Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar Miraç Çağrı Aktaş Baskı: Nisan 2021 ISBN: 978-625-7671-29-3 Yayınevi Sertifika No: 31594

Copyright © Miraç Çağrı Aktaş, 2021 Bu kitabın yayın haklan İndigo Yay. Dağ. Paz. Rek. Ltd. Şti.’ne aittir. Yayınevinden izin alınmadan kısmen ya da tamamen alıntı yapılamaz, hiçbir şekilde kopya edilemez, çoğaltılamaz ve yayımlanamaz.

Editör: Yeliz Eke Son Okuma: Ayşe Nut Buğalı Sayfa Tasanmı: BÖcS Ajans îç Görseller: Büşra Sena Yılmaz Kapak Tasanmı: Büşra Sena Yılmaz

Baskı My Matbaacılık San. veTic. Ltd. Şti. Maltepe Mah. Yılanlı Ayazma Sok. No: 8 Kat: 2 Zeytinbumu / İstanbul Tel: 0 (212) 674 85 28

Sertifika No: 47939

İNDİGO YAY. DAĞ. PAZ. REK. LTD. ŞTİ. Üniversite Mah. Civan Sok. Allure Tower No: 1 Kat: 23 / 330 Avcılar / sem u Tel: 0 (212) 438 17 83 • Fax: 0 (212) 438 17 84 www.indigokitap.com • info@>indigpkitap.com İNDİGO YAY Bir İndigo Kitap Yayın Dağ P«. Rck. Ltd. Şd.

y&ı<kfv Mm MİRAÇ ÇAĞRI AKTAŞ

l

N

D

İ

G

O

KİTAP

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Ustaya sormuşlar “Her şeyi kaybettik, ne yapacağız?” Usta cevaplamış: “Çay koy, yeniden başlayacağız…”

5

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Ğüflüfl"lawı’ı/esi Bugün Peyami Sofanın şu sözüne kulak veriyoruz;

"Bugün mutlu ol; çünkü kimse senin üzgün olmanı umursamıyor’

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Kaybettiğinizi düşündürünüz an şu cümleyi getirin aklınıza:

“Kalbi £üzel olan, kaybetse de kazanır.”

9

Miraç

AklaşI Hayat KaybettiğinYe^ fi.

“Arkana bakma dostum. Asla arkana bakma. Sonradan fikir yürütmeden,

suçluluğa kapılmadan, duraksamadan ilerle.

Hayatın önünde uzanmaktadır, arkanda değil.

Yaptığın şeyi yapmışsındır.

Bunu değiştiremezsin; fakat ilerleyebilirsin.” Neale Donald Valsch

10

pliraç Ça^rl ^aş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Kaybedenler burayı Hayat bir yol ve bu yol ne bir kelebeğin ömrü kadar kısa

ne de çok uzun. Her şeyin an üzerine kurulu olduğu bu ha yatta hepimiz şu an bir yerlerde yolculuk halindeyiz. Mesela sen de şu an yolculuk halindesin ve bu yolculukta sana bu kitap yol arkadaşı olacak. Şimdi arkana yaslan, kahveni yudumla ve sayfalan çevir. Nextstation is Kaybedenler Durağı *

Kaybetmek, hayatın nişanlısı bence. Hepimiz kaybetme duygusunu yaşadık veya günün birinde mutlaka yaşayacağız. Ölüm gibi kaçınılmaz bir şey bu kaybetmek. Acıtıyor ama öldürmüyor, öldürmeyen acı, insanı daha da güçlen

diriyor. Kaybetme duygusunu yaşayanlar ve yaşamayanlar olarak iki gruba ayrılalım şimdi, önce yaşayanlardan başlayalım

mı? Korkma, korkma; kaybetme duygusunu yaşamış olman, senin için her şeyin bitip tükendiği anlamına gelmiyor. Kay bedenler durağı son durağın değil. Yolun devamı var. Bura da canın acıyacak, yıpranacaksın, yorulacaksın ama emin ol; her zerresine değecek.

Çünkü bu durak sana hayattaki en pahalı şeyi yani tec rübeyi verecek. • (Ing.) Gelecek istasyon: Kaybedenler Durağı. (ed.n.)

11

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Bazen kaybetmek de güzeldir. Kaybettiklerinden güzd

kazançlar sağlarsın. Bugün bir şeyleri kaybetmiş olabilirsin, yere düşmüş olabilirsin, hatta bu süreçte zaman zaman ya

nında varlığını hissedeceğin binlerine ihtiyaç duyarak bütün sıkıntılarla tek başına da mücadele ediyor olabilirsin.

Hiç dert değil. Kaybetmek acıtır, yıpratır. Cefâsı da zordur fakat kaybet

tikten ve düştükten sonra tek başına ayağa kalkabilmenin sefasını anlatamam. Bu anlatılmaz, yaşanır. Bazen bir şeyleri kazanmak için de kaybetmek gerekir.

Tecrübe dediğimiz o şey kolay kazanılmıyor. Pişmek için biraz yanmak gerekiyor. İnsan bazen yanmayı da göze alabilmelidir. Sen bunu göze aldın ve buradan daha güçlü çıkacaksın.

Diğer gruba yani kaybetme duygusunu yaşamayanlara gelecek olursak, şanlısınız, yani en azından şimdilik; çünkü kaybedeceğiniz bir şeylere sahipsiniz. Belki bunu söylediğim için bana kızacaksınız ama dost acı söyler, bir gün siz dc kaybedenler durağında ineceksiniz. Bu durak biraz acıtır, biraz yıpratır ancak acıtıp yıprattığı gibi sizi bu duraktan en güzel şekilde uğurlamasını da bilir. Kaybetmekten korkmayın. Bir şeyleri kazanmanız için bazı şeyleri kaybetmeyi göze alın ve kaybettiğinizde üzülmeyin, daha iyilerinin başlaması için, daha iyilerine sahip olmanız için bazı şeylerin sona ermesi lazım. Bugün kaybettiğinizi, yarın çok daha güzel kazanacaksınız. Bazı savaşlar kaybede rek kazanılır, siz kaybederek kazanan olacaksın»7 Peki sen hangi gruptasın?” diye soracak olursanız, ben yaşayanlar grubundayun.

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ballar

Yani acıya bağışıklığım var anlayacağınız.

Bir üzüntüye düştüğümde ve canım yandığında, eski sinden daha kısa sürüyor iyileşmem. İnsan bir süre sonra kaybede kaybede hayattaki bütün olumsuzluklara bağışıklık kazanıyor. Bugün kaybediyor ama ertesi gün hayata yeniden kaybet tiği yerden başlıyor.

Çünkü hayat her şeye rağmen devam ediyor. Pes etme, hayat devam ediyor…

Bu cümleyi her ne yaşarsan yaşa, aklının bir köşesine yaz manı ve en kötü anında bile kendine tekrar etmeni istiyo

rum: Hayat devam ediyor… Seni tam anlamıyla düştüğün yerden kaldırmaz belki ama el uzatır sana. Sen de kendinden aldığın güçle kalkarsın ayağa. Ne yaşarsan yaşa, unutmazsın belki ama alışırsın o acılara. Kaybettiğin ve yokluğuna alıştığın her şey biraz daha acıtır fakat güçlenirsin. Kaç yaşında olursan ol, ne yaşarsan yaşa, Albert Camus’nün de dediği gibi: “İnsan eninde sonunda her şeye alışır.”

Bir şeyleri kaybettiğimize çok üzülürüz bazen ama şöy le bir gerçek var ki, kaybettiğimiz şeylerin bize kattığı gücü hiçbir şeyle satın alamayız. Bazen öyle bağlanırız ki bir şeylere, birilerine; bağlan dığımız o şeyin yokluğu kapımızı çaldığında, kapı deliğin den kim o diye bakar, içeri almak istemeyiz onu. Çünkü * Albert Camus, Yabana, çev., Vedat Gûnyol (İstanbul: Can Yayınlan, 2012), s. 74.

13

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

ballanmışızdır çoktan. Varlığına alıştığımız her ne „ yokluğunu yaşamak istemeyiz. Bağlandığımız her şey alışkanlığımız olduğundan bazen bu durum öyle bir hal alır ki, öyle bir bağlanırız ki, sanki ondan önce bir hayatımız

yokmuş gibi, hayatımızın onunla var olduğunu düşünecek kadar kör oluruz.

Kendimize haksızlığı da tam olarak burada yaparız aslın da. Kimseyle var olmadık ki binlerinin yokluğuyla yok ola lım. Kimse kimsenin yokluğundan ölmüyor. Bir müddet acı çekiyor belki ama ölmüyor. Bak Tezer özlü ne diyor: “Herkes berkessiz yaşayabilir.”*

Bir insanın hayatı, başka bir insanın hayatıyla anlam kazanabilir belki evet; ama bir insanın hayatı, tek başına da anlamsız değildir. Şöyle bir düşün şimdi; yokluğuna alışamam dediğin insanlar mazi olmadı mı? Bir zaman lar hayatına aldığında, uğruna her şeye değer dediğin ve bütün imkânlarını seferber ettiğin insanı kaybettiğinde üzülmüştün. Hatta zaman zaman, onsuz nasıl yaparım, dediğin günler bile olmuştu. Ama çok da güzel onsuz da yapmadın mı? Yaptın. Yoklu ğuna alışmadın mı? Alıştın. Düştün, ayağa kalkamam dedin. Kalkmadın mı? Kalktın. Kimseyle var olmadın, kimsenin yokluğuyla da yok ol

mayacaksın. Bir zamanlar içinden çıkamam dediğin, atlatamam dedi ğin acılan hep geride bıraktın. * Tezer özlü, Çocukluğun Soğuk Geceleri (İstanbul: Yapı Kredi Yayınlan, 2015),

14

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Geçmez dediğin bütün acılara bağışıklık İra-ra »4! n Şimdi kaybettim diye üzüldüğün o insandan önceki hayatını düşün, çok da güzel yaşıyordun hayatını. Ondan soma da yaşayacaksın. Bazı acılardan kaçamazsın belki. O acıların etrafından da doiaşamazsın, yaşaman gerekir. Acı da zaten yaşanmayı talep eder. Yaşa acını ama teslim olma. Düştüysen daha önce de kalkan.

Şu cümleyi de kendine sık sık tekrarla: “Düştüysem bu ilk değil, yine kalkan m .” Bir zamanlar canını çok acıtan acılar için verdiğin ne sa vaşları kazandın. Bazen çok sert düştün ama yine de ayağa kalkan. Sakın kimseye, “Ben sensiz yaşayamam.” deme sakın, ya şarsın. Sana yaşatılan hiçbir şeyi unutmazsın belki ama onlarla yaşamaya da alışırsın.

Ayağa yine kalkarsın.

15

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin ’renden fi4.|.

“Sen Allah’a güven. Hiç beklemediğin anda çiçek açar umutlar.” Hz. Mevlâna

Hiçbir zaman umutsuzluğa kapılma. En kötü zamanında bile sarılacağın bir umudun olsun hayatında. Düştüğünde

tekrar ayağa kalkabileceğine, üzüldüğünde mutlu olabilece ğine, terk edildiğinde yeniden sevebileceğine, çıkmaza giıdiğinde mutlaka bir çıkış kapısının olduğuna dair bir umudun

olsun. O umudunu, hayatının her metrekaresine öyle bir yay ki kimse alamasın senden onu. Kimsenin ulaşamayacağı bir yerde sakla. Her şeyini kaybet arna onu sakın kaybetme. Onu kaybettiğin zaman geriye kaybedecek bir şeyin kalmı

yor çünkü.

Hâlâ hayattayken ve hâlâ nefes alabiliyorken umudunu kaybetmiş, hayattan uzaklaşmış insanlara hep üzülmüşüm* dür. Bu yüzden nerede umutsuzluğa kapılmış bir hayat gör

sem dokunmaya çalışırım. Siz de elinizin uzandığı, susuzluktan solup ölmek üzere

olan bir çiçeğe su verip hayata döndürürmüşçesine, umut serpin gördüğünüz umutsuz hayatlara.

Ve umutsuzluğun sizi ele geçirmesine izin vermeyin. Ha yattayken ve hiçbir şeye geç kalmamışken hayata küsmek

niye? Umutsuzluğa kapılmak niye?

16

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Şu söz kulağına küpe olsun: “Her şey var ama asla umursu* olmak yok!” Tayfun Topaloğlu diyor ki:

“Bir mucizeye ihtiyacınız yok aslında.

Bir mucize olduğunuzu hatırlamaya ihtiyacınız var,” Mucizeyi çok uzakta aramayın, mucizenin ta kendisi sîz siniz.

“Bir kurbağa sürüsü ormanda ilerlerken ikisi bir çukura düşmüş. Diğer bütün kurbağalar çukurun etrafında topla nıp çaresiz bir şekilde bakmışlar. Çukur bir hayli derin olduğundan düşen arkadaşlarının zıplayıp dışarı çıkması pek de mümkün gözükmüyormuş. Yukarıdaki kurbağalar, çukurdaki arkadaşlarına boşuna ça balamamalarını söylemişler:

‘Çukur çok derin. Dışarı çıkmanız imkansız!’

Fakat çukura düşen kurbağalar onların söylediklerine al dırmayıp çıkmak için mücadele etmeye devam etmişler. Çukurun başındakiler ise hâlâ boşuna çırpınıp durma malarını ve ölümün onlar için kurtuluş olduğunu söylemiş ler arkadaşlarına. Sonunda çukurdaki kurbağalardan biri söylenenlerden etkilenmiş ve mücadeleyi bırakmış. Diğeri çabalamaya devam etmiş. Yukarıdakiler, çırpınıp durarak daha çok acı çekeceklerini söylemeye devam etmişler.

Mücadeleyi bırakmayan ve içindeki yaşama umuduna sarılan o kurbağa, söylenen hiçbir şeye aldırmadan son bir hamle daha yapmış ve yükseğe sıçrayıp çukurdan çıkmış. Arkadaşlarının umudunu kıracağı sözlerine hiç kulak asmamıştı çünkü o kurbağa sağırmış.”1

17

Miraç Çag’i

/ Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

Hay.uu bazen bizlcr de o çukurlara düşeriz ve zor

inanlardan geçeriz. İnsanlar bize pes etmemiz gerektiğini boş

yere

çabalamamamız gerektiğini söyler. İçinde bulun-

doğumuz durumdan kurtulamayacağımızı söyleyerek bize umutsuzluk aşılamaya çalışırlar. Ama biz kulak asmamahyız.

İçimizdeki umuda sımsıkı sarılmalıyız. Şcnıs-i Tebriz! umutsuzluğa kapılanlara şöyle seslenmiş: “Kalk, silkelen, kendine gel. Umutsuzluğa sarılma.

Umutsuzluk şeytandan, ümit etmek Allah’tandır.”

İçinizdeki umuda güvenin. Umudunuzu kırmaya çalışan

insanlara kulaklarınızı kapayın. Kimsenin sizi inandığınız yoldan geri çevirmesine izin

vermeyin. O yol sizin, o umut sizin. Sımsıkı sarılın onlara.

18

Miraç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

“Hiç kimseyi kaybetmedik biz. Daha fazla üzülmeyelim diye Allah bazı insanları hayatımızdan aldı, hepsi bu.”

19

Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar Miraç Ça£n

Kendim bir iyilik yap: Kendini keşfet. Hiçbir şey için geÇ kalmadın, bulunduğun yerden kafanı kaldırıp önüne baktığında hiçbir şey için geç olmadığa

göreceksin- Yalnızca keşfetmeye ihtiyacın var. Sende de bu güç var. İhtiyacın olan tek şey, biraz ilham. Bu da sana çok

uzak değil. Mesela Einstein, onun zekâsıyla dalga geçenler, ona geri zekâlı diyenler oldu. O ise kendisini keşfetti, atomu parçaladı ve umutsuzluğa kapılmış insanlara şöyle seslendi: “Şairin sana kotusun diyenlere aldırma,

bana da geri zekâlı dediler ve atomu parçalayıp ellerine verdim.” Sana hiçbir şey için geç olmadığını hatırlatacak bir şey

söyleyeyim:

Hâlâ hayattasın. Şimdi derin bir nefes al, hayatta olduğu nun ve henüz bir şeylere geç kalmadığının farkına var. Sonra da kendini bulmak için harekete geç.

Gerekirse kendine yeni bir sayfa aç. Hatta gerekirse yeni

bir defter al. İnsanlara kulağını kapa, her şeye yeniden başla. Yeniden başlamak için asla korkma.

20

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Artık insanların değil, hayallerinin peşinden koş. Gerçek leştirmek istediğin her ne varsa gerçekleştir. Yapmak istedi ğin ne varsa yap. Mark Twain bize şöyle seslenmiş: “Bundan yirmi yıl sonra yaptıkların değil, yapamadıkların için üzüleceksin. Dolayısıyla halatları çöz.

Güvenli limandan uzaklara yelken aç. Rüzgârı yakala, araştır, düşle, keşfet.”

Bundan yıllar sonra yapamadığın bir şey için pişmanlık duyma. Bu hikâyenin kahramanı sensin.

Kalem senin elinde. Hikayeni en doğru ve en güzel şe kilde yaz. Güzel bir hikâyen olsun ve insanlar da senin hayatından ilham alsın. Hayat senin, yaşamak güzel ve

hakkını verecek enerjiye sahipsin.

21

Mira(ç^Ams’HayalKayb’’’®,’Y’rt’"»«fc

Slkl„tı ne stresle nasıl haşa (lkma. Hayatta hemen hemen her canlının sıkıntıyla karşılaş-

ğını biliyoruz- İnsanın da istemediği ot ne yapar? Cevap ba. sir Tabii ki burnunun dibinde biter. Sıkıntı, stres hepimizin

hayatında var. Bakın, yaşadığımız bu hayata bir isyan değil; yoklama alı yorum sadece. Sonra, “İsyankâr isyankâr konuşmaya başladı

yine,” demeyin. © Ne diyorduk? Stres… Bugün, “Ben sıkıntısız ve stressiz bir hayat yaşıyorum,” diyen var mı? Var diyen varsa da inanmam. © Bugün hemen hemen hepimizin aynı konularda olmasa da boğuşup mücadele etti

ği sıkıntılar var. Şöyle bir düşünmenizi istiyorum şimdi: Her şey toz pembe olsaydı, her gün mutlu olsaydık, hiçbir zaman

acı çekmeseydik, üzülmeseydik ve sıkıntı, stres hayatımıza uğramasaydı hayatın bir anlamı olur muydu? Bana soracak

olursanız, kesinlikle olmazdı. Ben bu hayatın denge üzeri

ne inşa edildiğini düşünüyorum. Mutlu olduğumuz kadar mutsuz olabiliyoruz. Daha fazla mutlu olup daha az mutsuz olmak da bize bağlı biraz.

22

Size bir şey söyleyeyim mi? Bazen hayrfhndjğnnız o acı lar, sıkıntılar, stresler aslında bizim îçin birer bilet, biliyor pusunuz? “Ne bileti?” diye soranları duyar gibiyim. Tecrübe. Kazanılması en w ve en pahalı şeylerden biri dir. Parayla sarın alınamayacak şeylerin arasına onu da koy sak yanılmayız bence. Tecrübe sarın alınmaz, kazanılır. Bunun bedeli bazı acıları yaşamaktır. Bunun bedeli ba

zen yanılmaktır. Bunun bedeli bazen bir hayal kırıklığıdır.

Eminim sen de zamanında bir şeylerin bedelini ödedin ve tecrübe kazandın.

Zor oldu, belki canın çok yandı, belki çok yıprandın ama bir şekilde kazandın. Çünkü sen güçlü bir insansın. Bugün güçlü insanların kalbini görebilme şansımız olsaydı, hepsinin taşıdığı o yara ların izlerini de görebilirdik.

Peki acılarla, sıkıntılarla ve stresle nasıl başa çıkarız? Belki kulağa çok klasik gelecek ama inanarak. Peki neye? Gelin size bu sorunun cevabını derviş versin.

Dervişe sormuşlar: “Zor zamanlardan geçerken ne yapmalı?” Derviş demiş ki:

“Sonsuza dek sürmeyeceğini bilmeli, imtihan olduğunu düşünmeli, daha kötüsü olmadığı için dua etmeli, yanında olmayanları terk etmeli.”

îlk önce inanacaksınız. Her şey inanmakla başlar. Hem kendinize hem de yaşadığınız sıkıntıların hiçbir zaman

23

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

sonsuza dek sürmeyeceğine inanmalısınız. îşte, mücadel tam olarak da buradan başlıyor. İnanmak, inanmak ve y^ inanmak.

İnanmadığınız hiçbir şeyin arkasından gitmezsiniz, değil mi? Önce inanacaksınız. Kendinizi buna inandırmazsanız ve kaçarsanız kovala

nırsınız. Kabullenin. Acılarınızı, sıkıntılarınızı, stresi ve ha yatınızda olup biten olumsuz her şeyi kabullenin. Onlara

direncinizi ve gücünüzü onları kabullenerek gösterin. Ka bullendikten sonra biraz daha hafiflediğinizi ve gücünüzü

hissedeceksiniz. Peki, her şey bununla bitiyor mu? Hayır

Asıl olay burada başlıyor. Bakın Paul Brown diyor ki: “Kazanmanın anahtarı, stres altındaki duruşunuzdur.”

Belki de en çok zorlanacağınız nokta burası. Hatta ve

hatta an gelecek, pes etmeyi bile düşünecek ve vazgeçeceksi

niz. Kimileri pes edecek, kimileri devam edecek. Peki, şimdi soruyorum sana: Tamam mı? Devam mı?

Bu kitabı elinde tuttuğuna ve okuduğuna göre cevabın: Devam… © Anahtarı size başkası vermeyecek. İhtiyacınız olan analı*

tar sizin içinizde. Bu anahtarın adı sabır…

Burada sıkıntı ve stresin sizi ele geçirip geçirmeyeceğini, bu mücadeleyi kazanıp kazanamayacağınızı duruşunuz yani sabrınız belirleyecek. Hiçbir sıkıntının sizi alt edemeyeceğini, kendinizi hiç bir sıkıntının sonsuza dek sürmeyeceğine inandırırsanız

24

Miraç Çağa Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

ve bir gün geçeceğine sabrederseniz bu maçın kazananı siz olursunuz. Her ne olursa olsun kendinize olan inancına ve

sabrınızı diri tutun. Bu sizin en büyük gücünüz olsun. İşte, o zaman hiçbir

şeye yenilmezsiniz. Louisa May Alcott’a kulak verin:

“Fırtınalardan korkmuyorum; çünkü o sayede gemimi yüzdürmeyi öğreniyorum.”

Şu sabır dediğimiz şey hayat kurtarıyor. İnsanın hayatla arasındaki mücadelede en güçlü silahı oluyor. Başımıza bir sıkına geldiğinde, acı çektiğimizde, hayatın artık dayanıl maz bir hal aldığını, her şeyin üst üste gelmeye ve bizi ez

meye başladığını düşündüğümüzde Enfâl suresinin 46. ayeti bize şöyle sesleniyor: “Sabredin; Allah sabredenlerle beraberdir.”

Sabretmek, acılarla baş etmek ve stresi fırsata çevirmek deyince aklıma nedense hep Istakozun Hikâyesi gelir. Haya-

tımda farklı bir yere sahiptir bu hikâye. Acıların beni sarıp

sıkıştırdığı zamanlarda ilham almışlığım çoktur bu hikâye den. Sîzlerin de hayauna dokunmasını istiyorum. Bu hikâye, acıların ve sıkıntıların nasıl fırsata çevrilmesi

gerektiğini, diğer yandan insana kendi kabuğunu nasıl kı

rabileceğini de vurguluyor. Istakozlar, sıkıntı ve stresi öyle güzel pozitife çeviriyorlar ki etkilenmemek mümkün değil.

Amerikalı Psikiyatrist Doktor AbrahamTwerski’nin stres ve stresi nasıl algılamamız gerektiği konusunda söylemek is tedikleri var:

25

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yetticn H ,,ı ’■“’MI “Bir dişçinin ofisine gönderilmiştim. Orada **isuk lar Nasıl Büyür?" isimli bir makaleye göz. gczdiıiyoı^^ takodaıın nasıl büyüdüğünden bana ne; uma ilgimi çck

unişti. Makale, ıstakozun sert bir kabuk altında vasav^. t

t .

t

11

s

…

,

im.

rin. yumuşak bir hayvan olduğunu mide edivoıdıı

yvbiliyor? İstakoz büyüdükçe bu kabuk onu sıkiştırıyu, Vr ıstakoz kendisini basınç altında ve rahatsız hissediyor Kcn

dişini avcı balıklardan korumak için altına gizlenecek b|r kaya buluyor ve kayanın altına gidiyor. Orada kabuğunu çıkarıp anyoı ve yeni bir tanesini (heri-

yor. Zamanla büyüdükçe, kabuk rahatsız edici bir hal diyor tekrar kayanın alıma gidiyor. İstakoz bunu birçok kez tek rarlıyor.

Istakozun büyümesine imkân sağlayan tetiklcyki onun rahatsızlık duymasıdır. Eğer ıstakozların doktorları olsaydı hiçbir zaman büyüyemczlcrdi çünkü ıstakoz rahatsız hissetler

hissetmez doktora giderdi. Doktor ona autidcpresanlar verildi ve iyi hissederdi. Kabuğunu hiçbir zaman çıkatıp atanundı.

Bence stresli zamanların, ayrıca büyümenin bir işareti olduğu nun Farkına varmamız gerekiyor. Eğer zorlukları uygun şekil

de kullanırsak zorluklar aracılığıyla büyüyebiliriz..’’

Sıkıntıların seni

sardığı zamanlarda aklına hemen

Hz. Mevlâna nın şu sözü düşsün:

“Sıkıntılar gecedir. Dinlen, kederlenme. Sabah elbet olacak*”

26

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

“Şansa değil, kendine inan” Şu hayatta düşebilirsin, terk edilebilirsin, elindeki avcundaki her şeyi kaybedebilirsin. Hatta tüm bunları yaşadığın için kendini dünyanın en şanssa insanı da hissedebilirsin; ama unutma ki: “Hiç kimse başarı merdivenini

elleri cebinde tırmanmamıştır.” Hiç kimse birkaç kez yıkılmadan, küllerinden yeniden doğmamıştır. Rivayet olunur ki Napolyon un, kendi ordu sunun üç katı düşman ordusuyla karşılaştığında generalinin, “Düşman bizim üç katımız. Zafer imkânsız,” sözüne verdiği cevabı şeyledir: “Savaş ne kadar çetinse, zafer o kadar kutsaldır.”

Evet, savaşın çetin geçecek. Evet, sabrın kadar gücün de tükenecek; ama öyle bir gün gelecek ki senin asla başarama yacağını düşünenlere dudakların şu sözü söyleyecek: “Başardım; çünkü ilk önce kendime inandım.

Beni motive etti sizin önüme koyduğunuz taşlar.

Siz de unutmayın ki; hayat bazıları için kaybettiği yerden başlar.” Victor Hugo’nun da dediği gibi:

“En karanlık gece bile sona erer ve

güneş tekrar doğar.”

27

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ba3i

“Bazı fırtınalar iyi gelir insana.” Her şeyin üst üste geldiğini hissettiğimiz ve bunaldığa günler vardır ya hani; sanki tüm dünya mutluymuş ve her kes hayatım yaşıyormuş da, “Bir ben mi böyle derde, 12^ uğraşıyorum?” dediğimiz günler. Hani zamanında akda rından işittiğin, “Yanındayım,” diyenlerin aslında yanında olmadığını çok iyi anladığın o zaman dilimi. Bir de yetmiyormuş gibi onca kalabalık içinde bütün bu sıkmalarla tek başına boğuşursun. Güneşli bir günde herkes yanındadır ama fırtınalı günlerini yalnız adatırsın.

Bunu bütün sıkıntılarla tek başına mücadele ederken daha iyi anlarsın.

Hayatın en güzel oyunudur bu.

Bu oyun çok şey öğretir insana; ama tabii ki anlayana. Dön bak şimdi içinde bulunduğun ve seni şu an meşgul eden sıkıntılara ve kendine şunu tekrarla: Belki daha bezen beni bulacaktı. Biz Sakında değiliz bdkî ama yaşadığımız o sıkıntılar« acılar, bdkî de bizi daha beterinden koruyorlar, îkarus*un bu konudaki şu sözüne kanlmadar ârtmalar iyi gelir inaana. Tekneyi biraz yıprak

*** gütmede hiç phÜk bırakmaz.” Stkıntıaa hayM zatsa yok. Derdi veren Allah,

28

Miraç Çağrı A<taş / Hayat Kaybettıg;nYeroer, E.â-< a-

29

Miraç W AklaŞ 1 Hayat Kaybetti2’nYerden Baş|ar

Kimseyi kayıp olarak görmediğim noktadayım. Zamanında çok değer verdiğim için aman benden git.

meşin, kaybetmeyeyim diye önünde kapı olduğum insanlar için ne boş yere mücadele vermişim. Tadımız kaçmasın diye

alttan aldığım olaylar, haklı olsam da sesimi çıkarmadığım

zamanlar… Kendimi ne de çok değersizleştirmişim. Hiç gC. reği yokmuş bunların.

Artık kimseyi kayıp olarak görmediğim bir zaman dili

minin içindeyim. Ne kimsenin bende kalması için mücadele edeceğim ne de anlamak istemeyene anlatmak için dilimde

tüy bitireceğim. Hayatımda olmak isteyen her kim varsa bir şekilde bir yolunu bulup olur. Anlamak isteyen sessizliğim

den de anlar. Kimseye ne kendimi kanıtlamak ne de sesimi duyurmak zorundayım. Eskidendi o tek başıma mücadele ettiğim günler. Özgür bıraktım artık kaybetmekten korktu

ğum ne varsa. İsteyen çeker gider, isteyen yola benimle devam eder.

. Ben bu bayata benden gitmek isteyenlerin

önünde kapı olmaya gelmedim. Siz değerliyseniz, ben de değerliyim.

30

Miraç ÇARn Aktos / Hayat Kaybet.tİRİnY«’ivlr!n lU-jl.»

Keşke bazı insanlar ilk tanıdığımız gibi kalsaydı ya da bazı insanları hiç tanımamış olsaydık. Bir zamanlar üzerine (it rediftin ve defter verdiğin insan ların ilk tanıdığın gibi kalmaması, zamanla değişmesi senin

suçun değil. Her defter verdiğin, verdiftin defteri kaldırabilecek mİ sa

nırsın?

Sanma, kırılırsın. Zaman zaman ben de bazı insanları laıııdığıın için kendi me haksızlık ettiğimi düşünüyorum. Sonra da diyorum ki, yapacak bir şey yok.

Kendime kızmanın bir faydası da yok.

Binlerinin kalitesizliğini erken fark etmek hayat kurtarır diyorum.

Olaya böyle bakıyorum. Ama şu cümleyi aklıma getirmeden edemiyorum:

Merhabadan İlerisi olmaması gereken insanlar için

çabaladık ya, ona üzülüyorum.

