Hisar. Kafasını kaldırıp kameranın arkası* ] na geçen kamuflaj giyimli adamlara bakarken yüzündeki güleç ifade- ; yi bozmadı.

’‘‘ Hiç gelmeyeceksiniz sandım!”

Kamuflaj giyimli adam onun dediklerine kulak asmayıp kame

ranın arkasına geçip birkaç oynama yaptı. Ekrandaki Hisar kadraja daha yakınlaştığında, onunla kısa bir süreliğine göz göze gelmek kusma isteğimi tetikledi. Bakışlarını sanki benden utanıyormuş gibi kameranın farklı bir noktasına diktiğinde bir süre karşıdan gelecek

sesi dinledi. İngilizce konuşan asker,

“Kimsin?”

dedi. Sesindeki sertlik, taşı

kıracak güçteydi.

“Türkçe konuşacağım,”

dedi Hisar. Ne dediğini anlamıştı fakat

onu bilerek beklettikleri için ters davranacaktı.

“Kimsin, dedim!” diye bağırdı. Ondan bir cevap alamayacağını anlayan asker, “İngilizce bildiğini biliyorum! Benimle İngilizce konu şacaksın,” dedi tekrar Türkçe konuşarak. “Bilmediğin bir şeyi söyleyeyim o zaman,” dedi Hisar, öne doğru eğildiğinde üzerindeki atleti açılmıştı. Göğüs kafesindeki kemikleri

“His Alatav, yapmak istemediği bir şeyi yap- j maz. Canım şimdi Türkçe konuşmak istiyor, kaydı Türkçe alacaksınız alın, yoksa yok.” “His” dedi tanıdık gür ses. Bu sesin sahibi Albay’dı. Ekranda gözükmüyordu fakat onun kim olduğunu çok iyi biliyordum. “Ona
karşı çıkamazsın!” sayılacak nitelikteydi.

His’in bakışları sola doğru çevrildi. Alnında çizgiler oluşacak ka dar kaşlarını çattı. Öfke doluydu, çok öfkeliydi.

“Ben asker değilim,

Albay!” diye bağırdı. Avuçlarını açmadan yumruk olan elleriyle ma saya vurdu. “Beni asker olmam için getirmediniz buraya!” Albay kadrajın önünden kameranın arkasına gittiğinde kaydı alan askerle konuşmaya başladılar. Ses alma tuşu kapanmıştı o yüzden ek-’ randa sadece ben varken başka ses yoktu. Asker, “Bugünün tarihini söyle,” dedi. Sesi tekrar aktif ettiğinde odağı yakınlaştırdı. Yüzümdeki yaralar daha belirgindi. Saçlarımdaki

kelliklerin kaç tane olduğunu sayacak kadar yakındım.

476

c3mScanner He tarandı

Bronz II

“2015,” dediğinde His, kısa bir duraksama yaşadı. “24 Ağustos 2015.” “Ağustos?” diye sordu asker. Hisar’ın bakışları titrediğinde dikka tini köşede izleyen Albay’a doğru çevirdi. Albay hatırladığım kada

rıyla kafasını iki yana sallıyordu.

“Zaman algısı kayıp, bazı maddelere maruz kalmış,” dedi Albay, kendi dilinde konuşurken askerin onu anladığını biliyordu. “Birçok uyuşturucu maddesi zorla verilmiş, doktor raporunu gördüm. Kötü şeyleryaşamış. Cezaevinde başına bayağı bir bela almış, zaman kav ramını biraz yitirmiş. Sayılar zihninde değişip duruyor, saat yönünü bile bilmiyor.” Ekranda gözükmeyen ama benim bildiğim Albay’m bakışları, kü

“Aralıklayız artık, Aralık2015.” Ekrandaki His, “Yalan söylüyorsun!” dedi, kızgınlıkla. “Hergünü saydım! Her gün duvara bir çizik attım! Bugünün tarihi 24 Ağustos olmahr’’ “Yalan değil,” dedi Albay, ona dev ekranda yazan tarihi işaret et mişti. “Bak burada da yazıyor, bu da haber kanalları…” diye devam ederken ona bugünün tarihini gösteriyordu. “Zihnini sağlıklı kullan ma diye sana bazı ilaçlar verilmiş. Bunlar halüsinojen maddeler, lamanı kaybediyorsun. Sana göre daha yavaş geçiyor ya da daha hızlı, bedenindefarklı etki edebilir. Anladığım kadarıyla sende yavaş ^çmiş” çük cılız bedeni buldu.

Ekranda gözüken Hisar’ın kaşları yukarıya tırmandığında aynı şaşkınlığı onunla birlikte yaşıyordum. Kesinlikle doğruyu hatırlıyor

dum. Günleri teker teker saymıştım hatta duvara kendi tırnaklarımla

çetele tutmuştum. Takvim yaprakları Ağustos’u göstermeliydi. Albay beni kandırmıştı, diye düşünmüştüm o zaman fakat gerçeklikle çok geçmeden karşılaşmıştım. Zihnim açık olmasın, zihnimi kullanma

yayım diye bilileri tarafından uyuşturucular verilmişti. O bağımlılığı atlatmam da bir hayli zor olmuştu. Viran’la bakışlarımız kesişti. İkimiz de aynı duyguları hissediyorduk.

“Aralık,” dedi Hisar, duyduklarına şaşırsa da yüzündeki ifadeyi düz tutmaya çalıştı. “Aralık 2015.”

477 CamScanner He tarandı

Özge Naz

“Adın, soyadın, yaşın,”

dedi asker. Türkçesi iyi değildi ve konu-

şutken dili sürtüyordu.

“His Alatav,” dedi His. “Artık on dokuz.” “Adın soyadın!” “His Alatav!” “Hisar!” diye bağırdı kaydı alan asker. Kameranın arkasından çıkıp öne geçtiğinde masanın üzerine doğru eğildi. Gözleri, cılız His’in gözlerini delmek istercesine bakıyordu.

“Adın bu değil! Adını doğru

söyle!" Odanın kapısı açıldığında His ve asker birbirinden bir saniye ol sun bakışlarını ayırmıyordu. Bir başkası gelip His’in üzerinden askeri

aldığında,

“Niye sesiniz iki kilometre öteden geliyor?” dedi, daha sa

kin tonda konuşarak.

“Komutanım,” dedi asker, elini çenesine götürüp sinirle sıvazladı. “Kız sorunlu, söylediğim hiçbir şeyi doğru yapmıyor. Ne tarih bilgisi var ne başka bir şey. Adını bile doğru söylemiyor. Adını bile doğru söylemeyen bir kız çocuğu mu geldi buraya?” Komutan, “Sen ayrılabilirsin, asker” dedi. Onu sakinleştirmek için eliyle omzuna yavaşça vurdu. Asker, Hisar’a yukarıdan bakıyor du. En küçük fırsatta öldürmek için yer arıyor gibiydi.

“Kayda ben

devam ederim." “Yarıda bırakacağına eminim,” dedi Hisar. “Boşuna komutan olmadım…” diyerek karşısına yerleşti. “Nere lisin!” diye sordu komutan, kameranın arkasına geçtiğinde yumuşak ses tonuyla barışçıl sinyalleri veriyordu. Ortamdaki kaosu varlığıyla yok etmişti. Hisar elinde tuttuğu bıçağı masaya fırlattığında kollannı

göğsünde birleştirdi. Bakışlarını komutana diktiğinde içinden salak olduğunu düşünüyordu.

“Nereli olduğumu biliyorsun,”

dedi Hisar, bilmiş bir tavırla. İn sanları sinir etme huyu vardı. İnsanları sinir etmeyi seviyordu.

“Senden duymak istiyorum.” “Annem Rus, babam Türk,” dedi Hisar. “Annem Rus olmamı is temiyor. Oğluna sürekli Rusça isimler takarken bana hiçbir zaman Rusça şeyler söylemedi. Babam bana Türkçe isim koymuş. Annem ne kadar kabul etmese de yarı Rus yarı Türk ’üm.” 478

^Scannerıletarand,

Bronz II

“Türkiye ’ye birkaç kere gittim. Yemekleri çok güzel. Gerçekten çok güzel. Tatlı var, lokum,” dedi komutan. Kameraya daha çok yaklaşmış sesi daha yakından geliyordu. “Lokum sever misin?” diye sorduğunda kızın gözleri parlamıştı. Bir süredir tatlı yemediği için ağzını oynatır

ken sulanan diliyle seslice yutkunmuştu.

Herkes hipnoz olmuş gibi ekranı izliyordu. Onlar ekrandaki Hisar’ı izlerken büyük Hisar ne yazık ki rahat durmuyordu.

“Severim. Elim boş geldim, sevdiğini bilseydim getirirdim, komu tan,” dedi Hisar. Yutkunuşundan sonra eli kamına gitmiş aç olduğunu belli eden guruldamayı saklamaya çalışıyordu. O zaman duyulacak diye çok korkmuştum fakat şimdi ekranda kendimi izlerken duyul

madığına ancak kanaat getirmiştim.

“Getirseydin, yerdik. Bir dahakine artık” dedi komutan hoşnut bir ifadeyle. “Bundan sonra sen bizim için Türk Lokumu sun.” Ona birisim takarken artık herkesin içindeki adı kesinleşmişti. Bütün ar kadaşları onaTurkish Delight diyecekti.

“Türk Lokumu…” diye fısıldadı.

Hisar. Hoşuna gitmişti fakat yüz

ifadesiz hoşnut değildi; çünkü gardım düşürmek istemiyordu. Aynı mırıltı koltuğun arkasında duran Bronz’dan da döküldü.

Kendi kendine, “Türk Lokumu,” diye fısıldadı.

“Simdi Türk Lokumu,” dedi komutan. “Buraya neden geldiğini ve seni neden cezaevinden kurtarıp bir hayat sunduğumuzu söyle.” Hisar’ın kaşları aniden çatıldı. Bunu yaptığı için kendine söverken kaşının kenarındaki patlaktan hafifçe kan sızmaya başlamıştı.

“Bana

bir hayat mı sundunuz?" diye sordu. Tek kaşı havaya kalkmış, akan kana rağmen ifadesini bozmuyordu. “Hangi kısımda, komutan?” “Cezaevinde yaptığımız anlaşma.” Komutan ona bazı şeyleri ha tırlatmak isterken az önceki yumuşaklığın yerini sertliğe bırakmıştı. Ona doğru bir kâğıt geldiğinde, başka bir personel bunu bana iletmiş

ti. "İmzaladığın

bu kâğıt, senettir."

Hisar önüne gelen kâğıda yan bir bakış attı. Ellerini masada bir

leştirdiğinde öne doğru eğilip sadece komutan ile göz kontağı ku

“Bana bir hayat sunmadınız, ben size benimle çalışırsanız önünüze çıkan engelleri benim sayemde aşabileceğinizi söyledim, siz de bana bir teklifle geldiniz. Ben de çalışmayı kabul ettim,” dedi, büruyordu.

479

CamScanner ile tarandı

Özge Naz

yük bir kararlılıkla. “Cezaevinden çıkma nedenim sîzdiniz, üstümdeki suçlamaları kaldırıp Albay’m himayesi altına almasını sağlayanda sîzdiniz. Buraya kadar olan olaylara minnettarım, bundan sonra ola caklar için siz bana minnet duyacaksınız.” Geriye doğru yaslandı. İnce kollarını göğsüne yerleştirdi. Bakışla rı odada bulunan bütün askerlerde gezdikten sonra sanki benimle tek rar buluşmuş ve bana gülümsemişti Hisar. Çünkü bir gün bu kayıtlan

defalarca izleyeceğini biliyordu.

“Bütün tehdit unsurlarını bitirme

zamanımız gelmedi mi sizce de?" diye sorduğunda elini iki yana açtı, “Güzel, Türk lokumu,” dedi komutan. Oturduğu yerden ayağa kalktığında kızın yanma ilerleyip ona asker selamı verdi.“Artık aynı dili konuşmaya başladık.” Ekranda sadece komutanın bedeni belli olurken yüz hatlan hiçbir şekilde gözükmüyordu. Kafasını çevirip sol tarafa baktığında, “Ge

rekli bilgileri ver, Albay, ” diye emretti. Bakışlarını tekrardan kıza çe virdiğinde, “Aramıza hoş geldin, Türk lokumu” derken sesinde soğuk bir ifade vardı.

“Şimdi…” dedi Albay.

O zamanlar daha gençti. Son altı yılda bir

hayli yaşlanmıştı. Kamera önüne geçtiğinde diğerlerinin aksine o yü

“Uzun bir kampa gireceksin, ölümlerden ölüm beğenmeye başlasan iyi olacak. Kan kusacaksın, kızılcık şerbeti içtim diyeceksin. Bütün korkularını yenip korkusuz olacaksın. Cephane dendiği zaman kimse depoya bakmaya cak, sana bakacak. Kemiklerini kıracağız gıkın çıkmaya” zünü göstermişti. Masaya ilerleyip kenarda durdu.

Ekrandaki görüntü gittiğinde pürdikkat izlediğim kendimden ani den koparılmıştım. Bakışlarımı yine de duvardan çekmezken oturdu ğum koltukta şimdiki hâlimle kalakalmıştım.

“Yeter,” diye bir ses duyuldu. Bu sesin sahibi Bronz’du. Tenime bastırdığım tırnaklarımı kendimden uzaklaştırdım.

Bronz yutkunamadı bile. Onun yutkunamadığı her şeyi, ben yaşamıştım.

Yaşadığım her şeyi detayıyla anlatsam onun boğazı düğüm düğüm olurdu. Fakat ben yaşamıştım. Bu da neden şimdi yaşamadığımı açıklıyordu. İşte o zaman Hisar

ölmüştü. O adam bana ne kadar Hisar dese de o artık ölü bir kadındı.

480

CamScanner He tarandı

Bronz II "Kaydın bundan sonrası tekrar aynı olayları sarıyor. Eski bir kayıt.

Asıl izlemeniz gereken bu değildi ama sanının bu kayıt yeterli oldu,”

devli Lanm haz dolu bir tonda. Çünkü ekrandaki kayıt her şeyi doğru lar nitelikleydi. Bunun verdiği güvenle, kazanmış okluğunu sanıyor du. “Söylediğim her şey doğru.” Sarnıç hayretler içinde. “Nasıl yani amma koyayım,” dedi. Böy le bir varhk olduğuma inanılmıyordu. “Ben bunun yaşında bokumla

oynuyordum galiba! Kızın o yaşta ağzından çıkan kelimelere bakar mısın?!”

Serdal koşar adımlarla iri cüssesiyle içeriye geldiğinde bakışla rım ona döndü. Elindeki bana ait telefonu sallıyordu. “Larcn doğruyu söylüyor, Bronz,” dedi. “Telefon onlara ait bir telefon. Şu an dinleni

yor olabiliriz. Telefonun burada durması oldukça tehlikeli.” “Yok edin,” dedi Bronz, aldığı bilgiyle keskin bir dille konuşlu. “Edemezsiniz,” derken oturduğum yerden ayağa kalktım. Ser darın elinden telefonu aldım. “Alayım telefonumu, Lolipop.” “Bu telefonun özelliği ne Hisar?” diye sordu Bronz. “Anlatacağım,” dedim. Bakışlarımı kumral kadında sabit tuttum. “Bu telefon kaç gündür sende, Larcn?” diye sordum.

“Bir süre oldu…” dedi Larcn kısık bir sesle. O gece benden almış olmalıydı. Sonra aradığımda bulamamıştım. “Bu, bir süredir nereye gittin peki?” diye sordum. Telefona yükle

nen dosyalara göz attım, yüksek megabayt içeren dosyalardan oluşu yordu. Benim için altın değerdeydi. “Hiç kimsenin gitmemesi gere ken yerlere gittin mi?” “Ne demeye çalışıyorsun?” dedi Laren, anlamaz bir ifadeyle.

“Her nereye gittiysen, telefon bütün teknolojik aletlerdeki veri leri otomatik bir şekilde indirmiştir. Aynı şekilde şifreleri çözmüş, bütün kodlamaların arşivlenmesini sağlamıştır. Sanırım söylemekte

biraz geç kaldım. Başta söyleyecek olsaydım telefonu bilerek senin gözünün önüne koymazdım zaten,” dediğimde ifadesizliğim alaşağı

olmak üzereydi. Bronz ne demek istediğimi hızlıca anlamış olacak ki, “Neredeydin

Laren?” diye sordu. Ciddiliğinden ödün vermezken kızgınlığı yüzün

den okunuyordu. “Arkana’ya gittin mi?”

481 CamScanner ile tarandı

Özge Naz “E-evet,” dedi Laren tereddüt etmiş gibiydi. Hata yaptığının farkı na varmıştı. “Gittim,” derken kekelememek için zor duruyordu. “Arkana’dan geliyorum.”

“Güzel,” diye fısıldadığımda boğazımda olan yumruğu hafif bir öksürükle temizledim. “Hatıra olarak telefonu sana bırakabilirim.

Anlık olarak sistemime her şey düşmüştür. Telefona artık ihtiyacım yok, Laren,” derken tekrar ona doğru fırlattım.

“Kullanıldığının farkında değil misin?” dedi Serdal. “O birliğin bir kuklası olduğuna inanamıyorum!”

“Hiçbir zaman KALE’nin kuklası olmadım,” dedim sertliği azal mayan sesimle. “Askerî birlik büyük bir hata yaptı. Küçümsediği

küçük kız çocuğunu asla ama asla kendi eliyle dünyanın savunma merkezinin kalbine sokmamalıydı.” “Neden?” dedi Serdal. Anlamadığı şeyler olduğu barizdi. “Neden

sokmamalıydı. Şu an bu evdeysen, bu bir hata mı His?”

“Çünkü o küçük kızı ailesi çoktan eğitmişti,” diye mırıldandığım da dilimden dökülen her şey yalındı. “Beni bir asker gibi yetiştirecek lerdi fakat içeriye zaten bir asker soktuklarını ruhları bile duymadı. Truva atıydım ben. Babasının kalesiydim. Kaleyi ancak kale yıkar

mış. Onlar hata yaptı.”

“Sanırım hata yapan yalnızca onlar değil.” Sanaç bana hayal kı rıklığıyla baktı.

“Tam olarak onların kuklası,” dedi Laren. “Aksini iddia ettiği hiç bir şeye inanmayın. Size ayrıca izletmek istediğim bir şey var. Aslın

da göstermeyecektim ama izlememiz gerekiyor.”

Projeksiyonu tekrar aktif ettiğinde diğerleri de kısa sürede ekrana odaklandı. Çantam yanımdaydı. Koltuğun üstünde öylece duruyor

du. Benim değilmiş gibi davranmaya devam ettim. Bakışlarımı oraya

hiç çevirmedim. Laren’in ne izleteceğini biliyordum, ben başta direkt olarak onu izletir sanmıştım fakat giriş anımı izletmeyi seçmişti.

“Bu görüntü ne zamana ait bilmiyorum,” dedi Laren. “Bir yer den alınmış ya da kurtarılan bir kayıt olabilir. Sadece altı saniye sürüyor.”

Beş saniyede etki eden bayıltıcı bir gazım mevcuttu. Yanımdan

482

CamScanner He tarandı

Bronz II hiçbir zaman ayırmazdım. Nefes almayı kestim. Ben solumaya-

caktım. Ekran açıldı. Çantaya baskı uygulamam gazın açığa çıkmasını sağlayacaktı.

Direkt gözle görülebilecek bir yere koymamıştım. Çantanın astarı nın altında gizlemiştim. Kolumu sertçe bastırdım. Aynı zamanda tır

naklanın! kendi etime bastırıyordum. Benim sadece panik olduğumu düşüneceklerdi. Geçen çıkardığım yangından dolayı korumalar gaz maskesi taka

rak içeriye girmişti. Safa da takmış, daha sonra kendi gaz maskesini salondaki komodinin çekmesine bırakmıştı. Şans benden yanaysa, o gaz maskesi bıraktığı yerde durmalıydı.

Kayıt başladı; eş zamanlı olarak da gazın açığa çıktığını belli eden

sesi işittim.

“Başarısız bir asker, ölmeye mahkûmdur.” Ekranda ben vardım. Üstümde ise masumluğun bir simgesi olan beyaz bir elbise fakat elbise kanlarla doluydu. Bir cani gibi gözükü

yordum.

“Onu canlı canlı gömün çünkü başarısız oldu.” Burnuma tıpkı o zamanki gibi toprak kokusu doldu. Nefes almayı birkaç saniye önce bırakmıştım. İlk çıkan gazı solumazsam, kendimi

korumaya almak için vakit kazanacaktım. O kısa sürede, yangından kalan koruma maskesini olduğu yerden alacak ve yüzüme takacak

tım. Sadece birkaç dakika daha nefes almamam gerekiyordu. Konuşma yaklaşık olarak üç saniye sürdü.

Üç. Üçüncü saniyede nefes alamadıklarını işittim. İlk öksürük Sanaç’tan geldi.

Dört. Dördüncü saniyede hareketlendiler, dikkatleri ekrandan kaydı.

Bey Beşinci saniyede ise konuşan Bronz oldu.

“Sakın nefes almayın!” Kayıtın altıncı saniyesini izleyemediler. Onlar için artık çok geçti.

483 CamScanner ile tarandı

BRONZ T) aşarısız bir asker ölmeye mahkûmdur -LJ Zihnimde defalarca tekrar eden şey buydu. Başarısız asker. Ek rana yansıyan görüntüdeki kadının o hâli bana yalnızca bir günü anımsattı.

Düğün günümü. 3 Mart 2016’yı. Hisar her zaman beklentimin üstünde biri olmuştu. Bir maskesi olduğunu hep biliyordum. Göründüğü gibi olmadığını da. 0 zaten gördüğüm gibi değil, duyduğum gibiydi.

Hisar oturduğu yerden kalktığında. ıslak kirpikleriyle bize doğru döndü. Dumanlar salona yavaş yavaş dağıldı. O da koltuktan uzakla

şıp komodine doğru ilerledi, hızlıca çekmeceyi açtı ve gaz maskesini

yüzüne geçirdi. Saniyeler önce göğüs kafesinin yükselmediğini fark ettiğim an,

nefes alınmaması gerekliğini söylemiştim. Çünkü o almıyordu. Bir süredir nefes almayı bırakmıştı. Onun zihni diğer insanlara göre fark

lı çalışıyordu. Eğer sakince oturuyorsa mutlaka arkada bir plan çevi riyordu. Kolumla yüzümü siper ettim. Ne gazı olduğunu bilmiyordum.0 yüzden tedbiri eklen bırakmadım. Diğerleri çoktan solumuştu. “Çı kın!” diye bağırdım. Konuşmaya devam ettikçe solumak zorunda ka

lacaktım. “Nefesinizi tutmaya çalışın!” Hisar kafasını iki yana salladı. Umutsuz bir mırıltıyla, “Çokgeç,” dedi. İkimiz de çıkan gazı solumamıştık. Fark etmem geç olmuştu

ama yine de ilk çıkan gaza manız kalmamıştım. Yüzündeki gaz mas

kesiyle rahatlıkla konuşabiliyordu. Ben onun kadar rahat olamaya

caktım. “Önce his kaybına uğrayacaksınız,” diyerek konuşmaya devam etti. “Bu yaklaşık birkaç saat sürer. Bazılarında günler kadar sürebi liyor. O yüzden gözünüzü açtığınız zaman neden vücudumu hisset

miyorum diye sayıklamayın, demek ki henüz kendinize gelememiş-

484

Csmscanner Ue tarandı

Bronz II sinizdir. İlk vücudunuz uyuşacak, sonra bilinciniz kapanacak. Fakat korkmayın, kötü koku dışında dayanamayacağınız bir acı yok.” Tuttuğum nefesimi salarken, “Bizi bayıltacak mısın?” diye sor dum. Bu sızan gaz anestezik ilaçlar içeriyorsa bana kolayca etki et meyecekti.