31

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Bafe

Kendine bir iyilik yap;

seni üzen herkesi affet.

Yalnızca sevdiği ve sevildiği kalpte olma arzusuyla yajam

amacı güden bir varlığa, hayatı boyunca affetmemenin ge tirdiği yorgunluk fazla değil mi? Kurtulmak gerekmez mi? Affetmek ve sonrasında hafiflemek gerekmez mi?

Hadi gelin sizinle küçük bir terapi yapalım. Şimdi bu za mana kadar size yapılan haksızlıkları, yalatılan acılan, dök

tüğünüz gözyaşlarını ve başınıza gelen bütün olumsuzlukları düşünün.

Düşünmeye başladığınızda size bunları yaşatan insanlar ve olaylar gelecek aklınıza. Aralarında affetmediğiniz vc ne olursa olsun, “Onu asla affetmem,” dediğiniz insanlar da var, değil mi? Hatta bir zamanlar bu insanlarla çok yakındınız,

hatta ve hatta etle tırnak gibiydiniz. Bir şeyler oldu, güvenini hiçe saydı, seni üzerek adını affedilmeyecek insanlar arasına

yazdırdı. Boşuna dememişler: “Unutma, düşman kör nişan cıdır, ama dost nereden vuracağını bilir.”

Zaten bize en büyük zararları en yakınımızdaki insan lar vermedi mi? Güvenip başımızı omzuna yaslayıp acımızı anlattığımız insanlar o acıdan tekrar yaralamadı mı bizi? Yaraladı. Tanımadığımız hiç kimse bize zarar veremez ve

32

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

bizi üzemez. Üzse de hiçbiri tanıdığımız insanların bizi

üzüp yaraladığı kadar acıtmaz. Hani tanımadığın bir insan seni üzer, konuyu anında kapatırsın ama güvendiğin insan

seni kırıp üzdüğü zaman onun acısı günlerce geçmez. Çünkü güvenmişsindir. “Ondan bana zarar gelmez,” de-

mişsindir, “O kadarını da yapmaz,” demişsindir; ama bir

bakmışsmdır, sana en büyük zararı o vermiştir ve o kadarını da yapmıştır.

Yani işin özü, bir zamanlar yediğimiz içtiğimiz ayrı git

meyen, hayatımızın merkezine koyduğumuz ve samimiye tine güvendiğimiz insanlar, bir yerden sonra asla affetmeye

ceğimiz insanların arasına ismini yazdırabiliyor. Neyse biz terapimize dönelim. Terapimizin konusu: affetmek.

Bana göre bir başka deyişle hafiflemek..

Şimdi diyeceksiniz ki bunu nasıl yapacağız? “Yedi cihan bir araya gelse yine de affetmem,” dediğiniz insanlar olduğu

nu biliyorum. Bazılarınızın bazılarına olan kırgınlığının ilk

günkü gibi diri olduğunu da biliyorum. Aylar, hatta yıllar geçmesine rağmen kırgınlığınızın biraz bile azalmadığını da biliyorum. Çünkü kırılan kalbiniz onarılmadı ya da onarılmaya ça lışılmadı. Herkes bir şeylere, birilerine kınlıyor. Kıranların,

kırdığının farkında olmasına rağmen gönül almak gibi bir derdi de yok, bu da ayrı bir dert tabii. Hatasız ve yanlışsız

insan olmaz. Bize biraz gönül alma, biraz tatlı söz, biraz mahcubi yet lazımdı. Onu da beceremediler. Hatta bazı insanlar hayatınızda olmamasına rağmen, hayatınıza iz bırakarak

33

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ba;|ar

havarinizin bir köşesinde olmayı severler. Kendileri,,; ı nizden affettirmek istemediği bile olur.

Gel bu sevdadan vazgeç canımın içi. Kırgınlık ve nefret duygunu değmeyecek insanlara heba etme. Nefret de bir duygudur, herkese beslenmez. Ziyan etme. Affetmeyerek hayatının bir köşesinde yer verdiğin o insanlar anık seninle gelmesinler. Sil at onları. Arın bütün kırgınlık larından. Hem affetmediğin her insan yük sana. Seni üzen herkesi adet ve öyle devam et yoluna. Yarın sabaha herke si adetmiş ve hafiflemiş olmanın mutluluğuyla aç gözleri ni. Hafiflet kendini. Bu zamana kadar taşıdığın bu gereksiz vüke veda et anık.

Günlerce, hatta yıllarca bu yükü taşımak zorunda de ğilsin. Affettiğinde hafiflediğini göreceksin ve sonra Paul Boese’ye hak vereceksin: “Affetmek, geçmişi değiştirmez ama geleceğin önünü açar. Tamam canın yandı, hajnal kırıklığı yaşadın, üzüldün; ama bunları yaşadın ve bitti. İntikam mı almak istiyorsun? İnti kam basit insanların işidir ama sen basit bir insan değilsin.

Mahatma Gandi çok haklı: “Zayıflar asla afledemez.

Bağışlama, güçlünün niteliğidir -Affetmediğin herkes ve her şey, seni zehirlemekten yormaktan başka bir şey yapmayacak. Daha güzel günlerin var yaşanacak O güzel günlere sırtm’

gereksiz yükle gitmenin hiçbir anlamı yok Affetmediğin

Yraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

sürece, nereye gidersen git, nerede olursan ol bu yük senin ornuzlarında olacak, zihninde olacak. Affetmek belki sana yenilgi hissi verecek Belki affettiğinde kendine olan say

gının kalmayacağını da hissedeceksin ama sen affettiğinde kendini ve geleceğini kazanacaksın. Çünkü birileri arkanda kalmalı. Bir yerden sonra da yalnızca önüne bakmalı. Sen de

sadece geleceğine odaklanacaksın. Şunu da sakın unutma: Affederek bu iyiliği onlara değil,

kendine yapmış olacaksın.

Deniyorum ama affedemiyorum, nani affedeceğim? gururumuzu zedeleyeceğini düşündüğümüz için kendimize kötülük yapıyor gibi görürüz ama aslın da affetmek, kendimize gereksiz yüklerden kurtulmak için

yaptığımız muazzam bir kıyaktır. Şimdi affetmekle ilgili size yön verecek ve affedebilmeniz konusunda size katkı sağlaya cağını düşündüğüm, okuduğunuzda affetmenin hafifliğini hissettirecek bir hikâyeden söz etmek istiyorum.

“Bir lise öğretmeni sınıfa gelir gelmez soluklanmadan öğrencilerine şu soruyu yönelterek bir teklifte bulunur: ’Bir

hayat deneyimine karılmak ister misiniz çocuklar?’

öğrenciler tereddütsüz kabul ederler.

Öğretmen, ‘O zaman ne dersem yapacağınıza dair bana söz verin,’ der. öğrencilerden istediği sözü de alan öğret men, öğrencilere, ‘Şimdi, yarınki ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksi

niz,’ der. Bunu duyan öğrenciler şaşırır, bu ödevden bir şey anla mamışlardır ama ertesi gün hepsinin sıralarında torba ve be-

Ştt kilo patates hazırdır.

35

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerrf

en

Öğretmen bunu gördükten sonra kendisine bakan rencilere aynen şöyle den ‘Şimdi, bugüne kadar afo^ reddettiğiniz her kişi için bir patates alın. O kişinin adın/

patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun.’ öğrencilerin bazdan torbalarına üçer beşer patates kovar

bazdan ise torbalan ağzına kadar doldurmuştur.

Meraklı gözlerle kendisine bakıldığını gören Öğretmen, öğrencilerine aynen şöyle söyler: ‘Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbalan yanınızdan asla ayırmayacaksı

nız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okulda, şuanızın üstünde,* her ne yaparsanız yapın bu torbalar sizin yanınızda olacak? Saydı gün çabuk geçer ve bir hafta süre dolar. Öğretmen

sınıfa girer girmez, söyleneni yapmış öğrenciler hemen şikâ yet etmeye başlar: ‘Hocam, bu ağır torbayı her yere taşımak çok zor, hem bu patatesler kokmaya başladı. Vallahi insanlar tuhaf tuhaf bakıyor artık bana. Hem sıkıldık hem yorulduk. öğretmen tebessüm ederek ödevin son noktasında öğ rencilerine şu dersi verir: ‘Görüyorsunuz ki atfetmeyerek asıl kendinizi cezalandırıyorsunuz. Kendinizi ruhunuzda ağır yükler taşımaya mahkûm ediyorsunuz. Atfetmeyi karşınız daki kişiye bir iyilik olarak düşünüyorsunuz. Oysa atfetmek, en başta kendinize yaptığınız bir iyiliktir…’”2

Şimdi kendine bir iyilik yap ve sırtındaki o torbayı yeıt bırak. Sırtındaki o gereksiz yükten kurtul. Artık daha özgürsün.

36

Miraç Çagn Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Lâ Tûhzen innallâhe Meanâ “Üzülme, kuşkusuz Allah bizimle beraberdir…”

Beni de çok üzdüler. Çok yıprattılar. Çok yordular.

Hatta zaman zaman sona geldiğimi düşündüğüm, her şeyin üstüme geldiği, hiçbir şeyden zerre zevk almadığım ve

yalnızca gün bitsin diye yaşadığım günler oldu. Zaman zaman içinde bulunduğum sıkıntıların ve acıların beni nefes alamayacağım raddeye getirdiği zamanlar da oldu. Kendimi ve hayatımdaki insanları kaybettiğim, hayatımın

ellerimden kayıp gittiğine şahit olduğum ve çaresizliğin or tasına düştüğüm, bunca şeye en ufak bir tepki veremediğim anlar oldu. önümde iki seçeneğim vardı: Ya pes edip hayatın beni

savurmasına izin verecektim ya da sabredip, mücadele edip

kendimi düzlüğe çıkaracaktım. Pes mi ettim? Hayır. İliklerime kadar yaşadığım bütün

acıları sahiplendim, yaşadım ve onları zamanı geldiğinde uğurladım. Acılar beni dayanamayacağım bir noktaya getirdiğinde aklıma hepTevbe suresinin 40. ayetini getirdim: tabzen innâllahe meanâÜzülme, Allah bizimle beraberdir.”

Geçmeyen aa yok, sabretmeyen insan var.

37

Mir.ı< Çagn Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

Bazen kabuğuna çekilmek iyidir. Balrasar Graciân diyor ki: “İnsanlar tarafından sürekli erişilebilir olmak

sizi onların gözünde değersizleştirmcktcn başka işe yaramaz. Bırakın bazen insanlar sizin yokluğunuzla sınansınlar. Bir şeyin değeri, o şeyin yokluğunun çokluğu ile belirlenir. Bazen kenara çekilmeli.’1

İnsanın bazen kendisi için yapabileceği en güzel şeydir

kendi kabuğuna çekilmek. Kimseye girmemek, birilerine yetişmeye çalışmamak. Kendisine geç kalmamak. Başkala rını memnun ermek için çabalamamak. Anlamayana anlat mamak. Kendine zar zor yeten enerjisini bir de değmeyecek insanlara harcamamak. Gerekirse susmak, sadece susmak. Yalnızca kendi ses sizliğini duymak. Bazen kabuğuna çekilmek iyidir. İnsanı dinlendirir. Bu bir yenilgiyi veya yalnızlığı kabullenmek de ğildir. Yalnızca kabuğuna çekilmektir. Kendini dinlemektir.

38

Miraç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Zerre duygu beslemediği halde herkesin herkese "seni seviyorumlar .savurduğu bu çağda, insana gerçekçi ve sakin bir yalnızlık, sahte kalabalıktan daha iyi gelir. İnsan yalnızlıktan sıkılıp bunaldığında ve hayatına birini almak istediğinde iki kere düşünmeli vc aklına hemen Charles Bukowski’nin şu

sözünü getirmelidir: “Yalnız olmak, yanlış yerde ve yanlış bir kalpte olmaktan iyidir?’

Yalnızlık, davranışa yansımayan ve

şüpheye düşüren sevgiden daha asildir.

39

BAŞARISIZ İNSAN

BAŞARILI

İnsan

Miraç Çağrı Aktaş / Hayal Kaybettiğin Yerden Ba>|ar

“En büyük başarı, hiçbir zaman düşmemek değil, her düşüşünüzde tekrar ayağa kalkabilmektir.” Konfuçyüs

Yapmak istediğin şeyleri yapamam, başaramam diyerek kendini zehirlemeyi bırak.

Kendine inanmayan bir insana diğer insanların da inan masını bekleyemezsin.

Sen kendine inandıktan sonra arzuladığın ne varsa sana bir adım daha yaklaştığını göreceksin.

Kendine inanmayıp, insanlara kulağını kapamadığın müddetçe hiçbir şeyi başaramazsın.

Yalnızca sana yapamazsın, başaramazsın diyen insanları haklı çıkarırsın.

Kendine inandıktan sonra hem yapmak istediğin şeylere ulaşmak için yürüdüğün yoldaki engellerle hem de senin he vesini kırmaya çalışanlarla savaşırsın, imkânsız diye bir şey yok. Zor var; ama sen o zoru da başarırsın.

‘Yapabilirim dediğin anda yüz milyar sinir hücren ^nin için hedefe odaklanmaya başlar.” Sen kendine inan. Başkaları sana inanmasa da olur.

41

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd

Paulo Coelho diyor ki: “Bir şeyi gerçekten istersen, onu gerçeldejtirmcni

sağlamak için bütün evren işbirliği yapar.”

Aslında şöyle bir düşündüğünde istediğin her şeyin sana

nefesin kadar yakın olduğunu göreceksin. Sen bir şeyleri ba şarabileceğini ve yapabileceğini, başarısız olup düştüğünde,

yeniden ayağa kalkıp yola devam ettiğin takdirde istediğin şeylerin sana gelmek İçin harekete geçtiği zaman göreceksin.

İnsanı inandığı yoldan kimse döndüremez, yapmak iste

diği şeylerden hiç kimse vazgeçiremez. Harekete geçmek is tediğinde önünde kimse duramaz. İnsanlar sadece konuşur. Onun çözümü de basittir: Duymazdan gelirsin.

Yani anlayacağın kimse sana hiçbir konuda engel olamaz. Sen hariç. Bütün bunları sadece sen kendine yaparsın. Hare kete geçmek istediğinde kendine inanmazsan, kendi önünde durmuş ve korkuna yenilmiş olursun.

Yapamam, başaramam dersen kendine engel olursun. Kendine inan, insanlara kulağını kapat ve yola devam et. Sen kendine inanmaktan vazgeçmediğin sürece hiçbir şey bitmez.

İnanırsan hiçbir şey sen kazanmadan bitmez…

Senden hiçbir şey olmaz!

klişeleşmiş bu cümleyi hayatımızda duymayan kalma mıştır diye düşünüyorum.

pazılarımızın hikâyesi tam olarak da burada başlar as m a. Kimileri bu cümleyi işitir ve hiç duyman»} g> 6amsu bir S’k’ldc yoluna devam eder. Ama bazıları vardır ki

42

Miraç Çağ" Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

bu cümleyi işittikten sonra bunu bir kenara yazar vc Mmanı geldiğinde elde ettiği başarıyla herkese gereken cevab. verir’ Bu örneklerin birinden bahsedeyim size: Şarkılarım benim de severek dinlediğim, eminim senin de birçok kez dinle

diğin, dinlediğinde ise bize olmayan bir aşkın acısını bile çektiren bîr kadın o…

Unkapanı’ndaki plakçılar, “Senden şarkıcı olmaz,” diye

kapıları yüzüne kapattı. Hatta 1975 yılında çıkarmış olduğu “Haydi Şansım” isimli albümü yalnızca 50 tane sattı. Ama o ne yaptı? Pes mi etti? Vaz mı geçti? İnsanlara mı

kulak verdi? Hayır, devam etti, vazgeçmedi. Sadece kendine inandı ve şu an şarkıları milyonlarca dinleniyor.

Peki kim mi bu kadın? “Beni unutma Bilirsin unutulmak dokunur her insana,” diyen Sezen

Aksu… Bir diğer hikâyenin kahramanı da hiç yabancı değil bize.

Günümüzde hemen hemen her sokakta gördüğümüz oto mobil markasının sahibi.

1903 yılında bankaya kredi talebinde bulunmuş ama bankadan ret cevabı almıştır. Şirket sahibi, banka müdürüne, “Nasıl böyle büyük bir

projeyi geri çevirebilirsiniz?’ deyince banka müdürü, “Oto mobil ancak geçici bir moda olabilir,” cevabını vermiş. Bu

cevabı alan şirket sahibi, “Bir gün yollarda at arabalarının yerini otomobil alacak,” demiş. Hedefine ulaşmak için tam beş kez iflas etmiş, sayısız engellerle karşılaşmış ama yine de 8°*’ ^czenAksu, Müzik: OnnoTunç, “Beni Unutma”.

43

Miraç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettiğin pes mi etmiş? Vaz mı geçmiş? Banka müdürü^ vermiş? Hayır. İçindeki sese kukk vermiş, kendine ir^ ve bugün bir dünya markasını günümüze sürmüş; ülkemi

de hemen hemen her evin önünde otomobilleri bulunç, Peki kim mi bu adam? “Eğer yapamayacağınızı düşy^ yorsanız haklısınız, yapamazsınız,” diyen Pozdun kuruca.

Henry Ford… Bu hikâyedeki kahraman da hiç yabana değil aıhrda. Küçük bir çocukken annesi ve babası ayrıldığında çocuk

luğunu yaşayamadı, büyüdüğünde bazı acılarını basumaî

için yazılar yazmaya başladı. Ailesindeki bazı insanlar sûzeicannesine, “Bu çocuğu yuvaya ver, bunun babasından hay? görmedik, bundan hiç görmeyiz, bundan adam olmaz? de yerek yıllarca baskı yaptı. Yazmaya başladığında etrafındaki insanlar yazdıkhnyk

dalga geçti, alay etti. Hatta bir gün yazılarını toplayıp biz yayınevine gittiğinde, “Senin kitabın utmaz,” cevabını akb.

Ama o ne yaptı? Pes mi etti? Vaz mı geçti? İmanlara m. kulai verdi? Hayır. İçindeki sese kulak verdL Pes ezmedi, vazgeçmedı, insanları dinlemedi.

Çıkardığı kitaplar milyonlar sattı, Sadece son kitabı && tiğımiz yıl 680.000 adet sattı ve sonra o dalga geçen arka

daşları, kendisine tanıdığı îmanlar için kitaplarını imzabtuKim mi bu arkadaş? Hemen hemen her evin kitaplığındı & 3z bir kitabı olan ve şu an dînde tuttuğun kitabı yazan kip»

bendeniz Miraç Çağn Akt^ş

ü«e gelen başarısızlıklarla, kendimize oUc 01121 kaybedişimizle, çevremizdeki

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlaı

enerjimizi sömüren insanlarla, ayağından zincirlenen küçük bir fil yavrusu oluveririz çoğu zaman. Bitmiş, tükenmiş ve çaresiz hisseden insanlar, bund sonra, kendisini artık hiçbir şeyi başaramayacağına inandırır özgüveninden uzaklaşır. Tıpkı o küçük fil yavrusu gibi.

“Filler daha yavruyken, kaçmasın diye eğitmek için sağ lam bir şekilde bir direğe zincirle bağlanır. Yavru fil kaçmaya çalışır ama ne kadar çabalarsa çabalasın, yavru olduğu için

ne zinciri koparabilir ne de direği oynatabilir. Bir süre sonra

fil yavrusu büyüdükçe kaçamayacağını ve ayağındaki zincir den kurtulamayacağını kabullenir. Özgürlük kavramından gittikçe uzaklaşır ve kaybeder. özgürlük kavramını yitiren filin ayağındaki zincirler çı

karılır, yerine ince bir halatla ufak bir tahta çubuğa bağlanır. İşte, kaçması için bir firsat; ama o yerinden bir yere kıpırda maz. Fakat özgürdür, gidebilir artık ama hiçbir yere gitmez; çünkü odaklandığı ve inandığı tek şey, ayağındaki zinciri asla kıramayacağıdır. Sonra ayağındaki ip de çıkarılır. Ken disini artık şu an olduğu yere ait hisseden fil, olduğu yerin

dışına çıkamayacağını kabullenmiştir? Psikolojide buna öğrenilmiş çaresizlik deniyor. Başarısız oldun diye yeniden denemekten vazgeçme. Yo rulduğunda biraz soluklan ama asla pes etme. Ayağına zin cirler vurulduğunda bile mücadelene devam et. Denemek ten vazgeçme. Sen ayağındaki zincirlerden, karşına çıkan engellerden, başarısızlıklarından çok daha fâzlasısm. Şimdi kır o zincirle

rini, yapamam deme, sen başarırsın. Robin Sharma’nm Ferrarisini Satan Bilge kitabını okudufr^da altını çizdiğim şöyle muazzam bir cümle var:

45

Mir aç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerdir a

"Bir dağın zlrveıinde olmanın keyfini önce etekleri^

yürümeden yatıl yaşayabilirsin?’*

Elde ettiğin baharının keyfini, başarısız obnadan,

toh-.1

madan nasıl sürebilirsin? İzleyenler bilir, Chris Gardner ın hayatının anlatıldı Umudunu Kaybetmt filminde baba karakterini canlandırın Will Smith’in bir sahnede oğluna şu cümleleri söylediğini-, “Birinin tana bir şey yapamazsın demesine oin ▼erme. Hatta benim bile. Bir hayalin vana ona korunum

gerek. İntanlar bir şeyyapamaz ve tenin deyapamayacağm tflyieder. Bir fey jnpadk ittiyomn gidip onu zorla al*

Şimdi soruyorum sana, “Yapamazsın, başaramazsın, sen den bir şey olmaz,” diyenleri haklı çıkarmak mı? Yoksa içinde ki seti dinleyip, kendine inanıp mücadeleye devam etmek mı? Bana, “Başaramazsın,” diyen onca iman ben bir şeyleri başardığımda, “Zaten ben sana inanıyordum,” dedi. Sadece güldüm. Normal karşıladım; çünkü insanlar hep beyledir… Yapmaman için, başarısız olman için her şeyi yapar. Yapar sın, başarırsın, sonra gelir sana bir de pişkince, “Ben zaten

«ana inanıyordum,” der… O yüzden git, başar ve intanlara aldırma. Bu rol «nin, d*bna 8nûne .J,„|a

Muodno, n,

ofHlımw 2(Mfc 46

MıraÇ Çag" Aktaş Z Ha>’at Kaybettiğin Yerden Başlar

îk

sİ 2?

“Sabretmesini bil, vaktinden önce çiçek açmaz.” Şeyh Edebali

Kötü şeyler yaşadığını biliyorum. İnsanlara ve hayata verdiğin şeylerin karşılığını tam olarak alamadığını da bili

yorum. Hatta zaman zaman yaptığın iyiliklerin karşılığını, sırtından çıkardığın bir bıçakla aldığın bile oluyordur, anla yabiliyorum.

Üzerine basmışken sana konuyla alakalı Mehmet Akif

Ersoy’un şu sözünü hatırlatıyorum:

“Yüzsüzdür insanoğlu, kimse bilmez fendini.

Kime iyilik yaptıysan, ondan koru kendini.” “Sabır çeke çeke sabır taşına döndüm,” dediğini de du yuyorum ama senin de şunu unutmamam istiyorum: Sana yapılanların karşılığında sabretmen, yenildiğin anlamına gelmiyor. Boyun eğdiğin anlamına hiç gelmiyor. Yaşadıklarına karşı

mücadelen devam ediyor. Bu hayatta her şey anını bekliyor. Vaktinden önce ne gü ne? doğuyor ne de çiçek açıyor.

47

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ba$/a

İnsan yaşadıkları yüzünden an geliyor, “Sanırım bir dah sevemem,” diyor da, bir kalbi olduğunu unuttuğu ve his

kaldığı günlerin acısını çok severek çıkarıyor. Umutsuz, olma, senin hikâyen en güzel yazar tarafindan

yazılıyor. Bugün mutsuz olabilirsin ama hayat senin için güzel

planlar yapıyor. Sabret, vaktinden önce çiçek açmıyor…

Telaşlanma, güzel peyler yola, çıkmış,

hepsi sana geliyor.

48

Miraç Çağrı Aklaş / Hayal KaybMhftir। fa r|f.r, pv,

Kaldıramayacağın yük verilmedi Mna. Yaşadığım hiçbir acıya isyan etmedim. Mmnlınmm ağırlığı bazen beni yürüycmcyccck duruma y/tirdi ama etmedim. Çünkü şunu çok iyi biliyorum ki yaşadığım 6n<*

acı ve başıma gelen bütün sıkıntılar, bana kaldırabilmem

için gönderildi. Bugün yaşadığım acıyı kaldırabildiğim için yaşıyorum.

Siz sanıyor musunuz ki acılar bize geliyor ve biz tek taşımıza

mücadele ediyoruz? Hayır. Bize Allah yardım ediyor. Rabbimiz buyurdu ki: “Muhakkak her zorlukta bir ko laylık vardır. Sen umudunu kaybetme, Allah hem imtihan

ediyor hem de imtihanda yardım ediyor ” Her acının bir gün son bulduğuna, güçsüz hissettiğin

zamanlarda, “Atlatamam,” dediğin onca şeyin bile geçip gittiğine en büyük kanıt, geçmişin. Bazen düşebilirsin, bir

süre ayağa kalkamayabilirsin de. Sıkıntıların seni boğduğu

zamanlarda içinde bulunduğun durumu atlatamayacağını

da düşünebilirsin. Ama sonra bir bakmışsın, hepsinin üstünden aslanlar gibi gelmişsin.

Kaldıramayacağın hiçbir yük gelmez sana. Hiçbir acı öl dürmez seni ama güçlenirsin.

49

Miraç Çağrı Akta? / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

Sabahattin Ali’nin de dediği gibi; “Hiçbir acı baki değildir. Üflersin geçer. Bazılarına daha çok üflemen gerekir.”

Derdi olana ilk yazılan reçetedir, sabır.

Bakara suresi, “Allah sabredenlerle beraberdir,” diyor. Sabır deyince benim aklıma nedense sabrıyla sına nan Peygamber Hz. Eyüp gelir. Enbiyâ suresinde de şöyle

geçer Hz. Eyüp:

“Eyüp’ü de hatırla. Hani o Rabbine, ‘Şüphesiz ki ben derde uğradım, sen ise merhametlilerin en merhamedisisin,’ demiş ti. Biz de onun duasını kabul edip, kendisinde dert namına ne varsa gidermiştik Tarafımızdan bir rahmet ve kullukta bu lunanlar için de bir ibret olmak üzere, ona ailesini ve onlarla beraber bir mislini daha vermiştik” Ben başıma gelen tüm sıkıntılara karşı, “Allah’ım bana Eyüp sabrı ver,” derim.

Eyüp sabrım daha önce duymuş muydunuz? “Hz. Eyüp oldukça varlıklı ve varlıklı olduğu kadar ah laklı bir insandı. Varlık sahibi olduğu malın mülkün kibrine kapılmadan bu varlıkları Allah’ın verdiğini asla unutmazdı ve aynı zamanda sadakasını da eksik etmezdi. İmtihandı ya işte, Hz. Eyüp günlerin birinde bütün ma*, hnı ve mülkünü kaybetti. Çevresindeki insanlar bile ona kendisinden daha çok üzüldü ama o Hz. Eyüp Peygamber Her zaman, Alan da Allah, veren de,’ dedi. İmtihanı daha da

zorlaştı ve sonra evladarını da kaybetti. i

kaybeden tyüp Peygamberin yanında yalman

50

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Sabrıyla sınanan Hz. Eyüp bir de sağlığından oldu. Kal bi ve dili dışında her yeri yara bere içinde kalmıştı. Harta yaralar onu öylesine ele geçirmişti ki kimse onu tanıyama

dı.

Bu duruma geldiğinde bile yıllarca hastalığından çekme sine rağmen Rabbine bir gün olsun isyan etmedi ve O’na

şöyle yalvardı: ‘Ya Rabbi, arak hastalığım bana zarar veriyor ve kulluk vazifemi yerine getiremiyorum. Seni zikretmeden, sana iba det etmeden yaşayamam.”’

Allah duasını kabul etmiş, ayağını yere vurmasını, çıka cak olan su ile yıkandığında ve o sudan içtiğinde iyileşeceği ni bildirmiş ve boylece onu sağlığına kavuşturmuştur.

Ayrıca evladarını ve sahibi olduğu her şeyi ona iade et miştir.

Bu durum Sâd suresinde de şöyle yer alıyor:

“Biz ona gerçekten sabredid bulduk,

o ne iyi kuldu. Daima Allah’a yönelirdi.” Allah sabreden kulunu sever. Bazen sabrın da yorulacak ama sen o yorgunluğa asla teslim olmayacaksın. Seni derdiy le yoran Allah, dermanıyla dinlendirmesini de bilir. Kış biter, yaz gelir. En karanlık gece yerini güneşli bir

güne bırakır.

Sen sabretmesini bil. Başına kötü bir şey geldiğinde, acır la1111 seni boğacak dereceye getirdiğinde Allah’a şöyle seslen: Allah’ım, bana Hz. Eyüp sabrından ver…”

Allah Hz. Eyüp sabrı versin…

51

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

Zor zamanlardan geçiyorsan: “Bir zorlukla karşılaştığında sabret. Çünkü hiçbir güçlük yoktur ki arkasından kolaylık gelmesin.” Hz, Osman

Dayanacak güce ihtiyacın varsa:

“Kim sabrederse Allah ona dayanma gücü verir.

Kimseye sabırdan daha hayırlı ve daha geniş bir ikram verilmemiştir.”

Hz. Muhammed (SAV.)

Ferahlamak için bir anahtara ihtiyacın varsa:

“Sabır, ferahlığın anahtarıdır.” Hz. Mevlâna Umutsuzluğa kapıldıysan:

Ve zamanı geldiğinde Rabbin sana kalbinden bağışlayacak ve seni hoşnut kılacak.” t Duhâ’5

52

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ballar

Boşa iyilik yaptığını düşünüyorsan: “Sabret!

Çünkü Allah iyilik edenlerin mükâfatını zayi etmez.” Hûd-115

Sevgiye ihtiyacın varsa: “Allah sabredenleri sever.”

Âl-i îmrân -146

İyi şeyler ne zaman olacak diyorsan: “Tüm iyi şeyler sabırdan sonra gelir.” Hz. Mevlâna

Şifa arıyorsam

“Sabır, yaranın içinde Yaradan’ı görmektir.” Hz. Mevlâna

53

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden fj.

Kapanması gereken kapıya ayağını koymak, daha iyi bir kapının açılmasına engel olmaktır. Kapanması gereken kapıya ayağını koyma, bırak kapansın.

Allah’ın bugün sana kapattığı kapının bir nedeni var. Bunu çıkmaza girdiğin zaman kendine tekrarlayasın.