Hisar bana döndüğünde, “Evet,” dedi. “Peşimden gelmemeniz için bunu yapmak zorundayım.”

Dışarıdaki adamları unutuyor muydu? Buradan nasıl elini kolunu sallayarak çıkmayı planlıyordu? En kötüsü, vücudum uyuşacak olsa da bir süre boyunca bilincim kapanmayacaktı. Her ana şahit olacaktım.

Bakışlarım etrafta gezdi. Laren ve Safa çoktan yere yığılmıştı.

Zorlu direniyordu. Sanaç, bedeninin yetisini kaybettiği için yere dü

şerken, “Çok kötü kokuyor amma koyayım,” dedi. “Sikerler böyle işi!”

Serdal uzun boyuyla koltuğunun kenarına kafasmı çarpıp yere düşerken, “Lan!” diye konuştu. Eliyle kafasını tutmuştu. Bacaklarını hissetmediği gibi kollarını da hareket ettirmekte zorlanmıştı. Hisar’ı bileğinden yakalayıp parmak boğumlarım beyazlaşacak kadar sıktım. “Sen kötü… Kötü biri değilsin,” dedim boğuk çıkan se simle. “Neden bütün bunları yapıyorsun?” Kaderini kabullenmiş gibi bakarak, “Hayır, öyle biriyim,” dedi

benim aksime. Sesi olduğundan soğuk çıkıyordu. Gözlerimin içine bakmamak için çaba gösteriyordu. Fakat ben ısrarla ona bakıyordum.

“Yalan söylüyorsun,” dedim. “Her zamanki gibi yalan söylüyor sun, Hisar.”

Laren araya girip, “Kendine bir mezar kaz, Alatav,” dedi. Viran, “Senden önce onu ben alacağım,” dedi. Hisar umursamaz bir tonda, “îstek listesine adınızı yazarım,” dedi.

“Her şey bizi kendine düşman etmek içinse, başarıyorsun,” dedi Serdal. Henüz diğerlerinin de bilinci gitmemişti. Vücutlarımız his

kaybına uğradığı için hareketlerimiz kısıtlanmıştı. “Dilimi hissetmiyorum lan,” dedi Sanaç peltek bir dille. “En azın dan bayılt beni His, böylesi daha acı verici.”

Konuşmaya devam ettiğim için gazı solumak zorunda kalmıştım. Daha fazla ayakta kalmaya devam edemedim. O da iyi gözükmüyordu.

485 CamScanner ile tarandı

Özge Vız O, her şeyi öğrenmemizi istemişti. “Ben hep sen söyle istedim, Hisar. Sen anlat, sen kanıtla, sen konuş…”

Küle dönen bakışları boşluğa dalarken, “Yapamazdım,” dedi.

“Söyleyemezdim.” Elini yanağıma yerleştirdiğinde tüy gibi yumuşak dokunuşlarıyla okşadı. Tenimin sıcaklığı ona aktı. Yavaşça okşadı, defalarca okşadı,

durmadan okşadı. Hepsini hissedemedim. Hissizlerin hissiyim der

ken boşuna demiyordu. “Çünkü ben bir kıyametim.” Hareleri ıssızlaştı. “Yalnızca senin için değil, herkes için kıyametim.”

Çenesine dokunmak istiyordum. Bana kıyamet olan dudaklarına dokunmak istiyordum. Kolumu kaldırmaya çalıştım ama sağ tarafımı

hiçbir şekilde hissetmiyordum. Dilimden küfürler dökülürken onun kirpikleri titremeye devam etti.

Gözlerim gözlerinde kenetli kalmışken, “Seni anlayabilirim.”de

dim. Soluk soluğa konuşuyordum. “Ne yapacaksan vazgeç.”

Sinirlendiğini çatılan kaşlarıyla anladım. “Beni kimse anlamadı,” dedi kırgın bakışlarla. “Beni kimse anlamadı! Sen mi anlayacaksın, Bronz?!”

“Vazgeç.” Elini geri çekti. “Vazgeçmeyeceğim,” dediğinde bunu daha çok kendi kendine söylüyor gibiydi. “Vazgeçmek için bu kadar acıyı çek

medim, yarayı almadım… Hiçbir şey boşuna olmayacak.” Kalkmak için hamle yaptığında dudaklarımı araladım.

“Hiçbir şey için geç değil,” dedim hızlıca. “Gitmek zonında de ğilsin.”

Kafasını iki yana olumsuz anlamda salladı. “Ben kalmak için gel

medim,” derken ifadesi çırılçıplak ortadaydı. “Gitmek için geldim.” Kaosun başlangıcı olan bir sesle, “Düşman olacağız,” dedim.

“Hiç dost olmamıştık,” diye fısıldadı. Sesindeki acı ton kendini belli etti. “Bu sayede aramızdaki ilişkiyi netleştirmiş olduk. Ne ol

duğumuz kesin oldu.

Biz düşmanız. Aynı

safta olmaması gereken iki

insan. Seninle ortak olamam derken doğruyu söylüyordum, Bronz.

Bizden ortak olmaz.”

488

CamScanner He tarandı

Bronz II “Seni düşman olarak ilan ettiğim an, öleceksin, Alatav.” “0 zaman eğlence başlasın diyebilir miyiz?” derken sesinde sahte bir sevinç vardı. “Ben gelene kadar kendine iyi bak. Geçirdiğim en

keyifli günlerdi, bir ara gerçekten yaşadığımı hissettim. Sana vurgun yapmak hoşuma gitti. Sanırım bu gidişle tekrarı olacak, ne de olsa

artık düşmanız.” Göz kırptı. “Belki artık sen bana vurgun yaparsın,”

dedi istekli bir şekilde. “Umarım ilk vurgunun güzel olur, Bronz. Ma lum, ben sana üç vurgun yaptım.” Öksürdüm. “Dö-dört.”

Kolunu çekiştirmeyi bıraktı. Parmağımı oynatabildiğimi fark etti- ’ ğimde avuç içine dokundum. Elim düz bir çizgi çizdi. Avucunun içine sanki bir tuvalmiş gibi resim çiziyordum.

“Tamam,” dedi pes etmiş gibi. “Bırakmaya niyetin yok. Bayılana kadar burada durabilirim. Vaktim var.”

Boşluğa bakarken, “Normal değilsin,” dedim. Yüz ifadesi aniden değişti. Gözlerinde hüzünlü bakış vardı. “İlaçlarını kullanma sakın. Almaman gereken ilaçlar…”

“Herkes almamı söylerken sen almamam gerektiğini mi söylüyor

sun?” diye sordu. Ona baktım ve aynı zamanda onu gördüm. Bakmakla görmek ara sında dağlar kadar fark vardı. Ona baktığımda yalnızca gördüğüm o

değildi; ruhunu da görebiliyordum. Ruhu esir düşmüştü.

“Seni değiştiriyor,” dedim kısık tonlamayla. Bakışları dudağım

dan çıkan harflere dikkat kesildi. “Değiştin.” Sustum. “Kullandığın zaman değişiyorsun.”

“Neden?” diye sordu. Bu gerçek anlamda bir nedendi. “Neden bu

hâldeyken bile benimle ilgili konuşuyorsun?” “Kötü birisi değilsin,” dedim aralı dudaklarımın arasında. Du daklarım titredi, konuşmak için kendimi zorluyordum. “Öyle olmaya

zorlandın.” Düz bir çizgi hâlinde olan dudaklarında yapmacık bir gülüş be lirdi. Acının emarelerinde, “Bilmediğim bir şey söyle,” dedi. “Fakat

kısa sürede beni bu kadar tanıman takdire değer.” “Kısa değil,” dedim. “Burada-” Nefesim kesildi, ciğerlerime ula-

489

CamScanner ile tarandı

Öz£c Naz şan dozu solumamak için büyük bir çaba gösteriyordum, "Bur.nh

benimle uzun bir süre geçirdin, diğer günleri hatırlamıyor musun?

Bir süredir buradasın, Hisar.” Kelimelerini artık onda zelzele etkisi yaratıyordu. “İlaç kullanma.” Gözlerinin ve bedeninin donuklaşması eş zamanlı oldu. "NeT

diye bir fısıltı döküldü dudaklarından.

Gözlerim onu bir avcı edasıyla yakaladı. “O kadar şeyi kısacık zaman diliminde mi yaşadık sanıyorsun?”

Elimi elektrik çarpmış gibi bıraktı. “Kafamı karıştırma!” diye yük seldi. Bağrışı kaşlarımın çatmasına neden oldu. “Günleri saydım!”

“Bana doğum günümü sormuştun, Hisar.” Yutkunuşum intihar gibiydi.

Dudakları hafifçe kıvrıldı. O güzel gülümsemesini tekrar gözler

önüne serdi. Gizlemeliydi, herkese gülmemeliydi; o herkese inat gülümsüyordu. “Gider ayak doğum günü hediyemi mi vereceksin. Bronz?” diye sordu. “Aylar önce kutladık, Hisar.” Gözlerini kapattım. Canım yanıyor

du. “Aylar önce doğum günümü kutladık.”

Kahverenginin en sıcak tonu olan gözleri kıpır kıpırdı. “Bugünü neye borçluyuz?” Mahzun bakışları yüreğimi delip geçiyordu. O böyle bakarken bir şeyler gizlemek zordu. Bugünün hatırına ona günün anlam ve önemi ni söyleyebilirdim. Kulağına yanaştım; ona her yaklaştığımda bana iyice çekiliyordu sanki. Sesim kadifeyi aratmıyordu. “Çünkü doğum günümdü, Hisar.” Bunu söylememi beklemediği gözlerinden okunuyordu. “Gerçek len mi?” diye sordu ama bakışlarımda yalan yalın ifadeyle hareleri genişledi. “Bugünün tarihi… ’’ Hızlıca telefonuna baktı. Gördüğü kı yılarla hana tekrar baktı. “16 Nisan.” Kolları boynumu buldu. “Bugünü asla unutmayacağım.” dedi “Bugünü nasıl unutabilirim ki?” Zihnim o anı hatırladı.

Unuttu.

Bir şeyleri unuttuğunu geçirdiğimiz güne rağmen bana tekrar sor masıyla anlamıştım.

49(1

CamScanner He tarandı

Bronz II “Ama sen unuttun,” dedim puslanan bakışlarımla. “O günü unut tun. Ondan sonraki zamanlan da unuttun. Birçok günü unuttun.”

0 günkü şaşkınlığı üstündeydi. İnanmadı, inanmak istemedi. Hız lıca telefonuna baktı. Yazılan tarihi okudu. Hareleri genişledi.

Asla unutmayacağım dediği günü unutmuştu. “Git,” dedim tok bir sesle. Kabullenmiştim. Kuş uçacaktı, ben çiz diği rotayı hatırlayacaktım. “Bana geri geleceksin. Benden alacağın

günlerin var. O günleri almaya geleceksin.” Gelecekti. Biliyordum.

Titredi, öyle bir titreyişti ki vücudu kaskatı kesildi. Artık dudaklarımı oynatamıyordum. Dilimi hiç hissetmiyordum.

Bayılmak üzereydim, gaza çok fazla maruz kaldığım için bilincim

kaderini kabullenmişti.

“Gitmeden,” derken dizlerine yüklenip yanı başımda durdu. “Sana bir masal anlatmama izin ver, Bronz,” diye fısıldadığında dudakların

da dökülen fısıltı hissizliğime karıştı. Etrafı saran sessizliği onun sesi yararken kapanmak için hazırda bekleyen kirpiklerim lambadaki alev gibi titriyordu. “Bir varmış bir yokmuş…” Büyüleyici sesiyle anlatmaya başla

dı. “Bir nehrin dibinde yaşayan, Kurbağa ve Akrep varmış, Akrep

nehirden karşıya geçmek istiyormuş ama suya girerse boğulacağını bildiği için nehrin kenarında öylece duruyormuş. Onu gören Kur

bağa ne yaptığını sormuş. Akrep de karşıya geçmek istediğini ama

boğulacağından korktuğu için öylece durduğunu belirtmiş. Kurbağa

seni istersen sırtımda karşıya geçirebilirim ama bir şartla; beni sokmayacaksın, demiş. Akrep bu teklifi hemen kabul et miş ve seni sokarsam ikimizde ölürüz, o yüzden bir şey yapmaya cağım, diye eklemiş. Kurbağa onu sırtına alıp götürmek üzereyken tereddüt etse de,

nehrin ortasında Akrep, Kurbağa’yı sokmuş. Kurbağa zehrin etkisiyle

benim do ğamda var, ihanet ve hainlik zehrimi oluşturur. İşimi ölümüne yapa rım, demiş.” suda çırpınırken bunu neden yaptığını sormuş. Akrep de

Ellerini saçlarıma yerleştirip okşadı, hissedemedim. Ona son kez,

acı dolu bir şekilde baktım. Var olduğunu sandığım his, bununla bir likte sönüp gitmişti.

491

CamScanner ile tarandı

Özge Naz “Kurbağa olmamam gerektiğini bu hayat bana çok güzel öğretti,” dedi kısılan sesiyle. Gözlerimi karanlığa teslim etsem de sesi kula ğıma ninni gibi geldi. “Senin kurbağalık yapasın var, Bronz. Benim

bir akrep olduğumu unutma. Ben hep doğamın gereğini yapacağım.”

Sesiyle uyumak istediğin kişi, sesiyle uyutarak gidermiş senden.

Haberin bile olmazmış. Masallar artık uyumak için anlatılmıyordu,

uyanmak içindi. Beni uyandıran da bu masal olmuştu. Gözlerimi aniden araladım. Vücudum tamamen uyuşmuştu. Ken dime gelmek için zaman tanıdım. Her tarafım ağrıyordu. Tenim buz

kesmişti. Bedenimin yetisini geri kazanırken diğerlerine doğru baktım.

Hepsi en son yere yığılıp kaldığı gibiydi. Perdeler çekiliydi, dışarıdan

içeriye gün ışığı bile sızmıyordu.

Hisar’dan geriye yalnızca hasar kalmıştı. Zorlu’yu diğerlerinin arasında göremedim. Etrafı kontrol ettiğim

sırada kolumun yarıya kadar sıyrılmış olduğunu fark ettim. Bakışla rım oraya düşünce çok geçmeden iğne girişiyle karşılaşmıştım. Bu

durum daha çok sinirlenmeme neden oldu. Zihnimin kapıları henüz yeni aralanmıştı, neler olduğunu net bir

şekilde idrak edemesem de kontrol merkezine doğru adımladım. Kendime yalnızca altı saniye izin verdim. Her şeyi yaklaşık altı

dakika içinde öğrendim. Onun buradan ayrılmasının üzerinden altı saat geçmişti. İzlediğim kamera kayıtlarına göre bizden kan almak dışında hiç bir şey yapmamıştı. Hatta giderken üstümüzü örtmek gibi bir incelik

dahi göstermişti. Bir not bıraktığını görmüştüm. O notu almak için

salona geri geldim. Diğerleri de yavaş yavaş kendine geliyordu. Sa nırım onlardan daha az gaza maruz kaldığım için erken uyanan ben olmuştum. ,

Notu buldum. Yamuk yumuk bir yazıydı.

492

Bronz II Giderken yalnızca kendini götürmemişti. O çok istediği annesinin

günlüğünü de sonunda almıştı. Zorlu ve kızım da ortalıkta yoktu. İzlediğim kayıtlara göre onu bu evden sorunsuzca çıkartan kişi Zorhı’ydu. Bizimle beraber baygın olarak yatan Zorlu’yu uyandırmış,

uyandırmadan önce boynuna bir çip yerleştirmiş, kafasına dayadığı silahla tek bir kelime söylemişti. O söylediği kelime sayesinde Zorlu

ona karşı çıkmamıştı. Diğer türlü, bu evde bulunan 33 korumayı alt

edip çıkmasının artık imkânı yoktu. Zorlu, kızımı ve onu helikoptere bindirerek hiçbir şey olmamış gibi buradan ayrılmalarını sağlamıştı. Fakat Zorlu helikoptere binmeden önce kameraya bakarak bir

işaret yapmıştı.

Her şey kontrolümün altında,

demişti. Zorlu’nun ne

olursa olsun bana ihanet etmeyeceğini biliyordum.

Nazım Hikmet Ran boşuna dememiş;

gitmek bir eylemdir, unut

mak ise koca bir devrim. Bazıları gitmeye, bazıları unutulmaya mahkûmdu. Hisar gidecek, ben unutacaktım. Tarih yalnızca tekerrürden iba

rettir.

CamScanner ile tarandı

RUHSUZ HİS RESİTALİ HİSAR. ALATAV

R

uhumdaki boşluğu hiçbir yama kapatamazdı.

Kapatacak bir yama vardı ama ben onu da ruhumdan söküp

atmıştım.

Yaprakların hışırtıları kulağıma iliştiğinde, soğuk bir yel bedenimi

titretecek kadar şiddetle esti. Hava kararmaya yakın bir vakitteydi.

Birazdan yağmurun yağacağını haber eden kara bulutlar gökyüzünü kaplamıştı. Gökyüzünü saran kara bulutların arasından koyu bir ma

vilik akıyordu. Helikopter iniş yapmıştı. Zorlu’ya takmış olduğum çip sayesinde helikopteri indirince onu geri etkisiz hâle getirmiştim. Şu an bağlı ve

yarı baygındı. O olmadan Bronz’un evinden kolaylıkla çıkamazdım. Helikopterden inmek üzereyken telsizden bir ses yükseldi. “Bronz!” dedi kadın sesi. “Neyiniz var? Hiçbirinize ulaşamıyorum!” Sesinden endişe akarken tanıdık gelen sesi dinlemeye devam ettim.

494

CamScanner He tarandı

Bronz II “Arkana’daki ekibi hazırda tutuyorum, hepinizin yaşamsal fonksi yonlarınızda sorun görüyorum. Bu iletiyi aldığında hemen bana dö

nüş yap.”

Telsize karışan başka bir ses, “Nefel?” dedi. Az önce konuşan kadın Nefel’di. Azize kartının sahibiydi. “Benim Nefel,” diye yanıt verdi. “Arkana’daki ekip konumlan tespit edebildi mi? Bronz’un evindelerse asla bulunamazlar!”

“Umarım orada değillerdir.” “İlk önce Sanaç gitti, bana onun bildirimi düştü. Nabzı yavaşla

mış, hiçbir şey arılamıyorum. Helikopterin biri kullanımda fakat ki min kullandığını göremiyorum ne lanet bir şey bu? Zorlu şu an bay

gın gözüküyor! Bronz tehlikede!”

Gülümsedim. “Nasıl olur böyle bir şey? Bronz bu kadar sorumsuz davranmazdı! O aptal Laren bile baygın! Anlamıyorum madem koru yamıyor, niye yanında!” dedi Nefel. Aniden telsiz kapandığında helikoptere bağlı olan cihazı yerinden

söküp ayağımın altında parçalara ayırdım. Arkamı dönüp Zorlu’yu kontrol ettim. En son bıraktığım gibiydi. Onun biraz uzağında panter vardı. O da sakinleştiricinin etkisindey-

İkisini de yanımda götürmek için nedenlerim bulunuyordu. Zorlu elimdeki tek koza rağmen benimle gelmeyi kabul etmişti. Bronz bü tün çalışanlarına çip takıyordu ve Zorlu’nun gözündeki çipe ihtiya

cım vardı. Pantere doğru yaklaştım. Çenesinin altına parmaklarımı yerleştirdiğimde, “Adın artık Vita,” diye mırıldandım. Onu okşadığımda uysal bir kediye dönüş

müştü. “Vita, Latince’de yaşam anlamına geliyor. Baban da sen de bana yaşam vadettiniz, o gece sen olmasaydın Kuklacı ’nın hipnoz et tiği koruma beni kesinlikle öldürürdü,” dedim, ona açıklamak adına.

Tek nedeni de bu değildi. “Yaşam’sın sen, Vita,” dedim alçak bir tonda. Dudaklarımı başı

nın üstüne bastırdığımda mırıltılı bir ses çıkardı. Tamamen baygın

değildi. Sadece sakinleştirici vurulmuştu. Bedeninin kontrolünü bı rakmış, benim kucağımda duruyordu. “Benim yaşamım olacaksın. Birbirimizi her zaman yaşatacağız, söz veriyorum sana.”

495

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Ona üzgün bir şekilde bakarken uyuşturucunun saplanmış olduğu yeri sıvazladım. “İyileştireceğim seni,” dedim üzgün bir tonda. Ona

kıyamıyordum, masum olan hiçbir canlıya kıyamıyordum. Çok ma sumdu ama bana lazımdı.

“O zamana kadar babanı özleyelim. Baban biraz sinir olacak ama

seni neden bu kadar çok sevdiğini artık biliyorum,” diye konuşur ken onu rahatlatmaya çalışıyordum. Adı artık Vita olan panter benden hiç hazzetmiyordu. “Çünkü aradığım şey sende…” derken bakışlarım

boynundaki tasmaya düştü. Tasmanın bir kısmı deri, bir kısmı farkh bir yapıdaydı. Boynunun

alt kısmında ise tasmaya bağlı, onunla aynı renkte yanıp sönen bir cihaz vardı. Çipi takılıydı. Bronz’un kartı kesinlikle ve kesinlikle kızında takılıydı. İmparator kartı.

Kıyameti ortaya çıkarmam için eksik olan karttan biriydi.

Bütün herkesin gözü önünde olan ama kimsenin yaklaşamayacağı bir varlık. Üstelik kimsenin aklına vahşi türdeki bir hayvana dünya nın en değerli kartım koymak gelmezdi. Bağlı olmadığı için rahatça

dolaşan, herkese düşman yetiştirilmiş, sevmek için bile yaklaşılma yan bir panter. Bronz, Sanaç’a bile dokun dürtmüyordu. Çünkü ona güvenmiyordu ve onun kızıyla dost olup kartı alabileceğini düşünü

yordu. Kızını çok seviyordu ama kartını daha da çok… “Sadece, babanın kartını senden nasıl alacağımı bilmiyorum hiç

kendine yaklaştırmıyorsun,” dediğimde boynundaki tasmayı çıkar maya çalışmış ama başarılı olamamıştım. “Biraz sonra gidelim ve öğrenelim, Vita.”

Bir kutuya saklayıp kilitlediğim günlüğe baktım. Bronz her sefe

rinde beni şaşırtmayı başarıyordu. Günlüğü aldığım ana doğru kayan zihnime engel olmadım.

Sistem evin bütün noktalarını gösteriyordu fakat benim gömd istediğim burası değildi. Bronz’un olduğu bloğa dikkat kesildim. Ben Bronz olsaydım gün lüğü nereye koyardım? Kendi kısmına yakınlaştım. YaşamsalJMyonlarını göster butonu karşıma çıktı. Üstüne tıkladığımda Durum: Stabil yazıyordu. Kimindi bu yaşamsalfonksiyonlar? 496

c^^letar3ndı

Bronz II

Evin altında önemli şeyler olduğundan haberdardım. Oraya nasıl geçi? yapacağımı araştırdım. Vaktim kısıtlıydı. Panter sürekli olarak tekbir yerde geziyordu. Havuzuna kimseyi yaklaştırmıyordu. Üstelik Bmnı’la birlikte havuza girdiğimizde içini kaplayan mermerlerin bir tarafının daha açık renk olması dikkatimi çeken bir nokta olmuştu. Akhma o kısım geldi. Ekrandan havuzu buldum. Suyu boşalt bııtomına tıkladım ve saniyeler içinde sular havuzdan çekilmeye başladı. Bingo. Orası yalnızca kızının havuzu değildi. Yeraltına inen yerin giri şiydi. Yanımda duran Zorlu ’ya doğru döndüm. “Korumalara bahçeden uzaklaşması gerektiğini söyle,” dediğimde oyalanmadan söylediğimi yaptı. Sistemden korumaları izliyordum. Hepsi yavaş yavaş uzaklaştı. “Şimdi benimle geliyorsun.” Zorlu önden ben arkasından ilerledi ğimde bahçeye doğru adımladık. Havuzun olduğu yere gelince etrafı kolaçan ettim. Kimse yoktu. “Önce sen, ’’ dedim. Zorlu beni öldürecek gibi baksa da boynun daki çipten dolayı hareketleri kısıtlıydı. Onun inmesiyle peşinden ben ilerledim. Mavi mermerle kaplı havuzun içindeydim. Sular tamamen çekilmişti. Daha farklı olan mermerlere dokunduğumda kapı belirdi ve sistem şu an avucumun içinde olduğu için sorunsuzca açıldı. Evi önemli yapan kısım burasıydı ve benim hiç vaktim yoktu. “Beni günlüğe götür Zorlu,” dedim gözlerimi ondan ayırmadan. Üçüncü kapıdan girdi. Devasa birfanusun içinde günlüğü buldum. Bu sefer emin olmadan gitmeye niyetim yoktu. Yanımda Zorlu beni dikkatle izlerken mimik yapmamak için kendi mi kasıyordum. Annemin günlüğü buradaydı ve zihnim çığlık çığlığa bağırıyordu. Ellerim titremeden nasıl dokunacaktım? Bacağımda takılı olan bıçağı çıkarıp ince bir çizik atarak kanımın akmasını sağladım. Günlüğün anahtar kısmına damlattığım saniyede açıldı. Babam hepimizin kanını buraya kaydettirmişti. Sadece kayıt lı Alatavlar günlüğü açabiliyordu ama annem bir tek benim kanımı kullanıyordu. Günlük çok eskiydi. Buruşuktu. 497 CamScanner ile tarandı

(İz£c Naz

Zorlu burada olmasa dizlerimin üstüne çöküp hüngür hüngür ağ layabilirdim. Yapmamak için kendimi zor tutuyordum. Gardımı düşü remezdim, hele ki yanımda bir başkası varken yapamazdım. Benim için bir şey ifade etmiyormuş gibi günlüğe yaklaştım. Tir tir titriyordum. Avuçlarımın arasına aldığımda annem gibi koktuğunu fark ettim. Bu koku nasıl saklı kalmıştı? Burnumun direği sızladı. Göz pınar larımın dolduğunu hissettim. Annemindi. Anneme ait bir şeydi. Anne min günlüğüydü, hem de her şeyiyle. Sayfaları karıştırıp gerçek olup olmadığını kontrol ettim. Gördüğüm yazıyla duraksadım. İlk sayfadaki yazıları içimden okumaya başladım. Bir ışık yakma bu satırlara, aydınlanmasın sayfalar, kız çocuğu. Hisar Alatav olarak 1996yılında dünyaya geldin, aşk dolu bir ev liliğin en kötü meyvesiydin. Tohumdun, çiçek oldun; meyve vermen gerekirken nasıl dikenli kaktüse dönüştüğünü anlatacağım. Olur da bu günlük eline geçerse, okumamalısın. Okursan gerçeklerle yüzleş miş olacaksın. Tania Vanizan Alatav:

Hayır, sil. Sana hiçbir zaman annelik yapmayan kadın. Annemin el yazısıydı. Günlük artık elimdeydi ve okumamam için hiçbir neden kalmamıştı. Kalbim ağzımda atarken birkaç sayfaya daha baktım. İçinde an nemin fotoğrafları vardı. Babamlafotoğrafları vardı. Abimle olan fo toğrafları vardı. Benimle hiç fotoğrafı yoktu. Kokusunu o kadar çok özlemiştim ki günlüğü defalarca koklayıp sarıldım. Ona hiç sarılamamıştım. Burnumun direği sızlarken artık benim için gerçekten gitme vak tiydi. Rusya ya gider gitmez yapacağım ilk iş bu günlüğü okumak olacaktı. Fakat öncesinde kendimi buna hazırlamam gerekiyordu. Günlüğe sıkıca sarıldım ve hızlı adımlarla yeraltından uzaklaştım. Burası, başka zaman olsa asla çıkmak istemeyeceğim bir yerdi. Gerçekten dünyanın merkezi gibi tasarlanmıştı. Hayatımda daha önce hiç böyle bir yer görmemiştim. Beni bile korkutmuş, bir o kadar da heyecanlandırmıştı. 198 CamScanner ile tarandı

Bronz II

Zorluya döndüm. “Almamız gereken bir panter var. Sonrasında buradan gidiyoruz, Zorlu.” Helikopterin açık kapısından aşağıya kendimi attığımda koluma çantamı ve eşyalarımı aldım. Alatav malikanesine iniş yapmıştım.

Karşımda duran, helikopter inişi için mesafe ayarlayan insanlara bak tım. Attığım adımlarımın eşliğinde arkamda Bronz’a ait bir helikop ter bıraktım. “İkizler,” diye mırıldandım. Bir uçta Barkan, bir uçta Tarkan du

ruyordu. Hazır giyimli hâlleriyle, yeni uyanmış gibi değillerdi.

Onları buraya ben çağırmıştım. Bronz’un evinden çıkar çıkmaz hepsine bir çağrı bırakmıştım. Buna Verda da dahildi.

“Teyşe,” dedi Yağız koşar adımlarla bana doğru gelirken. “Biliyo muşun ben uyuyoydum, Yaşmin uyandıydı. Dedi ki Hiş kediyi getiydi. Aytık biy kedimiş mi vay?” “Evet,” diye yanıtladım. “Bir kedimiz var. Sana onu getireceğimi

söylemiştim.” “Biy tek bana yalan söylemiyoysun,” dedi Yağız. “Onu göyebiliy miyim? Adı olacak mı?” “Artık bir adı var. Sen rahatça söyle diye adını Vita koydum.”

Kaşları havaya kalktı. “Vita mı? Çok güşel!” derken hızlıca kaşla rını çattı. “O ne demek teyşe?”

“Yaşam demek. Hayat demek.” “Yaşam ve Yağış çok iyi anlaşacak!” diye heyecanla şakıdı. “Onu

çok seveceğim Hiş. Biy süyü seveceğim. O da beni sevey mi?”

“Çok sever,” dediğimde bacaklarıma sarılmıştı. “Ama sonsuza kadar bizim olamaz. Babası bizi tatile gönderdi. Biraz kız kıza takılacağız.”

“Ama ben kış değilim!” “Babasının yokluğunda sen bizi koruyacaksın.” Yağız yanağımdan sulu bir şekilde öptü. “Mumcu kışım benim.” İkizlere doğru bakarak, “Koruyucu kıyafet giyin,” diye emreden

bir tonda mırıldandım. “Helikopterin içinde sakın konuşmayın. Elle

rini gözlerini bağladım ama kendisi biraz zor bir insan. Belki çoktan çözmüş bile olabilir, yine de temkinli olun.” “Ben de gideyim mi Hiş?” diye sordu Yağız. “îkişley onunla baş edemeş ben edeyim!”

499

CamScanner ile tarandı

Öz£c Naz “Olmaz ballı ekmeğim.” Saçlarını karıştırdım. “Sen annenin ya

nında dur. Hem orada sadece kedi yok.”

“Teyzeni rahat bırakalım,” dedi Yasmin. Kucağımdan Yağız’ı in dirdiğinde oğlunun poposuna vurup ilerlemesini sağladım. “Tamam, hallederiz,” dedi Barkan. Sertliğini korurken ikizine doğru baktı. “Gel benimle,” deyip Tarkan’ı peşine takarken helikop tere doğru ilerlediler. Sonuçta Vita’yı ve Zorlu’yu baygın olduklan için ben taşıyamazdım. İkisi üstlerine koruyucu yelek giymiş, ellerine

silah almışlardı. Barkan önden nişan alıp giderken elindeki silahın ucunda uyuşturucu takılı olduğunu biliyordum. “Bu ne lan?” dedi Tarkan, helikoptere girmesiyle çıkması bir ol

muştu. Koruyucu yeleğinden küçük boyutta el feneri çıkardığında

ışığını aydınlatıp baktı. “Amma koyayım yaratık var burada!” diye bağıran sesi yankı

landı. Korkusu buram buram hissedilirken iyice kapıdan uzaklaştı. Tarkan, kelebekten bile korkuyordu. “Sikeyim, asla dokunmam ben bu yaratığa.”

“Yaratık demezsen sevinirim,” diye seslendim. “Babası lakap ta kılmasını sevmiyor.”

“İkişley onun biy adı vay!” diye bağırdı Yağız. Barkan sinirle oflayıp Tarkan’ı iterek kendisi içeri geçti. Girişin olduğu ilk tarafta Vita yatıyordu. Üzerini örtmüştüm ama kafasını açıkta bırakmıştım. “Ayı mı lan bu?” dedi Barkan. İkizine nazaran

daha korkusuz duruyordu. Katran karası kürküyle, uyku hâlinde ol

duğu için ne tür bir hayvan olduğu belli olmuyordu. “Heee ayı,” diye mırıldanırken ses tonumdaki alay barizdi. “Bal

gibi çocuksun ya, seni yemeye gelmiş.” Tarkan gülmeye başladığında Barkan ona kızgınlıkla baktı. “Yaratık oğlum işte. Ben biliyordum zaten, bir gün His bizi vahşi

hayvanlara yem edecekti,” dedi Tarkan. “Hayvanat bahçesini mi soy

dun, His?” Ayı olmadığını fark ettiğinde kardeşine yardım etmek için

helikopterin içine girdi. “Kocaman bir kedi çalmış bu!” “Panter,” diye düzelttim. Çalmış mıydım, emin değildim. Ödünç

mü almıştım, bilmiyordum. Sadece bir süre misafirim olacaktı. “Çal madım, bir süreliğine misafirim olacak. Boynunda GPS takılıydı onu

500 CamScanner ile tarandı

Bronz II bloke edip güçlü bir sakinleştirici vurdum. Gözünü açmayın, tanı

madığı bir yerde olduğu için hırçınlaşacaktı. Aynı şekilde yanında

getirdiğim adamın da gözünü sakın açmayın. Onun da bedeninde çip

var, sinyal kesici yerleştirdim. Dikkatli olun.” Onlar helikopterle uğraşırken garajın kapısına doğru ilerledim. Burası evimdi. Alatav malikanesiydi. Hayatımın uzun yılları burada

geçmişti. Babamın işinden dolayı sürekli ülke ve şehir değiştiriyorduk ama eninde sonunda mutlaka bu eve geri geliyorduk. On dokuz yaşıma

kadar hep gelmiştim. Büyük görkemli bir evdi. Magazinin hiç dilinden düşmeyen, her hafta kapısında gazetecilerin olduğu şaşalı bir yerdi.

Evimiz halk tarafından biliniyordu ve yüksek korunaklı bir yerdi. Yasmin kısa süre sonra yanıma geldiğinde meraklı gözleriyle bana baktı. “His neler oluyor?” diye sorarken bir yandan beni inceledi.

“Bronz helikopteriyle gitmene nasıl izin verdi?” “İzin almama gerek kalmadı ki,” diye fısıldadım.

var, sana bir tanesini hediye edebilirim,

“Benim bir sürü

dedi. Sandığımdan centil

men çıktı. Yakışıklı olduğu yetmiyormuş gibi bir de zengin!” Yasmin

bana bıkkın gözlerle bakarken dudaklarımı tekrar araladım. “Tamam, ödünç aldım!”

“Çalmışsın His!” Kolumu çimdiklediğinde dudaklarımdan kısık bir inilti yayıldı. “Bir kere de ayrıldığın yerlerden bir şeyler araklama!” “Hatıra almak suç olmamalı!”

“Hem suçlusun hem güçlüsün,” derken Yağız’m duymayacağı şekil de konuşmaya çalışıyordu. “Neler oldu? Zorlu’yu da alıp gelmişsin!” “Gerçekte kim olduğumu öğrendiler,” diye fısıldadım. Bana dehşete düşmüş gibi baktı. “Seni öldürebilirlerdi!” “Merak etme,” diye fısıldadım ilgisiz bir sesle. “Operasyonu ta

mamlamadığım sürece bana ölmek yok. General’in emri bu yönde.” “Seninle sonra konuşacağız,” dedi tehditkâr bir sesle. “Bizim kızıl

Verda, bahsedip durduğun emaneti Albay Ta birlikte istediğin noktaya getirmek üzere. Her şey istediğin gibi ilerliyor.” Herkesten gizlediğim kartımı Verda Smirova saklıyordu.

İmparaîoriçe kartı. Kaderim olan o kart, benimdi. Bronz’un dedesi Altın tarafından yok edilmişti. Kartın asıl sahibi

501 CamScanner İle taran*

(İ/^c Naz büyükannem Rozalia’ydı. Kartlan yalnızca o yok edebilirdi, çünkü Al-1

lın’ın aksine her şey Roza’ya aitti. Altın sadece yok ettiğini sanıyordu. I Rusya’da oldukça salaş bir mekâna sahip olan Verda, işlettiği fal-1 cı dükkânıyla normal biri gibi gözüküyordu. Kartların orada saklandığı I

kimsenin akima gelmezdi. Kolayca bulunmayacak bir yerdi. Genelde I kartlara sahip olan kişiler, kartı saklamak için bin bir türlü işlem yapardı. I

Ben öyle yapmamış, karlı ortaya, çok açık alana bırakmıştım. O ]

kartı orada görseler bile, gerçek olacağına ihtimal veremezlerdi. Çün- | kü kimse kartını herkesin gözü önüne koymazdı. Bu kart benim dünyadaki rolümü gösteriyordu.

Arkana’da bana çıkması gereken bu karttı. Kartın bütün özellikle rini taşıyordum. Kart yok edildiği için Arkana’da bana uygun bir kart çıkmamıştı. Babamı bir evladı daha hayal kırıklığına uğratmıştı, ama büyü

kannemi bir torunu daha hayal kırıklığına uğratmayacaktı. Yasmin kısa bir es verdi. “Şimdi ne yapmamız gerektiğini söyle.”

“Buradan bir an önce toz olup izimizi yok ediyoruz, San Çıyan.”

GÜNLER SONRA, RUSYA Bu ülke bana darağacıydı. Hayatımın büyük bir kısmını geçirdiğim soğuk ülke, acılarını

I

yüreğime taşıyordu. Bana annemi hatırlattığı için ister istemez içimi

hüzün kaplardı. Buraya geleli birkaç gün olmuştu. Verda, Yasmin ve oğluyla aynı yerde kalmaya başlamıştık. Yasmin sürekli şehir değiştirmemize alış kındı. Verda’yı ise ilk kez kendimle birlikte oradan oraya sürüklüyordum. Üstelik hakkımda neredeyse hiçbir şey bilmiyordu. KALE’ye ait olan lojman tarzı bir yerde kalıyorduk. Kapıda bizi koruyan asker ler mevcuttu. Yağız, babası Utkan’a kavuştuğu için nerede olduğunu umursamıyordu.

502

CamScanner ile tarandı

Bronz II Zorlu, geldiğimizden beri hiçbir girişimde bulunmamıştı. Ona

NÜksck güvenlikli bir oda hazırlanmıştı. Odadan çıkmamayı tercih dinişti. Gelen yemekleri yiyor, hiçbir tepki vermiyordu. Konuşma

girişimlerim de sürekli başarısız oluyordu.

Vita. yani Bronz’un panteri ise hırçındı. Yerinden ettiğimiz için bize bir hayli sinirliydi. Onu kendimle birlikte getirme nedenim boy

nundaki tasmaya saklanmış olan karttı. İmparator kartı. Bronz, kızını

nasıl eğittiyse hiçbir şekilde kendine yaklaştırmıyordu. Sanki kartı

almak istediğimizi biliyor gibiydi. Annemin günlüğü ise yatağımın başucunda duruyordu. Bronz’un

evinden çıkarmak üzereyken kapağım o anki heyecanla açmıştım. Okuduğum yazılar beni korkuttuğu için bir türlü okumaya elim git

miyordu. "Neden, eline geçerse okumamalısın, demişti ki? Sorularıma cevap bulacağım için huzura erişeceğimi sanıyordum ama bu günlük bana azaptan başka bir şey vermeyecek gibiydi.

Bu lojmanda daha önce kaldığım için bu odada bana ait birçok eşya vardı. Zaman zaman uğradığım için oda içinde çok fazla deği şiklik yapılmamıştı. Bakışlarım asılı duran tabloya kaydı. James Ab-

bot McNeill Whistler’ın At the Piano eseriydi. Anne olduğu belli olan bir kadın, piyano başındaydı. Elleri tuşlar

da, çıkan melodinin ritmine kapılmıştı. Kıyafeti simsiyahtı. Saçları

ise ensesinden topluydu. Bu kadını anneme benzetiyordum. Piyano

nun diğer ucunda ise onu meraklı izleyen bir kız çocuğu vardı. Üs tündeki bütün kıyafetleri bembeyazdı. O kızda kendimi görüyordum.

Annemle benim hiçbir zaman böyle bir resmim olmayacaktı.

Günlüğü elime aldım. Bir damla kanla açabilirdim ama sanki bütün kanım kurumuştu. Bir kanımı değil, bin kanımı feda eden annem, beni hiçbir zaman kendi kanından görmemişti. Okumaya kendimi hazır hissetmiyordum. Birini vururken gözünü kırpmayan ben, günlüğe do kunurken neredeyse ağlayacak kıvama geliyordum. Günlük, annemdi. Anneme aitti. Onunla ilgili olan her şey beni duygusallaştırıyordu. Annem benim en büyük zaafımdı; ben ise onun en büyük düşmanı. Günlüğe sarılarak uyudum çünkü anneme »arılamıyordum. Ne kadar süre uyumuştum bilmiyorum ama kapıya kıracakmış gibi vurulurken gözlerimi aniden araladım. İlk başta nerede olduğu-

Camscanneriletarand,

mu idrak edemediğimden elim silahıma gitmişti. Emniyetini kapattı

ğım silahım, tetiğine basılmak üzere bekliyordu. Kucağımda duran günlüğü kenara bıraktım ve yataktan doğrul dum. Kapıdan sesler geliyordu. Günlüğü sakladım. İnce, tiz sesi ça

bucak seçebildiğimde gözlerimi kıstım. Kapıyı açmamla bir çift göz bana doğru döndü. “Seni anyonun, His!” dedi Verda. “Sonunda!”

“İçeri gel,” derken seslice esnedim. Buraya geldiğimden beri uyku düzenim mahvolmuştu. Birinin varlığına fazlasıyla alıştığımı, koltu

ğun üstünde uyuya kalıp bütün kemiklerimin ağrımasıyla fark ettim. Biri yanımda olsaydı beni koltuğun üstünde bırakmaz, yatağıma ka dar taşırdı. O biri artık yoktu. Bir daha olup olmayacağı da meçhuldü “İyi misin, ne oldu?” diye sorarken onu baştan aşağıya süzüp iyi

olduğundan emin olmaya çalıştım.

Verda kollanın göğsünde birleştirdi, güvensizliğinin bedeninde hâkim olduğunu vücut diliyle bana anlattı. “Neden burada olduğu

muzu artık bana söyleyecek misin? Yasmin hiçbir şey anlatmıyor?

dedi. “Beni çağırdın, buradayım ama neden His?”

“Öncelikle tehlikede değilsin, Verda,” dedim onu rahatlatmak adı na. “Geç otur,” derken koltuğu işaret ettim. “Her an seni öldürecek

lermiş gibi etrafa bakınma lütfen.”

“Sezgilerime güveniyorum, His,” dedi Verda oturmayı reddetti ğinde. “Burası garip. İyi bir enerji almıyorum. Üstelik dükkânımdan çok uzaktayım. Bunun sadece bir iki günlük bir buluşma olduğunu da

sanıyordum. ” •/ “Günler sürebileceğini Albay’ın sana söylemiş olması lazım? “Söylemedi.” Odanın içindeki eşyaları incelerken korkusu gitgide artıyordu.

Normalde ilk planıma göre buraya hiç uğraşmayacaktım ama işler sandığım gibi gitmemiş, birkaç planım sekteye uğramıştı. Güvenliğin

en yüksek olduğu yer burasıydı. “Gel, seninle dışarıya çıkalım, orada konuşalım,” dedim.

Küçük bir bahçe vardı. Gökyüzünü çok net bir şekilde görebili yordun. Onu kolundan tutup farklı atmosferlerle karşılaşması adına odanın dış kapısına ilerlettim.

^amScanner He tarandı

Bronz II Kafasını sallayıp bana ayak uydurduğunda, “Artık anlatacak mı sın bir şeyleri?” diye sordu. “Evet,” dedim net çıkan sesimle. “Şimdi…” derken dilimin ucu

kaşınıyordu. Çıkmazda değildim ama önüm bir uçurumdu. “Seninle tanışma biçimimiz normal değildi, Verda. İkimiz de çok küçük yaşta,

çoğu zaman aklımızın ermediği zaman dilinimdeydik.”

“Evet,” dedi. Bir süre sonra kaşları tekrar çatıldı. “Ben bunları biliyorum zaten!”

“Bilmediğin şey; bana arkadaş ol diye parayla tutulmuş olduğun

du.” Ağzımdan çıkan sözcükler gözlerinin irileşmesine neden oldu. Kaşları havaya kalktığında eş zamanlı olarak dudakları aralandı.

“Nasıl?” dedi. “Ben kimseden para falan almadım, His!”

“Sen değil, ailen alıyordu,” dedim kırık bir sesle. “Etrafımda kim se yoktu. Rusça bilmiyordum. Okul eğitimlerimi bile evden aldım. Her şeyim denetleniyordu. Hiçbir şeyi tek başına yapmama izin yok lu. Sen Türkçe biliyordun ve benimle arkadaş ol diye babam, ailene para ödüyordu.”