Allah seni sevmediği ve yalnız kalmanı istediği için mi kapıların yüzüne kapandığını sanırsın? Böyle düşünme. “Yalnızım deme, Rabbini incitirsin. Allah bazen bazı kapıları kapatır, evet. Bunu seni sevmediği ya da düşünmediği için değili ya yerine daha iyisini açmak için ya da seni bazı fırtınalardan

korumak için kapatır. Buna endişelenmeyesin. Her şeyin üzerine gelmeye başladığını düşündüğünde işin içinden çıkamayacağını hissettiğinde Şuarâ suresi 78 ayet su serpsin yüreğine:

O, beni yaratan ve bana doğru yolu gösterendir.

Gökyüzündeld kujlara bile rota çizen Alhh, yeryüzünde seni yolsuz bırairouz.

54

Miraç Çagrl Aktaş Z Hayat Kaybe«igin Yenden Başlar

Sevgi, hissettirince ve hissedince güzel. Herkesin birbirini sevdiği ama sevdiğini hissettirmediği bir çağ bu. Herkes birbirini çok seviyor ama davranışa yansıtmıyor.

Hissettirmedikçe ve hissetmedikçe ne önemi var ki sev menin? Ya da sevdiğini söylemenin? Bu noktada Turgut Uyar ın şu sözüne kanlamadan edemiyorum: “Gizlenen, gösterilmeyen, hissettirilmeyen sevginin zerre değeri, kıymeti yok gözümde. Bu duvar da beni çok seviyor olabilir, bilemem…” Hissettirilmeyen sevgi hayatınızda olmasın. Duygusal davranmanın anlamı yok. Zaten duygusal davranmanın bir yerden sonra insanı yormaktan başka hiçbir şey yapmadığı nı, kalbin yorulduğunda anlıyorsun. Seni seviyorum demekten önce bunu sana hissettiren ve bunun hakkını veren bir insan olsun hayatında. Kulakları

nı içi boş seni seviyorum”lara kapa. Seni gün içinde merak P arayan, gününün nasıl geçtiğine kadar önem veren, ^nın bir şeye sıkıldığında seninle birlikte çözüm arayan, untünle üzülen, mutluluğunla sevinen, sana müsait olma ğı zamanlarda bile zaman ayırabilenle devam et yoluna. &ı onla güzel ve sen çok yoruldun.

55

Miraç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettin

o

Denk gelesin sana bunu yaşatacak olana…

“Mezarlık kalabalıktır. Ve bir mezarın l^aşında vardır. Yaşlı bir adam tabuta sarılıp sarılıp, ’Seni v-vn„

seni seviyorum, sem seviyorum, diyerek ağlamaktadır. 4 ’ Jaşdan yaşlı adamın eşidir tabutta yatan. Uzun yrffaf a yastığa baş koyduğu sevgili eşi.

Yaşlı adamın çocukları ve diğer insanlar bu duruma üzülürler. Ağlayıp rahatlamasını beklerler. Fakat yaşlı adam her seferinde defalarca, ‘Seni seviyorum,’ diyerek ağlamak tadır tabuta sarılarak. Artık toprağa verme zamanı gelmiştir. Yaşlı adamı tabutun başında çocukları zor ayırırlar. Adam hâlâ, ‘Seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum,’ deinektedir. Çocuklardan en büyüğü babasına sarılır ve, ‘Babaçığım tamam artık, biliyoruz annemizi çok seviyordun. Biz de onu çok seviyorduk, fakat onu kaybettik,’ der. Yaşlı adam, ‘Beni anlamıyorsunuz. Hiçbiriniz bilmiyor. Ben onu çok se viyordum ama çok,’ der. Oğlu, ‘Biz de seviyorduk baba; fakat bir şey yapamayız,’ der. Yaşlı adamın son sözleri şunlar olur: Anlamıyorsunuz. Ben onu çok seviyordum; fakat o yaşarken bunu ona söyleyemedim. Onu ne kadar sevdiğimi ona asla söyleyemedim… ’ ”3

Sevdiğimizi hissettirmek için ya da söylemek için sevdiği miz kişinin mezara girmesi gerekmiyor oysa. Ya da sevdiği mizin değerini bir hastane koridorunda anlamak gerekmiyor. Değeri vaktinde bilmek gerekiyor.

Stefan Zweig bize şöyle sesleniyor: tarafindan sevildiğini hissetmek dü»yayı daha da güzel kılıyordu.”

56

Miraç Çagn Aklaş / Ilayal Kaybol ligin Yrnlrn IkışLıi

Kazananlar paylaşmayı bilenlerdir. Anneni hep, “Yalnız yiyvn yu İniz ölür,” derdi. Hu dîıulc

beni biraz korkutuldu anın bana çok çok bilyük mesaj ve rirdi. Kaç yaşıma gelirsem geleyim, nerede sadece kendini

düşünen, bencilliği kendine bir hayat biçimi haline gelirmiş,

paylaşmayı bilmeyen birini görsem, ona hep annemin bana söylediği bu sözü hatırlatırım. Ben ne benim olanı başkasından sakınırım ne de bende ol

mayanı başkasında gördüğümde kıskanırını. Küçükken mar ketten kendime çikolata alırken bile bir de kardeşime alınlını.

Böyle öğretildi bize. Neden bilmiyorum ama paylaşmayı ve paylaştırmayı daha çok sevdim. Olduğu halde paylaşmayan,

kendisinde olmayanı daima kıskanan ve kendisinden başka hiçbir şey düşünmeyen insanları hayatımdan bir bir temizle

dim, onları gördükçe hep kaçtım. Her şey bir yana aına ben cilliği ve paylaşmayı bilmeyen insana tahammülüm yok. Osho’nun çok sevdiğim ve aslında hepimizin hafızasına kazıması gereken şöyle bir sözü var:

“Saklamak değil, paylaşmak olsun özün.

Eleştirmek değil, çözümü göstermek olsun sözün.

Yıkmakta değil, yapmakta olsun gözün.

Saldırmak değil, sarılmaktır çözüm?* Hayatı daha güzel ve daha anlamlı kılan bir şey varsa o

• paylaşmak, paylaşmak ve bir daha paylaşmak. Paylaşma,gln her ne varsa, senin değildir.

57

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd

en

Yunus Enire sonuna kadar haklı:

“Paylaştığın şenindir, biriktirdiğin değil,” Yalnızca kendini düşünmediğinde ve paylaştıkça hayatın daha güzel olduğunu göreceksin. Sen paylaştıkça Allah’ın sana daha çok verdiğini hissedeceksin.

Bu konuda Gizlere ibret olacak ve ders çıkaracağımız Derviş Kaşıkları hikâyesinden size bahsetmeden geçemeye ceğim.

“Bir gün dervişe, ‘Sevginin sadece sözünü edenler ile onu yaşayanlar arasında ne vardır?’ diye sormuşlar.

‘Size farkı göstereyim,’ deyip, önce sevgiyi dilden kalbine indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış Gelen herkes sofraya oturmuş ve tabaklar içinde sıcacık çor balar gelmiş. Sofradakiler kaşık olmadığını fark enikleri o an softaya dervişin bir metre boyunda kaşıkları gelmiş.

Derviş softadakilere şöyle bir şart koşmuş: ‘Bu kaşıkların

ucundan tutup Öyle yiyeceksiniz.’ Sofradakiler, ‘Peki,’ deyip çorbaları içmeyi denemişler. Denemişler denemesine de, kaşıklar uzun geldiği için sıcak çorbayı sağa sola dökerek hem kendilerini yakmışlar hem de ağızlarına bir damla bile çorba götürememişler. En sonunda bakmışlar bu iş olacak gibi değil, sofradan aç kalk

mışlar. Derviş daha sonra, sevgiyi gerçekten bilenleri yeme 8C Çağırmış. Yüzleri aydınlık, sevgiyle gülümseyen insanlar raya oturmuş. Derviş softaya oturanlara yine aynı şartı şmuş. Her biri uzun kaşıkları çorbalarına daldırmış, sonra Kln nc atarak çorbalarını içirmişler. Böylece her

58

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

biri diğerini doyurmuş ve sofradan afiyetle şükrederek kalk mışlar. Derviş sevgiyi gerçekten yaşayanların farkını soranla ra şöyle seslenmiş:

‘îştel Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse o aç kalacaktır. Ve kim kardeşini dü şünür de doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaklar. Şüphesiz şunu da unutmayın: Hayat pazarında her zaman alan değil, veren kazançlıdır.’”4 Paylaşmak sevgidir ve hayat

59

Miraç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yeı-den Baş|ar

En güzel terapi yöntemi olarak: şükretmek… Biz insanoğlu, sahibi olduğumuz şeylerin daha değerini bilmeden her zaman daha fazlasını isteriz. Hep daha fazlası nı. Aman fazla olsun da eksik olmasın. Aslında elimizdekidir en değerli olan. Nefis ya işte, hep sahip olmadıklarımızda

kalır aklımız. Oysa sahip olduğumuz şeylerle daha güzeldir hayatımız ama bizde bu nankörlük olduğu sürece bunun farkına varamayız. Asıl zenginlik, dünya kadar malı olup şükretmeyi bilmeyenler değil, sahip olduklarına daima şükredenlerdir. Şimdi sahip olduğun her şeyi gözünün önüne getir ve kendine şu soruyu sor:

Ya olmasaydı? Eskiler ne güzel söylemiş:

“Aza kanaat etmeyen, çoğu hiç bulamaz.” Sen aza kanaat et, çok seni mutlaka bulur. Şükredeceği miz o kadar çok şey var ki bu hayatta.

Mesela yeni bir güne uyanmak, en çok şükretmemiz ge reken şeylerden biridir. Hayattan mı sıkıldın? Yeni bîr güne çıkamayanlar var. Kullandığın telefonu mu beğenmiyorsun? Telefonu

60

Mil

<. öğri Al-Lı / I Lıy.ıt l’./iybrj lıpj!,

ohmıvanLı» v.ıt, Fvhıl mi

ı.ı

sınıf B.l>(nı

bh ( Vİ olm.ınml.ıı v»il. Yediğin yenirle |UZM|Z

|( |n |„.

ğemucdin mi? Vlyc< rh yrnırk lnıl.ıınıiy.mlıu v.ır, (Jözlrılnhı ıvngi hoşuna gitnılyoı ımıi* < dilemeyen iırmkıı var.

Sağlığının dcğrıinl mİ bilmlyotsmı? Hayana k.dma mü

t.Hİelrd veıen ins.ıııLu v.ıı. B.ıli ne diyor I İz. Mrvl.lna:

"Sunııiii kİ bir dert mrmlc vur,

.ıcııdrlil derdi nimet nuyıudur vur.”

"Hır .’.imanlar çok zengin ama mutsuz l>lı kral varmış. Mutlu olmak için ur kadar uğraşsa da mutlu olamıyormıış.

Ülkenin en bilge kişisini huzuruna çağırtıp, ‘Nasıl mutlu olabilirim?’ diye sormuş. Bilge şöyle cevaplamış: ‘Kralım,

mutsuzluktan kurtulmak İstiyorsanız, mutlu bir adam bulup onun gömleğini giymeniz gerekir. ‘Kral, adamlarına hemen, ’Bu mıırlıı adamı bulun,’ diye emir vermiş. Ülkede aranma dık yer bırakmamışlar. Fakat mutlu birine rastlayanınmışlar.

Kimileri eşinden, kimileri yoksulluktan, kimileri de hayırsız

çocuğundan yakınıyormuş. En sonunda çaresizlik İçinde sa raya dönüş yolunda, kırık dökük bir evin önünden geçerken

içerden birinin şöyle dua ettiğini duymuşlar: ‘ lanrım, sana şükürler olsun. Sağlığım yerinde, karnım bugün de doydu, bugüne kadar rızkımı eksik etmedin. Ben

mutlu olmayayım da kim mutlu olsun?’ Sonunda mutlu birini bulduk diye kralın adamları he

men evin içine dalmışlar. Adamın gömleğini krala götürelim diyc d üşün m (işler. Fakat içeri girince bir de ne görsünler,

adanıın sırtında bir gömlek bile yokmuş.

61

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|âr

Hayat akarken insan mutluluğu arar durur. Sahip olduk lan ne kadar çok olursa olsun hep daha fazlasını isteyen sahip olduklarıyla yetinmeyen kendini mudu hisseden^ Muduluğu kendi içinde arayan ve kendinden memnun olup haline şükreden muduluğu bulacaktır.”5 Her şeyi bilmemize gerek yok. Sahip olduklarımıza şükretsek ve

onların değerini bilsek yeter aslında…

62

Beni de üzdüler oma yine de selûm verdim. Carumr» yakalar, Zfdılar, ûzîip 7*k:? çi^.Zr ama rr/z de c/TİiX! g;bi Umadık, çünkü bsu üzen; üzaevdk orJarda»

hddı olmazdık. fine de bir jekjlde Allak’m tdamm; rercZ Sonuçta herke» kendine yakyanı yapardı.

Orhun tertibi incitip kırmak Mzzyta bu onların x>runu/dj^ bizim değil. Bunu çok da benimıemeTnek lazımdı, brzdeoyie yaptık-

^u zamana kadar beni kıran kırmcden intikam almadırbir amaç çütmedîm. biri beni mi kırdı’ “Allah tonun boabtnı* dedim. bana yaratılanı yapana ffr/m olmadı, intikam zaryrf intanların ifıdır, ben Allah’a havale enim. Beni üzdüler, ben 7»^ de telam verdim. Verdiğim yalnızca telam değildi.

^•ynı zamanda vicdanımın da tadakauydL Asiah kabul enin…

thd 6249i kişilere hlli k® ^^danmnm tartaIr-tttdtr* Hz, Mcviina

63

vutbüiyonauue

Miraç Çağrı Aklaş / Hayal. Kaybettiğin Yerderı p..

“Dünü toprağa gömmüyoruz

ama yarınlar çiçek açsın diye bekliyoruz.”

Dünü düşündüğün sürece bugünden keyif almayı bek leme. Dünü geri getiremezsin ama bugününü yaşayabilirsin.

Yaşanıp biten şeylerin arkasından sızlandığın ve kendini yıprattığın yetmedi mi?

Neden dünü toprağa gömmek yerine kendini düne gö mersin ki? Yoksa yarınlar çiçek açsın mı istemezsin? Sen yaşaman gereken acıyı yaşadın. Vermen gereken sınavı tek başına verdin. Yaşanan yaşan dı, biten bitti, giden gitti. Sürekli arkana bakarak, geçmişinin seni savurup durmasına bir son ver artık. Arkana bakmayı de ğil, daima önüne bakmayı alışkanlık haline getir. Biliyorum, kolay değil bir kenara bırakmak yaşadığın haksızlıkları ve ilik lerine kadar hissettiğin acıları; ama değmeyecek insanları ve olayları düşünüp durarak da yaşayamazsın bu hayatı. Her ne olursa olsun, daima önüne bakarak at adımlar’ eninle gelmek isteyen bırak gelsin, gelmek istemeyen^ göster kapıyı.

64

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Dünü düşünerek değil, bugününe sarılarak yaşa hayatını.

Hayat bir derstir ve en zeki öğrenci, geçmişinden ders alan kişidir.

“Bir gün lisedeki bir öğretmen okuldaki laboratuvara elinde bir şişe sütle gelir. Süt şişesini herkesin görebileceği yere, masanın tam köşesine koyar, öğrenciler süte bakıp

dersle ne tür bir ilgisi olduğunu merak ederler. Tam o esna da öğretmen birden eliyle hızla ittiği süt dolu şişeyi lavaboya düşürür, şişenin parçalanması üzerine bağırır: ‘Dökülen sü tün arkasından ağlamayın!’ Bütün öğrencileri geriye kalanları görmeleri için tek tek lavaboya baktırır ve aynen şunları söyler: ‘İyi bakın; çünkü bu dersi hayatınızın sonuna dek hatırlamanızı istiyorum. O süt gitti. Lavabodan aşağı gitti, gördünüz. Dünyadaki hiçbir yaygara ve telaş, sütün bir damlasını bile geri getirmeyecek. Biraz dikkat edilseydi kurtarılabilirdi. Ama artık çok geç. Yapabileceğiniz tek şey, onu unutup bir sonraki deneye geç mektir.’”6 Bazı insanlar gitti, bazı olaylar yaşandı ve bitti. Şimdi küllerinden yeniden doğma vakti.

65

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettirin Yer don

Bakma, gör. Dinleme, anla. Ben her zaman bakmak ile görmek arasında ve dinlemek ile anlamak anısında bir bark olduğunu düşünenlerdenim.

/Ulah göz sağlığımıza zeval vermediği sürece hepimiz gö2Q. nıüzün alabildiğine gayrı net bir şekilde bakabiliriz değil nıi? Ama ne yazık ki göremeyiz. Kulağımız her şeyi duyar ama anlayamayız. Görmek ve anlamak küpten gelen bir eylemdir. Bunu Farkındahğı olan insanlar yapabilir. Anlaşılmak in

sanın en temel ihtiyacıdır aslında. Sakın kimseyi ve hiçbir şeyi dışarıdan gördüğün kadarıy

la yargılama, ilk Önce anla. Daha önce de söylediğim gibi, insanın özü neyse gördü ğü de odur. Yani bir başka deyişle, neyi düşünürsek ona dö

nüşürüz aslında. “Hindistan’da oldukça yüksek bir dağın tepesine bin ay nalı bir tapmak yapılmıştı. Günlerden birinde bir köpek bu dağa tırmandı ve bin aynalı bu tapınağa girdi. Tapmağın bin aynalı salonuna geçtiğinde bin tane köpek gördü. Hemen korktu, tüylerini kabartarak kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırdı. Hırlamaya başlayarak dişlerini gösterdi.

Gördüğü bin köpek de tüylerini dikip kuyrukları nı bacaklarının arasına aldı. Onlar da hırlayarak dişlerini

66

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden (>y>|ar

gösterdiler. Köpek iyice korkup paniğe kapıldı ve tapınak tan kaçtı. Tapınaktan kaçan bu köpek, o andan sonra bütün dünyanın tehlikeli ve korkunç köpeklerle dolu olduğuna

inandırdı kendini. Bir süre sonra başka bir köpek tırmandı dağa ve o da bin

aynalı tapınağa girdi. O da bin aynalı salona geçtiğinde bin tane köpekle kar

şılaştı. Çok sevindi, kuyruğunu salladı ve neşeyle oradan oraya zıplamaya başladı. Diğer köpekleri oynamaya çağırdı.

Bin köpek de kuyruğunu salladı ve neşeyle oradan oraya zıplayarak onu oyuna çağırdılar. Bu köpek de tapınaktan çıktığında tüm dünyanın dost ve sevecen köpeklerle dolu olduğuna inanıyordu.”7

İnsan neyi düşünürse her zaman onu görür. O yüzden içimiz güzel olsun.

Güzel düşünelim, güzel görelim.

67

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

8a$lar

Bazı insanların kalitesizliği senin suçun değil. Yaşanan şeyler için kendini suçlamayı bırak. Kendini suç layarak bir yere varamazsın. Kendine kızmak yerine hatala rından ders çıkarmalısın.

Sen üzerine düşeni yaptın. İyi niyetle gittiğin insanların senin için hayal kırıklığı olması, seni hiçe sayması senin su çun değil. Herkes kendine yakışanı yaptı, tüm mesele bu.

Sen verdiğin değeri ve sevgini gösterdin. Aynı şeyi karşı dan da bekledin ama gelmedi. Gandi’nin de dediği gibi: “Korkaklar sevgisini gösteremez, o cesurların işidir.”

Sen sevgini göstererek cesaretini gösterdin, onlar kaçarak korkaklığını gösterdi.

Şimdi silkelen ve kendine gel. Hatalarında kendine kı zarak değil, onlardan ders alarak yoluna devam et. Şunu da

unutma: Sen değil, onlar seni kaybetti. Sea bililerini kaybetmedin.

Ucuz insanlara pahalı geldin, hepsi bu. 68

Miraç Çağn Aktaş / Hayal Kaybettiğin Yerden Başlar

Aynı acıdan bakmadıktan sonra, aynı açıdan baksak ne fayda? Yanında olduğunu hissettirmek için söylenen klasik bir tesellidir: “Seni anlıyorum.”

Yanımda olduğunu hissettirmek için işittiğim “seni anlıyorum”ların artık yaralarımı sarmadığı bir noktadayım şah sen.

Bana biri, “Seni anlıyorum,” dediğinde ona sadece şu so ruyu soruyorum: “Aynısını yaşadın mı?” Benim yaşadığım şeyi yaşamayan bir insanın beni anlayacağını düşünmüyo rum. Artık kendimi, benim yaşadığım bir acıyı ya da bir ola yı yaşamayan birinin, seni anlıyorum tesellisine bırakmıyo rum. Herkes benim yaşadığımı yaşamak zorunda mı? Tabii kl hayır. Sadece Farabi’nin de dediği gibi: wHer kalp kendi hüznünü kavrar. Anlaşılmayı beklemeyin,” düşüncesini savunuyorum. İnsanı gerçekten anlayacak olan kişi, kendi siyle aynı acılara ortak olmuş kişidir.

Yani aynı acıları yaşamış olandır. Gerisi züğürt tesellisi. Boşuna dememiş Nasreddin Hoca: Bana ağaçtan düşeni getirin…”

69

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

Başlar

Nasreddin Hoca bir gün çıktığı ağaçtan düşmüş ve of|. yıp puflamış. Yanına gelenler, hocaya, “Azıcık sabırlı ol hoca, sanki nc

olmuş da bu kadar nazlanırsın,” demiş.

Hoca yanına gelenlere şöyle sormuş:

“Siz hiç ağaçtan düştünüz mü?” Hepsi bir ağızdan, “Hayır,” demiş.

Nasreddin Hoca da aynen şöyle cevaplamış:

“öyleyse bana ağaçtan düşeni getirin. Benim halimden yalnızca o anlar…”

Bakmayın insanların sizi anlıyormuş gibi yapmalarına. Hepsi yanınızda olduğunu hissettirmek için yalnızca

anlıyormuş gibi yapıyor. Yani birinden “seni anlıyorum” cümlesini işittiğinizde bile tek başınasınız. Doğanın kanu

nu bu, sizi anlayacak olan, sizinle aynı acıları tatmış olan

insanlardır. Bizimle aynı şeyleri yaşamamış ve bize seni anlıyorum diyen insanlara William Shakespeare’in, “Hissedemediğin

bir şeyi anlayamazsın,” sözünü hatırlatmanın vakti gelmiştir belki de.

Ne de güzel söylemiş Mevlâna:

Garibin hikâyesini dinlemek için yine bir garip kulağı gerek.”

70

Miraç Çafln Aklaş / Hayat Kaybettirin Yerdir. p-

“Satın alınamayan şeyleri severim ben.

Deniz gibi, gökyüzü gibi, ay ve güneş gibi ve sevgi gibi.”

Sabahattin Ali Canlarım, güzel şeylerin olması ve güzel şeyler düşünme miz için beklediğimiz doğru zaman var ya, evet o işte, gele miyor ne yazık ki. İşi çıkmış. Yoksa gelecekti yani. © Günlerce, hatta aylarca, hatta ve hatta yıllarca yapmak is tediğimiz şeyleri yanlış zaman kavramına teslim ettik. Olan yalnızca hayatımızdan boşa akıp giden günlere oldu.

Bundan bir yıl önceki hayatını düşün, geçen sene erte lediğin ve zamanı değil dediğin şeylerin hangisini bu sene yaptın?

Muhtemelen şimdi de aynı şeyi düşünüyorsundur. Bir zamanlar ben de olumlu düşünmeyi ve yapmak iste diğim şeyleri erteliyordum, inkâr etmiyorum. Yanlış zama-

n,n vc kısıtlı imkânların bahanesine sığındığım çok olmuş tu* Sonuç? Koca bir hiç. Ellerim bomboş. Ertelediğim her benden daha çok uzaklaşmıştı. Zamanı değil dediğim ne varsa, tam zamanıymış aslında. İmkânlar kısıdı diye kaçtıkarıma elimdeki imkânlarla yaklaşmaya çalışmamışım. Asnda ben ellerimin arasından kaçırmışım; ama geç »nadim çünkü hâlâ hayattayım.

71

Miraç çagn Akta; / Hayat Kaybettir, yerden B

Balın, doğru zaman diye bir şey yok. $u an Vjf en doğru zaman şu an. İmkânlar zaten hiçbir •

?J!’4 *

t*!»/».’/»!/

Sen elindeki imkânlarla kendine imkân yaraıacakim Yanlış zaman diye biı şey yok, harekete geçmeyen 5cn Kısıdı imkân diye bir şey yok, elindeki imkânı kullara

yan sen var. Kötü hayat yok, güzel düşünmeyen sen var.

Paulo Coclho’nun Sinyaa kitabında bizi hayallerimize koşturacak şöyle bir cümle geçiyor:

“Ben ne geçmişte, ne de gelecekte yaşıyorum. Benim yalnızca şimdim var ve beni sadece o ilgilendirir. Her zaman şimdide yaşamayı başarabilirsen mudu bir insan olursun?’”İki yaşlı hasta yeni hastane odasına alınırlar. İki hastanın da durumu ciddidir. İkisi de yatalaktır. Hastalardan biri pençe*

re kenarında, diğeri ise pencere görmeyen tarafta yatmaktadır. Pencereden uzak hasta hiç konuşmaz. Gözleri kördür vc ağır

bir akciğer rahatsızlığı yaşamaktadır. Pencere kenarındaki hasta pek çok denemeden sonra diğer hastayı konuşturmayı başarır. Hastalar önce ailelerinden ve çocuklarından bahsederler.

Pencere taralındaki lıastanın sohbeti sayesinde o karamsar

hali gitmiş ve huzurlu hissetmektedir diğer hasta. Pencere kenarındaki hasta hemşireden perdeyi vc pencereyi açması

nı, bir de kendisinin pencereyi görecek şekilde yatakta otur tulmasını ister. Hemşire sadece bir saat izin verilebileceğin* söyler.

72

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Pencere kenarındaki hasta her gün bir saat boyunca diğer hastaya pencereden gördüğü güzellikleri anlatır. ‘Allah’ım,’ der, ‘harika bir doğa ve ağaçlar. İlerideki gölü görebiliyorum

bile. Harika büyük bir göl ve park var. İnanır mısın, pek çok

öıdek geçiyor ve hava o kadar güzel ki.’

Diğer hasta onu mutlulukla dinler. Her gün harika bir manzara ve olaylar anlatır pencerede

ki hasta diğer hastaya. Diğer hasta o bir saatlik pencere anın» mudulukla bekler. Bir gün hemşire kontrol için geldiğinde, pencere tarafındaki hastanın huzur içinde vefat ettiğini gö rür. Diğer kör hastanın yanına yeni bir hasta gelir ve konuş maya başlarlar. Kör olan hasta yeni hastaya sorar ‘Çok şanslısın, penceredeki harika manzarayı görüyor musun?’ ‘Ne manzarası dostum, sadece büyük bir duvara bakıyor bu pencere.’”8 “Hayat bize harika manzaralı bir pencere vermeyebilir; ama bize harika bir zekâ ve hayal gücü vermiştir. İnsanları mudu edersen mudu yaşarsın, unutma. Sadece kendi mut luluğun için çalışırsan negatif duygular seni bırakmaz. Eğer mudu olmak istiyorsan paranın satın alamayacağı şeyleri

saymaya başla. Gülümse! En önemlisi, sana verilen hediyeyi doğru harca. Şimdi, sana verilmiş en güzel an ve hediyedir, tadını çıkar ve hiçbir basit olay için şu anı mahvetme. Konuyu en güzel George Herbert özetlemiş aslında:

^ekleme; asla doğru zaman gelmeyecek! 11

yerden başla, ^er imkânı kullan. edikçe daha İyi İmkânlar çıkarak.”

73

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd en Başla,.

“Kaybetmekten korktuğun insanlar seni kaybetmekten korkmuyor.” Etrafına şöyle bir bak; mutlu musun, mutsuz musun bunu kim önemsiyor? Kim merak ediyor? En son kim anladı seni? En üzgün olduğun, en çok canının yandığı anda kim gerçekten yanında olduğunu hissettirdi sana? İyi düşün; ya nında olduğunu zannettiğin insanların sadece sözde yanında olduğunu fark edeceksin.

Birileri mutlu olsun diye didinip duruyorsun. Üstüne,

önceliği olmadığını bildiğin halde bazı insanları önceliğin yapıyorsun. Yetmiyormuş gibi bir de onları kaybetmekten korkuyorsun. Bana sorarsan çok yanlış yapıyorsun. Seni göz den çıkarmış insanlar için her şeyi göze almaktan yorulma dın mı? Sadece kendisini düşünen insanlar uğruna kendini değersizleştirmekten sıkılmadın mı?

Sen insanları kaybetmekten korkuyorsun ama kimse seni kaybetmekten korkmuyor. Bu gerçeği ne yazık ki göremi’ yorsun. Kendine yanlışı da ram olarak burada yapıyorsun.

74

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Ama artık gözlerini açıyorsun, önceliği olmadığın insan lara o değerli vaktini harcamıyorsun. Seni gözden çıkarmış insanlar için her şeyi göze almıyorsun. Seni kaybetmekten bir

an olsun korkmayan kimseyi kaybetmekten korkmuyorsun. Hatta ve hatta kaybetmekten korktuğun ne varsa şu da

kikadan itibaren özgür bırakıyorsun. Uğruna üzüldüğün in

sanlar, senin üzgün olmanı umursamıyor. Artık sen de umursamıyorsun.

Kaybetmemek için uğraşmak yerine,

kaybetmekten korktuğun her şeyi jyygftr bırakıyorsun.

75

Miraç Çagn Aktaş Z Hayat Kaybettlglr’ ‘’ferrlr;rı l’ <,

Kaybetmek güzeldir, kazanma öğretir. „ kendini kazanırsan kaybetmek güzeldir. Kaybettiğinde kendin . Kaybedeceksin öyle kuru kuruya kaybetmeyecek y°~ ama kazanmasını da bileceksin.

|nsınlar ve

n öyle bir ayaga

Kaybettim deyip bir köşeye çe

hayat senden neleri al ysa> naşı almasını da bileJkacaksın ki senden alman her şeyi gen

mak için çabalamadığında ^ni yenmesine fit* oluyorsun. Hayatın da insanların da sen ye tanımıyorsun. Her şey üst üste gelmiş olabilir.

.

da olabilir5111silkele^’

Ama sen kendini çok iyi tanıyo51111, nsanlardan ve sun. Kaybettiğin ne varsa, seni düşüren yenilgi lardan intikamını ayağa kalkarak ıy® hak eden bir insan değilsin, bunu da ço

76

biliyorsun*

p4iraç C->grl Aklaş / Hayal Kaybet ligin Yerden Başlar

Anlamayana anlatmak da bir tür kanser çeşididir. Hz. Mevlâna’nın çok sevdiğim bir sözü vardır:

“Sen ne söylersen söyle,

söylediğin karşındakinin anladığı kadardır.” Bir diğer deyişle de anlamadığı kadardır.