“Bu saçmalık…” Göğüs kafesi öfkeyle yükseldi. “Biz seninle parkta tanıştık. Çok iyi hatırlıyorum.” “Ben de öyle sanıyordum,” dedim. “Uzun bir süre de öyle sandım. Sonra babam bir gün gerçeği yüzüme vurdu. Çünkü ben ona karşı hep seni kullanıyor,

benim arkadaşını var,

diyordum. O da en sonunda

dayanamadı ve bu arkadaşlığın gerçek olmadığını, beni kontrol al tında tutabilmek için kendi planı olduğunu söyledi. Seninle tanışma

hikâyem tam olarak böyle gerçekleşti, Verda.” Yutkunamadı. “Neden peki?” diye sordu. “Ailen neden böyle bir şey yaptı? Niye kontrol altına alınan bir çocuktun?”

“Çünkü normal bir aileye sahip değildim ve öylesine doğmadım,

kızıl.” Bakışları yüzümde gezinirken benim sancılı bir geçmişim oldu

ğunun farkındaydı. Birkaç dakika öylece, sessizce yüzümde oyala nırken ışığın olmadığı loş bir karanlığa sahip bahçede elini omzuma koydu. “Biliyorum yani, baban iş adamıydı, annen ve baban ölünce sen tek başına kaldın. Çok zenginlerdi, Alatav ailesi hep magazinin göz bebeğiydi. Cemiyet hayatı falan, küçüklüğümden hatırlıyorum

505 CamScanner İle tarand.

Özge Naz yarım yamalak, ’ dedi Verda. Hisleri kuvvetliydi, bu kuvvetini falla, una yatıran bir insandı. Şu an aramızdaki yüksek gerilimi iliklerine kadar hissettiğine kalıbımı basabilirdim. “İşte göstermek istediğimiz buydu. Kimse ^örilnclilğii gibi değ/7. Her şey tamamen bir kılıftı. Babam büyük bir imparatorluğa hük

mediyordu. Adı da Ouroboros’tu. Rusya’da yaşayan herkes bu ismi

duymuştur,” dedim. “Hiçbir zaman masum olmadım, masum doğma

dım, masum büyümedim. Suç her zaman benimleydi.”

Tek kaşı havaya kalktığında, “Bunlar dizi film değil yani?” diye sordu. Kafamı iki yana salladığımda hayatımın hiçbir filme konu olmayacağmın gerçekliğiyle içimde acının tohumları yeşerdi. “Hiçbir za

man olmadı,” dedim, fısıltım dudaklarımdan dökülürken kelâmlarım

artık acı doluydu. “Tamamen gerçeklik içeriyor, anlatacağım her şey doğru, Verda. Sana güvenmeyeceğim fakat güvenmek için kendimi

zorlayacağım. Belki de kimsenin bilmediği şeyleri sana anlatacağım.

Beni sırtımdan bıçaklamayacağını bilmem lazım. Sende çok önemli bir emanetim var.” Yıllardır o emaneti koruduğunun farkında değildi.

İmparatoriçe kartını sakladığından bihaberdi.

Verda birkaç adım geriye çekilip yavaşça yutkundu. Göğsünde sarih olan kollarını aşağıya indirdi, tedirginliğiyle bedeni kuş misali titriyordu. Ondan hiç beklemediğim tepkiyi almıştım. Benden keli

menin tam anlamıyla korkuyordu.

“İçim kötü oldu,” dedi apaçık bir dille. “Kendimi kötü hissediyo rum. Yanlış anlama. Beni kötü hissettiren sen değilsin, sadece…” “Üstüne gitmeyeceğim,” dedim ılık bir tonda.

“Bu çok ağır bir şey olur His, bana yükleyeceğin sorumluluğun farkında mısın?” dedi. Titreyen sesinden yayılan endişeyi en üst se

viyelerde hissedebiliyordum. “Bir şey olduğunda ya benden bilirsen?

Ya başına bir iş açarsam? Ya bir şeyler bildiğim için beni bundan sorumlu tutarlarsa?” Aralık olan dudaklarımdan bir şeyler dökeceğim sırada elini kal*

dırdı. Kafasını iki yana salladı, kızıl perçemleri önüne dökülüyordu. Kulağının arkasına asi saçlarını sıkıştırdı. “Dur, devam etme, anlat-

506

CamScanner He tarandı

Bronz II ma.” dedi ıssız bir sesle. “Lütfen anlatma. Dönsem iyi olacak. Ben… Ben… Böyle olacağını bilemezdim. Ben o kadını tanımak istediğim

den emin değilim. Bir şeyler döndüğü belli ve bu beni korkutuyor.” Başlayacak olan baş ağrımın varlığını unutup dudaklarımı yavaşça I yaladım. “Sadece,” dedim, kuruyan kelimelerimle sabrımın son dem lerinde kendimi de kaynatıyordum. “Gitmek konusunda acele etme.

Yann sakin kafayla konuşabiliriz. Gidersen tekrar karşıma çıkmak istemeyebilirsin ve ben sana bir şeyler anlatmışken kestirip atma.”

Aramızdaki mesafeyi koruduğunda, “Evime, dükkânıma dönmek

istiyorum,” dedi Verda. Bakışlarındaki netlik kalbimi bin parçaya ayı

racak kadar keskindi. “Hiçbir şey bilmek istemiyorum. Üzgünüm, ca nımı seviyorum ve canımı sevdiğim için senden özür dilemeyeceğim.

Ailenin, senin ne olduğun umurumda değil, His. Kendimi tehlikeye atamam. O yüzden senin hakkında hiçbir şey öğrenmek istemiyorum.”

“Sana gelme konusunda bir sürü soru soruldu. Öylece alınıp gel medin, her soruya da olumlu döndün. Şimdi bu korkaklık da neyin nesi?!” diye bağırdım.

“Böyle biri olduğunu bilmiyordum,” dedi soğuk bir sesle. “İn sanlar sırlarım var derken bunlardan bahsetmiyor. Ben şu ana kadar

tanıdığım His Alatav olarak kalmanı yeğlerim, seni öyle bileyim His, fazlasmı değil. Enerji değişikliği hiçbir zaman iyi olmaz.”

Bana son bir bakış attı. Arkasına dönüp bahçeden çıktı. Kendi kal dığı yere doğru ilerlerken düşünceli görünüyordu. Onu kendi hâline

bıraktım.

İçeriye geçeceğim sırada biri, “Lokum?” dedi. Seslenen kişiye

döndüğümde dağılan dikkatimi topladım. Tanıdık birini görmenin rahatlığıyla, “Kerem?” dedim.

“Bazı testler için beni çağırmışsın,” dedi kalın çıkan sesiyle. Ara mızdaki mesafeyi kapattı. Sapsan güneş gibi parlayan saçlarını geri ye yatırdı. Kısılan gözlerinde merak vardı, bana odaklanmıştı. “Bul

dun mu sonunda abini?” Gelen kişi Rusya’da yaşayan Kerem’di. Kendisi doktordu. Onu

bir süredir tanıyordum ama çok nadir görüşebiliyorduk. Yıllardır gör memiştim.

507 CamScanner ile tarandı

Kerem, abnnlc ilgili diğerlerine nazaran daha çok şey biliyordu çünkü bulduğum kişilerin abim olup olmadığını anlamak için DNA testi yaptırıyordum. Bu konuda bana çok yardımı olmuştu. Ahimle ilgili zaman zaman birçok şey ve kişi bulmuştum. Henüz kesin bir sonuca ulaşamamıştım.

“Bulursam bunu bana sen söyleyeceksin,” dedim yarım bir ağızla. Abimi bir gün karşımda görsem tanır mıydım bilmiyorum ama test yaptırmadan kesinliğe kavuşturamazdım. “Ekibinle geldin değil mi?” “Elbette,” dedi Kerem. “Bu sefer senden yalnızca DNA testi istemiyorum,” dedim kı sık bir tonda. Bronz’un evinden ayrılmadan önce herkesten iki tüp kan örneği almıştım. “Birkaç farklı yerden tedarik edilmiş ilaçların kontrol edilip gramajlarıyla oynanmış mı yoksa içine farklı maddeler eklenmiş mi onu da kontrol etmeni istiyorum.” Kafasını olumlu an lamda salladı. “Peki ne kadar sürer?” Kerem gülümseyerek inci gibi dizilen beyaz dişlerini gösterdi.

“Yani haftalar sürebilir, lokum.” “Günler değil,” diye fısıldadım. “Bu sefer vaktim çok kısıtlı. En fazla bir hafta sürmeli.” “Uğraşırım.” “Kerem,” dedim kızgınlıkla. “Bu cidden önemli. Bundan kimseye

bahsetmemen gerektiğini söylememe gerek yok sanırım.” “Sinirlenince çok güzel oluyorsun,” dedi samimi tavrı gün yüzüne çıkarken. “Durgunsun, neyin var?” “Fiziki olarak bir şeyim yok ama ruhsal olarak biraz çöküntüde

yim.” Biraz kelimesini çıkartsam iyi olacaktı. “Psikolog tanıdığın

varsa önerilere açığım, Kerem.” “Sen bana neyin olduğunu söyle, ben yönlendirmesini yaparını,” dedi yüzüme dikkatle bakmaya başladığında. “Hiç hafızasını kaybetmiş biriyle karşılaştın mı?” diye sordum aniden. ‘Yani travmatik bir olay yaşayarak değil de… Belki de travmatiktir… Nasıl anlatsam bilemedim. Bir insan yaşadığı günleri nasıl unutabilir? Eski zamandan bahsetmiyorum, yakın zamandan bahsediyorum.”

508

L

Bronz 11 “Şimdi bunun birçok yolu var…” diyerek başladı Kerem. Bana sa

atler boyunca ezbere bildiği bütün vakaları anlattığında bir ara nere deyse uyuyacağımı sandım. Gerçekten bir hafıza kaybı yaşıyorsam, bunu öğrenebilmem için

neler yapmam gerektiğiyle ilgili de birçok yöntem söylemişti.

Günle

ri kayıt altma almak. Her günü teker teker. Tıpta çok fazla başvurulmayasa da meditasyon sayesinde unuttu

ğum anılarıma erişebileceğimi de söylemişti. Çok eski bir teknikmiş

ve şu an dünyanın hiçbir yerinde kullanmayı uygun görmüyorlarmış. “Sana her koşulda yardım edebilirim, lokum,” dedi Kerem. “Söy lemen yeterli.” “Kafamdaki çoğu soru işaretini giderdin, Kerem,” derken ona sı cak bir gülümseme yolladım.

Eğer gerçekten bir şeyleri unutuyorsam, Bronz’un son zamanlar da bana neden farklı davrandığının cevabını alacaktım. Ben bir anda bana karşı değiştiğini düşünüyordum ama hayır, uzun bir süre geçir diğimiz için artık birbirimize karşı ördüğümüz o duvarlar yıkılmıştı. Gitmek üzereyken yanağıma öpücük kondurdu. Yanımızda beli ren kişiden dolayı geri çekilmek zorunda kalırken bakışlarımız oraya doğru döndü.

Barkan köpüren bir ifadeyle Kerem’e bakıyordu. “Ne işin var se nin burada?” dedi. İkisi de birbirine saldıracak gibi duruyordu ama Kerem’in tavrının nedeni biraz daha farklıydı. “Lokumum emretti, geldim,” dedi sakin bir tonda Kerem. “Bir sorun mu vardı, Barkancığım?”

Barkan’ın hep çatılı olan kaşları iyice çatıldı. “Ne işler çeviriyor sun, His?”

“Sana hesap verecek değilim,” dedikten sonra Kerem’e döndüm. “Geldiğin için teşekkür ederim. En kısa zamanda tekrar buluşalım, Kerem.” Kerem bu sefer bana sarılarak vedalaşırken daha çok Barkan’ı si nir etmek istiyor gibiydi. “Bu adam kızınca senden daha çekici olu yor, hep kızdırasım geliyor,” derken kısık bir sesle kulağıma doğru fısıldadı. Benim gibi yüzünde gülümseme belirdi. “Umarım sinirini

üstümde dener.” Geriye çekilip göz kırptı. 509

CamScanner ile tarandı

Oztfc Naz Kahkaha atmamak için zor dururken dudaklarımı birbirine^, dun. ‘‘Biraz daha sarılmaya devam edersek deneyecek gibi.” Kerem

daha fazla oyalanmadan yanımdan ayrıldığında Barkanla konuşan*

uzaklaşmışlardı. Kcrem’in çıktığını görene kadar Barkan’ın rahat et meyeceği belliydi. Odama ilerleyip kapıyı kilitledim. Kerem’le konuşup bir doktor,

dan ayaküstü tavsiyeler almak iyi gelmişti. Söylediklerine bir an önce başlayıp bana neler olduğunu öğrenmek istiyordum. Bronz, bir şey

leri unuttuğumu söylerken çok ciddiydi. Ben o an aklımı karıştırmak, dikkatimi dağıtmak için söylüyor sanmıştım.

Kitaplarla dolu rafa göz atarken yerini bildiğim küçük bir el kame rasını elime aldım. Günlerimi kaydetmek için bir video kayıt cihazı na ihtiyacım vardı. Avuç içim kadardı. İçindeki belleği sıfırladığımda kendim için yeni bir hafıza oluşturdum. Kucağıma alabildiğim kadar

mum aldım. Banyoya ilerledim, bütün mumları küvetin kenarına diz dim. Kameranın tuşuna basıp vakit kaybetmeden kayda başladım.

Kamerayı aynadan kendime tuttum. “Bunu delirip delirmediğimi anlamak için yapıyorum,” derken kendi yansımamla konuşmaya baş ladım. “Bok gibi oldu!” diye bağırdım. Beğenmemiştim. Girişi yapama

mıştım. Hızlıca silerken yeni bir kayıt oluşturdum. Tesiste geçirdiğim süre boyunca bunu her gün yapıyordum. Her günümüzü kayıt altına alıyorduk. O zamanlar küçüktüm, daha kolay geliyordu. “Video çek mek bu kadar zor olmamalı…”

Başlayan kaydın boşa gitmemesi için dudaklarımı araladım. “His Alatav,” diye mırıldandım, aynadan sadece kendime bakıyordum.

“Saatim kaç bilmiyorum.” Kafamı yavaşça iki yana sallayıp bir elimi lavaboya koydum ve destek aldım. Kusacaktım. Midemdeki asit yük

seliyordu. “Albay beni bir keresinde zamansızlığa kapatmıştı. Eğer

kaçırılırsam vc zamanı unutacağım bir yerde uzun bir süre kalırsam kafayı yememem için birkaç şey öğretmişti. Eskisi gibi günlük tutma ya başlasam iyi olacak. Aynı zamanda günlerimi anlatmam lazım. Ek siklik olmamalı, yaptıklarımı unutuyor olabilir miyim? Her neyse..?’

Aynadaki kendime bakamadım. Çökmüştüm.

510

Bronz II “Zihnimin açık olması için önümüzdeki yedi gün boyunca ilaç

kullanmayacağım.” Süreden emin olamamıştım, daha uzun süre yap manı gerekiyordu sanki. “Öyle miyim gerçekten de? Bronz’un dediği

gibi, kullandığım zaman farklı birisi mi oluyordum?” Titreyen parmaklarımın arasında tuttuğum kamera lavaboya düş tü. “Zihnimin beni ele geçirmesine izin vermeyeceğim.”

Ellerimin titremesi, midemin bulanması azalırken, gözlerimin se

ğirmesi durmuştu. Ayağa tekrar kalktığımda lavabonun içine düşen

kamerayı elime aldım. Devam eden kaydı silerken çok geçmeden sı fırdan yeni bir kayıt başlattım. En son neler olduğunu hatırlamaya

çalıştım ama büyük bir boşluktan oluşuyordu. “Doğum gününü… Hatırla His…” derken başımdan aşağıya kay nar sular dökülüyordu sanki. “Bu tarih hem çok yakın hem çok uzak

geliyor. Biz dışarıya çıktık, binleriyle çatıştık… Hatta Bronz bana sa rıldı ya da ben ona sarıldım ama sarıldık, bu gerçekti hatırlıyorum.

6 Haziran gecesine rağmen gündüzü güzeldi. Sabah oldu, Viran’ın yanına gittim.” Dudaklarımdaki tebessüm silinirken lavaboya yum ruk attım. “Viran’ın yanma gittiğim zaman, doğum günümün ertesi

sabahı olmalıydı! Ama günler bir değil!” Kafamı iki yana salladım. Ellerim uyuşmuştu. Bir anda zihnime çok yüklendiğim için panik olmaya başlamıştım.

“Her şey farklı günlerde oldu ama ben neden hepsini bir günmüş gibi hatırlıyorum!” Bana bir şey olduğu kesindi. Çoğu şeyi hatırlı yordum ama hepsini tek bir zamanda hatırlıyordum. Bana göre hiçbir

eksiklik yoktu. Hatırlamadığım yer yoktu.

“Sikeyim…” dediğimde on dokuz yaşımdayken çekilmiş kaydım aklıma geldi. Albay bana günleri yanlış hatırladığım için kızmış ve

bağımlı olduğum için doğruyu hatırlamadığımı söyleyip durmuştu.

“Sikeyim ben böyle işi.” Günleri ilk karıştırdığım zaman, bağımlıydım. İsteğim dışında

maruz kaldığım maddeler beni zamandan soyutlamıştı. Acaba yeni den uyuşturucu kullanmaya başlamış olabilir miydim? Ya başlayıp, başladığım günü hatırlamıyorsam? Viran ile kavga ettiğim esnada ondan bir şeyler araklamış sonra

nefsime yenik düşmüş olabilir miydim?

CamScanner ile tarandı

Bu basit bir hafıza kaybı değildi. Bu kasıtlı yapılan bir hafıza kay. bıydı. Aklıma Kuklacı’nm hipnoz ettiği koruma geliyordu. Yemekle, re o bir şeyler katmış olabilirdi.

“Kusmalıyım,” diye tekrar ettim. “Test olmanı lazım,” dedim ken di kendime. Daha çok panik olmaya başladım. “İzole edilmeliyim,”

Derin bir nefes aldım. Savaşım kendimleydi ve mücadele etme den pes etmeyecektim. Belki mağlup olacaktım ama ben ettiğim mü cadeleyi hep hatırlayacaktım. Yeni bir kayıt başlattım. Artık ellerim titremiyordu. Kamerayı sabit durması için kenara bıraktım, karşımda gördüğüm kadın kendine az öncekinden daha özgüvenli bakıyordu. Yanaklarımı sildim, ağzımı sildim, elimle saçlarımı bile düzelttim. Gülümsedim. Vücudumu dikleştirdiğimde, gülümsememi bozdum. “Ben His Alatav,” dedim olaylara en başından başlamayı tercih ettiğimde. “Babasının yıkılmaz kalesi olmak için küçüklüğünden iti baren türlü türlü eğitimlerden geçmiş bir kız çocuğu olarak yetiştiril dim. Ailemin planlı ölümünden sonra askeri savunma birliğinin kalbi olan KALE’ye alındım ve bir asker olmak üzere eğitildim.” Aynadaki aksim beni taklit etti. “Başarısız olduğum operasyondan ötürü bana bir ceza verildi. Ceza bununla da sınırlı kalmadı. Yaşamak için bu görevi başarmam gerekiyordu. Beynime ve kalbimin içine bir

çip yerleştirdiler,” dedim. Bir damla suya hasret kalan, kuruyan du

daklarımın arasında konuşmak öylesine zordu ki, ağzımdan dökülen harfler benden kaçmak istiyordu. “Geleceğimi almak istediler. Bir gelecek yaratmama izin verme diler. Dünyaya kimseyi getirmeyecek hâle çevirmek istediler ama ben

bir şekilde kaçtım. Kamımda kocaman bir kesikle, oradan son anda kaçtım fakat bedenime çipler çoktan yerleştirilmişti.” Fısıldayan se

simle mırıldandığımda konuştuğum kelimeler bana yabancıydı. “Kal bimde ve beynimde durmak üzere olan bir sayaç var.” Ölmek üzereydim. Ölüm tarihimi biliyordum. Öleceğimi bile bile yaşıyordum. “Sayaç tam altı yıl önce başlamıştı. Bitmesi yakındır, az bir vak tim kaldı. 365 günden daha az olduğunu biliyorum artık,” derken gozlenmde pusu belirdi. “Görevim belliydi.” 512 ^arr>Scanner He tarandı

Bronz II Görevi aldığım anı hatırlıyordum. Soğuk bir zamandı ve olayların

bu raddeye geleceğini hiç düşünmemiştim. “Planlanan bir başkaldırının oluşmasına engel olacak; o kişiyi or

tadan kaldıracak ve kartını ele geçirecektim. Kartı olmadan bir hiçti. Bu kişi Bronz’du.”

Ona Bronz derler. ‘Yirmi altıncı yaşımı doldurduğumda… Yani 6 Haziran 2023’te bu sayaç duracak. Hem beyin ölümüm hem de kalbimin durması ger

çekleşecek şekilde ayarlandı.” Geriye çekilip getirdiğim mumların hepsini yakmaya başladım.

Fitil alevle buluştukça ortama hem ısı hem de ışık yayıldı. Kayıp gün lerimin anısına birer mum vardı. Mumlar çok fazlaydı.

“Kaderime hoş geldin, bir mum yakmayı unutma. Çünkü yanma nın ne demek olduğunu gerçekten göreceksin.”

CamScanner ile tarandı

"1

şte bu kadar!” H Büyük bir keyifle geriye çekilip satranç taşlarına elimle vurJL dum. Siyah ve beyaz taşlar teker teker dağıldı, Verda bana, kaybetmenin vermiş olduğu ifadeyle kollarını göğsünde birleştirerek baktı. “Aklımı oyuna veremedim,” diyerek ağzının içinde mırıldandı.

“Sonuç olarak kazandım,” dediğimde kahvemden bir yudum al dım. “Bu durumda benimle konuşacaksın.” Verda en son konuşma mızdan beri soğuk yapıyordu. Hayatının normalliğine devam etmek istediğini söylüyor, benim hiçbir gerçeğimi bilmek istemiyordu. “Seni dinliyorum o zaman,” derken bakışlarını benden kaçırdı. Tedirgindi. “Yasmin’le konuşup biraz olsun rahatladığım için burada kalıyorum. Fevri davranmamam konusunda haklısınız. Biz yıllardır arkadaşız.” Gözlerinin içine bakmaya çalışırken, “Sana yıllar önce bir deste vermiştim hatırlıyor musun?” diye sordum. “Evet.” Kafasını salladı. “Hâlâ kullanıyorum.”

514 CamScanner ite tarandı

Bronz II “O destenin içindeki İmparatoriçe kartı, gizli saklı olan karanlık

bir örgütün kurucusuna ait,” dedim tek nefeste. Tek kaşını kaldırdı. “Sana ait değil, değil mi?”

“Örgütün kurucusu ben değilim,” dedim apaçık bir dille. “Ama kart artık bana ait. Desteyi yanında getirdin değil mi?”

“Evet…” dediğinde kaşlarını anlamsız bir ifadeyle çattı. “Ben ta-

rot bakmamı istediğini sandığım için getirmiştim.”

“Peki, bana tekrardan bakmaya ne dersin?” diye sordum. Hareleri parladı. Bu işi gerçekten seviyordu ve bu konuda çok

fazla yeteneği vardı. Hemen koşar adımlarla odasına gidip dakikalar

sonra tekrar geldi. Desteyi kutusundan çıkartıp güzelce karıştırdı. “Kartlarını seç, His.” Bakışlarıyla kapalı olan kartlan işaret etti. “Bu sefer bütün enerjini kartlara yönlendir.”