Anlamak isteyenin sessizliğimden bile anlayabileceği bu hayatta, kendimi anlatmak için dilimde bitirdiğim tüyün haddi hesabı yok. Eskiden kendimi anlatmak için boğaz patlattığım o gün ler, hiç de özlemiyorum sizi, özlemeye niyetim de yok. İn

sanın kendisine yaptığı en büyük işkence, anlamayana an latmaya çalışmaktır. Zamanında kendime bu işkenceyi ben de yaptım.

Keşke diyorum bazen, keşke zamanı geri alabilme şansım olsaydı da geçmişe dönüp beni anlamayana bırakın kendimi anlatmaya çalışmayı, yüzlerine bakmazdım. Bazen oluyor işte böyle. Yaşamadan göremiyorsun hiçbir şeyi. Gördüğün

de belki bir şey anlam ifade etmiyormuş gibi geliyor ama o noktada bir nebze daha olgunlaşıyorsun. Bu noktada Uğur Gökbulut’un şu cümlesine katılmamak elde değil;

77

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden H,r

“Yeri geldiğinde gülüp geçmeyi öğren. £af anlamayana laf anlatmaktan,

bir şeyleri değiştirmek için çırpınmaktan

ve «»«anlıktan nasibini alamamışlarla uğraşmaktan daha az yorar seni.”

Bunu uyguladığımdan beri yorulmuyorum. Susuyorum ve uzaklaşıyorum. Bu durumda kendilerini haklı zannede ceklerini de adım gibi biliyorum ama ben yine de bunu göze alıyorum; varsın onlar kendilerini haklı zannetsin.

Ben artık anlamayana anlatmıyorum. Bu noktada Dostoyevski’nin şu sözüne kulak veriyorum: “Sırf kalp kırmamak» kendime yakışanı yapmak için cevap vermediğim herkes,

kendini haklı zannetti.”

Miraç Çâ2n Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Her şeyin sorumlusu benim. Şöyle bir düşünüyorum da kimse beni üzmemiş. Kimse bana kendimi değersiz hissettirmemiş.

Bana kendimi değersiz hissettiren, beni üzen ve inciten hiç kimseye kızmıyorum.

Kızamıyorum. İstemediğim zaman hayatımın bir sani yesinde bile bulunmayacak insanları hayatıma alıp onların

beni üzmesine ben izin verdim. Onların hiçbir suçu yok.

Tavizi veren bendim. Onlar da bu fırsatı iyi değerlendirdi. Suiistimal edildi iyi niyetim. Hiç kimse bana zarar ver medi. Karşıma çıkan herkesi kendim gibi zannederek, düş

tüğünde ilk koşan olarak, değer görmediğim insanlara değer vererek, bazı insanların kendisine yapılsa asla affetmeyeceği şeyleri bana yapıldığında affederek, bana kötülükle gelene iyi niyede giderek ben kendime zarar verdim.

Ama siz öylesiniz diye ben de Öyle olmak zorunda değilim.

Üzüldüm mü? Evet. tndfidim mi? Evet. Fakat bütün bunlar yüzünden kendimi silecek de değilim.

Beni kimse üzmedi, her şeye ben izin verdim. Bunu ka hallendim, her şeyin sorumlusu benim. Bu noktada Eleanor Roosevelt’e sonuna kadar hak ve

«iç kimse siz izin vermedikçe

«kjetsiz hisscttİremez.”

79

Miraç C^nAktaŞ

/ Hayat Kaybettiğin Yerden

Biz bazılarını fazla abarttık. Yalnızca bizim istediğimiz sürece hayatımızda var olacak

insanlar için yıprattık kendimizi.

Şu gaçe& çok çabuk unuttuk mesela: Vazgeçilmez tavıtkr sergileyen, bu dünyanın kendi etrafında döndüğünü düfünen

ve nmız; biz istersek varlar, istemediğimiz sÇMİ

karlar basitti aslında. Hak etmeyen de layık olmadıkları yere koymakta Û&tÜ

Evet büyüttük, hem de onlan göl dönüştürdük. Peki ya sonra?

ken, aslında kendimizi küçülttük Asla Geç oldu ama şu acı

vazgeçilmez değilmiş, Onları parlattıkça kendimizi^! Şimdi Can YüceTin şu söz

Miraç Çağrı Artaş / Ha/at Ka/te^jg-r ferden Basıar

Vaktin değil, gönlün yok. Gönlün olsa da gayretin yok. Uzun bir «üre kabuğuna çekilip, iyice kendini dinledik ten sonra insan hayatında kendisini anlayacağı birini istiyor.

$C«inesİni demiyorum bakın, anlamasını diyorum.

lamadığın MU sevemezsin. Anlaşılmadığın bir insandan da sevgi

haliyle. Zihninde anlayış duygusu barınmayan Fisen hayatımda babamla hiç dertleşmedim. Bu sevgisizlik, bana yanlış kararlar aldırttı.

anlayıştan daha çok önem veriyordum

mantığın, duygularının önüne geçiyor ya

Aklığı birini istiyor insan hayatında.

i, yanında olduğunu hissetor. kuruttuğum gibi, yine elimbfr olayı paylaşmak istiyorum.

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerderı p

Her okuduğumda bana derinden iç çektiren bir $öz

“İnsan anladığı ve anlaşıldığı insanda çiçek açar? Anlamak ve anlaşılmak istediğim zamanların birinde b riyle tanıştım. Bu kişi akı yedi ay önce ilişkisi bitmiş, fe. zamana kadar en güzel duygularını binlerinde harcamış Ve

artık hayatını biraz da rölantide yaşayan biriydi. Anlamaya, anlaşılmaya, sevmeye ve aşka oldukça uzak,

hayatını sadece akışına bırakmış bir insandı. Aynı şehirde olmamıza rağmen görüşemiyorduk bile çünkü vakti olma

dığını söylüyordu. Abartmıyorum, buluşma sayımız bir elin

parmağını geçmemiştir. Bir süre belirsiz kaldık. Eskisi gibi

kendimi sevdirmeye çalışmadım. Çünkü artık ben, kendimi birilerine zorla sevdirmek için uğraşma defterini kapattığım noktadayım. Zaten kendimi zorla sevdirmeye de çalışmadım. Fakat ilk başlarda istiyor

gibi davranıp sonra geri adım atmasına anlam verememiş tim. Bir süre belirsiz kaldı muhabbet. Ben de ilk zamanlar daki gibi adım attığım halimle gitmiyordum, o zaten bana hiç gelmemişti. Hayatta tahammül edemediğim ve beni ger çekten yoran tek şeydi belirsizlik. Daha fazla bu belirsizliğin içinde kalmak istemediğim için yüz yüze görüşüp konuşalım

dedim. Sanki günler bana yirmi dört saat, ona on beş saat miş gibi bana yine müsait olmadığını ve vakti olmadığa söyledi. Tam da o noktada Bob Marley bana seslendi.

“Senin için mücadele etmeyen insan, sadece gitmeni bekliyordun” Ben de gittim. Ne o Leyla’ydı ne de ben Mecnun. & hikâye de böylelikle burada başlamadan bitmişti benim Ç1

Şaşırdık mı? Tabii ki hayır.

82

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Bir gün şans eseri arkadaşımla gittiğimiz bir kafedc bilin bakalım kimi gördüm? Bana sürekli vaktinin olmadığını, müsait olmadığını söy

leyen onu gördüm. Hem de biriyle.

Arkadaşım da fark etti, “İstersen başka bir yere geçelim,” dedi ama, “Yok, sorun değil, oturalım,” dedim. O beni gör medi ama ben onu gayet iyi görebiliyordum.

Gayet mutluydu, karşısındakine de gayet yakın davranı yordu. Sonra arkadaşıma dönüp dedim ki: “Uğur, vaktim yok diye bir şey yok kardeşim, gönlüm yok diye bir şey var.

Gönlüm olsa da gayretim yok diye bir şey var,” dedim ve kim söylemiş bilmiyorum ama o çok sevdiğim o sözü ekledim:

“Çalı bile itmiyor kendisine sığınan kuşu,

denk geldiğimiz şu kalplere bak.” Vaktim yok bahanesine saklanan hiç kimsenin hayatında

dış kapının mandalını oynamayın. Birinin hayatında zama

nına ortak olmak için boş zamanının gelmesini de bekleme yin. Sevmek, değer vermek zaman yaratmaktır, boş zaman

ları doldurmak değil. Birileri bunu bir türlü anlayamadı. İsteyen istediğine öyle bir vakit yaratıyor ki, size kaktüs olup başkalarına lunapark °lan insanlar var bu hayatta, uzak olsun.

Kendimizi avutmaya gerek yok. Herkesin vakti var. Sade ce, ilgilendiği biz değiliz. Oysa biz, istenmediğimiz yerde kalacak kadar gurursuz 41 değiliz. Onlar da vazgeçilmez değil. Bunu onlara hisset-

tirdiysek, vazgeçmesini de biliriz.

83

Miraç ÇağnAktaŞ/Hayat Kaybettiğ|nYer ’şlar

Görüşmeyi kestikten bir ay sonra ben h Covid-19 hastalığına yakalandı. Bunu mesaj atmış. Mesajda aynen şöyle yWyordu

, Y’»i ‘S’n<ie

“Hastalanmışsın, şimdi gördüm. Umarım iyisind- ,

ihtiyacın olursa ne zaman istersen ara. Sen güçlü bh’a^’ her !<y gibi bunu da atlatacaksın” " a^"ns<ı, Bu mesaja cevap olarak ne yazılırdı? Tabii ki h- kCevap bile vermedim. lr

Şimdi diyeceksiniz ki, kinci misin? Asla. Ben ayaktayken hasta değilken, üstelik ona görüşelim derken gelmeyen ins^’ hatta cevap bile vermeyen insan, ben hastalandığında neden gelsin ki? Ben anlamıyorum bu kafayı, anlayamıyorum.

İlla ölmemiz gerekiyor sanırım değer görmek için. Ya da hastalanmamız. Garip.

Güle oynaya elindekini kaybettikten sonra dökülen gözyaşı, timsah gözyaşlarıdır bana göre. Sonradan bilinen kıymetin, sonradan başa gelen aklın, gururdan dolayı açıl mayan telefonlar ve bütün bunlar bana Livancli’nin mezar taşıma bile yazdırmayı düşündüğüm şu sözünü hatırlatır. Bu cümle anlayana çok şey anlatır: “Sağ olsam gelmez idin,

öldüm yasa mı geldin?”’

Söz vc Müzik; Zülfü Livxnclit "Nefesim Nefesine •

84

M,raf Çagn Aktaş 7 HlaX;lt Kaybettiğin Yerden Başlar

Sen kimsenin alternatifi değilsin. Canları isteyince gelecekler, canları isteyince gidecekler, seni ikinci plana atacaklar, başkaları söz konusu olduğunda öncelik verecekler ve sonra kimseleri kalmayınca sana geri dönecekler, sen de kabul edeceksin, öyle mi?

Şunu bir anla anık: Sen ne kimsenin boş vaktini doldura cağı, ne ikinci üçüncü plana atacağı, ne kimsenin yalnızca is tediği zaman arayıp soracağı, ne de kimsesi kalmayınca geri döneceği insansın. Sen kimsenin alternatifi değilsin. Hz. Mevlâna’nın dediği gibi: “Kendini küçük görmeyi bırak, sen yürüyen evrensin.” Artık kimsenin sana istediğinde gelip gitmesine, canı is tediğinde arayıp sormasına izin vermeyeceksin. Çünkü sen değerlisin. Enerjini ne istediğini bilmeyen bencil insanlar için tüketmeyeceksin. Mesela önceliği olmadığın insanlar için asla üzülmeye ceksin. Seni kim ne kadar önemsiyor ve sana kim ne kadar değer veriyorsa, sen de o kadar önemseyip değer vereceksin. Hzlası yok. Ederinden fâzla değer vermek de israftır, duy gularını israf etmeyeceksin. Mucizeyi insanlarda arama, asıl

mucize sensin. Hayatta her şey ol5 ^kat birilcrinin alternatifi asla olma.” T. S. Eliot

85

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden R-. G^yl?ir

gerçekten size ait olan, özgür bıraktığınızda da sizi sever. önceden hayatıma birini aldığımda, ya ona alıştığımda

bir gün giderse diye korka korka sevdiğim günler vardı. Me

ğer ne yersizmiş o korkular. Gitmek isteyen, sen korksan da gidiyormuş. Ne kadar alışırsan alış, ne kadar güzel seversen sev, insanlar hak edeni değil, layığını seviyormuş. Kaybet mekten korkacak kadar çok sevmek de yetmiyormuş ve in san yalnızca kendini yoruyormuş. Bir zamanlar kaybetmek ten korkarak çok seven bir kalp, gün geliyor kaybetmekten korkarak sevdiğini özgür de bırakabiliyormuş. Şimdi ben de kaybetmekten korktuğum ne varsa özgür bırakıyorum.

Gitmeyi de kalmayı da ona bırakıyorum. Eskidendi o gitmek isteyenin önünde durmalarım, gitmemesi için ikna etmeye çalışmalarım. Bundan sonra ısrar yok, keyfi bilir di yorum. Sırf değer verdiğim için hatalarını ve yanlışlarını ainan aldığım insanlar vardı. Çok sonradan anladım ki; sevildiği1 hisseden insanın nankörlüğüyle uğraşmak çok zor.

Ben kendisini vazgeçilmez sanan insanlarla artık uğraş

mıyorum.

nceden kaybetmekten korktuğuma unaı^a sankrdım, şimdi özgür bırakıyorum onu 86

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Siz değiştik sanıyorsunuz ama biz hak ettiğiniz gibi davranıyoruz. Freud diyor ki: “İnsanlar sizi eskisi gibi kullanamadıklarında, değiştiğinizi söylerler.”

Eskiden değer verip sevdiğim birtakım insanlar, öyle alışmış ki dedikleri her şeyi yapmama, her şeylerini onay lamama. Bir yerden sonra baktım ki sevgim ve iyiliğim sui istimal ediliyor, anlamsızlaştırılıyor. Ben de onların istediği gibi değil, olmam gerektiği gibi olma kararı aldım. Birtakım insanları sevip sayıyoruz diye onların da tepemize çıkmasına müsaade edecek değiliz artık. Bırakalım şu yara aldığımızda insanları suçlamayı, onlara bıçağı veren biziz. Sevmenin, değer vermenin, iyiliğin karşıbğı bu olmamalı. Nedense beni eskisi gibi kullanamayan insanların ağzın dan her zaman şu cümleyi duymam hiç şaşmadı:

Sen çok değiştin…” 87

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd

en ^lar Fakat canım, ben değişmedim. Hak ettiğin dum. Sen fark etmedin.

k1 kiri 0|.

Beni eskisi gibi kullanamayan da, “Değiştin” d artık bu devri sona erdirdim. ’ ^Or Değiştiğimi düşünerek hayatımda olmayacak kim kapıyı gösterdim. Varsa Ben olmadan da yapabilecek insanların yokluğundan da ben bir şey kaybetmezdim.

Ben artık bunu bazı insanlara söylemekten çekinmedi ğim bir evredeyim:

Siz beni değiştim bilin, ben artık hak ettiğiniz gibiyim.

88

f-^iraç Çağr» Akteş / Ha/at Ka/oett’^n Yerden Baslar

“Kendinden sağlam duvar bulamazsın’’ Bugünlerde sırtımı yasladığım, “Kuş konduğu dalın kırılmasından korkmaz; çünkü güvendiği dal değil, kendi kanatlarıdır,” cümlesi bana o kadar güç veriyor ki, başıma bir şey geldiğinde, yanımda olduğunu sandıklanma değil, kendi kanatlanma olan güvenimi artınyor. Kanatları ma iyi bakmam gerektiğinin önemine değiniyor. Tutunduğun dal bir gün mutlaka kırılır ama kanatlanna iyi bakmazsan büyük sıkıntılar yaşarsın. Her şeyden önce kendi kanadarına iyi bak. Dal bir gün kırıldığında seni ayak ta tutacak olan yine kendi kanatlarındır. Yani başına bir şey geldiğinde yanındakilerden değil, kendinden medet um. Sevilmediğini hissettiğinde kendini sev. Yalnız hissettiğinde kendini, kendinle vakit geçirmeyi yalnızlık sanmayacağın şekilde yetiştirmeye çalış.

Değersiz hissettiğin zaman kendine yatırımlar yap ve kendini şımart, yani kendine değer ver. Her şeyden önce senin için hayatında en önemli şey ilk önce kendin olmalı. Ne demişler, aönce can, sonra canan…” Kendinizi sev mezseniz kimsenin sizi sevmesini beklemeyin. Kendinize de&cr vermezseniz başka hayatlarda değer görmeyi beklemeyin. Ve kendi kanarlarınıza iyi bakmazsanız bir gün dal kırıl âğında yanınızda bitilerini arar, bulamaz ve kendinizi yerde bursunuz.

89

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd

Hayatının merkezine başkalarını değil, kend’ Kime gidersen git, hangi duvara yaslanırsan ya$lan dinden sağlam duvar bulamazsın bu hayatta. Neden ° Çünkü insan yalnızca kendisinden emindir. Güven her şey, herkes yine de biraz şüphe barındırır, insanın ,. . , . , , . —“uı tanı Q kadar yanmıştır ki, herkesin kendisini bir gün yarım bıraka cağını sanır. Aslında haklıdır. Başımıza kötü bir şey geldiğin de binlerine sığınmak isteriz. Binlerinin yanımızda olduğu nu hissetmek isteriz; çünkü insan en kötü anında tutacak bir el, sarılacak bir beden arar ama genellikle bulamaz. Bulanlar da bu dünyanın en zengin insanlarıdır. Bana soracak olursa nız insan kendini, bir gün herkesin gideceği ve düştüğünde kendisine yine el uzatacak kişinin kendisi olacağı şekilde yeMesela kendisini daha çok sevmeli; çünkü sevgisiz kaldı

ğında yine en çok sevgiyi kendi kendine verecek. Geçenlerde şöyle bir cümleye denk gelmiştim: Her tuğ ladan duvar olmuyor, yaslanınca anlarsın.” Düştüğün zaman seni, yanında olduğunu sandığın insanlar değil, yine a} ağa sen kaldıracaksın. Hatta bazen öyle sert düşeceksin ki yan da olduğunu sandıklarının aslında yanında olmadı ar

üzülmeye fırsatın bile olmayacak; çünkü bir an önce kalkman gerekecek ve ayağa kalkmak için mücade e sin. İnsanlara değil, kendine güveneceksin. Konduğ kırılması korkutmasın seni. Senin kanatların var. Başına bir şey geldiğinde ya da kapını acılar

bütün bunları atlatmak için bir başkasına i

Kendine ihtiyacın var. Yalnızca kendine..*

X

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Kendine daha sıkı sarılmana, kendini daha çok sevmene ihtiyacın var. Bir şey olduğunda birilerine sığınma isteğini bir köşeye bırakıp sadece kendine yaslanmayı öğrenmeye ih tiyacın var.

Kendimize yaslanmayı öğrenmeliyiz çünkü yanımızda ol duğuna inandığımız insanlara yaslanmayı, onlara sığınmayı sürdürmek yalnızca günü kurtarır. Sorunlarla mücadele etme yi, yanınızdaki insanların varlığıyla bir yere kadar sürdürebi liriz; ama kendimizi, insanların bizi bir gün yarım bırakacağı ihtimalini aklımızdan çıkarmayacak şekilde yetiştirirsek, so runlarla daha iyi başa çıkar ve onları daha çabuk yenebiliriz.

Dal bir gün kırılır ama insanı yere düşürmeyecek olan yine kendi kanatlarıdır.

Onlara iyi bak. İnsana ilham olacak ve yaptığı bütün yolculukların as lında kendisine olan yolculuğu olduğunu fark ettirecek Si murg’un hikayesini bilir misiniz? “Efsaneye göre, kuşların hayran olduğu ve bütün kuşların hükümdarı olan Simurg kuşu, Kafdağı’nın zirvesinde yaşar ve her şeyi bilirmiş. Bütün kuşlar Simurg’un bilgeliğine ina nır, işler ters gittiğinde ise Simurg’un kendilerini kurtaraca ğını düşünüp onu beklerlermiş. fakat gariptir ki hiçbir kuş bu Simurg kuşunu daha önce görmemiş. Simurg hiçbir yerde görünmeyince diğer kuşlar

iyice umudunu kesmişler. *fa ki kuşlardan biri uzak bir ülkede Simurg un kanadmbir tüy bulana kadar. Tüyü bulduktan sonra Simurg’un İlığına inanan bütün kuşlar, Simurg’u bulmaya ve yolunda girmeyen şeyler için ondan yardım istemeye karar vermişler.

91

y -a,’ evlıj1r>YrrC(,r ’ t*.} •

Ancak Kafdağı’na ulaşmak için yedi dipüz vt . geçmelen gerekiyormuş. Bu yedi vadiyi geçmesi o kad^, muş ki bir sürü kuş bu yolda kaybolmuş. Birinci vadi. kumarın isteyeceği her şeyin olduğu «. * Vadisi’. Kuşlar burada istediği her şeyin sahibi olabilip büyüsüne kapılmış ve kaybolmuş.

ikinci vadi, kuşların gözlerinin sisle kaplandığı ve dükleri şekilleri birer sülün veya kuğu sandıklan ‘.AşkVa£$f Burada birçok kuş, gördükleri sülünlerin ve kuğulann pis liğine kapılmışlar ve bir sürü kayıp sermişler. Üçüncü vadi, her şeyin gözlerine güzel göründüğü ’Ceftılet Vadisi’. Buradan geçerlerken bazı kuşları bir vurduırduvmazlik almış. Bu kuşlar hiçbir şeyi önemsememeyt başbm»ş önemsemedikçe düşünmemiş, düşünmedikçe unutmuşlar. Uğruna yola çıktıkları Simurg’u bile unutmuşlar. Bu vadi den geçerken de epey bir kayıp vermişler. Dördüncü vadi, gittikleri yolun amaçsız ve anlanuu olduğunu düşündükleri ‘İnançsızlık Vadisi’. Bazı kum barada Simurg’u bulamayacaklarını ve bu yolda boş )c,c öleceklerini düşünmeye başlamışlar. O kadar yolu boşutu

gittiklerini düşünüp geri dönmüşler. Beşinci vadi, kendilerini yalnız hissettikleri dişi’. Bazı kuşlar ise tam bu vadiden geçerken kend yalnız hissetmeye başlamış ve kendi başlarına hareket . yollarını kaybetmişler. Kendileri için avlanmaya P yük hayvanlara yem olmuşlar. Burada da kayıp vertP ’

Altına vadi, Simurg hakkında yayılan kandığı ‘Dedikodu Vadiıi’ymiş. Yolculuk esnasın 4 * dakı kuştan en Öndeki kuşa doğru bir dedikodu n

92

Miraç Ç^’1 Akta? 1 HaXat KnXbct1 i?,m Yerden Başlar

jjitmif Shnurg’tın aslında olmadığını, yalmzca bir rivayetten İbaret olduğunu vc gitmelerinin anlamsız olduğunu düşün müşler, yollarından vazgeçip geri dönmüşler. Bu vadide de epe)’ b»r sayılan eksilmiş vc kayıp vermişler.

Yedinci vadi ise ‘Ben Vadisiymiş. Bu vadiye geldikleri sırada her kuş ayrı telden çalmaya başlamış. Biri diğerinin kanadını beğenmemiş, diğeri her şeyi bildiğini iddia etmeye başlayıp yanlış yolda gittiklerini söylemiş. Hepsi farklı bir şey söylemiş ve kendi söylediği şeylerin doğru olduğunu kabul ettirmeye vc lider olmaya çalışmış. Bu vadiyi geçene kadar bencillikleri yüzünden en öne geçmek için birbirlerini ezip durmuşlar. Burada da kayıp vermişler. Kayıp vere vere nihayet Kafdağı’na varmışlar ancak geriye yalnızca otuz kuş kalmış. Geçilmesi zor vadileri aşabilen bu otuz kuş yuvaya vardıklarında işin sırrını çözmüşler. Gittik leri yerde Simurg kuşu yokmuş. Peki gerçekten var mıydı böyle bir kuş? Ya da boşuna mı çekmişlerdi onca eziyeti? Peki bir inat uğruna mı kurban git tiler? Hayır. Aradıkları Simurg kuşu kendileriymiş… Farsça da si’ otuz, ‘murg ise kuş demekmiş. Yolculuğun sonuna gelen bu otuz kuş aslında aradıkları şeyin ta kendisi olduğunu Öğrenmiş.”9 Bu hikâye, aslında tam olarak bizi anlatıyor. Hayatımızın Merkezine iniyor. Başımıza bir şey geldiğinde bir başkasını değil, kendimizi "»malıyu ve kendimizi bulmalıyız. Başkasından değil, kenİkizden medet ummalıyız.

Bunların bilincinde uçmak dileğiyle…

93

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd en Ba?lar

“Senin değerini bilmediğin bir kelebek ömür diyor…”

’

Geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek arasında akıp gidiyor ömrümüz.

Kimimiz geçmişinden bir türlü kopmuyor ya da kopa mıyor. Acıdan beslenmeyi bir bayat biçimi haline getiriyor kendine. Kimimiz anın tadını çıkarıyor, unutuyor derdi ta sayı. Ya da o an unutmuş gibi yapıyor, ana odaklanıyor. “An dan ne kadar zevk alabilirsem bana kârdır,” diyor. Kimimiz ise gelecekçi. Henüz gelmemiş bir günün hayaliyle yaşıyor. Bugünü yaşamadan yarının planını yapıyor.

Ama herkesin unuttuğu bir detay var:

“Gelecek planları yapılırken, hayat da kendi planlarını hazırlıyor,” Ne kadar katılırsınız bilmem ama John Lennonun şu cümlesine ben sonuna kadar katılıyorum:

Hayat, siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir.” n.. ^en ^an XaParah yaşamayı bırakalı epey bir Çünkü artık çok iyi öğrendim ki, bir şeyi ne kadar ir c

’ 0 a<ar Çok çıkamıyorsun işin içinden. Ne kad&r Ç

94

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

istersen bir şeyleri, kaçıyor senden. Ben de artık bu yüzden anı yaşamaya çalışıyorum. Plan yapa yapa, yarınları düşüne düşüne haksızlık ettiği miz çok büyük bir şeyi size hatırlatıyorum: bugün…

Gelin size bugünün değerini ve önemini vurgulayan za man hikâyesinden bahsedeyim. Bilenleriniz hatırlar belki bu meşhur zaman hikâyesini; ama yalnız bu hikaye gerçekten de insana yaşadığı bugünün değerini bildiriyor. İnsana, kendisine, “Yarınlar kime vaat

edilmiş ki?” dedirtiyor.

“Her sabah hesabınıza 86.400 TL yatıran bir banka dü şünün. Gün boyu harcamakta veya harcamamakta özgürsü nüz. Parayı istediğiniz şekilde kullanabilirsiniz. Yalnız bu oyunun şöyle bir kuralı var:

Harcamayı başaramadığınız tutar ertesi güne asla devret mez, akşam hesabınızdan geri çekilir ve bu paranın hiçbir

bölümünü ne sebeple olursa olsun saklayamazsınız. Bir önceki günün tutarının tamamını harcamış da olsa nız ertesi sabah yine 86.400 TL bulacaksınız. Nasıl ama, çok keyifli, değil mi? Parkında olsanız da olmasanız da aslında hepimizin böyle

bir bankası var. Adı: ‘Zaman Bankası’… Her sabah 86.400 saniye hesabınıza yatıyor ve o gün daha

ilasını isteseniz de harcayamıyorsunuz. Kullanamadığınız ^’sıın ise akıp gidiyor ve hesabınızdan siliniyor.

95

hhr.h Ç^ıAUdş / Hayat Kaybettirin Ycr(Jf r lf

Asla ama asla hiçbir tekilde devrcımiyor. Bu giiz<| ka, size her gün yvni bir hesap açıyor ve her akşam J°

bakiresini siliyor. Eğer günlük hesabınızı en do£ru kullanamadıysanız zarar size ait. Geriye dönüş yok, yJrifu| avans çekmek hiç yok. Bugünü, bugünkü hesaptan yaşamalısınız.. Zaman ne siZi

ne de bir başkasını bekler.

Dün mazi oldu. Yarın ise muamma. Bugün ise avuçlarımızın içine en güzel şekliyle sunulmuş bir armadandır…*10

jvtiraç Ç‘>en Akta$ / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Geçmişinle değil, bugününle yaşa.

Yaşanıp biten şeyler için üzülmenin anlamı yok Dünün geri gelmesini beklemene de hiç gerek yok

Dün asla geri gelmeyecek Yarın ise belirsiz, önemli olan:

Şu anını yaşaman ve sahibi olduğun şeylere sımsıkı sarılman. Bak, bu yazıyı okuyana kadar bile

hayatından on saniyen gitti. Zamanın en büyük servetin olsun.

Kime ayırdığına dikkat et. Kiminle paylaştığına dikkat et.

97

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerd

e” Bari-

“Kaybettiğimizi sanıyoruz ama bazen Allah kurtar/yor.” Kaybettik diye üzüldüğümüz insanların gidişleri aslında kurtuluşumuz oluyor, farkına varamıyoruz. Bazen binleri nin bize ait olmadığını, hayatımızda olmaması gerektiğini erken fark etmek hayat kurtarıyor, göremeyebiliyoruz. Şimdi verdiğin emekleri düşün, yaptığın fedakârlıkları, harcadığın çabaları, bir şeyler ayakta kalsın diye tek başına uğraştığın zamanları düşün. Birileri senden gitti diye üzü lüyorsun ya hani, kaybettiğin için ağlayıp sızlanıyorsun ya, bırak gitsin. Evet gitsin. Bazen de sen gideceksin. Sebepsiz değil, se beple. Mesela senin için hiçbir çaba sarf edilmediğini, emek verilmediğini gördüğün an gitmelisin. Ya da o kadar çabana rağmen gitmek isteyene izin ver, bırak gitsin.

Reşat Nuri Güntekin in de dediği gibi:

“O kadar emeğe rağmen giden insanı yüktür, kayıp değil.” Bunu böyle bilesin…

Senden gitti diye üzülme Hiç kimseyi kaybetmedin. Bir yükten daha kurtuldun, hepsi bu.

98

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Yetişemezsin herkese, gel otur, dinlen şöyle.

T

1

Ne zaman fark edeceksin?

Herkese yetişemezsin canımın içi. Sürekli başkalarına yetişmeye çalışmaktan yorulmadın mı sahi?

Bunun sonu yok, gör bu gerçeği.

Hiçbir şeyden memnun olmayan insanları mudu etmeye çalışmak senin görevin değil. İnsanların kendisiyle olan kavgaları seni ilgilendirmez.

Kendini bu kaosun ortasına itmeyi bir an önce bırak. Kime ne kadar iyilik yaparsan yap, ilk hatanda yine kötü sen olacaksın ve her zamanki gibi kimseye yaranamayacaksın.

İstediğin kadar iyi bir insan olmak için çabala, en ufak hatanda senden kötüsü olmayacak ve en kötü insan sen ola caksın. Bu gözler aksini görmedi. Bak ne diyor Sadi Şirazi: Bin doğru yapsan da, bir yanlışını konuşur

tanıdığın insanlar.” Sen hiçbir şeyden memnun olmayan doyumsuz insanları

rnutlu etme vakfı değilsin.

99

Miraç Çagn Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden n Dünyaya da zaten bunun için gelmedin. Sen kendi, yaşa, onlar doymazlar. 1

Tolstoy özetlemiş:

“Memnuniyetsiz insanlar mutKiırl tıklar»

hep başkalarını suçlarlar,

özellikle de kendilerine en yakın insanları.”

100

f^iraç Çagn Aktaş 7 Hayal Kaybettiğin Yerden Başlar

“Yarına kalır da, yanma kalmaz” Nahl suresi 96. ayet insana inşirah tadında bir teselli ve riyor resmen.

Sanma ki seni üzenler karda, sen zarardasın.

Bak ne diyor Allah (c.c): “Sabredenlere ecirlerini yaptıklarından daha güzeli ile ödeyeceğiz.”

Üzüldüğümde kafaya çok takmıyorum artık; çünkü hak

etmediğim şeyleri yaşamamın ve üzüntülerimin hesabının

Allah tarafından sorulacağı gerçeği rahatlatıyor beni. Bugün yanıma kalır diye üzenlerin, yarın yanma kalma

yacağım da görecek bu gözler.

Ben sabrediyorum; çünkü Allah, kırık kalplerdedir, bunu Çok iyi biliyorum. Hiçbir zaman beni üzen insanlardan intikam almaya ça lışmadım.

Beni üzmeyi kafasına koymuş, bensizliği göze almış hiç knoseye dur demedim. Kim kendine neyi yakıştırdıysa onu yaptı.

Üzüldüm mü? Evet. Ama ben üzüp de mutlu olanı gör Briedim.

Q yüzden sana da üzülme demiyorum, tabii ki üzüleceks*

101

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin fertle ç. Tabii ki canın yanacak vc kendini kahredccektir. Hana bazı geceler, MBen kendimi kimler için şım," diye kendini tüketeceksin.

. ..

Onlar için yaptıkların vc kendin için yapmadıkta- çecek gözünün önünden, delireceksin. Ama şu dünyada mutsuz edip mutlu olan, yapnk’ar; nma kalan ve ağlatıp da gülen yok. Bu gerçeği He w; öğreneceksin. Şimdilik sabır, biraz sabır. Sabır ağacının o tadı me-yıt-.: sana gelecek, afiyetle yiyeceksin. Unutma ki Allah; umudunu da, intikamını da krr.dzz bağlayanı yan yolda bırakmaz. O ki üzenlerin hesabını yarına bırakır da yanma bırak maz.

Merak etme, seni üzdüklerini onlar unuua da, Allah unutmaz.

102

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Kaybettiğime üzülmek yerine, “Hayırlı değilmiş,” diyorum. Kaybettiklerimin aslında kurtuluşum olduğunu bana gösteren Rabbime de şükürler olsun.

Bir zamanlar kaybettiklerime üzüldüğüm hatta ve hatta oturup ağladığım zamanlarım vardı.

Ne yalan söyleyeyim, bu zaman dilimi beni çok yıprattı.

Sonra kendime şu soruyu sordum: “Baktım ki sadece ben üzülüyorum, yıpranıyorum, kaybettiğim her kim varsa hiç kuşkusuz yoluna hiçbir şey olmamış gibi devam ediyor, ben neden olduğum yerde sayıyorum? Ağlıyorum? Yıpranıyo rum?’* Kolay olmadı ve biraz zaman aldı ama yaşadıklarım bana kaybettiklerime üzülmek karşısında yeni bir düşünce kazan dırdı: O benim için hayırlı olsa zaten bende kalırdı… Kaybettim diye üzülme. Kaybettim diye üzüldüklerinin yerine

daha iyisini verecek Rahhin kalbine.

103

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

^lar

Hatırlatma: îbn-i Sina diyor ki:

“öfke karaciğeri, keder akciğeri, üzüntü mideyi, stres kalp ve beyni, korku ise böbrekleri yoran

Bunlar vücutta artınca ve sürekli ise,

organ hasta olur.” Ne zaman seni biri üzerse, ne zaman içinden çıkamaya cağın derin düşüncelere dalarsan, birine kırılırsan ya da kı zarsan, kederlenirsen ve ne zaman bir korku sararsa seni, bu sayfayı bulup oku. İbn-i Sina’ya kulak ver. Hiçbir şeyin sen den değerli olmadığım, aslında kafaya taktığın şeylerin ken di sağlığından önemli olmadığım anla ve kendine tekrarla:

Hiçbir şey ve hiç kimse benden daha değerli değil Sağlığımdan hiç değil…

104

Miraç Cağ" Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Artık akıllandım. Her gördüğüm limana sığınmaya çalışmıyorum artık Düştüğümde ayağa kalkmak için bililerine el uzatmıyorum.

Canım yandığında yanımda birilerine ihtiyaç duymuyorum.

Ağladığımda başımı koyacak bir omuz desen hiç aramıyo

rum. Mesela karşıma çıkan insanları kendim gibi sanmıyo rum. Bir şeyler ayakta kalsın diye tek başıma çabalayıp hiç bir şeyi alttan almıyorum. Beklentiye girmiyorum. Önceden sevilmek isterdim. Biraz da olsa değer görmek. Ne bileyim, bililerinin önceliği falan olmak Ama şimdi aramıyorum. Aksine, bir zamanlar arkasından koştuğum şeylerden şimdi

lerde ben uzaklaşıyorum. Sanırım yüreğim soğumuş benim,

bilemiyorum. Sezai Karakoç demiş ya:

“Yüreği soğuyanın savaşı biter…” Ben bu aralar hayatı tam olarak bu noktada yaşıyorum. Yüreğim soğudu ve bu savaşı bitiriyorum. Siz kazandım zan nedin, ben çekiliyorum.

®enim sizinle savaşım bitti.

105

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

Üzülme. Seni bir gün sanki hiç üzülmemişsin gibi razı eden Rabbin var. Allah’ın her zaman bizim için daha hayırlı bir planı vardır, o bunu bilir ama biz hiçbir zaman bilmeyiz. Allah, bir kapı

yüzümüze kapandığında daha iyisini bize açmadan bırakmaz. Mesela çok sevdiğimiz bir insan bizden gittiğinde siz zan neder misiniz ki o kendiliğinden gidiyor. Hayır, aslında Al lah daha iyi bir kulunu karşımıza çıkaracağı için bizi sadece ondan uzaklaştırıyor. Hz. Mevlâna’nın akıllara kazımamız

gereken şöyle sözü var:

“İstediğin bir şey olursa bir hayır, olmazsa bin hayır ara.” Çok istediğin bir şey eğer gerçekleşmemişse üzülme. Ya rın daha iyisi seni bulacağı içindir. Gün gelir, uğruna ciğerlerin sökülene kadar gözyaşı dök

tüğün bir şey karşısında dilinden şu cümleleri de döktürür Rabbim: “O zamanlar gerçekten çok üzülmüştüm ama şim di anlıyorum ki bunda da bir hayır varmış.” Umutsuzluğa kapdanlara Secde suresi 17. ayet şöyle ses leniyor:

“Hiç kimse kendisi için gizlenen müjde ve mutluluğu bilemez.”

106

Hayat geç kalmayı affetmez Sanki yarına çıkacağımız belliymiş gibi her şeyi yanna ya da başka bir güne erteleriz çoğu zaman. Bir kahveyi, bir fil mi, belki bir kitabı, sımsıkı bir sarılmayı, verdiğimiz değeri göstermeyi ya da sevdiğimizi söylemeyi. Hayata dair erte lediğimiz ne varsa bir hastane koridorunda düşer aklımıza.

Hayatımızın metrekaresine düşen ve ertelediğimiz her şeyin önemini ve değerini o zaman anlarız. Bu dünyanın işi bitmez çiçeğim. Sana Elif Şafak’ın şu cümlesini hatırlatmak isterim:

“Ertelemek yaşamın mayasını kaçırır. Kızdıysan bağır, sevdiysen söyle, özlediysen arkasından koş.” Bugün gurur yaparak sevdiğini söylemeyi ertelediğin in sanı yarın görememek diye bir şey var. Ertelemek demişken size yakın zamanda pişmanlığını yaşadığım bir olayı anlat mak istiyorum. Biraz hava almak ve yürüyüş yapmak için çıktığım akşamlar, caddede mendil satan bir amca dikkatimi çekiyordu sürekli. Gözler yalan söylemez derler ya hani, ben de bakışlarından gerçekten mahcup ve yardıma ihtiyacı .ol dugunu düşünmüştüm. O akşamlardan birinde evime dön

düğüm esnada yine o amcanın önünden geçerken om kakışlarıyla insanlara mendil uzattığını gördüm-

Geri dönüp mendillerinin hepsini almak iste °ndan uzaklaştığım için geri dönemedim ve ’en

107

P

Miraç Çağrı Aktaş / Hayal. Kaybettiğin Yerdeıl |( (

“Yarın hepsini alırım,” dedim. Deme,, olaydm, S benim onu dememi bekliyormuş gibi akşamla X-ı?""

caddede o amcayı artık göremez oldum. Biraz zaman ten sonra ve merakınım iyice artmasıyla amcam^??*’

yerdeki taksi durağına gidip onu sordum. Kanser has, nuş, eşini kaybettikten sonra hastalığı iyice ilerlemiş’ çuldan desen terk etmiş. Hayatı altüst olmuş anlavar,f„, A ı t i • . ı 1 5*1112, Ara sıra duraktaki insanlar da yardımcı oluyormuş o amca ya; ama hastalığı iyice ilerleyince ölmüş.

Bunu öğrendiğimde kendime o kadar kızdım ki… Şimdi diyeceksiniz, senin alacağın mendillerle mi kurtulacaktı haya tı? Haklısınız, belki düzelmeyecekti; ama ben her oradan geç

tiğimde mendillerinden alındım, yanına oturup biraz derdini

dinlerdim. Belki daha iyi hissederdi. İnsan bazen bunca telaşın içinde ve herkesin yalnızca kendini düşündüğü bu devirde, biri

nin yanına oturup derdine kulak vermesini ve anlaşılmayı ister. Geç kalmıştım. Zamanı da geri alamazdım. Anlayacağı nız ertelemenin pişmanlığını yakın zamanda böyle yaşadım.

Belki de bu bana iyi bir ders oldu, artık hiçbir şeyi ertelemi yorum; çünkü ertelediğim bir şeyin pişmanlığı, rahatlığın dan daha ağır oluyormuş, çok iyi anladım. Ertelemek ve pişmanlık demişken, size kırlangıcın hikâ

yesinden de bahsetmek isterim. “Günlerden birinde bir kırlangıç bir adama âşık olmuşCesaretini topladığına karar verdikten sonra adamın penet’

resinin önüne konup küçük gagasıyla cama vurmuş. ‘Tık.. Tık… Tık…’ Adam cama bakmış fakat içeride kendi işleriy e ug yormuş. Kimmiş onu işinden alıkoyan? Minik bir

108

।

rangı

Miraç Çag" Akta?1 HaXat Kaybettiğin Yerden Başlar

Kırlangıç heyecanını bastırarak gagasını açmış ve o küçük ^binden dökülmeye başlamış sözcükler:

‘Hey adam, ben seni seviyorum. Nedenini, niçinini sor ma. Ben uzun zamandır seni izliyorum. Bugün cesaret bul dum konuşmaya. Lütfen pencereyi aç ve beni içeri al. Bir likte yaşayalım.’

Adam hemen parlamış: ‘Daha neler! Sen de nerden çıktın şimdi? Olmaz, ala mam,’ demiş. ‘Hem sen bir kuşsun; hiç, bir kuş adama âşık

olur mu?* diye eklemiş.

Kırlangıç mahcup olmuş ve başını öne eğmiş fakat pes etmemiş. Bir süre sonra pencereye tekrar konmuş. Gülüm seyerek şansını tekrar denemiş. ‘Hadi aç artık şu pencereni, al beni içeri. Hem ben sana arkadaş olurum, hiç canın da sıkılmaz, birlikte yaşar gederiz,’

demiş.

Adam yine aynı inatla aynı cevabı vermiş: ‘Olmaz, seni içeri alamam, git başımdan!’

Aradan biraz zaman geçmiş ve kırlangıç son kez adamın penceresine gelip adama şöyle seslenmiş: ‘Bak soğuklar da başladı, üşüyorum dışarda. Aç şu pence reyi de al beni içeri. Yoksa sıcak yerlere göç etmek zorunda kalınm. Çünkü ben ancak sıcak yerde yaşayabilirim. Pişman olmazsın, seni eğlendiririm, birlikte yemek yeriz, bak, hem sen de yalnızsın, yalnızlığını paylaşırım.’

Adam bu yalnızlık meselesine sinirlenip kuşu, Olmaz, akmam, defol başımdan,’ deyip kovmuş. Kırlangıç son denemesinden sonra yine aynı cevaplan aluica kalbi kırılmış, başını önüne eğmiş ve çekip gitmiş.

109

Miraç Çağrı Akta? / Hayat Kaybettiğin Yerden

Ba;lar

Yine aradan biraz zaman geçince adam kendi kcnj1 düşünmeye başlamış ve kendi kendine, ‘Ben ne aptal akılsız bir adamım. Neden kırlangıçla kalmayı kabul etnT dim,’ diyerek çok pişman olmuş. Olmuş olmasına am • *•11 a işten geçmiş. Sonra da kendini şu sözlerle avutmuş:

‘Nasıl olsa sıcaklar başlayınca kırlangıcım tekrar ge|ir onu içeri alır, birlikte mutlu bir hayat süreriz.’

Sonra penceresini sonuna kadar açıp kırlangıcı beklemeye başlamış. Yaz gelmiş, kırlangıçlar da gelmeye başlamış ama o kırlangıç hâlâ gelmemiş. Yazın sonuna kadar hiç penceresini kapatmadan o kırlangıcı beklemiş ama ne fayda… Gelen diğer kırlangıçlara sormuş ama onun kırlangıcını gören hiç olmamış. Adam dayanamayıp sonunda bir bilgeye halini danışmak için gitmiş. Bilge kişi, adamın olayını din* lemiş ve adama yalnızca şunu söylemiş: ‘Kırlangıçların ömrü altı aydır…’”11

İşte, hayatta bazı fırsatlar önümüze bu kırlangıç gibi gelir ama değerlendiremezsek, ertelersek ya da görmezden gelir sek uçar gider. Değerini bilmediğiniz o insanlar var ya, hanı şu kırıp üzmekten sevmeye vakit bulamadığınız o insanlar, karşınıza yalnızca bir kere çıkar. Değerini bilmezseniz uçar giderler. Dönmemek üzere. Zaman bir o kadar değerli ve bir o kadar acımasızdır. Kimseyi beklemez. Hayat da geç kalma

yı affetmez. Son pişmanlık zaten fayda etmez. Anı yaşa, anın değer* bil ve hiçbir şeyi erteleme. Giden hiçbir şey geri gelme2-

110

Miraç Çağ" Akta? 1 Ha/at Kaybettiğin Yerden Başlar

Ben iyileştim. Acıların da bir ömrü vardır.

Bir yerden sonra eskisi kadar acıtmaz bizi. Çünkü hiçbir acı sonsuza dek sürmez. Bir süre yaşanmayı talep eder, biz de bir süre yaşarız ve sonra giderler. Ama bazılarımız bazen o acılarla o kadar bütünleşmiştir ki canının arak eskisi kadar acımadığını hatta o acının ken disini terk ettiğini fark etmez bile. Oysa özgürdür arak. Bir zamanlar kendisini kapattığı o kafesin kapısı açıktır artık

Ama kendisini yaşadığı sıkıntı ve acılarla hayatın akışına bırakmıştır. Bu ıstıraptır.

İnsan ne yaşarsa yaşasın, bir yerden sonra ayağa kalkmalı, o kapıdan çıkmalı ve önüne bakmalıdır. Daima önüne. Ken disini acıya teslim etmiş, artık ayağa kalkması gereken ama bir türlü gözünü açamayanlara küçük bir hatırlatma:

“Sadece ölü balıklar akıntıya kapılır.”

Düşmüş olabilirsin belki ama sen hâlâ hayattasın. Artık ayağa kalkmalısın, bazı insanlara ve acılara haykırmalısın:

“Ben iyileştim!” Tam zamanı.

Eskiler ne güzel söylemiş:

Musibetler misafirdir» Evde sabn görmezse, yatıya kalır.”

111

Miraç Çağn Aklaş / Hayal Kaybettiğin Yerden Baş|ar

Varlığı yara, yokluğu ilaçmış bazılarının. Hayatta öyle şeyler yaşıyorsun İd bir yerden sonra senden gidenleri kaybın olarak görmediğin bir noktaya geliyorsun.

Kendiliğinden gelmiyorsun o noktaya. Güvendiğin in sanlar itiyor seni oraya. Bir zamanlar kaybım olarak gör

düğüm insanların şimdilerde bana yalnızca yük olmaktan öteye gidemediğini çok net görüyorum. Eskiden benden giden insanlar için üzülürdüm. Kendimi suçlardım, kendi me kızardım. Şimdi her geleni nasibim, her gideni kaybım olarak görmediğim yerden, benden giden insanlara Frida

Kahlo’nun şu sözüyle sesleniyorum:

"Hayatımdan çıkan, beni kendinden kurtaran helkese teşekkür ederim. Çok ağır bir hastalığı, sonunda yenmiş kadar hafifim.

Yokluğunuz harika bir ilaçmış.” Sen de lütfen şunu anla a etik;

o senin kaybın değil, sana yüktü»

112

Hiraç ÇagH Aktaş 1 Hayat yht’ğ’n Yerden Başlar

Hata yapmaktan korkma. Hata mı yaptın? Kentline kızma. İnsan hata yaparak ulaşır başarıya ve olgunluğa. Hem iyidir hata yapmak, etrafındaki insanları tanıtır sana. Yanlış bir karar aldığında veya hata yaptığında kendine kızacağına, yaptığın hata ve yanlış sayesinde kendini doğ ruya ve olgunluğa bir adım daha yaklaştırdığın için, kazan dığın tecrübe için teşekkür et. Hayatına aldığın insan senin için yanlış insan olabilir ve sen o insana hak etmediği halde bir sürü fedakârlık yapmış olabilirsin. Güvenmemen gereken insanlara güvenmiş de olabilirsin.

Çalıştığın işte başarılı olmayabilirsin. Sınavların sana istediğin sonuçları da getirmiyor olabilir. Sürekli aldığın yanlış kararlar yüzünden sakın ümitsizliğe kapılma.

Başarısız sonuçlar aldığında kendini üzme. klde etmeyi istediğin her ne varsa, sana onları aldığın ya^hş kararlar getirecek Bir gazeteci, kariyerinin zirvesine çıkmış bir yöneticiyle S röşüyordu. Söyleşinin bir yerinde gazeteci:

113

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden ‘Başarının sırrı nedir sizce?* diye sordu.

Cevap çok kısaydı.

‘îki kelimedir,* diye cevapladı yönetici. ‘Peki o iki kelime nedir efendim?* diye sordu yeniden ö

zeteci. ‘Doğru kararlar,* dedi yönetici. ‘Peki bu doğru kararlar nasıl alınır?’ ‘Bir kelimeyle.’

‘O nedir peki?’ ‘Tecrübe.’

‘Peki, bu tecrübe denilen şey nasıl elde edilir?’ ‘O da iki kelimeyle.’ ‘O iki kelime nedir?’

‘Yanlış kararlar.’”12

Unutma ki hayat,

kaybettiğin yerden başlar…

114

Miraç Çağn Akta? 1 HaXat Kaybettiğin Yerden Başlar

Allah seni, senin için en hayırlısına saklıyor. İnsan bazen yanlış insanlara değer vermekten, güven mekten ve bunların bedelini ağır ödemekten yoruluyor.

Paulo Coelho yanlış insanlara değer vermekten yorulanlara

şöyle sesleniyor:

“Yanlış insanlar zaman kaybı değil, doğru insanı algılamak için birer öğretmendir.” Sürekli aynı şeyleri yaşamaktan yoruldun. Doğru diye adım artığın insanların aslında hayatının yanlışı olacağını görmekten sıkıldın. Bu insanlara zaman ayırmaktan, onlara kendini anlatmaktan ve bütün bunların başa sarmasından bunaldın. Seni çok iyi anlıyorum ama doğru insana denk gelmeden önce yanlışlan görmen gerekir. Hayatta hiçbir şey yaşanmadan öğrenilmez ve insan doğruyu yalnızca deneme yanılma yönte miyle bulabilir. Yanlış insana denk geldiğinde kendine kızma.

Senin için en hayırlı ve doğru olana biraz daha yaklaştı ğın için mutlu ol. Ve şunu da aklından asla çıkarma: Bugün yalnızım diye üzülüyorsun ya hani, Allah seni, senin için en hayırlısına saklıyor. Uzun lafın kısasını Hz. Mevlâna şöyle açıklıyor:

Üzülme, ayağına batan dikenler,

aradığm gülün habercisidir.” 115

Miraç Çağrı Aktaş / Hayal Kaybettiğin Yerden (jj ,

Zamanı geri alamam ama kendimden özür dilerim. Beni sevmeyen insanları sevdiğim için kendimden özüdilerini. Gitmek isteyen insanların önünde durduğum için ken

dimden özür dilerim. Bana değersiz, hissettirenlere dcğe.r verdiğim için kendim

den özür dilerim.

Anlamayana anlatmaya çalıştığım için kendimden özü: dilerim.

Başkalarına yetişmeye çalıştığım ve kendime geç kaldı ğını için kendimden özür dilerim.

Sanki hiç kendi derdim yokmuş gibi değmeyen insanla rın derdine koştuğum için kendimden özür dilerim.

Başkaları mutlu olsun diye kendimi mutsuz eniğim için kendimden Özür dilerim. Yerimi hemen başkalarıyla dolduran insanlann çektiğim için kendimden özür dilerim.

116

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Şimdi düşünüyorum da, beni siz üzmemişsiniz. Hep sine ben izin vermişim. Kendimden önce sürekli başkala rına Öncelik verişlerim, sevilmeden sevişlerim ve değersiz

hissederken değer verişlerim farkında olmadan beni çok yıp

ratmış» bilememişim. Bilmiyorum, fâzla fedakârlık yaparak girdiğim kendi kul hakkımın hesabını Allah’a nasıl veririm.

Bildiğim bir tek şey var: Artık ben de kendimi düşünece ğim. Siz değerliyseniz, ben sizden de değerliyim!

Yok öyle eskisi gibi tek başıma

mücadele etmelerim. Bundan sonra tek önceliğim, kendimim.

117

MiraÇ CaSn Aktaj 7 Haya*

Yeraarı

“Derdini dert edinen insanları $ey» Canın yandığında timsah gözyaşı döken için değil; $en sevindiğinde sevinen, üzüldüğünde de üzülen, kısacası der.

dini dert edinen insanları sev. Çabalayacaksan da onlar için çabala. Yorulacaksan da onlar için yorul. İyi de öyle insanlar

yok ki deme, var aslında. Var öyle güzel ve gönülden seven kalpler. Sen uyuduğunda bile senin için ettiği duayla senin üzerini Örten, senin iyiliğini isteyen ve her şeyiyle senin ya

nında olabilecek yürekler. Sen yok zannediyorsun ama var. Sorun ne, biliyor musun? Sonunu bildiğin halde izlediğin filmi defalarca izlemen. Vazgeçmen gereken insanlara sımsıkı tutunman.

Derdinle gizliden mutlu olanlar yüzünden, derdini den edinip üzülecek insanlara denk gelemiyorsun.

Mutsuz musun? Kökün kimseye bağlı değil. Sen de ağaç değilsin. Yerini hemen değiştirebilirsin. Bağlı kalma. Seni mutsuz eden, aşağı çeken ve mutsuzluğunla mutlu olandan

vazgeç gitsin. Sana iyi hissettirecek, seni mutlu edebilecek ve seni iyi leştirecck olan şeyler kapında, bunu görmezden gelemez51 Deepak Chopra’ya kulak vermelisin:

Herhangi bir şeye sıkı sıkıya tutunmak, nefesini tutmaya benzer. Sonunda boğulursun*

118

ıÇ ç3jn AMaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Sevgi kazanacak. Q kadar meşgul ki herkes, o kadar bencil ki insan ve öyle bir çağ & bu. oturuP dinlemiyor bile insan insanı. Anlamıyor. Sevmiyor mesela. Sürekli hastalık haline gelen bir güvensizlik

alnuş götürmüş hayatları. Yaşadığı acıların faturasını suçu gü

nahı olmayan insana kesme merakı. Bir sevgisizlik ve hissizlik kikim şimdiki kalplere. Tutmuş böyle, bırakmıyor. Ama her

kes memnun halinden, kimse etmiyor müdahale. Kısacası, kimsenin kimseye zerre bir şey hissetmediği

ama herkesin herkesle samimi olduğu bir çağa hapsolduk biz. Ben yine de akıllanmayacağım; bu dünyanın, iki kal bin birbirini gerçek sevgiyle sarmasıyla güzelleşeceğini dü

şünmeye devam edeceğim. Siz ekmeye devam edin kalbinize nefret tohumlarını. Sevgi, gerçek sevgi sizi yenecek. Bir gün

mutlaka yenecek. Belki bugün değil ama o gün bir gün gelecek. Elbet bir gün.

Ne güzel özetlemiş Nuri Pakdil:

Yapayalnız dolaşıyor bu çağın insanı.

birlikte yürüyecek kadar güvenmiyor ’tim« birbirine.”

119

Miraç M"

’Hayat

Ufc

O ıpnılm kalbine söyle: Allah henim/e İnsanın en çok zoruna giden şeylerden birisi de manlaıda yanında bildiği insanların el olmasıdır. Yar biJdik-

ferinin yara olmasıdır. Yaşadıkların sana müstahak demiyorum.

Sadece ve sadece artık gözlerini aç ve bazı gerçekleri gör

diyorum. Her yanındayım diyene kanma diyorum. Yar sandıîdann sana yara oluyor, üzülüyorsun, sonra zor toparla

nıyorsun diyorum. Yakınındaki insanların her sıkıntısında koştun, el uzattın. Sana bir şey itiraf edeyim; sen başkalarına yetişmeye çalışırken kendine geç kaldın. Yapma canımın içi.

Bu düzeni böyle devam ettirdiğin sürece çok üzersin kendi

ni. Hayatında kimsenin senden önce gelmesine izin verme. Her şey kendini daha çok sevmekle başlar, daha çok sev

kendini. Bugün sevgini gösterdiğin insan, yarın senin sevginden aldığı güçle seni ezer, kimseye verme bu izni.

Dertlerin var, sıkıntıdasın, yalnız hissediyorsun ama sa dece bu kadar. Yanındayım diyen insanlar seni yalnız bırakmış olabilir, dert etme.

Şimdi söyle yorulan o kalbine: Allah benimle.

Hz^Yusnpjj kuyuda, Hz. İbrahim’i ateşte,

"^^^balAn kamında.

darda bifl—– v>

120

p^liraç QÖn Akta5 ’ HaX<H Kaytjettigin Yer den Ba-?l

Bir defne yaprağı olamıyoruz. Güveniyoruz, hissediyoruz, sonra bir şeyler yolunda

gitmiyor ve kendimizi büyük acıların içinde buluyoruz.

Kınlıyoruz. Bunun intikamını da bir sonrakinden alıyo ruz.

Kırıldık ya, incindik ya, kırmamız lazım, incitmemiz la

zım diyoruz. Açık konuşalım: İntikamı çok seviyoruz. Bir defne yap

rağı olamıyoruz. Defne yaprağı, kırılınca etrafına güzel kokular saçan na dir bitkilerdendir. Keşke ben, sen, keşke hepimiz bir defne yaprağı olabilseydik de her kınlmamızda güzel kokularımızı

saçabilseydik etrafımıza. Maalesef, bir kere kırıldık diye herkesi kırıyoruz; ama hiçbir zaman şu soruyu da kendimize sormuyoruz:

“Yh kırdığım bu kalbi Allah seviyorsa?” “Bir baba, bir gün oğluna, ‘Her kırdığın insan için şu

^Uya bir çivi çak,* der.

121

Havat KaybettiJin Yerden

VY’sU ÎUVW“" M: <i" t’

• p,f sure’T

1J … rıhfkvı

. k J kl uhu

KjR Ktn

ıçy

.. .

unî (XIu kendisine söyleneni vapjr w tubasının yanına çiy

İnsin kalbi bu tahta gibidir o^lum. kırdığın kılbi Kelk: onanmn anu i:i her uman kalır» l*

Klftrbik olsa, hl$ kimsenin kalbini kırma. Kalp kırmak Allah TdUŞı İncitmek demektir.** diven Ahmet Yesevi.

tndnscn de indîme,” diyen Hacı Bektaş Veli. Bir bahçeye giremezsen durup seyran eyleme.

Bir gönül yapamazsan yıkıp viran eyleme.’*

diyen Yunus Emre, sonuna kadar hakhvdı. örnek almalıydık. «

f-liraç Caân Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ba;lar

Bazıları kaybedince pes eder, bazıları kaybettiği yerden devam eder. Hiçbir şey için geç kalmadın. Tam da bir şeylere yeniden başlaman gereken noktadasın. Aslında kaybetmedin.

Kaybettiklerin, senden gitmesi gerekenlerdi.

Sen, seni daha da güzelleştireceklerle yoluna devam ede

ceksin. Kaybettim diye üzüldüklerinin aslında kurtuldukların

olduğunu göreceksin. Mesele kaybetmekse, kaybedeceksin.

Senden gidenlere üzülmeyeceksin. Yerine daha iyilerini getireceksin. Çünkü hayat kaybettiğin yerden başlar.

Kaybettiğin yerden, “Yeniden,” diyeceksin…

insan düşebilir, herkes kaybedebilir. Mühim olan yola devam etmektir. Her ?*ye rağmen devam edeceksin. 123

Z"-;’ •

1

Bu hat/öt benim. »ya vaşadığınm bilmeden, yalnızca difan Hbnrlıhavannmyalamayaçalıpninsanla;oia; ûfcnaiı «öyiom w

anlatmanız anlaan, anla^.

pp yine de kendi bildiklerinden vazgeçmem insarda? giderseniz gidin, onlar sızı nep bulacak n ♦’ ‘ LU V –^Ll ** rinde bunu yapacaklar, vazgeçmeyecaüer, pes etmçyj-jj^ Sana zar vx ytua hayat enerjini sömürmek, gûnüj^

tnek için gdeoddeı. Diğer tarafta da sen ohoksm. Ge^ insanlarla mücadele vakfi değilsin belki ama hayana bu insanlarla mücadele edeceksin. Ve her seferinde sars

geldiklerinde enerjini bir an olsun sömürmelerine izin yîp onlara Madaranın şu sözünü hanrlazacaksjn:

"Bcafan hayatımı yargıbunadan âocc

dağ w orahıdan geç.