Gözlerimi kapatıp elimi kartların üzerine koydum ve tıpkı onun gibi derin hisler duyduğum kartlara dokunup seçtim. Verda kartlan

teker teker açarken kaşları havaya kalktı.

“Bu deste senin olduğu için hangi kartın hangisi olduğunu bili

yorsun,” derken eline aldığı bir kartı incelemeye başladı. “Bir işareti

falan mı var?” “Gözüm kapalıydı, Verda.”

Seçmiş olduğum kartlara göz gezdirdim, en son baktığında çıkan kartların aynısını açmıştım. Verda’yı şaşırtan da bu olmuştu. Yavaşça gülümsedi. “Ben yine de kaderinin değişebileceğine ina

nıyorum,” dedi. “Meyan köküne ihtiyacım var. Sana bitki çayı yap sam içer misin? Bedeninin buna ihtiyacı olabilir…”

“Büyücü gibi konuşmayı bırak, beni gerçekten korkutuyorsun Verda,” derken ona ciddileşen bir tavırla baktım.

“His,” dedi endişeyle. “Kartların bana güzel haber getirmiyor. Ka famı dağıtmaya ihtiyacım var.” Kartın birini aldım ve hafifçe kıvırıp keskinliğini artırırken ona doğru sertçe fırlattım. Verda kendine son süratle gelen kartı havada yakaladı. İki parmağının arasında tutarken ne yaptığını yeni fark et

miş gibiydi.

“Reflekslerin çok gelişmiş, Verda Smirova.”

515

CamScanner ile tarandı

Özge iVaz Gözlerim avcı edasıyla kısıldı.

“Ya da kart koruyucusu Tılsım mı demeliydim?”

Küçük Arkana, sahip olduğu 56 kartla birlikte kendi içinde dörde ayrılıyordu. Kılıç, Kupa, Tılsım ve Değnek. Her grubun kendine ait lideri, koruyucusu ve sözcüsü bulunuyordu. Kart sayısı fazla olduğu

için düzeni sağlamak amacıyla Büyük Arkana’ya göre daha titizlikle yürütülüyordu.

Verda ise bizzat babam tarafından Tılsım grubunun kart koruyu cusu olarak bir süreliğine görev almıştı. Yaşı küçük olmasına rağmen

bunu başarabilen sayılı insanlardan biriydi, Verda Smirova. Görevi kısa sürse de kendini kanıtlamıştı. Babamın, Arkana’da geçirdiği süre

boyunca her adımını not aldığı bir defteri vardı. Günlükten ziyade bir

planlayım gibiydi. Koltuk sahibi olmasının getirdiği özveriyle yal nızca günlerini değil, uzun vadeli yıllarını bile planlamıştı. Onu gizli gizli okumam büyük bir şanstı. Şimdi ise o defter bende değildi.

Verda’ya kartımı vermemin en büyük nedenlerinden biri buydu.

Babam Verda’nm kartlar konusunda bir dahi olduğunu, bunun için yaratıldığını, ilk defa birinin kart için doğmadan kartlarla arasmda özel bir bağı olduğunu söylemişti. Üstelik Verda hakkında bildiğim birçok şey de vardı. Babam onun

gerçek ailesini araştırıp kartlarla ne gibi bir bağlantısı olduğunu öğren mek istemişti. Bulduğu bilgilere göre Verda’nm diğer kardeşi de tıpkı

onun gibi yetiştirme yurtlarında, birbirinden habersiz büyümüştü.

“Benim sanırım çok bir şey anlatmama gerek yok, Verda,” derken ifadesizce gözlerine bakmaya devam ediyordum. “Sen zaten her şeyi

biliyor olmalısın.”

Tuttuğu kartı aniden bıraktığında derin bir nefes aldı. “His…” Oynadığı oyunun ortaya çıkmasıyla ne diyeceğini bileme

miş gibiydi. Ellerini bacağına sildiğinde, her zamanki gibi ürkek bir tavra bürünmüştü. “Ben-”

Konuşmasına izin vermeden, “Takdir etmeliyim,” dedim gurur

lu bir şekilde. “Günlerinin çoğunu işlettiğin dükkânda geçiriyorsun. Kendini çok güzel gizlemişsin, neredeyse yiyordum. Sana bakıp im

rendiğim tek şey bu olabilir, Verda. Yine, ne olursa olsun, hayallerinin 516

CamScanner He tarandı

Bronz II peşinden gittin, kendine küçüklüğünden beri istediğin dükkânı açtın. Ben bu konuda başarılı olamadım.”

Bakışlarımı yere düşürdüm, yüzümde yer edinen maskelerin ağır lığım artık taşıyamıyordum. “Biz seninle çok zaman geçirdik,” der

ken sesim titredi. “Nasıl yalan söyledin bunca zaman anlamıyorum!” “Hiçbiri kötü bir amaç uğruna değildi.” Kendini savunmaya geçti.

“Ne zamandan beri bir kart koruyucusu olduğumu biliyorsun?” "Babamın seninle ilgilendiğini daha çok küçükken öğrenmiştim

ama aklım ermiyordu,” dedim geçmişe doğru dalarken. “Onun def terini okuyordum fakat bunun bir oyun olduğunu düşünmek istedim

hep. Sonra büyüdükçe aslında seni de bu işlere kendi isteğinin dışında

çekmeye çalıştığını anladım.” “Ben de küçükken bir oyun olduğunu sandım,” derken bakışla-

n boşluğa takıldı. “Kendimi bulmamı sağladı. Ne için yaşadığımı,

bundan sonra ne yapmam gerektiğini. Kartlar yeniden dağıtılınca her şey değişti. Artık Arkana ile hiçbir bağım kalmadı, buna emin olabi

lirsin.” Bir bağı olsa bunu mutlaka bilirdim. Masa üstünde duran kartları toplayıp bir deste hâline getirdim ve tekrar kutusuna yerleştirdim.

“Senden tek istediğim şu; burada biraz daha kal ve bu desteye sa hip çıkmaya devam et,” dedim ısrarlı bakışlarla. “Hepimizin maskesi

var. Kimse masum değil, Verda. Kart koruyucuları hayatlarına dair yemin eder. Bana bu yüzden söylemediğini biliyorum fakat…”

“Artık senden bir şey saklayamam,” diyerek yanda kalan cümle mi tamamladı Verda. “Bunu biliyorum, His. Yasmin’le konuşup bil mesi gerekenleri kendim anlatsam daha iyi olacak. Desteyi de, tıpkı

bu zamana kadar yaptığım gibi koruyacağıma emin olabilirsin.” Odadan aynldığımızda ben Vita’nın yanına, o Yasmin’in yanma

doğru gitmişti. Omzundan büyük bir yük kalkmış gibiydi. Verda ken

dini kamufle edebilmeyi başarmıştı. Zihnimin derinliklerinde, cehennemin en derin kuyusuna sakladı

ğım gerçeklerin gün yüzüne çıkma vakti gelmiş, geçiyordu bile. “Güzel kızım.”

CamScanner ile tarandı

Vita için öze! bir yer yapılmıştı. Ona zarar vermeyecek şekilde bağlıydı. Çok hırçın olduğu için yüzünde ağızlık vardı. Birkaç kişiyi ısırınca bu önlem alınmıştı. İçeri girdiğimde bembeyaz ışıkların al tında yalan, katran karası, görkemli varlığa baktım. Buraya gelmeden önce astım ilacımı kullanmıştım, burnumdaki hava yollarına ulaşan tek bir tüyün bile onunla arama duvarlar örmesini istemiyordum, Koltuğun üzerinde uzanmış şekilde duruyor, kuyruğu aşağıya sarkı yordu. “Vita…” Yanına yaklaştığımda parmaklarımı kürkünde gezdirdim, uzandı

ğı yerde hareketlendi. “Kara kızım,” diye fısıldadım. Çenesini kaldı rıp güneş sarısı gözlerini gözlerime dikti. “Boynundakine bakmama izin ver.” Elimi boynuna kaydırdım ve boynundaki tasmayı kendime doğru çevirdim. Bir kartı saklayacak genişlikteydi, Vita asla boynuna dokundurmuyordu. “Niye bunu lanet

şeyi çıkarmadınız?” dedim kızgınlıkla Tarkan’a doğru. Tarkan dudaklarını büzdü. “Çok değişik bir teknoloji,” dedi. “Ko lay kolay görmeyeceğimiz bir malzemeden yapılmış. Nasıl çıkara cağımızı bilemedik, canını acıtmayın diye kesin emir verdiğin için sürekli uğraşamıyoruz.” “Tamam, beni yalnız bırakır mısın Tarkan?” diye mırıldandım.

“Bu hayvan seni yer, His,” dedi Tarkan kirpiklerinin altından pan

tere bakarken. “Tek kalmasan daha iyi.” “Öyle veya böyle anlaşacağız,” dedim. “Onu buraya getirenin sen olduğunu bildiği için sana ayn kinli.

Sen arkadan geçtiğinde bile burada olduğunu fark edip hırlıyor. Seni yalnız bırakamam.”

“Kapıda dur, Tarkan.” Kararlı çıkan sesimden sonra Tarkan kafa sını sallayıp odadan çıktı.

Koltuğun üstüne kendimi bıraktığımda onun titreyen bedenine kollarımı doladım. Tenimdeki sıcaklık ona düştüğünde hırlamaya devam ediyordu. Yanımda getirdiğimden beri ilk kez bu kadar yak laşabiliyordum. “Benim senin büyüklüğüne yakın bir köpeğim vardı, adı Kuçu Kuçu’ydu. Çok severdim, sana da Pisi Pisi mi deseydim acaba?”

518 CarDScanner ile tarandı

Bronz II Korkutucu bir hırıltı dişlerinin arasından döküldüğünde kollannıın arasında olmak istemediğini belli eden tavırlar sergiliyordu. “Hırlama bana artık,” derken, sesim en ince tondaydı. “Benden çok

mu nefret ediyorsun? Herkes gibi sen de beni sevmiyor musun? Belki

de insanlar benden nefret etmekte haklılardır, Vita.” Vita kafasını kaldırıp boyun girintime kendini bırakırken içim sı cacık olmuştu. Kafama dokunmaya çalışıyordu. Bunu daha önce de

yapmıştı. Bir süre benimle vakit geçirdiği için sakinleştiğini düşüne rek ağızlığını çıkarmaya karar verdim. Bana zorluk çıkartmadan ağızlığını çıkardım. Direkt olarak elimi

yalamaya başlamasıyla gülümsedim. Şimdiye kadar iyi gidiyorduk. Bronz bizi tekrar bulana kadar aramızdaki buzlan eritmeye kararlıydım.

“Ah!” diye yakanş koptu dudaklarımdan. Omzumda keskin bir

acı hissettim. Ne olduğunu kestiremediğim kısacık vakitte, çığlıkla rım odayı doldururken ansızın yakalanmıştım.

“Vita!” diye bağırdım. Böyle bir şey beklemediğim için beni omu zumdan ısıracağını hesaba katmamıştım. “Bırak!” Sesimi en yüksek desibelde tutarak ondaki hâkimiyetimi korumaya çalıştım.

Odanın kapısı açıldığı an, içeri Tarkan ve birkaç kişi daha girdi. Biri direkt olarak pantere sakinleştirici vurdu. Vita bedenine saplanan iğneyle daha çok hırçınlaştı. Tarkan biriyle birlikte Vita’nın çenesin

den tutarak dişlerini ayırma çalıştılar. Şu an Bronz olsa her şey daha

kolay olabilirdi. Çenesi çok güçlüydü ve Bronz tek kelimesiyle ağzını açtırabilirdi. “Siktir, siktir, siktir,” diye inlerken dişlerinin baskısın dan ayrılıp kendimi korumaya aldım. Ön iki dişinin açmış olduğu

yarıktan kanlar akıyordu. “Omzumu parçaladın!”

Kalbim, göğüs kafesimi delecek hızda atıyordu. Aramız iyi olsun isterken, her şey daha kötü olmuştu. Uyuşturucu etki etmeye başla

mıştı. Tarkan

ben demiştim bakışları atarken onunla göz göze gelme

meye çalışıyordum. Vita’yı kendi hâline bırakıp daha fazla rahatsız etmeden odadan

çıktığımızda diğerleri kısa sürede panteri sakinleştirmişti. “His,” dedi Tarkan aceleyle. “Omzun…” Bakışları omuzumdan, koluma, oradan yere düştü. “Etraf kan oldu.” 519

CamScanner ile tarandı

Temizlenmesini sağlar mısın? Ben omzuma baktırırım.” Yere akan kanları işaret etlim. “Zorlu nerede?” diye sordum. “Odasında olacak, hiç ayrılmadı,” dedi Tarkan. “Gidip getireyim mi? Yani getiremem ama bir denerim istersen.” Kafamı iki yana salladım. “Hayır gerek yok, ben giderim.” Yanlarından ayrılıp üst katlara çıkmak için asansöre yöneldim. Üstümdeki tişörtün kenarım kıvırıp ıslak kanları temizlerken bur numdan soluyordum. Asansörden çıkıp Zorlu’nun kaldığı odaya ilerledim. “Sen mi ısırmasını öğrettin, Zorlu! Of Zorlu, of!” diye ha yıflandığım sırada karşımdaki odanın kapısını açmamla sesimin ke

silmesi bir olmuştu. Gördüğüm manzara karşısında, patavatsızlığım yüzüme tokat gibi çarpmış. Şahit olduğum sahnenin etkisiyle kamıma defalarca yumruk

yemiş gibi olmuştum. “Barkan?” dedim yoğun bir şaşkınlıkla. Bakışlarımı ondan çekip odanın numarasına bakmak için zorlamak istiyordum ama onun ye rine hareket etmeden öylece duruyordum. Barkan’ın çıplak bedeni gözlerimin önündeyken dudaklarım aralanmıştı. Yanında, daha doğ rusu altında olan çıplak kadına bakarken kaşlarım havaya kalkmıştı. “Tamilla?” Adını zikretmemle birlikte kollarını göğüslerine dolan mış, anadan üryan olan tenini gizlemişti. “Özür dilerim,” dedim hızlıca. “Affedersiniz.” Kapıyı sanki hiç açmamış gibi geri kapattığımda böyle bir manzarayı beklemediğim

için şaşkındım. “His, bekle!” Barkan odasından çıkmış peşimden geliyordu. “His.” Arkamdan tekrar tekrar seslendiğini işittim. Attığım hız lı adımlarımı yavaşlattım. Barkan beni çağırıyordu, hem de sayısız kere. “Benim hatam,” dediğim sırada ona doğru döndüm. Gördükleri min zihnimde tekrar canlanmasını önlemek ister gibi bakışlarımı yere diktim ve tekrar dudaklarımı araladım. “Görmedim, duymadım, bil miyorum. Odaları karıştırdım, kusura bakmayın bölmek istemezdim.” “Niye benden kaçıyorsun?” Bakışlarımı yerden kaldırmadan bedenini işaret ettim. “Üstünde bir şey yok Barkan!” 520 ^annScannerlle tara

Bronz II “Beni mi arıyordun? Ne oldu?” diye sordu.

“Zorlu,” dedim herhangi bir ifadeden yoksun bir sesle. “O oda, Zorlu’ya aitti. Onun için gelmiştim. Sizinle birlikte değildir umarım.” “Üst kata, kimsenin olmadığı kata, aldırdım. Sana söyleyecek tim,” dedi Barkan aceleyle. Nefes nefese, bedeninden süzülen terlerle benimle konuşuyordu. Kafamı sallayıp anladığımı belirttim. “Ona

karşı bir şey hissetmiyorum,” dedi hızlıca gitmeme izin vermeden. Kaşlanm çatıldı. “Sana hissettiğim gibi kimseye hissetmiyorum.”

“Bana açıklama yapmak zorunda değilsin,” diye fısıldadım. “Ger çekten.”

Arkama dönmek üzereyken bileğimden yakaladı. “Bu istek değil, ihtiyaçtı,” dedi. Gözlerinde garip bir hüznü de taşıyordu. “Anlıyorsun

değil mi?” Gözlerini sıkıca kapattığında yutkundu. “İzin verirsen gitmem gerekiyor,” derken yarı çıplak olan bede ninde gözlerimi gezdirdim. Barkan, çok iyiydi. Gerçekten çok iyiydi

ama bu kadardı. Aramızda tutku yoktu, onunla ilgili hayal kuramıyordum, bedenim onu arzulamıyordu.

“Güzelim, dur.” Sesi daha nahif çıkıyordu. Pişmanlık tüm hücre lerinde geziyor gibiydi. Bakışları kanlı kollarımda gezerken kaşları

nın ortasında derin bir çukur oluştu. “Koluna ne oldu?” “Önemli bir şey değil.” Koridorun diğer tarafına doğru ilerledim.

“His!” dedi bir kere daha. Sonra bir kere daha. Fakat bu sefer dur madım.

Üst kata çıkıp bulunan tek odanın kapısına ilerledim. Az önce kapıyı tıklatmamamın nedeni Zorlu’nun duyamıyor olmasmdandı.

Zorlu’nun müsait olup olmadığım nasıl anlayacaktım, bilmiyordum. Kapıyı hafifçe araladım, diken üstünde durduğu için kapının açıldı

ğını fark ederdi. Yarım dakika kadar beklediğimde geri kapatmadığı için kapıyı tamamen açtım. “Zorlu,” dedim seslice. İçeri girdiğimde onun yatakta oturur şe

kilde uzandığını gördüm. Bakışları, dudaklarımı yakaladı. “Artık be nimle konuşacak mısın?” Hiç tepki vermedi. Duvara bakıyor gibiydi. “İşaret dili bilmiyor

sun sanırım,” diye devam ettim. “Bilsen de benimle konuşmak iste yeceğini sanmıyorum.”

521

CamScanner ile tarandı

t/Zl’f ıuı/,

Bedenimin açıkta kalan kısımlardaki kanları fark etti. Dudaklarımı okumayı bırakıp sıcaklığını yitirmiş kanlarda gezindi. Sonrasın

da tckıaıdan yüzüme baktı. “Bronz’un kızı,’’ dedim net bir şekilde “Beni ısırdı.”

Düz çizgide duran dudaklarında çok net olmasa da bir gülümseme

belirdi. “Gülümsedin,” dedim heyecan içinde. Sanırını Vita’nırı yap tığından gurur duyuyordu. “Güzel eğitmişsin, değil mi?” Zorlu konuşmak istemediğini belli ederken gözlerini kapattı. Ya

nına gidip elimi ona uzattığımda bana karşı çıkmadı. “Aç gözlerini.’’ dedim inatla. Benimle bir şekilde iletişime geçecekti. Er ya da geç

beni kabul edecekti. “Kaba kuvvetten mi anlıyorsun, Zorlu?” Ellerimle gözlerini araladım. Gözlerinin beyazlığı ortaya çıkmıştı. Beni geriye doğru sertçe itti. Kendi isteğiyle gözlerini açıp ellerime bakarken ona bir şey damlatacağımı sanmıştı. “Çipinden haberim var.” dedim beni dinleyecek olmasını fırsat bilerek. “Bronz bütün ça lışanlarına çip takıyor. Biliyorum.” Tepki vermeden dinlemeye başladı. “Neden seni yanımda getirdiğimi merak etmiyor musun?” diye

sordum. Tepkisizliğini korumaya devam etti. “İnsan öleceği günü hissedermiş ama ben biliyorum, Zorlu.” Göz

lerinin içine baktım. “Başka neler bildiğimi de bilmek ister misin? Mesela seni ilk nerede gördüğümü?” Yüzünü anlamsızlık kapladı. Tehlike artık ikimiz arasında mekik

dokuyordu. “Ne?” dedim. “Niye beni ilk kez görüyormuş gibi davranıyorsun, Zorlu?” dedim sesimde yükselen sinirle. “Oyun oynamayı kes arlık.

Oynanacak bir oyun varsa, ben oynarım.” Yüksek ihtimalle hangi günden bahsettiğimi anlamamıştı. “0 gün… Seni ilk kez gördüğüm zaman. Yıl oldu sanırım… Yıllar önce mi demeliyim yoksa? Pardon, zaman kavramım pek kalmadı.” İlaçlan kullanmayı bıraksam bile yine de bir günüm üç gün gibi geçiyordu. Zaman bende gerçekten yavaş akıyordu. “Oyuncular, oyuna ilk kez dahil olmadı. Piyonlar ilk kurban edi522 ^arr>Scanner ile tarandı

Bronz II Icnlerdi. Senin hiçbir zaman Piyon olmadığını da biliyordum, her

oyuncuda bir tane Vezir bulunur.” Ona iyice yaklaştım, dudaklarımı okuyacak mesafedeyken fela

ketin başlangıcı olan bir sesle fısıldadım: “Şah’ın Mat olacak çünkü Vczir’i benimle…”

Derin, kalın bir çizik bulunan kaşları çatıldı. Kaosun kokusu du

daklarımdan dökülüyordu. “Sen beni konuşmaya çağırmadığın sürece,” derken kapıya doğru

geri adımlar attım. “Yanına gelmeyeceğim. Seni buraya öylesine ge tirmedim. Eminim kazanan tarafta olmak istersin.”

Bir adam hem uyumama izin verip hem de beni nasıl uykularım

dan edebilirdi? Onun evinin içinde uyumanın rahatlığına alışmıştım. Televizyo nun karşısında uyuya kaldığımda hiç usanmadan beni alıp yatağa

taşırdı. Beni uykunun kollarına bırakıp gitmek üzereyken ona sor duğum saçma sorularıma hiç bıkmadan cevap verir, en sonda, “Uyu

Hisar,” deyip odadan çıkardı. Sonra onun kimseyi almadığı bloğunda vakit geçinmeye başlamış

tım. Onun tabiriyle Hisar’lık yapıp oraya girmenin yolunu bulmuş

ve keyfini sürmüştüm. O gün nerede olursak olalım, hiç iletişimde olmasak da gece uyumak için bir araya geliyorduk. Onun bloğunda,

onun yatağında, onun kollarının arasında… Türkiye’den ayrıldığımdan beri uyuyamıyordum, uykulanm zehir zıkkım olmuştu. Telsizime düşen acil kodlu çağrıyla uykumdan zoraki bir şekilde

uyanmıştım. Günlerim karıştığı için geceleri uyanık kalıyor, gündüz birkaç saat uyuyarak bedenimi uykudan mahrum etmiyordum.