Benim geçtiğim senelerden geç. Benim takıldığım tadara takıL

Sem yolundan çevirmeye çalınanlara, yanlış bn k^ aldığında bedelini senin ödeyeceğin hayatına karışsa *

fu cevabı vermekten çekinmeyeceksin: Bu hayat berd^-

124

Miraç Çagn Aktaş Z Hayat ^ettiğinYerrien Başlar

Tek bakınasın. Kim ne derse desin, insan hayatta en zor sınavını tek ba şına veriyor.

İçinden çıkamam dediği her sıkıntıdan yine de bir şekil de tek başına çıkıyor.

Yanında duran insanlar oluyor tabii ki ama yanındayım

diyenler de insanı bir yere kadar anlıyor; çünkü hiç kimse sınanmadığı acıyı tam anlamıyla anlayamıyor. Fakat insanlara baktığımızda hepsi birer birer yaşamadığı

aa üzerinden nasihat veriyor. Kimse bilmiyor ki acıyı yalnızca yaşayan kalp hissediyor.

Aslında herkes yalnızdır biraz. Bakmayın siz kalabalıkmış gibi görünen hayatlara. Dışarıdan gördüğünüz kadarıyla yargıladığınız hayatlar, sizin bir gün bile katlanamayacağını!

ne zor mücadeleler veriyor. Şunu bir türlü anlayamadınız; Hayat dışarıdan göründü-

yaşanmıyor. Aa yalnızca düştüğü kalbi yakıyoı y® öyle bir çjğ

1,141,1 İnsana sığınmaktan çok yalnızlığına siğmiy°r*

125

Hayatımızı ne bizi unutmuş İnsanları hatırlamakla ne de canımızı acıtacak anıları anmakla geçirmeliyiz. Şunu bir kabullenelim Bazı şeyler yaşandı ve bitti.

126 Scanned with CamScanner

Miraç Çagn Aktaş 1 Ha/at Kaybettlgin Yerden Başlar

İhtiyacı* olan tek şey zaman. Hiçbir eczanede satılmaz ama zaman da bir ilaçtır. Boşuna söylememiş eskiler: “Zaman her şeyin ilacıdır.” Bütün taşlan gün geçtikçe yerine oturtandır.

Hepimizin hayatında boğuştuğu sıkıntıları ve dertleri var. Herkesin acısı kendine büyük gelse de hiçbirimiz kaldıra

mayacağımız bir acıya sahip değiliz. Bir gün hepsini yenerek iyileşeceğiz. Nasıl mı?

Zamanla. Belki hayatımızdan günler eksilecek ama her şeyin bir bedeli var. Bu bedeli ödeyip hayata daha güçlü dö neceğiz. Şems-i Tebrizî ne diyordu:

“Sabırlı olun, iyi şeyler bir gecede olmuyor. Beklediğinize değeceğini zaman size ansızın

gösterecektir.” Zamanın her şeyin ilacı olduğuna bir örnek: Bundan bir önceki acını düşün. Belki de çok acı çeki yordun. Belki de kendinde o acıyı atlatacak gücü göremiyordun. Zaman geçti ve iyileştin. Şimdi belki de o acına üzüldüğün için kendine gülüyorsun. Hayat böyledır. önce

acılIr» sonra seni acıttığı acıya güldürür. Tum mesele buna ayak uydurabilmekte. ^btiyaan olan tek şey zaman.

aynada gördüğün yenden daha fazlasısın.

127 Scanned with CamScanner

M,, a< O?."

K.«yl>cUifiinYc,TİCn

İyilik enayilik değildir. Boza insanlar kendisine kötü davranılmasın» öyle alışmış ki, iyilik gördüğünde bunu enayilik sanıyor. îçinde kötülük barındıran insanlar değiliz ama kabul edelim, bazı insanlar

vc olaylar yüzünden yapacağımız bir diğer iyilikte iki kere düşünüyoruz. Çünkü iyi niyetimizi suiistimal ediyorlar ve

biz bir daha iyilik yapamayacak evreye geliyoruz. Biz iyiliği karşılığını beklemeden yapıyoruz. Karşılığında istediğimiz tek şey pişman edilmemek; ama ne yazık ki ediliyoruz. Son*

ra ayıkla pirincin taşım. Aslında her gördüğümüz insana iyilik yapmamamız ge

rektiği konusunda Balzac bizleri şöyle uyarmıştı:

"İnsanlara, onları size nankörlük yapmaya

büyük iyiliklerde bulunmayın.” Dinleyemedik. Hatta iyilik yapmaya o kadar alıştık ki b3 zcn’ bazı insanlar bunu vazifemiz zannetti.

Biz iyiliği Allah rızası için yapıp unuttuk,

onlar bunu enayilik bildi.

128

Miraç Çaân AktaŞ 7 Hayat KaybettiS’n Yerden Başlar

•‘Devesiyle birlikte çölde yürümekte olan bir bedevi, üçlükle yürüyen, susuzluktan dudakları kurumuş bir adaJna rastlamış. Adam bedeviyi görünce su istemiş. Bedevi de adama içmesi için bir kap su vermiş. Suyu içen adam bir den bedeviyi iterek deveye atladığı gibi kaçmaya başlamış. Bunun üzerine deveyle kaçan hırsız adamın arkasından be devi bağırarak şöyle demiş: ‘Tamam, deveyi al git ama sen den ricam sakın bu olayı kimseyi anlatma!’ Bu isteği tuhaf bulan hırsız adam duraklayıp geri dön müş ve neden böyle bir şey dediğini sormuş.

‘Eğer anlatırsan,’ demiş bedevi, ‘bu her yere yayılır ve in sanlar bir daha çölde muhtaç birini görünce yardım etmez ler…”’14

129

1 AM.,ş /1 lav.it K.ıylıettıp.mY,,

• Mf

Korkularmm üzerine yürü. Korkularınla nızlcşmcdiğin vc onlara meydan okııına(ll.

sûrece onların esiri olursun. Sen korkularının esir i dcf H

korkulana senin esirin olmalı hayatta. Kaldır başını vc kor’

kulannın inerine yürü. Bunu yapmadığın sürece onlar senin üzerine yürüyecek vc elini ayağını bağlayıp seni hareket ede

meyecek hale getirecek.

Mesela yüzme bilmeyenler, kulaç atmayı denemediği için suda boğulacağını düşünür; ama yapılması gereken şey ba

sittir: kulaç atmak. Korku öyle bir şeydir ki yüzleşmediğiniz

ve onun üzerine yürümediğiniz sürece size kolunuz olduğu nu unutturur.

Korkularınızın üzerine gitmenin en etkili yolu onları kabullenmeniz vc yola onlarla birlikte devam etmenizdir.

Kendisinin kabul edildiğini gören korku, eskisi kadar git mez insanın üzerine. Hayat bir futbol maçı gibidir, sürekli defans yapan golü yer. Sen sürekli atak yapmalısın. Her şeye ve herkese rağmen daima önüne bakmalısın. Hayatını korkularından kaçmak yerine, korkularınla sa

vaşacak güce sahip olduğunu göstererek yaşamalısın.

^Yüzleşmeye cesaret edemediğimiz korkular» sınırlarımızı belirler,” diyor Robin Sharma. Şimdi soruyorum sana, korkularının belirlediği sinl1l İşinde yaşamak mı? Yoksa onlarla yüzleşip, sınırlarım kel Çİ iğin bir hayatı yaşamak mı? Seçim senin.

130

slraç ÇaSn Aktaş 1 Hayat K^ett.gın Yerden Başlar

‘Bir adam gece yürürken taşlık bir yokla kayıp düşmüş, yjv.n kenarında çok derin bir vadi olduğunu bildiği için riderte metre aşağı düşme korkusuyla kenardan sarkan bir Jıh turunmuş. Gecenin karanlığında aşağıda görebildiği tek Jipsiz bir uçurummuş. Haykırmış ve kendi haykırışı geri vınsmuş; onu duyacak kimse yokmuş. O adamı ve yaşadığı o işkence gibi geceyi hayal edin, ölüm her an onu aşağıda beklerken onun elleri üşüyordu ve tutunacak gücü kalmamıştı… ama tutunmayı başarmış ve güneş doğarken bir de aşağı bakmış ki… kahkaha atmış! Uçurum yokmuş. Sadece bir karış aşağısında bir kaya çıkın tısı varmış. Bütün gece dinlenip uykusunu alabilecekken -çıkıntı yeteri kadar büyükmüş— ısrarla tüm gecesini bir kâbusa çevirmiş. Kendi deneyimlerime dayanarak size diyeceğim şu ki: Korku, bir karış derinlikten daha fazlası değildir. Şimdi, dala yapışmaya devam edip hayatınızı bir kâbusa dönüştürüp dönüştürmemek ya da dalı bırakıp kendi ayaklarınızın üzerin de durmayı isteyip istememek sizin bileceğiniz iş. Korkacak bir şey yok.”15

“Korkarak Yaşıyorsan*** şarkısında ne diyordu Şebnem Ferah: Denizleri seviyorsan dalgaları da seveceksin, bilmek istiyorsan önce sevmeyi bileceksin kçmayı seviyorsan düşmeyi de bileceksin,

korkarak yaşarsan yalnızca hayatı seyredersin.

Mutilt; Şebnem Ferah, "Knrkartk

131

’

t-İli .b. İ, ı’il"

Al- i.ı> /1

K.ı/I"-Ilıpilı l’’-ıI|<-h |.

I’,l.ıı

Basen tek çözüm, bakış açını değiştirmektir. I layutıu herkes hıun<li£ı <l<»f,ruhini) peşinden gldeı, ||n kedn bh buyul IrİM’frsI, bir bayat göıiişÜ, bir bakış açısı vardıı. Amu hayata her gün bakı ıf-,imiz pencereden bakanak, yaşadığımı/ hayat tun zevk ulamayız. Bazen olaylara başka pencereden bakmak gerekir, ipe o zumun hayal daha yapım bir bal alır. Bakış açımız aynı kalırsa, hayata sürekli aynı pencereden bakınsak sütckll aynı şeyleri görür ve olduğumuz yerde «ayarız, Benim dr zamanında elde etmek İstediğim ama haya tu bakış açım yüzünden elde edemediğim şeyler oldu. Ben bakmayı bırakmak yerine hayat;), olaylara ve İnsanlara bakış açımı yani penceremi demişiİrdim. Ihımı yapııfimıdu ht‘,n kendimi daha çok keşfettim hem de İyileştiğimi fark etilinİdde etmek İstediğim şeylere koşmayı bıraktım mesela- O’ luım buna gelmesine izin verdim. Mesela bazı şeyleri özf.ih bırakmayı öftrcndlm; özellikle de kaybetmekten korktu^"1 şeylcıl, Benden gitmek hıcyrn her neve kim varsa buu Vcıdhıı. Meğer bu/ctı çözüm, İnsanın bakış açısm dcf.b1 mekınlş. Çok soma öğrendim.

132

r1ra<; Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

SİK olaylara bakış açınızı değiştireceğini düşündüğüm •p4ıat«. Yumurta ve Kahvenin Hikâyesi”ndcn bahsetmek

yiyorum- Okuyanlar bilir bu hikâyenin bakış açısına farklı bir aÇ, kazandırdığını.

•Bir zamanlar her şeyden sürekli şikâyet eden, her gün hayatın ne kadar berbat olduğundan yakınan bir kız vardı.

Hayat ona göre çok kötüydü ve sürekli savaşmaktan, müca dele etmekten çok yorulmuştu. Bir problemi çözer çözmez, bir yenisi çıkıyordu karşısına.

Genç kızın bu yakınmaları karşısında, aşçı olan babası ona bir hayat dersi vermeye niyetlendi. Bir gün onu mut fağa götürdü. Üç ayrı cezveyi suyla doldurdu ve cezveleri

ateşin üzerine koydu. Cezvelerdeki su kaynamaya başlayınca bir cezveye patates, bir cezveye yumurta ve diğer cezveye de kahve çekirdekleri koydu. Daha sonra hiçbir şey söylemeden beklemeye başladı. Kızı da hiçbir şey anlamadığı için ba

basının yaptıklarını seyrediyor ve sonunda karşılaşacağı şeyi görmeyi bekliyordu. Ama o kadar sabırsızdı ki sızlanmaya ve daha ne kadar bekleyeceklerini sormaya başladı. Baba sı onun sorusuna cevap vermedi. Yirmi dakika sonra adam Evelerin altındaki ateşi kapattı. Birinci cezveden patatesi çkarıp tabağa koydu. İkinci cezveden yumurtayı çıkardı vc ^ifccr cezvedeki kahveyi de bir fincana boşalttı. Sonra kızına ^onüp sordu:

görüyorsun?’ States, yumurta ve kahve,’ diye alaylı bir cevap verdi kız.

l^aha yakından bak! Patatese dokun,’ dedi baba.

133

Miraç QSn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Ba5,ar

Ku söyleneni yaptı ve patatesin yumu5amış söyledi» ‘A^tii şekilde yumurtayı da incele, dedi baba.

Ka kabuğunu soyduğu yumurtanın da katılaştığım gör,

dü. En sonunda kızının kahveden bir yudum almasını söyle di. Babasının bu söylediğini de yapan kızın yüzüne kahvenin

nefis tadıyla bir gülümseme geldi. Ama kız yine de bütün bunlardan bir şey anlamamıştı ve babasına şöyle sordu: ‘Bütün bunlar ne anlama geliyor baba?’

Babası, patatesin de yumurtanın da kahve çekirdekleri nin de aynı sıkıntıyı yaşadıklarını, yani kaynar suyun içinde kaldıklarını anlattı. Ama her biri bu sıkıntı karşısında farklı

farklı tepkiler vermişti. Patates daha önce sert, güçlü ve ta

vizsiz görünürken, kaynar suyun içine girince yumuşamış ve güçten düşmüştü. Yumurta ise çok kırılgandı, dışındaki ince kabuğun içindeki sıvıyı koruyordu; ama kaynar suda kalınca

yumurta sertleşmiş ve katılaşmıştı.

Fakat kahve çekirdekleri bambaşkaydı. Kaynar suyun içinde kalınca, kendileri değiştiği gibi suyu da değiştirmişti

ve ortaya tamamen yeni bir şey çıkmıştı. Baba kızına döndü ve tekrar şöyle sordu: Sen hangisisin? Bir sıkıntı kapını çaldığında nasıl tepki

vereceksin? Patates gibi yumuşayıp ezilecek misin? Yumurta gibi kalbini mi katılaştıracaksın? Yoksa kahve çekirdekleri gibi başına gelen her olayın duygularını olgunlaştırması

ve hayatına ayrı bir tat katmasına izin mi vereceksin? Şimdi soruyorum sana: Sen hangisisin?

134

Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

1*1 ıra Ç

iCe^ıdine yaptığı” en büyük haksızlık, bazı insanların seviyesine inmektir. Onımızı sıkacak ve acıtacak, sinirimizi tavana zıplata

cak, bizi hayal kırıklığına uğratacak insanlar ve olaylar; biz hayatta olduğumuz sürece peşimizden eksik olmayacak. Bunu bir kabullenelim ilk önce. Başımıza geldiğinde, “Hep beni mi bulur?” diye isyan edip onların seviyesine in

mek ise kendimize yaptığımız en büyük kötülüktür.

Arkandan konuşanlar olabilir, seni yapmadığın şeylerle suçlayanlar olabilir, seni çekemeyenler olabilir. Bir zaman lar samimiyetine inandığın insan seni buna pişman edebilir.

Sevgini nefrete dönüştüren insanlar da olabilir. Bunlar seni bulabilir ama dert değil. Zaman zaman tüm bunlara öfkelenip onlardan intikam da almak isteyebilirsin. Canın yandığı için sen de canlarını yakmak isteyebilirsin; ama öfkeni kontrol etmelisin ve kendine şu soruyu sormalıs,n: Değer mi? Evet, değer mi bazı insanların seviyesine in

meye ve onların istediği bir kalıba girmeye? Asla. Bazen en $h£İ cevap susmak ve görmezden gelmek. Zen ustası Lin nin tekne hikâyesini okuduktan sonra canımı yakanın Can,nı yakmaya çalışmıyorum. Beni kendi seviyesine çek .^c çalışan insanların seviyesine inmeyi, kendime hakare ° arak görüyorum.

135

Mi« W" Ak«’

Kaybe“i81” Y’r’1’" 6’k

Olta» boş ».»I» ta? I»"™1 ’“y« *„„„ (> hikâyeye borçluyum desem yalan söylem.ş olmam sanır,n|

“En büyük zen ustalarından Lin Chi küçükken tekneyi,, gezmeyi çok severmiş. Küçük bir teknesi varmış ve onun|a

yalnız başına gölde saatler geçirirmiş. Bir keresinde gözleri

ni kapatmış, teknesinde meditasyon yapıyormuş. Akıntıyla sürüklenen bir tekne gelip teknesine çarpmış. Gözleri ka.

pah olduğu için birinin teknesiyle gelip çarptığını düşün müş. Öfkelenmiş. Gözlerini açmış ve karşısındaki adamla o öfkeyle konuşmak için hazırlanmış. Sonra teknenin boş

olduğunu fark etmiş. Ve demiş ki: ‘öfkeyi boş bir tekneye yansıtmanın imkânı yoktu. Ben de dinen öfkemle geriye teknemi geriye yönlen

dirdim. Boş tekne benim farkına varmama sebep oldu. 0 sessiz gecede kendi içimde bir noktaya geldim. Eğer şimdi biri gelir ve bana hakaret ederse gülüp, Bu tekne de boş, diyorum.’’17

Günlük hayatımızda kendi yağımızda kavrulup giderken bizim de canımızı sıkan insanlar oluyor. Canımızı sıktığıyla kalmayıp, acıttıkları da oluyor. O insanlara vermemiz gereken cevap tam olarak burada duruyor:

Bu kayık da boş…

136

Aktaş /Lıy.ıt. Kaybetfipjn Yc^trk.f,,, "’A

Ucunda ölüm yok. Unutma ki ucunda ölüm olmayan her şeye n,,,,^ (>.

çırc vanlır bu hayatta. Sürekli olumsuz düşünerek kendini daha Cazla üzmCt

Kabul ediyorum, kolay şeyler yaşamadın. Ve bun|af| ya prken de tek başınaydın.

Şimdi aynanın karşısına geç ve kendine aynen şu sözleri söyle-. Nelerin üstesinden geldim, bunu mu adatamayacağım.

Ben neleri arkamda bıraktım. Ne fırtınalı denizlerden geçmeyi başarıp gemiyi limana ulaştırdım. Yine yaparım.

Ne iyiliğimi istemeyenleri sevindiririm ne de meydanı düş tüğümde yerden kalkmamı istemeyenlere bırakırım. Çıkmazdaysan, hayatında her şey üst üste geldiyse ve

dertler üzerine yağmur olup yağdıysa sana da Hz. Mevlâ-

na’nın şu sözünü hatırlatırım:

“Bazen bitmek bilmeyen dertler yağmur olur üstüne yağar.

Ama unutma ki, rengârenk gökkuşağı yağmurdan sonra çıkar.” Belki yorulurum, belki yıpranırım ama ben ucunda ölüm olmayan hiçbir acıya, hiçbir derde teslim olmayacağım. Ha’ yatın derdi büyükse, dertten büyük Allah var.

Ben buna inanırım.

Bendime sozumdürt kez düşsem, iU‘*İ£ra kalkacağtm.

138

Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Mutluluğa giden yol. jlk olarak mutluluğa giden yol, “düşük beklenti” soka

ğından geçiyor. Mutlu olmak istiyorsan her şeye karşı bek

lentini düşürmen gerekiyor. Bakın Sabahattin Ali bizleri bu konuda nasıl uyarıyor:

“Bu hayatta mutlu olmanın yolu, beklentiyi düşük tutmaktır. Yoksa kanatlarından vurulmuş kuşa dönersin.”

Hiç kimseden bir şey beklemediğin zaman senden hafifi ve mudusu olmayacak. Dene, göreceksin.

Hatırlatayım; başarı ve mutluluk, olduğu yerde bekleyen insanlara gelmez. Eğer gerçekten mutlu olmak istiyorsan, olduğun yerde durmayı bir kenara bırak ve harekete geç. Buna ne istedi

ğine karar vermekle başla. Ne istediğini bilmeyen insanı, belirsizlik savurur her yere. Tamam, belki mutlu olmanın Jüzde yüzü bizim elimizde olmayabilir ama bu bizi ilgi^ndirmez. Burada bizi ilgilendiren şey, üzerimize düşeni yapmaktır.

Artık bu bekleyişi sona erdir ve mudu olmak için bekleme.

Q sana gelmiyorsa sen gidip bul onu. Olduğun yerde n>u^ulüğun sana gelmesini bekleyemezsin. Mudulu

n *Çinde saklı. Onu sen keşfetmelisin.

139

Yuna» .»iu’loji’i mutluluğun sırrmı şöyle anlat,,,

-Olympus Oağt’mla toplanan tanrılar mutluluğl,n

saklamaya karar vermişler; çünkü bulunduğUndj de

küniI1 asanlar tarafından bilinmesini istemişler. Tanrı

lardan biri. ’Onu. en

(la8ln tcPesindc

;

demi). Bir diğeri, ‘Yerin yedi kar dibine gömelim,’ ö„c.

.isini gelirmiş. Bir başka tanrı, ‘Mutluluğun sırrın, »kyj. nnsun dibine saklayalım,’ demiş. Nihayet bir tanrı harika

bit öneri getirmiş: ‘İnsanlar dağlan, okyanusları, yerin yedi kaı dibini keşfedecek zekâya sahip. Ama nedense bu zekâyı

kendilerini keşfetmeye, kendilerini tanımaya yöneltmiyor lar. Mutluluğun sırrını onların yüreklerine gömelim. Nasıl

olsa oraya bakmayı akıl etmeyeceklerdir/”

Mutluluk yüreğinde. Dinle onu. Hiçbir şey için geç kaldığını düşünme. Güneş her gün,

bir şeyleri değiştirebilmen, istediklerini elde edebilmen ve her şeye rağmen hayatın yaşanmaya değer olduğunu hatır

latmak İçin doğuyor. Farkına var. Hayatın merkezinde ol, anda kal. Am yaşa.

Mutlu insanlar anda kalabilen ve anı yaşayan insanlardır. Bugüne odaklan, yarını yarın geldiğinde yaşa ve geç* HİÇ bir şeyi erteleme.

Mutlaka bir B planın ojsun 0öştöğünde kendin kalkbendine yetmeyi bil.

) • tının merkezinde yalnızca sen ol. mava h

<,C^Ch VC

istemeyen insanlardan ar”1

140

u çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Başına gelen bir derde isyan etme; “Boşuna yaşamıyor.,nı beni<iah’ da güçlendirecek,” de.

Pûşnıeni, pes etmeni ve dibe doğru batmanı görmek için ^jjeyrnlcr var, onlara asla bu fırsatı verme. Gördüğün kedinin ya da bir köpeğin başını okşa. Kuşlan

seyret. Dalgaların her kıyıya vuruşunda küllerinden yeniden

doç. Gökyüzünü sahiplen, gözbebeklerin bulutlarla dans

e«in. Doğayı sev. Bazı mutluluklar bedavadır. Yaşa. Üzeri ne doğan her yeni günün senin için bir fırsat olabileceğini

unutma. Geçmişin artık yaşanıp bittiğini kabullen. Gelecekten umut et. Sahip olduklarına şükret.

Beni takip eden insanlar her zaman şu soruyu soruyorlar

“Her şeye rağmen nasıl bu kadar umudu ve mutlusun?”

Bu söylediklerimi uygulamaya başladığımdan beri bu haya ta gelirken yanımda getirmediğim ve öldüğümde yanımda

götürmeyeceğim derder ve sıkıntılar İçin elimden geldiğince canımı sıkmıyorum. Sen de uygula, belki işe yarar.

Ve son bir şey daha; kendini asla küçümseme. Mutlu olmak için binlerine ihtiyacın olmadığını ve kendi indine de mutlu olabileceğine inan. Her zaman bir şeyleri ^girebilecek güce sahip olduğunun farkında ol.

fiziksel ve ruh sağlığın için mutlu ol. Bağışıklık sistemini çok güçlendirmek için mutlu ol. Hayatının her alamı

grileştirmek için mutlu ol.

v . güveninin artması için mutlu ol. Değerli hisse

.

,

eUn’X r C ra6mcn haya“n JTTT dcğcrv°e har”nndaki ^Ç‘0 mutlu ol. Aileni» eşini, dostunu

141

/ Hayat Kaybettiğin Yerden fj;ış|,u. Miraç ÇaS" AkUŞ

.

L-«i mutlu etmek içi»

°L Mutlu oll"^n /.ır;lt

Mutluluğun önemini anlayan ve Mutluluk Bakanlı», J bir ülke duydunuz mu daha önce? Evet, yanlı? duymadınız; Mutluluk Bakanlığı olan [,ir ülke var. îlk okuduğumda ben de çok şaşırmıştım. Sonra iyicc

araştırdım ve daha derine inip gerçeği öğrendim. Hindistan ve Çin arasında yer alan bir ülke Bütan.

1974’e kadar kapalı olan bu ülke birçok formaliteyi ger çekleştirdikten sonra ziyaret edilebilse de, sınırlı sayıda tu riste açık olsa da, Kral birbirinden farklı yöntemlerle turist

sayısını azaltmaya çalışıyor. Mesela bu ülkede 1999 yılına kadar televizyon ve inter net kullanmak yasaktı; ama teknolojiden de bu seneye kadar kaçabildiler. Kral, 1999 yılına kadar uyguladığı internet ve televizyon yasağını kaldırsa da dünyada televizyon kullan maya başlayan en son ülke olduğundan söz ediliyor. Llkede evsiz insan yok. Sokakta kalan bir kişi bile olma makla beraber, evini kaybeden insanlar olduğu zaman, on lara ev ve ekim yapabilecekleri arazi verilmekteymiş. Bunun için Kral a gidilmesi yeterliymiş.

Daha önce sizin gibi Mutluluk Bakanlığı olan bir ülke ben de duymamıştım.

?

utanda insanların iç huzurunu ve mutluluğunu koru ‘ j” ,2008 yillnda Mutl»luk Komitesi kurulmuş. Ülke-

ankeUn^ Ura ° Mdar önem veriliyormuş ki nüfus say1» “rdü b,k hayatından m^nun olup

^rmuyounuş.

142

^’raÇ Cagn AWa5 Z Ha/at Kayt>ettigin Yerden ^Şlar -bk hixmetleri ücretsizmiş ve belki inanmayacaksınız bile yasakmış. Evet, paranızla satın alıp dahi içeanıa sif?1 yiyorsunuzHayvanlara ve doğaya karşı çok önem veriyorlar. Bir de bu konuda kırdıkları bir rekor da var üstelik. Bütan halkı, sadece bir saat içinde elli bin ağaç dikerek dünya rekoru da elde etmiş. Duyduğumda en çok şaşırdığım ikinci şey ise ülkede tra fik ışıklarının olmaması. Evet, ülkede trafik ışıkları yokmuş ama bu halk için önemli değilmiş; çünkü orada herkes ku rallara uyarak, arkadaşça yaşarmış. Yani anlayacağınız mutluluğu ve iç huzuru korumak adı na belki de bize göre kaskatı kuralları hayata geçirmiş bir ülke Bütan. Duyunca etkilendim ve sonra kendi içimdeki ülkenin mutluluk bakanlığını kurmaya karar verdim. İç hu zurumu ve mutluluğumu korumak için aldığım bazı karar lar oldu ve şu an uygulamaktayım. Siz de içinizdeki ülke nin mutluluk bakanlığını kurarak mutluluğunuzu koruyup onun devamlılığını sağlayabilirsiniz. Kendi ülkenizin kralı sizsinİz, başkaları değil. Mutlu olmak için başkalarının sınırlarına ve kurallarına bağlı yaşa mak zorunda değilsiniz. Kendi kurallarınızı koyun ve kendi sınırlarınızda mutlu olun. Siz mutlu oldukça, sınırlarınızın İçindeki herkes mutlu olur.

^iri başkaları mutlu etmez. Etse dahi, kimsenin size ya^ğı mutluluk, kendinize yaşattığınız mutluluk kadar de w olamaz.

143

Matle/ııfa peşinden gidersen ulaşırsın. Olduğun yerde bekleyerek değil

“Bq yüz kişi bir seminerdeydi. Birden konuşmacı durdu

YC bir grup çalışması yapmaya karar verdi. Herkese bir balon vererek başladı. Herkes gazlı kalemle balonuna adını yazma-

bydı. Sonra bürün balonlar toplandı ve bir odaya kapatıldı.

Katılımcılar odaya alındı ve beş dakika içinde üzerine isimlerini yazdıkları balonu bulmaları söylendi. Herkes deli

gibi kendi adını aramaya başladı, insanlar çarpıştılar, birbir lerini ittirdiler, tamamen bir kaos ortamı oluştu.

Beş dakikanın sonunda kimse kendi balonunu bulama mıştı. Konuşmacı bu sefer herkesin bir balon almasını ve üze rinde adı yazan kişiye o balonu vermesini söyledi. Birkaç da kika içinde herkes kendi balonuna kavuşmuştu.

Konuşmacı dedi ki: ‘Yaşamımızda bunu görüyoruz. Her kes deli gibi mutluluğu arıyor ve nerede olduğunu bilmiyor. Bizim mutluluğumuz başkalarının mutluluğunda gizlidir.

Onlara mutluluk verin; sizinki size gelir. Ve insanların yaşam amacı da budur… Mutluluğun peşinden gitmek.’”

Unutma, mutluluk olduğun yerde beklediğin sürecc

en gittiğin sürece sana gelir. S^^ŞimÎ•|knad1’mmUtlUİUğr Pe5İnden 6İtmek“n n . ।. K adlmı at ve gülümse. Bak’₺‘tad,m daha yaklaştın…

144

Miraç Ça§n AktaŞ ’ Hayal

B/2

Yerden Başlar

sevdiğimiz için vazgeçmedik, siz kendinizi vazgeçilmez zannettiniz^

Kendini vazgeçilmez zannedenlere kısa bir hatırlatma:

Bizim geçmişimiz kendini vazgeçilmez zanneden ve vaz geçtiğimiz insanlarla dolu. Seviyoruz diye ve emek verdiğimiz için sevgimize bağlı

kaldık, siz kendinizi vazgeçilmez zannettiniz. Keşke kibrini ze yenik düşeceğinize, kendinizi vazgeçilmez zannedeceğini

ze, sizin için yapılanların değerini biraz bilseydiniz. Yeri gel diğinde vazgeçilmeyecek insan, zamanla geçmeyecek hiçbir acı yok, bunu böyle biliniz. Zamanında vazgeçmediysek, pes

etmediysek, bu vazgeçilmez olduğunuz için değil, seviyoruz

diycydi. Ama değeri bilinmedi.

Aslında olayı şöyle özetleyebiliriz:

Sırf sevdiği için sabreden insanlar var.

Sevdiği için onca şeye rağmen elini taşın altına koyan in sanlar var.

Sevdiği için haklı olsa da özür dileyen insanlar var. Vazgeçilmez olduğundan değil, sevdiği için vazgeçmek htemeycn insanlar var.

145

M«

’ H”‘“ Ka’‘be“l£i”’,’,İrdC"

Sırf sevdiği içinfcfac bir de sevildiği için bencdlıge ve ştmanklı^ olan insanlar var. Bir de sevildiğini hissettiği için elini taşın altına koynıa

yan ve sevilmekle yetinen insanlar var. Sevildiğini hissettiği için sevmekten üşenen, bahanelerin arkasına saklanan ve kendini vazgeçilmez sanan insanlar var

Sırf sevildiğini hissettiği için. “Siz vazgeçilmez değils;n;2 vazgeçmeyen biziz.” Sırf değer verip sevdik diye. vazgeçilmez hissettifdiysek vazgeçmesini de biliriz.

146

S

av.v.

K.ub.-Uı,;,,,

t.(

Sadece setim çabanla olacak olan varsın olmasın. genin çabanla ayakta duran hiçbir samimiyete, hiçbir ve hiçbir ilişkiye yer verme hayatında. Zoraki sevmeler v- tımarlama duygular tat vermez insana. Sevmiyor mu? Sen de sevme.

Sen, seni güzel sevene mucizesin.

Olmayacağını bildiğin ama oldurmak için hâlâ çabaladı ğın her şeyi anık çöpe at. Tem idik iyidir. Hem de imandan gelir. Ve en güzeli hafifletir.

Bak Charles Bukowski ne de güzel özetlemiş:

“Tutunamadığın dalda yaprak olmaya çalışma.”

147

Mıraç Çağ" Akta? / Hayat Kaybettigin’fer^, hi;.^

“Sebepsiz gidenlere üzülme, çürük olan meyve ağaçtan çabuk düşer.”

Sadi Şirazi

Bazı insanlar gittikleri zaman bize verecekleri zararı asla

düşünmezler. O an akıllarında tek bir şey vardır, gitmek. Yalnızca gir

mek Ve bunu çoktan kafalarına koymuşlardır. Giderle- ve bununla da yetinmeyip bir süre sonra tekrar geri dönmek is

terler. Gariptir ki bizim sevgimizden aldıkları gücü bize karşı kullanmak isterler.

Geri döndüklerinde sırf seviyoruz diye hiçbir şey olma mış gibi onları kabullenmemizi beklerler. Beklesinler baka lım, daha çok beklerler.

“Ee, ben gittiysem sen de kal demedin.” Gitmek istediğinizde, size gitme denmediği için sevme miş muamelesi yapamazsınız kimseye. Buna hakkınız >ok-

Sevildiğinizi hissetmeniz için gitmeyi tercih etmenize de rek yok

Bu belki sizi pek bağlamıyor ama size duyulan ciddi anlamda zedeliyorsunuz. Kimse siz gitmeyin di)e ğmıza kapanacak değil. Elinizdeki elin, hissettiğini* se^‘nl değerini vaktinde bilin.

148

M,raç Çag" AktaŞ ’ Hayat KaybeWjn Yerden Başlar

Size sunulan sevgi çiçeğini soldurmayın. Kaybett‘ktcn sonra döktüğünüz gözyaşı, vaktinde değe-

rini bilmediğini! o insanı geri getirmez. Ve gittikten sonra geri dönmek isterseniz, bıraktığınız insanı bıraktığınız yerde bulamazsanız şaşırmayın. Kimse sizi bıraktığınız yerde bek lemek zorunda değil, artık bunu anlayın. “Giden sizin için çok değerli de olsa, kapıyı örtün ki;

içeride kalanlar üşümesin.”

Paulo Coelho

149

“Zaten in«w î°k nunkönliır.’

îsrâ 67

Bakın Dostoycvski. bazt insanlara yaptınız iyiliklerin w fedakârlıkların kardığında aldığımız nankörlüğü bize na.

sı! özetliyor: “Havalar soğuduğunda İnsan gölge veren ağaçları unutur.” Çiğ süt emmiş bir varlığın Söyleşine nankör oluşuna şa şırmamak lazım aslında. İnsan yine de yaptığı iyiliklere, fe

dakârlığa ve verdiği emeğe değsin istiyor fakat sonuç yine aynı. Değişmiyor işte. Bir insanın en kötü anında bile yanında olduğunda, ilk harcadığı insan sen oluyorsun. Düşeni kaldın-

yorsun; düşen kalktığında, sana düştüğünü inkâr ediyor. Kimseye kendinden daha çok değer vermemeli insan,

önemscmemeli. Anlam yüklememeli. Ne de olsa günün birin de bütün bunların karşılığında “yapmasaydın” deniyor. l’ğ

runa değer dediklerimiz için tüm yaptıklarımız unııtulujvr da insan kendisi için yapmadıklarıyla baş başa kalıyor. Adın-1 tecrübe diyor, yaşanmışlık diyor ama bir türlü akıllanmış Asla yapmam dediği birçok şeyi tekrar tekrar yapıyot

hissizim babadan miras kalmadı. Bite sevdiHerimHn ikramı.

150

,Ç Çagn Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

HAYIR j

Hayır dediğin için kaybettiğin kim varsa yolu açık olsun. İstediği gibi olmadığın bahanesiyle seni gözden çıkaran insanın kaybı için kendini üzme, yolu açık olsun. O senin kaybın değil, yükün. Bunun farkına var. Evet dediğin her insanı sırtlanıyorsun bu hayatta. Sorum luluğunu alıyorsun. O yüzden artık biraz da kendi sınırlarını çizip hayır diyebilmeyi öğrenme zamanı.

ilk önce şunu bir kabullen: Hayır dediğin için kaybe deceğin kim varsa hayatından derhal çıkar ve hafifle. Evet demene alışmış insanların, sonra hayır demene şaşırmasını tuhaf karşılamamak lazım; çünkü onları sen alıştırdın. Evet, burada suçlu arayacaksan uzakta aramaya gerek yok, suçlu sensin. Yıllardır evet diyerek fedakârlık yaptığın insanbn ve olayları hesaplaşan say say bitiremezsin belki de. Artık

demeye biraz mola, hayır deme dönemine merhaba. Aman hayır dersem kırılır mı, hakkımda yanlış düşün&r mü, aman hayır dersem onu kaybeder miyim, hayır dtricm beni sevmezse, hayır dersem ayıp olur mu diye

151

/ HAyat Kaybettin Yerele B(-hr

iiı;n wn

<Win. Hcrkrsr yet iştin Anu kend>r,e

v Thiine «etiriP- buna dWanlan ha)™n<hn taknnnı iyi niyetinden dolay. y-apAtnad.n.

Ama artık Hru da ben deme zamanı. Ben demeyi allş. Unhk hiine getirme umanı. Hanr dediğin için senden gidecek insan bırak gitsin za-

ten. O sana değer verdiği için değil, senin evetin için şen dedir. Dert etme, bırak gitsin boneleri. Onlardan sana ne

hayn gelir fa? Sana saygı duymayan ve iyi gelmeyen ne kadar mwn gidene hayatından, bu seni o kadar hafifletir.

Hayır demenin faydalan:

‘Sorumluluk almazsınız. Kendi sınırlarının belirlemiş olursunuz. önceliğiniz kendiniz olursunuz.

Başanya yaklaşırsınız.

Stresten uzaklaşırsınız.

Zaman kazanırsınız. Kendi özgürlüğünüzü inşa etmiş olursunuz. İnsan lan tanınınız.*

Hayır diyebilmenin İnsana sayısız faydası var; diyememenin de faydası olduğu kadar zararı var var. Sınırlarını çü ’x ®nık biraz da ben demeyi Öğren. p n,n de nefes almaya ve hayatı yaşamaya hakkın var-

Bu «/T’İUyif ^Mmck, özgürlüğüne özgürlük katr tyl.

152

r^n Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar pjiraç ^*5

Hani Hz-Mevlâna demiş ya: «He kadirbilirsen bil, Eylediklerin karşındakinin anlayabildiği kadardır?’ Son zamanlarda bunu o kadar çok dcneyimledim ki; anlatıp anlaşamamanın ve herkesin ne kadar anlatırsam

anlatayım, o insanda sadece anlamak istediği kadar var olu şumun yorgunluğu var üzerimde. Değişmiyor hiçbir şey; çünkü kabullenmiyorlar. İşlerine geleni anlıyorlar, senin söylediğin şeyler buhar olup uçup gidiyor; çünkü kulakla

rını senin söylediklerine değil, yalnızca duymak istedikle

rine açıyorlar. Sadece anlamak istediğini anlayan, hayata yalnızca kendi tozlu penceresinden bakan hiç kimse ne fikrimi ne de dü şüncemi sorsun bana. Biraz da uzak dursun hatta.

Ne duyarsa duysun, zihninde hiçbir düşüncenin yerini değiştirmeyecek insanlara kapattım kapılarımı artık. An lamak istediğinden iki adım öteye geçemeyen zihniyeder, fark ettim ki hem zaman israfı hem enerji. Ben dinlerim kendimi.

Bende bana sorulmadan önce verilen kararlara karşı

sunacak fikir ve düşünce yok. Bitti. Bitirdiniz. Herkesin doğrusunu bildiği ihtimallerle ve aklındaki düşünceyle yolu aÇ’k olsun. Bende artık size duymak ve anlamak istediğiniz Çeleri söyleyecek, istediğiniz bir kalıba girecek ve istediğiniz

153

Miraç Çagn Akuj / Hayat ^râr

gibi yön rrmx|jntt Ur ben LdmaL Sü duym4 ute^,

niır açm <* kuUklarmaı. ben artık ıfe anUtm»^^

Tam <b bu r*>ktatb Ncjct Fm> a mnuna

rıyorum 4

Haldce ajdam«y»ı İmdi İMİİAt bırdu* Fen anık hrrkru kendi haline Urakrynnım

^4 *

x

AV.A5 ’ »M»at

V,.|„r.

Kendine bir iyilik yap. Sana ait olan bu hayatı, başkaları için yaşama. Herkes bir K>^cr «ter. Sağına dönersin beklenti, soluna

dönenin beklenti. Ama biri de gelip, “Sen de çok yoruldun, seni anlı yorum.” deyip sarılmaz ya da dinlemez seni. Sen robot-

sundur çünkü. Senin duygularının, neyi nasıl düşün dükünün ve fikrinin bir önemi yoktur. Tek dertleri seni

elmanı istedikleri kalıba sokmaları vc olmanı istedikleri gibi bir hayat sürmendir. Senin ne hissettiğinin ve ne is tediğin önemsizdir.

Sürekli başkalarıyla kıyaslanırsın. Başkalarının başarısenin başarısızlığın vurulur yüzüne. Belki dinlenirim

<bye, en azından bunca hengamenin içinde birinin varlığını hissettiğimde bir nebze de olsa mutlu olurum belki diye

^yatına birini alırsın, o da gelir yük olur sana. O da seni «k&ltinncye vc İstediği gibi bir insan yapmaya uğraşır. Sen ‘emindir ve bunu kimse görmek İstemez. Herkesin kendi

boyuma bir an olsun bakmadan gelip senin hayatına yı

155

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

vermeye çahşmalan hiçbir zaman bitmez mesela. Kendi

tundan değil de onların yolundan gitmen istenir; çünkü l şeyin en doğrusunu, en iyisini onlar bilir. ’ Aziz Nesinin de dediği gibi: “Patronun köle gibi çalışmanı ister.

Ailen, onların istediği gibi biri olmanı, sevgilin ise sürekli değişmeni ister.

Kimse olduğun gibi görmek istemez seni.

Herkes kendi icat ettiği gibi bakar sana. Sonuç olarak bambaşka bir insan olursun?*

Sana bir hatırlatma: Sen sensin. Seni özünden ve benli ğinden ayırmalanna izin verme. Kendi yolundan git. Yanlış olsa bile yol senin olsun. En azından kendi bildiğim yoldan gittim diyebileceğin bir yol olsun. Pişman olsan da, üzülsen de kendi kararların için yaşa bu duygulan. Başkalarının savunduğu gerçeklere kapat kulağını. Sen yalnızca kendi vicdanını dinle ve bir tek ona kulak ver. O senin en doğru rotan, en güzel yol arkadaşın olsun.

Hata da yapsan, yanlış da yapsan ben yaptım de. Benim yüzümden oldu de.

Kendi benliğin olsun ve onu kimse için terk etme. Benim hatalanm, benim yanlışlarım diyebilmek için kendi yolun dan git ve kendi hayatının sınırları içinde kal. Seni değiştir meye çalışanlar değil, seni olduğun gibi kabullenen insanlar olsun hayatında. Hem onlar seni daha güzel yapar*

Unutma, herkes kendi hikâyesinin kahramanı. Sen sen sin, onlar da onlar. Kimse için değişme. Sevgi değjşim temez, olanı kabullenir. Onların olmasını istediği gibi biri

değil, kendin olmak istediğin kişi ol. Kendin ok ÎÇ*11

156

H,raç Çag" AktaŞ Z Hayat Kaybetti&" Yerden Baş|ar

bulunduğun bedeni ve düşünceleri hiçbir zaman terk etme. Bu hayat senin. Başarılarınla, başarısızlıklarınla, mutluluğunla, acılarınla,

Racası seni sen yapan her ne varsa, git ve doya doya yaşa. Dostoyevski’nin de dediği gibi:

«Kendi yolunda yanlış gitmek,

başkasının yolunda doğru gitmekten iyidir.”

Aktaî/Hayat ^ettiğin Yerden Ba51âr MiraÇ

“İmkânız yoktur, sadece az isteyen insan varchr.” Ha),t hiç kimseye karşılığını almadığ! bir şeyi sunmaz.

Her şeyin karşılıklı olması gibi her şeyin bir de bedeli

vardır. Hayatımızın en güzel zamanlarını, istediğimiz bir bölü mü kazanabilmek için aylarca belki de yıllarca çalışarak ge çiririz. Vitrinde gördüğümüz bir mont hoşumuza gider ve onu alabilmek için bir ay boyunca haftada yalnızca bir

gün izin yaparak zaman zaman izin de yapamadan çalı şırız. Hayat, gelmek istediğimiz noktaya ulaşabilmemiz için bizden zaman istiyor, uykusuzluk istiyor, emek ve sabır istiyor.

İnsanlar tam da bu noktada ikiye ayrılıyor:

★İstediğini alanlar ’Hayata mağlup olanlar

darTı1^. aanafî Sabırlı ve güçlü insanlardın

e var

zorluk çıkarsa çıksın sabrederek, çalı?*1^

deyerek hayattan istediğini alırlar, imkânsa

158

urK Q’-n Akl‘n 1 ’,ayat Ka>’bc,l,P.lnYerden Başlar bu|knm«- n’c>-,Un ,’kurli,r-

değil, içindeki güce

nİM. Enerjileri’” dofru »manda ve doğru yerde har-

fiğini alamayanlar ve hayata mağlup olanlar sardın oldukça uzaklardır. Bir şeyleri yapabileceğine, başa-

^Jfceğine ve en önemlisi kendilerine olan inançları zayıftır. korluklardan gol yerler. Golü yemelerine rağmen defans

yaparlar. skoru değiştirmek için bırakın atak yapmayı, be raberlik bile uzak bir şeydir onlara. İçindeki gücün hiçbir

ıcvi değiştirmeyeceğini zannederler. Yenilgiyi kabullenirler vt hayan mağlup olurlar.

Ama hiçbir zaman kazanmak için savaşmamışlardır…

Peki sen hayattan istediğini alanlardan mısın, yoksa ben hıyınn mağlubuyum diyenlerden mi? Hayat gerçekten bir maraton koşusu gibi. Gücünü doğru zamanda doğru yere

kullanırsan, sabredersen, kendine inanırsan yarışta kalıyor

istediğini alıyorsun. ’Manthon adıyla bilinen Maraton, Yunanistan’ın Atina şehrinin kuzeydoğusunda bulunan bir yerleşim yeriymiş. Mi lattan önce 490 yılında Atmalılar ve Perslilerin yaptıkları sava lı» Atmalılar daha az asker sayısına ve donanıma sahip olmala-

nna rağmen kazanmışlar. Pers hakimiyeti bölgede kaybolmuş; Yunanistan ve Atina, Pers esaretinden kurtulmuş. ^heidippides isimli bir asker, kazandıkları bu savaşın Müjdesini Atina’ya ulaştırmak için Maraton Ovası ndan

••rinaya üç saatten kısa bir zamanda koşmuş. Müjdevi 1 İletmesine ama ulaştıktan sonra bitkinlikten ölm ış

159 Scanned with CamScannef

Miraç ÇagnAktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden

Maraton ko?usu da müjdeyi verebilmek için 42

d

dan koçan bu askerin ölümünden sonra gehyor. Bu

„an askerin an.sma Maraton Koyu ve Arma arasrnda yı

malar düzenlemeye banlamışlar. Uzun koşulara denilen Maraton koşusu bildiğiniz gil)i

ülkemizde de yapılıyor. Maraton koşusu zor ve çok stratejik bir yarıştır. Bu yarı?a

başlarken öne geçmenin hiçbir önemi yoktur çünkü yanş uzundur. Yarışın en önemli zaman dilimi 20 ve 25. kilomct-

re arasıdır. O noktadan sonra koşan kişinin kasları şiddetli

bir şekilde ağrımaya başlar. Bu ağrılar 25. kilometreye kadar şiddetli bir şekilde artarak devam eder. Kendinizi iyi ayarlar,

kilometreyi başarırsanız yarışta kalır ve yarışı bitirebilir

siniz. 26. kilometre yeni bir başlangıçtır. Önemli olan yarış ta kalmak ve başlangıç için vazgeçmemektir.

Vaktini ve enerjini, gereksiz insanlar ve olaylar için tüket me. Yol uzun, yarış zor. Sen bu yarışı kazanmak zorundasın.

Kendine inanırsan başaracaksın. İnanmazsan hayatın mağ

lubu olacaksın. Seçim senin.”

Bir kez daha tekrarlıyorum:

İmkânsızyoktur, sadece az isteyen insan vardır!

Ben imkânsıza inanmam. İnananları da anlamam. İnsa nın istedikten sonra her şeyi başarabileceği gerçeğini savu

nurum. Size bu hayatta hiçbir şeyin imkânsız olmadığına beni bir

kez daha inandıran kişinin Christy Brown olduğunu söyle’ rnek isterim.

160

Miraç Ç<‘Aktaş Z Hayat

Yerden Başlar

$olA)’Wm kitabınl daba önce okuyanlar bilir, okumayan ja mutlaka okusun derim. Ben de okuduğumda etkilenip

yazarın hayatını araştırdım ve imkânsız demlenin de ötesin de yatan şeyleri öğrendim. Christy Brown yirmi üç çocuklu bir ailenin hayatta kalan on ÜÇ çocuğundan biriydi. Dublin’de doğan Christy, beyin felçli dünyaya gelmişti. Bu hastalıktan konuşamıyor ve ha

reketlerini kontrol edemiyordu. Bir yer hariç… Sol ayağı… Doktorlar onun aynı zamanda zihinsel engelli olduğunu söyleyip bakımevinde kalması konusunda ısrar etmişler; an

cak ailesi, diğer çocuklarıyla birlikte yetiştirmek istemiş ve doktorları haksız çıkarmışlar, özellikle de annesinin bunda payı çok yüksekmiş çünkü en çok o inanmış.

Aileyi sık sık ziyarete gelen sosyal hizmetler görevlisi Katrina Delahunt, onun sanata ve edebiyata olan ilgisini keş fetmiş, bu durumu yeteneğe dönüştürmek için o da annesi kadar çaba göstermiş. Bütün çabalar sonuç vermiş ve an

nesinden aldığı destekle kontrol edebildiği sol ayağını kul

lanarak yazmayı ve çizmeyi öğrenmiş. Kısa bir süre içinde

önemli sayılabilecek bir ressam durumuna gelmiş. Yardıma muhtaç olması, doktorların zihinsel engelli ol duğunu düşünmeleri ve tekerlekli sandalyeye mahkûm ol-

onu büyük yazarların ve edebiyatçıların arasına girme sini engelleyememiş. Hatta sol ayağıyla bir tebeşir kullanarak yazdığı ilk kelimcsi» anne” olmuştur. Sol Ayağım * kitabında da annesine obn minnettarlığından ve sevgisinden bahsetmiştir. ’SCu,bul: Nota Kitap, 2017.

161

,

« »elen, konuşamayan, sol ayağı hariç hareU. "■“‘•ti*’

d^orlann zihinsel engelli olduğunu düşündükleri Ch?

BrOsvn’ın bu hayat hikâyestyle seslenmek istiyorum,

«kten imkânsıza hâlâ inanıyor musunuz? Eğcr İI)an^ SUUZ sizi bu durumdan kimse kurtaramaz. Kendiniz hari

Christy Brown kendine inanmasaydı ve imkânsız deseydj sadece annesinin ve görevlinin desteğiyle bugün bunlar, b,’

prabilir miydi? Sanmıyorum. O kendine inandı, imkânsız, değil. Bu hayatta çok önemli üç şey varsa hepsi de şudur:

Kendine inanmak, kendine inanmak ve yine kendine inanmak… Kendine inanmadığın noktada hayatın mağlubiyeti seni

esir alır. Buna izin verme. Engellere, sorunlara ve bahanelere de*

ğil, kendine inan.

162

KaylHtllip.iııYcrdm İkalar

Kimse seni üzmedi, insanların seni üzmesine sen izin verdin. Dojru söyleyeni dokuz köyden kovarlar ama sen yine de

bana kızma. Hem dost acı söylermiş. Gerçek dost da, üzüle

ceğini bilsen bile yanlışını düzeli inen için sana söylemekten çekinmezmiş. Hayatında olup biten bütün olumsuzlukların,

una uğrayan acıların, uğradığın hayal kırıklıklarının her bi rinin sorumlusu ne yazık ki sensin. Seni üzen olaylara ve insanlara kızma.

Onların hiçbir suçu yok. Buna sen izin verdin. Hani sü

rekli, “Neden hep ben kaybediyorum? Neden üzülen taraf ben oluyorum?” diye kendine soruyorsun ya, İninim sorum

lusu insanlar değil, sensin. Bunları kendini suçlu hisset, kendine kız diye söylemi

yorum. berçeği görmen için yardımcı oluyorum sadece. Şimdi diyeceksin ki, "İnsanlar kötüyse, karaktersizse benim suçum nc* l’vct» bazı insanlar kötü olabilir; evet, bazı insanlar ka-

4 rer sorunu da yaşıyor olabilir. Müneccim de değilsin ki * tya bunu bilesin; ama onları hayatından çıkararak buna irebilirsin. Bu senin elinde. Onları hayatında tutmaya

163

Miraç Ç^n

’

„rtn süm* buna sen izin «nniş olursun. He;

onlsevdiğim bir sozu vır: lim Rohn un Ç°*- 3°™“Bulunduğun yer seni memnun etmiyorsa,

«ini değiştir. Ağaç değilsin.’’ O yüzden sana iyi gelmeyen, seni üzen, değersiz Eî^.

ren, hayatını zorlaştıran, enerjini tüketen insanları haya-, faı çıkar ya da sen onların hayatından çık. Kökün kimseye

bagh değil. Handa, ne demişti Nietzsche:

“Düşün, kim üzebilir seni senden başka?

Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen? Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?

Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen? Kim sever seni, sen k^ndînî sevmezsen?

Her şey sende başlar, sende biter.”

164

tfiraÇ

Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

165

Sevginin oçomoyocogı kilit yoktur. Bana kadir mısınız, katılmaz mısınız bilmiyorurı bence tüm mesele sevgisizlik ve bir «eyl eri kabdlea-.-yp. miz. Oysa sevginin açamayacağı kilit yok bu hayana. Hrymz

ne yaparsam yapayım daima severek yapmaya çahşum çû> kü kabullenmek istemediğim ve severek yapmadığım hr şr

beni yıprattı. Yıllar önce garsonluk yaptığım otelin restoranını $252^ kahvaltısına hazırlamak için.sabah dörtte uyanırdım; resto

ranın büfesini kahvaltıya hazırlar, kahvaltıdan sonra daöt-*

yemeği İçin yine büfeyi hazırlardım. İlk başlarda yapuğ-^ı ijtcn zerre zevk almıyor, her gün isyan ede ede gjdiyûid.1^ apt!ğun bu iş bana göre değil, koskoca oteli ben mi cağını diye düşünüyordum; yamanla bu durumun b^** yjPrattiğmj fc* Ya blrakacakam &q ede^SCVeCC fullenecek ve işimi severek d^

166

$

r

Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

ı sabah dörtte girip öğleden sonra saat ikide oradan ^rdum- E-vc gittiBimde du?umu alıp çok yorgun oldu-

ÇlkiyOfin uyuyakahyordum ve gün zaten bitiyordu. Sonra £unl * ki olmuyor, bu durum bana yalnızca ıstırap. Her ^herkes uykusunun en tatlı yerinde yatağında yatarken,

uyandım ve işime gitmeye devam ettim. Zamanla o

dönem yap«ğım $n ^bnda benim işim olduğunu kabul lendim ve her gün daha da severek yaptım. Oteldeki misa-

firlerin sabah içtiği çayı demleyen, kahvaltısını alabilmesi için ihtiyaç duyduğu tabakları büfeye koyan kişi olmayı sevmiştim ve her gün daha da güçlendim. Keyif aldım.

Haftada bir gün iznim oluyordu; o günü doyasıya yaşama

yı öğrendim ve sevdim. Sorunumuz sevgi. Yaptığımız işi, bulunduğumuz yeri,

hayaumızdakileri ve birçok şeyi sevemiyoruz.

Biraz sevmeye çalışsak, kabullensek, her şeyin aslında sev

giyle alakalı olduğunu göreceğiz. Vizontele’ filmini hatırlarsanız televizyonun açılış töre ninde başkan yaptığı konuşmada şöyle söylemişti:

“Burayı seversen, burası dünyanın en güzel yeridir. Ama dünyanın en güzel yerini sevmezsen,

orası dünyanın en güzel yeri değildir.”

Mutlu olmanın en, en, en önemli şartı; insanın bulundufr* yeri sevmesidir. ivdiği zaman oranın güzelliğinin farkına varıyor.

Scv> seni sevgi kurtaracak Kendinden kaçma, sevgiden kaçma, sevgi seni muduluğa ^tyacak. netIncflk: Yılmaz Erdoğan ve Ömer Faruk Sorak, 2001.

167

M-t il /1 * Mta’

.

4r.ıî C Xwn[11>

Kaybcltipjn Terci,-,, h L

l’“’1”* ’ y,ll,k ,>İr ,ap,na&n yaZ’" ’”k*n

hİ’’nrÎ,l’ü pt^n.n ortas.nda sükûnetle dola;, sessizli,;in

le huzur bulunduğunu unutma. Ba;ka turlu davranmak

’X gerekmedikçe herkesle dost olmaya çal,;. Sana bir kötülük yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık unutmak

okun. Bağış!» ve unut. Ama kimseye teslim olma. İçten ol, telaşsız, kısa ve açık seçik konu;. Başkalarına da kulak ver. Aptal ve cahil olduk

ları zaman bile dinle onları; çünkü, dünyada herkesin bir öyküsü vardır. Yalnız planlarının değil, başarılarının da tadını çıkarma ya çalış. İşin ne kadar küçük olursa olsun ilgilen; hayattaki

dayanağın odur. Seveceğin bir işi seçersen yaşamında bir an bile çalışmış ve yorulmuş olmazsın.

İşini öyle seveceksin ki başarıların bedenini ve yüreğini

güçlendirirken verdiklerinle de yepyeni hayatlar başlatmış

olacaksın. Olduğun gibi görün ve göründüğün gibi ol. Sevmedi ğin zaman sever gibi yapma. Çevrene önerilerde bulun ama hükmetme. İnsanları yargılarsan onları sevmeye zamanın Kalmaz. Vc unutma ki insanlığın yüzyıllardır Öğrendikleri,

-onsuz uzunlukta bir kumsaldaki tek bir kum taneciğinden daha fazla değildir.

t

butun kıvırma sakın; o çöl ortasındaki yemyeşil bir .

1 iru° bahçeye layık bir bahçıvan olmak için her bitki-

ahlak/C k t

^^acı buğunu unutma. Kaybetmeyi

vicdan l t nCa tcrc*^ et- İlkinin acısı bir an, ötekinin ^azab,birömiirboyusürer

16R

Aç Çagn Aktaş 7 Hayat Kaybetti2’n Yerden Başlar BiIJ idealler o kadar değerlidir ki, o yolda mağlup o|man h,|e bir ufer sayılır. Bu dünyada bırakacağın en büyük miras

^üstlüktür- Yılların geçmesine öfkelenme; gençliğe yakışevleri gülümseyerek teslim et geçmişe.

Yapamayacağın şeylerin yapabileceklerini engellemesiaC izin verme. Rüzgârın yönünü değiştiremediğin zaman,

yelkenlerini rüzgâra göre ayarla. Çünkü dünya, karşılaştığın

fimnalarla değil, gemiyi limana getirip getiremediğinle ilgi lenir. Ara sıra isyana yönelecek olsan da hatırla ki, evreni yargı

lamak imkânsızdır. Onun için kavgalarını sürdürürken bile kendi kendinle barış içinde ol.

Haurlar mısın doğduğun zamanlan; sen ağlarken herkes sevinçle gülüşüyordu, öyle bir ömür geçir ki, herkes ağlasın

öldüğünde, sen mutlulukla gülümse. Sabırlı, sevecen, er

demli ol. Eninde sonunda bütün servetin sensin. Görmeye çalış ki, bütün pisliğine ve kalleşliğine rağmen dünya yine de

insanoğlunun biricik mekânıdır.”18

169

Miraç Çağrı Aklaş / Hayat Kaybettiğin Yerden g*

“Kaderiniz, karar anlarında biçimlenir.” Anthony Robbins

Herkesin hayatında kırılma, değişim ve dönüşüm nok

taları vardır. Geçmişe dönüp her baktığınızda iyi ki dedik leriniz, pişmanlıkla üzüldükleriniz ve benim hayatım tam da bu noktadan sonra değişti dediğiniz zamanlar vardır.

Size burada anlatacaklarım da benim hayatımı değiştiren ve sonrasında birçok şeyi sorgulamama sebep olan kırılma noktamdır. Bundan yıllar önce, daha henüz kitaplarım sizlerle buluş madığı zamanlarda hayatımı kazanmak için garsonluk yapı yordum. Yoğun bir tempoyla çalışıyordum. îşte o zamanlarda tanıdım, otelde aşçılık yapan Ali Os man abiyi. Eşi de kendisi gibi turizmciydi. Ali Osman abi; eşine iyi bir koca, küçük kızma da mükemmel bir babaydı.

Mutlu ve huzurlu bir hayatı vardı. Her sabah küçük kızını bizim mahalledeki bakıcıya bırakır, oradan da arabasını ser visin geçtiği durağa yakın bir yere park eder ve otele kadar servisle gelirdi. Benim onu yakından tanımam da tam olarak bu noktada başladı. Otelde mesaim erken saatlerde başladığ1 için sabah erkenden kalkıp servisin geçtiği durağa kadar he*

gün uzun bir yürüyüş yapmam gerekiyordu.