“Yasmin.” Odadan içeri girdiğimde adını söylerken üçten fazla

olan büyük ekranlardan gözlerini ayırıp benim olduğum tarafa döndü. “Beni çağırmışsın,” Kulaklığını başının arkasına koyarken parmakları klavyede gezı523

CamScanner ile tarandı

yordu. Bütün ekranlarda siyah beyaz kameralar gözükürken çenesiyle de işaret etti. Yanına geçtiğimde sandalyenin birini çekip oturdum. Bronz u takibe almamı söylemiştin ve günler sonra ilk kez bir belirli yakaladım,’ dedi yarım bir ağızla. Bu konu hakkında hâlâ bir şey de mediğim için bana karşı tavırlıydı. “Az önce bir restoranın güvenlik kayıtlarına yüzü yakalandı.” Sonunda Bronz, yuvasından çıkmış ve insanların arasına karış maya karar vermişti. Günlerdir ortada yoktu, bana karşı hiçbir atakta bulunmamıştı. “Şu an restoranın içinde,” dedi Yasmin şüpheci bir tavırla. “Bak

mak ister misin?” “Beni odada yalnız bırakır mısın?” diye konuştuğumda kısılan ba

kışlarım ekranlarda geziyordu. “Bronz’u bırakmayacaksın, değil mi?” diye sordu Yasmin. “Ben bıraksam,” dedim, dilim aslında bırakamam diyordu. Göz lerimi sımsıkı yumdum. Kısa süre sonra tekrar açtığımda ise ekranda onun yüzünü görürken bakışlarımı ayırmadan konuşmaya devam et tim. “Bu saatten sonra o beni bırakmaz.” “Sadece,” dedi Yasmin. Arkama geçip çenesini kafamın tepesine yasladı. Dudaklarının sıcak baskısını hissederken gözlerimi kapattım. “Kız kardeşime bir şey olmasını istemiyorum.” Yüreğime bir ağırlık çökerken boğazımda bütün kelâmlar sırayla dizildi. O mu benim kar deşim yoksa ben mi onun kardeşiydim belli değildi. “İyi ki varsın,” diye fısıldadım, kolunu okşayıp ona olan sevgimi

belli ettim. Yasmin’in çıkmasıyla odanın içinde tek başıma kaldım. Gözlerimi kısıp ekrana yaklaştım. Bronz özenle hazırlanmış bir masadaydı, tam karşısında ise esmer bir kadın vardı. O kadın Nefel’di. Azize kartının sahibi. İkisi de ol dukça şık hazırlanmış, göz dolduran bir güzellikleri vardı. Yan yana gelince yakıştıkları konusunda yalan söyleyemezdim. Zorlu olmadığı için yakın koruma görevini üstlenen Safa Beylemir de oradaydı. Nefel çatalını dudaklarına götürdükten sonra Bronz’a kaçamak bir bakış attı. Geldiğimizden beri sormayayım diyorum ama dayanama524 CamScanner He tarandı

Bronz II bıçağım ” dedi esrarengiz bir tonda. “Beni bu sefer evine götürme din,” diye ekledi. Bronz tabağından bakışlarını kaldırıp onu radarına

aldı. Kadının kaşları havaya kalktı. “Bir sorun mu var?”

Bronz dilini dudaklarının üzerinde gezdirdi. Elini uzatıp içece

ğinden bir yudum aldı. “Burayı sevdiğini sanıyordum,” dedi düz bir sesle. Elini çenesinin altına koyup başını hafifçe yana çevirdi. “Neden bir sorun olsun? Her zaman her şey kontrolümün altında olur. Senin

için bir sorun mu var, Nefel?” “Hayır, yok. Sadece evinde güzel vakit geçiriyorduk,” dedi Nefel. Hafifçe gülümseyip gözlerinin içine bakmaya başladı. “Diğerleri bize

eşlik edecek mi?” “Hayır,” dedi Bronz. “Başak’la bir süredir görüşmüyorsunuz, sanırım,” diyerek ağzının içinde mırıldandı Nefel.

Bronz’un bakışları tabağına düştüğünde tek bir noktaya odaklan

dı. “Kardeşlik ilişkimiz bu aralar iyi değil, biraz kavgalıyız,” dedi.

Nefel tekrar sıcak bir gülümseme gönderdi. Elini kaldırıp Bronz’un elinin üstüne yerleştirdi. “Sorun her neyse onunla konuşmaya çalışı nın,” dedi aynı sıcaklıkla. Parmaklan, onun dövme işlenmiş parmak-

lannı okşuyordu. “Sen canını sıkma yeter ki.” “Nefel,” dedi Bronz. Adı dudaklarından çok güzel çıkıyordu. “Sen

bu işe karışmasan daha iyi olur.” “Saçmalama,” deyip itiraz etti Nefel. Elini ayırdığında yemeğini

çatallamaya devam etti. “Başak’la aramız oldukça iyi. Beni dinle yecektir.” Bakışlannı tekrar kaldmp kehribar bakışlan odağına aldı. “Buradan çıktığımızda her zamanki gibi golfa gider miyiz?” Bronz yemeğini yerken bir tepki vermemişti. Onun yerine konuş

maya devam etti Nefel. “Yakınlarda güzel bir golf sahası olduğunu

duydum. Seni yenmek için bulduğum her vakitte antrenman yapsam iyi olacak,” derken hafif bir kıkırtı döküldü dudaklarından.

“Daha önce oraya gitmiştim, üyeliğim var,” dedi Bronz. Soğuk ama bir o kadar sıcak olmayı nasıl başarıyordu anlamıyordum. Bir

yanı yaz, bir yanı kıştı. “Madem beni evine götürmüyorsun, dışarıda bir yere gidelim.

525 CamScanner ile tarandı

(İzo’r A az Hem tam öğrenmiş sayılmam, tatlı bir öğrenci olacağıma söz veriyo

rum,” dedi Nefel. Onun karşısında istekli duruyordu ama dozundaydı. Diğer gördüğüm kadınlara benzemiyordu, aklı başında olduğu her

hâlinden belliydi. Bronz iştahla yemek yemeye devam ederken, “Olur, gideriz,” dedi.

Nefel kocaman gülümsediğinde, “Süper!” dedi.

“Yakınlardaki golf sahası…” diye kendi kendime konuşurken par maklarımı klavyede gezdirdim. Oranın konumunu ve telefon numa rasını kopyalarken bir yazılım sayesinde bütün her şeyi önüme dök müştüm. Kızı ve koruması kayıpken bu adamın bu denli rahat olması

beni kesinlikle delirtiyordu. Savaşa, savaşla karşılık vermiyordu. Yanlış bir şey yaptığım hissine kapılırken kaşlarım çatıldı. Beni

yok sayıyordu. Sanki hiç hayatına girmemişim gibi davranıyordu.

Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Ona kendimi hatırlatsam iyi olacaktı. Konuşmalarını bir kenara bırakıp kendimi hatırlatmak adına bir yemek söylemek istedim. Benim yokluğumda, gittiği her yerde karşı

sına Türk lokumu çıkacaktı. Restoranla iletişime geçmiş, kısa sürede bütün masalara Turkish Delight Special siparişi vermiştim. “Hiç bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum,” derken bütün resto

ran Nefel’in gereksiz kahkahasını çekiyordu. Onları bir süre dinleme yi bırakmıştım. Etrafta eş zamanlı olarak garsonlar karınca gibi dört

yana dağıldı, çok geçmeden onların masasına da uğradı. Garsonu ilk fark eden Nefel olurken, “Bu ne? Başka bir şey sipariş etmeyeceğiz sanıyordum,” dedi. “Sürpriz yemeğimiz mi?”

Bronz bir gariplik olduğunu anında sezerken kısılan kehribarları ilk önce etrafı inceledi. Kendi masasında duran garsona ters bir bakış attı. “Bu ne?” dedi sert bir tavırla.

“Siparişiniz, efendim,” dedi yavaşça yutkunarak. Garsonun çekin gen bakışları Nefel’e döndü ve ilk ona servis yaparak, “Afiyet olsun,”

dedi. “Beyefendi tarafından bütün masalara dağıtıldı.” “Şefin özel spesiyali falan mı? Denemek istemiştim,” dedi Ne

fel. Ellerini birleştirip mutlu olduğunu belli eden tavırlar sergiledi.

526

^cannerlletarand,

Bronz II Bronz’a baktı. “Çok ince düşüncelisin.” Elini uzatıp elini sıkarken ona genişçe gülümsüyordu. “Herkese sipariş etmene gerek yoktu.”

Bronz seslice nefes alıp verdi, sabır dileyen bir ifadeyle bakı yordu. Kaşları çatılmış, alnında çizgiler oluşmuştu. Gözleri harlı

bir alev gibi yanıyordu. Nefel ise her şeyden habersiz tabağı önüne çekti ve kapağını kaldırdı. İçinden çıkan notu alıp okumaya başla dı. “Turkish Delight Special, yazıyor notta.” dedi yüzüne yerleşen şaşkınlıkla.

Kapağı bırakıp notu da kenara koyduğunda özenle hazırlanmış lo kumlara baktı. “Lokum mu?” dedi şaşkınlığı devam ederken. “Türk

Lokumu…” Bir dilim alıp dudaklarına götürürken heyecanla ısırdı. “Tatlı sevdiğimi biliyor muydun? Şu an çok mutlu oldum.”

Eğer bozuntuya vermemek için rol kesiyorsa gayet iyi gidiyordu. Bronz’a fenalık basmış gibiydi. Parmaklarını gömleğine yerleş tirdi ve hafifçe kravatıyla oynadı. Kelimenin tam anlamıyla bozguna

uğramıştı. Bakışları direkt olarak onu izlediğim kameraya takıldığın

dan olarak bakıştık. İkimiz de birbirimize öfke dolu gözlerle baktık.

“Tatlı sevmiyor musun?” diye sordu Nefel. Mutluluktan havaya uçsa yeriydi. Nefel büyük bir iştahla lokumları götürürken Bronz eli ne telefonu almış sinirle tuşluyordu. Safa kadrajda duruyordu, gar sonlarla hararetli bir şekilde tartışma içindeydi. “Yesene, oldukça leziz.”

Bronz, ortada duran tabağa sert bakış attı. Zihnini tam şu anda

okumayı çok istiyordum. “Tatlı seviyorum, evet,” dediğinde dili dudaklarının üzerinde gezdi. “Ama Türk lokumu son tercihim bile

olamaz.” Son cümlesi kalbime bombalar yağmasına neden olurken kaşla rım havaya kalktı. Öyle iddialı konuşmuştu ki, bu yaptığımın ona çok

fazla dokunduğunun şimdi farkına varmıştım. “Hiç yedin mi?” dedi Nefel merakla. Bronz kafasını salladı. “Yakın bir zamanda yedim.” Gözlerini kar şısındaki genç kadından kaldırdı, kameraya tekrar baktı ve bakışlarını

ayırmadan dudaklarını araladı. “Sevdiğim bir tat değilmiş.”

527 CamScanner ile tarandı

Özge Naz Geceyi güzel bir şekilde noktalayalım,” dedi Nefel. “Bu güzel

jestin için teşekkür etmek amacıyla seni güzel bir yere götürmeme izin var mı?” “Sen nasıl istersen,” dedi Bronz arzu dolu çıkan bir sesle. Nefel

elini uzattığında Bronz bu hareketini karşılıksız bırakmayıp elini ya

vaşça kavradı.

Öfke bedenimi esir alırken ekranı hızlıca kapattım. Niye böyle davrandığını anlamıyordum, ona büyük zararlar vermiştim. Üstelik bedeninden kan almıştım, neler yapabileceğimi tahmin etmesi bile

korkunçken neden hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu?

Ayağa kalkıp oradan çıktım ve kendi kaldığım tarafa yöneldim.

Banyoya girip küveti doldurmak için suyu açtıktan sonra doğruca mutfağa geçtim. Derin dondurucunun içindeki paketli buzlan kucak

ladım ve tekrar banyoya geldim. Kamerayı aktifleştirdiğimde kendimi kayıt altına almaya başladım. “Şimdi oldukça ilkel yöntem olan buzlu

suya gireceğim. Bunu birkaç gündür yapmaya devam ediyorum. Buz lu su beni fazlasıyla zinde tutmaya başladı,” dedim kameraya doğru.

“Dün yaptığımda hiçbir anıma yolculuk yapamadım, umarım bu sefer görürüm.” Buz küplerini küvete doldurup musluğu kapattım ve vlog kamera

sını lavabonun üzerine bıraktım. Üstümdeki bütün kıyafetleri çıkarıp kendimi buzlu suyun içine tek seferde bıraktım. Bütün nefesim ke silmişti. Soğuktan bir kere daha nefret ettiğime emin olmuştum. Tit

reyen dudaklarım, diken diken olan tüylerim, morlaşmaya başlayan tenimle suyun altına daldım.

Uzun bir süre geçtiğine emin olurken karanlık anılarımda yolculuk yapıyordum. Son zamanları teker teker aklımdan geçirdim, hissettik

lerimi tekrar tekrar düşündüm. Arada nefes alıp tekrar giriyordum ve nihayet son girişimde hayal mi gerçek mi olduğuna emin olamadığım bir olaya zihnimde kapı aralandı.

Bu ilk kez oluyordu. Zihnime karşı çıkmadım.

“Hisar,” diye fısıldıyor işittiğim ses. Sesi çok sıcak, buz kesen bedenimi sıcacık tutacak kadar yakıcı.

528 CamScanner ile tarandı

Bronz II Bakışlarım etrafı tarıyor. Her zamanki gibi hissediyorum. Garip

hiçbir şey yok ve güvendeyim diyorum, kendi kendime. “Yeni mi uyandın?” “Evet,” diyorum. “Sen sanırım hiç uyumadın.” Onu baştan aşağı ya süzme ihtiyacı hissediyorum. Gözlerinden uyku akıyor ama onu uyutmayan bir şey var.

“Uyumadım.” “Görünüşüne bakılırsa biraz boyalarla haşır neşir olmuşsun.” Al tında siyah kumaş pantolonu var, üstü ise çıplak. Kamına bulaşan be

yaz boyaya gülümseyerek bakıyorum. “Bundan sonra bütün tabloları

beraber yaparız sanıyordum.”

Bronz yanıma doğru geliyor, “Uyuyordun,” diyor. “Uyurken seni uyandıramam. Beni uyku tutmadığı için de kendimi oyalayacak bir şeyle uğraştım. Tabloya bakmak ister misin?” Memnuniyetle kafamı sallıyorum. Oturduğum yerden kalkıyorum ve peşine takılıyorum. Odanın ortasında duran tabloya dikkat kesi

liyorum. “Bunu biliyorum…” İsmi dilimin ucunda olan tabloyu bir türlü hatırlayamıyorum. “Neydi bu tablo?”

“Eriyen Saatler,” diyor Bronz. “Ya da diğer adıyla Belleğin Azmi. Salvador Dali’nin tablosu.”

Onun söylemesiyle kafamı sallıyorum. Kime ait olduğunu ve tablonun adını hatırlıyorum. Tabloya hayranlıkla bakarken nasıl bu kadar iyi bir iş çıkardığını anlamaya çalışıyorum. “Bu tablonun ne

anlatmak istediğini biliyor musun?”

Kısa bir anlığına ona bakarak kafamı iki yana sallıyorum. Bil

miyorum. Tabloyu daha önce görmüştüm ama ne anlama geldiğini bilmiyorum. Olumsuz yanıtımla konuşmaya devam ediyor. “İnsanın zaman karşısında belleğinin ve kendi bildiği gerçekliğinin gün geç tikçe kaybolmasını anlatıyor.”

Kollarımı göğsüme birleştiriyorum. Bronz’un duygusu bana ge

çiyor. Beni rahatsız eden bir şey oluyor. “Bu ressamın çoğu tablosu tuhaf ve çarpıcı,” diye mırıldanıyorum. “Sana bir şey anımsatıyor mu Hisar?” diye sormasıyla boş gözler le ona bakıyorum. Bana ne anımsatabilir ki diye düşünüyorum.

529

CarnScanner ile tarandı

Öz^c Naz Aniden olduğum ana dönerken ciğerlerim patlamadan kafamı

buzlu sudan çıkardım. Derin soluklar alırken göğüs kafesim bir çıra gibi yanıyor, kalbim kulaklarımda atıyordu. Bu gördüklerim neydi?

Ben böyle bir şey hatırlamıyordum! O gördüğüm anıda bana ne demeye çalıştığını anlayamamıştım,

ama şimdi anlıyordum. Bronz bir şeyleri unuttuğumu, kendi bildiğim gerçekliği gün geçtikçe kaybettiğimi fark etmemi istemişti.

Buzlu suyun şok etkisini atlatıp kendime gelmeye çalışırken gör

düklerimi hatırlamak için kendimi zorladım. Bu bir sanrı da olabilir di, unuttuğum başka bir anı da olabilirdi. Kestirip atmadım ve yeni buzlar ekleyerek kendimi buzlu suya tekrar soktum. Herhangi bir şey görmeye razıydım. İlk kez bir sonuç

alabilmiştim. Hemen bırakmayacaktım. Zihnim yeni bir anıya kapı araladı. “Altıncı Hissim.” Duyduğum sesle hoşnut oluyorum. O bana olduğundan daha sa

mimi davranıyor çünkü bir süredir birlikte zaman geçiriyoruz. 0 sıra

da bunun farkındayım ve garipsemiyorum.

Bana Altıncı

Hissim diye hitap ediyor.

Beni kucakladığını hissediyor, saten geceliğimin yukarı sıyrılma

sına izin veriyorum. Kulağıma piyanonun tuşlarından çıkan melodi

sesleri ilişiyor. Parmaklarım beyaz ve siyah tuşlar arasında mekik dokuyor. “Hisar,” diyor tekrardan. Parmakları bütün bedenimde,

aynı şekilde benim de nasırlı parmaklarım onun teninde. Üstü çıplak. “Hissediyorsun değil mi?” “Daha fazlasını hissetmek varken bununla yetinmeyeceğim,”

diyorum kendimden emin bir tavırla. “Benimle çalmaya ne der

sin? Seninle resim yapmak güzeldi, peki ya benimle piyano çalma fikri?” Tenindeki sıcaklığı daha çok hissetmeye başlıyorum. Yanımda oturuyor, memnun olduğunu anlıyorum. Bacaklarımız birbirine de ğiyor. Bir şeyler söylüyor fakat sesi silinip giderken söylediklerini algılayamıyorum.

Kapı kapandı. r .» o

riıerand’ Camscannr

Bronz II Hızla buzlu sudan çıktım. İşe yaramıştı. Bunları hatırladığım gibi

kayıt altına almam gerekiyordu. Eksik günlerimi bu şekilde tamam

layabilirdim. Ölümden düşen son perde gibiydi. Sıcacık olmuştum, buzlarla kaplı küvete değil, volkanlarla kaplı bir ırmağa girmiştim sanki.

Bu anıyı da yaşadığımı hatırlamıyordum. İkisini de iliklerime ka

dar hissetmiştim ama yaşama konusunda şüpheliydim. Bronz hak lıydı; ben kesin olarak günleri unutmuştum. Onunla geçirdiğim çoğu zaman dilimi zihnimden silinmişti. Ondan alacağım günler vardı.

CamSc—etarandı

YIKILAN HİS RESİTALİ /  ana kalbim yok gibi davranıyorlar, anne. Kalbimi kırıyorlar. < S Ölüyorum, anne.

1 j i

Görmüyor musun? Görmedin hiç. Gör, lütfen. Neden görmedin? Bende birfotoğrafın var. O bile yüzüme bakmıyor. Eğer beni görseydin böyle olmazdı. Beni gör diye çırpınmaz, ken dimi paralamaz; kendimden vazgeçmezdim. Şimdi ise, bu günlük eline geçerse okumamalısın, dediği günlü ğün başındaydım. Günlerdir kendimi buna hazırlıyordum. Uzun bir süredir bu günlüğü bulmak için dişimi tırnağıma takmıştım. Bir müze soymayı düşünmüş, kimliği bile olmayan birini öldürmek suretiyle vurmuştum. Hepsi bir günlük uğrunaydı. Günlüğü almak için her şeyi yapmaya hazırken, okumak için içimde bir gram cesaret yoktu.

f

CamScanner ile tarandı

Bronz II Aklımın erdiği yaşıma kadar aile yapısının hep tıpkı bizdeki gibi

olduğunu sanarak büyümüştüm. Arkadaşlarımın annelerini görünce

annemin diğer anneler gibi olmadığını fark etmiştim. Bir gün hep beni seveceğini ummuştum. O gün hiç gelmedi. Tüm bunlara bir şe

yin neden olduğunu düşündüm. Büyüdükçe böyle olduğuna kendimi inandırdım. Kandırmış da olabilirdim.

Günlükten tek istediğim gerçeklerdi. Belki de annem beni se viyordu ama sevgisini göstermesini engelleyen bir şey vardı. Bu yüzden de bu günlüğe hep ağlayarak bir şeyler yazdığını düşünü

yordum.

Ya öyle değilse, yalnızca bana nefret kusuyorsa?

Ya annem beni gerçekten sevmiyorsa? Ya yıllardır bir hiç uğruna bu günlüğün peşinden koşuyorsam? Umuyorum ki günlüğün içinde beni öldürecek hiçbir şey olmaz

dı. Tek tutunduğum dal oydu. Her şeyin cevabını orada bulacağımı

hissediyordum. Okuduktan sonra hiçbir hissim olmayacaktı, bunu da biliyordum. Günlüğü tekrardan elime aldım. Ellerim yine titremeye başlamış

tı. O hoş kokusu günlükte kalmıştı. Okuyacaktım. Canımın daha çok acıdığı zamanlar olmuştu ama hiçbiri senin yalnızca oğlunu sevdiğin

kadar acıtmamıştı. “Lütfen anne,” dedim kesilen nefesimle. “Lütfen, ölümü kabullenmeme izin verme.”

Kan alabilmek için elimi kesmek üzereyken kapı önünde hareket

lilik meydana geldi. Kendimi hazır hissettiğim tek andı ve mahvol masını istemiyordum.

“His,” diyen sesi işittim. Duyduğum ses Tarkan’a aitti. Günlüğü fevri hareketle ortadan kaldırırken çok geçmeden, “Acil bir durum var, gelebilir miyim?” diye devam etti.

Kapıya doğru koşar adımlarla ilerledim. Çabucak açtığımda onun sesindeki endişeli ton, kalbimin hızını artırmaya yetmişti. “Ne oldu

Tarkan?” Onu baştan aşağıya süzdüm. “Yasmin…” Yüzündeki ifadeyi görünce kaşlarım çatıldı. “Tek seferde ne oldu

ğunu söylesene!”

,

533

CamScanner ile tarandı

“Kriz geçiriyor, ona baksan iyi olacak. Yağız da öyle ağlayıp <|u.

ruyor. Yasmin odaya kimseyi almıyor. Üstelik kapıyı da kilitlemiş

durumda.” Beynime ağrı saplandı. “Ne?”

“Söyle dedin söyledim işte!” Hızlı adımlarla yürümeye başladım. Tarkan da bana eşlik ederken

neler olduğunu merak etmiştim. Odanın önüne geldiğimde ağlama sesle

rini işittim. Hem Yasmin hem de Yağız ağlıyordu. Yağız bir şeyler diyor du ama tam seçemiyordum. Tarkan’a kararlı gözlerle baktım. “Kırın!” Tarkan kapıda duran diğer kişilere işaret verdi. İki kişinin yük lenmesiyle kapı çabucak açılmıştı. “Dışarıda bekleyin,” dediğimde

hızlıca içeri girdim. Sesler daha çok arttı. Odayı gözden geçirirken onu oğluyla birlikte yatağın diğer kenarına çökmüş bir hâlde buldum. Sıkıca sarılmıştı. Geriye çekilip Tarkan’a doğru tekrar yaklaştım. “Sakinleştirici

ienc getirin. Durumu daha da kötüleşebilir,’ diye fısıldadım. Tarkan kafasını sallayıp yanımdan ayrılınca geri odaya girdim.