170

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Ta ki Ali Osman Abi, “Kızımın bakıcısı senin mahallede oturuyor. İstersen sabahları arabayla geçerken seni de ala yım, servise bcrabcr &cÇclün” diyenc kadar- Ben bu teklifi memnuniyetle kabul ettim. Bir süre bu tatlı aileyle sabahın erken saatlerini birlikte paylaştık Yol boyunca bazen dertleş tik, bazense birlikte şarkılar dinledik.

Kitabım çıktıktan sonra sorumluluklarım da arttı. Hem kitap reklamları hem imza günleri hem de yeni kitap hazır lıkları daha fazla zamanımı almaya başladı. Bir yol ayrımına geldiğimin faikındaydım. Sonuç olarak oteldeki işimden ay rılıp yazarlık yolunda ilerlemeye karar verdim. Bununla bir likte Ali Osman Ahi’yle de sabah yolculuklarımız bitti. Ara sıra telefonda konuşuyor ve birbirimizin halini hatırını so ruyorduk. Benimle gurur duyduğunu her seferinde söylerdi. Ve o gün. O kara gün. Hayatın incecik bir pamuk ipliği ne bağlı olduğunu öğrendiğim, yarınların bizler için aslında ne kadar da geç olduğunu anladığım o gün. Ben işi bıraktık tan kısa bir süre sonra, Ali Osman Abi ve eşi, her zamanki gibi kızlarını bakıcısına bırakmışlar. Kavşakta kırmızı ışıkta beklerken, ışıkta durmayan bir otobüsün kendilerine çarp masıyla her ikisi de oracıkta can vermişler. Geride gözü yaşlı aileler ve anasız babasız büyüyecek bir kız bırakmışlar.

Haberi aldığımda yıkılmıştım. Kime üzüleceğimi şaşır mıştım. Ama takdiri ilahi, elden ne gelirdi ki? Nur içinde yatsınlar. Hayatı sorgulamam da tam olarak bu noktada Miadı işte. Eğer ki kitap yazmamış, işi bırakmamış ol^ydım o kazada ben de hayatımı kaybedebilirdim. De^k ki vadem henüz dolmamıştı. Yürümem gereken yo r» tanımam gereken insanlar ve görmem gereken yarın ar

171

lv)"

V.ll’

,

.. ’

…..

)(|( .j. p. J.»i İ-.- ’Hl’nl. yUHiy.„„z |il(

’ „|,|.İHI ->r’ ’-ı-i Ih*’11. „ ^.lıklm’”“7’”wl u“l;”’‘b’Hİih|lf;l

’■:i" ■; ;r;…………………………………………………………… * T’i

ncnll olu». ■AJh.l.’M-

V.-H.0*-» »•y,,!.,,,,, v<

rB ’ <iwi.nl/ 1111 iLlr hır. ‘Ir.i.4 inli <’W »<,

-m, zADMiıhı biıhl Allulı’ıa» bir vc bir kelebek di kini». I’ulul Allahı bunların yrrinc onu bir IrakHis vc ırn.l vrııııi), Adam Üzülmüş. Bir zumun »nura kuktiU çiçek ;ıçını>, tntd kelebek ok

lUllf…” Bakma Mircsi 216. ayet diyor ki: “Olur kİ, bir jcy ulzlrı İçin hayırlı iken,

siz onu lıof görmezsiniz.

Yine olur ki, bir jcy sizin için kötü iken, siz onu seversiniz. Allah bilir, siz bilmezsiniz.1*

Bu hayatın derdi, tasası, acısı ve yorgunluğu hiçbir za man bitmez. Başımıza kötü bir şey gelir, üzülürüz ama unutmamak/12 I Allah bizi daha beterinden koruyordun Hayat olması gerektiği gibi.

liyor

bk* cn hayırlısına saklayan tarafindan y*21

172

Miraç Ca2n AktaŞ 1 Hayat Kaybett’g’n Yerden Başlar Uyandığa her güne mutlu ol ve üzerine doğan her günü doğum günün bil

Her gün yeniden doğduğunda ve o günü yaşadığında

şükret. Hiçbir şeyi zorlamaman gerektiğini, Allah’ın yazdığı ka derin senin için en hayırlısı olduğunu unutma. «Her şey üstüne gelip, seni dayanamayacağın bir noktaya getirdiğinde,

sakın vazgeçme,” diyor Hz. Mevtana ve ekliyor: “çünkü orası kaderinin değişeceği yerdir…”

173

MirM Çilfin Akta? / Hayat Kaybe ttiğin Yerden Baş|ar

Vazgeçmeyeceksin. Üzüİebilirsin, vazgeçmeyeceksin.

Umudun kalmayabilir, vazgeçmeyeceksin. Yorulabilirsin, vazgeçmeyeceksin.

Kaybedebilirsin, vazgeçmeyeceksin. Arkandan konuşabilirler, vazgeçmeyeceksin. Eleştirebilirler, vazgeçmeyeceksin.

Suçlayabilirler, vazgeçmeyeceksin. Yanında olmayabilirler, vazgeçmeyeceksin.

Tek başına kalabilirsin, vazgeçmeyeceksin. Düşebilirsin, vazgeçmeyeceksin.

Başarısız olabilirsin, vazgeçmeyeceksin. Vazgeçmeyi düşünebilirsin ama yine de vazgeçmeye

ceksin. Her şey gelebilir başına. Bütün sıkıntılar dayanabilir ka

pına.

Hatta dayanamayacağın bir noktaya da gelebilirsin an13 vazgeçmeyeceksin.

Vazgeçeni ciddiye almıyorlar bu hayatta. Ne olursa olsun

^içmeyeceksin. Hiçbir şey bitmedi, sen bitti demeden hiçbir şeyin bitme

sine izin vermeyeceksin.

174

Miraç Ç«gn AktaŞ ’ Hayat Kaybell’S’r’ Yerden Başlar

UnUtma, vazgeçtiğinde yenilgiyi kabul edersin ama sen etmeye«ksin. Mücadelene devam edeceksin. Bu yol senin, yürümeye

a^am edeceksin. Ola ki vazgeçmeyi düşündün, o an aklına Abraham Lincoln ün şu sözünü getireceksin: "Hiçbir şeyden asla vazgeçme çünkü

vazgeçenler yalnızca kaybedenlerdir.” kaybetmeyeceksin…

175

Miraç Çagn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

“İyiler daima kazanır” însan iç dünyasında kendisini neyle beslerse ona dönüşür. Zaman zaman hak etmeyen insanlara da iyilik yaptık ama

önemli olan onların yaptığımız iyiliği hak edip etmemesi değil, bizim kendimize yakışanı yapmış olmamızdı. Biz de

kendimize yakışanı yaptık. Belki yaptığımız iyiliklerin karşı lığını alamadık ama kendimizi kazandık. Bazıları kötü diye

biz de kötü olamazdık Siz yine de kötü olmayın. Kendinize

yakışanı yapın. İçinizdeki iyiliğe ve sevgiye sarılın. Kötülük le karşılaşsanız dahi içinizdeki iyilikten ve onu beslemekten vazgeçmeyin.

Birileri farklı olmak zorunda ve o siz olun.

“Yaşlı Kızılderili reisi kulübesinin önünde torunuyla

oturmuş, az ötede blrbiriyie boğuşup duran iki kurt köpe ğini izliyodardı. Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtı ve on iki yaşındaki çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı. Dedesinin sürekli

göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri kurt kö peğiydi bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeğin yeteli olduğunu düşünüyor, dedesinin ikinci köpeğe neden

mtiyacı olduğunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz

176

Aiztas / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

. mak istiyordu artık. O merakla, sordu dede-

olduğunu y] ece bir gülümsemeyle torununun sırtını sine- to11 re’S’

dedi,‘benim için iki Simgedir evlat.’ ■Neyin simgesi?’diye sordu çocuk,

■lvilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördügun kopekt ibi, iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur- Önlan seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun

için yanımda tutarım onları.’ Çocuk, sözün burasında, Mücadele varsa kazananı da ol malı, diye düşündü ve her çocuğa has, bitmeyen sorularına

bir yenisini ekledi: ‘Peki,’ dedi, ‘sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?’

Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa. ‘Hangisi mi evlat? Ben, hangisini daha iyi beslersem!’”19

İçinizdeki iyiliği besleyin. Besleyin ki, kötülüğü yenin…

11

“Kimseden bir şey bekleme” Vermeyin işte tutamayacağınız .sözler. Dile getirmeyin yaşatmayacağınız sevgiyi. Sarf etmeyin arkasında duramayacağınız cümleleri. Yerine getiremeyece ğiniz beklentilere sokmayın kimseyi. Uğraştırmayın isteme

diğiniz yanlarınızla mesela. Kendi kabuğuna s’e.kilmiş, ken disiyle vakit geçirmeyi ve mutlu olmayı öğrenmiş insanların

girmeyin aklına. Kısacası boş yrere vermeyin umut insana. Düştüğünde

kolay olmuyor kalkması ayağa. Belki de bu durumu en iyi özetleyecek Kral ve Muhatız hikâyesinden bahsetmeliyim size.

“Bir gün bir Kral, dondurucu bir kış mevsiminde gecenin soğuğunda nöbet tutan muhafıza, ‘Üşümüyor musun?’ diyr sorar. Muhafız, Ben alışığım Kral’ım,’ cevabını verir. Kral, Olsun, sana sıcak elbise getirmelerini emredeceğim,’ der

ve gider. Ancak bir süre sonra içeri girdiğinde emri verme yi unutur. Ertesi gün duvarın yanında muhafızın soğuktan

onmuş cesedini görürler; duvara da bir şeyler karalanmış(,r e yazmaktadır: ‘Kral’ım soğuğa alışkındım; fakat senin «cak elbise vaadin beni öldürdü »”20

178

. .. Çjitn Aklaş ^i!‘h »

/ Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

biz de tanı olarak böyle kendi kabuğumuza çekilf ydmdığa alışmışken ve halimizden memnunken,

C’tikH upkı bw kral B‘l>İ U,UUt VCHp bÖylC yapıyor vc biz ı’’beklentiye girip üzülüyoruz. Bu kısırdöngü her defasında l svle kendini tekrar ediyor. Biz de ne akıllanıyoruz ne de

insanlara hapr diyebiliyoruz. Bu iyi niyet, bu herkesi kendi gibi sanma alışkanlığı ve bu insanlara hayır diyememe daha çok iş açar bizim başımıza…

“Mutlu mu olmak istiyorsun?

Kimseden bir şey bekleme,” derken çok haklıydı Bob Marley.

179

M«A

Y<’’ d<‘" L’"’A>r

MUÎ ’ 1

“Üzüntüyle mücadele etmeyi bilmeyenler erken ölürler.”

Dr. Alcxis Ciirrcl

Hayatın zaten başlı başına mücadelenin ra kendisi; ama öyle bir şey var ki, ekstra mücadele etmemiz gereken, müca dele etmediğimizde ve kendimizi ellerine teslim ettiğimizde

bizi mide ülserine götürecek kadar önemli bir şey: üzüntü. Evet, üzüntü…

“Mide ülserlerine yedikleriniz neden olmaz. Ülserler sizi yiyenlerden oluşur,” diyor Dr. Joseph Montaguc. Unutma mamız ve hatta hafızalarımıza kazımamız gereken bir detay bu. Uğruna üzüldüğümüz insanları ve olayları gözümüzün

önüne getirip kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor “Değer mi?”

Evet değer mi? Asla.

Ne günahlar işliyoruz, tövbe ediyoruz ve Allah’ın affina sığınıyoruz; o da bizi affediyor ama sağlık affetmiyor* Bu yüzden kendimize sık sık bu soruyu sorup en azından üzüntümüzün yükünü bir nebze de olsa hafifletmemiz gerekiyor diye düşünüyorum. Her şeyi kafasına takan ve her şeye üzülen annem sürekli e ağrısından şikayet ederdi. Nedeni ise ülser olmasıydı*

180

l^ raÇ Cagn AWaŞ 1 Hayat Kaybetti£’nYerden Ba?’ar sebebi ise üzüntü, kaygı, korku vc sinir bozukluğuy-

Bıini‘n Dale Carnegie okuduğum bir kitabında aynen şöyle di-

“Alın size çarpıcı bir gerçek; Amerika’da her yıl intihar edenlerin sayısı, en ölümcül beş bulaşıcı hastalıktan ölenle rin sayısından daha fazla. Neden mi? Yanıt basit; üzüntü!” Ve ekliyor: “Üzüntünün bedelini sağlığınızla ödeyeceği nizi unutmayın. Üzüntüyle baş etmeyi bilmeyenler erken

ölürler…” Kaybettiğinde tekrar kazanabilir, düştüğünde tekrar kal kabilir, ağladığında tekrar gülebilirsin ama sağlığın gittiği zaman geri getiremezsin. Şimdi tekrar sor kendine:

Değirmi?

181

Miraç Çıp/ı Akta*,/ I la/al

«Bir başkasının tenin hMındM tfirütitri •cnin gerçeğin olmak zorunda değil.”

Lck lirov/n

Kim bu clAlcm? Ne ara onların söylediği bizim için bu kadar Önemli oldu da, ne ara biz onlar için yaşar olduk? Ne ara giyeceğimiz kı

yafetlerin, kurduğumuz hayallerin, yaşadığımız bu hayatın muhalifleri oldular? Bunlara o hakkı kim tanıdı? İnsanlara akıl vermeyi sevmem. Hiçbir zaman böyle bir

tarzım da olmadı. Ama bu yaşıma geldim ve elde ettiğim başarıyı neye borçluyum biliyor musunuz?

İnsanların ne düşündüğüne, ne hissettiğine ve ne dedi ğine zerre kadar önem vermememe. Onlara kulağımı tıka mama. Bu hayatta başarılı ve mutlu olmak isteyen, elâleme ku

lağını tıkamasını bilsin. Bilmiyorsa da bir şekilde öğrensin;

çünkü hayatın her anında olacak böyleleri. Nc yaparsanız yapın konuşacaklar. Eleştirecekler ve mu halefet edecekler. Hana zaman zaman doğru bildikleri kalıplara girmediğinizde ayıplayacakjar>

Senin olan hayatın tasası onlara düşecek.

182

^ıir3ç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar Onlar konuşacak, sen onlar konuştukça yol alacaksın. Mutlu ve başarılı olmak istiyorsan insanlara kulağını nkamayı bileceksin. Doğru bildiğin yol sonunda yanlış çıksa dahi yürümek

ten vazgeçmeyeceksin. Herkesi memnun edemezsin. Elâlemin ne dediği ve ne düşündüğü değil, içindeki sesin sana ne dediği önemli, bir tek onu önemseyeceksin. Elâlemin ne diyeceğini önemser

sen, herkesi memnun etmek için uğraşıp durursan yalnızca kendini üzersin.

Ben insanların ne düşündüğünü, ne hissettiğini ve ne söylediğini dinleseydim yedi kitabım olmazdı, milyonlarca satmazdı ve sen de şu an bu kitabı elinde tutuyor olmazdın.

Yani diyeceğim o ki, onlar her zaman konuşacak, her zaman eleştirecekler. Sırf başarısız olman ve düşmen için dön gözle bekleye cekler. Fırsat verme.

Bir kez daha hatırlatayım: Bu hayat senin. Kötü sonuç lar aldığında bedelini senin ödeyeceğin bir hayatın hesabını yalnızca kendine ver.

ktedığin gibi yaşamaktan korkma. Elâlem için değil, kendin için yaşa.

Hatta öyle bir yaşa ki, bundan yıllar sonra yaşayamadığın bir hayatın pişmanlığım yaşama. Elâleme inat, korkmadan,

CCSUlca» hayatının her anının değerini bilerek kendin için yaşa!

^kudnkça hayatının her anma sımsıkı sarıl diye? elâlem *Çhı değil de kendin için yaşa diye Nadine StaiFin şiirim

*rnxağan ediyorum «ana?

183

. <-ırıl Aktaş / Hayat Kaybettin Yenden Ba-,k1r Miraç V‘b‘1

Eğer Hayata Yeniden Baflayabilseydim… “Hata yapma konusunda daha gözü kara olurdum.

Rahat bir nefes alır, olabildiğince esnek davranırdım. Daha boşvermiş yaşardım.

Ciddiyetten olabildiğince uzaklaşırdım. Yeniliklere daha açık olurdum.

Daha fazla seyahat ederdim. Daha çok tırmanır, daha çok yüzerdim.

Doyasıya dondurma yer, bezelyeye de pek el sürmezdim. Kafamın içinde kavga etmekten ziyade,

Daha gerçek sorunlarla uğraşmayı yeğlerdim. Gördüğünüz gibi; her günü, her saati,

En akıllıca yaşamak için elimden geleni yapardım.

Ah, eğer yeniden başlayabilseydim hayata. Daha çok ânı yaşamaya çalışır, daha çok an biriktirirdim.

Öyle ki anlardan başka bir şeyim olsun bile istemezdim. Birandan ötekine;

Ne ö)duğunu anlamadan yaşad.ğmuz

Anlar sürüsünden ziyade.

184 Scanned with CamScanner

YarjnJa termometre,

& t&ri^ıı, Yzt&rft

p2ixs^ olmâdm 3-r yere adım atmayan insanlardandımYsniân falr/Mzr/dîm t&r, gjjaj gidi mi ayakkabılarımı bir kenara fır^

Ve yalın zyaJdaHa yürürdüm s-onbıhıri İc^r.

Yeniden bajlzyabiheydim eğer.

Daha az yük alırdım uruma. Doyasıya dans eder,

Daha çok atlıkarıncaya biner, İstediğim kadar papatya toplardım.*

185

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

İyiler karşılık beklemez. Karşılığını beklemeden iyilik yapan, yokken de verebile cek kadar cömert olan ve mutlu ederek mutlu olan insanlar

pelerin takmaz ama onlar da birer kahramandır.

Herkesin kendi menfaatini düşündüğü ve karşılıksız hiçbir şey yapmadığı bu hayatta o insanlara denk geldi ğinizde şaşırıyoruz; çünkü herkesin çıkarı kadarsın bu ha yatta, bu bir gerçek. Kimse karşılığını beklemediği bir şey

yapmıyor. Herkesin düşündüğü tek şey varsa yoksa kendi

çıkarı. Oysa ne büyük bir zenginlik, karşılığını bekleme den yapılan iyilik ve yokken de verecek kadar gösterilen

cömertlik. Şu da bir gerçek ki, öldüğümüzde yanımızda götürebile

ceğimiz tek şey yaptığımız iyilik. İyiliğe yatırım yapın. Ço cuklarınıza karşılık beklemeden iyilik yapmayı ve asıl zen ginliğin bu olduğunu öğretin.

Almadan verin. En büyük servetiniz, içinizdeki iyilik ol sun. Hatta o kadar çok zengin olun ki, hiç kimsenin para sının gücü size yetmesin. İnsanlara yalnızca kendi menfaati için katlananlar, karşılıksız hiçbir iyilik yapmayanlar ve sa dece kendisini düşünenler de asıl zenginliğin gönül zengin

liği olduğunu öğrensin. Asıl zenginlik gönül zenginliğimi1»

bu böyle bilinsin.

186

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerde

n Başlar

Dünyanın en zengin iş insanlarından birine sormuşlar: “Bu dünyada sizden daha zengini var mt? “”Evet, benden daha zengini var, “diye cevaplamış.”Peki, kim bu?”diye sormuşlar bunun üzerine.

"Eğitimimi tamamlayıp şirketimi kurmaya karar verme aşamasında bir uçuş öncesinde New YorEta bir havaalamnday-

dtm. Birden gözüme bir gazete satıcısı ilişti. Elindeki gazetele rin birindeki başlık ilgimi çekti. Elimi cebime attım ama hiç bozukparam yoktu. Oradan uzaklaşmak üzere ayrılıyordum ki gazete satıcısı genç delikanlı birden atılarak, Beyefendi buyu

run, gazete benden size armağanım olsun, ‘dedi. Ben de ona, Elimde bozuk param yok, * dedim. O da, ‘Size onu armağan ediyorum, ‘dedi. Bu olaydan üç ay sonra yolculuğum yine aynı havaalanına

denk geldi. Gözüm yine bir gazeteye ilişti. Elimi cebime attım ama yine bozuk param yoktu. Aynı satıcı çocuk geldi:

‘Gazeteyi alın, ‘dedi. Ben de ona, ‘Oğlum, geçen gün aynı durum yaşandı. Sen

bu durumla her karşılaştığında insanlara gazeteyi armağan mı ediyorsun?’dedim.

Dedi ki: ‘Elbette. Ben verdiğimde, tüm kalbimle veriyorum. Bu da beni mutlu edip rahat kılıyor. “‘

İş insanı sözlerini sürdürdü: cümle benim aklımı Öylesine kurcaladı ki, her zaman, ÂL J a 0 focuk hangi mantık esasına ve hangi hissiyata göre % söylüyordu, diye düşünüp durdum. na ula

ara(^an sonra ekonomik gücümün doruğudünyanın en zengin adamı olduğumda bu genç

187

Miraç Çağrı Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

delikanlının iyiliğinin karşılığını verebilmek için onu arayıp bulmaları için bir grup oluşturdum. Onlara, Talanca havaa lanına gidin ve bana gazete satıcısı o genç delikanlıyı bulun;

dedim. Bir buçuk ay aradan sonra bir yerde bekçilik yaptığım

öğrendim. Ona bir davet gönderip ofisimde ağırladım ve, ‘Beni

tanıyor musun? diye sordum. Oda, ‘Evet, siz dünyaca ünlü bir iş insanısınız, herkes sizi tanır? dedi.

Ona, ‘Anımsar mısın sen küçükken gazete satıyordun. Ben de bozuk para yoktu ve sen bana gazeteyi armağan ettin. Bunu neden yaptın? diye sordum.

O da, ‘Belli bir nedeni yok. Yalnızca, birine karşılık bek lemeden bir şey verdiğim zaman mutluluk duyuyorum; beni

rahat ve huzurlu kılıyor, ‘dedi. Ona dedim ki: "Sana iyiliğinin karşılığını vermek istiyo rum. Dile benden ne dilersen!’

Dedi ki: ‘Nasıl? Ona, ‘Sana istediğin ne ise vereceğim, ’dedim.

Gükrken bana dedi ki: ‘Ne istersem onu mu, bu gerçek mi?

Ona, ‘Evet. Ne istersen vereceğim,’dedim. O da, ‘Size teşekkür ediyorum beyefendi. Fakat hiçbir şeye gereksinimim yok, ’dedi. Ona, Bir şey istemen gerekli, sana iyiliğinin karşılığnı öde mek istiyorum, ’dedim. O da, Her şeyi yapacak gücünüz var ama benim iyiliğmin karşılığnı ödeyemezsiniz,’diyeyanıtladı.

Ona, Ne demek istiyorsun ve nasıl olur da ödeyemem? de~ dim.

o da, ‘Sizinle aramızdaki fark ju ki: Ben size yoksulluğuruğunda verdim ama siz zenginliğinizin doruğun^

188

Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar şVaÇ .yiyorsunuz. Ru durumun karşılığı olmaz. Ne var ki

/: insanı sözlerini şöyle bitirdi:

Şp o sözü, kendisinin benden daha zengin olduğunu bis-

etmeme neden oldu. Çünkü en değerli verme çeşidi, senin ihtiyacın varken vere-

bibnendir. Çocuğun bana yaptığı da bu oldu. ’’21

Bu olay bana Isâr ruhunu hatırlattı. İşar ruhu: “Kendi ihtiyacı olduğu halde, zarar ve sıkın tılara katlanarak başkasının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçların dan önce düşünmektir.” isör ruhuyla yaşamanız dileğiyle…

189

Miraç Çağ" Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

Sağlıklıysan zenginsin bu bayatta. Görebiliyorsan, duyabiliyorsan, nefes alabiliyorsan ve sağ lığın yerindeyse zenginsin bu hayatta, zenginiz. Gerisi bir şe kilde halloluyor. Bu zenginliğin değerini bilmemiz gerekiyor. Sunulan o kadar çok nimet var ki bize, bunun karşılığını Allah’a öde öde bitiremeyiz. İsyan etmek yerine halimize şükretmemiz gerekiyor; gö rebildiğimize, duyabildiğimize ve nefes alabildiğimize.

Hatırlatmış olayım; Allah’ın bize sınırsız olarak sundu ğu nefes, hastanelerde parayla satılıyor. Alabildiğimiz nefese sımsıkı sarılmamız, hayatımızın değerini bilmemiz ve hayat taysak Allah’a teşekkür etmemiz gerekiyor; çünkü her şeye rağmen yaşamamız isteniyor. Yetmiş sekiz yaşındaki bir adam ufak bir kriz geçirir ve hastaneye gider. Durumunun düzelmesi için yirmi dört saat oyunca oksijen verilen adam çok daha iyi hissetmeye başlar-

190

Miraç Ça?n Aktaş 1 Hayat Kaybetti£,n ^rden Başlar Durumun düzeldiğini gören doktorlar iki bin lira civanndaki faturayı getirince adam ağlamaya başlar. Adamın durumuna üzülen doktor, ‘Ağlamana gerek yok, taksitle de ödeyebilirsin,’ der. Adam ise, ‘Mesele para değil, nakit öderim ücreti. Asıl mesele şu ki siz bana sadece yirmi dört saat oksijen

verdiniz ve bunun için 2.000 lira istiyorsunuz. Bana yetmiş sekiz yıldır oksijen veren Yaradan’a borcumu nasıl ödeyeceğim onu bilmiyorum,* der.”22

İnanın zor değil, tekrarlayın:

Sahip olduğum her şey için şükürler olsun…

191

Miraç Çagn Akta? / Hayat Ka/bel 1 ıp.ın

rjef,

İnsanlar ikiye ayrılır: Birincisi, kaybettiğinde pes edenler; İkincisi, kaybettiğinde kaybettiği yerden yeniden başlayanlar. Başına her şey gelebilir. Hayat seni bazen yorar, hatta her

şey üzerine öyle bir gelir ki, bazen dayanacak gücün kalmaz ve adım atamayacak duruma gelirsin.

Başarısız olabilirsin. Kaybedebilirsin de. Hem kaybetmek iyidir, insana kazanmayı öğretir. Hayatın en keskin, en net gerçeklerinden biridir kaybetmek. İnsanoğlunun hayatında yer alan en önemli çarklardan biridir. Bazılarımız kaybetme nin yolun sonu olduğunu düşünür ama bu aslında kazanma mız için bir fırsattır.

Nasıl mı? Kaybeden her insan kazanmaya biraz daha yak laşır. Başarısız olan her insan başarıya biraz daha yaklaşır. Hayat, insanı acıttığı yerden olgunlaştırır. Bu böyledir.

192

AktHŞ / Hayât KaybettiğinYenden Başlar

Yjsİ florrr.aldir kaybetmek, çok normal. Hepimizin en

ve en benzer olayıdır kaybetmek. Kaybedenler ola-

-Y $af tutsak dolduramayız sanırım. Çok kalabalığız anKaybetmek yolun sonu değil, mutlu sona bir Kavbetmeden kazanamazsın. Başarısız olmadan başarılı

ckmazsın. Düşeceksin, kalkacaksın ve hayatındaki zorlukla

rı bir bir böyle aşacaksın. Şimdi sahibi olduğun her şeyi gözünün önüne getirmeni

istiyorum. En yakın örneği verelim: mesela sen. Sahibi oldu ğun şimdiki duruşun, düşüncelerin, hislerin…

Kendini kolay kazanmadın sen. Şimdiki sana gelene ka dar ve onu kazanana kadar ne badireler atlattın, neler yaşa dın kim bilir. Buraya kadar geldin ama nasd geldin?

Belki düşe düşe, belki kaybede kaybede. Sonuçta geldin ve nasıl geldiğini en iyi sen bilirsin. Belki şimdi de kaybetmiş olabilirsin ama üzülme: ’tnaan kaybederken de çok şey kazanır.”

Şu an için yolun sonu değil. Hiçbir şey için geç kalmadm. Hikâyen devam ediyor, ihtiyacın olan tek şey zaman ve kedine inanmak. Lütfen kendine inanmaktan vazgeçme. kendine inanmazsan, sana kimse inanmaz. Sen kendini

seni hiç kimse sevmez. Bu yolda en önemli şey’, kendinle olan ilişkin. Onu iyi tut.

hiçbir zaman vazgeçmeyeceğin, yorulsan da pes etme için kendine söz ver ve bunun da arkasında duı. l^ti karanlıktan geçiyor olabilirsin ama unutma, güneş

vr

yeniden doğar. Güçsüz insanlar kaybettiğin e

193

Miraç Çağn Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Baş|ar

pes eder, güçlü insanlar hayata kaybettiği yerden başlar Sen güçlüsün. Karana hangi zorluk çıkarsa çıksın daima önüne bakacaksın. Sende o potansiyel var. Che diyor ki:

bir şeyi kazanman için bazı şeyleri kaybetmelisin.

Ve unutma; kaybettiğinde değil, vazgeçtiğinde yenilirsin.”

Sen vazgeçmeyeceksin. Düştüğün yerden ayağa kalkıp,

“Hayat kaybettiğin yerden baylar,” diyerek yoluna devam edeceksin.

194

pîiraç Ça§n

Aktaş / Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar

Kaynakça Camus, Albert. Yabancı. Çev., Vedat Günyol. İstanbul: Can Yayınları, 2012.

Carnegie, Dale. Üzüntüyü Bırak Yaşamaya Bak. Çev.

Meltem Erkmen. İstanbul: Epsilon Yayınevi, 2013. Toktamışoğlu, Murat. Kendine Yeni Bir Hayat Ismarla. Orman Kitap, 2020.

özlü, Tezer. Çocukluğun Soğuk Geceleri. İstanbul: Yapı Kredi Yayınlan, 2015.

bilgierdemdir.com

ce°tudcnt.com dersimiz.com biyatakarken.com

m ilumatfuriis.org ruhsalyasam.com

195

Anonim Hikâyeler:

2

Kurbağa Sürüsü öğretmen ile öğrenciler

3

Yaşlı Adam

4

Derviş

5

Mutsuz Kral

6

Şişe Deneyi

7

Bin Aynalı Salon

8

Manzaralı Oda

9

Simurg

10

Zaman Bankası

11

Kırlangıcın ömrü

12

13

Başarının Sırrı İnsan Kalbi

14

Bedevi

15

Bir zen öğretisi

16

Patates, Yumurta ve Kahvenin Hikâyesi

17

Bir zen öğretisi

18 19

Mutluluğun Peşinde İyilik ile Kötülük

20

Kral ile Muhafız

21

Gerçek Zenginlik

22

Yaradan’a Borcumuz

1

Kitabı alınca Instagram hesabınızda

^hayathybettiginyerdenbaslar etiketiyle paylaşın ve benden gelecek mesajı bekleyin, û

Scanned with CamScanner