İkisini bu durumda görmek beni paramparça ederken Yağız

beni fark etti. Ona yavaşça gülümsediğimde elimi dudağıma götü

rerek

sus

işareti yaptım. Yavaş adımlar atarak yanlarına yaklaştım,

Yasmin kuş gibi titriyordu. Kendinde olmadığı her hâlinden anlaşı lıyordu. Yanına çöktüm ve güçlü bir tonda, “Yasmin,” dedim. “Yasemin

kokulum… Benim, His.” “Onu benden alacaklar… Onu benden alacaklar…” Kendi kendine mırıldanırken gözleri sımsıkı kapalıydı. Yağız’ın korkusu gözlerin den okunuyordu.

“Ben hep şeninle olcam.” dedi Yağız. “Şöş veyiyoyum hiç gitmicem, anne. Lütfen ağlama.”

Boğazımda yunanı oluştu. Dilim lâl olmuştu sanki. İkisi de be yaz tenli olduğu için ağlamaktan kıpkırmızı kesilmişlerdi. Temkinli

biı şekilde dokunup hafifçe sarstım. “Yasmin…” Bana bakmıyordu. “Beni duyuyor musun, Yasmin?”

Cevap vermediği için oğlu konuşmaya başladı. “Anne bak, teyşem geldi.” 531 CamScanner ile tarandı

Bronz II “Yasinin!” dedim tekrar, az öncekine nazaran daha sert bir tonda. “Kendine gel, ne olursun!”

Yasinin gözlerini hatifçe araladığında titreyen kirpikleriyle bana doğru baktı. Satir mavisi gözleri kan çanağına dönmüştü. “I t is…” Tit rek bir nefes aldı. “Buradan gitmemiz lazım.”

“Tamam,” dedim sakince. “Gidelim ne istersen yapalım ama bana ne olduğunu söyle. Neden ağlıyorsun, oğlunu neden ağlatıyorsun, Yasinin?”

“Ağlıyor mu?” dediğinde aniden Yağız’a döndü. Onun ıslak göz lerini fark ettiğinde daha çok sarıldı. “Özür dilerim,” dedi. “Özür di lerim, anneciğim. Canını mı acıttım? Fark etmeden bir şey mi yaptım sana? Neden ağlıyorsun oğlum? Çok özür dilerim.”

“Şen ağlıyoşun,” dedi Yağız elini ağzından çekerken. “Ağladığın

için ağladım. Lütfen ağlama. Koykuyoyum.” “Şşş,” dedi Yasmin sakinleştirici bir tonda. “Korkmak yok. Ben yanındayım annem. Silelim gözlerimizdeki yaşları,” derken daha çok ağlamaya başladı. “Korkmak yok. Korkmak yok.” Daha çok kendi

kendine diyor gibiydi. “Yasmin,” dedim tekrardan bana bakmasını sağlarken. “Yağız’ı alayım-” “Sakın!” diyerek aniden yükseldi. “Sakın oğlumu alma benden!” Onun bu tavrı Yağız’ı daha çok korkuturken annesine kaçamak bakışlar atmaya başladı. Yasmin, oğluna öyle bir sarılıyordu ki, ke

miklerini kıracaktı. “Kimse oğlunu senden alamaz,” dedim güven verici bir sesle. “Onu öyle bir koruyorsun ki, yanına kimse yakla-

şamaz.” Kafasını iki yana salladı. Gözlerinden yaşlar sel olup akıyordu. “Koruyamadım,” dedi pes etmiş bir şekilde. “Koruyamadım ben… Koruyamadım. Onu alacaklar benden. Yanına kadar yaklaşmışlar. Haberim bile olmadı benim!”

YağızTa ilgili bir durum olmuş olmalıydı. Kriz geçirme nedeni de onu alacaklarını düşünmesiydi. Durum böyleyken onunla konu şarak çözemeyecektim. Omzumun gerisinden arkaya doğru baktım. Tarkan’a gel işareti yaptığımda içeriye geçti. Yasmin yatağın kenarı na iyice sinmiş bir hâlde, oğluyla kendini koruma pozisyonu almış

535

CamScanner ile tarandı

(İzg’c Naz tı. Gözleri kapalı olduğu için bizi görmüyordu. Tarkan ona sessizce yaklaşıp sakinleştiriciyi vurunca dudaklarından tiz bir çığlık yayıldı. “Anneciğim,” dedi oğluna doğru. “Seni benden almalarına izin vermeyeceğim. Söz…” Çok geçmeden bedeni uyuşunca gözleri usulca kapandı. Yağız’ı direkt kucağıma aldım ve kendime doğru yatırdım. “Anne biraz uyuyacak,” dedim sabit tutmaya çalıştığım sesimle, “O zamana kadar biz Vita’nın yanma gidelim. Seni özlemiştir. Hem yemek saati geldi, onu besleyelim ister misin?” Bakışları arkasına doğru kaydı. “Anneme ne olcak, teyşe?” “Seni çok ama çok sevdiği için kaybetmekten korkmuş,” dedim güneş sarısı saçlarını geriye yatırırken. “Ona korkmamasını çünkü senin hiçbir zaman onu bırakmayacağını söyleyeceğim.” “Onu çok şevdiğimi de şöyley mişin?” Yanağından öptüm. “Elbette.” Tarkan, Yasmin’i kaldırıp kucaklayarak yatağa yatırdı. Odadan çıkıp Yağız’ın az önce yaşadığı olayı unutması için tamamen ona odaklandım. Yağız’la biraz vakit geçilmeye başlamıştık. Vita, herkese hırçın davranırken bir tek Yağız olduğu zaman sessiz sakindi. Küçük ör değim, panteri o kadar benimsemişti ki gördüğü andan itibaren hiç korkmuyordu. Suyunu kendisi doldurmuş, içmesi için uzaktan bekle mişti. İkisini birbirine çok yaklaştırmıyordum. Vita beni ısırdığı için kontrollü davranmaya çalışıyordum. Yağız’ı iyice yorduktan sonra uyku seansımız başlamıştı. Uyuma mak için her ne kadar diretse de bir şekilde uyutmayı başarmıştım. Sürekli annesini sayıklamış, babasının gelmesini istemiş, arada ağla ma krizlerine girmişti. Daha çocuktu. Üstelik aklı hiçbir şeye ermi yordu. Yasmin’in yanına geri döndüm, Tarkan’ın yanından ayrılmaması için tembihlemiştim. Ondan aldığım bilgiye göre de Yasmin bu süre boyunca hiç uyanmamıştı. “Neler olduğunu bilmiyor musunuz?” Soruşumla ikizlere bakarken yüzlerini incelemeye koyuldum. İki si de kafasını iki yana salladı.

536 CamScanner ile tarandı

Bronz II “Biriyle bir şey falan mı yaşadı? En son ne zaman Yasmin’i gör dünüz?” Barkan yaslandığı yerden ayrılıp, “Ne bu sorgu sual, His?” dedi ters bir şekilde. “Bir şey bilsek söyleriz herhalde.”

“Olayı anlamaya çalışıyorum,” derken ağzımın içinde sessizce

mırıldandım. Yasmin’in başında, uyanmasını beklerken diğerleriyle

kısık harflerle konuşmaya çalışıyordum. “Durduk yere kriz geçirmiş

olamaz. Çok kötü bir durumdaydı. Yasmin hepimizin arkadaşı. Tek benim arkadaşımmış gibi davranmayın!” “Çocuğuna bakıcılık yaptığım yetmezmiş gibi bir de annesine ba

kıcılık yapmadığım için özür dilemeyeceğim,” dedi Barkan.

“Sen Yağız’a mı baktın?” diye sordum kaşlarım havaya kalkar ken. “Albay seni köpek balıklarına yem etse yine de bakmazsın!”

“Oyun oynayacağım diye tutturdu. Onu merkezdeki alışveriş mer kezine götürüp çocuk eğlence yerine bıraktım,” diye yanıtladı beni.

“Hiç hoş bir gün geçirmedim. Canım zaten burnumda. Bir de siz baş lamayın.” “Yasmin neden gitmedi ki?” diye kendi kendime sorup düşüncele

re daldığım sırada Tarkan konuştu. “Albay ona bıçak kullanma konusunda ustalaşsm diye küçük bir

eğitim veriyordu,” diyerek araya girdi. “Ondan dolayı gidemedi. Son ra gitmek için Yağız iyice tutturdu. Albay da Barkan Ta Yağız’ı gön derdi anlayacağın.” “Eğitim nereden çıktı?” “Dün akşam canımız sıkıldığı için Yasmin’le ikimiz sadece bıçak kullanarak birbirimizi alt etmeye çalışıyorduk. Albay bizi görmüş,

sabah da Yasmin’i azarlayıp yaptığı hataları söyledi. Dün kazanan Yasmin’di ama hiçbir şeyi beğenmeyen Albay, bir kulp bulup kızın

başını ütüledi. Sonra da işte eğitim adı altında bir de o şekilde azar ladı.” Tarkan gözlerini kıstı. “Ondan dolayı mı oldu diyeceğim ama Yasmin gayet gülüyordu. Albay Ta bayağı çalıştılar. İyiydi o zaman.”

“Birkaç saat önce de benim yanıma geldi,” derken düşüncelere daldım. “O zaman da iyiydi.” “Her ne olduysa Yağız’ı getirdikten sonra oldu,” dedi Barkan. “Çıyanı uyandıralım da soralım.”

CamScanner ile tarandı

Oz(i>’e Naz “Saçmalama!” deyip onu tuttuğum sırada yatakta uyuyan Yasmin

kıpırdandı. Gözlerini aralayıp yalağa baktığında hızlıca doğruldu.

“Yağız…” dedi korkuyla. Göğüs kalesi sertçe yükseliyordu. “Oğlum!” Kalkmaya çalıştı. “Oğlum nerede?!”

“Şşş.” dedim yatıştırıcı bir sesle. “Yağız uyuyor, Yasmin. Bak, kolluğun üstünde…” Ona köşeyi işaret ettim. “Yüksek sesle konuşup uyandırma sakın, zar zor uyudu.” Oğlunu görünce rahatladı. Derin bir nefes alıp verdikten sonra dizlerini kendine çekti. Kollarım kendine doladığında yatakta öylece

durdu. İkizlere bakıp kapıyı işaret ettiğimde ses etmeden çıktılar. “Yasmin…” Sesim çekingendi. Bana bakmadı. Bu daha çok endişe etmeme

neden oldu. “Bana ne olduğunu söylemezsen bilemem. Bilemediğim için de

yardım edemem,” dedim sakinliğimi korumaya çalışırken. “Bana ne

olduğunu söyle, hadi.” Gözlerinden eş zamanlı olarak yaşlar akarken, “Sona geldiğimi hissediyorum artık,” dedi. Aynı hisler içindeydik. Ben de artık sona geldiğimi hissediyordum. “Oğlumu koruyamıyorum ve bu durum

beni öldürüyor, His.”

“Böyle düşünmene ne sebep oldu, Yasmin?” Yavaşça yatağa yer leştiğimde kollarımı ona dolayıp varlığımı hissettirmeye çalıştım.

“Bugün…” Hıçkırdı. Tekrar ve tekrar. “Ben,” dedi ve sustu. Keli melerini toparlayamıyordu. Ona zaman tanıdığımda şifa olması umu

duyla yalnızca sarıldım. “Yağız’m varlığını öğrendiğim andan itibaren, onu yaşatmak için her şeyden vazgeçtim, His,” dedi ona düğüm olan kelimelerle. “Ken dimden geçtim… En çok da sevdiğim adamdan. Onu bile terk etmek

zorunda kaldım çünkü çıktığım bu yol bana Yağız’ı verecekti.” “Onunlasın,” dedim iyi hissetmesi için. “Seni tanıdığımda yanın da minicik bir bebek de vardı. O zamandan beri hiç ayrılmadınız.

Beraber büyüdünüz.” Her anlarına şahit olmuştum. Yağız’m ilk kez

emeklemesi, ilk kez yürümesi ve ilk kez konuşması… Hiç tatmayaca ğım duyguları onlarla birlikte ben de tatmıştım.

538 CamScanner ile tarandı

Bronz II “Yağız bugün bensiz dışarı çıktı,” dedi güçlü durmaya çalışırken.

“İlk kez bensiz bir şey yapmıyor. Sonuçta Utkan da çok iyi bir baba. Baba oğulun beraber takılıp beni dışladıkları zamanlar çok oluyor. Bazen seninle de dışarı çıkmasına izin veriyorum, His.” Tırnaklarıyla

oynamaya başladı. “Ama vermemem gerekiyormuş. Gözümün önün den ayırmamam gerekiyormuş. Bensiz hiçbir şey yapmamalıymış.” “Balkan’la gittiği eğlence merkezinden mi bahsediyorsun Yas inin?” Kafasını olumlu anlamda salladı. “Orada Yağız’a bir şey mi

oldu yoksa?” “Neler olduğunu bilmiyorum fakat…” Benden ayrıldığında ya

taktan çıktı. Odanın içinde birkaç adım atıp bir şeyin başında durdu. Sarı, üstünde civciv çizimi olan bir çantaydı. Yağız’a aitti. İçindekiler dışarıya dökülmüştü. Yasmin çantayı alıp yanıma doğru tekrar geldi.

“Ona bir şey verilmiş.”

Konuşmasıyla birlikte oturduğum yerde dikleştim. Çantadan çı kardığı şeye dikkat kesilirken kaşlarım çatıldı. Bir zarf vardı. Bembe yazdı. Üstüne ise bir mühür basılmıştı. “Bu mühür ne, biliyor musun?” diye sorarken elime alıp incele meye başladım. “O doktorun mührü. His. Bu zarf o bahsettiğim dok

tora ait.” “Ne?” dedim hayretler içinde.

“Nerede görsem tanırım,” deyip tekrar yatağın kenarına oturdu. Eliyle yüzünü kapattı. “Bu o. İlk kez oğluma bu kadar yaklaşıyor. Za man zaman benimle iletişime geçerdi. Ama hiçbir zaman oğlumu bu

lamazdı. Şimdi ise onun çantasına zarf bırakacak kadar yakınımızda.” Zarf mühürlüydü ve hiç açılmamıştı. “Ne için gönderdiğini biliyor

musun peki?” Kafasını iki yana salladı. “Açamadım korkumdan. Onun olduğu nu anlayınca kriz geçirdim. Gerisi hatırlamıyorum bile. Zarfı görmek istemiyorum, His. Sadece gitmek istiyorum, çok uzaklara…” Bakış

ları oğlunda takılı kaldı. “Onu kimsenin bulamayacağı bir yere. Sıfır dan başlarım, kimsesiz, hiçbir şeysiz ama yeter ki o güvende olsun.

Bir kere yaptım, yine yaparım.”

“Bensiz gidebileceğini düşündüren ne?” diye sorarken ister iste mez çıkışmıştım. “Üstelik daha neler olduğunu bilmiyoruz bile—”

539

CamScanner ile tarandı

uzı;<; n<ı/j

“Ben yaşadım, His,” dedi lafımı keserek. “Aynılarını yaşadım. Neler olacağım biliyorum. Yağız’ı alacak ve kötü emellerine alet edecek. Küçücük çocuğa göz koymuş, o şerefsizi durdurabilecek hiçbir şey yok. En kötüsü de bunun farkındayım ve elimden hiçbir şey gel miyor.” Benim geliyordu. Benim gelmeliydi. İkisini koruyamayacaksam niye yaşıyordum ki? Bir annenin gözyaşlarının akmasına nasıl müsaade ederdim? Üstelik bahsettiği doktorun kim olduğunu da biliyordum. Kuk

lacı ’ydı. “Beni hiç tanışmamışsın, çiçeğim,” dedim onu kendime doğru çe kip kolumun altına alırken. “Yaşlarımız aynı olmasına rağmen bana hep abla gibiydin. Çoğu zaman annelik bile yaptın. Beni hiç mi tanı madın?” “Hepimizin yapması gerekenler var,” dedi kısıkça. “Omzunda en çok yükü taşıyan sensin. Sana bir de kendi derdimi yükleyemem. His. Çok ağır yüküm. Taşıyabildiğim kadar bir kere bile ses etmeden ta şımaya çalıştım ama yoruldum. Arada bırakıp soluklanmak istiyorum ama böyle bir lüksüm yok. Sabah olduğunda bir yolunu bulacağım. Ge neral’le konuşacağım gerekirse. Onu korumak için her şeyi yapanın.” “Ben de yaparım,” dedim emin bir tonda. “Hem de her şeyi, Yas inin. Bana de ki, Yağız için ölmen gerekiyor, yemin ederim bir saniye bile düşünmem, kabul ederim.” “Merak etme,” dedi derin bir nefes alıp verirken. “Ben biri için artık ölü sayılırım daha fazla kayıp vermeme gerek olmayacak.” Yağız’ın yattığı koltuğa ilerleyip onu kucağıma aldım. Yasnıin hemen dikkat kesilerek bana baktı. Yağız’ı uyandırmamaya dikkat edip usulca annesinin yanına, yatağa bıraktım. “Uyandığımda anneni yanımda olsun, diyerek uyudu. Kendine geldiğine göre şimdi uyku vakti,” dedim rahatlatıcı bir sesle. “Sabah olunca artık hiçbir korku nuz olmayacak.” Son cümlem Yasmin’i rahatlatmak yerine endişelendirmişti. “Ne yapacaksın, His?”

“Benim hiç, bir şey yaptığımı gördün mü Yasinin?” “His,” dedi. “Lütfen bak, zaten çok korku—”

54(1 CamScanner ile tarandı

Bronz II “Bensiz uyumayı düşünmedin, değil mi?” diye sorarken onu kendimle birlikte yatağa yatırdım. “Ben de sizinle uyuyacağım.”

Konuşmamla daha çok rahatladı. Kastığı bedeni gevşemişti. Birinin varlığına ihtiyacı vardı. Yağız ortamızda uyuyordu. Hemen annesinin

göğsüne sokulmuş, yüzünü gömmüştü.

“Şu ninniyi söyler misin, His?” Kafamı salladım. Gece lambasını ayarlayıp odadaki beyaz ışığı söndürdüm. “Tili tili bom,” diyerek başladım. “Zakroy glaza skoreye…”

Annem yine haklıydı. Hiçbir zaman yanıldığını görmemiştim. Ben o ninnilerde bahsedilen canavardım. Neye dönüşeceğimi artık

biliyordum. İnsanlar, içlerinde canavar ağırlardı. Neredeyse bir saat sonra, ikisinin de huzurla uyuduğuna emin ol

duktan sonra çok dikkatli bir şekilde yataktan kalktım. Yere düşen zarfı vakit kaybetmeden elime aldığımda odadan sessiz adımlarla

çıktım. İçinde ne olduğunu merak ediyordum. Odaya geri geldim ve kapıyı kapattım ama Yasmin’e bir şey olur sa hemen müdahale edebilmek için kilitlemedim. Odanın ortasında ayakta dikilirken zarfı ışığa kaldırıp baktım. İçinde birden fazla şey

vardı. Merakımın gitgide artması, kurumuş mührü kırmama neden

olurken duyguma yenik düşüp zarfı hemen açtım. İçinde bir bilet vardı.

Bir de mektup. Bileti boş verip mektuba odaklandım ve üstündeki yazılan oku maya başladım. “Umarım video kayıt cihazı eline ulaşmıştır…” İlk satırdaki yazıyı tekrar tekrar okudum. Video kayıt cihazı yok tu. Yasmin böyle bir şeyden bahsetmemişti. Cihaz, bu zarfın içinde olamayacağı için aklıma Yağız’m civcivli çantası geldi. Çantanın

içinde kaldıysa, Yasmin ilk zarfı görüp kriz geçirdiği için kamerayı fark etmemiş olabilirdi. Koşar adımlarla odaya geri gittim ve sessiz olmaya dikkat edip çantayı aldığım gibi çıktım. İkisi de uyumaya de vam ediyordu.

541

CamScanner ile tarandı

Ozvt$’ Naz Çantayı tamamen yere boşalttım. Küçücük bir çocuğun çantasında olmayacak tek şey bu cihazdı.

Video kayıt cihazı. Cihaz, vintage görünüme sahipti. Kenarlan kullanılmaktan soyul

muştu. Yeni bir şey olmadığı yazıların silinmesinden belli oluyordu. İncelemeye devam ettim. Kenarında el yazısıyla “EP” yazıyordu.

EP ne demekti? Bir isim ve soy ismin baş harfleri olabilirdi. Ya da başka bir şeyin kısaltmasıydı. Tuşlara bastım ve cihazın açılmasını sağladım. Arşivde tek bir vi

deo gözüküyordu. Video yarısına kadar izlenmişti. Onu başa sanp izlemeye koyuldum.

Görüntü siyahlaşıp duruyordu. Birinin kamera merceğini sildiğim çok geçmeden anladım.

“Olmuştur.” dedi. İngilizce konuşuyordu. “Şimdi daha net görüntüler alabilirsin” İşittiğim tok ses.

Geriye doğru çekildi. Kamera onu çekiyordu. İlk başta odaklama dı ama onun tamamen uzaklaşmasıyla görüntü pürüzsüz bir şekilde

netleşti. O kişiyi tanımamam imkânsızdı.

Bronz. Objektife takılan kişi Bronz’du. Çok genç duruyordu. Eski bir kayıt olduğu belliydi.

İnce sesli bir kadının.

lürdüm,”

“Bugünü kayıt altına olmasaydım çokicû-

dediğini işittim. Sesi çok kısıktı. Duyabilmek için biraz

daha ekrana yaklaştım. Pürüzlü bir sesi vardı. Sanki hasta olmuş, iyi

leşmeye başlamış gibiydi.

O zamanki adı neydi bilmiyordum ama benim bildiğim kadarıyla şimdiki adı Bronz’du.

“Üzülme,” dedi Bronz kalın çıkan sesiyle. “Gerekirsegünü baştan yaratırım ve en başından çekim yapmanı sağlarını” Geriye sanp söylediklerini tekrar dinledim. Öylesine değil de öle siye söylemişti. Dinlerken aynı zamanda onu da inceliyordum. Yine çok şıktı. İçinde olduklan mekânın ışığı gözlerine yansıyordu. Acı ve sert bakmıyordu.

542

CamScanner ile tarandı

Bronz II Kadraia doğul yaklaştığım sundu çekelinin cebinde ilk defa men dil verine faıkh bir şey gördüm. Bir çiçekli.

Ağlayan (idin Çiçeği.

Hafif kummuş ve koyu renkli bir kurdeleyle bağlanmış, o da

ceketinin cebine konulmuştu. Yıllar önce her gün bana gelen çi çeklerdi.,.

Henüz yüzünü göremediğim kadın samimi bir tavırla,

snnlım olduğun için çok şanslıyım." dedi. koydu “Scygi/i nişanlım.”

"Benim ni-

Uzanıp elinin üstüne elini

Nişanlım.

Bakışlarım cihazın kenarına düştü. “EP” yazısının ne olduğu di rekt olarak aklıma gelirken kaşlarımı çattım.

F.va Petrova. Bronz’un nişanlısının video kayıt cihazıydı.

Kamerayı elimden bırakmak istedim. Bir anlığına ona ait bir şeye dokunuyor olma fikri iyi gelmemişti. Tam bırakacağım sırada duydu

ğum sesle k ad ra i a geri döndüm.

“Hep sen beni çekecek değilsin,”

dedi Bronz. Kameraya doğru

uzandı, ekran hareket ederken etrafı görme şansı yakalamıştım. Gör düğüm kadarıyla tanıdık gelirken içim bir hoş olmuştu.

Bu restoran, Bronz’un doğum günümde beni getirdiği yerdi.

Eskiden geliyordum dediği doğruymuş ama kiminle geldiğini ay rıntılı olarak söylememişti. Kadrajda artık Eva Petrova vardı. Rus olduğu her hâlinden belli oluyordu. Gözleri ay gibi parlıyor

du Beyaz tenli, yumuşak yüz hatlara sahip, saçları küllü kumraldı.

Yüzünde sade bir makyaj vardı. Cıvıl cıvıl duruyordu. Yüz siması

çok tanıdıktı. Bir yerde görmüş gibiydim fakat kim olduğunu çıka rtmıyordum. Kayıt dondu. Donan kayıtta bakışlarım Eva’nın boynundaki kol yesine takılı kaldı. İmparator ve ebediyeti denilen kolye onun boynundaydı. Bronz’un el yapımı dediği, bir süredir Arkana’da sergileni yor ama artık ait olduğu yerde dediği kolye nasıl Eva’nın koynunda olabilirdi? Asıl kolyenin sahibi Eva mıydı?

513

CamScanner ile tarandı

Özge Naz Kolyeyi boynumdan çıkarmak için kopardığımda başta çok üzül

müştüm ama şimdi… Bana ait olmayan bir şeyi takmadığım için ra hatlamış hatta sevinmiştim.

Kolye nişanlısınındı ve bunu Sanaç da bildiği için, “Ne olduğunu

bilsen kıyameti koparırsın,” demişti. Ben anlamamıştım. Bir başkası na ait olduğunu hiç anlamamıştım.

“Beni çekmeye başladığına göre sevgili nişanlıma bu elbise için teşekkür edebilirim,” dedi Eva sevecen bir tonda. Bakışlarım elbise sine kaydığında kaşlarım aniden yukarıya kalktı.

Bu elbise…

Kahretsin. Böyle bir şey nasıl olabilirdi? Üstündeki elbise benim doğum günümde giydiğime benziyordu.

Benzemiyordu, hayır. Benzerlik değildi bu. Beynim uyuştuğu için mantıklı düşünemiyordum. Kaydı durdurdum ve üstündeki elbiseye tekrar tekrar baktım.

Benim için dikilmiş dediğim elbisenin birebir aynısıydı. Bronz benim için aldı sanmıştım. Ne aptalım. Bana özel bir şey sanmıştım. Ne aptalım. Sadece bende var sanıyordum. Ne aptalım.

Gördüğüm kadarıyla bu elbise yıllar önce başkasına alınmıştı, ona

aitti. Sevgilisi nişanlısına. O gün ben, bir başkasının yerine koyulmuştum. Hem kolye hem de bu elbise aklıma çığ gibi düşen korkunç düşünceleri doğrular ni

telikteydi. Kendi doğum günümde, birinin yarasına yama olmuştum. Hayatımın en güzel gününü geçirdiğimi düşünürken o gün bana

ait bile değilmiş. Sen ona âşıktın ve nişanlın yanında olamadığı için beni yanında tutmaya çalıştın. Çünkü ben müsaittim.

Sen ona âşıktın ve nişanlını hayal edebilmek için bir bedene ihti yacın vardı; senin bedenin ama bu bedeni gören de benim gözlerim dedin. Çünkü ben müsaittim.

Sen ona âşıktın ve nişanlınla yaşadığın anılan tekrar canlandırmak için aynı takıyı ve kıyafeti giymemi istedin. Çünkü ben müsaittim. Yüzüme baktığında gördüğü ben değildim. Asıl, sen bana baktın ama beni görmedin. Görmek istediğin nişanhndı. O gün His olma mıştım. Hiç olmuştum. Hiç’tim artık.

544

CamScanner ile tarandı

Bronz II Kaydı devam ettirmek için ileriye sardım. Kamera tekrardan Eva’ya geçmişti ve ekranda yine Bronz belirdi. Mutlu gözüküyordu;

hem de hiç görmediğim kadar. Bronz olmadan önce ne kadar da mut

luymuş. Ben bu adamı nasıl görmedim? Nasıl baktım da göremedim?

Bana hiç böyle bakmayacağı için mi görmezden geldim?

İslak, dolgun dudakları yavaşça yukarı kıvrıldı. O an zaman ya vaşlamış gibiydi. Kıvrılmanın etkisiyle göz kenarları da eş zamanlı

olarak kırıştı. Hipnoz olmuş şekilde izlerken Bronz’un gülümsediğini fark ettim. Ve onu ilk kez gülümserken gördüm. Gülüşü… nasıl desem, çok güzeldi. İki tarafında da çukur oluş muştu. Gülüşü güzeldi ama bana değildi. Kurşunu aratmayan bir gü

lüşü vardı. O kurşunlar yüreğime teker teker saplanırken dikiş tut

mayacak şekilde kanamaya başladım. Hedefini şaşırmış kurşunlardı. Gülüşüyle öldürmek istiyordu sanki. Tamamdı, bu kadar yaşadığım yeterdi. Artık gönül rahatlığıyla ölebilirdim. Hem de gülüşüne.

Onun gülüşü bir orduydu ve ben karşısında silahsızdım. Beni tek rar tekrar çekip vurduğunun farkında değildi. Yenik düştüğüm tek savaştı. Onu sevdiği için mi bu kadar güzeldi gülümsemesi? Benden nef ret ettiği için miydi hiç gülmemesi? Yanımda hiç gülmemişti. Kim bilir beni seven bir sen, nasıl gü

lümserdi? Hiç tatmayacağım bir şeydi. Zihnime hayali bile düşmü yordu. Hayal edemediğim tek şeydi.

Sen ona âşıksın. Bronz gülümsemeye devam etti. Sen ona âşıksın, öyle güzel gülme, yeter. “Çok güzel gülüyorsun,” dedi Eva. Ona katılmadan edemedim. Zihnimde bir şarkı belirdi.

Gülüşünden yaşam akıyordu. Çok güzel gülüyordu. Çok güzel. Sü rekli bunu tekrar etmek istiyordum. Kamera Bronz’un yüzüne biraz daha yaklaştı. Güldüğü süre bo yunca dudaklarını kayıt altına almıştı ve ben izlemeden edememiş tim. “Böyle bir gülüş herkesin olamaz,” diye ekledi Eva. Herkesin olamazdı, evet. Herkese de gülemezdi. Bana hiç gülmedi, Eva.

515

CamScanner ile tarandı

Ozt»? Naz Bana neden gülmedin Bronz? Gülüşünü ona sakladığın için mi?

Bronz kararlı gözlerle. “Her şeyini senin,” dedi, Dudak kırındaki tebessüm silinmedi, “iler şeyim setisin.”

A/ot/o/grubunun, sen ona âşıksın şarkısı zihnimde çalmaya devam etli. (km

da her şevim demişsin, hana ne kaldı?

Bana kalan koea bir hiçti.

( anım yanıyordu. Perişan hissediyordum kendimi, Gen topla namayacak kadar kırılmıştım. Un ufaktım. Kesikten ibarettim artık. Bütün acılan tanığımı zannediyordum ama tatmadığım hır acıyla kar şılaşmıştım.

Sadece

aşk böyle can yakardı.

Bu acıyla ilk kez karşılaşıyordum. Bu acı bambaşkaydı. Bu acı

beni öldürecekti ve ben katilimle ilk kez tanışıyordum. Kamerayı kapattım. Daha fazla izleyecek gücü kendimde bulama

mıştım. Ellerim zangır zangır titriyordu. Ne ara odanın içindeki banyoya geçmiştim bilmiyordum. Gözleri me siyah perde çekilmiş gibiydim. Fevri tavırlar sergiliyordum. Yeni bir kayıt başlattım, kaçıncı kayıt olduğunu bile bilmiyordum. Duda

ğıma bir dal sigara dayadım. Tuvalette yangın söndürme cihazları ol

madığı için ancak burada içebilecektim. “Günlük video kayıtları artık umurumda değil,” dedim ifadesiz ce. Aynada aksime bakarken gözaltlarımın morardığını gördüm. Si garanın ucunu maviden turuncuya dönen alevle harladım. “İlaçları kullanmadığım için yan etkilerim gittikçe artıyor. Uyuşukluğum ve uykusuzluğum başladı. Buzlarla kaplı küvete girmek beni biraz dinç tutuyor. Unuttuğum anılardaki yüzler biraz daha belirginleşmeye baş

ladı. sesler artık boğuk değil.”

Kolumdaki saate baktım. “Vcrda ile aram biraz daha düzeldi, en

azından buraya alıştı,” dediğimde yüzümü sıvazladım. “Yasmin’in bü

tün korkularını ondan alacağım ve her gece huzurla, oğlunu kaybetme endişesi olmadan yaşamasını sağlayacağım. En azından bunu ona borç

luyum.” Sırtımı duvara yasladım, derin nefesler alıp verdim. Boğazım

gıcıklanmıştı, öksürdüm. Tekrar sigaradan bir duman aldım. “İkizler…

Barkan o olaydan sonra kontrolünü kaybetti gibi. Tarkan bana karşı

sadakatini koruyor ama güvenemem işte. Albay her zamanki gibi…" 5 Ki . A CamScanner^’3“’”

Bronz II Dilini başka şeyler söylese de aklını hep ondaydı. Aklını onda kal

mıştı. Aklımı ondan alamıyordum. “O ise hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Az önce eski haya

tından bir video izledim. Nişanlısıyla daha önce gittiğimiz restorana

gitmişti, gerçekten güzel görünüyorlardı. Gülüyordu, sıcak ve sami mi davranıyordu. Benimle geçirdiği günlerde böyle değildi, sanırım

ilk kez onu öyle gördüm." Sesim sonlara doğru kısılmıştı. Dilimden yakıcı bir his aktı, tenime ateş düştü. Sigaranın külünü kolumdan ite

ledim. Camın acımamıştı, tenime dokunan ilk ateş bu değildi.

“Gamzesi varmış.” Kırık bir mırıltı, duman eşliğinde dudaklarımdan döküldü.

Gam

zesi varmış. Zihnime kazıdığım en güzel an olabilirdi. O adam bana hiç gülmemişti.

Bir başkasına gülüşüyle kaç sigara yakardım bilmiyorum ama bana hiç gülmeyeceği gerçeğine bütün paketi yakabilirdim.

“Hiç gülmediği için, onunla geçirdiğim süre boyunca fark etme

miştim.” derken kafamı fayansa yasladım ve tempolu hareketlerle vurdum. İçime soluduğum duman genzimi cayır cayır yakarken ha vasızlık bütün ciğerlerimi sıkıştırdı.

Dumanı üfledim, alev alev olan bir sesle, “Ona Bronz derler,” de dim. “Fakat bana nasılsın bile demiyorlar.” Dudaklarımı ıslatıp sonuna gelen sigaranın dumanını burnumdan

savurdum. “Şimdi,” dedim, buzun sertliğini ve soğukluğunu aratma dan. “Herkesin artık kıyameti görme vakti geldi. Ölmeden önce bunu görmeye hakları var.” Kaç dal sigara içtiğimi bilmiyordum ama lavabonun içi izmarit

lerle doluydu. Ateşle buluşan küle dönüyordu. Tıpkı kendim gibi.

Orayı öylece bırakıp banyodan çıktım. Zarf hâlâ yerde bıraktığım gibi duruyordu. İçinde not ve başka şeyler de vardı. Hepsinin ne olduğuna bakmak için zarfı elime aldım.

İçinden bir kart çıktı. Simsiyah bir karttı. Ne olduğuna bakmak için kartı ışığa tuttum. Üzerinden yansıma lar geçerken ilk olarak çizime odaklandım. Havva ve Âdem’i anım satan bir kadın vc bir erkek resmedilmişti. Kadının arkasında elma

ağacı, ağaca sarılan bir yılan vardı. Erkeğin ise arkasında yanan bir 547

CamScanner ile tarandı

ağaç duruyordu. Onlara gülümseyerek bakan, kanatları iki yana açı|, mış bir melek vardı, lam tepelerinde duruyordu. En üstte ise VI sayısı

yer alıyordu. Yani altı numaralı karttı.

Aşıklar kartı, Bronz’un kaybettiğini söylediği Âşıklar kartıydı. Orijinal bir kart olup olmadığını bilmiyordum ama dilinden düşürmediği kart buy.

du.

Bana neden gelmişti ki? Kart sevginin simgesiydi. Hiç sahip olamadığım sevgi şimdi elle

rimin arasındaydı. Notu okumadan önce içinde yer alan bilete baktım. AKLIN MI YOKSA AŞKIN MI RESİTALİ.

Benim ve bir kişinin daha adı yer alıyordu. Adımın altında piya nist, diğer kişinin adının altında kemancı yazıyordu.

Kemancı. Öldüğü söylenen kemancı. Yıllardır görmediğim kemancı. Artık şu an kim olduğunu bildiğim kemancı. Atlas Vladislav.

Lakabı The Puppetecr, yani Kuklacı olan, Atlas Vladislav.

İkimizin ortak bir şekilde vereceği resital için bir bilet göndermiş ti. Nottaki yazıyı okumaya koyuldum.

“Umarım video kayıt cihazı eline ulaşmıştır. Çocuklara çokfazla gü venilmez ama sana ulaşmanın yolu o çok sevdiğin çocuktan geçiyordu…” Damarlarımın arasında akan kanın yavaşladığını hissettim. Damar larımın arasında gezen kan değil, öfkeydi artık. Yasmin’in bugün kriz

geçirmesine neden olan aslında bendim. Kuklacı, bana ulaşabilmek için Yağız’ı kullanmıştı. Üstelik yıllardır sarı çiçeğimle uğraşan da oydu.

“Çocuğa bir şey olmasını istemediğini biliyorum, His. Öyle ki, onu korumak için neler yapabileceğini de biliyorum. Sonuç olarak ben bir zamanlar seninle vakit geçirme şansı buldum. Artık benim kim olduğumu biliyörsündür…” Biliyordum. Altık biliyordum.

“Ben tanıdığın adımla Atlas Vladislav’ım. Vladislav İmparator luğunun vârisiydim. Bundan yıllar önce kart sahibi olamadığın için evlilik yapman gereken kişiydim. Sözlü bile sayılmazdık. Sadece ev leneceğimiz Arkana tarafından duyurulmuş ama gerçekleşmemişti.”

Bronz II Atlas’la ilgili her şeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlıyordum. Hiçbir şeyi unutmuş değildim.

“Umuyorum ki izlediğin video seni çok fazla üzmemiştir. Seni geçtiğimiz günlerde doğum gününde gördüm. Üstündeki elbiseyi gör düğüm an, hatırladım. Sana bir işaret yolladım fakat aşktan gözün o kadar kör olmuştu ki, fark etmedin. O gece kuklalarımı boş yere yollamadım. Senin içindi. Seni kurtarmak içindi. Seni uyandırmak içindi…” Doğum günümü, 6 Haziran’ı anımsamaya çalıştım. Yemek yedi

ğimiz restoranı Kuklacı’nm adamları basmıştı. Bir çatışma olmuş,

Bronz beni saf dışı tutarak hasar almadan çıkmamı sağlamıştı. O gün boşuna gelmemişlerdi.

“Yanlış tarafı seçtiğin için seni suçlamayacağını. Hepimiz hata lar yaparız. En büyük hatamız da artık adı Bronz olan kişiye koşul suz şartsız güvenmemizdir. Bu hatayı tıpkı senin gibi ben de yıllar önce yaptım. Bronz benim tek yakın dostumda, kan kardeşim dedi ğim adamdı. Ben sana asla böyle bir şey yapmazdım. Ben seni asla Eva’nın yerine koymazdım. Ben seni hiç üzmezdim, His.” VI ve 0 numara. Atlas, hatırladığım kadarıyla 0 numaraydı çünkü yıllar önce sırtındaki o izi görmüştüm. Aynı zamanda Bronz’un gün lüğünde bahsettiği arkadaşı da Atlas’tı. Eskiden dost olan iki adam, şimdi ezeli düşmandı.

“Neler olduğunu detaylarıyla öğrenmek istediğini biliyorum. Sana her şeyi anlatacağıma dair söz veriyorum. Atlas sözü. Bu sözü kolay kolay kimseye vermediğimi biliyorsun. Her şeyi anlatacağım. Bunun için de seni resitale bekliyorum, His A latav, gel ki eski sözlü ne, eskiden olduğu gibi eşlik et. Kemancı ve Piyanist. O günleri hiç özlemedin mi? Ben çok özledim.” Son resitalimiz kanlı bitmişti. Son resitalimiz herkesin hayatını değiştirmişti. Son resitalimiz ikimizin de sonu olmuştu.

“Sana kanıtlarıyla birlikte her şeyi baştan anlatacağım. Vl’nın ne den Bronz olduğunu anlatmak için heyecanlanıyorum. Eminim bunu merak ediyorsundur. Davasında hiç aşk olmadığını söyleyen adam, sevdiği kadın için bir devrim başlattı. Sevdiği kadın için başkaldırdı. Bütün her şeyini tek bir kadın için sildi. Beni bile, His. Beni bile.” 549

CamScanner ile tarandı

OzÇC iY;ız Son yazılanları tekrar tekrar okudum. Sevdiği kadın için devrim başlattı.

Sevdiği kadın için başkaldırdı. Bütün her şeyini tek bir kadın için sildi.

Gerçekçi olmayı seçtim yoksa imkânsızı istiyor olacaktım.

Böyle

bir şey neredeyse mümkün değildi. Aklıma ilk olarak Eva geldi. Eva için mi bir devrim başlatmıştı? 3 Mart 2016

tarihi aynı zamanda onun

düğün günüydü. Nişanlısıyla o tarihten sonra bir daha bir araya gele

muhtemeldi. "Ve şıtnn da eklemek isterim ki o sandığından çok daha tehli keli. Zaten öyle biri olmasa hiç başkaIduır mıydı? Bunun farkında oldukları için ona yapılan birçok şey de oldu. Bunlardan en büyü ğü de durdurmak için hafızasını silmeleriydi. Sana eskiden kötü bir hafızaya sahip olduğun için kızardım. Aslında her şeyi unutan hep o oldu. Onun zihninden neyi ve kimi unutturduklarını bilmek isler sen seni bekliyor olacağım. O anın da videoları bende mevcut. Bütün bunları nereden biliyorsan dersen, benim onunla yediğim içliğim ayrı gitmezdi. İlk karnı doyan da düşman kesildi. Biz artık düşmanız. memişti. Onun için bir devrim başlatması

Her şeyi unutan hep o oldu. Beynim hiçbir şeyi algılayamıyordu.

Zihnim birkaç parçaya bölünmüştü ve kırıkları toplamak zorlaşıyor du. O kırıklar tenime battı ve beni kan kaybından öldürmeyi hedef ledi. O bölünen parçaların hepsi tek bir kişiye aitti ve onunla ilgili

anılarla doluydu. Biranda çok fazla şey öğrenmiştim ve bu öğrendik

lerim. öğreneceklerimin yanında hiçbir şey gibi duruyordu. Bronz kimi unutmuştu? İnsana yapılacak en büyük kötülük ve intikam; onu sonsuza dek unutmaktır. Üstelik zihnin unutsa da yüreğin unutmazdı. Aklindaki

ni herkes unutur, kalbindekini ise herkes unutamazdı. O, yüreğinden unutabilmiş miydi? Belki de onun devrimi, en başından beri her şeyi unutmaktır.

Mektubun son cümlesini okudum.

“Eski günlerdeki gibi kemancı ve piyanist… Var mısın, His Alatav? Var mısın, aklın mı yoksa aşkın mı resitaline?” Bu resitalden önce okumam gereken bir günlük vardı. Annemin günlüğünü daha fazla vakit kaybetmeden okuyacaktım. Bir acı-

550

Camscanner ile tarandı

Bronz II yı unutmak için daha büyük bir acıyla karşılaşmam gerekiyordu. Bronz’un bana yaptıklarının acısını nasıl unutacaktım? Bakışlarım Âşıklar kartına kaydı. Belki de en baştan beri bu kart Atlas’taydı ve en yakın arkadaşıyla ters düştüğü için onun sahip oldu

ğu kartı almıştı. Eğer bu kart gerçek bir kartsa, kıyamet artık elimde olacaktı. Önce İmparator kartını çalıştıracak, sonra Âşıklar kartına bakacaktım. Bunları kontrol etmeden resitale katılamazdım. Yüzsü

zün her şeyden önce bana vermesi gereken bir hesap vardı. Bütün sorularımın cevabının Atlas’ta olduğunu yalnızca hissetmi yordum; biliyordum da. Bana göndermiş olduğu video kaydıyla bir

fragman izlemiştim. Asıl her şeyi resital teklifini kabul ettiğim zaman

öğrenecektim. Fragmanı böyle olan gerçekler, herkesin kıyameti olacaktı.

Tarih kavramım kalmamıştı, hangi gündeydim, geriye yakılacak kaç mumum kalmıştı; bilmiyordum. Bildiğim bir şey varsa o da İm-

paratoriçe’nin artık ortaya çıkma zamanının geldiğiydi. Büyükannem Roza, zamanı elinde tutamazsan bile vakit geldiğin

de hissedeceksin, demişti. İçimdeki his, hiç bu kadar dışarı çıkmak istememişti. Zamanı gelmişti. Bir ışık yak bu satırlara, aydınlansın sayfalar.

Çünkü İınparatoriçe kartlan yeniden dağıtmaya geliyor…

CamScanner ile tarandı

I. ALINTI “Gözünde nasıl bir adamım?” diye sordu. Kor alev, gözlerinde yanmaya devam ediyordu. Hiç sönmeyecek gibiydi. İfadem uzun bir süredir aynıydı. Yüzüm mermer kadar sert ve soğuktu. “Nişanlısına âşık bir adam,” diye yanıtladım. Gözlerine baktığımda artık o derin sevdayı görebiliyordum. Gözlerindeki yangınlar gönlündeki sevda ateşinden kaynaklanıyordu. “Onun eşyalarına, anılarına, olmayan varlığına bile sahip çıkan bir adam. Ona hâlâ değer veren, şimdi yanında olmadığı için neredeyse ağlayacak bir adam!” Dudaklarında biriken kelimeleri dökmesine izin vermeden ona doğru yaklaştım. Gözlerinin içine bakarak konuşmaya devam ettim. “Ben nasıl bir kadınım biliyor musun?” diye sordum.

“Diğer kadın.” O

ALINTI Bronz gardım korurken, “Ailen seni sevmiyor,” dedi. Bana kurşun olan kelimeleri, tam kalbimin orta yerine saplandı. “Seni doğuran kadın bile sevmiyor, Hisar. Bir insanı annesi bile sevmez mi?” Bana karşı son kozu buydu ve kullanmaktan çekinmemişti. Büyük bir savaştaydık. Silahlarımız kelimelerden oluşuyordu. En büyük yarayı dil açardı.

O ise bende kapanmayacak bir yara açmıştı.

CamScanner ile tarandı